Zemsta

* * *

Aleksander Fredro

* * *

Wersja demonstracyjna

Strona redakcyjna

ISBN: 978-83-7991-266-7
Licencja: Domena publiczna
Źródło: Fundacja Nowoczesna Polska
Język i pisownia mogą być miejscami archaiczne.
Opracowanie tej wersji elektronicznej: © Masterlab 2015

MASTERLAB
Białobrzegi, Polska

www.masterlab.pl

Aleksander Fredro

Zemsta

Nie masz nic tak złego, żeby się na dobre nie przydało. Bywa z węża dryjakiew, złe często dobremu okazyją daje.

And. Maks. Fredro

OSOBY

• Cześnik Raptusiewicz

• Klara — jego synowica

• Rejent Milczek

• Wacław — syn Rejenta

• Podstolina

• Papkin

• Dyndalski — marszałek Cześnika

• Śmigalski — dworzanin Cześnika

• Perełka — kuchmistrz Cześnika

• Mularze, hajduki, pachołki etc.

Scena na wsi.

AKT PIERWSZY

/ Pokój w zamku Cześnika, drzwi na prawo, lewo i w środku, stoły, krzesła etc., gitara angielska na ścianie. /

SCENA PIERWSZA

/ Cześnik, Dyndalski /

/ Cześnik w białym żupanie, bez pasa i w szlafmycy siedzi przy stole po prawej od aktorów stronie, okulary na nosie, czyta papiery — za stołem, trochę w głębi, stoi Dyndalski, ręce w tył założone. /

CZEŚNIK

/ jakby do siebie /

Piękne dobra w każdym względzie —

Lasy — gleba wyśmienita —

Dobrą żoną pewnie będzie —

Co za czynsze! — To kobiéta!…

Trzy folwarki!

DYNDALSKI

• Miła wdowa.

CZEŚNIK

Arcymiła, ani słowa.

/ kładzie papiery /

Cóż, polewki dziś nie dacie?

/ Dyndalski wychodzi. /

Długoż na czczo będę czekać?

/ po krótkim milczeniu /

Nie — nie trzeba rzeczy zwlekać —

/ Dyndalski, spotkawszy we drzwiach hajduka niosącego na tacy wazkę, talerz, chleb itd., odbiera od niego i wraca, zawiązuje serwetą pod szyję Cześnikowi, potem podaje talerz z polewką, co wszystko nie tamuje rozmowy. /

Qua opiekun i qua krewny,

Miałbym z Klarą sukces pewny;

Ale Klara młoda, płocha,

Chociaż dzisiaj i pokocha,

Któż za jutro mi zaręczy!

DYNDALSKI

/ nabierając na talerz /

Nikt rozumny, jaśnie panie,

Rzecz to śliska.

CZEŚNIK

/ obracając się ku niemu /

• Tu sęk właśnie!

Na toż bym się, mocium panie,

Kawalerstwa dziś wyrzekał,

/ uderzając w stół /

By kto… niech go piorun trzaśnie!

Długo będzie na to czekał,

/ po krótkim milczeniu, biorąc talerz /

Ma dochody wprawdzie znaczne —

Podstolina ma znaczniejsze;

Z wdówką zatem działać zacznę.

/ po krótkim milczeniu /

Bawi z nami — w domu Klary,

Bo krewniaczka jej daleka,

Ale mnie się wszystko zdaje…

DYNDALSKI

Ona czegoś więcej czeka.

CZEŚNIK

/ parskając śmiechem /

Ona czegoś… więcej… czeka…

A bodajże cię, Dyndalu,

Z tym konceptem! — Czegoś czeka!

/ śmieje się /

Tfy!… jakżem się uśmiał szczerze!

Czeka! — bardzo temu wierzę.

/ jedząc i po krótkiej chwili /

Jeszczeć młoda jest i ona,

Ależ wdowa — doświadczona —

Zna proporcją, mocium panie,

I nie każe fircykować,

Po kulikach balansować.

/ po krótkiej chwili /

No — nie sekret, żem niemłody,

Alem także i niestary.

Co?

DYNDALSKI

/ niekoniecznie przystając /

• Tać…

CZEŚNIK

/ urażony /

• Możeś młodszy?

DYNDALSKI

• Miary

Z mego wieku…

CZEŚNIK

/ kończąc rozmowę /

• Dam dowody.

/ Chwila milczenia. /

DYNDALSKI

/ skrobiąc się poza uszy /

Tylko że to, jaśnie panie —

CZEŚNIK

Hę?

DYNDALSKI

• W małżeńskim ciężko stanie:

Pan zaś, mówiąc między nami,

Masz pedogrę.

CZEŚNIK

/ niekontent /

• Ej, czasami.

DYNDALSKI

Kurcz żołądka.

CZEŚNIK

• Po przepiciu.

DYNDALSKI

Rumatyzmy jakieś łupią.

CZEŚNIK

/ zniecierpliwiony /

Ot, co powiesz, wszystko głupio. —

Ten mankament nic nie znaczy:

Wszak i u niej, co w ukryciu,

Bóg to tylko wiedzieć raczy;

I nikt pewnie się nie spyta,

Byle tylko w dalszym życiu

Między nami była kwita.

Koniec wersji demo