Ks. Józef Baka SJ 

Uwagi rzeczy ostatecznych

i złości grzechowej

Armoryka

Sandomierz

Projekt okładki: Juliusz Susak

Tekst wg edycji XVIII-wiecznej. 

Zachowano oryginalną pisownię.

© Wydawnictwo Armoryka

Wydawnictwo Armoryka

ul. Krucza 16

27-600 Sandomierz 

http://www.armoryka.pl/

ISBN 978-83-7639-266-0 

DO CZYTELNIKA

Jeden grzech, setnych bied swiata, iest przyczyną!

Patrz Czytelniku: jak zwielką dusz ruiną!

Atrament zaden nakarcie niewyrazi.

Nie opisze, jak złość przechowa nas kazi.

O grzechow złości pisząc, pioro tempieje

Na iednę wzmiankę, serce, z ręką martwieie

Umierac, a nie życie ciągnąć potrzeba,

Feralną, widząc w grzechu, Postac Ereba!

Rarog, straszydło grzech, i plemie piekielne

Jaszczur, Jaszczurka, tym srozsza że suptelne

Monstrum, Padalec, w Płaszczyk dobra uwity

Je, gryźie, rani, robak sumnienia skryty,

Nocą i wednie, wdomu, tak też w gościnie

Katuje, szarpie nieda w wesołey minie

Jadła, napoiu użyć przy balach, godach,

E y! nieprzebaczy, by wnayyiększych wygodach.

Wędrowny kompan, nigdy cię nieodbieży.

Jedzie, i płynie, z tobą siedzi, i leży.

Chodzbyś onego myslił alienować,

Zelżyć, znieważyć, lub śćisle sekwestrować

Wiernie trzyma śię. Jedna mu straszna skrucha,

Oczu łzy, na słow Boskich ciekawość ucha.

Jemu trucizną, spowiedz pokorna, odważna

Trudow, i krzyżow, dla Boga, chęć poważna.

Wraz ginie, niknie z serc, z myśli iak kamfora

Jak ćien, od słońca, ponury zmrok wieczora.

serca kołatać, wraz przestało, turbować,

Idzie precz, ani smie nas więcey wexować.

Każdyż z nas grzechem nad wszytko, niech śię brzydzi,

Maiąc w pomocy Boga, niech złość ohidzi.

HYMN DO NAJŚWIĘTsZEJ PANNY LORETAŃsKIEJ

Ciebie, Boga Rodzico, chwalemy;

Ciebie, niepokalanie poczętą w loretańskim domku poczętą, wyznawamy;

Ciebie, wiecznego Ojca Córkę, wszystka ziemia w Lorecie weneruje;

Tobie wszyscy aniołowie, Tobie nieba i wszystkie anielskie mocarstwa,

Tobie cherubinowie i serafini bezprzestannym głosem wyśpiewują.

Święta, święta MARYJA, Matko Boża i Panna, pełne są niebiosa i ziemia chwały majestatu Twego.

Ciebie chwalebny chór apostołów, ciebie proroków, męczenników uwielbione wojsko, Ciebie po wszystkim świecie wojujący ogłasza Kościół święty.

Matko Boga, syna wcielonego, w Lorecie,

Tyś dla zbawienia człowieka wygnanego, w loretańskim domku poczęła syna Bożego.

Tyś sobie obrała mieszkanie w Lorecie, gdzie nad wszystkie miejsca cudami jaśniejesz.

Twój dom ojczysty z Nazaretu do Dalmacyi, potym Loretu, anielskimi rękoma przeniesiony.

Twój Loret zamkiem grzeszników, opoką niedobytą od gniewu Bożego.

Tam stolica łask Twoich za Rzymem, tak skarbnica odpustów i morze miłosierdzia.

Tam się gromadzą tysiące ubogich, tam peregrynują książęce i sanatorskie stany.

Tam raj wygnańcom ziemskim, tam niebo żyjącym, swoboda utrapionym.

Tam wszelkie choroby i biedy, szczęśliwie swój koniec odbierają.

Nie masz nad Loret miejsca cudowniejszego, nie masz wspanialszego i łaskawszego.

Ty, Pani święta, loretańska Panno, bezprzestannie błagasz Boga zagniewanego.

Przez cię zwalczone piekielne mocy, otworzone jest wiernym Królestwo niebieskie.

Ty z synem Twoim siedzisz przy prawicy Ojca przedwiecznego.

Brońże lud Twój, Pani loretańska, i błogosław dziedzicznym poddanym Twoim.

A rządź nami i podźwignij nas, najmocniejsza Pani.

Zmiłuj się, litościwa Panno, nad nami, zmiłuj się nad nami.

Niech będzie miłosierdzie Twoje z nami, bo w Tobie nadzieję pokładamy.

W Tobie, Matko Boża, ufamy, brońże nas teraz i na wieki.

BOŻE, któryś błogosławionej MARYI Panny domek przez wcielonego słowa tajemnicę miłosiernie poświęcił i tenżeś na łonie Kościoła Twego przedziwnie ulokował, daj abyśmy odłączeni od przybytków grzesznych, stali się godni mieszkańcy domu świętego Twojego przez Pana naszego.

O WOLNOŚCI SUMNIENIA

Nota: jak Postrzeż się w rozumie obrany

Boska dobroć wolność mi dała,

A złość jedyna skrępowała.

Nie ma waloru wolność złota,

Gdy w sumnieniu grzechów jak błota.

Nie znam pokoju w mych pokojach.

Bez wojny strach skrzypi w podwojach,

Grzech dzień i noc na trwogę bije

Złe larum, póki w sercu żyje.

Boże umarłych i żyjących,

Jedyna nadziejo grzeszących,

Daj sumnieniu widzieć zginienie,

strzec nad honor, złoto zbawienie.

Daj zważać, że niebo zawarte

W górze, w dole piekło otwarte,

Śmierć z kosą przed oczyma skacze,

W dzień sądu przegrawszy zapłaczę.

Oto ginę i tracę siebie

Codziennie obrażając Ciebie.

Jawnie, skrycie, grzesznik mizerny

W mych parolach Bogu niewierny,

Niestały jak księżyc na nowiu,

W pełni grzechu ufając zdrowiu

Wraz stawam, choć życia kwadranse

Mówią: niepewne lat wakanse.

O cero twarzy! do Cerery

Podobnaś kwiatu z maniery,

Lud wdziękiem łudzisz, zwodzisz wiele

Ust rumieńce grzebiąc w popiele.

Trwałaś jak trawa, jak śnieg nikniesz,

Nad młodym i starym wykrzykniesz:

"Tuś mi grzybie i czerstwy rydzu,

Idź w grobu krobkę ślepowidzu."

Głupie wspieram się jak na trzcinie

Świata machinie, bo w godzinie

Wiek bieg życia chorągiew zwinie,

sto lat jak jeden moment minie.

Gwałtem fata popchną do truny

Z fałszywie wieczystej fortuny,

A ja wieczny nędznik ubogi

W niebo nie wścibię ani nogi.

Cieszę się słysząc "Rycerz z ciebie",

A nie dojadę kresu w niebie.

Czart zajeździł me animusze,

Gdy tak dzielną osiodłał duszę.

Cofnąć się w niebo sił nie stanie,

Bies silno trzyma na arkanie

Złych nałogów: trudno przestawię,

W co przewrotną naturę wprawię.

Nie ochrona oręż przy boku,

Gdy ja u Boga jak sól w oku,

Układ niepewny, płytkie szable

Przytnie sumnienie jak półdiablę.

Jęczeć musi w złościach zacięta

Wolność, nim zleczy skrucha święta,

stęka pod grzechów cetnarami.....................................