Carol Townend

Wybranka sir Arthura

Tłumaczenie:

Ewa Nilsen

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Styczeń 1174, miasto Troyes w hrabstwie Champagne

Jak na styczeń było ciepło. Przez odsłonięte okiennice do wnętrza wpadało dzienne światło. Gdy Clare pomogła Nicoli przenieść się z posłania na ławę ustawioną przy stole, została obdarzona serdecznym uśmiechem. Jej serce uradowało się. Uśmiech na twarzy Nicoli – chorej i słabej – był czymś naprawdę cennym.

– Widzę, że miałaś gościa, gdy udałam się na targ – zauważyła Clare.

Nicola, postękując z wysiłku, usiadła wygodniej na ławie.

– To prawda. I nie był to zwykły gość, ale pan szlachetnego urodzenia. Przyniósł prezent. Mnie na nic się nie przyda, ale może przyda się tobie i Nell. Chciałam ci o nim powiedzieć, zanim dowie się mała. Nie chcę, by wpadła w zbytnie podniecenie, a potem rozczarowała się, gdybyś nie zechciała jej ze sobą zabrać.

– Dostałaś prezent?

Clare zdjęła prosty lniany welon, który włożyła, idąc na targ, i powiesiła go na pelerynie wiszącej już na haku. Postawiła kosz na stole i zaczęła go rozpakowywać. Mąka. Ser. Suszone gruszki. Cebula. Suszona fasola. Oraz, dzięki hojności pana lennego Geoffreya, hrabiego Luciena, trochę wieprzowiny i suszonych ryb.

– Nie ma jajek? – zapytała Nicola.

– Są dziś bardzo drogie. Spróbuję kupić jutro, choć boję się, że nie stanieją aż do wiosny. – Clare spojrzała na Nicolę. – No więc? Cóż to za tajemniczy prezent?

Nicola wyjęła z sakiewki monetę i położyła ją na stole.

– Pieniądze? A więc lord d’Aveyron był tu ponownie?

Za każdym razem gdy Clare myślała o Lucienie Vernonie, hrabim d’Aveyron, nachodziło ją uparte wspomnienie lekkomyślności Geoffreya, który zawarł jakiś diabelski pakt z bandą złodziei. Ponieważ przed śmiercią wyznał wszystko, wiedziała, że zrobił to, by pomóc matce. Wiedziała też, że tego żałował i próbował się poprawić; że z chwilą gdy podjął próbę wywikłania się, podpisał na siebie wyrok śmierci. Wkrótce potem zabili go.

Clare wiedziała o związkach Geoffreya z ludźmi wyjętymi spod prawa. Wiedział o nich także hrabia Lucien. Nicola natomiast żyła w stanie błogiej nieświadomości. Clare uważała, że tak powinno być i nie zamierzała jej powiedzieć o hańbie Geoffreya. To z pewnością by ją zabiło. Hrabia Lucien jak dotąd także milczał na ten temat, jednak Clare obawiała się jego wizyt. Goeffrey był jednym z jego zaufanych rycerzy i hrabia mógł pewnego dnia zdradzić tajemnicę.

– Nie patrz tak – powiedziała Nicola, przesuwając monetę po stole w stronę Clare. – Hrabia to dobry człowiek. Czci pamięć Geoffreya, opiekując się jego matką. To nie są pieniądze. Przyjrzyj się temu uważniej.

Wkładając gruszki do drewnianej misy, Clare sięgnęła po metalowy krążek i przekonała się, że jest zrobiony z ołowiu, a nie ze srebra.

– To żeton – powiedziała.

– Tak – potwierdziła Nicola.

Po jednej stronie żetonu wytłoczony był wizerunek zamku w Troyes, a po drugiej postać szarżującego rycerza.

Clare, odkładając żeton, poczuła ściskanie w żołądku.

– Mam nadzieję, że nie jest to to, o czym myślę.

Oczy Nicoli straciły nieco blasku.

– Ten żeton pozwala wejść na trybuny podczas turnieju w dniu Trzech Króli, na miejsca siedzące w pobliżu dam. Clare, myślałam… – Nicola przerwała. – Miałam nadzieję, że zechcesz pójść. Tam będziesz bezpieczna.

Clare wpatrywała się w żeton. Turniej… Od początku roku nikt w mieście nie mówił o niczym innym.

– Nie mogę – powiedziała.

– Dobrze by ci to zrobiło. Wychodzisz z domu tylko po to, by pójść na targ. Myślałam…

– Nicola, chodzę na targ, bo inaczej umarłybyśmy z głodu, a nie dlatego, że to lubię.

– Boisz się wychodzić, mimo że upłynęło tyle czasu.

– A ty na moim miejscu byś się nie bała?

Nicola pokręciła głową i westchnęła.

– Tak. Nie. Nie wiem… Wiem jednak, że jesteś młoda i nie możesz się wciąż ukrywać. Myślałam, że jesteś tutaj szczęśliwa.

– Jestem… – To jest twój dom. Jesteś bezpieczna w Troyes.

– Dziękuje ci za troskę, ale nie chcę iść. – Clare dotknęła żetonu. – Wiesz, mogłabyś to sprzedać. W mieście nie mówi się o niczym innym. Na pewno znalazłybyśmy wielu chętnych…

– Być może… – nie ustępowała Nicola – …ale Nell byłaby zachwycona, mogąc obejrzeć turniej. Wiesz przecież, że uwielbia rycerzy. Przypominają jej Geoffreya.

Clare zmrużyła oczy. Było to zagranie nieczyste i Nicola wiedziała o tym.

– Nell może iść z kimś innym. A skoro o niej mowa, to gdzie ona jest?

– U Aimée. Zaniosła jej przędzę.

– Czy Aimée nie mogłaby z nią pójść?

– Wolałabym, żeby poszła z tobą. Proszę cię. Nell jest dzieckiem, a ja obawiam się, że wkrótce zapomni o Geoffreyu. Chcę, żeby go pamiętała. Turniej wzmocni jej pamięć.

– Wzmocni pamięć?

– Gdy tam będziecie, opowiesz jej o nim. Wyjaśnisz, co się stało. Przekonasz, że może być dumna z brata, zwykłego chłopca, który otrzymał rycerskie ostrogi. Chcę, żeby o nim pamiętała. Żeby pamiętała o bracie, który nie zapomniał matki w chwili, gdy była w potrzebie.

Leżący na stole żeton błyszczał niczym złowrogo patrzące oko. Żal i smutek sprawiały, że Clare milczała. Sytuacja stała sie niezręczna. Duma z syna zdawała się być niemal jedyną rzeczą, jaką Nicola mogła się poszczycić, a Clare nie chciała jej tej dumy odbierać. Czuła, że jej opór słabnie.

Geoffrey popełnił w życiu wiele błędów, ale wobec niej, postępował niczym dobry Samarytanin. Podarował jej -całkiem obcej osobie – dach nad głową; zaufał i powierzył opiekę nad matką.

Pójście z Nell na turniej wydawało się na pierwszy rzut oka rzeczą łatwą. Na pierwszy rzut oka…

– A co będzie, jeżeli Nell się wystraszy? Podczas turnieju może się przecież polać krew.

Clare wzdrygnęła się. Turniej z okazji święta Trzech Króli był raczej przedstawieniem niż prawdziwą walką. Przedstawieniem organizowanym dla przyjemności dam. Mimo to jednak był to pewien rodzaj walki, a Clare nie znosiła widoku krwi. Przypominał on jej o… o rzeczach, które chciała zapomnieć. Spychając ciemne wspomnienia w najgłębszy zakamarek umysłu, westchnęła, zanim zaczęła mówić dalej.

– Nell mogłaby sobie przypomnieć, że jej brat stracił życie podczas turnieju.

– Geoffrey nie zginął podczas walki na kopie. Hrabia Lucien mówił, że został zabity, broniąc hrabiny Isobel. To zupełnie co innego i Nell o tym wie. Proszę cię, Clare, zabierz ją na turniej. Będzie zachwycona.

– Turniej w święto Trzech Króli – szepnęła, kręcąc głową. – Panno Najświętsza, dodaj mi sił.

Nicola prosiła ją o coś, co nie było dla niej łatwe do spełnienia. Pomijając fakt, że nie lubiła wychodzić z domu, nie mogła też ręczyć za to, jak się zachowa, gdy inscenizowana podczas turnieju potyczka wymknie się spod kontroli i przerodzi w prawdziwą walką na śmierć i życie. Oczyma wyobraźni zobaczyła mężczyzn zbroczonych krwią. Na taki widok gotowa jest zemdleć, pomyślała. Albo też dostać mdłości. Tak, z pewnością zachowa się tak, że zwróci na siebie uwagę.

– Proszę cię – Nicola nie ustępowała.

Clare wzięła żeton i drżącą dłonią wsunęła go do sakiewki.

– Dobrze – powiedziała. – Zrobię to dla ciebie. Zabiorę Nell na turniej w święto Trzech Króli.

Twarz Nicoli rozjaśniła się.

– Dziękuję ci, moja kochana. Przekonasz się, że i tobie widowisko się spodoba. Podaj mi kołowrotek i wełnę, dobrze? Nie lubię siedzieć bezczynnie.

Clare spełniła prośbę i po chwili w izbie dał się słyszeć delikatny dźwięk kręcącego się kołowrotka. Palce Nicoli nie były już jednak tak zręczne jak kiedyś, a ona sama szybko się męczyła. Przędza miała wiele zgrubień i niedoskonałości, ale praca ta działała na Nicolę kojąco.

Gdy teraz patrzyła na skręcające nitkę postarzałe palce Nicoli, przyszła jej do głowy dziwna myśl: gdyby ze świata wykorzeniono wszelkie niedoskonałości, sam świat stałby się znacznie bardziej niedoskonały.

Sir Arthur Ferrer, kapitan gwardii hrabiego Henryka, stał w swoim zielonym pawilonie i czekał, aż giermek zasznuruje mu tunikę. Głośno westchnął ze zniecierpliwienia. Przez tyle lat czekał na to, by mieć własny pawilon, a teraz, gdy go już miał, okazało się, że brakuje mu towarzystwa innych rycerzy, ich żartów towarzyszących przygotowaniom i atmosfery rywalizacji.

– Do diabła – mruknął, przeczesując dłonią ciemne włosy.

– Zbyt ściśle, sir? – zapytał giermek, Ivo.

– Nie, nie – odrzekł Arthur z uśmiechem. – Doskonale zasznurowałeś. Dzięki.

W tejże chwili odchyliło się płótno u wejścia do namiotu.

– Gawain! – zawołał Arthur, dostrzegłszy znajomą blond czuprynę, i zaprosił gościa gestem do wnętrza. – Witaj.

Sir Gawain wszedł do środka.

– Zobaczyłem jednorożca na proporcu i domyśliłem się, że to twój pawilon.

Gawain od niechcenia wziął do ręki miecz Arthura z damasceńskiej stali i sprawdził jego wagę.

– Czy to ten zrobił twój ojciec?

Arthur zesztywniał, jednak nie pozwolił niczego po sobie poznać. Przyjaciel z pewnością nie zamierzał z niego drwić.

– Tak.

– To świetny miecz, doskonale wyważony. Użyjesz go dzisiaj?

– Raczej nie. Trzymam go na wypadek prawdziwej walki. A ty, Gawainie, bierzesz udział w turnieju? Nie widziałem twojego pawilonu.

– Dzielę pawilon z Lukiem, ale bardzo tam niewygodnie. Bardzo ciasno.

– Zatem jeżeli odpowiada ci moje towarzystwo, zapraszam cię do mnie.

– A dziękuję! Chętnie skorzystam. Daj mi chwilę. Znajdę tylko swojego giermka.

To powiedziawszy, Gawain wyszedł, ale zanim Arthur zdążył przypasać miecz, powrócił z giermkiem.

– Co słychać w Ravenshold – zapytał go Arthur. – Wszystko dobrze?

Sir Gawain był zarządcą pobliskiego majątku należącego do hrabiego Luciena d’Aveyron i noszącego nazwę Ravenshold. Do niedawna to znaczy do czasu, gdy został kapitanem gwardii hrabiego.

– Tak, wszystko świetnie.

Gawain powiedział to lekkim tonem, lecz smutny wyraz twarzy świadczył o tym, że coś go gryzie.

– Posłuchaj, Arthurze… nie pamiętam, czy już cię o to pytałem… nie widziałeś przypadkiem pokojowej hrabiny Isobel? Dziewczyny o imieniu Elise?

– Elise? Chyba jej nie znam…

– Ciemnowłosa. Nieśmiała.

– Och Gawainie, to do ciebie niepodobne!

Arthur nigdy dotąd nie widział przyjaciela tak przygnębionego. Czyżby nieszczęśliwie się zakochał?

– Wiesz, sądzę, że dobrze ci zrobi wizyta w oberży Pod Czarnym Dzikiem. Mają tam nową dziewczynę, Gabrielle…

Gawain roześmiał się, ale Arthur wyczuł nieszczerość.

– Skoro znasz jej imię, musi mieć nieprzeciętne zdolności!

– Zapewniam cię, Gawainie, to istny cud. A jaką ma… wyobraźnię! Choć jedzenie jest tam podłe, to mają świetne wino z winnicy hrabiego Henryka.

Przyjaciel kiwnął głową.

– Zatem dziś po zmierzchu Pod Czarnym Dzikiem? Doskonale.

– Na zwykłych zasadach?

– Tak. Ten, który zdobędzie mniej punktów podczas turnieju, będzie płacił.

Arthur uśmiechnął się szeroko.

– Świetnie. Już się cieszę, że uczynię twoją sakiewkę lżejszą.

Gdy zostały wprowadzone na trybuny, Clare wzięła Nell za rękę. Po drugiej stronie turniejowego placu wznosiły się ściany zamku przypominające lśniące od szronu skaliste zbocza. Niebo było bezchmurne, powietrze rześkie. Barwy hrabiego Henryka – niebieska, biała i złota – widniały na proporcach powiewających na murach obronnych zamczyska.

– Ten żeton uprawnia cię, pani, do zajęcia miejsca w pierwszym rzędzie – powiedział paź noszący barwy hrabiego.

Po chwili obie siedziały na ławie tuż przed placem. Podekscytowana Nell wierciła się obok niej niczym ryba na gorącej patelni. Naraz siedząca obok dama odwróciła się, spojrzała na Clare i ku jej zaskoczeniu uśmiechnęła pobłażliwie.

– To jej pierwszy turniej? – zapytała.

– Tak – odrzekła krótko Clare.

Niechętnie rozmawiała z obcymi, bowiem jej niespotykane oczy wprawiały w zakłopotanie, a czasem budziły nawet lęk. Zadawano jej też pytania, na które nie potrafiła odpowiedzieć. Uśmiechnęła się więc tylko i skierowała wzrok na plac turniejowy.

Po obu jego stronach stały pawilony rycerzy. Na wietrze furkotały proporce w najróżniejszych kolorach – niebieskie, zielone, czerwone, fioletowe… Rycerze po prawej reprezentowali Troyes, podczas gdy ci po lewej gości hrabiego Henryka. Zapach słodkich perfum unosił się w powietrzu, mieszając się z innymi, mniej przyjemnymi zapachami – ludzkiego potu, dymu z ognisk i pieczonego mięsiwa.

Nell trąciła Clare w bok.

– Niebieski namiot, to na miot hrabiego d’Aveyron, tak?

Przytaknęła i zwróciła uwagę dziewczynki na proporzec łopoczący nad niebieskim namiotem.

– Widzisz czarnego kruka na proporcu hrabiego? Rycerze mają różne barwy i godła, dzięki temu można ich poznać, gdy opuszczą przyłbice.

– Tak! – zawołała Nell. – Na proporcu nad następnym namiotem jest wilk. A tam… popatrz… tam jest zielony proporzec z jednorożcem! Czyj to namiot? Jednorożec to moje ulubione stworzenie.

– Nie znam imienia tego rycerza, ale widywałam jego barwy w mieście. Możliwe, że to członek gwardii hrabiego.

– Geoffrey miał niebieski proporzec z wijącymi się białymi liniami. Powiedział mi, że kolor biały symbolizuje srebro.

Clare uścisnęła małą.

– W dzisiejszym turnieju będą brali udział przyjaciele Geoffreya.

Nell zamilkła na chwilę i uśmiechnęła się, rozglądając ciekawie. Oddziały formowały się po obu stronach placu.

– O, są i konie. Patrz, Clare, one też mają barwy.

– Tak, na czaprakach.

– Mój brat był rycerzem – powiedziała Nell z dumą, wciąż się wiercąc i ściskając dłońmi barierkę.

Dzieci są niezwykłe, pomyślała Clare. Często bywa, że dają sobie radę ze śmiercią lepiej niż dorośli. A przynajmniej tak wyglądają. Z bożą pomocą śmierć Geoffreya nie będzie miała na jego młodszą siostrę większego wpływu.

Dobrze, że ją tu przyprowadziłam, pomyślała. Nicola miała rację, nalegając, żebyśmy przyszły.

Obok stanowisk dla kopii Arthur ściągnął wodze i poklepał białą szyję swego wierzchowca noszącego imię Steel. Nic tak jak turniej nie rozbudza umysłu, pomyślał. Nuda, która dokuczała mu wcześniej, teraz zniknęła. Jak zwykle w chwili, gdy dosiadał konia. Dzisiaj nie spodziewał się przelewu krwi, bo hrabia Henryk ogłosił, że turniej w święto Trzech Króli jest zorganizowany z myślą o damach. Mimo tego i tak stanowił dla rycerzy ciężkie ćwiczenie.

Królową turnieju została hrabina Isobel. Zasiadała na honorowym miejscu na trybunach w sztucznej koronie na głowie. Z każdym jej ruchem migotały kolorowe szkiełka, wzrok przyciągały także perły. Mimo że świecidełka były sztuczne, hrabina wyglądała w nich pięknie. Była jasnowłosa niczym anioł i emanowała spokojem. Lord d’Aveyron miał wszelkie powody, by być dumnym z niedawno poślubionej żony.

Rozległ się dźwięk werbli, a tłum zaczął wydawać okrzyki. Przypomniało to Arthurowi, że uczestniczy w przedstawieniu przeznaczonym także i dla ludu. Spojrzał na mieszkańców miasta tłoczących się przy linie biegnącej wokół placu turniejowego.

– Hrabia Henryk powinien trudnić się handlem – powiedział cicho.

– Dlaczego? – zapytał, marszcząc brwi Gawain.

– Wie, że turniej sprowadzi na powrót do Troyes kupców. Okazuje spryt, organizując go zaraz po zimowym jarmarku.

W chwili gdy zagrały trąbki, zapowiadając przegląd zastępów, do trybun dla dam podbiegł jakiś człowiek. Arthur, kierując swego wierzchowca na wyznaczone miejsce w szeregu, obserwował go z oddali. Człowiek ten był dobrze ubrany, miał na sobie bramowaną futrem pelerynę, a pod nią tunikę opinającą ciasno wydatny brzuch. Głowę miał odkrytą i świecił okrągłą łysiną. Wyglądał na kupca.

Zauważył go jeden z paziów.

– Panie! – zawołał. – Panie! Proszę was, opuście plac turniejowy.

Jednak kupiec, nie zwracając uwagi na pazia, szedł prosto w stronę dziewczyny siedzącej w pierwszym rzędzie. Dziewczyna była skromnie ubrana i wydawała się Arthurowi dziwnie znajoma. Siedziała w pobliżu hrabiny Isobel, musiała zatem mieć coś wspólnego z dworem hrabiego Luciena. Jednak Arthur nie wiedział, kim jest.

Rozległ się ponownie dźwięk trąbek. Arthur spiął wierzchowca i ruszył do przodu. Gdy herold zaczął wywoływać imiona rycerzy, Gawain zajął miejsce u jego boku.

Arthur obejrzał się w stronę trybun. Obok kupca stali teraz dwaj paziowie, próbując skłonić go, by opuścił plac. Tymczasem kupiec, opędzając się od nich, wziął dziewczynę za rękę i coś do niej mówił. Rycerz zaczął uważnie przyglądać się tej scenie. Dziewczyna wyrwała rękę i objęła siedzącą obok małą dziewczynkę gestem bardziej obronnym niż opiekuńczym. Widać było, że nie ma ochoty rozmawiać z mężczyzną.

– Sir Arthur Ferrer!

Głos herolda przywołał go do rzeczywistości i w powitalnym geście podniósł rękę. Rozległ się pełen aprobaty krzyk tłumu. Wjechał na środek placu i zorientował się, że podejrzany kupiec zniknął.

Clare wstrząśnięta przytuliła do siebie Nell i niewidzącym wzrokiem patrzyła przed siebie. Na szczęście rycerz z jednorożcem na proporcu zbliżył się do trybuny, by pozdrowić królową turnieju. Dziewczynka błyszczącymi oczami wpatrywała się w niego i nie zauważyła kupca. Rycerz na siwym rumaku z czaprakiem z zielonego jedwabiu był znacznie bardziej interesujący niż rozmowa z obcym człowiekiem. Na szczęście, pomyślała Clare.

Tymczasem kupiec Paolo da Lucca wmieszał się już w tłum po drugiej stronie placu turniejowego. Postąpił życzliwie, ostrzegając ją, lecz miała nadzieję, że nigdy więcej się nie spotkają. Wystarczyło, że usłyszała, że w Troyes widziano handlarzy niewolnikami. Z trudem opanowała przerażenie. Handlarze niewolnikami, myślała gorączkowo. Czy uda mi się kiedykolwiek przed nimi uciec?

Clare po raz ostatni widziała Paola wtedy, gdy przywiózł ją tutaj z Apulii na jednym ze swoich wozów. Udawał się wtedy do Paryża i pozostawił ją w Troyes, gdzie – dzięki Bogu – znalazł ją przy drodze młody rycerz, sir Geoffrey. Clare wolała nie myśleć, co by się z nią stało, gdyby nie on. Nie miała bowiem ani pieniędzy, ani przyjaciół. Dom Nicoli stał się jej pierwszym w życiu, prawdziwym domem. Poczuła napływające do oczu łzy.

Jeżeli handlarze niewolnikami naprawdę pojawili się w Troyes, będzie musiała uciekać.

Ale ja chcę to zostać! – odezwał się jej wewnętrzny głos.

Myśl o tym, że będzie musiała opuścić Nicolę i Nell była nie do zniesienia.

Dziewczynka powiewała właśnie kawałkiem utkanego przez Aimée materiału w stronę rycerza w zielonym kaftanie. Ku jej wielkiemu zdziwieniu i zadowoleniu rycerz zauważył małą dziewczynkę i jej gałganek.

Gdy skierował ku nim swego wierzchowca, Clare poczuła na sobie jego wzrok.

– Panie rycerzu! – wołała Nell. – Weźcie, panie, moją wstążkę.

Clare westchnęła. Tymczasem zatrzymał się on przy barierce tuż przed nimi. Uprząż zaskrzypiała. Zielony proporzec rycerza załopotał na wietrze, jednorożec na jego tarczy błyszczał oślepiająco.

– Panie rycerzu! – zawołała Nell, wyciągając ku niemu gałganek.

Rycerz miał podniesioną przyłbicę. Pochylił głowę w stronę Clare i zajrzał jej w oczy, a następnie uśmiechnął się do Nell i wziął od niej gałganek.

– Milady? – powiedział rycerz. – Czy mogłabyś, pani, mi pomóc?

Nie jestem żadną milady, pomyślała Clare, mimo to kiwnęła głową i wplotła gałganek w kolczugę rycerza. Rycerz przyglądał się jej uważnie.

– Dziękuję – odrzekł.

Zabrzęczały ostrogi i w jednej chwili już był daleko, a wokół usłyszała zbiorowe westchnienie.

– Sir Arthur nigdy nie wziął wstążki ode mnie – powiedziała smutnym tonem jedna z dam. – A wziął ją od dziecka!

Nell pociągnęła Clare za spódnicę.

– Wziął moją wstążkę! Wziął moją wstążkę! – powtarzała, odprowadzając rycerza wzrokiem. – Czy on jest jednym z przyjaciół Geoffreya?

– To możliwe. Myślę, że jest gwardzistą hrabiego.

Clare przypomniała sobie, że Geoffrey opowiadał jej o rycerzu imieniem Arthur, który był kiedyś zarządcą Ravenshold. To zapewne on i Lucien poprosił go, żeby zwrócił na nie uwagę.

– Ciekawa jestem, kim on jest – powiedziała Nell.

– Słuchaj herolda, to usłyszysz imiona rycerzy. Jego wywołano jako sir Arthura Ferrera.

Zagrały trąbki i na placu ponownie pojawili się rycerze. Hrabia Lucien zbliżył się ku trybunom z zamiarem pozdrowienia żony, królowej turnieju.

– Patrz Nell, to jest pan lenny Geoffreya.

– Weźmie wstążkę od hrabiny Isobel – powiedziała dziewczynka, tonem pełnym przekonania.

Przytaknąwszy, Clare powiodła wzrokiem po ludziach zgromadzonych po drugiej stronie placu turniejowego. Czy jest wśród nich Lucca? Nigdzie nie mogła wypatrzeć twarzy kupca. Powinna była wypytać go o handlarzy niewolnikami, ale była zbyt zaskoczona, by jasno myśleć. A teraz jest już za późno.

Tymczasem hrabia uśmiechnął się do Nell. Jakież to miłe z jego strony, pomyślała Clare, że zapewnił miejsce na trybunach dla małej siostry Geoffreya.

Westchnęła. Czuła, że w Troyes znalazła dom i coraz bardziej męczyło ją wieczne oglądanie się za siebie, czekanie na to, że powrócą i znowu odbiorą jej wolność.

A nie mogła się ukryć, nigdy nie wtopi się w tłum, nie ukryje… Nie z takimi oczami…

Tytuł oryginału: Unveiling lady Clare

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Ltd, 2014

Redaktor serii: Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne: Dominik Osuch

Korekta: Lilianna Mieszczańska

© 2014 by Carol Townend

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2015

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Books S.A.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżone.

Wyłącznym właścicielem nazwy i znaku firmowego wydawnictwa Harlequin jest Harlequin Enterprises Limited. Nazwa i znak firmowy nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1340-0

ROMANS HISTORYCZNY – 420

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna