Tytuł oryginału: A Trial of Blood & Steel. Book 1: Sasha

First published in Australia in 2007 by Hachette Australia Pty Ltd

and this. Polish Language Edition is published by arrangement

with Hachette Australia Pty Ltd through Graal Ltd.

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013

Copyright for the. Polish edition © 2013 by Wydawnictwo Jaguar

Korekta: Barbara Kaczarowska

Skład i łamanie: EKART.

Projekt okładki: Luke Causby/Blue Cork

Ilustracja na okładce: Jeremy Reston

Projekt map: Kinart.

ISBN 978-83-7686-206-4

Copyright © Joel Shepherd 2007

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

PRÓBA KRWI I STALI
Postacie

LENAYIN

VALHANAN

Sasha

była księżniczka Lenayin

Kessligh Cronenverdt

wojownik, niegdyś dowódca Zjednoczonych Armii

Peg

wierzchowiec Sashy

Terjellyn

wierzchowiec Kessligha

Teriyan

rymarz

Lynette

córka Teriyana

Jaegar

wójt miasteczka Baerlyn

Andreyis

przyjaciel Sashy

Lord Kumaryn Tathys

wielki lord prowincji Valhanan

Tarynt

radny wioski Yule

TYREE

Jaryd Nyvar

dziedzic wielkiego lorda Tyree

Lord Aystin Nyvar

ojciec Jaryda, wielki lord prowincji Tyree

Kapitan Tyrun

dowódca tyreeńskiej Sokolej Straży

Porucznik Reynan Pelyn

żołnierz Sokolej Straży

Lord Tymeth Pelyn

tyreeński arystokrata

Sierżant Garys

żołnierz Sokolej Straży

Tarryn

młodszy brat Jaryda

Wyndal

brat Jaryda

Lord Redyk

tyreeński arystokrata

Lord Paramys

tyreeński arystokrata

Lord Arastyn

tyreeński arystokrata

Galyndry

siostra Jaryda

Pyter Pelyn

bratanek lorda Pelyna

Rhyst Angyvar

młody tyreeński arystokrata

BAEN-TAR

Damon

książę Lenayin

Torvaal Lenayin

król Lenayin

Krystoff

książę Lenayin (nieżyjący)

Koenyg

książę Lenayin, dziedzic tronu

Wylfred

książę Lenayin

Wyna Telgar

żona Koenyga

Sofy

księżniczka Lenayin

Marya

księżniczka Lenayin, zamężna z Torovańczykiem

Petryna

księżniczka Lenayin, mężatka

Alythia

księżniczka Lenayin

Myklas

książę Lenayin

Królowa Shenai

królowa Lenayin (nieżyjąca)

Anyse

pokojówka Sofy

Arcybiskup Dalryn

lenayiński arcybiskup

HADRYN

Lord Rashyd Telgar

wielki lord prowincji Hadryn (nieżyjący)

Lord Usyn Telgar

syn Rashyda Telgara, wielki lord prowincji Hadryn

Farys Varan

hadryński arystokrata

Lord Udys Varan

hadryński arystokrata

Heryd Ansyn

hadryński arystokrata

Martyn Ansyn

hadryński arystokrata

TANERYN

Lord Krayliss

wielki lord prowincji Taneryn

Kapitan Akryd

taneryński żołnierz

DOLINA UDALYŃSKA

Daryd Yuvenar

chłopiec z Doliny Udalyńskiej

Rysha

młodsza siostra Daryda

Essey

udalyńska klacz

Wódz Askar

przywódca w Dolinie Udalyńskiej

Banneryd

Kapitan Tryblanc

kapitan bannerydzkiej Czarnej Nawałnicy

Lord Cyan

wielki lord prowincji Banneryd

Kapral Veln

żołnierz Czarnej Nawałnicy

ISFAYEN

Lord Faras

wielki lord prowincji Isfayen

NEYSH

Lord Aynsfar

neyshański arystokrata (nieżyjący)

Lord Parabys

wielki lord prowincji Neysh

RANASH

Lord Rydysh

wielki lord prowincji Ranash

BACOSH

Diuk Stefhan

larosański diuk

Mistrz Piet

larosański bard

SAALSHEN

Rhillian

przywódczyni Serrinów w Petrodorze

Aisha

serrińska kobieta

Errollyn

serriński mężczyzna, łucznik

Terel

serriński mężczyzna

Tassi

serrińska kobieta

POZOSTALI

Jurellyn

lenayiński starszy zwiadowca

Aiden

Nasi-Keth z Petrodoru, przyjaciel Kessligha

POSTACIE HISTORYCZNE

Hyathon Wojownik

mityczny bohater goeren-yai

Markield

cherrovański watażka

Leyvaan z Rhodaanu

Leyvaan Głupiec, król Bacosh

Tharyn Askar

wielki przywódca Udalyńczyków

Essyn Telgar

wódz Hadryńczyków

Soros Lenayin

niegdysiejszy król dowodzący armią w czasie Wyzwolenia

Chayden Lenayin

dawny król, syn Sorosa

Tullamayne

bard goeren-yai

jeden

Sasha krążyła, stopy w miękkich butach lekko przesuwały się po ubitej ziemi. Czubek drewnianego miecza, bez wysiłku trzymanego dwuręcznym chwytem, wyznaczał środek kręgu. Naprzeciw niej rymarz Teriyan, również z drewnianym mieczem w dłoniach, niewzruszony, dostosował się do jej tempa, na obnażonych ramionach prężyły się węzły twardych mięśni. Sasha obserwowała przeciwnika, nie skupiając się na żadnym szczególe. Przyglądała się sylwetce, nie koncentrując się na twarzy czy ruchu stóp, a już z pewnością nie na ćwiczebnym mieczu w silnych, spracowanych dłoniach.

Ciemne linie zawiłego tatuażu zdobiącego ramię Teriyana zmarszczyły się, gdy napiął mięśnie. Długie rude włosy, opadające mu na plecy i po części splecione w warkocz, zafalowały w nagłym podmuchu wiatru. Wysoko w górze zaskrzeczał orzeł, po czym poderwał się do lotu spośród gałęzi sosen porastających północne zbocze doliny Baerlyn, leżącej w centrum prowincji Valhanan. Wiszące nisko nad zachodnią granią słońce prześwitywało poprzez gałęzie drzew, malując na ziemi wydłużone, rozmyte cienie. Dolina skąpana była w złotym blasku. Dachy domów stojących wzdłuż biegnącego niecką traktu, pokryte gontami, błyszczały w promieniach, leżące za zabudowaniami pastwiska lśniły zielenią. Młode źrebaki swawoliły, bijąc kopytami w ziemię, wymachując bujnymi ogonami i potrząsając grzywami. Z sąsiedniego kręgu dobiegł trzask uderzających o siebie drewnianych mieczy oraz krzyki, a zaraz potem głuchy odgłos uderzenia i towarzyszące mu stęknięcie.

Sasha, świadoma tego wszystkiego, sparowała nagły atak przypuszczony przez Teriyana i skontrowała dwoma błyskawicznymi cięciami, trafiając starego przyjaciela prosto w brzuch.

Teriyan zaklął pogodnie, poprawił wypchaną skórzaną kamizelkę osłaniającą tors.

– Co zrobiłem nie tak? – zapytał zrezygnowanym tonem kogoś pogodzonego z porażką.

Sasha płynnym ruchem cofnęła się o krok, wracając do wyjściowej pozycji. Wzruszyła ramionami.

– Zaatakowałeś – odparła krótko.

– Dziewczę zaczyna pięknieć – rzucił stojący w kręgu gapiów Geldon. Sasha posłała mu radosny uśmiech. Drewniany miecz w jej rękach, poruszany niemal wyłącznie siłą nadgarstków, zakreślił w powietrzu błyskawiczną serię kółek.

– Zawsze byłam ładna, piekarzu – odparła wesoło. Z tłumu widzów dobiegły rubaszne śmiechy. Tego dnia na popołudniowym treningu zebrało się ich około dwudziestu. Silni mężczyźni o spracowanych dłoniach, z włosami splecionymi w warkocze. Wielu nosiło w uszach tradycyjne kolczyki goeren-yai stanowiące oznakę męstwa. Ciemne linie tatuaży znaczyły liczne twarze, świadcząc o przebudzeniu oraz jedności ze światem duchów. Lenayińscy wojownicy, których widok budził strach w sercach wszystkich, mających jakikolwiek powód, by się ich obawiać, gwałtowni i dumni, tak jak głosiły to nizinne legendy. A jednak tu i teraz stali w niemal zupełnym bezruchu, przyglądając się z ogromną ciekawością, jak niewysoka, zadziorna dziewczyna o krótko obciętych włosach, odziana w luźne spodnie i kamizelkę z owczej skóry, bez większego wysiłku radzi sobie z jednym z najlepszych szermierzy pośród nich.

Teriyan westchnął ciężko i ponownie zaczął krążyć, marszcząc z zastanowieniem brwi.

– Pieprzyć to – odezwał się w końcu. – Żaden z was nie wykonałby lepszego otwarcia. Jeśli ktoś ma jakieś sugestie, zamieniam się w słuch.

– Postaraj się bardziej – rzucił Tyal.

Teriyan rzucił mu groźne spojrzenie.

– Kessligh twierdzi, że niskie cięcie jest efektywniejszym otwarciem niż wysokie – wtrąciła się Sasha. – W każdym razie dla kogoś twojego wzrostu.

– Ach! – Teriyan z udawaną pogardą machnął mieczem. – To opinia Kessligha, co on może wiedzieć o uczciwej szermierce? Svaalverd, ty i on możecie trzymać się waszego podstępnego stylu. Prawdziwą walkę zostawcie nam, dziewuszko.

– Słuchaj, chcesz, żebym pokazała ci, jak to zrobiłam, czy nie? – zapytała z irytacją Sasha. W Lenayin niewielu mężczyzn odważyłoby się nazwać ją dziewuszką Teriyan był jednym z nich. Drugim był Kessligh Cronenverdt, największy lenayiński szermierz, przez ostatnich dwanaście lat nauczyciel oraz mentor Sashy, nie tylko w kwestii szermierki, lecz również w wielu innych dziedzinach.

Teriyan jedynie na nią spojrzał, na ogorzałą twarz wolno wypełzł uśmiech.

W centrum miasteczka, leżącym głębiej w dolinie, odezwał się dzwon. Miecze zawisły w powietrzu, ruch na dziedzińcu, na którym odbywał się trening, zamarł. Zebrani odwrócili się, spoglądając po sobie i nasłuchując. Dzwon odezwał się ponownie. Dzwonnik miarowo pociągał za sznur, echo kolejnych uderzeń odbijało się od stromych ścian doliny.

– Do broni! – zawołał Byorn, gospodarz sali treningowej, przekrzykując zgiełk, powstały gdy mężczyźni zerwali się do biegu. Buty zadudniły na prowadzących do wejścia drewnianych stopniach. – Nie śpieszcie się, uszanujcie kręgi!

Pomimo pośpiechu biegnący trzymali się wydeptanych ścieżek, uważając, by nie naruszyć starannie wytyczonych kamieniami granic tachadarskich kręgów i świętości miejsca pośrodku. Sasha podążyła za nimi wolniej, uznając, że przepychanie się łokciami przez tłum młodych mężczyzn, którzy wyrwali się do przodu, nie ma sensu. Wraz z Teriyanem i Geldonem weszła po schodkach do wysoko sklepionej sali. Zdjęła ochraniacz i bez pośpiechu zabrała z drewnianego stojaka odłożoną przed treningiem broń. Z bronią, jak powtarzał jej często Kessligh, nie należało się nigdy spieszyć.

Mężczyźni w większości nieposiadający koni popędzili ścieżką wiodącą do głównego traktu Sasha złapała Pega, skubiącego trawę na łące przy budynku. Postawiła stopę na otaczającym pastwisko kamiennym murku i odbiwszy się, wskoczyła na grzbiet rumaka. Puściła się galopem… Nim jednak zdołała wysforować się na prowadzenie, dostrzegła znajomą gniadą klacz podążającą w górę ścieżki prowadzącej do sali treningowej. Dosiadająca wierzchowca szczupła rudowłosa dziewczyna machała ręką, usiłując przyciągnąć jej uwagę.

Sasha ściągnęła wodze Pega i czekała. Lynette przybyła po chwili w stukocie kopyt, tumanie kurzu i chmurze rozwianych rudych włosów. Osadzone w piegowatej pobladłej twarzy oczy miała szeroko otwarte, oddychała płytko. Cher-sey, klacz, której dosiadała, lśniła od potu. Musiała przebiec znacznie dłuższą drogę niż dystans dzielący ich od centrum miasteczka, oceniła Sasha, przyglądając się klaczy fachowym okiem i znając możliwości Chersey, tak jak znała potencjał Pega.

– Sasho – wydyszała Lynette. – To Damon. Damon przyjechał.

Sasha zmarszczyła brwi.

– Damon przyjechał do Baerlyn? Co go tutaj sprowadza?

– Wy… wydaje mi się, że towarzyszy mu Sokola Straż.

Nagły podmuch wiatru zarzucił na twarz Lynette kosmyk rudych kręconych włosów, odgarnęła go niecierpliwym ruchem. Długa spódnica, podciągnięta w sposób nieprzystający damie wysoko ponad kolana, odsłaniała spodnie do konnej jazdy o prostym kroju i cholewy skórzanych butów pewnie tkwiących w strzemionach. – Nie jestem pewna. Właśnie zabierałam Chersey na przejażdżkę Granią Kopiejnika, gdy ich dostrzegłam. Wróciłam najszybciej, jak zdołałam… Jadą z wywieszoną flagą i proporcami, w pełnych zbrojach. Wyglądali wspaniale!

Sasha mocniej zmarszczyła brwi. Sokola Straż stacjonowała ostatnio w Baen-Tar.

– Nie rozmawiałaś z nimi? Nie wiesz, jaki jest powód tej wizyty?

Lynette potrząsnęła głową.

– Zawróciłam natychmiast, aby poinformować Jaegara. Posłał kogoś, by uderzył w dzwon, a ja ruszyłam szukać ciebie.

– A niech to, Lynie. Spróbuj znaleźć Kessligha, wyszedł kupić kilka kur.

– Ale na pewno słyszał dzwon? – zapytała zdezorientowana Lynette. Kolejni mężczyźni dosiadali pasących się w pobliżu koni, by ruszając galopem, popędzić w kierunku traktu.

– Kessligh traktuje swoje kury bardzo poważnie – stwierdziła kwaśno Sasha. – Po prostu znajdź go i spróbuj trochę pospieszyć.

– Postaram się – odparła Lynette głosem, w którym dźwięczało powątpiewanie. Sasha wbiła pięty w boki Pega i pogalopowała w stronę drogi. Lynette zatoczyła koło i ruszyła za nią, usiłując ją doścignąć. Kawałek dalej Sasha napotkała Teriyana, Geldona oraz kolejnych mężczyzn biegnących równym tempem. Zwolniła do kłusa, zapraszająco wyciągnęła dłoń do Teriyana.

– No chodź, przewodniczący radzie powinni dotrzeć na miejsce pierwsi.

– Daruj sobie, dziewuszko – odparł Teriyan, nie zwalniając. – Wiesz, zostało mi jeszcze nieco dumy. – Sasha posłała mu grymas. Lynette, dosiadająca Chersey, minęła ich w pędzie. – Dokąd wysłałaś moją dziewczynkę?

– Sam zapytaj, jeśli kiedykolwiek zdołasz ją dogonić – parsknęła Sasha, ponownie puszczając Pega galopem.

Ścieżka wiła się pośród płotów pastwisk i niskich kamiennych murków, skąpana w ostatnich promieniach słońca, które wkrótce miało opaść za krawędź doliny.

Sasha szybko zbliżała się do widocznej w przodzie pary jeźdźców. Dotarła do głównego traktu na dnie doliny. Na drewnianych werandach domów wzniesionych wzdłuż gościńca gromadzili się mieszkańcy miasteczka, matki z dziećmi oraz odziani w lekkie płaszcze i dziergane szale starcy. Mężczyźni w sile wieku spieszyli szerokim poboczem, pozostawiając drogę przejezdną. Peg, uwielbiający wyzwania, dostrzegł cel i w stukocie kopyt wyprzedził znajdujących się na prowadzeniu konnych.

Sasha minęła piekarnię Geldona, targ, kilka odbijających w bok od traktu alejek, wiodących do magazynów, warsztatów jubilerów, garncarzy, stolarzy oraz sklepu z wyrobami skórzanymi, będącego własnością Teriyana.

Przed sobą dostrzegła stłoczone wierzchowce i pieszych odzianych w zbroje. Przybysze blokowali drogę, tłocząc się przed kamienną fasadą Gwiazdy Steltsyńskiej, jedynej gospody w miasteczku. Trzymany przez herolda i powiewający w lekkich podmuchach wiatru proporzec, jasno świadczył, że Damon musi być gdzieś w pobliżu.

Sasha zatrzymała się za plecami kilkunastu mężczyzn, którzy dotarli na miejsce pierwsi, i przyjrzała rozgrywającej się przed nią scenie. Wyglądało na to, że goście starali się sprowadzić wierzchowce z traktu, kierując konie ku alejce wiodącej do stajni i wybiegów w północno-wschodniej części doliny. Jej czujne oczy wypatrzyły Jaegara, pełniącego w Baerlyn funkcję wójta. Gestykulując żywiołowo, dyskutował z kimś na werandzie gospody Jaegar machnął potężnym wytatuowanym ramieniem, obejmując gestem na wpół zorganizowaną ciżbę konnych i pieszych. Jego rozmówcą był Damon; wysoki, przystojny na swój mroczny sposób, wyróżniał się z tłumu purpurowo-zielonym jeździeckim płaszczem, spiętym pod szyją złotą sprzączką, i błyszczącą srebrem rękojeścią przytroczonego do pasa miecza. Miał teraz, jak obliczyła szybko Sasha, dwadzieścia trzy lata i wyglądał na zmęczonego i zdrożonego długą jazdą. Towarzyszący mu zbrojni trzymali się w pełnej szacunku odległości. Obok niego, z uwagą przysłuchując się prowadzonej rozmowie, stali kapitan Sokolej Straży oraz młody nieznajomy mężczyzna w szlacheckim stroju.

Po chwili kapitan odwrócił się na pięcie. Przekrzykując gwar rozmów, brzęk pancerzy, parskanie koni oraz stukot kopyt zwrócił się do swych ludzi:

– Oddziałami podążcie wzdłuż dróżki. Stajnie są już w sporej części zajęte, upchnijcie w środku tyle koni, ile zdołacie, potem skorzystajcie z pobliskiej stodoły, powinna pomieścić dodatkową dziesiątkę. Jeśli to nie wystarczy, za gospodą leżą kolejne trzy posiadłości. W budynkach gospodarczych powinno znaleźć się dość miejsca. Gdyby nadal go brakowało, ruszajcie dalej i zapukajcie do kolejnych drzwi. Bądźcie uprzejmi. Nie życzę sobie, by bez pozwolenia gospodarza z jakiejkolwiek beli siana zniknęło nawet źdźbło, lub kurze wypadło pióro, aby ktokolwiek choćby pociągnął za ogon świnię. Dobrzy ziomkowie z Valhananu nie będą mówić po naszej wizycie, że Sokola Straż nie potrafiła zachować się odpowiednio w gościnie. Oporządźcie wierzchowce, a potem wróćcie tu na porządny gorący posiłek opłacony królewską monetą.

Ostatnie zdanie nagrodzone zostało radosnymi wiwatami.

– Mężczyźni z Baerlyn! – zagrzmiał Jaegar, nabrawszy głęboko tchu i wypinając pierś. Udało mu się wrzasnąć głośniej od kapitana. Krępy, niezbyt wysoki, o szerokich barach, miał doprawdy donośny głos. Promienie zachodzącego słońca zdawały się oświetlać zaledwie jedną stronę jego twarzy, drugą pozostawiając ukrytą złowrogo w zapadającym zmroku. Tylko że światło padało właśnie na ów pozornie skryty w cieniu policzek. Jeśli spojrzeć z bliska, dawało się na nim dostrzec skomplikowane, splecione linie tatuażu duchowej maski goeren-yai, stanowiącej świadectwo męstwa. Liczne kolczyki zdobiące uszy oraz ogniwa srebrnego, zapiętego na szerokiej umięśnionej szyi łańcucha lśniły w promieniach słońca. Długie włosy, rozdzielone przedziałkiem na środku głowy i splecione w pojedynczy warkocz przewiązany skórzanym rzemieniem, opadały mu na plecy.

– Posiadający pod dachem wolne miejsce dla gości, niech poinformują sierżanta lub kaprala – kontynuował Jaegar. – Nie ma powodu, aby ktokolwiek prócz wyznaczonych do opieki nad wierzchowcami musiał spędzić tę noc na zimnie! Illys, sądzę, że z radością powitamy dziś w gospodzie nieco muzyki!

Mieszkańcy miasteczka, którzy zdążyli zebrać się wokół, zaciekawieni i skorzy do pomocy, krzyknęli radośnie.

– I może niech Upwyld wytoczy beczułkę! – zawołał ktoś z obrzeża tłumu. – Nie zapomnij o piwie! – Wszyscy zgromadzeni nagrodzili propozycję wyjątkowo głośnymi wiwatami.

Jaegar uniósł pokryte odciskami dłonie, uspokajając ciżbę i gestem prosząc o ciszę, po czym ponownie zagrzmiał:

– To honor dla Baerlyn, podejmować tak znamienitych gości. Potrójny wiwat na cześć Sokolej Straży.

– Huraaa! – ryknęli baerlyńczycy. – Huraaa! Huraaa!

– Potrójny wiwat na cześć mistrza Jaryda! – Jaegar skinął głową w kierunku stojącego na werandzie młodego mężczyzny Rozległy się okrzyki. Młody szlachcic uniósł w odpowiedzi dłoń, radośnie się uśmiechając. Coś w wytwornym kroju jego odzienia oraz pełnym pewności siebie uśmiechu sprawiło, że Sasha niemal się zakrztusiła. Wszyscy żołnierze Sokolej Straży pochodzili z sąsiadującej z Valhananem prowincji Tyree, położonej w samym centrum Lenayin. Jaryd musiał być zatem jednym z synów wielkiego lorda Aystina Nyvara z Tyree. Czy to mógł być ten Jaryd Nyvar? Duchy nie byłyby chyba dla niej aż tak okrutne.

– I trzy okrzyki na cześć księcia Damona!

Te ostatnie wiwaty, ku lekkiemu zaskoczeniu Sashy, okazały się najgłośniejsze ze wszystkich. Damon, jak zaobserwowała, opuścił oczy, wbijając wzrok w czubki butów, i wydawał się nieswój Sasha zdusiła pełen irytacji uśmiech. Ten sam stary dobry Damon.

– Potrójny wiwat na cześć Baerlyn! – krzyknął kapitan. Żołnierze odpowiedzieli wrzaskiem. – Ruszajcie.

Po krótkim zamieszaniu potok zbrojnych popłynął brukowaną alejką obok gospody. Sasha skończyła pobieżną kalkulację. Przybyły oddział liczył około osiemdziesięciu konnych, którzy tłoczyli się teraz, zajmując spory odcinek dróżki biegnącej wzdłuż budynku. Liczebność utrzymywanych stale kontyngentów zmieniała się w zależności od prowincji. Na północy wielkie kompanie ciężkiej kawalerii liczyły zazwyczaj po blisko tysiąc żołnierzy każda Sokola Straż, wedle jej wiedzy, w pełnej sile składała się z jakichś pięciuset jeźdźców. Być może ten oddział wyruszył w pośpiechu i kolejne były już w drodze.

Sasha powierzyła Pega opiece znajomego farmera Damon oraz młode lordziątko z Tyree stali na werandzie, kontynuując rozmowę z Jaegarem. Grupka zdążyła się już powiększyć o dwu kolejnych zasiadających w radzie miasteczka mężczyzn, wytatuowanych i upierścienionych podobnie jak wójt. Ogorzali, twardzi wojownicy goeren-yai. Sasha, przeciskając się pośród wiodących konie żołnierzy i zbliżając się niezauważenie, nie mogła przeoczyć kontrastu pomiędzy miejscowymi a przybyszami. I Damonem, wysokim, o równo przystrzyżonych włosach, odzianym w elegancki strój. Verentyjski medalion w kształcie ośmioramiennej gwiazdy, wyeksponowany, wisiał na oplatającym jego kark łańcuszku.

Wieśniacy goeren-yai i verentyjczycy z miasta. Stare Lenayin i nowe. Goeren-yai oddawali cześć dawnym duchom zamieszkującym górzysty kraj. Verentyjczycy wierzyli w obcych nizinnych bogów. Sasha, urodzona jako verentyjka, żyła pośród wyznawców goeren-yai. Kessligh wychował ją na członkinię Nasi-Kethu, grupy podążającej za naukami odległego Saalshenu. Czasami zastanawiała się, czym obraziła bogów lub duchy w poprzednim wcieleniu, by zasłużyć na wszystkie te religijne komplikacje. Często rozmyślała, o ile prostsze byłoby jej życie, gdyby mogła po prostu wybrać jedną lub drugą wiarę… lub trzecią. Jednak bez względu na to, jakiego dokonałaby wyboru, niezliczone rzesze potężnych ludzi dopatrzyłyby się w jej decyzji osobistej obrazy.

Odepchnąwszy od siebie wątpliwości, przecisnęła się przez stłoczoną u podnóża schodów grupkę gapiów i wbiegła na werandę. Damon dostrzegł ją w ostatniej chwili i wyprostował się sztywno. Rozmowa urwała się w pół słowa, towarzysze księcia obrócili się, aby zobaczyć, co się dzieje.

– Damonie – powitała go Sasha. Zdołała zdobyć się na na wpół szczery uśmiech Jaegar odsunął się szybko, zwalniając dla niej miejsce u szczytu schodów.

– Witaj, Sashandro. – Damon również uśmiechnął się, skrępowany. – Siostro – dodał po chwili z naciskiem, rozkładając ramiona, by ją objąć. Sasha odwzajemniła uścisk, uświadamiając sobie, że obejmuje brata po raz pierwszy od niemal roku. Z dołu werandy i dalej z drogi dobiegły radosne wiwaty. Pod podróżnym strojem Damona wyczuła twarde oczka kolczugi, co u będącego w podróży księcia mogło stanowić zadośćuczynienie zwyczajom, mogło także oznaczać coś zupełnie innego. Tym razem, jak zgadywała, kierując się liczebnością towarzyszącej mu eskorty, nie chodziło o zadośćuczynienie tradycji. Odsunęli się od siebie o krok. Damon położył dłonie w rękawicach na ramionach Sashy i przyjrzał się siostrze uważnie.

– Dobrze wyglądasz.

Kłamca, pomyślała Sasha. Choć dawno się nie widzieli, doskonale znała jego opinię na temat swojego obecnego wyglądu i ubioru. W Baen-Tar, siedzibie królów Lenayin, wszystkie damy nosiły suknie, włosy zaś zapuszczały tak długie, że mogły je sobie przydeptać. Jakaś część podszytego goryczą rozbawienia musiała odbić się na jej twarzy, ponieważ Damonowi z trudem udało się powstrzymać uśmiech.

– Ty także – odparła Sasha i naprawdę tak uważała. – Co sprowadza cię do mojego skromnego miasteczka?

– Cóż… – westchnął ciężko młody książę. – To długa opowieść.

*

– Nadal nie jesteśmy do końca pewni, co dokładnie się wydarzyło. – Damon utkwił wzrok w blacie stołu. Musiał unieść nieco głos, by przebić się przez towarzyszący posiłkowi harmider Przebrany, w świeżej koszuli i wyszywanej skórzanej kamizelce, z narzuconym na ramiona podróżnym płaszczem w królewskich purpurowo-zielonych kolorach, wydawał się rozluźniony. W podobnym stroju najwyraźniej czuł się znacznie swobodniej niż w pancerzu. Bezwiednie bawił się kubkiem wina. – Otrzymaliśmy wiadomość, że wielki lord Rashyd Telgar nie żyje, a odpowiedzialność za jego śmierć spada na wielkiego lorda Kraylissa.

Sasha posępnie wpatrywała się w otwarte palenisko pośrodku głównego pomieszczenia gospody. Chłopcy kuchen ni obrócili wiszące nad ogniem ogromne rożny. Tłuszcz zaskwierczał, płomienie buchnęły ponad skraj kamiennego obmurowania. Mężczyźni siedzieli stłoczeni ciasno przy długich stołach ustawionych pośród podtrzymujących strop wsporników. Baerlyńska młodzież usługiwała gościom, biegając pomiędzy kuchnią a jadalnią i roznosząc pełne po brzegi talerze oraz kubki piwa.

Na sali panowała wrzawa, prowadzone przy stołach głośne rozmowy mieszały się z dźwiękami muzyki. Z paleniska promieniowało ciepło. W nisko sklepionej izbie ciężkie powietrze wypełniał smakowity zapach jedzenia.

– Jesteś pewien, że to Krayliss zabił Rashyda? – naciskał Jaegar, siedzący obok kapitana Tyruna, dowódcy Sokolej Straży Tyrun i Sasha zasiadali po bokach Damona u szczytu stołu. Po lewej stronie Sashy siedział Teriyan, powszechnie uważany w Baerlyn za prawą rękę Jaegara, choć opinię tę zawdzięczał głównie umiejętnościom szermierczym i bitewnym wyczynom. W skład okupującej szczyt stołu grupki wchodził jeszcze młody mistrz Jaryd, ignorujący ogniste spojrzenia, rzucane przez usługujące im podczas posiłku dziewczęta. Naprzeciw puste krzesło czekało na Kessligha. Jeśli Damon czuł się dotknięty jego nieobecnością, nie okazał tego w żaden sposób. Prawdopodobnie zdawał sobie sprawę, że Kessligh był Kesslighiem i zawsze postępował zgodnie z własnym widzimisię.

– Nie jestem pewien niczego – odpowiedział Jaegarowi nieco urażony Damon, natychmiast biorąc swój temperament pod kontrolę, nim jeszcze słowa przebrzmiały w powietrzu. Doprawdy, ten sam stary dobry Damon, pomyślała cierpko Sasha Damon zaczerpnął głęboko tchu. – Wiem tylko tyle, ile głosiła wiadomość dostarczona do Baen-Tar. Posłaniec powiedział, że jego lord nie żyje, zemsta jest zaś nieunikniona. Zemsta, której celem jest Krayliss.

Damon włożył do ust kęs pieczeni, kawałkiem chleba wytarł pozostałe na talerzu resztki sosu. Nad blatem wymieniono ponure spojrzenia. Zapadło milczenie, czyniące ich stół osadą ciszy w gwarnej gospodzie. Sasha, unikając wzroku towarzyszy, nadal wpatrywała się w palenisko Lord Rashyd nie żył, a Hadryn, największa z trzech północnych prowincji, pozbawiony został przywództwa. A teraz Sokola Straż zmierzała z Baen-Tar, aby wziąć odwet na lordzie Kraylissie z sąsiedniego Tanerynu. Wyglądało na to, że dawny konflikt pomiędzy Hadryńczykami i Taneryńczykami, o korzeniach sięgających niemal sto lat wstecz, rozgorzał raz jeszcze z całą mocą dławionej latami niechęci. Sasha nie odważyła się odezwać, obawiając się, by jakaś rzucona przypadkowo uwaga nie uwolniła jej tłumionej wściekłości.

Lenayin składało się z dziesięciu prowincji. Jedenastu, jeśli liczyć królewskie miasto Baen-Tar oraz należące do niego ziemie. Wiek wcześniej Wyzwolenie określiło na stałe długo dyskutowane granice i wyłoniło klasę arystokracji, powołaną do zarządzania. We wszystkich prowincjach, poza jedną, arystokratami byli verentyjczycy. Wyjątek stanowił oczywiście Taneryn Lord Krayliss był jedynym wielkim lordem goeren-yai w całym Lenayin. Nic dziwnego, że granica pomiędzy Hadrynem i Tanerynem pozostawała najbardziej kłopotliwa w całym kraju. Do wszystkich niezliczonych uraz, jakie nawarstwiły się przez pokolenia, prowadząc do wieloletnich wojen, Wyzwolenie dodało jeszcze religię.

Jakkolwiek wspaniałe były jego osiągnięcia, nie wszyscy w Lenayin czerpali jednakowe korzyści z nastania Wyzwolenia. Dla Udalyńczyków okazało się ono katastrofą. Dziś żyli uwięzieni w leżącej na ziemiach Hadrynu dolinie, rozpaczliwie trzymając się dawnych zwyczajów i wiary, na przekór wszystkim próbom Hadryńczyków, aby nawrócić ich lub pozabijać. Taneryńczycy uważali ich za bohaterów, dla Hadryńczyków byli jedynie heretykami. Był to budzący największe emocje konflikt, spośród wszelakich nierozwiązanych sporów, jakie tliły się jeszcze w Lenayin. Dla wszystkich wyznawców goeren-yai, w całym kraju, mieszkańcy Doliny Udalyńskiej, zbyt silni, aby umrzeć, i nazbyt dumni, by przestać walczyć, reprezentowali dawne czasy i zamierzchłe zwyczaje panujące na tych ziemiach przed Wyzwoleniem. Jeśli Udalyńczycy w jakikolwiek sposób są zamieszani w ostatnie wydarzenia, pomyślała Sasha, cała sprawa może wyglądać doprawdy bardzo ponuro.

– Ludzie Rashyda przeprowadzali manewry, tak słyszeliśmy – powiedział kapitan Tyrun. Przepłukał usta łykiem wina. Jego twarz, pociągła i kanciasta, przywodziła na myśl sokoła, któremu dowodzona przezeń jednostka zawdzięczała swą nazwę. Pod wydatnym nosem bujny wąs zakrzywiał się w kącikach ust, opadając w kierunku szczęki. Nie przystrzygł także włosów równie krótko, jak miała to w zwyczaju większość verentyjskich oficerów, zauważyła z nagłą ciekawością Sasha. Jednakże twarzy kapitana nie zdobiły tatuaże, a w uszach nie miał kolczyków. Nie dostrzegła także żadnych innych pogańskich ozdób. Najprawdopodobniej nie należał mimo wszystko do goeren-yai, choć jeśli nosił verentyjski medalion, musiał skrywać go pod odzieniem. – Wygląda na to, że Rashyd został zabity na taneryńskiej ziemi. Co na niej robił, jeśli to prawda, nie wiemy.

– Przypuszczalnie szukał guza – rzucił z pełnymi ustami Teriyan. – Hadryńczycy od stuleci roszczą sobie prawa do wschodnich ziem Tanerynu. Cholerny Rashyd od czasu śmierci swego ojca tylko szukał pretekstu do wojny.

– Wypowiedziano obraźliwe słowa – kontynuował Tyrun, ignorując ponure spojrzenie, jakie Damon wbił w Teriyana. – Pomiędzy ludźmi Kraylissa i Rashyda wywiązała się walka. Obie strony poniosły straty. Krayliss osobiście zabił Rashyda, z jasnym zamiarem. Tak przynajmniej twierdził posłaniec.

– Mógł nie widzieć tego na własne oczy – zauważył ostrożnie Jaegar.

Mógł także celowo kłamać, aby chronić honor swojego dupowatego lorda, pomyślała Sasha, zatrzymała jednak tę opinię dla siebie. Nadal zmuszała się, by zachować milczenie. Nie było stosownie mówić źle o lordzie Rashydzie w czasie tak nieodległym od jego zgonu.

Nie potrafiła ocenić od razu rozmiaru katastrofy. Nikt w tych okolicach nie przepadał za wielkim lordem Rashydem Telgarem z jego arogancją, północnymi zwyczajami i sztywnym verentyjskim kodeksem. Ale zabicie go przez Kraylissa… Wielu sądziło, że lord Rashyd godzien zasiadać jest po prawicy króla. Byli także tacy, którzy uważali, że to król zasiadać powinien po prawicy lorda Rashyda.

Tyrun, słysząc uwagę Jaegara, wzruszył ramionami.

– Jak powiedziałeś. Musimy dopiero ustalić, co wydarzyło się tam naprawdę. Niemniej jednak Krayliss od dawna wystawiał królewską cierpliwość na próbę, a nawet tak tolerancyjny monarcha jak nasz musi czasem tupnąć. W takim wypadku będziemy obcasem jego buta.

– Nasz król – powiedział dobitnie mistrz Jaryd – bywa aż nadto tolerancyjny. Jest miłosiernym człowiekiem, obdarzonym łaską bogów, niewątpliwie ceniących go wysoko. Mój ojciec twierdzi, że lord Krayliss nadużywał monarszego miłosierdzia od dawna, niczym zepsute dziecko sprawdzające cierpliwość kochających rodziców. I podobnie jak zepsuty bachor Krayliss zasługuje, żeby w końcu otrzymać lanie. Z błogosławieństwem jego wysokości księcia mam zamiar spuścić mu je osobiście.

Jaryd teatralnym gestem pociągnął łyk piwa, po czym rozparł się w krześle, przyjmując pozę atletycznego mężczyzny, pragnącego, by w otoczeniu dostrzeżono jego przymioty. Sasha obserwowała go z ponurą uwagą. Nigdy wcześniej nie spotkała młodego arystokraty osobiście. Jaryd Nyvar cieszył się ustaloną i sięgającą daleko reputacją. Nawet ci, którzy podobnie jak Sasha nie interesowali się plotkami o wyczynach verentyjskich szlachciców, słyszeli o jego dokonaniach. Mając nie więcej niż dwadzieścia jeden lat, Jaryd Nyvar był dziedzicem Tyree. Jego matka była kuzynką ojca Sashy, króla Torvaala Lenayina, co, jak podejrzewała, czyniło ich krewniakami. Podobne koligacje nie były niczym niezwykłym wśród lenayińskiej arystokracji. Zapewne więzy pokrewieństwa łączyły ją z większą liczbą młodych, pustogłowych i aroganckich młodzików, nie tylko z Jarydem Nyvarem. Mimo wszystko czuła się skrępowana.

Każdego roku na jednym z wielkich turniejów Jaryd Nyvar zdobywał szermiercze laury lub jeździeckie nagrody. Powiadano, że potrafi zadawać szyku. Cieszył się reputacją doskonałego tancerza. Słynął także z patetycznych gestów czynionych w kierunku dam zasiadających na trybunach Sasha słyszała, jak w żartach mówiono, że Jaryd jest tak doskonałym szermierzem, ponieważ przez większość dni musi kijem oganiać się od tabunów dziewcząt oraz ich matek.

Przyglądając mu się teraz, musiała z niechęcią przyznać, że pogłoski dotyczące jego urody nie okazały się zbytnio przesadzone. Był niezwykle przystojny Jasnobrązowe włosy, przycięte tuż nad ramionami, zapuścił nieco dłuższe niż większość pobożnych verentyjczyków. W wielkich ciemnobrązowych oczach malowała się zarówno pasja, jak i lśniła łobuzerska nuta. Nie wiedziała wcześniej, że objął dowództwo Sokolej Straży. Być może jego ojciec, zmęczywszy się ciągłą pogonią Jaryda za flirtami, postanowił znaleźć godniejsze zastosowanie dla talentów syna. Takie, które przy okazji wpoi mu nieco dyscypliny. Ojciec Jaryda, jak mówiono, był umierający. Być może ów fakt sprawił, że kwestia okiełznania syna nieoczekiwanie stała się nagląca.

– Sokola Straż stacjonuje w Baen-Tar tego lata? – Teriyan skierował pytanie do Jaryda.

– Jego drugą połowę, aye – przytaknął Jaryd. Wziął ze stołu pojedyncze winogrono i zręcznie wrzucił w usta.

– Ćwiczyliśmy z gwardią królewską oraz innymi oddziałami. Spuściliśmy im niezłe lanie, jeśli mogę dodać. Prawda, kapitanie?

– Aye, lordzie – zgodził się gładko kapitan Tyrun. – Tak właśnie było.

– Służyłem po obu stronach, hadryńskiej i taneryńskiej – powiedział Teriyan, przeżuwając kęs pieczonego mięsa. – Cała ta granica wręcz roi się od zbrojnych, tylko czekających, by wydarzył się jakiś incydent. Nie jestem pewien, czy Sokola Straż wystarczy w podobnej sytuacji. Jesteście cholernie dobrzy, zgoda, ale osiemdziesięciu ludzi nie może być wszędzie naraz. Jeżeli sytuacja poważnie się zaogni, będą biegać wokół was, wzniecając tumult niczym bezgłowe kurczaki, setkami. Być może tysiącami.

– Trzy kolejne oddziały są o kilka dni drogi za nami – włączył się Damon. – Jednostki powinny mieć skład zbliżony do pełnego – w sumie pięciuset zbrojnych. Kiedy opuszczaliśmy Baen-Tar, większość Sokolej Straży odbywała manewry za miastem. To kolejna setka. Wyruszyliśmy w zbyt wielkim pośpiechu, by zgromadzić znaczniejsze siły.

– Gdyby było to tylko możliwe, zabralibyśmy valhanańskie kompanie – dodał kapitan Tyrun. – Ale żadna nie jest gotowa w tym momencie do szybkiego wymarszu. Pomyśleliśmy, że rozsądnie będzie poprosić yuana Kessligha, by dołączył do nas po drodze. Oczywiście, jeżeli zechce.

Kapitan spojrzał na puste krzesło. Sasha wzruszyła ramionami.

– Nie mogę mówić w jego imieniu – odezwała się. – Ale byłabym zaskoczona, gdyby odmówił.

Uradowany Jaryd uderzył otwartą dłonią w stół.

– Cudownie! – powiedział z pasją. – Jechać z yuanem Kesslighiem! Marzyłem o tym od dziecka, aby u boku Kessligha spuścić manto złoczyńcom. Ten głupiec Krayliss nawet nie będzie wiedział, co go uderzyło!

– Krayliss jest złoczyńcą? – zapytała Sasha zimno. – Podobno mamy dopiero ustalić, jakie były okoliczności śmierci lorda Rashyda. Do czasu, aż zyskamy pewność, lord Krayliss zasługuje na przywilej domniemania niewinności. Na pewno się z tym zgodzisz. A może prawo ustanowione przez mego ojca zmieniło się drastycznie, a ja tę zmianę przegapiłam?

Jaryd uśmiechnął się szeroko, tak jak mógłby uśmiechnąć się wytrawny wojownik z mieczem w dłoni wyzwany na pojedynek przez obdartą, drobną córkę farmera, uzbrojoną w kawałek kija.

– Pani – powiedział, skłaniając głowę gestem, w którym szacunek mieszał się z rozbawieniem. – Na pewno wiesz, jakiego pokroju człowiekiem jest lord Krayliss. To bigot… łotrzyk, próżniak i nadęty głupiec, będący skazą na honorze prawdziwej lenayińskiej szlachty. A teraz najwyraźniej został mordercą, choć to niewątpliwie nie powinno zaskoczyć nikogo znającego podobny typ ludzi.

– Miałam okazję spotkać lorda Kraylissa, mistrzu Jarydzie, a ty? – Jaryd gapił się na nią. Uśmiech powoli spełzł mu z twarzy. – Miałam także sposobność poznać lorda Rashyda. I co dziwne, twój opis zdaje się pasować doskonale zarówno do jednego, jak i do drugiego.

– Ja także spotkałem kilka razy lorda Rashyda – odparł zimno Jaryd. Sasha zastanawiała się, czy kiedykolwiek wcześniej zdarzyło mu się prowadzić rozmowę na poważny temat z młodą kobietą, która nie robiła do niego maślanych oczu, chichocząc głupkowato. – Lord Rashyd jest… a raczej był… twardym człowiekiem. Czasami, przyznaję, zdarzało mu się dążyć do konfrontacji. Ale przynajmniej nie był kudłatym, pustogłowym, nadętym. – Zamachał dłonią, szukając odpowiednio obraźliwego określenia.

– Poganinem? – zasugerowała Sasha.

Jaryd przyglądał się jej dłuższą chwilę, w jego oczach odmalowało się zrozumienie Sasha przeniosła spojrzenie na Jaegara, marszcząc wymownie brwi Jaegar zakaszlał i pociągnął łyk piwa, kryjąc twarz za kubkiem. Pod tym kątem maska tatuażu na jego obliczu nie była w pełni widoczna, lecz złote kolczyki zdobiące uszy oraz pierścienie na palcach, błyszczały wymownie w świetle. Długi warkocz także był czymś, czego żaden szanujący się verentyjczyk nigdy by nie zapuścił.

W oczach przyszłego wielkiego lorda Tyree zapłonął gniew.

– Wkładasz słowa w me usta, pani – powiedział oskarżycielsko – Nie miałem niczego podobnego na myśli.

– Wy, młodzi verentyjscy wielmoże, sami wkładacie słowa we własne usta – odparła Sasha. – I rzadko zdarza wam się zastanowić, nim je wypowiecie Pamiętaj, czyim jesteś gościem. Gospodarze są zbyt uprzejmi, by ci o tym przypomnieć. Ja nie jestem.

– Zamknijcie się obydwoje – warknął Damon, zanim Jaryd zdążył odpowiedzieć Młody arystokrata spoglądał na Sashę gniewnie. Wszelkie ślady opanowania, emanującego wcześniej z jego postawy, gdzieś zniknęły. Sasha odpowiedziała mu jadowitym spojrzeniem. – Proszę, wybacz mojej siostrze, mistrzu Jarydzie – powiedział Damon z wymuszonym spokojem. – Jej gorący temperament jest szeroko znany.

– Oraz jej sympatie – mruknął Jaryd.

– Och, zechciałbyś uświadomić nas, co niby miało to znaczyć? – wypaliła Sasha. Damon gniewnie przewrócił oczami.

– Mam wielu przyjaciół pośród goeren-yai, pani – powiedział Jaryd, dla podkreślenia słów celując w nią palcem. – Żaden z nich nie żywi ani krzty szacunku dla lorda Kraylissa. Ty za to zdajesz aż się rwać do jego obrony.

– Słyszałam podobne kłamstwa już wcześniej – odpowiedziała Sasha. – Hadryńczycy i ich kamraci nigdy nie byli przyjaciółmi moimi ani Kessligha. Oskarżają mnie o podżeganie do buntu, o spiskowanie przeciwko własnemu ojcu. – Położyła dłonie na blacie dobitnym gestem. – Czy ty także oskarżasz mnie o podobne knowania, mistrzu Jarydzie?

Jaryd zamrugał. Spiskowanie, co jasne, karano śmiercią i nie było od tego żadnych odstępstw. Osoba, na którą rzucono podobne oskarżenie niepoparte niezbitymi dowodami, miała oczywiste prawo, aby zażądać honorowego pojedynku. Pojedynki takie kończyły się śmiercią. Wyjątki zdarzały się niezwykle rzadko. Jaryd ponownie zaczął się uśmiechać, tym razem z niedowierzaniem. Nikt spośród siedzących przy stole nie zdawał się podzielać jego rozbawienia, Jaryd Nyvar, zwycięzca wielu lenayińskich turniejów wydawał się tego nie dostrzegać.

– Nie – odparł niedbale, z rozdrażnieniem wznosząc oczy w kierunku sklepienia, jakby godził się na coś przynoszącego ujmę dumie i był zmuszony tolerować zachowanie przerażająco głupszego kompana. Dureń, pomyślała ponuro Sasha. – Oczywiście że nie. Twój temperament zwodzi cię na manowce, pani. Dla takiej verentyjskiej piękności jak ty żywię wyłącznie szczery podziw.

– Powiedz mi, młody mistrzu Jarydzie, czy kiedykolwiek zdarzyło ci się zmierzyć z wojownikiem wyszkolonym w sva-alverdzie? – zapytał z nieskrywanym rozbawieniem Teriyan, pochylając się w przód i przeżuwając kawałek chleba.

– Prawdę mówiąc, nie – odrzekł z lodowatym spokojem Jaryd. – Jak sądzę, jedynymi osobami w całym Lenayin wyszkolonymi i walczącymi we wspomnianym stylu są Kessligh Cronenverdt oraz jego uma. I, co jasne, przebywający w odwiedzinach Serrini. Ale oni nigdy nie biorą udziału w turniejach, choć często widywałem ich zasiadających na trybunach.

– A czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, dlaczego Serrini nie biorą udziału w turniejach szermierczych? – naciskał Teriyan.

Jaryd parsknął.

– Być może się boją.

– Nie boją się, młody mistrzu – odparł Teriyan. – Są po prostu uprzejmi.

*

Zagniewany Damon szybkim krokiem przemierzył korytarz na piętrze gospody Stare deski podłogowe trzeszczały pod stopami, z dołu dobiegały przytłumione odgłosy zabawy. Sasha podążała za bratem, stąpając cicho i mając świadomość, że towarzyszące krokom księcia tupanie zaledwie po części wynika z jego większej wagi Dotarli do pokoju Damona, gestem zaprosił ją do środka. Zamknął za nimi drzwi i zasunął zasuwę.

Jak na lenayińskie standardy komnata była naprawdę ładna, czterokrotnie większa niż pozostałe pokoje gospody. Podłogę zaścielały jelenie skóry, w kamiennym murze wybito niewielkie okienka. Pod ścianą oddzielającą pomieszczenie od kolejnego stały dwa wielkie, wysokie łoża. Miękkie materace oblekały lniane prześcieradła sprowadzone z nizin, na wierzch rzucono sterty futer. Pomiędzy posłaniami, w kominku, wesoło buzował ogień. Obok, w wiklinowym koszyku, czekało przygotowane na opał drewno.

– Dlaczego zawsze musisz tak się zachowywać? – Stojący za plecami siostry Damon domagał się odpowiedzi Sasha przystanęła przed kominkiem w miejscu, w którym promieniujące z paleniska ciepło zapewniało poczucie komfortu.

– Zachowywać się jak?

– I jeszcze to! – wyrzucił z siebie, robiąc krok w stronę siostry i sięgając ręką do potrójnego warkoczyka zwisającego z boku jej głowy. Sasha schyliła się, unikając dłoni. Rzuciła bratu groźne spojrzenie. – Na dziewięć piekieł, co to niby jest?

– Potrójny warkocz, Damonie. Każdy warkoczyk symbolizuje jeden z trzech duchowych poziomów egzystencji. Czy w Baen-Tar nie uczą już nawet podstaw tradycji go-eren-yai?

– Dlaczego, Sasho? Dlaczego go nosisz? – zapytał gniewnie Damon.

– Ponieważ jestem Lenayinką! – wrzasnęła w odpowiedzi Sasha. – A kim ty jesteś?

– Zetnij go natychmiast.

Sasha splotła ramiona na piersiach, spoglądając z niedowierzaniem.

– Zmuś mnie! – warknęła. Opuszczając jadalnię na dole, ponownie przewiesiła przez plecy miecz. Miała przy sobie także inną broń. Damon, w przeciwieństwie do mistrza Jaryda, wiedział, z kim przyszło mu się mierzyć.

– Na dobrych bogów, Sasho – wysapał, gwałtownie nabierając powietrza. Uniósł dłonie do głowy, wsuwając palce w gęste czarne włosy. Publicznie nigdy nie pozwoliłby sobie na podobny gest, nigdy nie pozwoliłby, aby jego ludzie zobaczyli go w takim stanie, całkowicie zagubionego. – Minął rok, odkąd cię widziałem. Cały rok. Niemal nie mogłem się doczekać, aby zobaczyć cię ponownie… niemal Dasz wiarę? A ty witasz mnie w taki sposób!

Sasha spoglądała na niego ponuro, w milczeniu. Odzyskując powoli spokój, przyjrzała się bratu. Nie wszyscy w rodzie Lenayin pobłogosławieni zostali wysokim wzrostem, była tego najlepszym przykładem. Ale Damon został. Wysoki, choć nie przesadnie, o budowie ciała każącej domyślać się raczej szybkości i wyczucia równowagi niż brutalnej siły. Mógłby być naprawdę niezwykle atrakcyjnym mężczyzną, pomyślała, gdyby nie ów drażliwy grymas, wykrzywiający mu czasem usta, i przywodząca na myśl marudzące dziecko nutka rozczarowania w głosie, pojawiająca się za każdym razem, gdy sprawy nie układały się po jego myśli.

Damon był średnim synem z dziesiątki królewskich dzieci, spośród których żyło nadal dziewięcioro. Po śmierci Kry-stoffa dziedzicem został Koenyg. Wylfred, któremu z racji wieku tytuł ów przysługiwałby jako następnemu, z błogosławieństwem ojca opuścił kolejkę, odnalazłszy religijne powołanie. Wkrótce potem złożył śluby w verentyjskim zakonie Damon, obecnie drugi w kolejności dziedziczenia tronu, walczył ze wszystkich sił, by sprostać oczekiwaniom wyśrubowanym z jednej strony przez brata męczennika, który już zdążył stać się legendą, z drugiej przez żyjącego despotycznego starszego brata o zakutym łbie.

– Nie jestem verentyjką, Damonie – powiedziała spokojnie Sasha. – Nigdy nią nie będę. Mógłbyś obciąć mi włosy, siłą ubrać w suknię, karmić tymi świętoszkowatymi bajeczkami, dopóki mózg nie zlasowałby mi się z czystej nudy, a nadal nie zostałabym verentyjką.

– Cóż, to akurat w porządku, Sasho – odparł rozdrażnionym tonem. – Nie jesteś verentyjką. Gratuluję. Masz jednak zobowiązania względem ojca i do owych powinności zalicza się powstrzymanie od deklaracji lojalności wobec goeren-yai.

– Dlaczego, na piekła, nie? – parsknęła ze złością Sasha. – Goeren-yai stanowili ponad połowę ludności Lenayin, gdy ostatnio sprawdzałam. Tylko podobne tobie dworskie typy nawróciły się na nową wiarę, wy oraz mieszkańcy dużych miast i znaczniejszych miasteczek… większość Lenayin przypomina Baerlyn, Damonie. To niewielkie wioski i mieścinki wypełnione przyzwoitymi, ciężko pracującymi ludźmi, nieproszącymi o nic więcej niż o sprawiedliwych władców i prawo do życia takiego, jakie wiedli od zawsze, bez żadnych odzianych w czarne płaszcze idiotów o wygolonych łbach, pakujących się z butami w ich prywatne sprawy i domagających się lojalności.

– Sasho, twoje nazwisko brzmi Lenayin! – Damon zamilkł, pozwalając, by siła tego stwierdzenia powoli do niej dotarła. Stanowiło to mądrzejszą taktykę, niż pozwolić się jej sprowokować. To było coś nowego. – Rodzina Lenayin jest wyznania verentyjskiego. Tak jest od stulecia, od czasu Wyzwolenia. Posłuchaj, bez względu na to, czy układ pomiędzy tobą i Kesslighiem oznacza, że zachowałaś oficjalny tytuł księżniczki, czy też nie, twoje nazwisko nadal brzmi Lenay-in. I póki ten stan rzeczy trwa, nie powinnaś w żadnych okolicznościach wypierać się przynależności do tej linii!

Sasha zamachała dłońmi, gestem wyrażając odrazę. Przemierzyła pokój szybkim krokiem i oparła się o parapet niewielkiego okienka Spojrzała przez nie na północny wschód w stronę doliny i świateł płonących w oknach wzniesionych wzdłuż traktu domów, potem dalej, na tonący w mroku surowy zarys linii drzew porastających zbocze doliny, oddzielający ziemię od rozgwieżdżonego nieba. Hyathon Wojownik wisiał nisko nad horyzontem. Wzrok Sashy podążył ku jasnym gwiazdom wyznaczającym jego ramię, łokieć oraz głownię uniesionego do ciosu miecza.

– Sasho. – Damon zrobił kilka kroków, stając w miejscu zajmowanym wcześniej przez siostrę i odcinając ją od promieniującego z paleniska ciepła. – Mistrz Jaryd mówił prawdę. Pojawiły się plotki, krążą od czasu rozesłania zaproszeń na Rathynal, o Kraylissie starającym się o twoją rękę.

– Wielmoże zawsze plotkują, Damonie – odparła Sasha. Obłoczki pary z jej oddechu osiadły na szybie, pokrywając ciemne szkło warstewką szronu. – Plotki są obsesją klasy sprawującej władzę. Wszyscy plotkują zawsze o takim czy innym wydarzeniu, kto jest w czyich łaskach i nigdy nie troszczą się o zmartwienia zwykłych ludzi. Oto wszystko, do czego się to sprowadza, do czczej gadaniny.

– A tobie wydaje się, że kim ty jesteś, Sasho? – zapytał z irytacją Damon. – Bohaterką ludu? Pozwól, że powiem ci jedno, siostrzyczko. Twoje słowa są właśnie takim rodzajem gadaniny, który rodzi owe pogłoski. Kraylissa i jemu podobnych nie sposób pozbyć się łatwo, mają zbyt wiele poparcia, zbyt wielu popleczników w różnych kręgach.

– Ich poparcie jest mocno przeceniane – skontrowała Sasha, odwracając się twarzą do brata. Splotła ręce, plecami opierając się o kamienny parapet. – Rządzący verentyjczycy po prostu nie rozumieją własnych poddanych, Damonie. I wiesz, dlaczego tak się dzieje? Ponieważ goeren-yai są wśród rządzących tak nieliczni. Krayliss jest jedynym zarządzającym prowincją lordem, a on jest szaleńcem!

– Szaleńcem twierdzącym, że jego linia wywodzi się wprost od Udalyńczyków – powiedział ostro Damon. – Spośród wszystkich właśnie ty powinnaś zdawać sobie sprawę, co Dolina Udalyńska oznacza dla goeren-yai w całym Lenayin. Podobnej deklaracji nie sposób traktować lekko.

– Ja, spośród wszystkich, doskonale zdaję sobie z tego sprawę – odpowiedziała ponuro Sasha. – Ty powtarzasz jedynie to, co usłyszałeś od Koenyga. A on nie ma o niczym pojęcia.

Szarpnięcie drzwiami przeszkodziło Damonowi w odpowiedzi. Blokująca wejście zasuwa zatrzeszczała niepokojąco, niemniej wytrzymała. Zniecierpliwiony intruz zaczął się dobijać. Damon wydawał się w pierwszej chwili oburzony, że ktokolwiek pozwala sobie na podobną impertynencję względem członka królewskiego rodu. Gdy zdał sobie sprawę, kim jest zapewne dobijający się natręt, ruszył szybkim krokiem. Odsunął zasuwę i otworzył szeroko drzwi Kessligh wkroczył do pokoju, trzymając plecioną klatkę, w której trzy uwięzione kury, gdacząc, biły skrzydłami o pręty.

– Ach, dobrze – powiedział największy szermierz Lenayin, widząc palenisko. Przemierzył szybko skrzypiącą podłogę, nie zaszczycając Damona oraz Sashy nawet spojrzeniem, i postawił klatkę w cieple, pomiędzy posłaniami. Kury machały skrzydłami jeszcze przez chwilę, potem się uspokoiły. – Te nizinne czerwone kiepsko znoszą chłód. Nie chcą potem nieść jajek.

Wydawało się, że dopiero teraz zauważył Damona, gdy młody książę, zamknąwszy uprzednio drzwi na zasuwę, ruszył ku niemu z wyciągniętą dłonią. Uścisnęli sobie ręce, chwytając się za przedramiona starym lenayińskim zwyczajem Damon był od Kessligha o pół głowy wyższy i niemal trzydzieści lat młodszy, pomimo tego sprawiał wrażenie, jakby gwałtownie skurczył się w jego obecności.

– Yuanie Kesslighu – zwrócił się do gościa z niezwykłym szacunkiem.

– Yuanie – zreflektowała się Sasha, obserwująca ich powitanie ze swojego miejsca przy parapecie. Był to jedyny formalny tytuł nadal dzierżony przez Kessligha, określający go zaledwie jako wielkiego wojownika. Zgodnie ze starym lenayińskim zwyczajem, tytuł ów przysługiwał mężczyznom mającym za sobą długą zbrojną służbę, bez względu na to, czy wyznawali verentynizm, czy też należeli do goeren-yai. Stanowiło to jedną z nielicznych pozostałych tradycji spajających dwie wielkie religie, miast dzielić je i antagonizować. Kessligh nie był oczywiście ani verentyjczykiem, ani też wyznawcą goeren-yai.

– To zaszczyt spotkać cię znowu.

– I nawzajem, młody Damonie – odparł Kessligh z charakterystyczną dla niego ostrą nutą w głosie. Tego właściwego mu szorstkiego tonu nie zdołały złagodzić nawet długie lata służby dla wytwornych lenayińskich lordów Spod grzywki potarganych siwiejących włosów twarde brązowe oczy spoglądały wprost w oczy Damona. – I tym razem to ty jesteś łowcą? A może zaledwie pasterzem mającym zagonić do stada zaginioną owieczkę? – Kessligh spojrzał ukradkiem na Sashę.

Sasha odpowiedziała mu grymasem Urok byłego dowódcy lenayińskich Zjednoczonych Armii działał na nią w znacznie mniejszym stopniu niż na innych.

– Och, cóż. – Damon chrząknął. – Zatem już słyszałeś?

O lordzie Rashydzie?

– Rozmawiałem z ludźmi na dole – odparł spokojnie Kessligh. – Nadrobiłem zaległości w kwestii tego, co słychać u starych przyjaciół, posłuchałem nowinek i tak dalej. Jak rozumiem, mistrz Jaryd dożyje świtu?

Damon zamrugał z niepewną miną. Coś podobnego często przytrafiało się ludziom nieprzywykłym do bezpośredniego, lekceważącego podejścia Kessligha do spraw, które przez innych były uznawane za niezwykle istotne.

– Na to wygląda. – Damon rzucił kolejne niepewne spojrzenie w kierunku siostry Sasha przysłuchiwała się rozmowie z niezwykłym zaciekawieniem. – Proszę, może usiądziesz? Zawołam kogoś, by przyniósł nam herbatę.

– Już to zrobiłem – oświadczył Kessligh. – Ale dziękuję. – Bez dalszych ceregieli usiadł na jednym z łóżek, krzyżując nogi. Klatka pełna pogdakujących cicho kur spoczywała niemal pod jego stopami.

Sasha przyglądała się profilom rozmówców Damon odpiął pas z mieczem, po czym usiadł na drugim posłaniu, naprzeciw Kessligha Na jego obliczu malował się ewidentny niepokój i niezdecydowanie. Kessligh z ogorzałą twarzą poznaczoną świadczącymi o wieku zmarszczkami, orlim nosem, ostrym podbródkiem i przenikliwymi oczami przypatrywał mu się spokojnie. Jego rysy przywodziły na myśl dzieło doskonałego rzeźbiarza, który rozpoczął pracę, lecz nigdy niedane było mu jej dokończyć. Siedział na łóżku z idealnie prostymi plecami i splecionymi nogami, w pozie zaprzeczającej jego latom. Była to pozycja nieangażująca ani jednego zbędnego mięśnia czy ścięgna, oszczędzająca energię; wydajność zrodzona z długiego życia pełnego dyscypliny i oddania detalom. Kessligh nie nosił miecza przy pasie, jak czyniła to większość Lenayińczyków, zamiast tego przytroczył go do przerzucanej przez plecy bandoliery w sposób typowy dla wojowników svaalverdu.

Damon usiadł w mniej sztywnej pozie niż jej nauczyciel lub uman, jak określano ich relację w języku saalsi, którym posługiwali się Serrini. Oparł stopę na ramie łóżka i przyciągnął kolano do piersi. U jego stóp zaniepokojone kury zagdakały, obijając się o pręty klatki. Damon spojrzał na drób. Potem przeniósł wzrok na Kessligha, usiłując znaleźć coś stosownego do powiedzenia, czym mógłby rozpocząć rozmowę Sasha walczyła, aby powstrzymać złośliwy uśmiech.

– To są dobre kwoki? – wydusił z siebie wreszcie. Sasha zakaszlała, z trudem dławiąc parsknięcie Damon rzucił siostrze ponure spojrzenie.

– Cóż, staram się poszerzyć hodowlę – odparł poważnie Kessligh. – To czerwone kersańskie, z nizin. Jaja mają ciekawy aromat i doskonale nadają się do lekkich wypieków.

– Sprowadziłeś kury specjalnie? – Damon usiłował okazać zainteresowanie. Zgodnie z lenayińskim obyczajem poważna dysputa nie mogła się rozpocząć, dopóki nie podano herbaty. Choć naprawdę się starał, prowadzenie niezobowiązującej konwersacji nie należało do jego mocnych stron.

– Miejscowy farmer zamówił dla mnie te kury, wykorzystując swoje kanały – odparł Kessligh. – Mamy teraz wyśmienity system wymiany z Torovanem. Złóż zamówienie u odpowiednich ludzi, a torovański konwój dostarczy poszukiwane dobra w ciągu dwu lub trzech miesięcy. Ten rodzaj handlu szybko zyskuje popularność.

– A wraz z nim wszystkie torovańskie wyroby – zauważyła Sasha Damon zmarszczył brwi, Kessligh tylko się uśmiechnął.

– Ach – powiedział. – I to mówi ona, należąca do Nasi-Ke-thu. Ona, walcząca w stylu Saalshenu, sypiąca vonnerseńskie przyprawy do każdego posiłku, używająca do kąpieli olejków sprowadzanych z wybrzeża Marasu, trwającą w torovańskiej miłości do lenayińskich wierzchowców, mówiąca płynnie w dwu obcych językach i słynąca z tego, że potrafi opróżnić z zatrzymującymi się po drodze w miasteczku Serrinami całą beczkę piwa, zabawiając się hazardową grą rodem z Amery-nu. Ale pomimo tego nie żywi zbyt ciepłych uczuć do cudzoziemców.

Kessligh obrzucił Sashę sardonicznym spojrzeniem czujnych oczu. Sasha powstrzymała cisnącą się jej na usta ripostę. Uniosła brwi, miną domagając się pochwały za swą powściągliwość. W przeszłości nie bywała aż tak zdyscyplinowana Kessligh chrząknął rozbawiony. Rozległo się pukanie. Sasha otworzyła drzwi i odebrała tackę z herbatą.

Postawiła tacę na taborecie, pozwalając, by to Kessligh odprawił związany z poczęstunkiem rytuał. Sama opadła na krzesło, rozluźniając obolałe mięśnie z westchnieniem ulgi.

Damon przyjął filiżankę, wyraźnie skrępowany. Książę czy też nie w Lenayin nieliczni czuli się komfortowo, gdy usługiwał im Kessligh. Co nie powstrzymywało oczywiście tego ostatniego od gotowania całych kotłów jedzenia dla mieszkańców Baerlyn, jeżeli tylko nadarzyła się po temu odpowiednia okazja. Sasha zawsze uważała za niezwykle interesującą tę głęboką przepaść ziejącą pomiędzy publicznym wizerunkiem Kessligha jako zwycięskiego wojennego bohatera, a znaną jej zwykłą domową codziennością. Kessligh, syn biednych dokerów z nizinnego Petrodoru, handlowej stolicy Torovanu, dla którego lenayiński był drugim lub trzecim językiem. Kessligh, w którego mowie nadal dawało się słyszeć przeciągłe samogłoski nizinnego akcentu, co nie umykało uwadze innych, choć Sasha dawno już przestała zwracać na to uwagę. Kessligh, należący do Nasi-Kethu, serrińskiego kultu lub, jak wolał mówić Kessligh, ruchu, rozpowszechnionego pośród petrodorskiej biedoty. Kessligh, przyjaciel Serrinów, z dawnymi koneksjami i sojuszami, których nie zerwały nawet trzy spędzone w Lenayin dekady.

Jej mentor, sącząc herbatę, z rozbawieniem odnotował zauważalne zmęczenie Sashy.

– To Teriyan tak cię wykończył? – zapytał.

– Raczej demonstracje – odparła kwaśno, wyciągając przed siebie nogi, wolną rękę i wyginając plecy niczym kot. Bolało ją naciągnięte w czasie treningu lewe ramię. Ból zakłócał równowagę chwytu na rękojeści, skutkiem czego doskwierało jej ścięgno lewego kciuka, nieświadomie zaciskanego mocniej, by skompensować siłę uścisku Kostki prawej dłoni miała poobijane w miejscu, gdzie trafił ćwiczebny miecz. Na żebrach kilka kolejnych siniaków po niesparowanych ciosach wywoływało grymas na twarzy, jeśli uraziła któryś niespodziewanie. Przednia strona prawej kostki, skręconej kilka dni wcześniej podczas jednego z mających poprawić pracę jej nóg ćwiczeń Kessligha, nadal pozostawała wrażliwa. A były to zaledwie najbardziej dokuczliwe dolegliwości. Sumując wszystko, był to po prostu kolejny zwykły dzień z życia umy Kessligha Cronenverdta. – Wszyscy chcieli zobaczyć svaalverd, więc im pokazałam. A oni, zamiast się uczyć, zmarnowali cały ten czas, narzekając, że to niemożliwe do powtórzenia.

Kessligh potrząsnął głową.

– Svaalverdu uczy się od kołyski lub nie uczy w ogóle. W najlepszym wypadku opanują go w niewielkim stopniu. Svaalverd kiepsko komponuje się z tradycyjną lenayińską techniką. Próbujący połączyć jedno z drugim, pogubią się i będą potykać o własne nogi.

– Moglibyśmy spróbować uczyć dzieci – podsunęła Sasha, sącząc herbatę. – Zanim Jaegar wraz z pozostałymi wbiją w nie swoje szpony.

– Tutejsza kultura już okrzepła – odparł Kessligh. – Jestem niechętny temu, by próbować ją zmieniać Tradycja żyje własnym życiem i ma swoją siłę. Ponadto obawiam się, że poczyniłem już wystarczające szkody, jeśli chodzi o lenayińskie obyczaje – dodał znacząco.

– Cóż, mogłabym ubierać się niczym dobra mała wiejska dziewuszka, ale w sukience trudno się walczy, a jazda konna jest prawie niemożliwa… – parsknęła Sasha.

– Mogłabyś zapuścić dłuższe włosy – zasugerował.

– I nosić męski warkocz? – Sasha spojrzała na Damona, z niezwykłym zainteresowaniem przysłuchującego się ich rozmowie. Niegdysiejsza lenayińska księżniczka i były główny dowódca armii. W wielu kręgach, w całym kraju, ich związek nadal wywoływał oburzenie, stanowiąc przyczynę różnorodnych plotek. – Nie mogę nosić włosów rozpuszczonych jak kobiety, ponieważ przeszkadzałyby mi bez przerwy. Nie mogę także zapleść męskiego warkocza, bo wówczas całkowicie odmówiono by mi prawa do bycia kobietą. Jedyną możliwość stanowiła krótka fryzura, jaką noszą czasami Serrinki. Nie robię wszystkiego wyłącznie w celu komplikowania wam życia, naprawdę dobrze to przemyślałam.

– Fakt, że to przemyślałaś, nie jest równoznaczny z tym, iż wyciągnęłaś z tych przemyśleń prawidłowe wnioski – skomentował z rozbawieniem Kessligh.

Sasha rzuciła Damonowi zirytowane spojrzenie.

– Takie rozmowy są właśnie tym, co w genialnym umyśle Kessligha Cronenverdta uchodzi za rozrywkę – powiedziała. – Uwielbia lekceważyć mnie publicznie.

– Dlaczego uważasz, że nie jest to dobrą rozrywką? – zapytał ostrożnie Damon Sasha skrzywiła się.

– Zakładam, że skomentowałeś wcześniej nową fryzurę Sashy – kontynuował Kessligh kwaśnym tonem, skinieniem głowy wskazując jej potrójny warkocz. – Ona twierdzi, że to tylko moda. Osobiście, czasami się zastanawiam, dlaczego nie może zadowolić się torovańską biżuterią i wysokimi butami do kolan, jak dobre lenayińskie dzieci.

Sasha uśmiechnęła się szeroko Damon zamrugał, sącząc herbatę, aby zyskać na czasie i znaleźć jakąś odpowiedź.

– Aprobujesz to? – zapytał w końcu.

Kessligh wzruszył ramionami.

– Aprobuję, nie aprobuję. – Wyciągnął rękę w kierunku Sashy. – Uważaj, młody Damonie, oto dwudziestoletnia kobieta. W świetle tego faktu co mogłaby mi przynieść moja aprobata lub dezaprobata?

Damon nieznacznie uniósł brwi.

– Większość lenayińskich rodzin jest mniej postępowa. Tradycja, jak sam wspomniałeś.

Sasha także uniosła brew. Odpowiedź okazała się mniej uległa, niż spodziewała się po Damonie.

– To moja uma – odparł spokojnie Kessligh. – Ja jestem jej umanem. Zgodnie z tradycją Serrinów, a więc również tradycją Nasi-Kethu, nie do umana należy dyktowanie ścieżek, jakimi podąża jego uma. Pójdzie swoją drogą i odnajdzie własną ścieżkę. Gdyby wybrała naukę oraz zielarstwo miast szermierki i wojaczki, to również byłby jej wybór. choć bez wątpienia, okazałbym się znacznie gorszym nauczycielem we wspomnianych dziedzinach.

– Czuje się związana z lenayińskimi goeren-yai. – Kessligh ponownie wzruszył ramionami. – Trudno uznać to za zaskakujące skoro spędziła pośród nich dwanaście z dwudziestu lat życia. Błędem, który popełniają wszyscy, zarówno verentyjczycy, jak i romantycy w typie Kraylissa, jest postrzeganie jej jako kogokolwiek innego niż moja uma. Co robi, na jaką zdecyduje się fryzurę, jest jej wyborem jako mojej umy i nie ma nic wspólnego z polityką. Mówiąc wprost, to nie wasza sprawa. Nie powinno zajmować to również naszego króla.

– Naszego króla zajmuje bardzo wiele rzeczy – zauważył spokojnie Damon.

– Nie to – powiedział Kessligh. – Jest mi winien przynajmniej tyle. A król Torvaal zawsze spłaca swe długi. – Damon wbił spojrzenie w trzymany w dłoniach kubek. – Baer-lyn nie leży przy trakcie z Baen-Tar do Tanerynu. W jakim celu nadłożyliście drogi?

Damon uniósł wzrok.

– Chcemy twojego wsparcia – odparł krótko. – W Tanerynie jesteś równie szanowany, jak tutaj. Mój ojciec uważa, a ja zgadzam się z tą opinią, że twoja obecność może pomóc uspokoić gorące nastroje.

– Królewska sprawiedliwość musi pozostać królewską – rzekł Kessligh, wbijając w twarz młodego księcia twarde spojrzenie. – Nie mogę zająć jego miejsca. Ta rola przypada raczej tobie niźli mnie.

– Obawiamy się, że Hadryńczycy mogą zechcieć wziąć sprawy we własne ręce – odkrył karty Damon. – Lenayin szczęśliwie nie doświadczyło wojny domowej od ponad stulecia. Król nie życzy sobie, by błędy przeszłości się powtórzyły. Twoja obecność może okazać się niezwykle cenna.

– Nie mam żadnych wpływów wśród Hadryńczyków. – Kessligh potrząsnął głową. – Na północy nigdy mnie specjalnie nie kochano. Podczas Wielkiej Wojny moje sukcesy umniejszyły zasługi tamtejszych lordów, a współczesna historia głosi, że siły pod moim dowództwem uratowały ich od niechybnej klęski. Coś takiego mogłoby zostać zaakceptowane, jeśli byłbym verentyjczykiem lub przynajmniej urodził się na północy. Poza tym obawiam się, iż północ postrzega zarówno goeren-yai, jak i członków Nasi-Kethu jako skrawki odcięte od jednej i tej samej tkaniny: niereformowalnych pogan i bezbożników. Nie widzę, w jaki sposób moja obecność miałaby stanowić wsparcie w podobnej sytuacji.

– Ale pojedziesz z nami? – nalegał Damon.

Kessligh sączył herbatę, nie odrywając wzroku od oczu księcia.

– Jeśli mój pan, król, tego oczekuje – powiedział, zamyślony. – Oczywiście rozumiesz, że w takim wypadku Sasha musi mi towarzyszyć?

Damon zamrugał. Potem przeniósł spojrzenie na Sashę.

– Nie wiadomo, w jakim kierunku potoczą się wydarzenia. Sądziłem, że pozostanie w Baerlyn wraz z przydzielonym jej do ochrony oddziałem Sokolej Straży.

– Sądziłeś, że co? – zapytała Sasha, nie siląc się na dyplomację.

Kessligh uniósł dłoń, gestem powstrzymując gniewne słowa cisnące się jej na język. Jednym płynnym ruchem rozprostował nogi i pochylił się, aby dolać sobie z glinianego czajniczka herbaty.

– Jest bezpieczniejsza przy moim boku – oznajmił, spoglądając z bliska na Damona. – Nie sądzisz, że pozostanie tu beze mnie uczyniłoby ją jedynie łatwiejszym celem? W tak niepewnych czasach lepiej odpowiednio się zabezpieczyć.

dwa

Jestem bezpieczniejsza przy twoim boku? – wyszeptała z niedowierzaniem Sasha, gdy wraz z Kesslighiem opuściła gospodę tylnymi drzwiami, wychodząc na znajdujący się za budynkiem niewielki brukowany dziedziniec. – Kim ja jestem, jakąś delikatną dworską dziewką z Baen-Tar, potrzebującą na każdym kroku ochrony?

W ostrym nocnym powietrzu każdemu wypowiedzianemu słowu towarzyszył obłoczek pary. Wokół dogasającego na placyku ogniska tłoczyli się zbrojni, nadal z kubkami w dłoniach lub też odstawionymi gdzieś w pobliżu. Kessligh maszerował bez słowa, dopóki niezauważeni nie minęli prowizorycznego obozowiska, zanurzając się w mroku nocy.

– Damon nie przybył tutaj po mnie, Sasho – powiedział ponuro Kessligh, maszerując z dłońmi wbitymi w kieszenie kurtki. – Przyjechał z twojego powodu.

– Z mojego powodu? Nawet nie chce, żebym wam towarzyszyła.

– Do diabła, uważaj na to, co mówię – warknął Kessligh, z czymś więcej niż jedynie śladem irytacji w głosie. – Jeszcze do tego nie doszłaś? Pomimo wszystkiego, co w kółko powtarzam ci o twoich przyjaciołach, waszych wspólnych popijawach w gospodzie i o tym czymś, sterczącym z jednej strony twojej głowy? Krayliss wykonał swój ruch, Sasho.To desperackie, głupie posunięcie, ale czego innego można było się po nim spodziewać? Pozuje na męczennika. I jeśli nie zachowamy wszyscy wyjątkowo zimnej krwi, naprawdę może nim zostać.

Sasha zmarszczyła brwi. Nie lubiła, kiedy Kessligh wpadał w podobny nastrój i sprawiał, że wszystko wydawało się tak skomplikowane. Dlaczego nie mógł po prostu zaakceptować tego, jaka była i co w związku z tym czuła. Dlaczego inni nie mogli?

– Krayliss. – Potrząsnęła głową, usiłując oczyścić umysł. – Krayliss nie może użyć mnie jako figury w swojej grze. – Usiłowała być racjonalna. – Jestem kobietą, ktoś taki jak on nigdy nie zaakceptuje kobiety jako symbolu odrodzenia goeren-yai.

– Jesteś gorzej niż kobietą – przerwał jej Kessligh. – Należysz do Nasi-Kethu Krayliss nienawidzi wszystkich cudzoziemców, Sasho, a to oznacza, że nienawidzi Serrinów w równej mierze jak mieszkańców nizin, nie czyniąc między nimi rozróżnienia. Ale jesteś także kimś najbliższym prawdziwemu wyznawcy goeren-yai w królewskim rodzie, kogo ma do dyspozycji i może okazać się wystarczająco zdesperowany. Widziałaś, w jakim stanie były konie Sokolej Straży? Damon pędził tu ze wszystkich sił. Przybył, aby zapewnić ci bezpieczeństwo, upewnić się, że Krayliss nie zdoła dosięgnąć cię pierwszy. To efekt działań doradców króla. Twój ojciec niespecjalnie się ciebie obawia. Oni boją się bardzo.

– Jednym z doradców monarchy jest teraz Wyna Telgar – mruknęła Sasha. – Przynajmniej tak słyszałam od Sofy. Jestem pewna, że żona mojego najstarszego brata nie była zachwycona wieścią o śmierci swego ojca. Zastanawiam się, czemu Koenyg nie pojawił się osobiście, zionąc ogniem.

– Książę Koenyg traktuje literę prawa niezwykle dosłownie – odparł ponuro Kessligh. – Zbliża się Rathynal i dziedzic nie ma czasu na włóczęgę po odległych prowincjach, aby stuknąć o siebie głowami nieposłusznych lordów. Od tego właśnie są młodsi książęta.

W oknach leżących przed nimi stajni płonęły światła. Zbrojni trzymający wartę zabijali czas rozmową z niewielką grupką miejscowych, pośród których byli też chłopcy stajenni. Na zewnątrz nadal panował ruch. Kilku młodzieńców targało wypchane torby wcześniej przytroczone do siodeł, grube koce oraz ciasno upakowane bele siana. Powietrze pachniało sianem, nawozem i końmi, swojską mieszaniną zapachów zaprawioną słodkim aromatem płonącego w lampach oleju.

– Chodzi o Rathynal, prawda? – zapytała Sasha, obejmując się ramionami jedynie po części dlatego, aby stłumić drżenie wywołane chłodem nocnego powietrza. – To dlatego wszyscy są tak nerwowi.

– Jest wiele powodów do zdenerwowania – odparł Kessligh, gestem dłoni odpowiadając na pełne szacunku pozdrowienia zbrojnych. – Tak wielkie zebranie otworzyć może wiele starych ran. Zwłaszcza biorąc pod uwagę obecność zagranicznych gości. Nadciąga wojna, Sasho. My, stare wojenne rumaki, wyczuwamy już jej zapach w powietrzu. Masz cholerną rację, że jesteśmy nerwowi z tego powodu. Ty również powinnaś być.

– Nie dojdzie do żadnej wojny – odpowiedziała Sasha z wymuszoną pewnością w głosie, gdy idąc ramię w ramię, mijali stajnie. – Nie wyobrażam sobie, abyśmy mieli zaangażować się w jakiś durny konflikt w Bacosh. To po prostu zbyt daleko od naszych granic.

– Bacosh leży bliżej niż Saalshen – mruknął ponuro Kessligh. – A mimo tego Serrini pojawiają się u nas cały czas. Uważaj na mistrza Jaryda. Wiem, że nic nie sprawia ci większej frajdy od nacierania uszu takim młodym zadufanym w sobie idiotom jak on i rozumiem cię. Ale Rathynal to czas podejmowania ważnych decyzji przez wielkich lordów. Poza tym ten będzie ważniejszy niż wcześniejsze. Lord Krayliss zawsze był zakałą tych spotkań. Jak długo będzie nadal sial niezgodę, Lenayin pozostanie podzielone, a verentyjska arystokracja nie zjednoczy się i nie skupi na żadnym wielkim wspólnym celu. Lord Krayliss uwielbia wiercić w tej ranie nożem, rujnując wszystkie wzniosłe plany w najbardziej niefortunnych momentach. – Bez względu na to, czy ci się to podoba, czy też nie, do verentyjskich wielmożów dotarły plotki łączące cię z goeren-yai i Kraylissem Są nimi zaniepokojeni. W oczach lorda Aystina może nie być wielkiej różnicy pomiędzy Kraylissem a tobą i byłbym niezwykle zaskoczony, gdyby dziedzic Jaryd myślał inaczej. Możesz być pewna, że lord Rashyd oraz inni północni lordowie nie są jedynymi lenayińskimi wielmożami, którzy widzieliby chętnie upadek Kraylissa i odsunięcie całej jego linii od panowania w Tanerynie. Dzięki temu mogliby przekazać władzę w ręce jakiegoś dobrego verentyjskiego rodu. Nie byłbym wcale zaskoczony, gdyby okazało się, że do jakiegokolwiek incydentu doszło, był on następstwem knowań Rashyda, wspieranego przez innych lenayińskich lordów, w szeregi tych ostatnich wliczając najprawdopodobniej wielkiego lorda Aystina Nyvara z Tyree.

– Mówisz mi, że ten szarmancki, fircykowaty mistrz Jaryd Nyvar może marzyć o wbiciu mi noża w plecy? – zapytała z lekkim niedowierzaniem Sasha.

– Mówię ci, żebyś była ostrożna. Verentyjczycy bez przerwy powtarzają, że wszystkie stare waśnie krwi oraz niezgody zniknęły z nastaniem Wyzwolenia oraz ich religii. Nie wierz w to. Animozje nadal są, po prostu kryją się pod powierzchnią. Cała ta gadanina to podstępny egoizm skryty za uśmiechniętą maską verentyjskiego braterstwa, a to czyni go jeszcze niebezpieczniejszym niż za dawnych czasów, kiedy był wystawiony na widok publiczny. W każdym razie bardziej niebezpiecznym, gdy to ty jesteś celem. Zaufaj mi, urodziłem się w Petrodorze i widziałem podobne rozgrywki. W tego typu przepychankach o władzę nóż w plecy wbije ci ten, po którym najmniej będziesz się tego spodziewać.

– Bardziej podobał mi się sposób, w jaki podobne kwestie rozstrzygano za dawnych czasów – parsknęła Sasha.

– Przynajmniej rywalizujący wodzowie zabijali się, walcząc twarzą w twarz.

– Nie bądź niemądra – parsknął Kessligh. – Tysiące zabitych w honorowej walce nie są w niczym lepsze od garstki podstępnie uduszonych nocą.

Słysząc, jak nadchodzą, Terjellyn wystawił łeb przez prowadzące do stajni drzwi Kessligh pogłaskał go czule. Chłopiec stajenny przystanął obok, czekając, czy będzie mógł w czymś usłużyć dwójce najbardziej znanych mieszkańców Baerlyn.

– Spędzisz całą noc na rozmowie z Jaegarem? – zapytała Sasha. Niezadowolenie z podobnego stanu rzeczy musiało odbić się na jej twarzy. Kessligh rzucił jej sardoniczne spojrzenie.

– Sądzę, że jakoś wytrzymasz jedną noc z własnym bratem – stwierdził. – Powinienem omówić z Jaegarem sprawy miasteczka, zanim wyjedziemy. Może nie być nas kilka tygodni.

Terjellyn trącił go pyskiem w ramię. Wielki ogier o kasztanowej maści był bezpośrednim potomkiem Tamaryna, wierzchowca Kessligha z czasów cherrovańskiej Wielkiej Wojny przed trzydziestu laty. Kessligh przybył na Tamarynie z Petrodoru, będąc wówczas zaledwie sierżantem torovańskich Brygad Ochotniczych, napływających do Lenayin w odpowiedzi na inwazję cherrovańskiego watażki Markielda. Wyzwolenie miało miejsce siedemdziesiąt lat wcześniej i arcybiskup Torovanu nie życzył sobie, aby rozkwitające „verentyjskie królestwo” przegrało z hordą rozszalałych barbarzyńców. Nakazał więc swoim współwyznawcom ruszyć na zachód i wziąć udział w świętej wojnie. Kessligh jednakże wziął w niej udział z powodów niemających nic wspólnego z religią.

Tamaryn służył mu potem przez większą część roku pełnego starć, toczonych w lesistych dolinach i górach Lenayin. Kessligh awansował wpierw na porucznika, potem kapitana. W końcu został dowódcą lenayińskich Zjednoczonych Armii i poprowadził miażdżące uderzenie na Cherrovańczyków, z którego skutków ci ostatni nie otrząsnęli się po dziś dzień. Od tamtego czasu główny wierzchowiec Kessligha zawsze był bezpośrednim potomkiem Tamaryna, będącego prapradziadkiem Terjellyna. Stanowiło to jedyne zbliżone do przesądu zachowanie, jakie Sasha zaobserwowała kiedykolwiek u swojego mentora.

– Bądź miła dla Damona, spróbuj nie prowokować go za bardzo.

Sasha odwróciła wzrok. Kessligh uchylił drzwi stajni i obrzucił Terjellyna spojrzeniem, upewniając się co do stanu wierzchowca, po czym, nie kłopocząc się brakiem siodła, dosiadł go na oklep. Wielki ogier, bardziej dojrzały i o lepszych manierach niż jej Peg, wyszedł spokojnie na dziedziniec.

– Wyruszymy przed świtem – powiedział Kessligh z wysokości końskiego grzbietu. – Najpierw zajrzymy do domu, aby zabrać sprzęt. Potem dołączymy do kolumny na wiodącym do Tanerynu szlaku. – Sasha pokiwała głową, dla ochrony przed chłodem ciaśniej obejmując się ramionami. – Co znowu ci się nie podoba?

– Co stanie się z Kraylissem? – zapytała.

– Naprawdę aż tak cię to obchodzi?

– Mówisz o losie goeren-yai – odpaliła Sasha. – Jak mógłby mnie nie obchodzić?

Kessligh odetchnął głęboko, spoglądając w dal i marszcząc brwi.

– Nie wiem, co ci odpowiedzieć – rzekł w końcu. – Sama wybrałaś tę ścieżkę.

– Nieprawda – odparła ponuro. – To raczej ta ścieżka wybrała mnie.

– Pozostajesz córką swego ojca, Sasho. Bez względu na to, jaką odgrywasz obecnie rolę i jaki nosisz tytuł. – Jego wzrok ponownie spoczął na niej, czujny i skupiony. – Żadne z nas nie ucieknie łatwo od własnego dziedzictwa.

– Nie to powiedziałeś wcześniej Damonowi. Po co w takim razie cała ta gadanina o tym, że jestem twoją umą i nikim więcej?

– Prezentowałem jeden punkt widzenia – odrzekł spokojnie Kessligh. – Jestem przekonany, że Damon może przedstawić ci inny, odmienny, osobiście.

– Powinieneś był wybrać inną umę, kogoś bez bagażu urodzenia.

Kessligh pochylił się w siodle. Rysy ogorzałej twarzy wykrzywiły się w nieznacznym uśmiechu. – Nie pamiętam, abym cię wybierał. To raczej ty wybrałaś mnie.

Sasha spojrzała na niego, unosząc wzrok. Twarz Kessligha, ożywiona tańczącymi cieniami rzucanymi przez olejną lampę, miała niemal tkliwy wyraz.

– Nie zaśpij – ostrzegł ją. – I na litość boską, trzymaj się z dala od tego żytniego piwa. Jest mordercze. – Powiedziawszy to, trącił boki Terjellyna obcasami, z cichym stukiem kopyt ruszając tonącą w ciemności brukowaną ścieżką w kierunku dziedzińca i płynących z niego radosnych śmiechów.

*

Sen nie chciał nadejść. Sasha leżała przez długi czas pod ciężkimi futrami i wpatrywała się w sklepienie Komnatę rozświetlało pomarańczowe migotanie ognia. Z drugiego, odleglejszego od drzwi posłania, które zajął Damon, dobiegały ją stłumione dźwięki.

Wolałaby wynająć własny, oddzielny pokój, jak miała to w zwyczaju, jeśli okoliczności zmuszały ją do noclegu w Gwieździe. Ale Damon, zająwszy najlepsze kwatery, uznał, że jeden potomek królewskiego rodu nie powinien nocować w mniej komfortowych komnatach niż drugi. Podobne wydarzenie mogłoby zaowocować mówiącymi o niezgodzie pogłoskami.

Sasha nienawidziła podobnych sytuacji. Nienawidziła plotek oraz ukradkowych spojrzeń, przyjezdnych, którzy gapili się i szeptali, przybyszów z północy uśmiechających się drwiąco, by we własnym gronie wygłaszać ironiczne komentarze. Jak daleko sięgała wspomnieniami, nie znosiła podobnego zachowania. A jej pamięć, jak często zauważał Kessligh z nutą czegoś bynajmniej nieprzypominającego zadowolenia w głosie, sięgała naprawdę daleko. Pamiętała aż nazbyt dobrze przystrojone wyszukanymi arrasami i malowidłami kamienne sale pałacu w Baen-Tar, w których echo niosło się tak wybornie. Doskonale zapamiętała fakturę trawników na niewielkich, rozdzielających budynki dziedzińcach, na których w słoneczne dni odbywała lekcje, bardziej zainteresowana chrząszczami oraz kwietnymi ogrodami niźli antycznymi tekstami lub historią Torovanu… nie wspominając już o świętych pismach czy haftowaniu.

Zapamiętała spojrzenia nauczycieli, pokojówek oraz nieprzebranej rzeszy opiekunów. Miny mówiące, iż Sashandra-zawsze-sprawia-kłopoty. Oczekiwali po niej złego zachowania i w efekcie często otrzymywali dokładnie to, czego właśnie się spodziewali. Nigdy nie potrafiła pojąć wszystkich tych zasad. Czyż sprężystych materacy nie stworzono specjalnie, aby po nich skakać? I co, na matkę ziemię, było złego w rzucaniu okruszków gołębiom przysiadającym na parapecie okna jej komnaty? A bieganie korytarzami, cóż niedobrego mogło z niego wyniknąć?

Zachowanie nieprzystające damie, brzmiała rutynowa odpowiedź. Niegodne księżniczki Lenayin. – W takim razie nie chcę być księżniczką Lenayin! – głosiła zwyczajowa nietaktowna riposta sześcioletniej Sashy. Za karę zamykano ją w komnacie i aby wypełnić czymś czas, kazano napisać esej. Nawet teraz pamiętała stos czystych kartek oraz niewielkie zaostrzone pióro, niegdyś należące zapewne do jakiegoś wodnego ptaka.

Czy pamięć wydarzeń z tak wczesnego dzieciństwa z podobną dokładnością była naturalna? Kessligh powiedział kiedyś, niby na wpół żartem, iż uporczywe trzymanie się wspomnień nie pozwala jej dorosnąć. Sasha odparła, że wręcz przeciwnie. Daje ostrogę, która pozwala zostawić przeszłość jeszcze dalej w tyle. Ale teraz, gdy leżała w ciepłym, skąpanym w pomarańczowej poświacie najlepszym apartamencie Gwiazdy, zaczynała się zastanawiać.

Wspomniała, jak cisnęła stos kartek za okno, strasząc gołębie na parapecie; białe strony rozrzucone po leżącym poniżej ogrodzie. Niemożność robienia tego, na co miała ochotę, wydawała się wówczas tak wielką niesprawiedliwością. Opiekunowie uznając ją za zepsutą, postanowili utrudnić życie Sashy jeszcze bardziej, odbierając kolejne przywileje, stosując coraz surowsze kary. To tylko ją rozzłościło. Następnym razem, kiedy wyrzuciła coś przez okno, wybrała przedmiot cięższy od rulonu papieru i nie zadała sobie trudu, aby wcześniej rozsunąć okiennice.

Damon, oczywiście, zapamiętał owe wydarzenia inaczej. Opiekunowie nie ponosili winy, oświadczył, kiedy dwunastoletnia Sasha odwiedziła Baen-Tar, po raz pierwszy od czterech lat. Sam Damon był wówczas piętnastolatkiem, tykowatym i nieco niezgrabnym, jakby natura dała mu dwie lewe stopy – co nie było niczym niezwykłym wśród chłopców w tym wieku, jak zapewnił ją Kessligh, i stanowiło jeden z powodów, dla których dziewczęta łatwiej było trenować. Urodziła się dzikuską, oświadczył Damon. Dziką niczym ryś, niszczącą przedmioty i kąsającą ludzi od momentu, gdy tylko nauczyła się chodzić. Opiekunowie próbowali jedynie powstrzymać ją przed skrzywdzeniem kogoś, najprawdopodobniej siebie samej. Tak więc większość tego wszystkiego była wyłącznie jej winą, nikogo innego.

Dwunastoletnia Sasha w odpowiedzi zdzieliła go pięścią w nos.

Jakikolwiek był powód jej szaleństwa, Krystoff stanowił lekarstwo. Krystoff, dziedzic lenayińskiego tronu, z falą opadających na plecy czarnych włosów, zawsze skory do śmiechu, zawadiacki, roztaczający dobroduszny urok. Starszy o jedenaście lat od Sashy, będący drugim najstarszym królewskim dzieckiem po Maryi, obecnie bezpiecznie poślubionej rodowi rządzącemu Petrodorem. Wspomnienia napłynęły w nagłym przebłysku. Ukryta za belą siana w stodole obserwowała Krystoffa sparującego zaciekle z Kesslighiem. Bogowie, musiała być wówczas taka młoda. Usiłowała przypomnieć sobie sukienkę, którą nosiła tego dnia – sukienki wyjątkowo dokładnie wryły się jej w pamięć, podobnie jak odsiadujący długi wyrok więzień zapamiętuje niewątpliwie najprzeróżniejsze kajdany i łańcuchy. Ta z falbankami, o wąskich ściegach, nad kolana? Tak, musiała mieć na sobie właśnie tę. Zapamiętała, jak klękając, ściskała trzeszczące szwy, starając się nie rozedrzeć materiału. Miała wówczas pięć lat, w tej stodole… i cóż to była za noc, nieprawdaż? Wspomniała migoczące chwiejnie światło lampy, ciężki aromat płonącej oliwy wpleciony w znajomy zapach siana.

Natomiast żadne uszkodzenia północnej ściany, stanowiące wynik pożaru, nie zapisały się w jej pamięci. Wkrótce po swoich szóstych urodzinach niemal spaliła stodołę, gdy przyłapaną na podglądaniu, usiłowano usunąć ją siłą. Ogarnięta nieopanowaną furią, złapała i cisnęła służącym do przenoszenia bali hakiem. Rozbiła pobliską lampę, a ryczące płomienie ogarnęły sąsiednie bele siana. Serrińska oliwa, co zapamiętała na zawsze po tym wydarzeniu, była niezwykle łatwopalna.

Kessligh widział rzut i był pod wrażeniem. Wydarzenie miało miejsce mniej więcej w czasie, kiedy Krystoff zaczął się nad nią litować, okazując zainteresowanie jednej z sióstr, w wieku, w którym pozostałe, oprócz Maryi, równie dobrze mogłyby być niewidzialne. Wspomniała, jak następnego dnia po pożarze odwiedził jej pokój, dobrze zbudowany, atletyczny siedemnastolatek, bez wątpienia najsilniejszy i najprzystojniejszy młodzian w Baen-Tar, przynajmniej w pełnych uwielbienia oczach Sashy. Płakała. Zapytał dlaczego. Wyjaśniła, że nie wolno jej opuścić komnaty przez tydzień. Żadnego słońca, pomijając wpadające oknem promienie. Żadnego kontaktu z naturą, nie licząc zabawnego gruchania przysiadających na parapecie i wykłócających się gołębi Żadnej zabawy na trawnikach dziedzińców. Ani też biegania oraz, zdecydowanie, najmniejszych szans, aby wyślizgnąć się do skrzypiącej stodoły przy starym zamku i poobserwować dowódcę lenayińskich Zjednoczonych Armii usiłującego uczynić z jej starszego brata godnego szacunku dziedzica tronu i umę Nasi-Kethu.

Krystoff zmiękł. I nieoczekiwanie w nadchodzących dniach odzyskała wolność. Obiecał, że jeśli będzie grzeczna, wieczorem może przyjść, popatrzeć, jak trenuje. Przez cały dzień zachowywała się uprzejmie i usłużnie, pilnie wypełniając polecenia, którą to zmianę traktowano nieufnie. Krystoff dotrzymał słowa i po kolacji znalazł siostrze miękką, wysoką belę siana, z której obserwowała rozgrywające się w stodole zmagania. Krystoff, jak dowiedziała się zaskoczona, trenował dwa razy dziennie, wykonując obszerny zestaw ćwiczeń. Zamierzał być nie tylko dziedzicem Lenayin, lecz także na wzór Kessligha członkiem Nasi-Kethu. Oczywiście nie pojęła żadnej z szerokich implikacji owego historycznego wydarzenia. Niepokoju, jaki niewątpliwie budziło wśród wszystkich pobożnych verentyjczyków, mimo zapewnień, że większość petrodorskich nasi-kethów wyznawała verentynizm, nie znajdując konfliktu pomiędzy jedną i drugą ścieżką. Wiedziała wówczas jedynie, iż wszystko to wydaje się szalenie ekscytujące.