Izaak Cylkow

Księga Dwunastu Mniejszych Proroków

Wersja Demo

Przetłumaczona bezpośrednio
z Języka Hebrajskiego na Język Polski

 Wydanie oryginalne: Kraków 1901

Przepisanie: Mirek Sopek, x. Rafał Figiel, Jakub Foremniak

Redakcja i korekta tekstu:

Jakub Foremniak

Wstęp: Mirek Sopek

Uwagi wstępne do Księgi: Rabin Izaak Cylkow

Wydawca:

© World Without End Publishing

Łódź, Polska 2023

ISBN: 978-83-964990-8-0

ISBN wersji drukowanej: 978-83-964990-6-6

Projekt Graficzny: 

Beata Wawrzecka

Niniejszemu wydaniu towarzyszą również wydania 

książkowe oraz audiobook: 

Więcej informacji: www.cylkow.pl

❦

Pamięci Aleksandry Foremniak,

mojej mamy, wydanie to poświęcam.

Jakub Foremniak

❧

Wstęp

Rabin Izaak Cylkow i jego dzieło

Już po raz trzynasty w historii wydawnictwa „World Without End”, z ogromną radością i wzruszeniem przekazuję na ręce czytelników ważną część Biblii Hebrajskiej w przekładzie Izaaka Cylkowa. Tym razem jest nią Księga Dwunastu Mniejszych Proroków. Oryginalne wydanie przekładu pochodzi z 1901 roku, kiedy to ukazało się „nakładem tłomacza” w drukarni Józefa Fischera w Krakowie. Jest to też już ostatnie nasze wydanie oryginalnych tłumaczeń biblijnych Rabina Izaaka Cylkowa, jakie wydano na przełomie XIX i XX wieku drukiem. Nie ma wśród nich: Księgi Kronik, Księgi Ezdrasza-Nehemiasza i Księgi Daniela. Wiele wskazuje na to, że Rabin Cylkow dokonał ich tłumaczenia, ale ani On, ani Ci, którzy wydawali jego tłumaczenia już po Jego śmierci, nie zdążyli tego zrobić, a rękopisy prawdopodobnie spłonęły w pożodze Warszawskiego Getta.

Podobnie jak miało to miejsce w przypadku wydanej przez moje wydawnictwo w 2015 r. Tory, a następnie w 2017 r. Psalmów i Ksiąg Pięciu Zwojów, w 2018 r. Księgi Ijoba i Księgi Jozuego, Księgi Sędziów w 2019 r., Ksiąg Samuela i Księgi Jezajasza w 2020 r., Księgi Przypowieści Salomona i Ksiąg Królów w 2021 r., Ksiąg Jeremiasza i Ezechiela w roku 2022, tekst Księgi Dwunastu Mniejszych Proroków został na potrzeby tej publikacji przepisany manualnie tylko przy użyciu komputerowej klawiatury z faksymile oryginalnego wydania z początku XX w. do nowoczesnych formatów elektronicznych, stosowanych dziś na świecie do zapisu dzieł biblijnych. Osobami, którym zawdzięczam przepisanie Księgi obok mojej osoby, są x. Rafał Figiel oraz Jakub Foremniak. Przepisaniem zaś "Uwag wstępnych" do tej księgi oraz redakcją i korektą całości zajął się red. Jakub Foremniak.

Tym spośród czytelników niniejszego wydania, którzy nie znają jeszcze dobrze postaci Rabina Cylkowa ani jego niezwykłego dzieła, warto przypomnieć, iż Izaak Cylkow urodził się na Mazowszu w miasteczku Bieżuń w 1841 r. w rodzinie Mojżesza Aarona Cylkowa (1813-1884) – powszechnie poważanego znawcy Talmudu, człowieka niezwykle skromnego i mądrego. Mazowsze było prawdziwą ojczyzną dla rodziny Cylkowów – od lat trzydziestych XIX w. dzielili oni czas pomiędzy Bieżuń, Warszawę i Kuchary (obecnie Kuchary Żydowskie). I Bieżuń, i Kuchary leżą nad tą samą piękną mazowiecką rzeką Wkrą. Nie sposób nie pamiętać o tym otoczeniu i specyficznym klimacie, czytając dziś Cylkowa i kontemplując jego polszczyznę… Nie sposób też nie pamiętać o tym, iż Mojżesz Aaron Cylkow wychowywał młodych Żydów, w tym synów Salomona Posnera i własnego syna Izaaka, na Polaków Wyznania Mojżeszowego – wielkich polskich patriotów, ale też zwolenników postępu i asymilacji kulturowej, zawsze jednak z zachowaniem wiary przodków…

Postać Rabina Izaaka Cylkowa, historię jego życia i wielkiego dzieła, jakim jest przekład całej Biblii Hebrajskiej na język polski, a także historię publikacji naszego wydawnictwa opisałem we wstępach do poprzednich wydań. Zainteresowanych czytelników zachęcam do ich lektury[1]

Podobnie jak miało to już miejsce w wypadku wielu wydanych wcześniej ksiąg, a także, aby uczynić zadość potrzebie wprowadzenia do tej, jakże ważnej Księgi, postanowiliśmy opublikować poniżej oryginalny wstęp, napisany do niej jeszcze przez Rabina Cylkowa. Rabin nazwał swój wstęp: „Uwagi wstępne”…

Mirek Sopek
Zakończono 3 maja 2023 r.
Łódź

k

[1] Tora dla Polaków i Żydów, World Without End Publishing, Łódź 2015;
Psalmy oraz Księgi Pięciu Zwojów, WWEP, Łódź 2017, Księga Hioba, WWEP, Łódź 2018, Księga Sędziów, WWEP Łódź 2019, Księgi Samuela, WWEP, Łódź 2020.  
Więcej informacji na stronie www.cylkow.pl.

„Uwagi wstępne” Rabina Izaaka Cylkowa

Księgi dwunastu mniejszych proroków שנים עשר w masorze תריםר albo תרי עשר prophetae minores, gr. οι δωδεχα προφηται albo το δωδεχαπροφητον dla zewnętrznej szczupłej swej objętości tak nazwane, por. Baba Bathra 14 b. stanowią od najdawniejszych czasów jedną odrębną całość. Jakkolwiek różnorodnej treści i do najrozmaitszych epok się odnoszące, spisano je jednak razem, aby jak zauważają rabini łatwemu uronieniu którejbądź z kilku zaledwie rozdziałów składającej się części zapobiedz שלא יאבר ספר מהם מפני

 קטנותו חברום יחר . O starożytności tego zestawienia oddzielnych pism proroczych w jedną zbiorową księgę świadczy Sir. 49, 10. gdzie w mowie będące pisma pod wspólną nazwą po Jeremjaszu i Ezechielu figurują, a niemniej sam podział biblii obejmującej wedle talmudu 24 wedle helenistów tylko 22 księgi kanoniczne.

Porządek w kolejnem następstwie pojedynczych ksiąg zachowany przedstawia się w Sept. cokolwiek inaczej niż w biblii hebrajskiej, po Hozeaszu bowiem następują Amos, Micha, Joel, Obadjasz, Jonasz, wątpić jednak należy, aby odmienny ten układ był wynikiem różnych polądów na czas, w którym pojedynci prorocy działali, moment bowiem chronologiczny występuje tylko wyraźnie w rozmieszczeniu ostatnich trzech ksiąg najmłodszej daty, mianowicie Haggaja, Zacharjasza i Malachjasza, których epoka powstania dokładnie znana, wszelką różnicę zdań wyłącza. Wedle najnowszych egzegetów przedstawia się chronologia pojedynczych ksiąg jak następuje: Obadjasz żył około 850 r. przed erą zwyczajną, Joel – mniej więcej współcześnie, Jonasz 800 r. Amos 790. Hozeasz 780. Micha 730. Nahum 690. Cefanjasz 640. Chabakuk 610. Chaggaj 520. Zacharjasz współcześnie, Maleachi 440 r. są to wszakże tylko daty przybliżone, nie mające ścisłej historycznej podstawy.

...

Hozeasz.

Hoszea הושע pomoc, zbawienie, Num. 13, 16, syn nieznanego zkądinąd Beeri, który wedle traktatu Megilla 15. również stanowisko proroka zajmował, żył jak naczelny napis wskazuje, współcześnie z Jezajaszem, Michą i Amosem, por. tr. Pesachim 27a za panowania Uzjasza, Jothama i Achaza królów judzkich, a Jerobeama syna Joasza, króla izraelskiego. Wzmianka o tym ostatnim, por. 2 Król. 14, 23. określa prawdopodobnie początek działalności proroka, obejmującej panowanie Zacharjasza syna Jerobeama i następcy jego Szalluma, aż po koniec dziesięcioletniego panowania Menachema, por. 2 Kron. 15, 8-22. do tej epoki bowiem sięgają czasy trzeciego z podanych tu królów judzkich Achaza. Jeżeli zatem ograniczymy początek działalności Hozeasza do ostatnich lat Jerobeama II. a koniec do pierwszych dni Chiskjasza, obejmowałaby ona okres mniej więcej sześćdziesięcioletni. Brak jednak wszelkiej wzmianki o brzemiennej w ciężkie następstwa wojnie Pekacha z Achazem nie pozwala przypuścić, aby Hozeasz rzeczywiście jeszcze za czasów tego ostatniego prorokował, a należy rozumieć raczej, że działalność jego do czasów tego króla sięgała.

...

Joel.

Joel יואל imię złożone z יהו – אל Wiekuisty Bogiem, syn Pethuela, o którego życiu i stosunkach zarówno w nagłówku jak w całej księdze żadnej wzmianki niema był prawdopodobnie mieszkańcem Jerozolimy. Nasuwają ten wniosek częste napomknienia o Cyonie i świątyni, por. 1, 13. 14; 2, 1. 15; 3, 5; 4, 1. 2. i t. d. i żywy interes jaki dla kapłanów, lewitów i w ogóle dla jerozolimskiego kultu objawia, a natomiast brak choćby aluzyi o państwie północnem. Epokę jego działalności trudno oznaczyć, zbywa bowiem na wszelkich pozytywnych w tej mierze danych. W każdym razie jest to epoka bardzo odległa, sięgająca wedle licznych wskazówek czasów przedjezajaszowych. Niejakie światło na tę kwestję rzuca rozdział czwarty, w którym horyzont polityczny wyraźniej się rysuje. Różne plemiona, widocznie sprzymierzone, pustoszą wspólnie Judeę, Jerozolima jest zdobyta, skarby świątyni zagrabione, ludność masami uprowadzona, a upojeni zwycięstwem nieprzyjaciele wyprawiają na górze świętej dzikie swoje orgje. Ale świątynia istnieje jeszcze, a w chwili, w której prorok mowy swe spisuje była się już Judea po ciężkiej klęsce dźwignęła, chociaż ją nagle nowa plaga w postaci posuchy i szarańcza nawiedza. Główną sprężyną najazdu zdają się być Edomici, por. 4, 19. a pomagają im Fenicjanie, Egipcjanie i Filistyni, por. 4, 3, 4. Ci ostatni prowadzą handel z brańcami judzkimi, których, nie wyłączając kobiet i dzieci, na targowiskach jońskich na sprzedaż wystawiają. O Babilończykach lub Asyryjczykach niema najmniejszej wzmianki, a wyklucza to wszelką myśl o późniejszej inwazyi tych narodów i deportacjach przez nich zarządzonych. Zdaniem najpoważniejszych egzegetów jak Crednera, Keila, Ewalda, Delitzscha i Hitziga maluje Joel katastrofę za czasów Jehorama, opisaną w 2 Kron. 21, 16. której prorok Obadja osobiście był świadkiem, a którą Joel za panowania drugiego następcy Jehorama, Jehoasza jako spełniony fakt podaje. Ponieważ o Syryjczykach, którzy za króla tego Judeę napadli 2 Król. 12, 18. wzmianki niema, pisał wedle tych egzegetów Joel w latach małoletności tego władcy pod opieką arcykapłana Jehojady wychowanego, gdy jeszcze skutki ciężkiego owego przejścia odczuwać się dały, a zatem mniej więcej w połowie 9. wieku. Zgadza się z tem okoliczność, że prorok o kapłanach i starszych, nigdzie zaś o osobie króla nie wspomina, a w szczególności, że na wzór innych proroków o bałwochwalstwie, o zepsuciu obyczajów i t. d. nie mówi a religijny i moralny stan ludu zupełnem milczeniem pomija. Nieco inaczej zapatruje się na kwestję tę De Wette, który porównywając Joel 4, 16. Am. 1, 2; 6, 4. z Am. 1, 9. uważa go za współczesnego Amosa i króla Achaza.

...

Amos.

Amos z miasteczka Tekoa, położonego na skraju pustyni judzkiej 2 Sam. 14, 2. której część południowa nazwę tej miejscowości przybrała, por. 2 Kron. 20, 20. 1 Makk. 9. 33. był z zawodu hodowcą trzód i plantatorem, por. 1, 1; 7, 14. Niepokonaną wewnętrzną potrzebą party opuścił samotne swe ustronie w Judei i udał się do Bethel, środowiska pogańskiego kultu w państwie północnem, by tam przeciw panującym zdrożnościom publicznie przemawiać.

Działalność jego przypada w epoce współczesnego panowania Uzyi w Judei i Jerobeama II. w Izraelu, w pierwszej połowie ósmego wieku przed erą zw. Początek wystąpienia jego, określony datą „dwa lata przed trzęsieniem ziemi”, o którem i Zach, 14, 5. wspomina, nie wyjaśnia jednak dokładnie roku, ponieważ nie wiadomo kiedy mianowicie pamiętna ta katastrofa wedle 2, 13. przez proroka przepowiedziana Palestynę nawiedziła. Prawdopodobnie zawdzięczał on spełnieniu się tej przepowiedni wysoką swą powagę jako prorok. Polityczny horyzont mów jego styka się jeszcze z epoką Obadjasza i Joela, na pierwszym planie wrogów Izraela nie stoją jednak już Edomici, Filistyni i Fenicjanie lecz Syryjczycy a za nimi groźni Asyryjczykowie. Tymczasem cieszył się jeszcze kraj izraelski pełnią potęgi i powagi na zewnątrz, którą mu dzielny władca jego Jerobeam II. przez szczęśliwe wojny przywrócił, 2 Król. 14, 25. był to jednak blask tylko pozorny, a pod pełnią rozwoju i rozkwitu gnieździł się już robak pychy, zbytku i rozpusty, który wszystkie lepsze siły stoczył, i do szybkiego a nieuchronnego upadku poprowadził. Wtedy to wystąpił Amos nawołując natchnionem i pełnem wstrząsającej siły słowem do upamiętania się i rozwagi, i rzeczywiście nie przebrzmiały mowy jego bez wpływu. Możnowładcy a w szczególności wielki kapłan w Bethel 7, 10. poznali całe niebezpieczeństwo, jakie dalsza działalność takiego człowieka na nich ściągnąć może i starali się go wszelkimi środkami już to namową już groźbą z kraju usunąć. Nic wszakże nie zdołało proroka do ustąpienia nakłonić. Wedle późniejszych, ale niczem nie popartych podań, wrócił on w końcu do Judei, gdzie mowy swe spisał i z ręki Amacjasza śmiercią męczeńską zginął.

...

Obadjasz.

Obadja עבדיה sługa Boży. Sept. 'Οβδιοί, jest autorem jedynej zachowanej mowy w skład pism kanonicznych wchodzącej. Osobiste stosunki jego są nieznane. Wedle podania bronionego przez Abrabanela był on prozelitą idumejskim i identycznym z Obadjaszem, marszałkiem dworu Achaba, por. 1 Król. 18. Inni utożsamiają go z wymienionym 2 Kron. 17, 7. uczonym księciem za czasów Josafata żyjącym. Są to wszakże tylko przypuszczenia niczem nie uzasadnione.

...

Jonasz.

Jonasz, יונה syn Amittaja, wzmiankowany 2 Król. 14, 25. pochodził z Gath-Chefer w pokoleniu Zebuluna Joz. 19, 13. i prorokował za czasów Jerobeama II. któremu przywrócenie dawnych granic państwa izraelskiego przepowiadał. Odebrał on niespodziewanie misję do metropolii pogańskiej Niniwy, gdzie w imieniu Boga słowo napomnienia miał głosić i pogrążonych w bałwochwalstwie mieszkańców do poprawy życia nakłonić. Misja taka nie podoba się Jonaszowi, nie życzy sobie bowiem, aby łaska Boża na wrogów ludu jego spłynęła. W mniemaniu, że objawienie wyższe tylko w Palestynie, na ziemi uświęconej dosięgnąć go może, stara się ziemię tę opuścić, przekonywa się jednak niebawem, że nadzieja jego była płonną. Straszna burza miota okrętem na który się schronił, a sami żeglarze pogańscy przypominają mu grzech jakiego się dopuścił. Idąc za wskazówką proroka, wrzucają go do morza, aby gniew Boży uśmierzyć, nie wolno mu jednak umrzeć póki woli wyższej nie spełnił. Wieloryb a właściwie rekin, w którego łonie do świadomości winy swej doszedł, wyrzuca go na brzeg, poczem bez dalszego już ociągania się trudne i pełne niebezpieczeństw zadanie swe do skutku doprowadza.

...

Micha.

Micha מיכה forma skrócona imienia מיכיהו Sept. Μιχαίας „któż jak Bóg”, pochodził z Moreszeth w Judei, w pobliżu filistyńskiego miasta Gath położonego, por. 1, 14. i prorokował wedle napisu współcześnie z Jezajaszem za panowania Jothama, Achaza i Chiskjasza. Nie należy go zatem zamieniać z nierównie starszym prorokiem tego imienia Michają, synem Imli wzmiankowanym 1 Król. 22, 8. Mowy w książce jego zachowane przeciw Judzie i Izraelowi wymierzone, odnoszą się jednak do pierwszych tylko lat panowania Chiskjasza na krótko przed zburzeniem Samaryi. Tak stosuje już Jeremjasz najwyraźniej groźbę Michy 3, 12. wypowiedzianą, do czasów wzmiankowanego pobożnego króla, por. Jer. 26, 18. którego reforma kultu jeszcze pożądanych owoców nie przyniosła a przynajmniej na życie i zachowanie się przewodniczących sfer oczekiwanego wpływu nie wywarła, por. 5, 11. i t. d.

...

Nahum.

Nahum נהום „pocieszenie”, Sept. Ναοὺμ pochodził z Elkosz, identycznego wedle Hieronima z wioską Elcese, obecnie el-Kauze, położonej po wschodniej stronie Jordanu w Galilei. Knobel i Hitzig utożsamiają tę miejscowość z późniejszem כפר נחום Kapernaum, które zdaniem ich dla uczczenia proroka poprzednią swą nazwę Elkosz zmieniło. Mniej prawdopodobnem jest przypuszczenie Michaelisa i Eichhorna upatrujących w tej nazwie obecnie jeszcze istniejące miasteczko Alkusz nad Tygrem niedaleko Mosulu i starożytnej Niniwy. W tym razie mielibyśmy w Nahumie jedyny przykład proroka żyjącego w niewoli asyryjskiej.

...

Habakuk.

O życiu i prywatnych stosunkach Habakuka חבקיק od słowaחבקוק  obejmować, Sept. Αμβαχοὐμ niema żadnych bliższych wiadomości. Wedle ksiąg historycznych Juchasin i Szalszelet-Hakkabala był on uczniem Nahuma, co być może, ale niczem stwierdzone nie jest. To samo powiedzieć się daje o podaniu Pseudoepifanesa, że się Habakuk w Betcochar w udziale pokolenia Szymeona urodził, przed najściem Chaldejczyków do Arabii schronił, tam przez długie lata przebywał, następnie w Judei osiadł, uprawie roli się poświęcił i dopiero na krótko przed powrotem współplemieńców z Babilonu umarł. W miasteczku Keila w pokoleniu Judy pokazywano grób jego. Wzmianka w apokryficznym dodatku do księgi Daniela „O Belu i smoku” w 33-39. umieszczona, że Habakuk Danielowi do lwiej jamy w cudowny sposób żywności dostarczał, nie przedstawia wartości historycznej.

...

Cefanja.

Cefanja צפניה „przez Boga chowany”, Sept. Σοψονίας wedle podanej w nagłówku genealogii prawnuk Chiskjasza, może słynnego króla tegoż imienia, prorokował za Jozjasza 640-609 r. a mianowicie w pierwszych latach jego panowania, ponieważ na cześć składaną Baalowi, Molochowi i gwiazdom jeszcze utyskuje, a upadek Niniwy dopiero przepowiada, por. 2, 13. Reforma kultu, którą władca ten w 12. roku panowania swego przedsięwziął 2 Kron. 34, 3-7. i na sześć lat później, po odnalezieniu księgi Zakonu przeprowadził, 2 Kron. 34, 8-33. była może po części skutkiem energicznej działalności tego proroka. Niezrozumiałem tylko jest dlaczego Jozjasz w sprawie wzmiankowanej księgi do prorokini Huldy, por. 2 Król. 22, 12. a nie do Cefanjasza się zwraca. Z tego względu odnoszą niektórzy wystąpienie jego do czasów nieco późniejszych, powołując się na wzmiankę o „szczątkach Baala”, 1, 4. które jednak przeciw oznaczonej powyżej dacie stanowczo nie przemawiają.

...

Haggaj.

Haggaj הגי „uroczysty”, albo „w czasie uroczystym urodzony”, Sept. 'Αγγαῖος razem z młodszym towarzyszem swoim Zacharjaszem, Czr. 5, 1; 6, 14, wspomniany, wystąpił roku 520. w drugim roku panowania Darjusza Histaspisa i przyczynił się mowami swemi do podjęcia na nowo przerwanej budowy świątyni i ukończenia jej w szóstym roku panowania tegoż króla. Kamień węgielny przybytku położono jeszcze za Cyrusa r. 536. na dwa lata po powrocie wygnańców pod wodzą arcykapłana Jozuego i księcia Zerubabela do Judei, Ezr. 3, 10. Szczupłe jednak środki jakimi rozporządzano, napotkane trudności ze strony Samarytan, którzy do współudziału nie dopuszczeni, żydów na dworze perskim oczernili, i wreszcie troska o urządzenie własnych siedzib spowodowały osłabienie pierwotnego zapału i zupełne zaniechanie rozpoczętego dzieła. Inicjatywie i energii dopiero dwóch proroków udało się żywszy interes ludu rozbudzić i do podjęcia przez piętnaście lat zaniedbanych robót nakłonić. Treść mów Haggaja, wystosowanych głównie do przedstawicieli ludu Jozuego i Zerubabela, obraca się też wyłącznie około tej sprawy, której zaniedbaniu panującą posuchę i materyalny niedostatek kolonii przypisuje, przyrzekając jej natomiast nowy rozkwit i błogosławieństwo Boże wrazie spełnienia jego żądań. Zapewnia przytem, że niepozorna świątynia na całym obszarze świata zasłynie i powszechną uwagę ludów na siebie ściągnie. Złożą one chętnie kosztowne dary swoje w miejscu, z którego wyniosą to, czego nie posiadają, pokój Boży, będący podstawą i rękojmią wszelkiej pomyślności.

...

Zacharjasz.

Zacharja זכריה „którego Bóg wspomina”, Sept. Ζαχαρίας syn Berechji, wnuk Iddona, należał do kolonii wygnańców, która razem z Jozuą i Zerubabelem do Palestyny wróciła. W charakterze proroka wystąpił nieco później niż współczesny mu Haggaj, por. Ezr. 5, 1; 6, 14. Należy go zatem odróżnić od proroka tego Imienia, syna Jeberechji wspomnianego Jez. 8, 2. albo syna Jehojady, wymienionego 2 Kron. 24, 20. i 26, 5.

...

Maleachi.

Maleachi, skrócona forma wyrazu מלאכיה „poseł Boży”, Sept. Μαλαχίας ostatni z proroków, żył po powrocie z niewoli babilońskiej, w epoce, w której świątynia dawno już istniała, a kult ofiarny na nowo był zaprowadzony, prawdopodobnie za czasów Nehemjasza, na sto lat po Zacharjaszu, w połowie piątego wieku przed erą zwyczajną. Rabini i Targ. Jonat. utożsamiają go z Ezdraszem, wedle innych oznacza imię jego, zresztą nigdzie się nie powtarzające, tytuł do każdej wyższej godności religijnej przywiązany. Autor nagłówka uważał je w każdym razie za imię własne i historyczne, co wyrazem ביד stwierdza, być wszakże może, że nadano mu je dopiero później, aby misję jego proroczą uwydatnić.

...

k

Uwagi redakcyjne

Informujemy czytelników, że dokonaliśmy w porównaniu do oryginalnego wydania Księgi Dwunastu Proroków Mniejszych z 1901 r. zaledwie kilkunastu zmian w tekście i wszystkie one dotyczyły drobnych błędów, tzw. literówek, pomyłek interpunkcyjnych itp.

Poniżej opisujemy zaś kilka najważniejszych problemów edytorskich, z którymi musieliśmy zmierzyć się podczas przygotowywania tego wydania Księgi Dwunastu Proroków Mniejszych:

W całej księdze pozostawiliśmy oryginalną numerację wersetów, czyli taką, która występuje w wydaniu przekładu Cylkowa z 1901 r. Różnice w numeracji pomiędzy przekładem Cylkowa a przynajmniej jednym spośród innych tłumaczeń Proroków Mniejszych na język polski dotyczą wersetów:

w Księdze Ozeasza w rozdziałach: 1., 2., 11., 12., 13. i 14.;

w Księdze Joela w rozdziałach 2. i 3.;

w Księdze Amosa w rozdziale 2.;

w Księdze Jonasza w rozdziałach 1. i 2.;

w Księdze Micheasza w rozdziale 5.;

w Księdze Nahuma w rozdziałach 1. i 2.;

w Księdze Zachariasza w rozdziałach 1. i 2.;

w Księdze Malachiasza w rozdziale 4.;

W Księdze Zachariasza (11,6) uzupełniliśmy zapis wersetu o jego brakujący w oryginale numer, a w Księdze Nahuma (3,2) zamieniliśmy błędną numerację na właściwą;

Księga Sofoniasza (1,17) i Księga Malachiasza (3,16) – w zapisie wyrazu „wiekuisty” poprawiliśmy literówkę na „Wiekuisty”;

Pozostawiliśmy kilka nieakualnych już w języku polskim zapisów (np.: „książe” w Księdze Micheasza, „jeźdzcy” i „sprosności” w Księdze Nahuma), kierując się ogólną zasadą maksymalnej wierności oryginałowi.

Ze względu na ogólną zasadę przypomnianą w punkcie 4 pozostawiliśmy również w Księdze Zachariasza (8,23) formę „judejczyka”, pomimo tego, iż we wszystkich innych tłumaczeniach ten wyraz (lub inne słowo go zastępujące) jest pisany wielką literą. Trzeba jednak w tym miejscu zauważyć, że w wydaniu Księgi Dwunastu Proroków Mniejszych z 1901 r. występuje w komentarzu I. Cylkowa do rozdziału 9. Księgi Zachariasza także forma „judejczyk”.

W księdze Amosa, w rozdziale 2 dodaliśmy brakujący w oryginale Rabina Cylkowa wers 15: „A dzierżący łuk nie ostoi się, a szybkonogi nie uciecze, ani ocali mknący na rumaku życia swego.” Dziękujemy Panu Józefowi Andrzejewskiemu prowadzącemu portal Biblie Polskie (http://bibliepolskie.pl/) za wskazanie, iż ten brakujący werset można było odnaleźć w haftarze do parszy Wajeszeb Tory Rabina Cylkowa.

k

Księga Dwunastu Mniejszych Proroków

Hozeasz

Rozdział 1

¹Słowo Wiekuistego, które doszło Hozeasza, syna Beeri za dni Uzyi, Jothama, Achaza i Jechiskji, królów Judy, i za dni Jerobeama syna Joasza, króla israelskiego.

²Gdy począł Wiekuisty przemawiać do Hozeasza, rzekł tedy Wiekuisty do Hozeasza: Pójdziesz i pojmiesz sobie kobietę nierządną i dzieci nierządu, gdyż nierząd prowadzi lud, odstępując od Wiekuistego!

³I poszedł i pojął Gomerę, córkę Dyblataim; ta zaś poczęła i urodziła mu syna.

⁴I rzekł doń Wiekuisty: Nazwij imię jego Izreel! gdyż niezadługo a poszukiwać będę krwi Izreela na domu Jehy i położę koniec królestwu domu Israela.

⁵I stanie się dnia onego, że skruszę łuk Israela w dolinie Izreel!

⁶I poczęła znowu i urodziła córkę; i rzekł do niego: Nazwij imię jej: Lo-ruchama, nieułaskawiona! gdyż nie ułaskawię więcej domu Israela, abym im wciąż miał przebaczać.

⁷Wszakże dom Judy ułaskawię i wybawię ich przez Wiekuistego Boga ich, ale nie wybawię ich przez łuk i miecz i wojnę, przez rumaki i jeźdźców!

⁸A gdy odstawiła Lo-ruchamę, poczęła znowu i urodziła syna.

⁹I rzekł: Nazwij imię jego Lo-ammi! boście wy nie lud Mój, a Ja nie będę waszym.

Rozdział 2

¹I będzie kiedyś liczba synów Israela jako piasek morski, który ani zmierzyć ani zliczyć się nie daje; i będzie, że zamiast co im mówiono: nie ludem Moim jesteście, nazywać ich będą synami Boga żywego!

²I zgromadzą się synowie Judy i synowie Israela społem, i postanowią nad sobą głowę jedną i wynijdą z tej ziemi; bo wielkim będzie dzień Izreela.

³Nazywajcie braci waszych: Ammi, lud Mój, a siostry wasze Ruchamah, ułaskawioną!

⁴Rozprawiajcie się z matką waszą, rozprawiajcie – bo ona nie żoną Moją, a Jam nie mąż jej – póki nie usunie wszeteczeństwa swego z oblicza swojego a lubieżności swej z piersi swoich!

⁵Bym jej nie rozebrał do naga, a nie postawił jako w dzień jej narodzenia, a nie obrócił jej w pustynię, a nie zostawił jej jako ziemię spiekłą, a nie zamorzył jej pragnieniem.

⁶A nad dziećmi jej też nie ulituję się, gdyż dziećmi są nierządu.

⁷Albowiem rozpustną była matka ich, sprosną rodzicielka ich; bo mówiła: Pójdę za zalotnikami moimi, którzy mi dostarczają mego chleba i mej wody, mej wełny i mego lnu, mej oliwy i mych napojów.

⁸Dla tego oto zagrodzę drogę twą cierniem, i obmuruję ją murem, aby ścieżek swoich nie znalazła.

⁹Gdy będzie biegała za zalotnikami swoimi, a nie dogoni ich, gdy będzie ich szukała a nie znajdzie; wtedy powie: Gdybym też pójść a wrócić mogła do męża mego pierwszego, bo mi lepiej było przedtem niż teraz!

¹⁰Ponieważ nie poznała, żem Ja jej dawał zboże i moszcz i oliwę i żem Ja jej namnożył srebra i złota, które obrócili na Baala.

¹¹Przeto zwrócę się i zabiorę zboże Moje w czasie swoim, a moszcz Mój w porze swojej, i cofnę wełnę Moją i len Mój dany dla pokrycia sromu jej.

¹²A tak odkryję hańbę jej przed oczyma zalotników jej, a nikt jej nie wybawi z rąk Moich!

¹³I położę koniec wszystkiemu weselu jej, jej świętom, nowiom i sabbatom, i wszystkim uroczystościom jej.

¹⁴I spustoszę winograd i figowe drzewo jej, o których mówiła: zapłata to moja, dana mi od zalotników moich, i zapuszczę je lasem, a niechaj pożera je zwierz dziki.

¹⁵I tak nawiedzę ją za dni Baalów, którym paliła kadzidła, gdy strojąc się w zausznice i klejnoty swoje, chodziła za zalotnikami swoimi, ale o Mnie zapomniała, rzecze Wiekuisty.

¹⁶Ale gdy uczynię ją pojętną, wyprowadziwszy ją na pustynię, będę przemawiał do serca jej.

¹⁷I zwrócę jej winnice ztamtąd, a z doliny smutku utworzę jej przededrzwie nadziei, i ozwie się tam pieśnią jako za dni młodości swojej, jako w dzień wyjścia jej z ziemi Micraim.

¹⁸Dnia onego, rzecze Wiekuisty, nazywać Mnie będziesz: Mężu mój, a nie nazwiesz Mnie więcej: Baali, panie mój.

¹⁹Bo usunę imiona Baalów z ust jej, że nie będą więcej wspominani imieniem swojém.

²⁰I zawrę dla nich przymierze dnia onego ze zwierzem dzikim, i z ptactwem nieba, i z robactwem ziemi; a łuk i miecz i wojnę zniosę z ziemi, i pozwolę im mieszkać bezpiecznie.

²¹I poślubię cię sobie na wieki, i poślubię cię sobie cnotą i sprawiedliwością, miłością i miłosierdziem.

²²I poślubię cię sobie wiernością, a poznasz Wiekuistego.

²³Onego zaś czasu dogodzę, rzecze Wiekuisty, dogodzę niebiosom, a one dogodzą ziemi.

²⁴A ziemia dogodzi przenicy i moszczowi i oliwie, te zaś dogodzą Izreelowi.

²⁵I zasieję ich sobie w kraju, i ułaskawię „nieułaskawioną”, i zawołam do „Lo-ammi”: tyś lud mój! on zaś zawoła: tyś Bóg mój!

Rozdział 3

¹I rzekł do mnie Wiekuisty: Raz jeszcze pójdziesz i umiłujesz niewiastę umiłowaną od innego a wszeteczną, tak jak umiłował Wiekuisty synów Israela, jakkolwiek ku bóstwom cudzym się skłaniają a miłują powidła z jagód winnych.

²I nabyłem ją sobie za piętnaście szekli, i za chomer i letech jęczmienia.

³I rzekłem do niej przez długi czas będziesz mi tak przesiadywała, nie zalecając się i nie oddając się nikomu a tak zachowam się i ja wobec ciebie;

⁴Albowiem przez długi czas przesiadywać będą synowie Israela bez króla i bez książęcia, bez ofiary rzeźnej i bez posągu, bez naramiennika i bez bożków domowych.

⁵Poczem nawrócą się synowie Israela, by szukać Wiekuistego, Boga swego, i Dawida swego króla; i zatrzęsą się do Wiekuistego i do dobrotliwości Jego u kresu onych dni.

Rozdział 4

¹Słuchajcie słowa Wiekuistego, synowie Israela, albowiem sprawę ma Wiekuisty z mieszkańcami tej ziemi, z powodu braku prawdy i miłosierdzia i poznania Bożego w kraju.

²Klną i kłamią i mordują i kradną i cudzołożą; włamują się, a krew z krwią się styka.

³Przeto usycha ziemia i więdnie wszystko co ją zamieszkuje wraz z zwierzem dzikim i ptactwem nieba; tak, nawet ryby w morzu giną.

⁴Aby tylko nikt nie strofował i nie karcił! Ale wszak sam lud twój niejako kapłanów strofuje.

⁵Przeto potkniesz się za dnia, a potknie się też i prorok wraz z tobą onej nocy a zgładzę macierz twoją.

⁶Zagładzie ulega lud Mój dla braku poznania. Ponieważ wzgardziłeś poznaniem, przeto wzgardzę i tobą, abyś kapłaństwa nie piastował; ponieważ zapomniałeś zakonu Boga twojego, przeto zapomnę i Ja o synach twoich.

⁷Im silniejsi się stali, tem więcej grzeszyli przeciw Mnie; powagę ich w hańbę zamienię.

⁸„Zagrzesznem” ludu Mojego się żywią i dlatego łaknie winy jego dusza ich!

⁹Ale równie jak kapłanom powiedzie się i ludowi; i nawiedzę na nim drogę jego, a postępki jego odpłacę mu.

¹⁰Gdy jeść będą nie nasycą się; gdy chuć swą zadowolą nie rozmnożą się; bo przestali na Wiekuistego zważać.

¹¹Nierząd i wino i moszcz odbierają rozum:

¹²Lud Mój dopytuje się u drewna swojego, a kij jego wieszczy mu! Bo duch wszeteczny otumanił go, a oddali się wszeteczeństwu zamiast Bogu swojemu.

¹³Na wierzchołkach gór zarzynają, a na pagórkach kadzą, pod dębem i topolą białą i sosną – wszak tak przyjemny ich cień! Dla tego to oddały się rozpuście córki wasze, a młode kobiety wasze wiarołomstwu!

¹⁴Nie nawiedzę tego na córkach waszych, że się rozpuście, ani na młodych kobietach waszych, że się wiarołomstwu oddały. Albowiem oni sami oddzielają się na ustroniu z nierządnicami i składają razem z poświęconemi rozpustnicami ofiary rzeźne, tak że lud nieświadomy ginie.

¹⁵Jeżeli ty, Israelu, wszetecznej służbie się oddałeś, niechaj nie ulegnie winie Juda. Nie chodźcie do Gilgal, nie wstępujcie do Beth-Awen a nie przysięgajcie przytem: Żyw Wiekuisty!

¹⁶Jeżeli jako jałowica krnąbrna skrnąbrniał Israel, oto teraz paść ich będzie Wiekuisty jako baranka na niwie przestronnej.

¹⁷Towarzyszem bałwanów stał się Efraim – zaniechaj go!

¹⁸Zwyrodniało ich opilstwo, w nierządzie się pogrążyli, polubili hańbę obrońcy ich.

¹⁹Zachwyci ich zawierucha wirami swoimi, a wtedy powstydzą się uczt swych ofiarnych!

...

Rozdział 5

¹Słuchajcie tego kapłani, baczcie domu Israela, a wy z domu króla skłońcie ucho, bo wszak do was należy sąd! Gdyż zasadzką byliście dla Micpy, a siecią rozpostartą nad Taborem.

²A zagubę ci odstępcy pogłębiali; ale Ja będę kaźnią dla nich wszystkich!

...

Rozdział 6

¹Zabierzcie się, a wróćmy do Wiekuistego; albowiem On rozszarpał, a On też nas uleczy, On zranił i On przewiąże.

²Po dwóch dniach nas wskrzesi, dnia trzeciego dźwignie nas, abyśmy żyli przed obliczem Jego.

...

Rozdział 7

¹Ile razy leczyłem Israela okazały się dopiero winy Efraima i niecności Szomronu, bo kłamstwo krzewią a jako złodzieje się włamują a jako bandy rozbójnicze na dworze krążą.

²A nie pomyślą w sercu swojem, że o całej niecności ich pamiętam. Oto teraz otoczyły ich postępki ich; stanęły przed obliczem Mojem.

...

Rozdział 8

¹Przyłóż surmę do ust twoich! Oto jako orzeł (spuszcza się) na przybytek Wiekuistego! Albowiem przestąpili przymierze Moje, a przeciw nauce Mojej wykroczyli.

²A wołają do Mnie: Boże mój! Znamy Cię wszak, my Israelici!

...

Rozdział 9

¹Nie wesel się, Israelu, głośną radością na wzór ludów! Albowiem wszetecznie odstąpiłeś od Boga twojego, polubiłeś myto na wszystkich tokach zboża.

²Ale tok i tłocznia ich nie pożywi, a moszcz ich zawiedzie.

...

Rozdział 10

¹Winogradem bujnym był Israel, który odpowiednie owoce rozwijał. Im liczniejsze były owoce jego, tem liczniejsze mnożył sobie ofiarnice; im piękniejszym się stał kraj jego, tem piękniejsze posągi sobie stawiał.

²Nieszczere serce ich, przeto odpokutować im teraz; pokruszy On ich ofiarnice, zburzy ich posągi.

...

Rozdział 11

¹Gdy młodzieńcem był Israel umiłowałem go, a z Micraim powołałem syna Mojego.

²Zaledwie jednak wezwali ich, odeszli z przed ich oblicza; Baalom składali ofiary, posągom palili kadzidła.

...

Rozdział 12

¹Otoczył Mnie wiarołomstwem Efraim, a zdradą dom Israela, lecz jeszcze Juda ulegał Bogu, a poświęconym Jego wiernym pozostał.

²Efraim ugania się za wiatrem, a pędzi za wichrem; z dniem każdym mnoży kłamstwo i ucisk, przymierze zawierają z Aszurem, a oliwę się wyprawia do Micraim.

...

Rozdział 13

¹Gdy przemawiał Efraim zapanowało drżenie, gdyż w poważaniu był w Israelu, ale zgrzeszył on przez Baala i zginął.

²A wciąż jeszcze trwają w grzechu, i czynią sobie odlewy ze srebra wedle pomysłowości swojej – bałwany roboty mistrzowskiej, skończonej, że mówi się o nich: ludzi zarzynają, a cielcom hołdują.

...

Rozdział 14

¹Odpokutuje Szomron, bo powstało przeciw Bogu swojemu, od miecza legną, niemowlęta ich roztrącone będą, a brzemienne ich rozrzynane.

²Wróć Israelu do Boga twojego, boś upadł przez winy twoje!

...

Joel

Rozdział 1

¹Słowo Wiekuistego, które doszło Joela, syna Pethuela.

²Słuchajcie tego starcy, a skłońcie ucho wszyscy mieszkańcy tej ziemi! Izali bywało coś podobnego za dni waszych, albo za dni ojców waszych?

...

Rozdział 2

¹Uderzcie w surmę na Cyonie, a zagrzmijcie na górze Mojej świętej! Niechaj zadrżą wszyscy mieszkańcy ziemi; gdyż nadchodzi dzień Wiekuistego, gdyż bliski on!

²Dzień ciemności i mroku, dzień chmur i mgły! Jako świt poranny roztacza się po górach lud wielki a mocny, któremu równego nie było od wieku, a po nim nie będzie aż do lat późnych pokoleń.

...

Rozdział 3

¹I stanie się w następstwie, że wyleję ducha Mojego na wszelkie ciało, a prorokować będą synowie wasi i córki wasze; starcom waszym będą się sny śniły, a młodzieńcy wasi widzenia miewać będą.

²Nawet na sługi i służebnice wyleję w one dni ducha Mojego.

...

Rozdział 4

¹Gdyż oto w one dni i w on czas, gdy przywrócę wygnańców Judy i Jerozolimy,

²Wtedy zgromadzę wszystkie ludy i sprowadzę je na dolinę Josafata, i rozprawię się z nimi tam o lud Mój i dziedzictwo Moje israelskie, które rozproszyły między plemiona, rozdzieliwszy ziemię Moję.

...

Amos

Rozdział 1

¹Mowy Amosa, który należał do hodowców trzód z Tekoa zwiastowane o Israelu za czasów Uzjasza, króla Judy, i za czasów Jerobeama, syna Joasza, króla israelskiego, na dwa lata przed trzęsieniem ziemi. I rzekł:

²Wiekuisty huczy z Cyonu, a z Jerozolimy odzywa się gromem swoim; przeto więdną niwy pasterzy a usycha szczyt Karmelu.

...

Rozdział 2

¹Tak rzecze Wiekuisty: Dla trzech występków Moabu i dla czterech nie cofnę tego: Dlatego, że spalił kości króla Edomu na proch wapienny.

²Przeto zeszlę ogień na Moab, aby pochłonął zamki Keryjotu, i zginie w tumulcie Moab przy dźwięku surmy, przy odgłosie trąb.

...

Rozdział 3

¹Słuchajcie słowa tego, które wyrzekł Wiekuisty o was, synowie Israela, o całym rodzie, który wywiodłem z ziemi Micraim, mówiąc:

²Tylko was poznałem z pośród wszystkich rodów ziemi, przeto i was nawiedzę za wszystkie winy wasze.

...

Rozdział 4

¹Słuchajcie słowa tego wy, krowy baszańskie, któreście na górze Szomronu, co to ograbiacie biednych a uciskacie ubogich, co to wołacie do panów swoich: dostarczcie, abyśmy piły!

²Zaprzysiągł Pan, Wiekuisty na świętość swoję: Zaprawdę, nadejdą dni na was, gdy wyciągną was na hakach, a potomstwo wasze na wędach rybackich.

...

Rozdział 5

¹Słuchajcie słowa tego, które wygłaszam przeciw wam jako pieśń żałobną, wy z domu Israela!

²Padła, nie może się więcej podnieść dziewica israelska, legła na ziemi swojej, nikt nie podźwignie jej!

...

Rozdział 6

¹Biada bezpiecznym na Cyonie, i dufnym na górze Szomronu, owym znakomitym najprzedniejszego z ludów, do których schodzi się dom Israela!

²Zajdźcie do Kalneh i rozejrzcie się, a przejdźcie ztamtąd do Chamath Wielkiego, a zstąpcie do Gath w Filistei: Czy lepsze one niż te królestwa, czyż większa dziedzina ich od dziedziny waszej?

...

Rozdział 7

¹Tak ukazał mi Pan Wiekuisty, a oto tworzył On roje szarańczy, gdy począł odrastać potraw – bo oto potraw bywa po pokosach królewskich.

²I stało się, gdy zupełnie pożarły trawę ziemi, zawołałem: Panie Wiekuisty, racz przebaczyć! Jakże ostać się Jakóbowi, wszak drobnym on.

...

Rozdział 8

¹Tak ukazał mi jeszcze Pan, Wiekuisty, a oto kosz pełen letniego owocu.

²I rzekł: Co widzisz Amosie? I odpowiedziałem: kosz pełen letniego owocu. Tedy rzekł Wiekuisty do mnie: Nadszedł kres dla ludu Mojego israelskiego; nie przepuszczę mu więcej.

...

Rozdział 9

¹Ujrzałem Pana stojącego nad ofiarnicą, który rzekł: Uderz w kapitel, aby zadrżały nadproża i roztrzaskaj je o głowę wszystkich! Szczątki też ich mieczem porażę; żaden uciekający nie ujdzie z nich, a nie ocali się z nich żaden niedobitek.

²Choćby się zaryli w przepaść, ztamtąd by ich wydobyła ręka Moja, a choćby wstąpili do nieba, ztamtąd bym ich strącił.

...

Obadjasz

Rozdział 1

¹Widzenie Obadjasza. Tak rzecze Pan, Wiekuisty o Edomie – wieść tę słyszeliśmy od Wiekuistego, a już poseł wysłan między narody: „Wstańcie! bo wyruszym przeciw niemu do boju.

²Oto małym cię uczyniłem między narodami, wzgardzonym będziesz bardzo.

...

Jonasz

Rozdział 1

¹I doszło słowo Wiekuistego Jonasza, syna Amittaja, głosząc:

²Wstań, wyrusz do Niniwy, onego miasta wielkiego, i zwiastuj przeciw niemu; bo wzniosła się złość ich przed oblicze Moje!

...

Rozdział 2

¹Wyznaczył zaś Wiekuisty rybę wielką, aby pochłonęła Jonasza; i przebył Jonasz w łonie onej ryby trzy dni i trzy noce.

²I modlił się Jonasz Wiekuistemu Bogu swojemu z łona ryby.

...

Rozdział 3

¹Poczem doszło słowo Wiekuistego Jonasza poraz wtóry, głosząc:

²Wstań, wyrusz do Niniwy, onego miasta wielkiego, a zwróć doń zwiastowanie, które polecę tobie.

...

Rozdział 4

¹I zmartwiło to Jonasza umartwieniem wielkiem, i wspłonął gniew jego:

²I modlił się do Wiekuistego, i rzekł: O Wiekuisty! czyżem tego właśnie nie mówił, bawiąc jeszcze na ziemi mojej. Temu to wszak chciałem zapobiedz chroniąc się do Tarszyszu; Wiedziałem bowiem, żeś Ty Bóg litościwy i miłosierny, nieskory do gniewu i bogaty w łaskę, a żałujący złego!

...

Micha

Rozdział 1

¹Słowo Wiekuistego, które doszło Michę, Morastejczyka, za dni Jothama, Achaza i Chiskjasza, królów Judy, a które zwiastował o Samaryi i Jerozolimie.

²Słuchajcie narody wszystkie! Uważaj ziemio i co ją napełnia! A Pan Wiekuisty niechaj świadkiem będzie przeciw wam, Pan sam z przybytku swego świętego!

...

Rozdział 2

¹Biada tym, którzy obmyślają bezprawie, a knują bezecność na łożach swoich! Z brzaskiem dnia uskuteczniają je, bo to w mocy ręki ich.

²Pożądają pól a zagrabiają, domów a zabierają je; a tak przywłaszczają sobie człowieka wraz z domem jego, właściciela wraz z posiadłością jego.

...

Rozdział 3

¹Ja wszakże powiadam: Słuchajcie, naczelnicy Jakóba i przywódzcy domu Israela! Czyż nie waszą rzeczą rozumieć prawo?

²Oni jednak nienawidzą dobrego, a miłują zło; zdzierają im skórę z ciała, a ciało z kości ich.

...

Rozdział 4

¹I będzie w późne czasy, utwierdzona stanie góra Wiekuistego na szczycie gór, wywyższona ponad wzgórza, i spływać do niej będą narody.

²I wyruszą ludy liczne i powiedzą: Zabierzcie się, a wstąpmy na górę Wiekuistego i do domu Boga Jakóbów, by nas nauczył o drogach Swoich, i abyśmy postępowali ścieżkami Jego! - Bo z Cyonu wychodzi nauka, a słowo Wiekuistego z Jerozolimy.

...

Rozdział 5

¹Ty wszakże Bethlehemie Efrata, aczkolwiek drobnem jesteś w rzędzie powiatów judzkich, z ciebie jednak wynijdzie Mi ten, który ma władcą zostać w Israelu, a którego pochodzenie od przeszłości, od dni starodawnych.

²Przeto opuści ich do czasu, gdy mająca rodzić urodzi, a pozostali jego współplemieńcy wraz z Israelitami powrócą.

...

Rozdział 6

¹Słuchajcie co Wiekuisty głosi: Wstań, a wytocz sprawę Moję wobec gór, a niechaj słyszą pagórki skargę twą.

²Posłuchajcie tedy góry spór Wiekuistego, i wy twierdze, podstawy ziemi! Gdyż spór toczy Wiekuisty z narodem Swoim, a z Israelem się rozprawia.

...

Rozdział 7

¹Biada mi, bo mi się wiedzie jak przy zbieraniu owoców, jak przy pobierkach podczas winobrania! Nie stało już grona do spożycia, figi wczesnej, której łaknie dusza moja.

²Znikli bogobojni z kraju, niema już uczciwych między ludźmi; wszyscy czyhają na krew, jeden zarzuca sieć na drugiego.

...

Nahum

Rozdział 1

¹Rzecz o Niniwie. Księga widzeń Nahuma, Elkoszyty.

²Bogiem rzewniwym a mścicielem Wiekuisty; mścicielem Wiekuisty i pełen żarliwości. Pomstuje Wiekuisty przeciwnikom Swoim, pamięta wrogom Swoim!

...

Rozdział 2

¹Oto po górach stopy zwiastuna, zwiastującego zbawienie! Świętuj Judo uroczystości twoje, spełniaj twoje śluby! gdyż nie wyruszy już przeciw tobie nikczemnik – doszczętnie on zgładzony.

²Nadciągnął pogromca przeciw tobie: Pilnuj twierdzy! Wypatruj drogę, przepasuj biodra, pokrzepiaj moc twą wedle sił!

...

Rozdział 3

¹Biada miastu krwawemu, na wskroś przepełnionemu kłamstwem i zdzierstwem, w którem grabież nie ustaje!

²Trzask biczów i głośny tentent kół, rumaki pędzące, a wozy toczące się!

...

Habakuk

Rozdział 1

¹Rzecz, którą zwiastował Habakuk, prorok.

²Dopókiż o Wiekuisty, skarżyć się będę a nie wysłuchasz? wołać będę wobec gwałtu a nie wybawisz?

...

Rozdział 2

¹Na strażnicy mojej stanę, a wstąpię na basztę, abym czekał i zobaczył co wyrzeknie do mnie, i co mi dalej odpowiedzieć po skardze mojej.

²Odpowiedział mi tedy Wiekuisty, i rzekł: Spisz to widzenie, a wyryj je wyraźnie na tablicach, aby je biegle odczytać było można.

...

Rozdział 3

¹Modlitwa Habakuka, proroka, na nutę hymnów.

²Wiekuisty, usłyszałem wieść o Tobie i zadrżałem! Wiekuisty, chciej dzieło Twoje w przebiegu lat wskrzesić, w przebiegu lat chciej je objawić! Wszakże w gniewie wspomnij o miłosierdziu!

...

Cefanja

Rozdział 1

¹Słowo Wiekuistego, które doszło Cefanjasza, syna Kusza, syna Gedalji, syna Amarji, syna Chizkji, za czasów Jozjasza, syna Amona, króla Judy.

²Sprzątnę, sprzątnę wszystko z oblicza tej ziemi, rzecze Wiekuisty.

...

Rozdział 2

¹Zbierzcie się z myślami a rozmyślcie się, narodzie nieukrócony!

²Zanim objawi się skutek postanowienia — niby plewa przemknie dzień — zanim spadnie na was płonący gniew Wiekuistego, zanim przyjdzie na was dzień gniewu Wiekuistego.

...

Rozdział 3

¹Biada przekornej i zbrukanej, stolicy ciemięztwa!

²Nie słucha żadnego głosu, nie przyjmuje napomnienia. Na Wiekuistym nie polega, do Boga swego się nie zbliża.

...

Haggaj

Rozdział 1

¹Roku wtórego Darjawesza, króla, miesiąca szóstego, pierwszego dnia miesiąca, doszło słowo Wiekuistego przez Haggaja proroka, Zerubabela, syna Szaltiela namiestnika Judy i Jehoszuę, syna Jehocadaka, arcykapłana, jak następuje:

²Tak rzecze Wiekuisty zastępów, głosząc: Lud ten powiada: Jeszcze nie nadszedł czas stawienia się, czas dla przybytku Wiekuistego, aby zbudowanym został!

...

Rozdział 2

¹Siódmego miesiąca, dwudziestego i pierwszego dnia tegoż miesiąca, doszło słowo Wiekuistego przez Haggaja proroka, jak następuje:

²Oświadczże Zerubabelowi, synowi Szaltiela, namiestnikowi judzkiemu i Jehoszui, synowi Jehocadaka, kapłanowi najwyższemu i ostatkowi ludu, w tych słowach:

...

Zacharjasz

Rozdział 1

¹Miesiąca ósmego, roku wtórego Darjawesza, doszło słowo Wiekuistego Zacharjasza, syna Berechji, syna Idego, proroka, głosząc:

²Rozgniewał się Wiekuisty srodze na ojców waszych.

...

Rozdział 2

¹I podniosłem oczy moje i ujrzałem, a oto cztery rogi.

²I zapytałem anioła mówiącego ze mną: Cóż mają te znaczyć? I odpowiedział mi: Są to rogi, które rozproszyły Judę i Israela i Jerozolimę.

...

Rozdział 3

¹I pokazał mi Jehoszuego, arcykapłana, stojącego przed aniołem Wiekuistego, i oskarżyciela, stojącego po prawicy jego, aby go oskarżał.

²I rzekł Wiekuisty do oskarżyciela: Niech cię zgromi Wiekuisty, oskarżycielu, tak, niech cię zgromi Wiekuisty, który wybrał sobie Jerozolimę. Alboż nie jest jako głownia wyrwana z ognia?

...

Rozdział 4

¹Poczem zwrócił się anioł, który dotąd mówił ze mną i obudził mnie jako człowieka, którego budzą ze snu swego.

²I zapytał się mnie: Co ty widzisz? I odpowiedziałem: Widzę, oto świecznik cały ze złota, a czasza na wierzchu jego, i siedm lamp na nim, po siedm też cewek do onych lamp, które na wierzchu jego.

...

Rozdział 5

¹I znowu podniosłem oczy swoje i spojrzałem, a oto rodał unoszący się.

²I rzekł do mnie: Co widzisz? I odpowiedziałem: Widzę rodał unoszący się, na dwadzieścia łokci długi i na dziesięć łokci szeroki.

...

Rozdział 6

¹Znowu podniosłem oczy swoje i spojrzałem, a oto cztery zaprzęgi wojenne ukazały się z pomiędzy dwóch wzgórz; wzgórza zaś one były to wzgórza z kruszcu.

²U pierwszego zaprzęgu były konie ryże, a u drugiego zaprzęgu konie wrone.

...

Rozdział 7

¹I stało się roku czwartego Darjawesza, króla, że doszło słowo Wiekuistego Zacharjasza, czwartego dnia miesiąca dziewiątego czyli miesiąca Kislew.

²Gdy posłano z Bethel Szarecera i Regemmelecha i ludzi jego, by ubłagali oblicze Wiekuistego.

...

Rozdział 8

¹Poczem doszło (mnie) słowo Wiekuistego zastępów, głosząc:

²Tak rzecze Wiekuisty zastępów: Zazdrosny jestem o Cyon zazdrością wielką, a wspłonąłem dlań rzewniwością silną.

...

Rozdział 9

¹Wyrocznia. Słowo Wiekuistego przeciw ziemi Chadrach, a w Damaszku spadnie ono – albowiem oko Wiekuistego spogląda na ludzi i na wszystkie pokolenia Israela!

²I przeciw Chamath, które graniczy z nim, i przeciw Corowi i Cydonowi; były wszak tak nadmiernie mądre!

...

Rozdział 10

¹Uproście dżdże u Wiekuistego w porze deszczu późnego. Wiekuisty to jest, który błyskawice tworzy, a który ulewy im użyczy, każdemu ziołu na polu.

²Bo terafy wypowiadają orzeczenia płonne, a wróżbici miewają widzenia kłamliwe, a sny fałszywe tylko głoszą, próżną pociecha ich. Bo zmuszeni będą wyruszyć jako trzoda, muszą cierpieć, bo niema pasterza.

...

Rozdział 11

¹Otwórz Libanie bramy twoje, a niechaj chłonie ogień wpośród cedrów twoich!

²Biadaj, cyprysie, że padł cedr, że spustoszone (drzewa) wspaniałe! Biadajcie dęby Baszanu, że runął las niedostępny!

...

Rozdział 12

¹Wyrocznia. Słowo Wiekuistego o Israelu, wyrzeczenie Wiekuistego, który rozpostarł niebo i ugruntował ziemię, a ducha człowieka w jego wnętrzu ukształtował.

²Oto obrócę Jerozolimę w czarę odurzenia dla wszystkich ludów okolicznych, a zmuszony będzie i Juda uczestniczyć przy oblężeniu Jerozolimy.

...

Rozdział 13

¹W on dzień otworzy się domowi Dawida i mieszkańcom Jerozolimy źródło na rozgrzeszenie się i oczyszczenie.

²I stanie się dnia onego, rzecze Wiekuisty, że wytępię imiona bałwanów z ziemi, a nie będą więcej wspominane; proroków też i ducha nieczystości zniosę z ziemi.

...

Rozdział 14

¹Oto nadejdzie dzień Wiekuistego, a rozdzielone będą łupy twoje wpośród ciebie.

²Zgromadzę wtedy wszystkie ludy do walki przeciw Jerozolimie, i zdobyte będzie miasto, domy ograbione, a kobiety shańbione; połowa miasta pójdzie w niewolę, ostatek jednak ludu nie będzie z miasta wytępiony.

...

Maleachi

Rozdział 1

¹Wyrocznia. Słowo Wiekuistego do Israela przez Malachjasza.

²Miłowałem was, rzecze Wiekuisty, a zapytacie się zapewne: Czemże okazywałeś nam tę miłość? Alboż nie jest Ezaw bratem Jakóba, rzecze Wiekuisty; a jednak miłowałem tylko Jakóba.

...

Rozdział 2

¹Otóż teraz do was to zlecenie, kapłani!

²Jeżeli nie usłuchacie, i jeżeli nie przyjmiecie do serca, abyście składali (należną) cześć imieniu Mojemu, rzecze Wiekuisty zastępów, tedy poszlę wpośród was przekleństwo, i przeistoczę w przekleństwo błogosławieństwa wasze; tak, jużem je przeklął, bo nie bierzecie nic do serca.

...

Rozdział 3

¹Oto wysyłam posła Mojego, aby utorował drogę przedemną; niespodzianie przybędzie do przybytku swego pan, którego pragniecie, a poseł przymierza, którego pożądacie oto nadchodzi! rzecze Wiekuisty zastępów.

²Ale któż wytrzyma dzień jego nadejścia, a któż zdoła się ostać, gdy się ukaże? Bo będzie on jako ogień wypławiacza i jako ług piorących.

...

k