© Copyright by Halina Bajorska

Projekt okładki i skład: Halina Bajorska

ISBN 978-83-934648-7-6

Tej samej autorki polecamy również e-booki:

Cykl „Dzieci nocy”.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji zabronione bez pisemnej zgody autora.

CZĘŚĆ 1

ROZDZIAŁ 1

Zapadała noc. Bure masy skłębionych chmur niemal całkowicie zasłoniły niebo, nie pozwalając gwiazdom zabłysnąć swą urodą. Powoli świat pogrążał się w ciemnościach i spokojnym śnie.

Zmęczony do granic wytrzymałości lis spojrzał w górę, poruszając nozdrzami czarnego błyszczącego nosa. Z przyjemnością wciągnął do płuc chłodne wiosenne powietrze i zamknął oczy. Umysł niemal bezwiednie, z ulgą, uwolnił się od niespokojnych myśli i lis przez dłuższą chwilę stał nieruchomo, delektując się delikatnym zapachem, jaki przyniósł ze sobą wiatr. Znał go bardzo dobrze. Był to zapach domu, Dziewiczego Lasu, teraz dalekiego i utraconego na zawsze. Lis z niepokojem wpatrzył się w ciemny wąski pas drzew, który majaczył na horyzoncie niczym koronkowe zwieńczenie rozległego obszaru gołej pobrużdżonej ziemi. O tej porze roku przypominała nierówno pofalowany ugór, ale już niedługo obudzi się do życia i wybuchnie feerią barwnych kwiatów i gęstą trawą. Owady oszaleją z radości.

Lis westchnął ciężko. Odruchowo poruszył uszami, jakby nasłuchiwał odgłosów dawnego życia, ale cisza panująca wokół była niewzruszona. Jedynie dwa wielkie dęby stojące na skraju ugoru szeptały do siebie lekkim szumem, przypominając o swoim istnieniu. Kiedyś, dawno temu, lis lubił tu przychodzić, by odpoczywać i cieszyć zmysły ładnym zakątkiem dzikiej przyrody. Teraz za jego plecami był młody lasek, podejrzanie równo w rządkach rosnących sosenek, które powoli pięły się w górę i rozkładały swe gęste gałęzie. Lis wiedział, że te młode sosenki pożyją jeszcze ze dwa, trzy lata, a potem znikną nagle z powierzchni ziemi, wycięte w pień. Cóż, nic już nie jest takie jak dawniej. Było, minęło, przepadło.

Czerń nocy zbliżała się coraz szybciej, ukrywając świat i przygotowując przyrodę do snu. Drapieżcy, jak zawsze, ostrzyli pazury, czekając na wygodny moment, by ruszyć na polowanie.

Lis mlasnął, chcąc przełknąć resztki śliny, ale suchy język omal nie przylepił mu się do podniebienia. Chciało mu się pić, był głodny, brudny a zmęczenie przygniatało go do ziemi niczym wór trosk zebranych z całego życia. Zaburczało mu w brzuchu i lis pożałował, że nie zjadł w miarę świeżej padliny szczura, jaką znalazł rano. Gdzieś tam w głowie tliła mu się nadzieja, że jeszcze tej nocy, dosłownie pochłonie potężny posiłek przygotowany przez skunksa Begina, najlepszego przyjaciela, jakiego miał. Zawsze mógł na nim polegać. Ta perspektywa dosłownie trzymała go teraz przy życiu. Jeszcze tylko trzeba przejść przez to wielkie pole i wślizgnąć się niepostrzeżenie do Dziewiczego Lasu. Podekscytowany odruchowo machnął ogonem, ale od ziemi oderwał się tylko jego kiedyś biały czubek. Nie miał siły, by porządnie zafalować kitą, z której zawsze był tak bardzo dumny. Teraz, pozlepiana błotem i kurzem ruda sierść przypominała raczej miotłę zrobioną z suchych patyków i gałązek. Żałosny widok.

I pomyśleć, że w tym odległym Dziewiczym Lesie, w przytulnej norze, parę lat temu lis, Maks, przyszedł na świat. Aż trudno uwierzyć, że spędził w niej swoje najlepsze lata. Teraz, to właśnie miejsce, stracone na zawsze, oznaczało tylko jedno. Śmierć.

Nagłe ukłucie sentymentalnej tęsknoty, niczym szpilka wbiło się w głośno bijące serce Maksa i błysnęło wspomnieniami. Przelały się przez jego umysł niczym wartka rzeka, wyrywając z głęboko ukrytych pokładów pamięci obrazy, które chciałby zachować do końca życia. Maks zacisnął zęby. Nie powinien poddawać się teraz temu destrukcyjnemu uczuciu. Powinien być czujny i knuć swą zemstę, a jednak nie potrafił zdusić w sobie widoku rodzinnych stron. Niemal poczuł zapach futra kochanej matki, w które co noc wtulał się, bezpieczny i szczęśliwy. Pamiętał, jak jej wilgotny ciepły język muskał go po małym pyszczku, sięgając w różne zakamarki, jakież to było przyjemne uczucie... No i miał też wesołe rodzeństwo. Lis uśmiechnął się na wspomnienie nieustających zabaw w polowanie, gonitwy, kotłowanie się... Cóż, to wszystko minęło. Rodzeństwo już dawno wyruszyło w świat, rozpoczynając własne niezależne życie, a matka z pewnością wychowuje nowe potomstwo. Niech im się dobrze wiedzie, pomyślał Maks z rozczuleniem.

Silniejszy powiew chłodnego wiatru dmuchnął nagle prosto w pysk i lis otrząsnął się z kolorowych myśli. Czy naprawdę aż tak tęsknił za Lasem? Nie. Już nie. To miejsce stało się obce i złe, przesiąkło pogardą do zasad, jakimi powinien rządzić się Las o dumnej nazwie Dziewiczy. Teraz nienawidził tego miejsca. Szkoda mu było tylko nory, którą sam z wielkim zaangażowaniem wykopał i dobrze wyposażył. Jakże chętnie wtuliłby się w swoje ciepłe posłanie i bezpiecznie zasnął. Niestety, teraz jego norę zajmował ktoś inny, zupełnie obcy Mieszkaniec, niech go licho porwie.

Lis poczuł rozdrażnienie. Gniew na krótko zjeżył mu sierść na grzbiecie. Zęby mimowolnie zacisnęły się. Ponownie wciągnął nieco wilgotne powietrze co wywołało nagłą serię potężnych ziewnięć. Nie walczył z tym, wietrząc płuca z dużą przyjemnością. Możliwe, że jeszcze tej nocy ziemia otrzyma swą upragnioną porcję wilgoci i będzie to czas, kiedy Maks wkroczy do Lasu. Deszcz był mu teraz bardzo potrzebny. Woń, jaką zostawiały jego nogi wraz z każdym krokiem, wsiąknie z wodą w ściółkę i zniknie, zatajając jego obecność.

Zmęczenie i sen niemal zamykały Maksowi oczy. Rozpaczliwie potrzebował odpoczynku. Prawie dwudziestodniowa tułaczka z miejsca, gdzie odbywał karę wygnania, była wyczerpująca. Skrzydlaci posłańcy na pewno już donieśli królowi o ucieczce skazańca, ale lis nie dbał o to. I tak niebawem stanie przed obliczem majestatu, osobiście, ryzykując życiem. Miał w tym swój cel.

Sapnął, zwiesił łeb i wolno powlókł się do niewielkiego zagłębienia w ziemi, które znalazł. Musiał odpocząć. Choć trochę, na chwilę. Niemal upadł na wilgotną zeszłoroczną ściółkę, która śmierdziała zgniłymi liśćmi. Nie przeszkadzało mu to. Najważniejsze, że był w miarę dobrze ukryty. Krzak, rosnący obok, był na tyle rozległy, że jego puszczające pączki gałęzie pochylały się nisko i zasłaniały wgłębienie. Prowizoryczna kryjówka, ale i to było w tej chwili dobre. Oby tylko zdradziecki sen nie zabrał go ze sobą na całą noc. Księżyc ledwo przebijał się zamglonym blaskiem przez warstwę chmur, więc noc zapowiadała się bezpiecznie czarna. Lis przymknął oczy i zanurzył się w myślach.

Jakieś sześć miesięcy temu, Maks nie wykazał się swym osławionym lisim sprytem. Oskarżono go o współudział w polowaniu i morderstwie warchlaczka, który oddalił się od matki i zgubił na terenie Lasu Dziewiczego. To było jedyne miejsce, gdzie nikomu nie wolno było polować. Poza jego granicami już tak. Dziwne prawo ustalono wiele lat temu i stanowczo go przestrzegano. Dzięki temu Mieszkańcy czuli się w miarę bezpiecznie. Wszyscy wiedzieli, że lis niejedno miał na sumieniu i różne ciemne sprawki, jakich się dopuścił, nigdy nie ujrzały światła dziennego. Z pewnością więc musiał maczać łapy w potwornym morderstwie.

A jednak Maks był niewinny. Być może z powodu pozornego spokoju, jaki wówczas panował w Lesie, nieopatrznie uśpił swoją czujność. Wykorzystując jego nieobecność w norze, ktoś sprytnie podrzucił mu okrwawioną skórę, pozostałość po niedokończonej obrzydliwej uczcie. Niedługo potem wypatrzył ją dość łatwo królewski tropiciel, zawzięty i uparty kundel Awin.

Sam proces, według Maksa, był żałosną farsą. Żaden z powołanych świadków nie stanął jasno i otwarcie w jego obronie. Wszystkie wypowiedzi były mętne i krzywdzące, zwyczajnie kłamliwe. W żyłach Maksa krew wrzała z oburzenia i wściekłości. Szybko domyślił się, dla kogo był niewygodnym członkiem leśnego społeczeństwa. Wiedział, komu mogły się nie podobać jego śmiałe poglądy o istocie świata i natury, które wygłaszał na Polanie. Niestety, dopiero na swoim procesie zobaczył, jak wielu Mieszkańców Dziewiczego Lasu nagle odwróciło się od niego i ze spuszczonymi oczami, i rumieńcami na twarzach świadczyło przeciwko niemu. Ci sami, którzy tak chętnie przychodzili na Polanę i wysłuchiwali jego opowieści, teraz zdradzili go. Maks za późno zrozumiał, że małostkowość i prostota, jaka cechuje większość umysłów, nie pozwoliła Mieszkańcom trzeźwo i odważnie patrzeć na świat. Przyczyny swoich życiowych niepowodzeń najchętniej zrzucali na barki innych, a zazdrość wypalała w sercach rany, których nie dało się później wyleczyć. Na dodatek, lis swą nienaganną prezencją, wspaniale wypielęgnowanym rudym futrem i z do przesady puszystym ogonem wzbudzał nieokreślony niepokój. No bo jak to możliwe, żeby przez cały czas wyglądać tak zdrowo i czysto, jakby nie miał żadnych trosk, a jego dieta była idealna, dzień w dzień. Nikt nie wątpił, że lis musiał polować, i to w Dziewiczym Lesie! Na pewno tak było! Jedynie skunks Begin, stary wypróbowany przyjaciel, usiłował stanąć w obronie Maksa, ale jego opinia nie miała żadnego znaczenia dla sprawy.

Dość szybko lis zorientował się, że niemal na starcie, przegrał proces. Doskonale rozumiał te triumfalne iskierki w oczach pastora Lucjusza Szaraka, który na rozprawie siedział wygodnie w pierwszym rzędzie i uśmiechał się do kolejnych świadków. Maks bronił się więc sam i to z taką zawziętością, że sam Sędzia Główny, wielki puchacz Bubo z uznaniem spoglądał na lisa spod ciężkich, opadających powiek. Wyrok, jaki później zasądził, był najlżejszy, jaki można było uzyskać. Lis to docenił, ale nigdy więcej, w całym swoim życiu, nie był tak bardzo rozczarowany i zdegustowany postawą swoich dawnych znajomych. Pozornie spokojny pastor Szarak, z lekko kpiarskim uśmiechem na wąskim pysku, z pewnością przeklinał tego dnia swoje dziąsła, które podczas rozprawy (chyba z nerwów i emocji) niemożliwie swędziały. Pogryzł wówczas dwa razy więcej patyczków, gdyż miał dziwne wrażenie, że jego zęby podczas rozprawy rosły dużo szybciej niż zwykle. Przeklęte rodzinne dziedzictwo.

Nagły, bliski trzask łamanej gałązki, tuż obok, wyrwał lisa z sennego zamroczenia. Zerwał się na równe nogi, wyskoczył z zagłębienia i rozejrzał w panice. Czujny, lecz bardzo zmęczony umysł, dłużej niż zwykle musiał szukać źródła niepokoju, zaprzęgając do pracy wszystkie zmysły, a kiedy wreszcie oczy dostrzegły cętkowaną sierść majaczącą w ciemnościach, lis niemal zamarł ze strachu.

W czarnej, nieprzyjaznej masie splątanych gałęzi krzaku, który służył za zasłonę legowiska stała rysica. Zdołała podejść tak blisko... niemal nad samą krawędź. Trójkątna kocia głowa była ledwo widoczna. Jedynie bursztynowe oczy chwytały blask księżyca, zdradzając obecność drapieżnika, tuż obok. Patrzyła wprost na lisa. W łapach uzbrojonych w ostre pazury trzymała właśnie przełamany na pół patyk.

Rysica uśmiechnęła się drwiąco, nieznacznie odsłaniając białe zdrowe kły. Niczym cień wypłynęła spomiędzy gałęzi i niedbałym gestem odrzuciła połówki patyka. Ukazała się w całej swej pięknej postawie zdrowego silnego drapieżcy. Jakby na zamówienie księżyc wyjrzał zza chmur i oświetlił jej smukłą wysportowaną sylwetkę.

Lis odruchowo wstrzymał oddech.

Rysica podeszła bliżej, okrążyła lisa dyskretnie, pociągając nosem i rozpoznając zapach. Maks nie poruszył nawet czubkiem ogona.

– No proszę, proszę. I kogóż tutaj widzę. Czyżby wrócił z wygnania ten występny krętacz, mąciciel porządku społecznego i morderca Maks, zwany Rudym?

– Rizaria... – lis przełknął ślinę, z trudem zachowując spokój. – Taka jak zawsze.

– Gratuluję czujności – zakpiła.

– Jestem zmęczony.

– To widać. Wyglądasz okropnie i śmierdzisz z daleka.

Maks skrzywił się w niby uśmiechu, ostrożnie.

– Za to ty wyglądasz kwitnąco. Nie ma to jak dobra dieta.

Prychnęła, ukazując kły. Zaraz potem spoważniała.
Z gracją, kocim ruchem, przekrzywiła lekko głowę ani na chwilę nie tracąc kontaktu wzrokowego.

– Uciekłeś z wygnania. Będę musiała porozmawiać z wujaszkiem, żeby spuścił ze smyczy Awina i wzmocnił straże. O ile wiem, zostało ci jeszcze jakieś... półtora roku. Czyż nie?

Patrzyła badawczo na Maksa, a kiedy przez mgnienie chwili zobaczyła w jego oczach czysty strach, poczuła się usatysfakcjonowana. Uśmiechnęła się kącikiem warg. Maks przełknął resztki śliny.

– I tak tego nie zrobisz.

– O. A niby dlaczego nie? Coś mnie powstrzymuje? – rozejrzała się wokół demonstracyjnie. – Nikogo i niczego takiego nie widzę. Cóż... Mój wujaszek lubi przedwcześnie wracających z wygnania, a ja lubię wujaszka.

– Król woli młode sarenki, chyba że zmienił menu – odparł dość ryzykownie lis.

– Uważaj, co mówisz – Riza spoważniała.

Nie spodobała się jej ta bezczelna odzywka, chociaż prawdę mówiąc, słowa lisa dotyczyły po trochu i jej samej. Wszyscy w Lesie Dziewiczym wiedzieli o tajemniczych polowaniach, nocą, bez świadków. Nawet nie starano się domyślać, kto tak beztrosko łamie prawo.

– Myślę, że publiczne polowanie na ciebie z udziałem wszystkich chętnych i spektakularne rozszarpanie z całą pewnością dostarczy królowi sporo rozrywki, a jeszcze, kiedy sama mu to zaproponuję, będzie uszczęśliwiony. W końcu jestem jego ulubioną kuzynką. Ponieważ jednak jestem dość litościwa, dam ci chwilę na ucieczkę. Będę szła powoli.

To powiedziawszy Rizaria ruszyła przez czarne bruzdy pola w stronę Lasu Dziewiczego, zupełnie ignorując strach, jaki zawsze wzbudzała w niej otwarta przestrzeń. Maks uśmiechnął się pod nosem. Wiedział, że rysica szła powoli tylko dlatego, że czekała na wyjaśnienia. Jej ciekawska natura nie pozwoli lisowi, ot tak, odejść. Z drugiej jednak strony, ta niepokorna istota zdolna była do wszystkiego, więc miał się czego obawiać. Nie mógł zlekceważyć jej groźby. Było pewne, że jak rysica nie dostanie tego, czego chce, naprawdę doniesie królowi o jego powrocie. Nadzieja na ocalenie delikatnie musnęła zmęczony umysł i lis chwycił się jej jak ostatniej deski ratunku.

– I tak ci nie wierzę. Zżera cię ciekawość!

Bez reakcji. Ruszył więc za rysicą.

– Nie byłaś na moim procesie! – spróbował zagadnąć z innej strony.

– Miałam ważniejsze sprawy na głowie – odparła, nie zatrzymując się i nawet nie oglądając za siebie.

Szła spokojnie, niewzruszona niczym skała. Prawda jednak była taka, że Riza obserwowała proces, leżąc spokojnie ukryta na gałęzi drzewa, skąd widziała dosłownie wszystko, za to nikt nie widział jej.

– Nic się nie zmieniłaś.

Tym razem Riza stanęła i odwróciła się gwałtownie. Spojrzała prosto w oczy lisa, który nieoczekiwanie znalazł się tuż przed nią.

– Ty też! W końcu dlatego tu jesteś, Rudy Maksie!

– Ach tak? Twierdzisz, że wiesz, dlaczego ryzykuję życie, wracając?

– Masz mnie za głupią?

Zaśmiał się nieco sztucznie i pokręcił głową, udając rozbawienie.

– Jesteś niesamowita.

– Musiałeś wymyślić coś tak bezczelnego, że przestałeś się bać.

– Ciekawa jesteś, co?

Rizaria zamyśliła się dość teatralnie.

– Hm. Polowanie na lisa...

Tym razem Maks roześmiał się swobodnie, niemal z ulgą. Tak jak myślał, ciekawska natura rysicy powoli zwyciężała. Usiadł i zawinął wokół przednich nóg swój oblepiony błotem ogon.

– No dobrze, ale dlaczego mam ci zaufać. Cały czas straszysz mnie wujaszkiem.

– Nie musisz mówić – wzruszyła obojętnie ramionami i znowu ruszyła w stronę Lasu.

Przez chwilę lis wpatrywał się w krótki ogon i długie czarne pytki na uszach poruszane wiaterkiem. Zawsze mu się podobały.

– A co z moją gwarancją? – zawołał.

– Spróbuj mi zaufać.

– Kpisz sobie ze mnie?

Odwróciła się gwałtownie, opuszczając nisko głowę, jakby właśnie zamierzała zapolować i znieruchomiała.

– Jestem śmiertelnie poważna – powiedziała bardzo wyraźnie i dobitnie.

Cudownie ukształtowany łeb kocicy zawisł tuż nad ziemią. Zimna kalkulacja, ocena i wyczekiwanie na właściwą odpowiedź, tym teraz emanowała cała jej sylwetka.

Lisowi zaschło w pysku, mięśnie na grzbiecie i w nogach zadrgały ze strachu i zmęczenia. Chyba nie zamierza rzucić się na mnie, pomyślał gorączkowo. Nie zapoluje..., nie, chyba nie... Tak czy inaczej, miałby marne szanse w ewentualnym starciu. W napięciu wpatrywał się w brązowe, błyszczące złotymi refleksami oczy Rizy. Ta niezależna i groźna rysica we wszystkich wzbudzała szacunek i strach. Może sprawiały to jej straszliwe ostre pazury, może lśniące kły a może wypielęgnowane zdrowe cętkowane futro, tak piękne i wyjątkowe. Mieć Rizę jako wspólniczkę, to brzmiało zachęcająco. Przez chwilę Maks odniósł dziwne wrażenie, że nie powinien się niczego obawiać. Nie miał pojęcia, dlaczego doszedł do takiego wniosku, ale postanowił zaryzykować. Westchnął ciężko. Opadające ze zmęczenia powieki nadały jego pyskowi wyraz niemal bolesny.

– Pomożesz mi? – jęknął cicho, z nadzieją patrząc Rizie prosto w oczy.

– To zależy, kto ma na tym ucierpieć.

– Na pewno nie twój wujaszek – uśmiechnął się zachęcająco lis.

– To chyba oczywiste!

– Padam z nóg – westchnął i ciężko zwiesił głowę. Niczego już nie udawał.

Riza prychnęła z niesmakiem, jakby patrzyła na wielką kupę, ale na takie właśnie szczere wyznanie i prośbę czekała. Bez słowa odwróciła się i ruszyła dalej przez pole. Maks nieco zdezorientowany, nerwowo przebiegł wzrokiem po okolicy, niemal podświadomie szukając czających się w krzakach strażników. Nie miał pojęcia, co miało oznaczać zachowanie rysicy, ale wystarczyło, żeby poczuł się bardzo niepewnie. Siedział jeszcze przez chwilę i zastanawiał się, czy już teraz ma uciekać, czy jeszcze chwilę poobserwować spokojnie poruszające się łopatki na kocim grzbiecie.

– Długo jeszcze zamierzasz tak bezsensownie siedzieć i wystawiać się na pokaz? – odezwała się rysica niespodziewanie, od niechcenia i zerknęła przez ramię z kpiącym uśmieszkiem.

Lis odetchnął z niewysłowioną ulgą. Udało się! Jest ocalony. Przynajmniej tak chciał się przez jakiś czas łudzić. Czym prędzej poderwał się na nogi i dołączył do rysicy. Dopiero teraz poczuł prawdziwy ogrom zmęczenia, jakie nagle obciążyło całe jego ciało, a zwłaszcza nogi. Wlókł się, stawiając krok za krokiem, potykając się i nieco chwiejąc. Rizaria prawie pożałowała tego rudego drania. Lubiła go. Właściwie tylko to pomogło jej w podjęciu decyzji. Na drugim miejscu znalazła się szczera prośba o pomoc, no i oczywiście, niepohamowana ciekawość, do czego nie zamierzała się nigdy przyznać.

Noc nabrzmiała niebezpieczną czernią i ciszą. Prowadzony przez Rizę Maks kierował się wprost do jednej z jej kryjówek, azylu bezpieczeństwa, odpoczynku i spokoju. Z mocno bijącym sercem uświadomił sobie nagle, że będzie chyba jedyną istotą, która pozna to tajemne miejsce.

ROZDZIAŁ 2

Ach wiosna! Cudowna pora roku! Jak co roku, życie z ulgą budzi się po szarej, męczącej zimie, którą szczęśliwie przesypia. Znów odżywa nadzieja, miłość i radość macierzyństwa. Słońce coraz wyżej wspina się po niebie i jaśniej oświetla świat, napełniając go czystymi kolorami. Zieleń zaczyna panować nad wszystkim. Początkowo nieśmiało wysuwa się z maleńkich pąków na gałęziach, delikatnie, ostrożnie badając, czy jest wystarczająco ciepło. I nagle, w ciągu kilku dni, wypryśnie z potężną siłą, rozwijając miliardy liści, które będą wesoło tańczyć na wietrze przez następnych kilka miesięcy.

Rozległy Las Dziewiczy, tak jak inne lasy, zaczyna oddychać nowym powietrzem przesiąkniętym zapachem wysychających zeszłorocznych liści i pierwszymi kwiatami, które z wytrwałością przebijają się przez wilgotną ściółkę. Łodyżki młodych paproci strzelają w górę niczym kolce i rozwijają liście. Silna, wszędobylska trawa rozścieliła swój dywan, wykorzystując każdą okazję, by wcisnąć się w nawet najmniejszy zakamarek. Owady, które przepotwarzyły się i od natury otrzymały skrzydła, przelewają się teraz kłębiącymi się chmurkami między drzewami, denerwujące, ciche, wpadające w nozdrza przechodniów podczas każdego oddechu. Jedynie pierwsze kolorowe motyle, cieszą oczy i każdy odruchowo śledzi ich lot.

Ten poranek był wyjątkowo malowniczy. Kiedy tylko noc zaczęła odchodzić, pojawiła się mleczna mgła, która ugrzęzła wśród zielonych już krzewów i mchów, napełniając je błyszczącą rosą i świeżością rozpoczynającego się dnia. Szybko jednak wyparowała, kiedy poprzez korony wysokich aż pod samo niebo, liściastych i iglastych drzew strzeliły mieniące się złotem promienie słońca. Na ziemi zatańczyła mozaika światła i cieni. Ptaki przebudzone ze snu już od wczesnego świtu trzepotały skrzydłami, szykując się do lotu. Jazgot, jaki przy tym wyśpiewywały, przyprawiał o lekki zawrót głowy. Trudno było rozróżnić, gdzie kończy się jedna pieśń, a zaczyna druga, czy trele wyśpiewuje właśnie sikorka, kowalik, kos, czy może skowronek gdzieś niedaleko, na obrzeżach lasu. Różnorodność dźwięków zachwycała. Przechodnie, odruchowo, choć na chwilę zatrzymywali się, by posłuchać szalonej kakofonii i na moment zapomnieć o troskach codzienności. Dziewiczy Las w pośpiechu wchłaniał radosny śpiew ptaków, który wkrótce umilknie. Skrzydlaci mieszkańcy ruszą w świat, by dobierać się w pary i zbierać budulec na gniazda.

Ten dzień był szczególny, nie tylko ze względu na uroczy poranek.

Raz na trzydzieści dni, czasem częściej, kiedy wymagały tego okoliczności, Mieszkańcy Dziewiczego Lasu zbierali się na Placu Sędziów, by osądzić pochwyconych zbrodniarzy, którzy dopuścili się nikczemności, a także, by omówić różne inne sprawy. Na tych właśnie zebraniach czasami pojawiał się sam król, by im przewodniczyć. Nikt nawet się nie domyślał, jak bardzo męczył go ten obowiązek i jak mało przywiązywał uwagi do tego, co się działo na Placu Sędziów. Nie mógł sobie jednak pozwolić na to, by Mieszkańcy zapomnieli o jego istnieniu. Od czasu do czasu musiał pokazać kły i wyrazić swój bezwzględny sprzeciw, choćby dla samej zasady i pokazania wszystkim, kto tu rządzi.

Zamyślony pastor Lucjusz Szarak szedł wolnym krokiem ledwo widoczną dróżką, która nieuchronnie prowadziła na Plac. Był zły. Dzisiejsze zebranie pokrzyżowało mu jego osobiste plany, by odwiedzić kuzynów, ale cóż, nie miał wyjścia. Wzywał go tylko i wyłącznie obowiązek wstawienia się za niedawno pochwyconym nieszczęśnikiem, którym tak na dobrą sprawę, mógł stać się każdy. Tym razem pechowcem był młody i nieco gapowaty jenot Fil. Lucjuszowi było go nawet trochę żal, ale cóż, sam był sobie winien.

Kiedy tylko wzeszło słońce, pastor starannie wyczyścił swe brązowoszare futro, a zwłaszcza długie uszy, by nie uronić ani jednego dźwięku. Na szyi zawiesił, obwiązaną sznurkiem ze splecionej trawy, zajęczą łapkę. Otrzymał ją kiedyś od samego króla w nagrodę za wierną służbę w imię Wielkiego Humana, nawracanie zbłąkanych i wątpiących w słuszność jego idei.

Nienawidził jej z całego serca. Nie można było jednak, a raczej nie powinno się odmawiać takiego daru. Pamiętał, jak wstrząsnęły nim zimne dreszcze strachu, kiedy król osobiście wręczał nagrodę. Zajęcza łapka na szyi zająca... Czemu król mu to zrobił! Co to miało znaczyć? Przestrogę? Złośliwy żart? Może dla przypomnienia, gdzie jest jego miejsce? Tak, jakby nie wiedział... A może to tylko głupia ozdoba? Czy naprawdę król myślał, że w ten sposób Lucjusz będzie starał się być jeszcze lepszym pastorem, jeszcze lepiej służyć i jeszcze bardziej pilnować wyznawców Wielkiego Humana? Pastor wolał się nad tym nie zastanawiać. Idąc na spotkania, z ciężkim sercem zakładał na szyję to przekleństwo i męczył się kiedy, podczas każdego kroku obijało się między nogami i przeszkadzało w marszu. Wiernym tłumaczył, jak wielkim darem i zaszczytem jest dźwiganie tego silnego totemu. Ciemny lud to kupował bez mrugnięcia okiem. Na szczęście.