Louise Allen

Klejnot Indii

Tłumaczenie:

Ewa Bobocińska

Tytuł oryginału: Forbidden Jewel of India

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills&Boon Limited, 2013

Redaktor serii: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Dominik Osuch

© 2013 by Melanie Hilton

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2014, 2025

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 34A

info@harpercollins.pl

www.harpercollins.pl

ISBN: 978-83-291-2020-3

Opracowanie ebooka
Katarzyna Rek

Spis treści:

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Rozdział pierwszy

5. Rozdział drugi

6. Rozdział trzeci

7. Rozdział czwarty

8. Rozdział piąty

9. Rozdział szósty

10. Rozdział siódmy

11. Rozdział ósmy

12. Rozdział dziewiąty

13. Rozdział dziesiąty

14. Rozdział jedenasty

15. Rozdział dwunasty

16. Rozdział trzynasty

17. Rozdział czternasty

18. Rozdział piętnasty

19. Rozdział szesnasty

20. Rozdział siedemnasty

21. Rozdział osiemnasty

22. Rozdział dziewiętnasty

23. Rozdział dwudziesty

24. Rozdział dwudziesty pierwszy

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Pałac w Kalatwah, Radżasthan, India – marzec 1788 roku

Promienie słońca wpadały do pałacu przez ażurowe kamienne panele i tworzyły na białej, marmurowej posadzce deseń ze światła i cienia – prawdziwe ukojenie dla oczu po monotonii niekończących się, zapylonych dróg. Major Nicholas Herriard szedł, wymachując ramionami, żeby rozluźnić napięte mięśnie. Fizyczne zmęczenie długą podróżą zaczynało ustępować. Wystarczy kąpiel, masaż i zmiana ubrania, by znowu poczuł się jak człowiek.

Usłyszał tupot biegnących stóp i lekkie postukiwanie ostrych pazurków o marmur. Rękojeść ukrytego w bucie noża błyskawicznie znalazła się w jego dłoni. Nick zwrócił się twarzą do wylotu bocznego korytarza, przyczajony, gotów do odparcia ataku.

Z korytarzyka wyskoczyła mangusta, stanęła jak wryta, zapiszczała gniewnie i zjeżyła się tak, że jej ogon przypominał szczotkę do mycia butelek.

– Głupi zwierzak – rzucił w hindi. Odgłos kroków był coraz głośniejszy i nagle z przejścia za mangustą wyłoniła się dziewczynka. Zatrzymała się tak gwałtownie, że rozkołysała się jej szeroka, szkarłatna spódnica. Nie dziewczynka, tylko kobieta, bez zasłony na twarzy i bez eskorty. Mózg Nicka, nadal nastawiony na odparcie ataku, mimowolnie analizował odgłos jej kroków: dwukrotnie zmieniły kierunek, zanim kobieta stanęła u wylotu korytarza, z czego wniosek, że miał przed sobą jedno z bocznych wejść do zanany.

Dziewczyna nie powinna się tutaj znaleźć, nie powinna opuszczać części pałacu przeznaczonej dla kobiet. On również nie powinien stać tutaj z bronią w ręku, w pozycji bojowej, i gapić się na nią.

– Może pan schować sztylet. – Dopiero po chwili dotarło do niego, że odezwała się po angielsku, z lekkim śladem obcego akcentu. – Tavi i ja nie mamy broni. Nie licząc zębów, oczywiście – dodała, pokazując swoje, białe i równe, w lekko kpiącym uśmiechu, który maskował, z pewnością, szok. Mangusta schroniła się pomiędzy jej bosymi, poczernionymi henną stopami i nadal popiskiwała z oburzeniem. Miała na szyi wysadzaną drogimi kamieniami obrożę.

Nick oprzytomniał, wsunął sztylet do buta, wyprostował się i złożył dłonie w geście powitania.

– Namaste.

– Namaste – odpowiedziała. Sponad złożonych rąk spoglądały na niego badawczo ciemnoszare oczy. W miejsce początkowego szoku pojawiła się podejrzliwość, a nawet wrogość, których dziewczyna nie próbowała nawet ukrywać.

Szare oczy? I skóra złocista jak miód oraz mahoniowe pasma w ciemnobrązowych włosach, splecionych w gruby, opadający na plecy warkocz. Wyglądało na to, że Nick miał przed sobą cel swej podróży.

Dziewczyna najwyraźniej nie odczuwała skrępowania, będąc sama, bez zasłony na twarzy, z dziwnym mężczyzną. Stała spokojnie i przyglądała mu się badawczo. Suta, szkarłatna, ciężka od srebrnych haftów spódnica kończyła się powyżej kostek, odsłaniając obcisłe spodnie. Dopasowana choli podkreślała ponętne wypukłości i elegancko zaokrąglone ramiona z wieloma srebrnymi bransoletami, ale nie zakrywała kuszącego pasa złocistej skóry na brzuchu.

– Muszę już iść. Przepraszam, że panią przestraszyłem – powiedział Nick po angielsku, chociaż miał wątpliwości, które z nich dwojga było bardziej wytrącone z równowagi.

– Nie przestraszył mnie pan – odparła dziewczyna w tym samym języku. Odwróciła się i odeszła tym samym korytarzykiem, z którego przed chwilą wybiegła. – Mere pichhe aye, Tavi – zawołała, gdy jej szkarłatna lehenga znikała już za zakrętem. Mangusta posłusznie podążyła za nią i wkrótce ciche postukiwanie jej pazurków ucichło, podobnie jak lekkie kroki dziewczyny.

– Cholera – powiedział Nick do pustego przejścia. – Nieodrodna córka swojego ojca. – Zwyczajny rozkaz zmienił się nagle w coś całkiem innego. Wyprostował się i ruszył do przeznaczonej sobie kwatery. Mężczyzna nie mógł zostać majorem w Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, jeśli tracił rezon przy spotkaniu z kobietą, choćby bardzo piękną. Teraz Nick musiał zmyć z siebie pył podróżny i wystąpić o audiencję u radży, wuja dziewczyny. Potem pozostanie już tylko eskortować pannę Anushę Laurens przez połowę Indii do jej ojca.

– Paravi! Szybko!

– Mów w hindi – upomniała ją Paravi, gdy Anusha wpadła do jej pokoju jak burza, z łopotem spódnic i szarf.

– Maf kijiye – przeprosiła Anusha. – Przed chwilą rozmawiałam z Anglikiem, dlatego mój mózg jest jeszcze nastawiony na angielski.

– Angrezi? Jak mogłaś rozmawiać z mężczyzną, już nie mówiąc o angrezi? – Paravi, pulchna, rozleniwiona trzecia małżonka jej wuja, uniosła idealnie wyskubaną brew, odłożyła na bok szachownicę i usiadła prosto.

– Goniłam Tavi i natknęłam się na niego na korytarzu. Jest strasznie wielki, ma jasnozłote włosy i czerwony mundur żołnierza Kompanii. To chyba oficer, sądząc po ilości złoceń. Chodź go zobaczyć.

– A co w nim takiego niezwykłego? Jest przystojny, ten wielki angrezi?

– Sama nie wiem – przyznała Anusha. – Odkąd opuściłam dom ojca, nie widziałam z bliska żadnego angrezi. – Ale była zaciekawiona. I nie tylko zaciekawiona. W głębi serca poczuła dziwną tęsknotę za innym męskim głosem mówiącym po angielsku, za innym dużym mężczyzną, który brał ją na ręce, śmiał się i bawił się z nią. Za mężczyzną, który odrzucił ją i jej matkę, przypomniała sobie Anusha i tęsknota zmieniła się w gorycz. – Różni się od mężczyzn, do których przywykłam, więc nie umiem powiedzieć, czy jest przystojny, czy nie. Jego włosy są bardzo jasne i związane z tyłu, a oczy zielone. I jest wysoki. – Podniesionymi rękami pokazała, jak bardzo był wysoki. – Cały jest taki duży, ma szerokie ramiona i długie nogi.

– Jest bardzo biały? Nigdy nie widziałam z bliska żadnego angrezi. – Paravi zaczynała być zainteresowana.

– Twarz i ręce mają odcień złocisty. – Jak kiedyś ojca. – Ale wiesz przecież, że skóra Europejczyków brązowieje na słońcu. Może reszta ciała jest biała.

Kiedy próbowała wyobrazić sobie całego dużego Anglika, przejął ją dreszcz, bynajmniej nie nieprzyjemny. W zamkniętym świecie zanany każda nowość była wysoce pożądana, nawet jeżeli budziła niepokojące wspomnienia. Lekkie podniecenie szybko ustąpiło, zmyte falą uczuć podejrzanie przypominających strach. Ten mężczyzna niepokoił Anushę.

– Dokąd poszedł? – Paravi podniosła się ze sterty poduszek. Mangusta natychmiast wskoczyła na wygrzane miejsce i zwinęła się w kłębek. – Chcę zobaczyć mężczyznę, który sprawił, że twoja twarz mieni się tak rozmaitymi uczuciami.

– Do skrzydła dla gości, a gdzie mógł pójść? – Anusha starała się nie warknąć na Paravi, choć nie było jej miło usłyszeć, że własna twarz ją zdradza. – Był strasznie zakurzony po podróży, w takim stanie na pewno nie poprosi o audiencję u wuja. – Otrząsnęła się z niemądrych wyobrażeń. – Chodźmy na Zachodni Taras.

Anusha poprowadziła Paravi przez labirynt przejść, pokojów i galeryjek, składających się na zachodnie skrzydło pałacu.

– Twoja dupatta – syknęła przyjaciółka, gdy opuściły część domu przeznaczoną dla kobiet i wyszły na szeroki taras, z którego radża obserwował czasem słońce zachodzące nad jego królestwem. – Tu nie ma żadnych krat.

Poirytowana Anusha klasnęła językiem, ale posłusznie owinęła twarz jasnoczerwonym, tiulowym szalem. Przechyliła się przez balustradę tarasu i spojrzała na znajdujący się poniżej dziedziniec.

– Jest – szepnęła.

Na skraju ogrodu, poprzecinanego na perską modłę strumieniami wody, stał duży angrezi. Rozmawiał ze szczupłym, nieznanym Anushy Hindusem, bez wątpienia swoim służącym. Ten wskazał mu coś gestem.

– Mówi mu, gdzie jest łaźnia – wyszeptała stojąca za Anushą Paravi zza swojej dupatta ze złocistej gazy. – Masz szansę zobaczyć, czy Anglicy są cali biali.

– Żartujesz! To nieprzyzwoite. – Zjeżyła się, słysząc śmiech Paravi. – Zresztą wcale nie jestem ciekawa! – Była. Płonęła wręcz z ciekawości, zupełnie niezrozumiałej ciekawości. Mężczyźni zniknęli w pokojach gościnnych. – Ale powinnam sprawdzić, czy woda została zagrzana i czy w łaźni jest ktoś do obsługi.

Paravi oparła się krągłym biodrem o balustradę i spojrzała w górę, na stadko zielonych papug, które skrzeczały nad ich głowami.

– Ten mężczyzna musi być kimś ważnym, nie sądzisz? Jest oficerem Kompanii Wschodnioindyjskiej, wszechpotężnej obecnie w całym kraju, jak twierdzi mój pan. Znacznie ważniejszej niż cesarz w Delhi, choć to głowę cesarza kazali wyryć na swoich monetach. Ciekawe, czy zostanie tu rezydentem? Mój pan nie wspominał o tym wczorajszej nocy.

Anusha pomyślała, że jej przyjaciółka najwyraźniej cieszy się łaskami męża. Oparła łokcie o parapet.

– A po co nam rezydent? Przecież nie prowadzimy z Kompanią zbyt dużej wymiany handlowej. – Intrygująco jasna głowa wyłoniła się ponownie z drzwi pokojów gościnnych. – Chyba że, jak mówiła matka, Kalatwah zajmuje dogodną pozycję do ich dalszej ekspansji. Pozycję strategiczną. – Matka Anushy miała wyrobione zdanie na niemal każdy temat, była inteligentna i oczytana, a jej brat radża rozpieszczał ją i liczył się z jej opinią.

– Twój ojciec pozostał przyjacielem mojego pana, choć nigdy tu nie przyjeżdża. Ale korespondują ze sobą. To ważny człowiek w Kompanii, może uznał, że nasze znaczenie wzrosło w ostatnim czasie i zasługujemy na rezydenta?

– To musiałaby być dla niego sprawa ogromnej wagi, jeśli zniżył się do myślenia o nas – burknęła Anusha. Ojciec nie raczył odwiedzić Kalatwah od dwunastu lat, odkąd odesłał tu swą dziesięcioletnią córkę i jej matkę. Wyrzucił je z domu i z serca po przyjeździe do Indii angielskiej żony.

Przysyłał tylko pieniądze. Anusha nie chciała z nich korzystać, więc wuj składał je w jej skrzyni posagowej. Twierdził, że zachowywała się jak idiotka, że sir George nie miał innego wyjścia i musiał je odesłać, ale pozostał człowiekiem honoru i sojusznikiem Kalatwah. Ale to była mowa mężczyzny, mowa polityki, a nie miłości. Bo matka Anushy, choć zgadzała się z bratem, że w tej sytuacji nie było innego wyjścia, miała złamane serce.

Ojciec pisywał do wuja, wiedziała o tym, bo wuj informował ją o nowinach. Przed rokiem, po śmierci matki, dostała list. Nie przeczytała go, podobnie jak poprzednich. Kiedy zobaczyła podpis ojca, zmięła kartkę i wrzuciła ją do ognia, a potem patrzyła, jak papier obracał się w popiół...

Ciemne oczy Paravi, błyszczące ponad krawędzią zasłony, objęły Anushę pełnym współczucia spojrzeniem. Nie chciała go. Nikt nie miał prawa się nad nią litować. I nie miał powodu. Czyż nie była rozpieszczaną siostrzenicą radży Kalatwah? Czy nie mogła odrzucać każdej propozycji małżeństwa, jaką jej składano? Czy nie spełniano każdej jej zachcianki w dziedzinie strojów, biżuterii czy służby? Czy nie posiadała wszystkiego, o czym tylko mogła zamarzyć?

Miała wszystko! Poza poczuciem, że znasz swoje miejsce w świecie, podpowiedział jej cichy wewnętrzny głos, który, z niezrozumiałych powodów, zawsze zwracał się do niej po angielsku. Poza pewnością, kim jesteś, dlaczego jesteś taka, a nie inna i co zrobisz z resztą życia. Poza wolnością.

– Angrezi idzie do kąpieli. – Paravi odsunęła się od parapetu, ale wyciągała szyję, żeby jak najwięcej zobaczyć. – Ma wspaniałą szatę. Rozpuścił włosy, dopiero teraz widać, jakie są długie. I co za kolor! Zupełnie jak sierść tego cudownego konia, którego mój pan ofiarował maharadży Altaphuru po zakończeniu monsunu. Nazwali go Złocisty.

– I zapewne ma o sobie równie wysokie mniemanie jak tamten koń – mruknęła Anusha. – Ale przynajmniej się kąpie. Czy wiesz, że wielu Anglików w ogóle się nie myje? Uważają, że to niezdrowe! Ojciec mówił, że w Europie nie znają champo i pudrują włosy zamiast je myć. Myją wyłącznie twarze i ręce. Wydaje im się, że gorąca woda źle na nich działa.

– Uch! Idź obejrzyj go, a potem opowiesz mi, jak wygląda. – Paravi popchnęła ją leciutko w stronę łaźni. – Jestem strasznie ciekawa, ale mój pan nie byłby zadowolony, gdyby dowiedział się, że oglądałam angrezi bez ubrania.

Byłby równie niezadowolony, gdyby dowiedział się, że zrobiła to jego siostrzenica, myślała Anusha, zbiegając na dół wąskimi schodami. Nie rozumiała, dlaczego ciągnęło ją do tego nieznajomego. Nie zależało jej na jego zainteresowaniu, a dreszcz, jaki ją przejął na jego widok, był, oczywiście, normalną kobiecą reakcją na mężczyznę jako takiego, wcale nie na tego konkretnego. Nie chciała czuć na sobie spojrzenia tych zielonych oczu, zdawały się zbyt przenikliwe. Rozpoznał ją już w chwili spotkania. Ale poza rozpoznaniem dostrzegła w jego wzroku coś jeszcze, coś bardziej pierwotnego, męskiego.

Zostawiła sandały na progu i ostrożnie zajrzała do łaźni. Anglik był już nagi, leżał twarzą do dołu na prześcieradle rozłożonym na marmurowej płycie, a jego ciało lśniło od wody. Opierał czoło na złożonych przedramionach, a jedna z dziewcząt, Maja, wcierała w jego włosy miksturę ze sproszkowanego basun, soku z limonki oraz żółtek jaj. Savita z kolei zajmowała się jego stopami, nabierała w dłonie oliwę i robiła mu masaż. Pomiędzy głową a stopami rozciągała się reszta nader interesującego męskiego ciała utrzymanego w pastelowych barwach.

Anusha weszła do łaźni i ruchem głowy dała dziewczętom znak, by milczały i nie przerywały pracy. Szyja mężczyzny miała ten sam kolor co twarz i ręce, ukryte obecnie pod mokrymi włosami. Natomiast ramiona, plecy i barki były jaśniejsze, w odcieniu bladego złota. Nogi wydawały się jeszcze jaśniejsze, skóra pod kolanami była niemal biała z lekko różowym odcieniem. Pośladki miały ten sam kolor.

Zauważyła na nogach i ramionach angrezi brązowe włoski. Kręcone i znacznie ciemniejsze niż na głowie. Ciekawe, czy na piersi były takie same? Słyszała, że niektórzy Anglicy mieli włosy nawet na plecach. Musieli wyglądać jak niedźwiedzie. Z niesmakiem zmarszczyła nos i nagle spostrzegła, że stoi tuż przy marmurowej płycie. Ogarnęła ją ciekawość, jaka byłaby w dotyku jego skóra.

Anusha sięgnęła do słoja z oliwą, nabrała trochę w dłonie i położyła je płasko na łopatkach Anglika. Jego mięśnie i skóra napięły się w zetknięciu z chłodnym płynem. Ale zaraz rozluźnił się, a ona zaczęła przesuwać dłonie w dół, aż do talii. Jasna skóra była w dotyku taka sama jak każda inna, ale twarde mięśnie wydały jej się... szokujące. Choć nie miała porównania, oczywiście.

Maja zaczęła spłukiwać włosy mężczyzny, polewała je wodą z brązowego dzbana, którą chwytała potem do misy. Savita przeniosła się wyżej i masowała mięśnie łydek. Anusha z niezrozumiałych względów nie mogła oderwać rąk od męskiego ciała, ale nie była również w stanie posunąć się dalej.

Niespodziewanie Anglik odezwał się, Anusha czuła pod palcami wibrację jego niskiego głosu.

– Czy mogę żywić nadzieję, że przyjdziecie potem wszystkie do mojego pokoju?

Nick wyczuł ruch powietrza, zanim jeszcze usłyszał ciche kroki bosych stóp na marmurze. Kolejna dziewczyna do obsługi – został potraktowany jak gość honorowy, co dobrze wróżyło jego misji. Miał ochotę mruczeć z rozkoszy, gdy silne, zręczne palce zaczęły masować jego głowę, mięśnie stóp i łydek odprężyły się, pogrążając go w błogostanie. Nowo przybyła przyniosła z sobą lekką woń jaśminu zmieszanego z olejkiem z drzewa sandałowego i limonowym champo. Spotkał już wcześniej ten zapach.

Dłonie z olejkiem, który nie zdążył się rozgrzać, spoczęły na jego plecach z pewnym wahaniem. Ta dziewczyna, w przeciwieństwie do dwóch poprzednich, była niezbyt zręczna albo trochę nerwowa. Wreszcie, kiedy dłonie zsunęły się w dół i zatrzymały w pasie, mózg Nicka zidentyfikował ten zapach.

– Czy mogę żywić nadzieję, że przyjdziecie potem wszystkie do mojego pokoju? – Odezwał się po angielsku i zgodnie z jego przewidywaniem zręczne dłonie nie przestawały rytmicznie masować jego głowy i łydek, natomiast palce obejmujące go w pasie zacisnęły się w pięści. – Myślę, że spotkanie z wami trzema na raz będzie prawdziwą przyjemnością. -Celowo prowokował ją dwuznacznym tonem. – Poproszę, żeby podwieszono łóżko na łańcuchach do sufitu, będziemy mieli huśtawkę.

Głośno wciągnęła powietrze i wbiła palce w jego ciało tak mocno, że aż bolało.

– To interesujące, że tutaj nawet posługaczki w łaźni mówią po angielsku – dodał, żeby nie miała najmniejszych wątpliwości, iż ją rozpoznał i celowo prowokował.

Usłyszał cichy syk wciąganego powietrza, szelest jedwabiu, muśnięcie powietrza na gołej skórze i już jej nie było.

Dopiero w tym momencie uświadomił sobie, że ciężko dyszał, i z wysiłkiem rozluźnił mięśnie. To prawda, był podniecony, ale jedynie dlatego, że leżał nagi i poddawał się niezwykle profesjonalnemu masażowi. Córka George’a nie miała z tym nic wspólnego. Ta mała wiedźma chciała pewnie spłatać mu figla i pobawić się jego kosztem – ale drugi raz już nie ośmieli się popełnić tego błędu. Nick wyrzucił z głowy wszelkie myśli i całkowicie poddał się doznaniom.

– No i? – Paravi klasnęła w dłonie na służki. – Napijemy się soku z granatów i wszystko mi opowiesz. – Przechyliła głowę na bok, kolczyk w jej nosie zakołysał się i maleńkie złote krążki zabrzęczały.

– To świnia! – Anusha klapnęła z impetem na stertę poduszek i gwałtownie zdarła z twarzy zasłonę. – Zorientował się, że to ja, choć miał zamknięte oczy, i celowo prowokował mnie nieprzyzwoitymi propozycjami. Musi mieć oczy z tyłu głowy albo stosuje jakieś czarodziejskie sztuczki.

– Więc był zwrócony plecami do ciebie? – Paravi wyglądała na nieco rozczarowaną.

– Leżał twarzą do dołu, miał myte włosy i masaż.

– To skąd wiedział, że to ty?

– Nie mam pojęcia. Ale odezwał się po angielsku, żeby mnie podejść. – Paravi klasnęła językiem. Anusha wzięła głęboki oddech i starała się mówić beznamiętnym tonem. – Wcale nie jest biały, te części ciała, które nie były wystawiane na słońce, są różowe. Jak pysk białej krowy. Tylko bledsze.

– Podsumujmy. – Paravi przeciągnęła się. – Posługuje się czarami, ma barwę krowiego nosa i nie jest głupi. Ciekawe, czy to dobry kochanek?

– Jest na to za duży – stwierdziła Anusha z absolutną pewnością osoby, która zgłębiła wszystkie teksty na ten temat i przestudiowała uważnie zamieszczone tam ilustracje.

Żona powinna mieć spory zasób wiedzy teoretycznej o tym, jak zaspokoić męża, i matka dopilnowała, by nie zaniedbano edukacji Anushy w tej dziedzinie. Anusha zastanawiała się czasami, czy to przypadkiem nie nadmiar wiedzy na temat seksu powodował jej niechęć do przyjęcia którejś z licznych propozycji małżeńskich, jakie jej składano.

Skoro już miała luksus swobodnego wyboru, to przyglądała się wchodzącym w rachubę mężczyznom wyjątkowo uważnie. A potem wyobrażała sobie robienie z nimi tych rzeczy i... jak dotąd to wystarczało, by odrzucała każdego z kandydatów.

– Za duży? – Paravi szeroko otworzyła oczy i spojrzała na Anushę z rozbawieniem, którego dziewczyna nie potrafiła zrozumieć.

– Ktoś tak ogromny nie może być gibki i elastyczny – dodała z miażdżącą, w jej przekonaniu, logiką. – Byłby pewnie jak kłoda. Jak kloc drewna. – W dotyku rzeczywiście przypominał drzewo tekowe. Ale przekorna pamięć podsunęła jej obraz, jak płynnym, wężowym ruchem wyciągnął nóż z buta. Był to jednak wyćwiczony odruch człowieka walki, niemający nic wspólnego z subtelną magią sztuki miłosnej.

– Kłoda – powtórzyła żona wuja z rozmarzeniem i jej wargi wygięły się w niezbyt przyzwoitym uśmiechu. – Muszę dokładniej przyjrzeć się tej ludzkiej kłodzie. – Gestem przywołała służkę. – Dowiedz się, o której godzinie mój pan wyznaczył angrezi audiencję i w którym diwanie. – Paravi zwróciła się znowu do Anushy, tym razem jak prawdziwa rani. – Usiądziesz ze mną na galerii.

ROZDZIAŁ DRUGI

Nick starannie wybrał strój na to spotkanie, bo przekazano mu, że radża nie życzył sobie, by wystąpił w mundurze. Szedł pomiędzy czterema uzbrojonymi po zęby członkami straży królewskiej przysłanymi mu jako eskorta. Spodziewał się ciepłego przyjęcia, ale musiał się liczyć z tym, że po śmierci siostry Kirat Jaswan doszedł do wniosku, iż bliskie kontakty z Kompanią Wschodnioindyjską nie leżały już w jego interesie. W takim wypadku misja Nicka mogła okazać się zarówno niebezpieczna, jak i ekstremalnie trudna.

Gdyby dyplomacja zawiodła, to istniała możliwość uprowadzenia inteligentnej i zuchwałej księżniczki wbrew jej woli z ufortyfikowanego pałacu w samym sercu królestwa jej wuja i zawleczenia jej do odległego o setki mil Delhi mimo następujących mu na pięty rozwścieczonych oddziałów radży. Nick wolał jednak tego nie próbować. I nie wszczynać przy okazji wojny.

Na razie czuł się świetnie. Był czysty, kąpiel i masaż pozwoliły mu się odprężyć, a droczenie się z irytującą panną, którą miał eskortować, wprawiło go w dobry humor.

Po śmierci matki Anushy i odejściu żony jej ojca nic nie stało na przeszkodzie, by George odebrał córkę z dworu i zmienił ją w angielską damę. Istniały również bardzo poważne powody, by wywieźć ją do Kalkuty.

Nick energicznym krokiem wkroczył do Diwan-i-Khas, Sali Audiencji Prywatnych. Kątem oka, nie odwracając głowy, dostrzegł marmurowe filary, stojących pod nimi dworskich dostojników w długich szatach i ozdobnych turbanach safa oraz prezentujących broń strażników.

Ale przez cały czas patrzył przed siebie, jego wzrok utkwiony był w drobnym mężczyźnie, który siedział w haftowanym złotem chauga, wyściełanym poduchami srebrnym tronie na podwyższeniu. W odległości dwóch długości miecza od schodów zatrzymał się i złożył pierwszy ukłon. Jego uwadze nie umknął szelest jedwabiu i zapach perfum dochodzący z oddzielonej kamienną kratką galerii. Stamtąd damy dworu mogły obserwować audiencję i przysłuchiwać się jej. Te, którym szczęście dopisze i będą miały dostęp do radży, przedstawią mu swą opinię o gościu. Czy była wśród nich panna Laurens? Nick był przekonany, że przygnała ją tutaj ciekawość.

– Wasza wysokość – odezwał się po angielsku. – Major Nicholas Herriard, do usług. Przywożę pozdrowienia od gubernatora Kalkuty oraz gorące podziękowania za łaskawe przyjęcie.

Ubrany na biało munshi podniósł wzrok znad swego biurka u stóp radży i szybko przetłumaczył na hindi. Radża Kirat Jaswan odpowiedział w tym samym języku. Nick z nieprzeniknioną miną wysłuchał tłumaczenia na angielski.

– Jego Wysokość władca Kalatwah, obrońca Miejsc Świętych, Książę Szmaragdowego Jeziora, ulubieniec boga Siwy... – Nick stał nieporuszony, podczas gdy tłumacz wyliczał po angielsku wszystkie tytuły radży. – ...rozkazuje panu podejść.

Zbliżył się do tronu i napotkał przebiegłe spojrzenie ciemnobrązowych oczu radży spod brokatowego turbanu wysadzanego drogimi kamieniami. Sznury zawieszonego nad nim wachlarza cichuteńko skrzypiały.

Radża przemówił.

– Z radością witam przyjaciela mojego przyjaciela, Laurensa – przetłumaczył sekretarz. – Zostawił go pan w dobrym zdrowiu?

– Tak, Wasza Wysokość, choć był przygnębiony po śmierci żony. I... po jeszcze jednej stracie. Przekazał za moim pośrednictwem listy i dary, podobnie jak gubernator.

Sekretarz przetłumaczył.

– Ze smutkiem przyjąłem wiadomość o jego żonie i z równym smutkiem słyszę teraz, że jego serce pozostaje nadal w żałobie, podobnie zresztą jak moje po śmierci siostry. Mamy wiele do omówienia. – Machnięciem ręką odprawił munshi i odezwał się doskonałą angielszczyzną: – Chyba obędziemy się bez tłumacza. Proszę podejść, majorze Herriard, i usiąść wygodnie.

To był dowód wielkiej łaski, na którą Nick liczył.

– To dla mnie zaszczyt, Wasza Wysokość.

Miejsce przeznaczone dla rani w biegnącej wokół sali recepcyjnej galerii dla kobiet było najlepszym punktem obserwacyjnym, docierało tu również każde słowo. Anusha rozsiadła się wygodnie na stercie poduszek obok Paravi, a służące rozstawiły wokół nich niskie stoliki z rozmaitymi smakołykami.

– Powinnyśmy dobrze słyszeć – stwierdziła rani w oczekiwaniu na pojawienie się radży. We wszystkich pokojach pałacu bardzo starannie zaprojektowano akustykę: w niektórych dźwięk był maksymalnie tłumiony, w innych umożliwiał podsłuchiwanie. Tutaj – z uwagi na to, że radża zamierzał konsultować się ze swą faworytą po spotkaniu – rozmowa prowadzona normalnym tonem bez trudu docierała przez ażurowe ekrany do uszu słuchaczy.

– Savita twierdzi, że ta twoja kłoda drewna jest elastyczna jak młoda sadzonka – dodała Paravi z przekornym uśmiechem. – Takie mięśnie...

Migdały, po które akurat sięgała Anusha, wypadły jej z ręki i rozsypały się po poduszkach. Zbieranie ich pozwoliło jej zapanować nad mimiką i rozszalałą wyobraźnią.

– Naprawdę? Zadziwiasz mnie.

– Ciekawe, czy zna nasze starożytne teksty? – podjęła Paravi. – Taki silny i pełen wigoru...

Anusha, która nierozważnie włożyła do ust garść orzechów, rozkaszlała się. Pełen wigoru...

– I ma bardzo duże... stopy.

Anusha powstrzymała się od odpowiedzi, szczególnie że nie bardzo wiedziała, co Paravi miała na myśli, i zaczęła podejrzewać, że stała się obiektem kpin. Udała żywe zainteresowanie poruszeniem w ulokowanych pod galerią dla kobiet sektorach męskich, które zaczęły się wypełniać gromadą hałaśliwych, przepychających się dworzan w barwnych strojach. Służba przechodziła od niszy do niszy i zapalała lampki, których światło odbijające się w lustrach i szlachetnych kamieniach rzucało na sufit i ściany kolorowe błyski, jaskrawe jak gwiazdy na nocnym niebie.

Z dziedzińca dobiegały odgłosy strojenia instrumentów muzycznych. Było pięknie i znajomo, a jednak Anusha czuła wewnętrzny ból, który zaczynała rozpoznawać jako samotność.

Jak to możliwe, że doskwierała jej samotność, choć nigdy nie była sama? Dlaczego nie czuła się częścią tego świata, choć żyła w nim od dwunastu lat, otoczona rodziną matki?

Wuj przeszedł przez tłum, zasiadł na tronie i dał znak dworzanom, by również usiedli, po czym skinął głową.

Wysoka postać w sherwani ze złocisto-zielonego brokatu i w zielonych spodniach pajama przeszła pomiędzy dworzanami i stanęła u stóp tronu. W pierwszej chwili Anusha go nie poznała, dopiero gdy światło lamp padło na opadające na ramiona, jasnozłote włosy, zrozumiała, że to jej angrezi. Skłonił głowę i położył na sercu stuloną prawą dłoń w wyrazie hołdu. Kiedy się wyprostował, w jego uchu zapłonął zielonym ogniem szmaragd.

– Spójrz – szepnęła do Paravi. – Popatrz na niego! – W dworskim stroju major Herriard powinien wyglądać bardziej zwyczajnie, ale nic podobnego. Brokaty i jedwabie, prosty krój kaftana i połysk drogich kamieni podkreśliły jeszcze jasny kolor włosów, szerokość ramion i złocisty odcień skóry, przez co wydawał się jeszcze bardziej egzotyczny.

– Nic innego nie robię!

Radża niecierpliwie skinął na służących, którzy szybko przenieśli poduchy ułożone u stóp podium na podwyższenie, na prawo od tronu, gdzie stało biurko munshi.

– Proszę usiąść przy mnie – powiedział Kirat Jaswan.

– To dla mnie zaszczyt, Wasza Wysokość – odpowiedział gość w hindi bez śladu obcego akcentu. Wysoki Anglik usiadł na skrzyżowanych nogach z gracją Hindusa. Radża położył mu rękę na ramieniu i pochylił się do jego ucha.

– Nic nie słyszę – poskarżyła się Paravi. – Ale kiedy podadzą poczęstunek, nie będą mogli szeptać i jeść.

Rzeczywiście, w tym momencie zaczęto podsuwać radży szereg półmiseczków, które on z kolei przekazywał angrezi. Obaj mężczyźni wyprostowali się i większość wypowiadanych przez nich słów docierała do słuchaczek. Ale, ku rozczarowaniu Anushy, była to całkowicie niewinna konwersacja.

Mówił płynnie jak ktoś, kto nie tylko dobrze nauczył się hindi, ale również posługiwał się nim na co dzień. Zaraz, jakie jej podał nazwisko? Herriard? Dziwne nazwisko, wymówiła je po cichu.

Potem półmiski zostały uprzątnięte, podano perfumowaną wodę i ręczniki do wytarcia rąk, a następnie przyniesiono wielką, srebrną fajkę hookah z dodatkowym ustnikiem dla gościa. Obaj mężczyźni relaksowali się przy dźwiękach muzyki.

– Teraz omawiają ważne sprawy – stwierdziła Paravi. – Zobacz, jak zakrywają wargi ustnikami, żeby nikt nie mógł odczytać słów z ich ruchu.

– Po co ta ostrożność? Przecież dookoła są tylko dworzanie.

– A wśród nich szpiedzy – powiedziała rani, rozejrzawszy się. Dla ostrożności zakryła ręką usta i dodała: – Maharadża Altaphuru ma swoich ludzi na dworze i agentów wśród służby.

– Altaphur jest naszym wrogiem? – Zaskoczona Anusha odwróciła się, by spojrzeć na rani. – Ale przecież wuj gotów był przyjąć jego prośbę o moją rękę, a kiedy odmówiłam, posłał mu w darze pięknego wierzchowca. Nie mówił wtedy, że to nasz nieprzyjaciel.

– Bezpieczniej jest udawać przyjaźń do tygrysa leżącego za bramą naszego ogrodu niż zdradzić się z wiedzą o jego zębach. Mój pan nie zgodziłby się na to małżeństwo, nawet gdybyś wyraziła zgodę, ale wolał, żeby odmowa wyglądała na kobiecy kaprys niż na afront władcy.

– Ale dlaczego on jest naszym wrogiem?

– Jesteśmy małym, ale bogatym krajem, jest tu czego pożądać. I, jak sama wcześniej zauważyłaś, nasze położenie sprawia, że interesuje się nami Kompania Wschodnioindyjska, która byłaby gotowa do ustępstw wobec każdego władcy rządzącego na tym terenie. – Paravi mówiła takim tonem, jakby głośno myślała, ale Anusha wyczuła, że rani doskonale wiedziała, o czym mówi. Dosłyszała również w jej głosie nutkę obawy. Zrozumiała, że wiele spraw przed nią ukrywano. Nawet przyjaciółka nakładała na twarz maskę. Nie ufano jej na tyle, by zdradzić jej prawdę. A może uważano ją po prostu za mało ważną? Za siostrzenicę, w której żyłach płynęła angielska krew?

– Będzie wojna? – Kalatwah żył w pokoju od siedemdziesięciu lat, ale dworscy poeci i muzycy opiewali dawne bitwy, zarówno straszliwe porażki, jak i wspaniałe zwycięstwa, mężów wyruszających na pewną śmierć w ochrowych, pogrzebowych szatach i kobiety, wstępujące na płonące stosy pogrzebowe, by popełnić rytualne samobójstwo jauhar i nie wpaść w ręce zwycięzcy. Anusha wzdrygnęła się. Ona wolałaby pojechać na pole bitwy i zginąć w walce zamiast spłonąć na stosie.

– Nie, oczywiście, że nie – zapewniła rani z przekonaniem, w które Anusha nie uwierzyła. – Kompania nas obroni, przecież jesteśmy sprzymierzeńcami.

– Tak. – Lepiej było przyznać jej rację. Anusha spojrzała z góry na jasną głowę mężczyzny, pochylonego w stronę jej wuja i słuchającego go w skupieniu. Potem Anglik wyprostował się i spojrzał radży prosto w twarz z jakąś dziwną intensywnością, po czym zaczął mówić z niezwykłą pasją, wykonując rękami gest cięcia, którego nie potrafiła zinterpretować.

Dworzanie wyszli na świeże powietrze, na nautch. Przy wtórze bębnów pojawiły się tancerki ze srebrnymi łańcuszkami wokół kostek. Były idealnie zgrane, a ich szerokie, powiewne spódnice wirowały w tańcu jak eksplodujące fajerwerki. Ale żaden z dwóch mężczyzn nie poświęcił im nawet jednego spojrzenia. Po plecach Anushy przebiegł dreszcz niepokoju.

Poszła do swojej sypialni, zaniepokojona i niepewna, w głowie kłębiły jej się myśli o niebezpieczeństwach czyhających u granic i o upokorzeniu w łaźni.

– Anusha. – Paravi weszła do pokoju z poważną miną.

– O co chodzi? – Odłożyła książkę, którą właśnie przeglądała, i odrzuciła na plecy rozpuszczone włosy.

– Mój pan chce porozmawiać z tobą na osobności, bez swoich doradców. Chodź do mojego pokoju.

Anusha zwróciła uwagę na nieobecność służących, zarówno jej własnych, jak i rani. Wstała z niskiego tapczanu, wsunęła stopy w sandały i podążyła za Paravi, snując po drodze rozmaite domysły.

Wuj był sam, bez żadnej asysty, jego twarz oświetlały lampki palące się na niskim stoliku. Anusha złożyła mu wyrazy szacunku i czekała. Dziwiła się w duchu, dlaczego Paravi zakryła twarz zasłoną.

– Obecny tu major Herriard jest wysłannikiem twojego ojca – oznajmił Kirat Jaswan bez żadnych wstępów. – Ojciec niepokoi się o ciebie.

Ojciec? Jej puls przyspieszył, ogarnął ją lęk. Czego on od niej chciał? Dopiero potem dotarło do niej znaczenie słów radży.

– Co mi tu grozi?

Wysoki mężczyzna wyłonił się z cienia i skłonił się bez uśmiechu. Nadal miał na sobie hinduski strój. Gdy znalazł się w kręgu światła, zabłysły szmaragdy w jego uszach oraz srebrne hafty i guziki. Wyglądał szalenie egzotycznie, ale zarazem całkowicie swobodnie, równie dobrze czuł się w tym stroju jak w szkarłatnym uniformie.

– Myślałam, że jest pan wysłannikiem Kompanii – rzuciła Anusha wyzywająco w hindi. – A nie sługą mojego ojca.

Radża syknął karcąco, ale Anglik odpowiedział jej w hindi, zuchwale mierząc ją spojrzeniem zielonych oczu. Żaden mężczyzna nie powinien spoglądać w ten sposób na niezawoalowaną kobietę nienależącą do jego rodziny.

– Jestem wysłannikiem obu. Kompanię niepokoją zamiary maharadży Altaphuru wobec tego kraju. Pani ojca również.

– Rozumiem, dlaczego przejmują się groźbą wiszącą nad Kalatwah. Ale dlaczego ojciec przypomniał sobie raptem o mnie, po tylu latach? – Wuj nie skarcił jej za to, że nie zasłoniła twarzy. To ją zaniepokoiło. Zupełnie jakby nagle zaczął ją traktować jak Angielkę. Rani wycofała się w cień.

– Ojciec nigdy nie przestał się o panią troszczyć – zapewnił Herriard. Wydawał się nieco poirytowany, a gdy Anusha instynktownie potrząsnęła głową w proteście, zmarszczył czoło. – Propozycję małżeńską z Altaphuru uznał za groźbę, próbę wywarcia poprzez panią presji na Kompanię.

Ojciec o tym wiedział? Tak ściśle nad nią czuwał? Minęła chwila, zanim znaczenie tego odkrycia przebiło się przez barierę resentymentu i niepokojącą atmosferę konspiracji.

– Byłabym zakładniczką?

– Właśnie.

– To okropne, że naraziłam Kompanię i ojca na taką niedogodność.

– Anusha! – Radża uderzył dłonią w blat stołu.

– Panno Laurens...

– Proszę mnie tak nie nazywać! – Na szczęście dzięki długiej sukni nikt nie widział, jak trzęsły się pod nią kolana.

– To pani nazwisko. – Takim tonem zwracał się zapewne do swoich żołnierzy, ale ona nie należała do jego podkomendnych. Anusha dumnie uniosła głowę.

– Twój ojciec i ja jesteśmy zgodni co do tego, że byłoby lepiej, gdybyś wróciła do domu – oświadczył wuj. Jego spokojny, przyzwyczajony do natychmiastowego posłuchu głos przeciął ich wrogą wymianę zdań.

– Mam wrócić do Kalkuty? Do ojca, który mnie wyrzucił z domu? Jemu wcale na mnie nie zależy, nie chce tylko, żebym stanęła na przeszkodzie jego politycznym zamierzeniom. Nienawidzę go. I nie mogę opuścić ciebie i Kalatwah w niebezpieczeństwie, mój panie. Nie ucieknę stąd – nigdy! – W jej umyśle huk płomieni i brzęk stali zmieszały się z donośnym śmiechem mężczyzny i tłumionymi łkaniami matki.

– Co za dramatyczna scena. – Przeciągły głos Herriarda sprawił, że obrazy, przesuwające się przed oczami Anushy, rozwiały się jak mgła. Świerzbiły ją ręce, by przyłożyć mu w tę ładnie zarysowaną szczękę. – Dziesięć lat temu pani ojciec znalazł się w sytuacji bez wyjścia, miał tylko jeden sposób, by zgodnie z honorem zapewnić pani i pani matce dobrobyt.

– Zgodnie z honorem! Akurat!

– Proszę nigdy w mojej obecności nie podawać w wątpliwość honoru sir George’a Laurensa – powiedział Herriard bardzo spokojnie. – Zrozumiała pani?

– Albo co?

– Albo pani pożałuje. Jeżeli nie chce pani wyjechać na żądanie ojca, to proszę to zrobić ze względu na Jego Wysokość, pani wuja. A może żywi pani tak głęboką urazę, że jest pani gotowa utrudnić obronę kraju i narazić na niebezpieczeństwo własną rodzinę?

Uraza? On śmie deprecjonować jej uczucia, zdradzoną miłość i wykreślenie z rodziny, nazywając je urazą? Wydawało jej się, że marmurowa posadzka usuwa jej się spod nóg jak miałki piasek. Anusha przełknęła cisnącą się jej na usta gniewną ripostę i przeniosła spojrzenie na wuja.

– Chcesz, żebym wyjechała, mój panie?

– Tak będzie najlepiej – odparł Kirat Jaswan. Był dla niej wszystkim: władcą, wujem, przyszywanym ojcem. Była mu winna całkowite posłuszeństwo. – Ty... komplikujesz pewne sprawy, Anusho. Chcę, żebyś była bezpieczna tam, gdzie twoje miejsce.

A więc w Kalatwah nie była na swoim miejscu? W ostatnich miesiącach sama zaczęła to przeczuwać, ale nie była jeszcze gotowa stąd odejść. To nastąpiło za szybko, zbyt raptownie. Wuj wyrzucał ją ze swego domu, podobnie jak kiedyś ojciec. Teraz naprawdę nie miała już żadnego miejsca, które mogła nazwać domem. Wszelkie protesty uznała za daremne i uwłaczające jej godności. Była księżniczką, przynajmniej z wychowania, nawet jeśli w jej żyłach płynęła mieszana krew.

– W świecie mojego ojca nie ma dla mnie miejsca. I nigdy nie było, powiedział mi to niezwykle jasno. Ale skoro prosisz mnie o to ty, mój pan i wuj, pojadę.

I nie będę płakać, a przynajmniej w obecności tego aroganckiego angrezi, który otrzymał właśnie to, po co przyjechał: jej kapitulację. Wywodziła się z książęcego rodu i miała swoją dumę, więc zrobi to, czego życzył sobie jej władca i nie pokaże po sobie trwogi. Gdyby rozkazał jej stanąć w szeregu żołnierzy do boju na śmierć i życie, zrobiłaby to bez wahania. Z niezrozumiałych powodów ta wizja wydawała jej się zresztą mniej przerażająca niż to, co naprawdę miała zrobić.

– Kiedy mam wyjechać?

Odpowiedział ten Anglik, Herriard. Zupełnie jakby jej wuj już umył ręce od wszelkiej odpowiedzialności za Anushę i scedował ją na tamtego.

– Wyjedzie pani, jak tylko będą gotowe wozy i zwierzęta oraz zaopatrzenie na drogę. Czeka nas długa podróż, potrwa kilka tygodni.

– Pamiętam – mruknęła Anusha. Całe tygodnie niewygód i rozpaczy, lgnięcia do matki, zbyt dumnej, żeby płakać. Wygnanie za sprawą wielkiego, kochającego, niedźwiedziowatego mężczyzny, który nosił ją na rękach i rozpieszczał, który był dla niej i dla jej matki pępkiem świata. Zanim je wyrzucił. Miłość, jak się okazało, nie trwa wiecznie. Względy praktyczne okazały się silniejsze od uczuć. Tę lekcję Anusha dobrze zapamiętała.

Nagle dotarło do niej coś, co powiedział Herriard.

– Nas? Pan mnie zabiera?

– Oczywiście. Będę panią eskortował, panno Laurens.

– Bardzo panu współczuję. – Odsłoniła zęby w fałszywym uśmiechu. Postanowiła maksymalnie uprzykrzać każdą pokonywaną milę temu pozbawionemu wrażliwości brutalowi. – Pan ewidentnie nie ma ochoty spełnić tego obowiązku.

– Przeszedłbym całą trasę na bosaka, gdyby sir George o to poprosił – odparł major Herriard. Chłodne, zielone oczy patrzyły na nią bez sympatii, ale i bez gniewu, wydawały się równie twarde jak błyszczące w uszach mężczyzny szmaragdy. – On jest dla mnie jak ojciec, panno Laurens, i dołożę wszelkich starań, żeby dostał to, czego pragnie.

Jak ojciec? Kim był mężczyzna, którego oddanie znacznie przewyższało żołnierskie posłuszeństwo?

– Pięknie powiedziane. – Anusha odwróciła się do wyjścia. – Mam nadzieję, że nie pożałuje pan tych słów.

Rozdział trzeci

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji