Monika M. Ganja

Córka Lanisty

© Monika M. Ganja, 2023

W świecie trochę podobnym do naszego; w podobnym miejscu i podobnym czasie, pewna zwyczajna Polka, podejmuje decyzję, jakiej nie podejmują ludzie w jej wieku i tym samym na zawsze zmienia swój świat.

Porzuca ustatkowane życie rodzinne i wyjeżdża za ocean, w nieznane. Podejmuje pracę, o której nie ma pojęcia i wyzwanie, które ją przerasta. Jednak decyduje, że się nie podda. Jej uparta natura nigdy nie daje za wygraną.

ISBN 978-83-8324-599-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

~1~

Dom był wreszcie skończony. Ostatnia ekipa wykończeniowa wyjechała w południe i zabrała ze sobą większość bałaganu. Zostało tylko wstawić meble i rozpakować kartony. Niestety meble miały przyjechać dopiero w następnym tygodniu, a bez nich nie było sensu rozpakowywać kartonów. Dziś była sama tylko z Johnem. Uznała zatem, że wykorzysta ostatni dzień pięknej pogody na wygrzewanie się w słońcu. Nadchodziło ochłodzenie — tak przynajmniej pisał jej szalony przyjaciel, który od czasu pewnej kłótni regularnie informował ją o zbliżających się gwałtownych zmianach pogodowych.

Nie sądziła, że kiedykolwiek ukończy ten dom, ale udało się. Teraz była zadowolona. Był dokładnie taki jak planowali. Na poddaszu sypialnie z pięknymi widokami, a na dole salon, kuchnia, pokój gościnny i siłownia. Na razie pomieszkiwali tylko na dole. Górę właśnie wykończono. Przez ten wieczny plac budowy nawet na dole wszystko było jeszcze nie na swoim miejscu. Męczył ją ten bałagan, ale wolała usiąść na tarasie z gorącą herbatą i podziwiać widoki, zatapiając się w rozmyślaniach. W tym miejscu czas dla niej zawsze zwalniał. Nie musiała się spieszyć, więc nie robiła tego. Nauczyła się doceniać każdą minutę życia. — Starzy ludzie tak mają — pomyślała sobie śmiejąc się z siebie.

Była jesień. W zasadzie nigdy nie lubiła jesieni. Zawsze kojarzyła jej się z przemijaniem. Coraz krótsze dni i długie ciemne wieczory wprowadzały ją w depresyjny nastrój. Jednak jesień tutaj była jakoś mniej dołująca. Wyjątkowe położenie domu sprawiało, że traktowała ją jako zwyczajną zmianę dekoracji.

Dom stał w dolinie u podnóża góry, nad brzegiem niewielkiego jeziora, albo jak twierdzili niektórzy „stawu”. Ze wszystkich stron otoczony był lasem. Wokół jeziora biegła wąska droga łącząca domek z cywilizacją. Droga prowadziła w głąb lasu, a potem zawijała w górę do szosy wiodącej do stolicy. Nikt tędy nie jeździł. Panował całkowity spokój. Dało się słyszeć jedynie kojące dźwięki natury. Można się było nimi rozkoszować do woli. I to właśnie robiła, siedząc na tarasie w jesiennym słońcu i popijając gorącą herbatę. To było uzależniające. Kochała to miejsce. Miała z nim same dobre, choć bolesne wspomnienia. Przypomniała sobie igraszki na podłodze przed kominkiem, pierwsze wspólnie obchodzone urodziny i jak się one skończyły i wiele, wiele innych cudownych chwil. Westchnęła głęboko. Tak bardzo tęskniła. Minęło tyle miesięcy, a ona nadal czuła ból w sercu. — Czas nie leczy ran — pomyślała. — Pod tym względem jest mocno przereklamowany.

Siedziała tak, zanurzając się w przeszłości i obserwując jak jesienne słońce oświetla całą okolicę, malując nieziemskie krajobrazy. Pomarańczowo-złote promienie nadawały dolinie magicznego blasku. Tafla jeziora delikatnie falowała, odbijając migotliwe światło. Na wodzie unosiły się kolorowe jesienne liście tworząc najróżniejsze kompozycje. Delikatny wietrzyk poruszał drzewami, które wprawiały światło w energiczne drganie. Mimo słońca, powietrze miało mroźny zapach — znak nadchodzącej zimy. — Trochę wcześnie — pomyślała i odpłynęła myślami gdzieś daleko, za ocean. Gdzieś, gdzie już długo nie mieszkała. Krążyła myślami po całym świecie. Wszędzie znajdywała jego ślad. Wzięła więc do ręki książkę i próbowała zagłuszyć krzyk stęsknionego serca. Nie podziałało. Nic nie poradzi, że tęskni. A tu tęskni zawsze. Przesiedziała całe popołudnie na tarasie, zagłębiając się we wspomnieniach, które wycisnęły jej łzy z oczu. Ocknęła się ze snu na jawie, gdy poczuła zimne, mokre ścieżki na twarzy. Złote promienie schowały się za lasem; wypita herbata, nie dawała już wewnętrznego ciepła, zaczynało się robić chłodno. — Czas wejść do środka — pomyślała i zaczęła zbierać graty. W jedną rękę wzięła kubek po herbacie, pod jedną pachę wsadziła wzorzysty gruby koc, pod drugą książkę, a na koniec w drugą rękę butelkę wody. Obładowana jak wielbłąd ruszyła w stronę wejścia. Po drodze pomyślała, że jeszcze wyciągnie Johna na spacer wokół jeziora, póki nie zapadł zmrok. Rzuciła wszystko na fotel przy drzwiach i zawołała Johna.

John cały dzień trzymał się na dystans. Mieli „ciche dni” po tym, jak zniszczył jej ulubiony sweter. Nie miała pojęcia co mu strzeliło do głowy, żeby to zrobić. Teraz to i tak już bez znaczenia. Nie mogła się długo na niego gniewać, przecież kochała go najmocniej na świecie. Ale on wiedział, że przegiął, wiec wolał nie rzucać się jej w oczy. Najpierw więc szperał coś w garażu, potem pilnował wyjeżdżających budowlańców, a na koniec uciął sobie drzemkę, korzystając z okazji, że jej też nic nie chciało się robić.

— John!

Gdy go zawołała, spojrzał na nią lekko spłoszony.

— Wstawaj leniuchu! Przewietrzysz się! — zawołała.

Ucieszył się i wyraźnie mu ulżyło.

— Widzę, że tryskasz energią, Kotku! — zaczepiała go.

Spojrzał na nią z wyrzutem i mruknął coś, ale ruszył się z kanapy bez protestów. Wyszedł na zewnątrz. Zamknęła dom i poszła za nim wolnym krokiem, oddychając głęboko świeżym, mroźnym powietrzem. Nagle usłyszała dziwny dźwięk niesiony echem po lesie. Coś jak zderzenie. Trudno było określić kierunek, dźwięk niósł się po wodzie i dawał mylne wrażenie. Niewiele mogła poradzić, po pierwsze dlatego, że do szosy było za daleko, żeby pobiec z pomocą, a po drugie: odbity od tafli jeziora dźwięk pochodził z niewiadomego kierunku i nawet nie wiedziałaby, w którą stronę biec. Więc zrzuciła odpowiedzialność na barki ewentualnych służb drogowych i kontynuowała spacer. Szli tak wokół jeziora, gdy nagle zaczął padać śnieg. — No proszę Dave, pierwszy raz prognoza Ci się sprawdziła — zaśmiała się. Mieli jeszcze spory kawałek do domu, a padało coraz mocniej.

— Chyba musimy wracać — powiedziała.

John zgodził się z nią bez dyskusji i oboje przyspieszyli kroku. Domek był tuż, tuż. Oświetlenie wieczorne robiło fantastyczne wrażenie. — Dobrze, że się na nie zdecydowałam — pomyślała z zadowoleniem.

Gdy zbliżali się do domu, zauważyła z daleka jakiś cień na schodach przed wejściem.

— To człowiek! — zdziwiła się.

Na schodach faktycznie leżał człowiek. W jednej chwili zrobiło jej się gorąco. Pobiegła w jego kierunku. John dotrzymywał jej kroku. Dobiegli do wejścia. Zobaczyła skulonego, dygoczącego mężczyznę w podartym ubraniu. Mężczyzna nie poruszał się. Instynkt podpowiadał jej ostrożność.

— Szuka Pan kogoś? — zapytała. — Mogę Panu jakoś pomóc?

Mężczyzna nie odpowiedział. Leżał skulony na boku i okropnie dygotał. Podeszła bliżej. Teraz zobaczyła, że z pleców sterczy mu strzała. Mężczyzna z przodu przyciskał do boku przesiąknięty krwią materiał. Był cały umorusany, jakby wytarzał się w leśnej ściółce. Oprócz rany w boku miał liczne krwawiące zadrapania na twarzy i ramionach odsłoniętych przez porozdzierane rękawy. Poruszył się wreszcie. Uniósł głowę i spojrzał na nią zbolałym wzrokiem zza mokrych, przyklejonych do twarzy, długich ciemnych włosów.

— Pomogę Panu, proszę spróbować wstać. Pomału — rzekła.

Chwytając go pod ramię wprowadziła do środka. Ledwo mógł ustać na nogach. Przydałby się fotel, właśnie ten na którym leżały teraz rzucone niedbale rzeczy przyniesione z tarasu! Skarciła się w myślach za bałaganiarstwo i podprowadziła go dalej do sofy przy kominku. Ułożyła go tak, żeby mieć dostęp do rany. Dorzuciła drewna do paleniska; na szczęście tlił się jeszcze, więc szybko rozpalił się na nowo i natychmiast zrobiło się przyjemnie ciepło.

— Mogę spojrzeć? — zapytała wskazując na ranę.

Zabrał rękę robiąc jej dostęp do rany.

— Muszę rozciąć — stwierdziła.

Z pojemnika pod stołem wyjęła nożyczki i rozcięła koszulę. Z pleców sterczała strzała. Weszła aż po same lotki. Z przodu wystawał tylko grot.

— Ktoś strzelił do pana z kuszy? — zdziwiła się.

Nie odpowiedział.

— Czy ten ktoś będzie tu pana szukał?

— Nie wiem — wyszeptał. — Przepraszam.

Rana nie krwawiła mocno. Bełt skutecznie tamował krwawienie, ale wiedziała, że jak tylko go ruszy, wszystko się zmieni. Okryła dygoczącego mężczyznę kocem i dorzuciła jeszcze do kominka. Najbezpieczniej będzie wezwać pomoc. Wiedziała do kogo się zgłosić. Wybrała numer telefonu, po krótkiej chwili oczekiwania w słuchawce usłyszała znajomy głos.

— Cześć Steve! — powiedziała po polsku.

— Hi! Długo się nie odzywałaś. Już myślałem, że Cię rekiny zjadły — stwierdził.

— Rekiny nie jedzą byle czego! — odparła, uśmiechając się do siebie. — Posłuchaj, potrzebuję pomocy.

— Cieszę się, że Cię …yszę

— Steve! Przerywasz mi!

— W mieście szaleje straszna burza śnie…

— Burza śnieżna? — Zdziwiła się w myślach, bo był początek października.

— Steve, słyszysz mnie?

— Tak.

— Jestem nad jeziorem. Jest tu ranny mężczyzna. Postrzelony z kuszy.

— Eh te wasze gry wstępne — zaśmiał się.

— Nie żartuj, poważnie mówię — skarciła go. — Czy mógłbyś przyfrunąć tu swój doktorski tyłek? — zapytała.

— Hehe! Uprzejma jak zwykle. Niestety nie …gę.

— Dlaczego?! Ja nie żartuję! Potrzebujemy pomocy!

— Mówiłem jest burza. Nie wy...adę z miasta, a tym bardziej nie wylecę.

Zamarła. Samochodem do szpitala było ok. 2 godzin jazdy w normalnych warunkach pogodowych. Mogą utknąć na drodze. Wtedy na pewno mu nie pomoże. — Szlak! — Zaklęła w myślach.

— Burza kieruje się w waszą stronę. Nawet nie myśl … do miasta!

— Nie myślę — powiedziała bardziej do siebie.

— Musisz sama … ogarnąć. Wiesz jak. Dasz ra… ę.

— Świetnie! Masz jeszcze jakieś dobre rady? — powiedziała z rezygnacją.

— Musisz …

— Steve? Steve!

Rozłączyło ich. Na ekranie wyświetliło się „brak sygnału”. Pięknie. Nie miała wyjścia. Nie mogła czekać. Pomoc nie nadejdzie. — Zajebiście — pomyślała. Wzięła głęboki wdech i wypuściła powoli powietrze.

— Zaraz wracam — powiedziała po krótkim namyśle po angielsku do rannego i wyszła z pokoju.

W sypialni spod łóżka wyciągnęła spory metalowy kufer. Otworzyła go. Ze środka wyjęła małe metalowe pudełka, hermetycznie zamknięte foliowane paczuszki oraz pokaźnych rozmiarów i nieprzeciętnej zawartości apteczkę.

Rozłożyła ją na łóżku. Oceniła zawartość i stwierdziła z zadowoleniem, że ma wszystko czego potrzebuje. Jeszcze raz odetchnęła głęboko, zwinęła z powrotem zawartość apteczki i wyszła z pokoju. Zaniosła ją do salonu. Nie tracąc czasu uklękła przy rannym i zwróciła się do niego łagodnym tonem.

— Pomoc nie przybędzie. Warunki pogodowe w mieście unieruchomiły służby medyczne. Burza kieruje się w naszą stronę. Będziemy musieli sami coś na to zaradzić — wskazała na krwawiącą ranę.

Mimo bólu, który niewątpliwie odczuwał, strach przejął kontrolę nad jego ciałem; wytrzeszczył oczy i odruchowo odsunął się od niej.

— Musi mi pan zaufać, znam się na tym — zapewniła. — A po za tym nie mamy innego wyjścia — dodała w myślach.

Mężczyzna kiwnął nerwowo.

— Roman … mam na imię Roman — powiedział z wysiłkiem, nadal silnie dygocząc.

— Miło mi — uśmiechnęła się — ja jestem Monika.

Zabrała się powoli i metodycznie do roboty. Oczyściła okolice rany i ostrym brzeszczotem odcięła grot. Odcinanie było bolesne, ale Roman znosił to dzielnie. Na dodatek obruszyło bełt i rana zaczęła krwawić.

— Musimy wyjąć strzałę — zakomunikowała

— Bełt — poprawił ją Roman

— Taa, w obecnej sytuacji to znacząca różnica … — zażartowała — Gotów?

— Nie — odparł i wciągnął odruchowo powietrze, jakby miało mu to w czymś pomóc.

— Trudno. Na 3 — zaproponowała i zaczęła powoli odliczać. — …raz, dwa, trzy!

Wyjęła bełt jednym zręcznym ruchem. Roman już nie zniósł tego tak dzielnie — zemdlał.

— No i masz — westchnęła i zajęła się tamowaniem krwawienia.

Zszyła i opatrzyła ranę. Kiedy skończyła zabrała się do opatrywania zadrapań i otarć. Miał ich sporo na całym ciele. Delikatnie zmywała krew i brud zastanawiając się, jak on się tak urządził. Nagle na piersi zobaczyła tatuaż. Znała ten ornament, cały świat go znał.

— Nie może być! — powiedziała.

W pośpiechu odgarnęła mokre włosy z twarzy rannego i zmyła krew z rozciętego łuku brwiowego.

— Jasny gwint! — powiedziała z niedowierzaniem.

~2~

— Idziesz, Jim? — zapytał stojący w drzwiach Jordan, młody mężczyzna, z którym Jim pracował.

— Nie, mam robotę. A jutro mam wolne, muszę to dziś skończyć. Przekaż proszę ode mnie gratulacje Gregorowi.

— Dobrze przekaże. To do poniedziałku!

— Do poniedziałku. Baw się dobrze! — powiedział na odchodne Jordanowi i zabrał się niby do pracy.

Kiedy młody poszedł, Jim wstał od biurka, wyjrzał z biura rozglądając się po korytarzu. — Ciemno, nie ma już nikogo, dobrze — stwierdził. Wrócił do biura, zabrał swoje rzeczy w tym kopertę zaadresowaną na nazwisko producenta. Rozejrzał się po pomieszczeniu jak ktoś kto chce zapamiętać to, co ogląda ostatni raz. Odwrócił się zgasił światło i wyszedł zamykając drzwi. Przeszedł korytarzem pod biuro producenta. Wsunął kopertę pod drzwi. Westchnął uśmiechając się do siebie i skierował się w stronę wyjścia. Na recepcji też już nie było nikogo. Wszedł za ladę i zabrał z szuflady kluczyki do przygotowanej furgonetki. Wiedział, że nagrywają go kamery monitoringu. Wiedział, że nic mu nie grozi, bo nie pierwszy raz wracał służbowym furgonem, gdy pracował do późna. Wiedział, że ktoś zwróci na to uwagę, gdy to już nie będzie miało znaczenia. Wrzucił swoje rzeczy na kanapę pasażera i ruszył spod studia. Pojechał po Nikolaja i jego kuzyna Saszę. Obaj byli Rosjanami. Poznał ich na planie. Nic ich nie łączyło. Nie lubił ich nawet. Ważne, że zgodzili się pomóc. Wrogość dwóch Rosjan do Producenta była mu obecnie na rękę, więc łączył się z nimi w bólu, by wykorzystać ich do własnych celów. Po za tym zapłacił im mnóstwo pieniędzy.

Kiedy dojechał na miejsce, Nikolaj i Sasza już stali zniecierpliwieni.

— Nie spieszyło Ci się — powiedział Nikolaj.

— Myślelim, że się rozmyśliłeś — dodał drugi z wyraźnym wschodnioeuropejskim akcentem. Był znacznie lepiej zbudowany niż Nikolaj. Miał ciemny zarost i krótko ostrzyżoną głowę. Dziś w czarnej czapce. — Ogromny facet — pomyślał Jim, gdy tamten wsiadał do auta, całkowicie zasłaniając światło drzwi.

— Nie mogłem się wyrwać z roboty, kolega siedział dziś do późna.

— Dobra, nie traćmy czasu na wypominki. My siadamy z tyłu, ty prowadzisz. Plan bez zmian?

— Bez zmian — potwierdził Jim. — No to ruszamy.

Przyjechali na miejsce ok. godziny 23. Zatrzymał furgon tak, żeby móc obserwować wejście.

Do lokalu weszło kilku gości. Przy otwarciu drzwi dało się słyszeć panujący w środku gwar. — Impreza na całego, mogłem i ja tam być — pomyślał. Drzwi się znowu otworzyły, tym razem ktoś wyszedł i zapalił papierosa. — Palenie zabija, kolego — pomyślał i dał znak pozostałym. Wysiadł z auta i poszedł w stronę lokalu. Szybkim krokiem dotarł pod drzwi i zamachał w kierunku mężczyzny z papierosem.

— Dobry wieczór, cześć! Jak dobrze, że Cię tu jeszcze złapałem.

— Jim? Ty nie na imprezie? Co się stało? — zapytał mężczyzna

— Niestety. Przysyła mnie po Ciebie producent. Coś jest nie tak z ostatnimi ujęciami i chce ustalić strategię na dalsze zdjęcia. — wyrecytował z udawaną troską.

— Teraz?! Jest prawie północ! Porąbało starego durnia! Powiedz mu, że przyjadę rano — rzucił papierosa na ziemię, zadeptał i odwrócił się w stronę wejścia ze złością.

Jim złapał go za ramię.

— Nie możesz mi tego zrobić. Jak wrócę bez Ciebie rozedrze mnie na strzępy. Proszę — błagał Jim.

Mężczyzna zawahał się jeszcze moment.

— No dobra, ale robię to tylko dla Ciebie, żebyś nie miał kłopotów — powiedział i zaakcentował swoją wypowiedź wskazując na niego palcem.

— Dzięki, jestem Ci bardzo wdzięczny. Choć, tam zaparkowałem, tu pełno samochodów.

Poszli więc razem w stronę furgonetki.

— Wsiadaj! — powiedział Jim.

— Nie było nic lepszego? — zapytał mężczyzna, rozglądając się po starym gracie.

— Wybacz, ale o tej porze wszystko było zamknięte. Tylko klucze do tego grata znalazłem.

Roman wsiadł i zatrzasnął drzwi.

— Jedź! Jeśli szybko załatwimy, to może zdążę na strip… — urwał.

W tym momencie jego fotel gwałtownie odchylił się do tyłu. Dwie duże dłonie Saszy chwyciły go za głowę, a Jim wstrzyknął mu środek usypiający w lewe udo. Próbował wyrwać się z uchwytu, ale bezskutecznie. Po chwili oczy zaszły mu mgłą i stracił przytomność.

Jechali jakiś czas do miejsca, gdzie nikt nie zwróci na nich uwagi. Jim się zatrzymał i przesiadł do tyłu. Furgon był wystarczająco duży, żeby ukryć w nim sporo sprzętu i porwanego faceta. Za prowizoryczną ścianką z kartonów były nosze, na których położyli Romana. Z jednego z pudeł Jim wyjął potrzebne rekwizyty.

— Musimy go w to przebrać — powiedział, i zaczął przebierać go w strój bohatera serialu.

Zmaterializowana postać z jego opowiadań leżała teraz tuż przed nim. Był jej panem, jak wtedy, gdy ją stworzył. Czuł się dziwnie. To uczucie go rozczarowało. Sądził, że gdy dojdzie do tej sytuacji będzie wiedział, że robi słusznie, że jego decyzja jest właściwa. Teraz patrząc na śpiącego Romana nie był już tego taki pewny. Nie zdradził się ze swoimi wątpliwościami. Przywiązał Romana skórzanymi pasami do noszy. Był to rekwizyt z jakiegoś filmu, trochę sfatygowany, ale wystarczający. Zabrał go tak jak kilka innych przedmiotów z magazynu. W usta wepchnął zrolowaną chustę i zawiązał z tyłu głowy i na głowę zaciągnął czarny worek. Dał znać Nikolajowi, który usiadł za kierownicą i pojechali dalej.

Przez dłuższy czas jechali w milczeniu. Jakby każdy z nich trawił swoje wątpliwości. Jim z całych sił starał się utwierdzać w przekonaniu, że postępuje słusznie. Przeżywał jeszcze raz gorycz porażki i zawód jakiego doznał jako młody scenarzysta. Chciał znów z całej siły poczuć ten ból; chciał by napędził go do działania. Przypomniał sobie pierwszą rozmowę z producentem. Był wtedy młody, energiczny i pełny nadziei. Pisał popularne opowiadania o przygodach człowieka mieszkającego, gdzieś na odludziu, gdzie nagle świat zaczął go dosięgać. Wiedział, że ów producent zna jego opowiadania. Wiedział, że chciał coś od niego, inaczej nie zaprosił by go na prywatną rozmowę za zamkniętymi drzwiami.

— Jim, prawda? Mogę Ci mówić po imieniu? — zapytał mężczyzna. Był starszy od Jima jakieś 15—20 lat. Był znanym producentem telewizyjnym. Zaczynał kręcić nowy serial na bazie komiksu i szukał ludzi do ekipy.

— Tak proszę pana — odpowiedział potulnie Jim.

— Widzisz Jim, przeczytałem twoje opowiadania i uważam, że są świetne. Tylko, że ja już kupiłem prawa do ekranizacji o podobnej tematyce.

Jima oblały zimne poty. Nie tego się spodziewał. — Więc po co mnie zaprosiłeś? — dziwił się w myślach.

— Jednakże — kontynuował ten drugi — twoje prace nie pozwalają mi przejść obok obojętnie. Dlatego mam dla ciebie propozycję.

Producent przedstawiał swoją wizję współpracy, a Jimowi dzwoniło w uszach. Nie wiedział, czy to sen, czy to co mówił producent było prawdą, czy zemdlał z wrażenia i wszystko mu się śniło. Utwierdził się w realności przeżyć, gdy asystentka zaprowadziła go do jego nowego biura i zapisała na kartce nr miejsca parkingowego. Jim siedział oszołomiony jeszcze przez jakiś czas. Dostał robotę w serialu telewizyjnym, a jedną z głównych postaci będzie bohater jego opowiadań, przeklejony żywcem z jego „bajki”. Jim był prze szczęśliwy, mimo że nikt nie wróżył powodzenia serialowi, on wierzył w sukces; i miał rację. Po pierwszym sezonie okazało się, że Ameryka pokochała serial; więcej — cały świat ich pokochał.

— Pisz kolejny sezon, Jim. — powiedział producent. — I szukaj ludzi do pomocy.

Jim dostał ludzi i pieniądze na tworzenie kolejnych sezonów. Pracował dniami i nocami, żeby jego postacie były atrakcyjne dla widza, a teksty nie były banalne. Serial się rozkręcał i zarabiał miliony dolarów. Jego postać miała się świetnie, dużo lepiej niż on sam. W szóstym sezonie poważnie się rozchorował. Producenci nie zostawili go w potrzebie. Wszyscy udzielili mu ogromnego wsparcia. Jednakże serial musiał trwać, ktoś musiał go zastąpić. Kiedy wrócił do pracy, już nie był maszyną napędową serialu. Zastąpił go ktoś inny. Jego entuzjazm osłabł. Nie miał już takiego wpływu na postać jak wcześniej. Jego bohater też się zmienił i co gorsza podobał się fanom. Namówiono go do odsprzedania praw do postaci w zamian za udziały w zyskach. Finansowo nie wyszedł na tym źle, ale nie miał już nic do powiedzenia w sprawie postaci, scenariusza, czy serialu. Czuł się oszukany. W jednej chwili stał się bez znaczenia. Poświęcając życie dla jednego serialu nie miał za wiele pomysłów na inny scenariusz. Wszystkie były o tym samym. Inne stacje nie chciały niczego kupić. Po długich namowach, producent postanowił wykorzystać jego prace do kontynuacji serialowego uniwersum, ale pod warunkiem, że odsprzeda prawa. Sprzedał. Nie zostało mu już nic. Był wydmuszką człowieka. W wieku 35 lat zdążył przeżyć wszystko co miał do przeżycia. Był gotów zakończyć swoją historię tę wymyśloną i tę prawdziwą — za wszelką cenę.

Roman się ocknął. Zaczął się szarpać, próbował krzyczeć omal nie przewrócił noszy. Sasza zdzielił go w twarz dwa razy. Pomogło. Jim siedział zapatrzony w znieruchomiałego Romana i zastanawiał się, jak fani przyjmą śmierć ich ukochanego bohatera. Ten jeden ostatni raz zdecyduje o losie swojej postaci. Nic nie miał do Romana. Nawet go lubił, przez to było mu ciężej, ale nie miał wyjścia. Jego dzieło, jego dziecko, jego historię — czas zakończyć!

Jechali całą noc i większą część dnia zmieniając się co jakiś czas. Omijali główne drogi, nadkładając trasy, żeby uniknąć ewentualnych patroli bądź pościgów, a do tego ten grat wlókł się jak żółw. Nie mógł jednak zabrać nic lepszego. Inne auta miały GPSy i inne gadżety łatwe do namierzenia. Starego grata nikt nie znajdzie.

Do celu zostało im jakieś 150 mil. Zaczął padać śnieg. Prognoza nie wróżyła niczego dobrego. Roman już się więcej nie szarpał. Był przerażony. Jim chciał go pocieszyć, powiedzieć, że tak musi być, ale nie chciał nawiązywać z nim kontaktu. Wiedział, że to utrudni mu zadanie. Nagle przed prowadzoną przez Nikolaja furgonetkę wyskoczyło stado saren. Kierowca nie mając wyboru gwałtownie zahamował i skręcił kierownicą, próbując ominąć stado. Auto zaczęło koziołkować. Nieprzypięci z tyłu pasażerowie wirowali wraz z kartonami. Wreszcie pojazd zatrzymał się gwałtownie na jakimś drzewie, czy słupie energetycznym. Zapadła cisza.

Siła uderzenia zerwała jeden z pasów trzymających Romana. Miał fart. Nosze prawdopodobnie uratowały mu życie, a na pewno ustrzegły przed odniesieniem wielu obrażeń. Spomiędzy kartonów zaczął gramolić się Jim. Był poobijany i otumaniony. Widział jak Roman uwalnia się z więzów, zdejmuje worek i ucieka przez tylne, wykrzywione drzwi. Jim nie mógł pozwolić mu uciec. Cały plan szlak trafi!

— Nie, nie! On musi umrzeć! — krzyczał. Chwycił za kuszę, która leżała teraz na środku dostawczaka i ruszył chwiejnym krokiem za uciekinierem.

Śnieg zaczął padać coraz mocniej. Przymierzył, ale nagle Roman zniknął. — To nie możliwe! — pomyślał i puścił się biegiem w jego stronę. Ledwo wyhamował. Zatrzymał się na samej krawędzi wysokiego na kilkadziesiąt metrów zbocza. Rozejrzał się. — Jest! — Krzyknął w duszy sam do siebie. Wycelował kolejny raz. Mierzył w głowę. Strzelił. Roman jęknął, ale nie zatrzymało go to. Pobiegł dalej w głąb lasu.

— Fuck! — zaklął. Nie mógł nic poradzić, zawrócił do auta.

Sasza stał przy furgonie trzymając się za głowę.

— Rozcięta? — zapytał Jim.

— Nie. Ale rośnie guz — pożalił się olbrzym.

— A co z Nikolajem? Ot nas urządził! — marudził idąc w stronę szoferki. — Ocho! No tośmy poszaleli — stwierdził widząc przygniecionego Nikolaja.

Usiadł zrezygnowany w otwartych drzwiach po stronie pasażera. Po chwili zastanowienia powiedział:

— Poczekasz tu Nikolaj, my pójdziemy po pomoc, rozumiesz?

Kola kiwnął tylko głową. Był przekonany, że już po nim.

— Chodźmy w tamtą stronę, jak przejeżdżaliśmy widziałem miesto — oznajmił Sasza.

Jim jeszcze sprawdził, czy rana mocno krwawi. Nie krwawiła. Zatem uznali, że mogą pójść obaj. Zostawiwszy Koli wodę i batony proteinowe pod ręką, wyruszyli.

— A co będzie jeśli Roman znajdzie kogoś wcześniej i zaalarmuje policję? -zapytał Sasza.

— Hmm, nie pomyślałem o tym — skłamał Jim. Od razu pomyślał. Miał gdzieś to co stanie się z Nikolajem. Chciał ścigać swojego bohatera. Bał się tylko, że wielkolud nie zrozumie jego intencji i może się to dla niego źle skończyć.

— Może najpierw poszukajmy Romana, a potem zajmiemy się sprowadzeniem pomocy dla Nikolaja. To tylko złamanie. Przeżyje- zagadnął ostrożnie Jim.

— Zgoda! W którą stronę uciekał? — Jim wskazał przeciwną niż właśnie zmierzali. Sasza kiwnął.

~3~

„Pamiętaj, to co w głowie, ani ogień nie spali, ani woda nie zabierze.” — przypomniała sobie słowa matki, gdy zakładała ostatnie szwy na rozciętym łuku brwiowym Romana — gwiazdy filmowej, która spadła — chyba dosłownie — na schody przed jej domem. Wciąż nie mogła uwierzyć, że to właśnie on leży na jej sofie z dziurą w brzuchu. Nie była jakąś zagorzałą fanką; niespecjalnie interesowało ją życie tzw. gwiazd i pomniejszych gwiazdeczek. Jednak Roman był dla niej wyjątkowy. Monia lubiła gry komputerowe i grała w grę, w której Roman użyczył wizerunku głównej postaci. Owa gra towarzyszyła Moni przez wiele tygodni w samotne wieczory w obcym miejscu. Gdy tu przyjechała, nie miała zbyt wielu znajomych, a ochoty na spotkania towarzyskie jeszcze mniej. Za to Roman zabierał ją do swojego wirtualnego świata, nie zadając głupich pytań. Jego bohater pomógł jej przetrwać trudne chwile. „Jak tyś się tak urządził?” — zapytała w myślach zatroskana o swojego wirtualnego przyjaciela.

Oczyściła i opatrzyła wszystkie rany i zadrapania. Było tego całkiem sporo. Umyty zaczął przypominać wreszcie człowieka. Nie mogła go zostawić na sofie. Była za wąska i bała się, że spadnie i zrobi sobie dodatkową krzywdę. Z wielkim trudem udało jej się przetransportować go do łóżka. Kiedy go przykrywała, dotknęła jego czoła, żeby się upewnić, czy nie ma gorączki. Jest ok, ale niebawem to się może zmienić. Musi się pospieszyć z tym co zamierzała. Ten kto strzelał do niego, jest tam nadal. Na pewno go szuka i prędzej czy później trafi na ślad. Raczej prędzej — sądząc po tym ile czasu zajęło Romanowi dotarcie do domku. Wywnioskowała, że ów słyszany wcześniej dźwięk ma coś z nim wspólnego. Zastanawiała się ilu ich jest. Niestety Roman nie zdążył jej o tym opowiedzieć zanim zemdlał.

Przez moment przyglądała się śpiącemu, myślami przeczesując okolicę w poszukiwaniu źródeł zagrożenia, które musi sprawdzić. Po chwili zastanowienia odwróciła się i wyszła z pokoju. Wtedy zobaczyła się w lustrze stojącym przy wejściu. Wyglądała jak rzeźnik. — Muszę się umyć — stwierdziła i poszła do łazienki. Była wykończona; zszywanie gwiazdora wymagało skupienia; w końcu nie chciała popsuć go bardziej. Marzyła jej się ciepła kąpiel, a wanna wyglądała tak zachęcająco, ale nie było na to czasu. Musiała szybko doprowadzić się do porządku i przygotować na to, co niebawem mogło się wydarzyć. Migiem się umyła i wyszła z łazienki. Włosy miała w nieładzie. Po drodze rozczesywała jeszcze ostatnie pasma. John patrzył na nią z politowaniem. Wywaliła na niego język. Prychnął. Rozumieli się bez słów. W tym życiu był jej najlepszym przyjacielem.

Rzuciła okiem na śpiącego w sypialni Romana. John popatrzył na nią, wiedział co zamierza.

— Uważaj na niego i na siebie — powiedziała, odwróciła się z ciężkim sercem i wyszła.

Przeszła ciemnym korytarzem omijając pudła z nierozpakowanymi książkami i fotografiami. Otworzyła drzwi, które wiodły do piwnicy. Zeszła na dół uruchamiając automatyczne oświetlenie schodów. Piwniczka była niewielka. W sam raz by pomieścić kilka regałów na trochę wina, przetwory i inne tym podobne zapasy. Piwniczka była pierwotnie większa, ale kazała ją podzielić na dwa pomieszczenia. Drugie miało zupełnie inne zadanie. Jeden z regałów skrywał otwierane zamkiem szyfrowym drzwi. Za drzwiami znajdowało się mini centrum dowodzenia dla jej mini twierdzy. Zaprojektowała je razem z ojcem, a koledzy technicy wcielili w życie. System był wyjątkowo skuteczny i pozwał czuć się bezpiecznie na takim odludziu. A dodatkowo skrywał przed światem to, co powinno być ukryte. Przejrzała obraz z kamer. Ani śladu nikogo, ale nie mogła założyć, że zagrożenie minęło. Wiedziała, że musi sprawdzić okolice.

Otworzyła szafkę, na wieszaku wisiały czarne kombinezony. Dotknęła jednego i pogładziła. Zdjęła go z wieszaka i rozłożyła na stole przed tablicą monitoringu. Sprawdziła dokładnie jego stan. Nosił ślady użytkowania. Pogładziła go jeszcze raz zanim założyła na siebie. Poczuła znowu jego wyjątkowy dotyk na ciele i zapachy, które wywietrzały z jej głowy. Zawsze tak się działo, gdy go zakładała. Nagle wszystkie wspomnienia ożyły. To była bardzo interesująca znajomość… Kombinezon był czarny jak noc. Delikatnie opinał jej ciało. Pogładziła go, delektując się tym, że znów ma go na sobie. Ten strój przełączał ją w tryb „specjalny”. Uwielbiała to uczucie. Westchnęła głęboko, po czym zapięła sterownik na nadgarstku. Sprawdziła stan akumulatorów. — Powinno wystarczyć — pomyślała. Potem sięgnęła do szafy po pas. Obok na wieszaku wisiał jeszcze jeden kombinezon, bardzo podobny do tego, który miała na sobie. Dotknęła go czule i zamknęła oczy na moment, szepcząc coś jakby modlitwę. Potem zabrała pas, zapięła go na biodrach i zaczęła po kolei przypinać do niego ekwipunek. Miała już wszystko co może jej się przydać. Ustawiła kombinezon w tryb „white” i włączyła ogrzewanie. Założyła rękawice i naciągnęła maskę na twarz. Ostatni raz rozejrzała się po pomieszczeniu, odwróciła się w stronę przeciwną niż weszła, nacisnęła ukryty przycisk w cegle i wyszła do podziemnego korytarza, zamknąwszy za sobą przejście.

Na zewnątrz szalała śnieżyca. To jedyna przyczyna dlaczego pościg nie dotarł jeszcze do domku, pomyślała. — Muszę się spieszyć, bo to się zaraz może zmienić — ponagliła się. Skierowała się na północ w stronę drogi do miasta. Pobiegła podążając bardziej za intuicją niż śladami. Zresztą i tak wszystkie ślady, nawet jeśli były, zasypał śnieg. Po 20 minutach dotarła na skraj lasu. Jeszcze kilkadziesiąt metrów wspinaczki i będzie na miejscu. W takich warunkach nie było to łatwe. Trochę się zasapała, ale intuicja jej nie zawiodła. Znalazła coś interesującego. Przy drodze w kierunku miasta stała rozbita furgonetka. Nadziała się na stary słup energetyczny, których w tym rejonie było jeszcze kilka. Stały bez sensu nie łącząc niczego. Teraz jeden z nich stał się przyczyną gwałtownego końca tego auta.

Podeszła ostrożnie kryjąc się w zaroślach. Wiatr dął bez litości, zasypując świat białym puchem. W szoferce był jeden mężczyzna. Obeszła samochód dookoła. Tylne drzwi były niedomknięte. We wnętrzu panował bałagan. Leżały pogniecione kartony, z których wysypywały się wypełniacze. Na pierwszy rzut oka nie budził żadnych podejrzeń, ot zwyczajny dostawczak. Ale jeden szczegół zwrócił jej uwagę. Zza kartonów wystawało coś, co nie pasowało do obrazu całości. Przyjrzała się dokładniej. — To nosze?! — zdziwiła się. Ostrożnie zajrzała głębiej. Na podłodze były ślady krwi. Mężczyzna w kabinie usłyszał coś.

— No nareszcie, myślałem, że mnie tu zostawiliście — powiedział. — Zamarzam tu. Znaleźliście jakiegoś lekarza? — Nie uzyskując odpowiedzi, zaniepokoił się. — Kto tam jest?

Teraz zrozumiała, że gość jest ranny, inaczej już by sprawdzał co się dzieje.

Rozejrzała się jeszcze raz, teraz śmielej. W busie nie było kuszy. — Może to ktoś inny — pomyślała, wtedy usłyszała:

— To Ty, Roman? Wróciłeś po zemstę? — czekał na odpowiedź, której się nie doczekał, więc kontynuował. — Rozczaruję cię. Jima nie ma. Poszedł Cię szukać. Nie ma go tu, słyszysz? Nie ma… — urwał, chyba szlochał. Odczekała chwilę. — Mówił, że idzie po pomoc…, ale ja wiem, że poszedł Cię szukać. Możesz mnie zabić, nie zależy mi. Ten cholerny słup zmiażdżył mi nogi. Możesz dokończyć dzieła — przerwał na chwilę. — Jest tam kto?! — zapytał znowu.

Chciała wrócić do domku. Odwrócić się i zwyczajnie odejść, ale nie zrobiła tego. Po pierwsze dlatego, że być może wiedział coś co mogło być użyteczne, a po drugie, bo tak należało postąpić. Podeszła do drzwi pasażera. Otworzyła je i wsiadła do środka. Mężczyzna zdębiał.

— Jak ty?! Skąd! — wyjąkał wskazując na lusterko, w którym najwyraźniej nie widział jak się pojawiła.

— Milcz! — warknęła tonem zimnym jak lód. Nie musiała się specjalnie starać, była wściekła. — Pomogę ci, ale ty pomożesz mi.

— Ja nic nie wiem… — zaczął.

— Ciii — uciszyła go stanowczym ruchem ręki. — Wiesz i powiesz — oznajmiła. — Ilu was było, dokąd jechaliście i po co? — zapytała tonem nie uznającym odmowy.

Kiwnął potakująco głową.

— No to zaczynaj! — rozkazała.

— Jechaliśmy w czterech, to znaczy trzech — poprawił się.

— Nie kręć!

— Czterech! Jeden uciekł do lasu, kiedy się rozbiliśmy. Moi koledzy poszli go szukać.

— Dlaczego uciekł?

— Nie wiem, przysięgam!

— Okłamujesz mnie. Żegnam! — powiedziała i wysiadłszy z busa, trzasnęła drzwiami.

— Czekaj! Nie idź! Powiem! — Rozpłakał się.

Wróciła do auta i czekała na opowieść. Opowiedział wszystko. Z kim, dokąd i po co. Teraz wiedziała wszystko. Jeszcze bardziej chciała go tam zostawić, ale zrezygnowała z zemsty. Wyszarpała nosze, które widziała wcześniej. Odczepiła od nich stelaż z kołami i zmontowała prowizoryczne sanie. Na szczęście kraksa już je trochę rozmontowała, więc nie musiała się zbytnio namęczyć. Pozostało uwolnić nogi. Kiedy to zrobiła, okazało się, że nie jest najgorzej. Noga, a nie nogi — nie była zmiażdżona tylko złamana. Nastawiła złamanie, unieruchomiła; opatrzyła ranę, związała go, zakneblowała i ułożyła na saniach. Okazało się, że panowie przewozili wiele ciekawych rekwizytów. Niektóre były zaskakujące. Zastanowiła się chwilę i zabrała ze sobą do domu tyle sprzętu, ile udało jej się zmieścić na saniach. Szli z górki, więc poszło jej sprawniej niż w tamtą stronę. Było przeraźliwie zimno i ciemno. Śnieg zastąpiły grudki lodu. Grad wielkości groszku tłukł ich po głowach bez litości. Nagle znudziło mu się i znów zaczął padać śnieg, tym razem leciały płaty wielkości wróbla. — Co za chora pogoda. Czy oni wszystko muszą tu mieć największe? — pomyślała.

Tuż nad jeziorem zobaczyła w noktowizorze ślady prowadzące w stronę domku. — Cholera! — Zaklęła. Zatrzymała się i sprawdziła więzy na rękach i knebel rannego draba, a potem przyspieszyła kroku. Gdy się zbliżyli do domku, zobaczyła przed drzwiami dwóch mężczyzn. Widziała ich doskonale. Komputer zaznaczył kuszę na plecach jednego z nich. Teraz pochylali się nad znalezioną przed drzwiami plamą krwi, której śnieg niestety nie zasypał, bo osłaniał ją dach. — Wiedzą — pomyślała. Wepchnęła sanie w zarośla i ruszyła w ich stronę. Nieproszeni goście nie zdecydowali się na wejście od frontu. Postanowili znaleźć inne wejście. Rozdzielili się. Ruszyła najpierw za tym, który kierował się w stronę ukrytego przejścia.

Zbliżyła się niepostrzeżenie do sporo większego od siebie oprycha. Podcięła go jednym sprawnym ruchem, gdy ukląkł zamachnęła się, by go ogłuszyć, lecz ten złapał ją za rękę tuż nad swoją głową. Zdradził ją cień rzucany przez światło latarki zbliżającego się od tyłu drugiego zbira. — A ty tu kurwa czego! — Pomyślała wściekła. Nie sądziła, że ten drugi zawróci. — Dałaś ciała — pomyślała. Teraz była w potrzasku. Nie zastanawiając się długo, wytrąciła kopniakiem oślepiającą latarkę zbliżającemu się drugiemu mężczyźnie. Noga wracając, zahaczyła o jego szczękę. Obróciło go i padł twarzą w śnieg. Niestety nie na długo — szarpnięcie za rękę do tyłu, osłabiło impet uderzenia. — Nie szkodzi — pomyślała.

Większy zdążył wstać. Był wielki jak stodoła i chyba nie był przypadkowo wybrany do tej roboty. Trzymał ją mocno i przyciągnął do siebie. Wywinęła salto w tył, wykręcając mu rękę. Żeby uniknąć kopnięcia musiał ją puścić. Wyjął nóż. Przez chwilę stali wyczekując najlepszego momentu na atak. Miła lekką przewagę. Ona go widziała, on jej nie za bardzo. Pogoda i ciemność były po jej stronie.

— Nu davaj! — Krzyknął wściekły.

I rzucił się do przodu, tnąc nożem na oślep.

„Złość urodzie szkodzi” — pomyślała i uchyliła się, a on wpadł na balustradę tarasu. Szybko się odwrócił, ale dopadła go. Trzymając się rękami balustrady, wymierzyła mu solidnego kopniaka z kolana prosto w brzuch. Uderzenie pozbawiło go tchu. Wtedy zza domu drugi zbir wystrzelił w jej kierunku z kuszy. Słyszała go już od jakiejś chwili, dyszał i sapał ni to ze strachu, ni z podniecenia. Uchyliła się. Bełt wbił się w taras. Nie czekała na poprawkę. Był zajęty naciąganiem cięciwy. Tym razem nikt jej nie trzymał. Wymierzony solidny cios w szczękę obalił napastnika. Padł jak długi. Choć wiedziała, że z tym wielkim nie będzie tak łatwo, poczuła lekką ulgę. Tak jak przypuszczała, wielkolud odzyskał oddech. Wyrwał kawałek balustrady z jej tarasu i wymierzył jej solidny cios w ramię, aż uklękła. — Szlak! Starość nie radość — pomyślała z goryczą. Zamierzył się ponownie, ale tym razem nie dała się zaskoczyć. Uchyliła się i zanurkowała pod taras. Szybko przeczołgała się na drugą stronę, dziękując Bogu za tutejsze technologie budowania. Noktowizor w masce pozwolił jej bez trudu namierzyć drabinę na tyłach domu. Weszła na nią kryjąc się w ciemnościach i przyczaiła się na drania.

Szukał jej. Śnieg zasypywał mu oczy, ciemność mu nie pomagała. Szedł powoli w kierunku, w którym uciekła, trzymając w rękach kawałek jej tarasu. Widziała go bardzo dobrze. Zbliżał się. Oczekiwał jej za rogiem. Spadła na niego z góry. Przycisnęła go do ziemi i zakończyła tak, jak zamierzała zakończyć za pierwszym razem. Siedziała teraz na nim jak na zdobyczy. Poczuła jak jego ciało wiotczeje. — Wreszcie — pomyślała. — Dlaczego miłosierdzie kosztuje tyle wysiłku? Zabić was było by dużo łatwiej — stwierdziła w myślach.

Wreszcie wstała, chwyciła go za nogę i z niemałym trudem zaciągnęła pod bramę garażu. Z kieszeni wyjęła opaski plastikowe. Związała mu nogi i ręce, w usta wcisnęła bandanę i zawiązała z tyłu głowy. Tego mniejszego też spętała tak, jak jego kolegę chwilę wcześniej i zawlekła pod drzwi garażu. Otworzyła boczne drzwi i bez zbędnych uprzejmości zawlekła ich do środka. Wewnątrz stał czarny — wielki jak smok — Ranger Raptor. Tuż obok znajdowało się kolejne ukryte przejście prowadzące do jamy pod domem. Jaskinia była pochodzenia naturalnego. Nie była zbyt głęboka ani zbyt obszerna, ale świetnie nadawała się na lochy. Miała jeszcze jedną zaletę, z nieznanych jej przyczyn temperatura tam nie spadała poniżej 18 stopni Celsjusza. Podejrzewała, że są pod nią jakieś źródła wód termalnych, ale była to tylko teoria. Jaskinię odkryli razem z ojcem przy rozbudowie domku. Teraz ten dom, mimo iż nadal nazywała go „domkiem”, śmiało mógł się nazywać twierdzą, zwłaszcza, że miał własne lochy.

Zawlekła obu drabów do „lochu”, sprawdziła więzy i zamknęła drzwi. Następnie wróciła po tego zostawionego w krzakach. Kiedy do niego dotarła, był już mocno przysypany śniegiem. Przyciągnęła go do garażu, zabierając po drodze kuszę porzuconą przez jednego z napastników. Jego również zaciągnęła do jamy. Nie mogła pozwolić, że któryś z nich się uwolnił. To byli potencjalni mordercy. Sprawdziła przywieziony karton. Wiedziała, co w nim znajdzie. Zabrała to z ich auta właśnie z tym zamiarem. Pytanie tylko z jakim zamiarem oni wieźli to ze sobą?

Zaczęła od tego wielkiego, bo bała się, że zdąży się obudzić. Zdjęła z niego mokre ubranie. Założyła znaleziony w busie kaftan. Wciągnęła go na materac. Zasunęła śpiwór. Zakneblowała i założyła czarny worek na głowę. Worek nie był konieczny, ale wprowadzał element grozy i mógł skutecznie osłabić ich zapędy do ewentualnej próby ucieczki. To samo zrobiła z drugim napastnikiem.

Kiedy zbliżała się do Koli, bardzo się denerwował. W przeciwieństwie do pozostałych był przytomny.

— Spokojnie. Wyjmę Ci knebel — powiedziała po rosyjsku. — Masz napij się.

Pił łapczywie.

— Powoli. Zachłyśniesz się.

— Dziękuję — powiedział. — Jesteś Rosjanką?

— Nie — odparła.

Bał się pytać dalej. Ta baba skopała dupę Saszy.

— Zdejmę Ci mokre ubranie — oznajmiła.

Bez oporu się poddał. Zdjęła ubranie. Był przemarznięty. Cały się trząsł, chyba trochę też ze strachu. Mając do dyspozycji zdecydowanie lepsze oświetlenie sprawdziła czy dobrze nastawiła złamanie i poprawiła opatrunek. Dla usztywnienia złamanej kończyny, przywiązała ją do drugiej — zdrowej i delikatnie odłożyła na materac. Ułożyła go na śpiworze i zasunęła zamek pod szyję chowając mu ręce do środka.

— W tym będzie Ci cieplej.

Podłożyła pod nogi zwinięty materac.

— To powinno zapobiec opuchliźnie — wyjaśniła. — Połknij — powiedziała podając mu tabletkę. — Spokojnie, to tabletka przeciwbólowa — powiedziała widząc jego zawahanie.

— Zakneblujesz mnie, tak jak ich? — zapytał.

— Nie, jeśli obiecasz, że nie będziesz zakłócał porządku.

— Obiecuję — zapewnił pospiesznie.

Kiwnęła na zgodę, wstała i wyszła. Zamknęła lochy, garaż i wróciła do domu ukrytym wejściem. Tak jak z niego wyszła. Kuszę zostawiła w piwnicy.

Wewnątrz panowało ciepło i spokój. Nic nie wskazywało na to, że podziemia tego domu kryją teraz 3 bandytów i niedoszłych morderców. Zajrzała do Romana. Spał niespokojnie. Tak jak podejrzewała, jego ciało trawiła gorączka. Wstrzyknęła mu antybiotyk i poprawiła okrycie. John drzemał w rogu jedynego w domu łóżka. Uśmiechnęła się pod nosem i pogładziła go po głowie, po czym wróciła do salonu. Na telefonie nadal brak sygnału. Zatem z szafy wyjęła radio, nałożyła słuchawki i zaczęła wywoływać na znanym kanale. Pogoda była paskudna, trochę trwało zanim ktoś wreszcie się odezwał, na szczęście ten właściwy ktoś.

— Monia? Tu Rob, mów słyszę Cię.

— Rob, dobrze, że Cię złapałam. W okolicach mojego domu złapałam 3 zbirów. Byli uzbrojeni i prawdopodobnie ścigali człowieka, którego znalazłam tuż przed burzą, postrzelonego z kuszy. Zamknęłam ich w jamie. Jak tylko burza ustanie bądź tak dobry i przyjedź po odbiór śmieci.

— Yyy,… jasne! — powiedział z wahaniem. — Nic Ci nie jest? — zapytał po chwili.

— Nie, dzięki. Tylko trochę zmarzłam. Macie w tym kraju paskudną pogodę.

— Heheh, masz racje. Wybacz — zaśmiał się.

— Robercie, to Roman Andrews — podała przez radio — zawiadom kogo trzeba.

— Ten Roman Andrews? — zapytał po dłuższej chwili zdziwiony

— Tak, ten — odpowiedziała.

— Uważajcie na siebie.

— Będziemy. Dzięki Rob. Bez odbioru.

Wyłączyła radio. Wróciła do sypialni. Sprawdziła temperaturę Romana — spadała. Ulżyło jej.

Poszła do łazienki. Powoli zdjęła kombinezon, sprawdzając stan zniszczeń na lewym ramieniu. Mocno jej przyłożył. Na szczęście tarasu nie zdążyła wyremontować i stan drewnianej balustrady pozostawiał wiele do życzenia. Dzięki temu ręka chyba nie była złamana, ale i tak porządnie obita. Już zaczęła nabierać znajomej barwy. Popatrzyła w lustro. Miała krwawiące zadrapania na czole i policzku.- Musiałam się podrapać pod tarasem — pomyślała. Tym razem nie zrezygnowała z kąpieli. Napełniła wannę i zanurzyła się w gorącej wodzie. — Za stara na to jestem — pomyślała. — Powiedziałbyś, że próchno to się ze mnie posypało, nie z tarasu — uśmiechnęła się gorzko. Popatrzyła na brudny kombinezon na podłodze. Objęła się ramionami i westchnęła głęboko. Na wspomnienie o nim, w oczach stanęły jej łzy.

Kiedy woda zaczęła stygnąć otrząsnęła się z zamyślenia i wyszła z wanny. W domu panował spokój, słychać było tylko miarowy oddech Romana i pomrukiwania Johna — temu drugiemu ewidentnie coś ciekawego się śniło. Usiadła w fotelu przy łóżku i nawet nie wiedziała kiedy zasnęła.

~4~

Śniło mu się, że lata. Raz wznosił się, raz opadał. Czuł dziwną beztroską błogość. Nic go nie bolało. Nie czuł strachu, ani zimna. -Tu musi być zimno — stwierdził rozglądając się wokół i widząc same chmury. — Umarłem — pomyślał. Nie czuł żalu. Było mu to w zasadzie obojętne. Pomyślał tylko, że przegapił tunel ze światłem. Rozbawiło go to. Potem pomyślał, że nie widział też całego życia, które podobno w chwili śmierci przelatuje ludziom przed oczami. Tym też nie przejmował się za bardzo. Było mu dobrze, ciepło i przytulnie w tych chmurach. Poczuł jakby ktoś się do niego przytulał, a potem usłyszał coś; z oddali kobiecy głos. Mówiła coś. Chyba do niego. Ale nie rozumiał. — Co to był za język? No tak, przecież nie tylko Amerykanie umierają — skarcił się i próbował coś odpowiedzieć, ale nigdzie jej nie widział. Nie mógł też wydobyć z siebie głosu. Otwierał usta i nic się nie działo. Zaniepokoiło go to. Nie będzie mógł mówić całą wieczność?! — Trafiłem do piekła?! — Denerwował się. Wokół nic tylko chmury; był sam. On i ten głos dobiegający znikąd. Nagle stracił równowagę. — Spadam! — zawołał

Ocknął się w jakimś pomieszczeniu. Nie pamiętał tego miejsca. Pierwsza myśl jaka przyszła mu do głowy, to to, że jeszcze nie umarł. Tak, na pewno nie umarł, bo ból powrócił i to chyba ze zdwojoną siłą. Teraz sobie przypomniał, gdzie jest. To ten dom, na który natrafił uciekając przed Jimem i jego kumplami. Ogarnęło go wstrętne uczucie. Odpędził tę myśl. Skupił się na powrocie do świata żywych i chyba mu ulżyło. Nie był jednak jeszcze gotowy by odejść.

Był dzień. Okna były zasłonięte, ale przez jasny materiał przebijało światło dnia. W rogu pokoju, pod jednym z okien, przy otwartej szafie stała pół naga kobieta. Zza otwartych drzwi szafy widział tylko jej umięśnione, nagie plecy i krągłe pośladki ubrane w obcisłe leginsy. To ona go znalazła. To jej głos słyszał podczas snu; dźwięczny i seksowny. To chyba była jej sypialnia i jej szafa. Przyglądał jej się ukradkiem; wysoka szatynka, szczupła i umięśniona; miała jakieś czterdzieści lat i wschodnio-europejską urodę; lekko zaokrąglony mały nos, wysokie kości policzkowe i kształtne usta. Pamiętał jej oczy; brązowe, bystre, ale smutne.

Chyba zemdlał kiedy wyjmowała bełt. Przypomniał sobie i zawstydził się. Sprowadził na nią niebezpieczeństwo, pomyślał i ogarnął go nagły niepokój.

Odwróciła się w jego stronę wkładając bluzkę przez głowę. Uśmiechnęła się, ukazując światu seksowne dołeczki w policzkach.

— Dzień dobry śpiąca królewno! — przywitała się śpiewnie z ledwo słyszalnym obcym akcentem. Wciąż się uśmiechając, podeszła do niego i przyłożyła chłodną dłoń do jego czoła. — Temperatura opadła, to dobrze — powiedziała i odsunęła kosmyk wpadający mu do oka. — Jak się czujesz? — zapytała.

— Lepiej. Dziękuję.

— Mogę zobaczyć ranę? Trzeba zmienić opatrunek.

Spróbował się podnieś, ale nagły ból przeszył jego ciało. Wciągnął gwałtownie powietrze i opadł na łóżko pokonany.

— Spokojnie, napracowałam się, żeby Cię poskładać, a nie mam więcej części zapasowych — uśmiechnęła się znowu.

— Dziękuję, ale powinienem już iść…

— Iść?! A dokąd?

— Nie wiem — palnął bez zastanowienia.

— Ja też nie wiem — zgodziła się i podeszła do okna, odsłoniła je i dodała: — Na zewnątrz wszystko zamarznięte. Dopóki nie rozmarznie lub nas nie odkopią jesteś skazany na moje towarzystwo. Pokaż!

Nie miał kontrargumentu, więc zabrała się do zmiany opatrunku. Tym razem nie zemdlał.

— Długo spałem? — zapytał z sykiem, bo właśnie odklejała opatrunek od rany.

— Cały dzień — odpowiedziała, nie odrywając się od pracy.

— Cały dzień?! — krzyczał w myślach. — To przecież oni już na pewno tu dotarli. Serce waliło mu jak młotem. Bał się zapytać wprost, a zaobserwować też się niewiele dało. Wydawało mu się, że słyszy jakieś odgłosy z drugiego pomieszczenia. Był przerażony.

— Gdzie my w ogóle jesteśmy? — zapytał znowu po chwili milczenia.

— W moim domu nad jeziorem, jakieś 130 km na zachód od Waszyngtonu.

Zastanowił się.

— 130 km?

— Przepraszam, wciąż nie mogę przywyknąć. Po waszemu to będzie jakieś 80 mil — zaśmiała się.

— Waszyngtonu… — powtórzył. Zdenerwowała go ta myśl. Nie zwrócił uwagi na jej żart.

— Pamiętasz co się stało? — zapytała.

Sam do końca nie wiedział co się stało. Był na wieczorze kawalerskim kumpla, potem ocknął się związany w jakimś aucie, jadącym nie wiadomo gdzie i nie wiadomo jak długo. Nie widział dokąd jedzie, ale wiedział kto mu to zrobił. Gdy próbował się uwolnić został pobity. Nie mógł uwierzyć, że Jim jest zdolny do czegoś takiego. Czuł jak twarz mu puchnie. Nagle podróż gwałtownie się zakończyła, a jemu trafiła się okazja do ucieczki. Odrętwiały, ledwo trzymający się na nogach uciekał byle przed siebie. I nagle droga ucieczki się skończyła, ale na zatrzymanie było już za późno. Stoczył się w dół jak pień, unikając o włos nadziania się na połamane gałęzie. Ledwo podniósł się na nogi, dosięgnął go bełt wystrzelony z jego kuszy. Strzelił do niego! Cholerny psychopata! Jednak to go nie zatrzymało. Parł dalej, siekany boleśnie przez gałęzie. Potykał się na nierównościach. Co i rusz upadał chwytany przez korzenie drzew. Nie poddawał się. Wiedział, że to jego jedyna szansa. Nie pobiegną za nim. Było za wysoko. Zanim znajdą drogę na dół, on będzie już daleko. Biegł dalej, nie wiedział skąd brał siły. Zobaczył światła w oddali i kogoś spacerującego nad jeziorem. Dotarł do drzwi i upadł na schodach. Nagle siły mu się skończyły, padł jak wyładowana bateria. Ona go znalazła i uratowała. Siedział tu teraz, cudem wyrwany ze szponów śmierci. Gardło ściskał mu gniew i ból upokorzenia. Na oczy cisnęły się łzy bezsilności. Nie mógł wylać na nią całej tej żółci, która w nim wzbierała z każdą chwilą myślenia o tym, co się wydarzyło. Powiedział tylko spuszczając wzrok — „nie pamiętam”. Położyła dłoń na jego przedramieniu, spojrzała na niego ze zrozumieniem i powiedziała.

— Nic nie szkodzi. Przypomnisz sobie, choć nie wiem czy warto… Na pewno jesteś głodny — dodała wstając z fotela. — Zaraz coś przyniosę.

Zatrzymał jej rękę. Spojrzała pytająco na niego.

— Dziękuję.

Kiwnęła mrużąc oczy i uśmiechnęła się.

— Cieszę się, że nie popsułam Cię bardziej — dodała i wyszła.

Rozejrzał się po pokoju. Pomieszczenie był przestronne i jasne. Wielkie okno było częścią ściany. Za oknem szalała zawierucha i niewiele było widać, ale domyślał się, że właścicielce nie chciał umknąć jakiś wyjątkowo piękny widok. Meble były białe. Przy wielkim łóżku stał wygodny duży granatowy fotel. Na nim pstrokaty włochaty koc. Przy drzwiach wisiało duże lustro w srebrnej ramie. Wokół panował nieskazitelny porządek.

Monika po chwili wróciła z tacą. Postawiła ją na szafce. Podeszła do niego, zapytała o pozwolenie i uniosła go delikatnie podkładając dodatkową poduszkę. Wzięła odstawioną wcześniej tacę i postawiła przed nim, rozkładając niskie nóżki. Na tacy były świeże bułeczki, masło, ser, dżem i miód. Obok stała filiżanka gorącej kawy i szklanka soku jabłkowego.

— Proszę bardzo. Bułki właśnie wyjęłam z piekarnika — oznajmiła.

Musiał mieć wyjątkową minę, bo nagle zapytała:

— Jeśli wolisz coś innego, to zaraz przyniosę.

— Nie! Nie trzeba. Dziękuję — dodał pospiesznie. — Po prostu zaskoczyłaś mnie obfitością posiłku.

— Jesteś dużym chłopcem, musisz jeść porządnie — stwierdziła. — Jedz.

Nic nie odpowiedział. Kiwną tylko powoli głową i upił łyk kawy. Smakowała fantastycznie. Wypił wszystko naraz.

— Daj, przyniosę jeszcze — powiedziała, wyciągając rękę w jego kierunku. Podał jej filiżankę.

— Dziękuję.

Kiedy wyszła, zabrał się łapczywie do jedzenia. Umierał z głodu, a bułeczki pachniały zachęcająco. Pochłonął wszystko momentalnie. Od razu poprawił mu się humor. Z pełnym brzuchem świat wygląda weselej, stwierdził z zadowoleniem.

— Proszę. Twoja kawa — przyniosła mu kolejną filiżankę i jeszcze jedną dla siebie.

Rozsiadła się na fotelu obok.

— Cieszę się, że Ci smakowało — stwierdziła widząc puste talerze.

— Tak, dziękuję — teraz i on się uśmiechnął, wreszcie.

— Weź — wskazała na tabletkę na małym talerzyku na tacy. — To przeciwbólowa, pozwoli ci zapomnieć o ranie — uśmiechnęła się delikatnie. Kiwnął i połknął tabletkę.

— Przysiągł bym, że ktoś przy mnie leżał — powiedział po chwili zastanowienia.

— Tak — przyznała. — Chciałabym móc powiedzieć, że to ja, ale to był John.

— John? — zaniepokoił się.

— Tak, jest wyjątkowy — powiedziała z przejęciem, widząc jego minę. — Mieszkamy razem i bardzo się kochamy — dodała uśmiechając się i potęgując jego niepokój.

— John! — zawołała przeciągle. — Kochanie, przedstaw się proszę.

Roman przełknął nerwowo ślinę i poczuł jak pocą mu się dłonie. Starał się udawać luz, ale nie wyszło. Oznaki jego zdenerwowania były oczywiste. Patrzył wyczekująco na drzwi na wysokości około sześciu stóp. Usłyszał delikatne postukiwania po podłodze. Ten dźwięk mocno kolidował z oczekiwanym widokiem. Wreszcie do pokoju wbiegł brązowo umaszczony pies, nieznanej mu rasy i szczeknął radośnie.

— Przedstawiam Ci Johan’a. Spędziliście razem noc, powinniście się poznać — zaśmiała się.

— To pies! — ucieszył się. Zdziwiła go własna reakcja.

— Tak, pies! — przyznała z rozbawioną miną. Wiedziała co pomyślał i bawiło ją to. — Ogar polski.

John wskoczył na łóżko, merdał radośnie ogonem i nadstawił się do głaskania.

— No dobrze, już … dobrze — mówił cały czas tarmosząc Johna. Temu wyraźnie się podobało. — „John”, to raczej nie jest imię dla psa — stwierdził.

— Owszem, ale to nie ja go tak nazwałam. Dostałam używanego — odpowiedziała. Teraz on parsknął śmiechem.

— Co miałaś na myśli mówiąc, że spędziliśmy razem noc?

— Ogrzewał Cię i pilnował — wytłumaczyła.

— Chodź John, Roman musi odpocząć — powiedziała po chwili, gdy ten ułożył się wygodnie na nogach Romana i oczekiwał głaskania.

— Wolałbym wstać — powiedział.

— Dobrze, ale powoli, żeby nie zakręciło Ci się w głowie.

Pomogła mu usiąść. Odczekał chwilę i wstał powoli.

— Łazienka w tę stronę? — wskazał na drzwi po lewej.

— Tak. Poradzisz sobie?

— Mam nadzieję. Dziękuję.

Puściła go. Wszedł powoli do środka. Lekko zakręciło mu się w głowie, ale złapał równowagę. Podszedł do lustra. W odbiciu przywitał go obcy mężczyzna. Miał posiekaną od krzaków i opuchniętą od uderzenia twarz. Prawy łuk brwiowy zszyty. Ramiona podobnie jak twarz podrapane przez gałęzie. Pamiętał jak podczas ucieczki zarośla rozdzierały mu koszulę. Oparł się o umywalkę, jeszcze raz spojrzał w lustro; parzyły na niego puste oczy. Zapłakał.

~5~

Powoli wyszedł z łazienki owinięty ręcznikiem. W pokoju na świeżej pościeli czekał na niego komplet ubrań. Zapukała w futrynę.

— Wybacz — powiedziała. — Zostawiłam dla Ciebie ubrania. Powinny pasować, ale tam w szafie są też inne, możesz wymienić jeśli Ci coś nie odpowiada…

Przyjrzała mu się.

— Włosy masz mokre. Przeziębisz się. Pozwól, wiem, że ciężko to robić z raną w brzuchu.

Nie czekając na pozwolenie, nakazała mu gestem usiąść w fotelu. Potem z szafy obok wyjęła suchy ręcznik i owinęła nim jego głowę delikatnie masując; po chwili zdjęła ręcznik. Wyszła z nim do łazienki i wróciła z suszarką. Podłączyła i w kilka chwil wysuszyła i rozczesała mu włosy.

— No teraz lepiej — stwierdziwszy z zadowoleniem wskazała szafę. — Tam znajdziesz inne ubrania.

Zabrała suszarkę i zniknęła tak szybko jak się pojawiła. Spojrzał jeszcze raz na wybrany zestaw i bez zastrzeżeń zaczął się ubierać. Gdy skończył podszedł do okna. Zasłony były teraz odsunięte. Miał rację z okna rozciągał się piękny widok na dolinę. W oddali nad całym krajobrazem panowała wysoka — jak mu się zdawało — góra, teraz w znacznej mierze przysłonięta gęstymi chmurami. Na zewnątrz nadal padał gęsty śnieg. — Tak szybko stąd nie wyjadę — pomyślał. Odwrócił się od okna i skierował w stronę drzwi. Po drodze mijał komodę. W tej właśnie chwili uaktywnił się skrywany głęboko jakiś ciekawski gen, który nakazał mu zajrzeć do szuflady. Na pierwszy rzut oka nie było w niej nic niezwykłego. Ot zwyczajnie kobiece drobiazgi i zdjęcia. Na pewno nie było to ich stałe miejsce. Ramki były wyblakłe miejscami od słońca. — Schowała je — pomyślał — ale dlaczego? Rzucił okiem na twarze na zdjęciach. Na wszystkich Ci sami mężczyźni. Na jednych młodsi na innych starsi. Odłożył zdjęcia na miejsce i zamknął szufladę.

Stojąc w drzwiach salonu rozglądał się w poszukiwaniu gospodyni. Nie było jej. Przed płonącym kominkiem spał John.

— Widzę, że wszystko pasuje — stwierdziła, wchodząc do salonu z ciemnego korytarza.

— Tak, dziękuję — odpowiedział.

— Chodź usiądź przy kominku. Nie możesz się teraz przeziębić. Zrobię gorącej herbaty z żurawiną — powiedziała, podnosząc do góry słoik trzymany w ręce. — Chyba, że masz ochotę na coś innego.

— Nie, herbata będzie ok- zgodził się i poszedł powoli, przytrzymując się mebli, w stronę kominka.

Po drodze zatrzymał się przy regle z książkami. Było ich tam niewiele, więcej było w kartonach stojących przy regale. Przystanął przed nim i próbował czytać.

— Dlaczego nie rozumiem co tu jest napisane? — zapytał.

— Pewnie dlatego, że nie znasz polskiego; choć powodów może być wiele — zadrwiła.

— Umiem czytać — odparł oburzony.

— Nie wątpię — uspokajała. — Żartowałam. Rozchmurz się.

Roman nie miał ochoty na żarty; stale miał w głowie myśl o tym, że bandyci mogą tu wtargnąć lada moment. Jak on ma ją ostrzec? Co zrobią, gdy Sasha wkroczy do domu. Przecież on ich rozedrze na strzępy. Czuł się bezradny i strasznie przygnębiony. Z jednej strony nie chciał jej straszyć, ale z drugiej jeśli jej nic nie powie, może się to dla nich skończyć tragicznie. Może ma tu jakąś piwnicę, gdzie mogliby się ukryć — rozmyślał.

— Przepraszam, po prostu nie mam ochoty na żarty.

— To zrozumiałe. To ja przepraszam. Usiądź, nie forsuj się — poleciła. — Straciłeś sporo krwi i trochę minie zanim odzyskasz siły — tłumaczyła.

Kiwnął na zgodę i usiadł przed kominkiem. Rozejrzał się jeszcze raz po pokoju.

— Czy Ty masz jakiegoś bzika na punkcie polskich rzeczy? Pies, książki — zapytał bez zastanowienia

— Hmm, można tak powiedzieć. To moja ojczyzna — stwierdziła bez ogródek.

— Przepraszam — zawstydził się — nie pomyślałem; nie mówisz z akcentem, nie domyśliłbym się.

— Nic nie szkodzi.

— Długo mieszkasz w Stanach?

Zastanowiła się chwilę: — 5 lat, 6 miesięcy i …6 dni.

— Och, aż tak!

— Masz namyśli, że szczęśliwi czasu nie liczą? — zapytała.

Wzruszył ramionami.

— Może masz rację — przyznała zamyślona.

— Nie jesteś tu szczęśliwa?

— Kiedyś byłam i to bardzo — posmutniała. — I mam nadzieję, że znowu będę — dodała i podniosła zapraszająco kubek z parującą herbatą.

— Mogę zapytać, dlaczego nie jesteś szczęśliwa? — zapytał po chwili, choć w połowie pytania czuł, że było nie na miejscu.

Westchnęła. Nie chciała z nim o tym rozmawiać.

— To trochę skomplikowane — powiedziała i uśmiechnęła się machinalnie.

Kiwnął, zrozumiał, że woli o tym nie mówić. Popijał aromatyczną herbatę i rozglądał się po pomieszczeniu. Czuł się nieswojo. Zazwyczaj nie miał problemu z nawiązywaniem znajomości. Zawsze szło mu łatwo z fankami, wywiadami. Tu „sweet focia”, tam autograf, to jakiś buziak z fanką. Teraz czuł się dziwnie zakłopotany. Ona nie była jego fanką. Wydawała się nie wiedzieć kim jest. Przez moment jego ego poczuło się urażone, ale potem zdał sobie sprawę, że to nawet dobrze i rozluźnił się. Rozglądał się po pokoju i zauważył, że w drugim końcu stoi stara szafa grająca.

— Mogę? — zapytał wskazując na szafę.

— Jest zepsuta, ale jak uda Ci się ją naprawić, zniosę wszystko co tam wybierzesz — zakomunikowała.

— Zgoda! — wstał i podszedł pomału do szafy.

— Tylko uważaj na szwy! — ostrzegła.

— Dobrze — irytował się. — Chyba porządnie zszyłaś; nie muszę się bać, że coś mi wypadnie? — zadrwił.

— Tego nie mogę zagwarantować — odparła z miną urzędnika państwowego. — Znasz się na tym, czy mam się bać, że popsujesz ją bardziej? — zadrwiła.

— Nie znam się, ale bardziej nie da się jej już zepsuć — odparł i zabrał się do roboty, postękując. — Masz jakieś narzędzia?

— Zaraz poszukam — odparła i poszła gdzieś ciemnym korytarzem.

Po chwili wróciła z srebrną walizką na kółkach. Otwarła ją, a Romanowi szczęka zjechała do kolan, a potem przywarł do walizki jak mały chłopiec do klocków lego. Nie przypuszczała, że ktoś taki jak on będzie się cieszył na widok narzędzi i na dodatek będzie umiał ich użyć i to jeszcze skutecznie. — Facet, to facet — pomyślała i uśmiechnęła się w myślach.

— Skąd u Ciebie taki arsenał? — zapytał z podziwem.

— Należały do mojego ojca.

— Już nie należą?

— Już nie… — odparła z zamyśleniem.

— Przepraszam — powiedział zawstydzony, bo dotarło do niego, że odkrył powód jej nieszczęścia.

— Nic się nie stało — odpowiedziała.

— Może mężowi się przydadzą? — zaryzykował i asekuracyjnie dodał: — albo partnerowi…

Spojrzała na niego i zapytała z uśmiechem: — Czy chcesz mnie o coś zapytać?

— Nie — odparł niemal natychmiast — To znaczy tak — zmieszał się.

— Obecnie w Polsce — odpowiedziała na niezadane pytanie.

— Co w Polsce? — był zdezorientowany.

— Mój mąż, jest teraz w Polsce — wyjaśniła.

— Mieszkasz tu sama? Czy wy…? Przepraszam, nie powinno mnie to obchodzić — wycofał się.

— Jeśli pytasz, czy jesteśmy rozwiedzeni to odpowiedź brzmi: nie. Ale bywamy w przymusowej separacji i… — nie dokończyła, bo nagle szafa się włączyła i zaczęła grać.

— HA! Nie wierzyłaś we mnie — krzyknął.

— Wierzyłam od samego początku. Inaczej nie dałabym Ci narzędzi do rąk — odparła i wróciła do picia herbaty.

Siedziała rozłożona na kanapie z nogami na fotelu, głowę wspierała na oparciu kanapy. Myślami uciekła daleko, bardzo daleko.

— Masz tu ciekawą kolekcję — zauważył.

— Owszem — odparła nie ruszając się z miejsca.

— Znam to — pochwalił się wskazując na jedną z płyt.

Zerknęła przez moment i uśmiechnęła się. Pomyślał, że pochwali się wiedzą na temat tej płyty i zaczął:

— Tych nagrań użyto w…

— … w grze wideo — dokończyła za niego. — Nie było łatwo dostać to na winylu — przyznała.

Patrzył przez chwilę zaskoczony. Nie ruszyła się z miejsca. — Wiedziała kim jestem! Wiedziała od samego początku! — Rozejrzał się po pokoju. Dostrzegł to, czego nie widział wcześniej. Na szafce zza telewizora wystawało pudełko od gry, w której grał. Chciała je ukryć! W szafie grającej znalazł więcej muzyki z tej gry i te wszystkie męskie ubrania idealnie pasujące na niego. Strach podpowiadał mu straszne rzeczy. Czy ona była w zmowie z Jimem? Nie mógł dłużej milczeć, musiał coś powiedzieć.

— Może być ta? — zapytał.

— Wybierz co chcesz, obiecałam.

Uruchomił szafę i wybrał piosenkę. Wrócił na kanapę i rozsiadł się obok niej, tak samo wyciągając nogi na fotelu obok, a głowę kładąc na oparciu kanapy, postękując lekko, bo rana postanowiła o sobie przypomnieć. Patrząc w płomienie rzekł po chwili:

— Wiesz kim jestem — bardziej stwierdził niż zapytał.

— Tak.

Odpowiedź była oczywista.

— Od początku wiedziałaś?

— Nie.

— Nie?! Jak to nie?! — pomyślał. — Kłamczucha! — krzyczał w myślach z oburzenia.

— Kiedy na to wpadłaś? — zapytał z całych sił starając się panować nad głosem i obrócił głowę w jej stronę.

— Kiedy zmyłam z Ciebie krew i błoto — odparła i odwzajemniła spojrzenie.

— Czemu nie przyznałaś się wcześniej?

Spojrzała na niego z wyrzutem.

— Mogłabym zadać Ci to samo pytanie.

Miała rację. Miał sporo okazji, żeby się porządnie przedstawić. Niby wszystko się zgadzało, ale nadal czuł jakiś wewnętrzny niepokój.

— Przepraszam, powinienem był to zrobić — odpowiedział na zarzuty.

— Nie musisz przepraszać — odarła. — Sądziłam, że wolisz być anonimowy. Szanowałam to.

Kiwnął głową. Nie był z nią szczery. Sprowadził na nią niebezpieczeństwo, kto wie co by było, gdyby nie śnieżyca. Być może nadal się tam gdzieś czai. Jak on ma jej teraz o tym powiedzieć? — zastanawiał się intensywnie.

— O czym myślisz? — zapytała i wyrwała go z zadumy.

— O tym, że … — zawahał się na moment — muszę Ci coś powiedzieć.

Kiedy pytałaś o to co się stało, nie byłem z Tobą do końca szczery. Nie wiem dlaczego nie powiedziałem prawdy od razu. Wybacz.

Zostałem porwany spod lokalu w Dallas, gdzie świętowaliśmy wieczór kawalerski członka ekipy. Próbowałem się uwolnić — wtedy mnie pobito. Nie wiem dokąd mnie wieźli, ale wiem kto. Samochód nagle wypadł z drogi. Więzy się poluzowały i udało mi się uciec. Straciłem równowagę i spadłem w dół zbocza. Wtedy Jim — jeden z porywaczy — strzelił do mnie z kuszy. Nie wiem jak udało mi się zebrać siły, ale uciekałem dalej. Wtedy znalazłem Twój dom. Resztę znasz — zamilkł na chwilę. — Widzisz, oni — Jim i jego dwaj kumple — gdzieś tam są i obawiam się, że mnie szukają. Prędzej czy później dotrą tu i będą kłopoty…

— Już dotarli — przerwała mu.

— Jak to „dotarli”? ! — zapytał zdziwiony i wystraszony.

— Nie martw się, zagrożenie zostało wyeliminowane — powiedziała spokojnie.

— Wyeliminowane? Jak? — denerwował się.

Nie wiedziała jak mu to powiedzieć. Był wstrząśnięty tym co się stało. Była pewna, że powiedzenie mu, że trzyma w piwnicy 3 jego porywaczy nie pomoże. Zastanawiała się przez chwilę, w końcu zdecydowała.

— Chodź, pokażę Ci — wstała i wyciągnęła do niego rękę.

Wstał powoli, pomogła mu się podnieś; podał jej rękę. Prowadziła go ciemnym korytarzem zaczynającym się przy szafie grającej na drugim końcu pokoju. Obok mijali schody do piwnicy. Po prawej wejście do obszernej kuchni z wielkim oknem wychodzącym na taras. Doszli do drzwi na wprost. Otworzyła je. To garaż. We wnętrzu stał wielki czarny Ranger Raptor. — Mój przyjaciel miał podobnego — pomyślał. W kącie pod ścianą stało coś jeszcze, przykryte plandeką. Ale chyba nie to mu chciała pokazać.

— Zaczekaj moment — powiedziała i weszła za Rangera.

Coś kliknęło i nagle otworzyło się wejście w podłodze i prowadzące w dół schody.

— Pójdę pierwsza — oznajmiła.

Ruszył za nią bez ociągania. Schody nie prowadziły głęboko, na ich końcu były kolejne drzwi, tym razem nie ukryte, a metalowe, ciężkie i zbrojone. Z boku po prawej stronie znajdował się elektroniczny czytnik otwierający. Przyłożyła do niego rękę. Drzwi się otworzyły. Jego oczom ukazało się pomieszczenie wydrążone w skale, nie większe niż salon na górze, a pod ścianami po przeciwnych stronach siedziało 3 mężczyzn. Dwóch w kaftanach bezpieczeństwa z workami na głowach po jednej stronie; trzeci naprzeciwko bez worka. Poznał go, to Nikolaj — jeden z porywaczy. W środku było cieplej niż można się było spodziewać, ale panował straszny zaduch. Musieli tam siedzieć już ładne parę godzin. Więźniowie usłyszawszy ich, zaczęli się poruszać i mówić coś przez zakneblowane usta. Spojrzała na niego i ze stoickim spokojem rzekła:

— Zagrożenie zostało zneutralizowane. Gdy śnieżyca ustanie, przyjedzie po nich szeryf.

Zaniemówił. Radość mieszała się w nim z przerażeniem.

— Kim ty jesteś? — wydusił z siebie wreszcie.

~6~

Na lotnisko przyjechał po nią pięknym, czarnym Rangerem Raptorem w limitowanej wersji Hennessey Performance i wnętrzem wykonanym na zamówienie, jakiś sztywniak. W samochodzie panował idealny porządek i unosił się elegancki zapach męskich perfum. „Sztywniak” otworzył przed nią drzwi i zaprosił do środka. Wsiadła zaskoczona i podniecona zarazem. Samochód był zachwycający; rozglądała się z zaciekawieniem po wnętrzu, zapominając o tym, gdzie i po co jest.

Jej towarzysz natomiast, oprócz standardowego „Welcome to America!” i „How was your flight?” nie odzywał się wcale. Zatem czuła się rozgrzeszona z tego, że skupia się na aucie, a potem gapi się w okno podziwiając wielką Amerykę, zamiast silić się na konwersacje. Była mocno zdenerwowana. Adrenalina trzymała ją w stanie pełnej gotowości. Nie zmrużyła oczu cały lot, teraz miała wrażenie, że w tyłku ma bateryjki jak różowy króliczek pewnej znanej marki „bateryjkowej”.

Niewielu zdecydowałoby się na taki ruch. Do najmłodszych nie należała. Miała już prawie 45 lat, dom, rodzinę, pracę — inną pracę; nie lubiła jej strasznie. Mimo wszystko takie decyzje podejmuje się mając lat 20. Znajomi i rodzina pukali się w głowę. Ale ona liczyła się ze zdaniem tylko jednej osoby. Razem podjęli tę decyzję i tylko to się dla niej liczyło. Choć wszystko wydawało się jakieś nierealne, spakowała walizkę, wsiadła w samolot i przyleciała tu. Musiała wykorzystać daną jej szansę. „Raz się żyje”. Pomyślała, siląc się na luz. Gdy wysyłała swoje CV, też tak pomyślała, ale z większym entuzjazmem.

Tamtego dnia wróciła do domu zdrowo wkurzona. W biurze z trudem powstrzymała się przed dokonaniem morderstwa w afekcie. Dawno już jej tak nikt nie wkurwił. Miała dość. Dość bycia tanią siłą roboczą w firmie zarządzanej przez durnych, szowinistycznych samców o mikroskopijnych rozumkach. Odruchowo rzuciła okiem na skrzynkę mailową. Znalazła ogłoszenie o pracę. Była tak poruszona, że nawet nie doczytała lokalizacji. W sumie chciała zrobić coś, na poprawę samopoczucia, nawet jeśli byłoby to zwykłym kopnięciem trawy. Zaczęła więc od pierwszej z góry oferty. Stanowisko — Office Manager w jakimś urzędzie, wymagania raczej niskie, równie dobrze mogli napisać, „nie masz nic innego do roboty — zadzwoń”. Przeszło jej przez myśl, że to nie dla niej; do takiej roboty trzeba się prezentować, a u niej z prezencją bywało różnie. Jednak było jej wszystko jedno; chciała coś zrobić; chciała, żeby zadzwonili i żeby poczuła, że ktoś jest nią zainteresowany — taki personalny turbo dopalacz.

Zatem wysłała aplikację i pomyślała: „Raz się żyje!”. Postanowiła zrobić coś ze swoim życiem, ale i tak nie wspomniała o tym mężowi, bo i po co; mimo wszystko nie wierzyła, że zadzwonią. Nie miała szczęścia do cudownych zbiegów okoliczności. Nie mogła też liczyć na zachwyt rekruterów, bo nie wyróżniała się niczym szczególnym. Przynajmniej nie chwaliła się tym, czym niewątpliwie się wyróżniała. Bo kogo mogło obchodzić, że ma słuch absolutny i dwuoktawową skalę głosu? Kogo obchodziło, że ma niezwykłą wyobraźnię, umiejętności plastyczne i manualne? Teraz nikogo to nie obchodziło. Zmarnowała swój talent i nie było odwrotu. Teraz była przeciętnej urody, z pokaźną nadwagą, wypaloną zawodowo panią manager w jakiejś garażowej firmie bez przyszłości. Wstawała codziennie rano z odruchem wymiotnym na myśl o tym, że musi wrócić do tych ograniczonych umysłowo, leniwych dupków, którzy próbują wykorzystać ją na każdym kroku, stosując na niej prymitywne metody manipulacji i kłamstwa.

Chciała im wreszcie pokazać środkowy palec. Marzyła o tym od kilku ostatnich lat. Ale nie miała dość odwagi, dość determinacji, żeby odmienić swój los. Tak samo jak wtedy, gdy była młoda. Nie miała wtedy nikogo przy sobie, kto by jej powiedział, że może wszystko. Teraz też tak było. Po za tym do wieczora złość jej przeszła. Przez lata nauczyła się wmawiać sobie, że na zmiany jest za stara, a kredyt trzeba z czegoś spłacać.

Tymczasem następnego dnia, a w zasadzie wieczoru — zadzwonili. Wtedy do niej dotarło, że chodzi o pracę w ambasadzie w USA. Usiadła z wrażenia i siedziała przez dłuższą chwilę z otwartą buzią. Początkowo myślała, że to jakiś żart. Nie znała się za dobrze na wymaganiach dla pracowników dyplomatycznych, ale była przekonana, że nie bierze się do pracy w dyplomacji ludzi z przysłowiowej ulicy. Coś jej nie grało w tym wszystkim, więc gdy mężczyzna w słuchawce umówił się z nią na rozmowę on-line, pomyślała, że nieźle wdepnęła. Cóż było robić. Naważyła piwa, trza je teraz wypić. — Zobaczymy — pomyślała.

Na rozmowie szanowna komisja rekrutacyjna, utwierdziła ją w przekonaniu, że to jest faktycznie żart. Wyglądali jak wzięci z łapanki. Wydawało jej się, że są bardziej przerażeni niż ona. Gubili się i sprawiali wrażenie niezorientowanych w temacie. Trochę ją to irytowało, ale w zasadzie nie zaskoczyło. Czekała jednak na dalszy rozwój sytuacji. Gdy się w miarę ogarnęli, kazali jej opowiedzieć coś o sobie, więc zaczęła opowiadać; wtedy zauważyła, że nie słuchają jej w ogóle. Widziała, że czytają pytania z kartki, a gdy odpowiadała, nie było zrozumienia w wyrazie ich twarzy. Równie dobrze mogła odpowiadać „pomidor”. Była wkurzona. Miała ochotę się rozłączyć, ale jej natura zapragnęła zemsty. W pewnym momencie, rozsiadła się wygodnie na swoim fotelu i zaczęła na każde kolejne pytanie odpowiadać, podając po kawałeczku przepis na pierogi. Trochę im zajęło zanim się zorientowali. Mieli nieziemskie miny, omal nie parsknęła śmiechem.

W końcu, tym razem ze wzmożoną czujnością, zaczęli przeprowadzać jakiś test. Pytania były bez sensu i powtarzały się. Do pytań bez sensu prosiła o rozwinięcie, a te powtarzające się kończyła stwierdzeniem: „Już odpowiedziałam na to pytanie”. Na końcu była zagadka, która pokrótce brzmiała tak:

„Dziewczyna na pogrzebie ojca widzi kogoś, kogo pokochała od pierwszego wejrzenia. Nie znała tej osoby, nie miała pojęcia kto to. Nie wiedziała jak się z nim skontaktować. Była zdesperowana i szaleńczo zakochana. Pytanie brzmiało: Co zrobiła dziewczyna, żeby spotkać tego kogoś jeszcze raz?”

Pomyślała chwilę i po czym odpowiedziała:

— Sądzę, że szaleńczo zakochana i zdesperowana dziewczyna, doprowadziła do kolejnego pogrzebu w rodzinie.

Rekruterów zatkało, ale ktoś coś im podpowiadał, więc za chwilę dopytali:

— A co Pani by zrobiła w takiej sytuacji?

— Ja? — zdziwiła się.

Gdy potwierdzili, odpowiedziała:

— Za stara jestem na takie emocje. Poza tym moja siostra zna wszystkich, nie musiałabym nikogo zabijać — dodała z uśmiechem, mrugając.

Dałaby głowę, że w tle ktoś się roześmiał, ale szanowna komisja była skonsternowana. Nie wiedzieli co odpowiedzieć. Wymienili między sobą tylko kilka nerwowych uśmieszków i podziękowali za rozmowę, zakańczając połączenie.

Gdy usłyszała: „Dziękujemy, skontaktujemy się z Panią” — była przekonana, że to na tyle, że ma sprawę z głowy. Jej interpretacja zagadki musiała nimi wstrząsnąć. — I dobrze — pomyślała. — Odechce im się robić sobie z ludzi żarty!

Znowu się pomyliła. Po tygodniu odezwali się i zaprosili ją do Ministerstwa Spraw Zagranicznych na podpisanie umowy. Prawie zemdlała.

— Szlak! — Zaklęła. — Muszę powiedzieć Maciejowi — pomyślała z przerażeniem.

Ta rozmowa była dużo gorsza. Patrzył na nią jakby go zdradziła. Nie miała zamiaru dostawać tej pracy — głupio brzmiało nawet w myślach. Był wściekły, ale następnego dnia nagle zmienił zdanie. Uznał, że to szansa dla wszystkich i zaczął planować wyjazd i przejęcie obowiązków „matki”.

To było trzy miesiące temu. Teraz była w drodze do hotelu, pięknym autem z potężnym i cudnie brzmiącym silnikiem, które prowadził przystojny mężczyzna po pięćdziesiątce, który się w ogóle nie odzywał.

— Pierwszy raz w Stanach? — zapytał nagle po polsku.

Serce się jej uradowało. Chciała go ucałować. Oczywiście nie zrobiła tego. Zamiast tego odpowiedziała grzecznie: — Tak — a po chwili dodała: — Myślałam, że jest Pan Amerykaninem.

— Tylko w połowie — odpowiedział z uśmiechem. — Czy to coś zmienia?

— Nie. Skąd. Po prostu ucieszyły mnie dźwięki polskiej mowy — wyjaśniła zawstydzona.

Uśmiechnął się.

— Przywyknie Pani — stwierdził. — Trudno było się zdecydować? — zagadnął.

— Nie było łatwo — przyznała.

Uśmiechnął się, a potem ciągnął ją dalej za język:

— Mąż puścił Panią bez wahania?

— Tak zupełnie bez wahania, to nie… — zamyśliła się.

— A jak chłopcy?

Spojrzała na niego zdziwiona.

— Sporo Pan o mnie wie — stwierdziła.

— Nie był bym dobrym agentem, gdybym nie wiedział — odparł. — Poza tym mówiła Pani o rodzinie na rozmowie, tuż przed tym zanim upokorzyła Pani naszą komisję rekrutacyjną — dodał z uśmiechem.

— Przepraszam — zawstydziła się.

— Niech Pani nie przeprasza, zasłużyli sobie — zaśmiał się. — Powinienem podziękować za ujawnienie ich słabości.

Ulżyło jej, a wraz z tym do mózgu dotarło słowo „agentem”.

— Jest pan agentem?! — zapiała zdziwiona.

— Proszę mi wybaczyć, nie przedstawiłem się. Nazywam się Stanisław Głądecki. Jestem Szefem Służb Ochrony, będę Pani przełożonym.

— Bardzo miło mi Pana poznać — wydusiła, nie mogąc zrozumieć o co chodzi. — Trochę się zgubiłam, może mi Pan wyjaśnić jakich służb?

— Ochrony — wyjaśnił zadowolony.

— Ale ja w dalszym ciągu nie rozumiem.

— Właśnie dlatego postanowiłem osobiście Panią odebrać, żeby mieć czas na rozmowę zanim spotka się Pani jutro z Ambasadorem i resztą pracowników — zakomunikował.

Nic nie odpowiedziała, bo uznała, że odpowiedź po raz trzeci „w dalszym ciągu nie rozumiem” nie wpłynie korzystnie na jej wizerunek, wiec postanowiła czekać cierpliwie na dalszą część wynurzeń Pana Szefa Ochrony.

— Chcę, żeby Pani wiedziała, czego będę od Pani oczekiwał — zrobił pauzę. — Zdaję sobie sprawę, że nie ma Pani doświadczenia w tej dziedzinie. Ale to nie jest istotne. Ma Pani doświadczenie w innych dziedzinach i odpowiednie cechy charakteru — to jest ważne. — Reszty się Pani nauczy.

Trochę ją zdziwiło to co powiedział, bo co jak co, ale na kawie znała się wyśmienicie, a na zarządzaniu biurem równie dobrze, albo i lepiej. Zastanawiała się też, które to te odpowiednie cechy charakteru miał na myśli, ale wolała nie dopytywać.

— Najpierw jednak należą się Pani wyjaśnienia — stwierdził. — Po pierwsze Pani zadaniem nie będzie robienie kawy i umawianie spotkań, oczywiście.

— Oczywiście! Office manager to w końcu nie sekretarka — drwiła w myślach, ale on miał chyba lepszy pomysł na jej obowiązki, bo wyraźnie cieszyło go to, co za chwile miał jej zakomunikować,

— Wiem, że nie została Pani o tym poinformowana wcześniej. Sprawa była niejawna, żeby nie wzbudzać niepotrzebnie zainteresowania.

Uniosła brew; serce waliło jej jak młotem, zrobiło jej się gorąco. — Tak zdecydowanie umiesz budować napięcie — drwiła w myślach, próbując rozładować stres.

— Nie będzie Pani Office Managerem — oświadczył. — Zostanie Pani Funkcjonariuszką Służb Ochrony Państwa, takim agentem specjalnym — oświadczył swobodnie i wyglądał jakby oczekiwał oklasków.

— Chyba Cię pojebało człowieku! — zaklęła w myślach. — Agentem specjalnym? Chyba specjalnej troski! Miała zostać urzędnikiem państwowym, se-kre-tar-ką. Co za durny pomysł! — bulwersowała się w duchu. Poczuła nagłe uderzenie gorąca. Serce waliło jej jakby chciało wyskoczyć z piersi, czuła, że ręce jej się pocą. Nie wiedziała co zrobić. Chciała wykrzyczeć mu to, co przed chwilą sobie pomyślała, ale czuła, że nie może tego zrobić. Doprowadzało ją to do szału. Emocje w niej wzbierały i wiedziała, że jeśli czegoś nie zrobi, to zaraz wszystko wylezie z niej oczami. Patrzyła na niego przez chwilę zbierając myśli, potem odetchnęła głęboko, żeby opanować emocje i zaczęła:

— Wie pan, że ja mam 45 lat? — zapytała jakby nigdy nic, starając się z całych sił panować nad głosem.

— Owszem.

— Stroi sobie pan ze mnie żarty?

— Nie, dlaczego?

— Nie wydaje się panu, że na zabawę w „super agentów”, to ja już jestem za stara? — Zapytała bez ogródek.

Skoro jemu wolno było w ten sposób traktować temat, czuła się usprawiedliwiona.

— Nie — odparł krótko.

— Acha — skwitowała.

— No i wszystko jasne. A jakie proste. Tylko ja widzę, że to bzdura? — Pomyślała.

— Chce pani zrezygnować? — zapytał po chwili.

— To czego ja chcę, nie ma tu nic do rzeczy. Po prostu jestem świadoma swoich ograniczeń i myślę, że pan też powinien — stwierdziła.

— Ja jestem świadom własnych ograniczeń. To dość pomocne — zaśmiał się. — Musi Pani zrozumieć, że ograniczenia są tylko w naszej głowie — odpowiedział, wskazując swoją czaszkę.

— Nie o twoje ograniczenia mi chodziło. Z resztą nie ważne — pomyślała zrezygnowana.

Była zdezorientowana i zdenerwowana. — Jednak to był głupi żart — pomyślała. Miała wrażenie, że zadrwiono z niej. Została zmanipulowana i oszukana. -„Niejawne”? Co to kurwa ma znaczyć? Kim ona będzie? „James Bond” od siedmiu boleści! — drwiła w myślach.

— Mam zawrócić? — zapytał.

— Słucham? — zapytała wyrwana z zamyślenia.

— Pytam, czy mam zawrócić na lotnisko? — powtórzył pytanie.

— Nie — odpowiedziała bez emocji. — Mam tylko nadzieję, że jeśli mi się nie uda, to mnie Pan nie zastrzeli — dodała po chwili i to nie miał być żart.

— Nie sądzę — uśmiechnął się. — Ale będę mocno rozczarowany — dodał.

Odwzajemniła słaby uśmiech. W rzeczywistości była wściekła. Ale co miała zrobić? Już w pierwszej godzinie nadrzeć się na nowego szefa? Choć należało mu się i to bardzo.

— Zmęczona? — zapytał.

— Teraz i tak nie zasnę przez tydzień — powiedziała zgodnie z prawdą.

Zaśmiał się. — To nie jest śmieszne — oburzyła się w myślach, ale nic nie powiedziała. Nie zareagowała w ogóle.

— Pozwoli się Pani zatem zaprosić na wczesną kolację? — zapytał.

Było około godziny 16, w Polsce była 22.

— Bardzo chętnie — odpowiedziała, choć nie miała ochoty. Chciała iść sobie popłakać, bo czuła, że wdepnęła po same uszy.

— Doskonale! — ucieszył się. Ona znów nie skomentowała, jedynie złorzecząc w myślach.

Podjechał pod lokal z polskim szyldem. „Restauracja Oberża”. Uśmiechnęła się.

— Ktoś tu umie przeczytać tą nazwę? — zapytała, domyślając się, że i z „Głądeckim” sobie pewnie też nie radzą.

— Zdziwiłaby się Pani jak żołądek wpływa na naukę języków obcych — odparł z uśmiechem.

Przy wejściu przywitała ich gospodyni. Zaprowadziła ich do stolika przy oknie, przyjęła zamówienie.

— Mogę o coś zapytać? — zaczęła nieśmiało.

— Proszę — odpowiedział.

— Po co ambasadzie w kraju sojuszniczym agent specjalny?

— No tak — zreflektował się. — Widzi Pani, Ameryka to duży kraj i dużo się w nim dzieje. Nasze działania są skierowane przede wszystkim na to, aby sojusznik pozostał sojusznikiem, rozumie Pani?

— Nie, ale mam nadzieję niebawem zrozumieć — przyznała.

— Oczywiście — zaśmiał się. — Mamy przygotowany dla Pani dość intensywny program szkoleń. Myślę, że niebawem będzie Pani wiedzieć więcej ode mnie.

— Tego nie byłabym taka pewna, ale zrobię co w mojej mocy — uśmiechnęła się niepewnie. — Co jest w tym planie? — zapytała.

— To chciałbym omówić jutro z Ambasadorem, bo to w dużej mierze jego plan, więc nie chciałbym wchodzić mu w paradę — tłumaczył. — Z resztą on uwielbia opowiadać, więc chcę dać mu satysfakcję — dodał.

— A tak ogólnie czego będą dotyczyć te szkolenia? Rozumiem, ale lubię wiedzieć z wyprzedzeniem co mnie czeka — uśmiechnęła się niewinnie.

— Tak ogólnie — westchnął — to duży nacisk położymy na dyplomację, ale też trening fizyczny. Niech się Pani nie obawia — powiedział widząc jak oczy jej się rozszerzyły. — To sama przyjemność — zapewniał. Westchnęła tylko, ale postanowiła się „nie obawiać”.

Rozmowa ogólnie była drętwa. Po pierwsze dlatego, że ciągle miała w głowie to, co usłyszała, a po drugie, bo jej nowy szef nie był zbyt towarzyski. Starała się jednak nie zepsuć pierwszego wrażenia jeszcze bardziej, więc siliła się na uprzejmości jak mogła najbardziej.

W hotelu nie mogła zasnąć. Wciąż mieliła w głowie to co jej powiedział. Chciało jej się płakać. — Ale wdepnęłam — pomyślała. — Nawet uciec stąd nie bardzo jest jak. Naiwna idiotka! Nie miała wyjścia. Naważyła piwa, musiała je teraz wypić.

Następnego dnia zaczęła nową pracę. W pierwszej kolejności poznała Ambasadora i jakiegoś naburmuszonego chirurga o nazwisku Coval, a potem innych pracowników ambasady. Od tego momentu stale poznawała nowych ludzi i nowe rzeczy. Na razie mieszkała w hotelu, bo jej mieszkanie służbowe było w remoncie. W sumie było jej to na rękę, bo przynajmniej nie musiała gotować.

Pierwsze tygodnie były dla niej ciągiem zamazanych kardów z jakiegoś obcojęzycznego filmu z napisami. Czuła, że traci kontrolę nad swoim życiem i nie podobało jej się to. Bardzo jej się to nie podobało.

Dotychczasowe wypracowane przez ponad 40 lat zwyczaje, przestały obowiązywać z dnia na dzień. Nowa praca, nowi ludzie i na dodatek kompletnie nowy, na swój sposób egzotyczny kraj. Wszystkiego musiała uczyć się na nowo, także samej siebie. Musiała na nowo zapanować nad wszystkim. Zatem wszystkie przydzielone jej zadania i obowiązki ułożyła skrupulatnie w plan dnia. Nie było łatwo, obowiązków w sumie nie było wiele, ale szkolenia i treningi wypełniały jej cały wolny czas. Na szczęście wkrótce wciągnęła się w rytm tego nowego życia i dalej poszło już znacznie lepiej. Powoli tworzyła sobie nowe zwyczaje i rytuały. To pozwoliło jej odzyskać kontrolę. Planowała i realizowała. To samo robiła z zadaniami w biurze Ambasadora — był pod wrażeniem. Spodobały mu się nowe zwyczaje i szybko przeniósł je na całą Ambasadę. Stanisław się chwilę opierał, ale w końcu uległ presji pozostałych i dostosował się do nowego porządku.

„Najwyższy porządek” — tak nazywał ją Ambasador (był fanem Gwiezdnych Wojen), a ona była z tego dumna. W końcu tego się podobno od niej oczekiwało. Spryt do organizacji pozwolił jej ogarnąć więcej zajęć i szkoleń niż się na początku spodziewała. Było nieźle, przynajmniej pod tym względem. Brak rodziny, choć ciążył, dawał dodatkowe możliwości czasowe. Tu nie musiała się martwić, o której wraca do domu i o której z niego wychodzi. Robiła to co chciała i kiedy miała na to ochotę — inaczej: to co konieczne i wtedy kiedy trzeba. To była dla niej zupełna nowość, a raczej pewnego rodzaju wolność — rekompensata za rozłąkę.

Pan Stanisław uczył ją wszystkiego o zadaniach Służb i agentów oraz przydzielał jej obowiązki, wcześniej omawiając zadanie. Zawsze wymagał perfekcji, więc pod tym względem dobrze się rozumieli. Szanował ją i słuchał co miała do powiedzenia. Gdy nie zgadzał się z jej zdaniem rozmawiali o tym i wspólnie dochodzili do kompromisu. Nie torpedował jej pomysłów, ani nie wpadał w przesadny zachwyt. Podchodził chłodno do każdego tematu i starał się uczyć ją tego samego. Widziała, że mu zależy na dobrej współpracy i na tym, żeby jej się udało. Motywował ją tym i napędzał. Nie chciała go zawieźć. Zawsze starała się jak najlepiej wykonać zadanie i była w tym świetna.

Głądecki w Ambasadzie wzbudzał powszechny respekt, żeby nie powiedzieć strach, a w kręgach niewieścich — bez względu na wiek niewiasty — zachwyt. Musiała przyznać, że był pociągający i niezwykle inteligentny. W niej budził podziw i szacunek, ale było w nim też coś jeszcze, coś niezwykłego, coś co nie umiała nazwać. Był to raczej zlepek uczuć, które odczuwała w jego obecności. Całe swoje dorosłe życie marzyła o takim szefie. O osobie, która będzie dla niej wzorem do naśladowania, kimś kogo można podziwiać, kimś od kogo można się uczyć i kto będzie ją napędzał. Nieoczekiwanie znalazła tego kogoś. Była nim zachwycona, patrzyła w niego jak w obrazek. Mimo całej tej swojej srogiej i niedostępnej otoczki, dla niej był inny; uprzejmy i cierpliwy. Mówił do niej w taki sposób, że czuła jakby znów miała dwadzieścia lat, i cały świat stał przed nią otworem. Uwielbiała to uczucie.

Pracowali razem. Jego biuro było przestronne z pięknym widokiem na miasto. Postawiono w nim dodatkowe biurko — dla niej. Z początku miała obawy, ale okazało się, że to niesie za sobą tylko korzyści. Przede wszystkim to, że wzbudzała przez to powszechną zazdrość we wspomnianych kręgach niewieścich. Miała przez to nikłe szanse na jakieś przyjaźnie, ale miała to gdzieś. W poprzednim życiu oduczyła się zabiegać o względy tzw. przyjaciółek i było jej z tym dobrze.

Najtrudniej jednak było jej pokonać samą siebie na treningach. Przekonała się o tym już na pierwszych ćwiczeniach. Okazało się, że Pan Stanisław, na co dzień zimnokrwisty i dostojny, na sali treningowej okazał się niezwykle energicznym i sprawnym fizycznie mężczyzną, któremu nie jeden 30-latek mógł pozazdrościć kondycji, a już na pewno sylwetki.

Przyglądał jej się przenikliwym wzrokiem, oceniając każdy szczegół i każdy jej ruch. Był stanowczy i apodyktyczny, tak inny aniżeli w ambasadzie. Jego sposób bycia na sali pasował do zimnego, oceanicznego błękitu jego oczu. Był wymagającym trenerem, w tej materii nie uznawał kompromisów i dawał jej niezły wycisk. Ćwiczyli dwa, trzy razy dziennie. Rano biegali lub pływali, po południu ćwiczyli na siłowni, a wieczorami uczył ją walczyć. To nie był tryb „comfort”, raczej „extreme”.

Z początku była nakręcona i zmotywowana. Endorfiny pozwalały odczuwać radość z wysiłku. Ale Pan Stanisław oczekiwał coraz więcej; więcej niż była w stanie z siebie dać.

Gdy widział, że miała dość, odpuszczał i zabierał ją do sauny, albo na masaż. Masażysta-fizykoterapeuta stawiał ją na nogi i następnego dnia znów musiała wziąć się w garść i wrócić do ćwiczeń.

Najtrudniej było jej nauczyć się walczyć. Ciągle ją strofował: „Pamiętaj o oddychaniu!” „Rozstaw nogi!”, „Ręce wyżej!” „To nie balet!”, „Patrz na przeciwnika!” Chciała umieć, chciała pokazać, że da radę — jak zawsze, ale nie potrafiła tego ogarnąć. Gdy pilnowała oddechu, to zapominała o unikach, gdy panowała nad unikami, krzyczał, że to nie balet. Co tu dużo mówić, szło jej źle. Miała tego świadomość. To co przynosiło jej radość za dnia w ambasadzie, wieczorami umierało pod naporem fizycznego bólu, zmęczenia i poczucia wstydu. Cierpiała — każdego dnia odczuwała ból nie tylko fizyczny, ale i psychiczny. Czuła się obco i samotnie. Mimo sukcesów w ambasadzie, porażki na sali treningowej popychały ją systematycznie w dół. Samoocena spadła poniżej zera. Płakała prawie każdej nocy. W dzień trzymała fason, udając przed całym światem i sobą samą, że jest „cool”. Wciąż była nierozpakowana i gotowa na powrót do kraju w każdej chwili. Była prawie pewna, że Stanisław o tym wiedział.

Pewnego razu po powrocie z lunchu, znalazła w swoim notesie kartkę, a na niej wiadomość: „Wzbogać dietę o dodatkową porcję białka i uzupełniaj elektrolity. Powodzenia!” Nie miała pojęcia kto jej to zostawił, ale postanowiła pochylić się nad tematem. Zadbała o dietę i faktycznie, była jakby mniej zmęczona. Nabrała wiary we własne siły. Dziękowała w myślach swojemu „Aniołowi Stróżowi. Była przekonana, że to Głądecki zwłaszcza, gdy po treningu, na którym nadwyrężyła kontuzjowane kiedyś kolano, w szufladzie biurka znalazła maść na stłuczenia i zwichnięcia.

Mijał właśnie czwarty tydzień jej pobytu. Miała za sobą wiele dni ciężkich, wielogodzinnych treningów dzień w dzień. W toalecie podsłuchała rozmowę dwóch urzędniczek.

— Słyszałaś plotkę? Ta nowa ma zastąpić Szefa — powiedziała jedna.

— Chyba żartujesz? — zdziwiła się druga.

— Nie. Wieśniara myśli, że jest taka genialna, a podobno Głądecki ostro się pokłócił z Ambasadorem o ten wybór. Ambasador uważał i reszta podobno też, że jest za stara.

— No bo jest. Jest w wieku mojej matki. Wyobrażasz ją sobie na treningach z Szefem. Biedak musi przeżywać katusze.

— Nie wiem co on sobie myślał. Widzę jak entuzjazm z niego schodzi.

— Myślisz, że żałuje?

— Ja to wiem.

— Skąd?

— Słyszałam jak rozmawiali z Ambasadorem. Mówił, że ma za mało czasu i że nie da się z tym nic zrobić.

— Jak myślisz ile wytrzyma?

— Ona, czy Szef?

Zaśmiały się i wyszły.

Do tej pory mimo wszystko trzymała się dzielnie. Teraz coś w niej pękło. To co usłyszała zabiło w niej resztki złudzeń. Walczyła, ale przegrała — takie były fakty. — To nie ma sensu — pomyślała.

Na treningu utwierdziła się w tym przekonaniu — widziała jak „entuzjazm z niego zszedł”, a raczej z niego „wylazł” — podniósł na nią głos i rzucił jakiś niewybredny epitet pod jej adresem. Nawet płakać jej się nie chciało.

Wszyscy mu odradzali. Uznali, tak jak ona na początku, że jest za stara. Uważał, że to nie przeszkoda, tylko wymówka. Przysłuchiwał jej się na rozmowie kwalifikacyjnej, obserwował ją i dostrzegł to, czego nie widzieli inni. Pod powłoką gospodyni domowej drzemało coś wyjątkowego, coś czego nie widział od bardzo dawna. Musiał to tylko obudzić. Nie miała pojęcia jaki ma w sobie potencjał, była idealna na to stanowisko. Dla niego pod jeszcze jednym względem była wyjątkowa, ale nie mógł jej tego powiedzieć. Przynajmniej jeszcze nie teraz.

Była kobietą dojrzałą, ambitną i doświadczoną. Była genialna w organizacji i zarządzaniu. Nawet ambasador przyznał, że przerosła jego oczekiwania. Nazywał ją „Najwyższym porządkiem”, uwielbiał ją. „Imperatorowa Scheder” owinęła go sobie wokół palca. Stale razem przesiadywali i ciągle czegoś ją uczył, a ona słuchała jak zahipnotyzowana. Nie raz widział, gdy razem o czymś rozmawiają i planują, a za dzień lub dwa już coś nowego działo się w placówce. Stan miał podejrzenia, że Tomasz miał wobec niej jakieś plany i dlatego chciał go odesłać na jakiś czas, żeby mieć więcej swobody — Niedoczekanie! — pomyślał. — Teraz nie jest już za stara?! — denerwował się w myślach. Rano miał z nim spięcie. Tomasz kazał mu wyjechać w jakiejś idiotycznej sprawie, ale on nie chciał teraz wyjeżdżać. Nie miał na to czasu, chciał całkowicie skupić się na szkoleniu Moniki. Niestety zły nastrój sprawił, że wyżył się na niej. Gdy się zreflektował, było za późno. Wiedział, że ją obraził. Widział jak ją to zabolało. Było mu wstyd, chciał to jakoś naprawić, więc zaprosił ją na kolację; odmówiła uprzejmie, tłumacząc, że ma sporo do nauki. Więc zaproponował, że odwiezie ją do hotelu. Znów odmówiła, mówiąc, że ma po drodze jeszcze coś do załatwienia. Wyszła z sali z wymruczanym „do jutra” i poszła do szatni. Potem widział jak wychodzi z budynku z telefonem przy uchu. Zastanawiał się, do kogo mogła dzwonić o tej porze; w Polsce była druga w nocy.

Nie obejrzała się. Wydawało mu się, że utyka na prawą nogę. Chciała to ukryć i prawie jej się udało. Jej mowa ciała krzyczała: „Mam dość! Przegiąłeś draniu!” Nie wolno mu było ją tak potraktować. Zepsuł miesięczny wysiłek jednym durnym zdaniem, nie mógł uwierzyć, że to zrobił. A gdy przez otwarte okno usłyszał: „…somewhere to Poland, as soon as possible”, wiedział, że ma przesrane.

Następnego dnia rano na basenie była sama. Zdziwiła się, ale wykonała plan i poszła do pracy. Kolano ją bolało, ale gniew działał jak środek przeciwbólowy, a do tego w szufladzie znalazła maść, więc nasmarowała nogę, mamrocząc pod nosem przekleństwa i wzięła się do roboty, nie czekając aż jej czcigodny szef łaskawie przybędzie. Wtedy okazało się, że Głądeckiego gdzieś poniosło. — I dobrze — pomyślała. Miała do niego żal. Nie pisała się na bycie „agentem”. Chciała być urzędnikiem państwowym i pokazała, że świetnie się do tego nadaje. A on ją oszukał. Wmówił, że da radę. A teraz wszyscy się z niej śmiali. Uważali za niedojdę, mieli ją za starą naiwną idiotkę. Miała dość; dość udawania, dość bólu, dość rozłąki, dość bezsensownej walki, a przede wszystkim miała dość jego — nadętego elegancika, który wkręcił ją w to idiotyczne stanowisko, a teraz miał czelność podnieść na nią głos!

— Pierdolić to! — pomyślała. Bilet zarezerwowała zaraz po treningu. Była tu jeszcze tylko dlatego, że poprzedniego dnia nie miała się czym wydostać z tego jebanego kraju. Gdyby nie to, już by jej tu nie było. Wypowiedzenie przesłałaby sms-em.

Zamiast Głądeckiego na zajęcia przyszła jakaś kobieta. Szczupła o delikatnych rysach twarzy, średniego wzrostu z włosami białymi jak śnieg. — A to co? Wiedźminka? — zadrwiła w myślach Monia, będąc w bojowym nastroju. Kobieta uśmiechała się; miała śliczny, szczery uśmiech. Nie była ani stara, ani młoda. Te jej białe włosy wprowadzały w błąd, Monia patrzyła na nią zaskoczona tym zjawiskiem.

— Hi! I’m Jackie — przywitała się.

— Monika — odpowiedziała bez zbędnych uprzejmości.

— Oho, ciężki dzień? — zapytała.

— Aż tak widać?

— Nie widać, ale słychać.

— Nie ma Lanisty[1], to mogę sobie odpuścić udawanie, że jest „cool”.

Jackie parsknęła śmiechem.

— A to dobre. „Lanisty” — powtórzyła. — Chodź, mam dla Ciebie coś co poprawi Ci humor.

Monia z lekkim wahaniem, ale poszła za nią i tak nie miała nic innego do roboty. — Trochę rozrywki na koniec — pomyślała.

Okazało się, że Jackie zaprowadziła ją na strzelnicę. Monice oczy rozbłysły.

— Strzelałaś kiedyś? — zapytała Jackie, uśmiechając się nadal.

— Tylko ze śrutu.

— No cóż, to robi większe dziury — zaśmiała się.

Dała jej do ręki karabin snajperski, mówiąc:

— Chcesz spróbować?

— Mówisz poważnie?

Jackie kiwnęła z uśmiechem.

— Oczywiście, że chcę! — odpowiedziała i wzięła do ręki karabin.

Pogładziła go, podziwiając jak jakiś zjawiskowy przedmiot.

— Ale zanim zaczniesz strzelać do Lanisty, zaczniemy od kilku podstawowych rzeczy — powiedziała Jackie z uśmiechem pod nosem.

Monia też się uśmiechnęła, słysząc jak drwi ze Stana i odłożyła broń na stojak.

— To będzie twoja broń ćwiczebna. Musisz o nią dbać — oznajmiła, a widząc jej pytający wzrok dodała: — Spokojnie, wszystkiego cię nauczę. Chodź, najpierw sprawy organizacyjne — powiedziała i zaprowadziła ją do szatni, przydzieliła szafkę, pokazała skąd pobierać i gdzie zdawać broń. Potem rozmontowała jej karabin i omawiała każdy element wyjaśniając do czego służy.

— Proszę to ściąga — podała książkę ze schematami i opisami.

— Po polsku! — ucieszyła się Monia.

— Tak, specjalnie ściągnęłam ją dla Ciebie. Jest dwujęzyczna. Dobrze, żebyś rozumiała o co chodzi, ale i znała nazewnictwo angielskie. Dobra, starczy marudzenia. Postrzelamy trochę? — zapytała i uśmiechnęła się do Moni.

Monię aż roznosiło od środka, miała motyle w brzuchu. Bała się, że zaraz się rozpłacze z radości, gdy Jackie dodała:

— Ok, ale najpierw musisz go sobie poskładać.

— Mów do mnie! — uradowała się Monia i czekała na instrukcje.

Jackie uśmiechnęła się pod nosem i zaczęła po kolei mówić, co i jak montować. Monia wykonywała polecenia. Jackie ukradkiem mierzyła jej czas.

— Pięknie. 10 minut i 23 sekundy. Gdy z tobą skończę, zrobisz to w 20 sekund — zaśmiała się.

— 20 sekund — powtórzyła Monia gapiąc się na karabin.

— No dobra, zaczniemy na stojąco — oznajmiła Jackie. — Tam masz cel. Stań tu — poleciła i poprawiła jej pozycję, rozstawiła nogi tłumacząc: — To nie wiatrówka, ma spory odrzut. Rozstaw nogi, bo wbije cię w ścianę — śmiała się. — Dobra, teraz tu. Musisz mocno trzymać barkiem, inaczej połamie ci kości i podbije oko, zrozumiałaś?

— Pokaż mi.

Jackie uśmiechnęła się i pokazała. Monia powtórzyła.

— Tak jak teraz? — zapytała.

— Bardzo dobrze. Jesteś praworęczna?

— Tak.

— Ok, dobra pozycja, celuj w te bliższe tarcze.

— Buja mnie.

— Heh, wiem. Uspokój oddech, obserwuj cel, nie śpiesz się; gdy będziesz gotowa wstrzymaj oddech i zatrzymaj „bujanie”. Gotowa?

Monia nie odpowiedziała tylko wykonywała wszystko to, o czym mówiła Jackie. Jej oddech zwalniał, podniecenie ustępowało miejsca koncentracji. Przestało nią bujać, zamknęła na chwilę oczy, wsłuchała się w rytm swojego serca, znieruchomiała wstrzymując oddech; a potem pociągnęła za spust. Widziała przez celownik jak kula trafia dokładnie tam, gdzie chciała.

— Strzał za dychę między nogi! — zaśmiała się Jackie. — Musiał Ci nieźle zajść za skórę — skwitowała. — Ale strzał piękny, Kochana!

— Dziękuję — odpowiedziała Monia trochę zawstydzona.

Trafienie tarczy między nogi znacznie poprawiło jej humor.

— Chciałabyś go jeszcze trochę podziurawić? — zapytała zachęcająco Jackie.

— Z przyjemnością — odpowiedziała Monia z szerokim uśmiechem.

— Opowiesz co się stało? — zapytała niepewnie.

Monia pokręciła głową, zaciskając wargi. Nie chciała się nad sobą użalać. Była świadoma tego, że przysłali Jackie na terapię antydepresyjną. Była pewna, że to co jej powie, nie będzie tajemnicą. Nie ufała jej.

— Jak chcesz. W razie czego zawsze możesz. Umiem słuchać — oświadczyła i podała jej całą paczkę naboi. — Teraz na leżąco — poleciła. — Mów, gdzie chcesz trafić, a potem strzelaj.

Monia wykonała polecenie. Na leżąco było łatwiej opanować drżenie i bujanie. Podziurawiła dokumentnie całą tarczę. Zapomniała o żalu, bólu i rezygnacji. Zapomniała, że miała samolot do domu; i plany wyjazdu diabli wzięli. Ze strzelnicy wyszła rozluźniona i bardziej pewna siebie. Umiała strzelać; nie wiedziała skąd, ale umiała. Jackie ją pochwaliła i w nagrodę wręczyła tarczę z podziurawionym człowieczkiem, pisząc na niej flamastrem „STAN G.” A potem dodała: „To co dzieje się w Vegas, zostaje w Vegas” i mrugnęła do niej. Mimo to Monia nadal jej nie ufała. Jeszcze nie.

Zajęcia na strzelnicy miała cały tydzień. Przychodziła wcześniej i wychodziła później. Gdyby mogła — w ogóle by nie wychodziła. Jackie oprócz strzelania ze snajperki uczyła ją obsługi, konserwacji i konfiguracji według potrzeb wszystkich typów i rodzajów broni palnej. Jednak karabiny snajperskie to było to, co Monika pokochała najbardziej. Wyczekiwanie na właściwy moment do oddania strzału i naciśniecie spustu doprowadzało ją niemal do rozkoszy. Jackie wiedziała o tym i postanowiła zrobić z niej snajpera. Strzelnica stała się jej rozrywką i terapią antydepresyjną. Robiła ogromne postępy — Jackie była zadowolona. Przez ten czas nie widziała też Stanisława Głądeckiego. Nie tęskniła. Jej ukochany szef i dowódca stał się teraz dla niej Lanistą — treserem niewolników. Od tamtego treningu szczerze go nie znosiła.

Po tygodniu Lanista wrócił. Treningi też. Monia nie umiała wyjaśnić dlaczego została. Na pewno nie wyłącznie dla karabinów. Jakaś wewnętrzna przekora, a może mściwość sprawiła, że postanowiła odłożyć wyjazd na późniejsze później.

Stan przyglądał się jej badawczo na pierwszych zajęciach po powrocie, gdy robiła rozgrzewkę.

— Jak noga? — zapytał.

— Jaka noga? — zadziwiła się.

— Pani.

— Dziękuję za troskę, z moją nogą wszystko w porządku — odparła chłodno.

— Świetnie. A jak zajęcia na strzelnicy? — zapytał ignorując jej niechęć.

— W porządku — odparła bez emocji.

— Tylko w porządku?

Nie wiedziała o co mu chodzi.

— Nie rozumiem.

— Sądziłem, że będzie Pani bardziej zadowolona.

Była zachwycona, ale przecież nie da mu tej satysfakcji.

— Chyba nie o moje zadowolenie tu chodzi — odpowiedziała.

— Ważne, żeby lubić to co się robi, nie sądzi Pani?

— Owszem — przyznała bez wiary. — Ale najwyraźniej nie mam do tego szczęścia — dodała w myślach.

— Gotowa?

— Bardziej nie będę — odparła, podskakując kilka razy jak na skakance, żeby rozgrzać stawy.

Przyglądał jej się jeszcze chwilę. Miała to gdzieś. Było jej obojętne, co sobie myśli. Chciała mieć to za sobą. Nie sprawiało jej to przyjemności. Wręcz przeciwnie — wkurzał ją. Patrzył na nią z wyższością. Oceniał ją. — Znowu mu się wydaje, że wszystko wie — pomyślała. — Zaraz zacznie ględzić.

Nie zaczął ględzić, ale zaatakował. Nie pozwoliła się zaskoczyć. Zmusiła go do cofnięcia. — No proszę- pomyślała zaskoczona. Udało jej się to jeszcze raz. Ale uniki i parowanie ciosów wychodziły jej lepiej. Teraz, sprawiało jej to przyjemność; nakręciło ją. Musiał się bardziej postarać. Widziała w jego oczach zaskoczenie. Po każdym nietrafionym ciosie zwiększał intensywność ataków i prędkość wyprowadzanych ciosów, a ona wciąż zwinnie unikała trafienia. Po wielu próbach trafił ją wreszcie; upadła na matę, ale to nie był koniec walki. Podcięła go i upadł obok niej. Jej noga natychmiast wystrzeliła w górę i prędkością dźwięku opadła w dół, zatrzymując się w powietrzu tuż nad jego przyrodzeniem. Nie bronił się, tylko się uśmiechał. — Co Cię kurwa tak śmieszy? — pomyślała wkurzona.

— Bardzo dobrze spożytkowany gniew — powiedział.

Nic nie odpowiedziała. Podniosła się. Wyciągnęła do niego rękę. Pomogła mu wstać.

— Jak noga? — zapytała.

— Jaka noga?

— Pańska.

— W porządku.

— A jak trening?

— Też w porządku.

— Tylko w porządku? Myślałam, że będzie Pan bardziej zadowolony — sparafrazowała go.

Uśmiechnął się pod nosem i znów zaatakował. Zablokowała cios, a potem kolejny i jeszcze raz. Spróbował inaczej; uniknęła trafienia. Znów zmienił taktykę, ale wszystko na nic. Za każdym razem wywijała się jak kot, prześlizgiwała pod jego nogami i uchylała zaprzeczając prawom fizyki. Nie walczyła, ale tańczyła. — Co to za cyrk? — pomyślał.

Jej strategia działała i wybijała go z rytmu. Nie zadała żadnego ciosu, a on ledwo zipał. — Kocham Cię Morgan — pomyślała z zadowoleniem.

~~

Gdy wracała po pierwszych zajęciach na strzelnicy, na sali świeciło się światło. Coś jej podpowiadało, żeby tam wejść. Drzwi były otwarte. Weszła do środka. Drzwi na salę też były otwarte. W środku ćwiczyła grupa 5 mężczyzn. Byli w średnim wieku. Kucnęła przy ścianie i zaczęła się im przyglądać.

— Czy mogę w czymś pomóc? — zapytał łysy czarnoskóry mężczyzna — jeden z ćwiczących.

— Przepraszam, nie chciałam przeszkadzać. Mogę się Wam poprzyglądać? — zapytała dziwiąc się samej sobie.

— Jeśli Pani chce.

— Dziękuję.

Usiadła na złożonych materacach w końcu sali i patrzyła jak ćwiczą. Nie wiedziała co to za styl walki, ale był niezwykle widowiskowy. Początkowo wyglądało to jak jakiś rodzaj tańca. Po chwili zobaczyła, że oni jednak walczą. Siedziała zafascynowana.

— I jak? Podobało się Pani? — zapytał znów ten sam mężczyzna, gdy skończyli.

— To niezwykłe. Pierwszy raz widzę coś takiego. Co to za styl?

— Mój własny.

— Naprawdę? — zadrwił drugi z ćwiczących.

— W zasadzie nasz — poprawił się ten pierwszy lekko zawstydzony.

— Idziesz Mistrzu? — zapytali rozbawieni koledzy.

— Za chwilę — odpowiedział.

— Jestem Morgan — przedstawił się.

— Monika.

Uścisnęli sobie dłonie.

— Chciałabyś spróbować?

— Hmm, właśnie rzuciłam. Obecnie przechodzę terapię, strzelając do kartonów — zażartowała.

— Hehe, może powinnaś zmienić trenera?

— Z chęcią.

— No to masz okazję.

— Serio?

— Serio.

— OK — zgodziła się, nie wiedząc dlaczego.

Zdjęła buty i poszła za nim. Koledzy zawołali jeszcze raz, ale machnął na nich, więc poszli sami.

— Widziałem Cię tu wcześniej.

— Ćwiczę tu od prawie miesiąca, codziennie.

— Wiem — powiedział; zdziwiła się. — Spróbujemy? Będę próbował Cię trafić, a Ty rób wszystko, żeby uniknąć ciosu.

Kiwnęła. Na początku nie poszło jej najlepiej.

— Nie myśl! Działaj!

Zaatakował jeszcze raz i udało się. I kolejny i jeszcze raz.

— Świetnie!

„Tańczyli” tak kilkanaście minut. Trafił ją tylko 5 razy.

— Bardzo dobrze.

— To tak ma wyglądać? — zapytała zawiedziona, bo czuła się jak wtedy, gdy w dzieciństwie „okładała” się z bratem.

— To nie ma „wyglądać”. To nie konkurs piękności — zaśmiał się. — Uniknęłaś ciosu?

Kiwnęła.

— Znaczy cel został osiągnięty.

Zamyśliła się.

— Wiem w czym leży Twój problem.

— Serio? — zadrwiła.

— Kolejny psychoterapeuta. Nie zdziwiłabym się, gdyby Lanista Cię nasłał — pomyślała z goryczą.

— Jesteś perfekcjonistką. To co robisz musi być zaplanowane i wykonane od linijki. Naśladujesz swojego trenera i dlatego Ci nie wychodzi. On trenuje od lat, nie dorównasz mu. — Zmartwiły ją jego słowa. — Przynajmniej nie tak szybko jakbyś chciała — dodał po chwili. — Nie graj w jego grę, bo przegrasz. Rozdaj własne karty.

— Wnikliwa analiza jak na pół godziny znajomości — stwierdziła.

— Obserwuję Cię od kiedy zaczęliście. Widziałem jak ulegasz frustracji.

— No proszę, wzbudzam powszechne zainteresowanie, kto by pomyślał — zadrwiła w myślach.

— Znasz gościa, z którym trenuję? — zapytała pewna, że odpowie „tak”.

— Nie — zdziwił się. — A powinienem?

— Nie wiem. Mam wrażenie, że…

Zawahała się, „…że wszyscy mną manipulują” zabrzmiało w jej głowie, ale zrezygnowała z wypowiedzenia tego na głos.

— że?

— Nieważne.

— Po co to robisz, skoro nie sprawia Ci to przyjemności? — zapytał po chwili.

— Nie wiem — odparła szczerze, zamyślając się.

— Nie było Cię dzisiaj — zmienił temat.

— Nie. Lanista gdzieś zniknął. Mam spokój przez tydzień.

— „Lanista” — powtórzył i zaśmiał się.

Nie wiedziała dlaczego wszystkich tak to śmieszy.

— Jeśli chcesz, możesz dołączyć do nas. Mamy zajęcia zaraz po Was.

— Nie chcę przeszkadzać.

— Nie będziesz — uśmiechnął się.

— Koledzy nie będą mieli nic przeciwko?

— Myślę, że ucieszą się na nowego Padavana[2] — zaśmiał się.

— W sumie, jeśli nie uda mi się zostać gladiatorem, to może zostanę Jedi[3] — zaśmiała się.

— He He, to jesteśmy umówieni.

— Dzięki.

— Nie ma za co.

Tego wieczoru dołączyła do ekipy Morgana w pubie, gdzie poznała całą piątkę i spędziła całkiem miły wieczór. W drodze powrotnej miła niezłą obstawę — pięciu gladiatorów odprowadzało ją do domu, bawiło ją to, ale i schlebiało.

Przychodziła na zajęcia z nimi codziennie po strzelnicy. Codziennie uczyli ją czegoś innego. Wszyscy się zaangażowali. Było dziwnie, bo miała wrażenie, że uczestniczy w bijatyce podwórkowej. Czuła się faktycznie jak wtedy, gdy jako mała dziewczynka tłukła się z bratem. — Eh, to były cudowne czasy — pomyślała. Podobało jej się. Nikt jej nie oceniał. Dzięki nim przestała mieć kompleksy. Nie martwiła się postawą, ani poprawnością wyprowadzonego ciosu. Nie myślała o wdechach, czy wydechach. Skupiała się na celu. A celem było wykorzystać okazję i trafić tak, żeby przeciwnik odczuł to boleśnie — bez względu na to, czy jest to zgodne ze sztuką, czy nie.

~~

To właśnie robiła teraz z „Lanistą”. Zmęczyła go i wyczekiwała okazji. Doczekała się; stracił wreszcie cierpliwość i opanowanie; wykorzystała to, i gdy wyprowadził ostatni cios, uchyliła się i wjechała szpagatem między jego nogi. Stracił równowagę, pochylił się, wtedy wyprowadziła jedyny cios, prosto w żebra (choć miała ochotę wyprowadzić go gdzie indziej, ale w ostatniej chwili zmieniła zdanie).

Grzmotnęło nim o matę aż zadzwoniło. Nie ruszał się.

— Ja pierdolę, zabiłam go! — wyszeptała z przerażeniem. Zrobiło jej się gorąco.

Na moment czas się zatrzymał. Przypadła do niego. Miał zamknięte oczy i wydawało jej się, że nie oddycha. Nachyliła się, przyłożyła ucho do jego piersi, żeby sprawdzić — serce biło bardzo szybko, oddychał. Wyprostowała się i zaczęła go cucić.

— Panie Stanisławie! Wszystko w porządku? Panie Stanisławie! Niech się Pan odezwie! — powtarzała.

Stęknął i zaczął się śmiać.

— Panie Stanisławie, to nie jest śmieszne! — powiedziała z wyrzutem.

— Mów mi Stan — odpowiedział po chwili z wysiłkiem.

— Ale się musiał pierdolnąć — pomyślała zaskoczona, bo wiedziała, że w Ambasadzie tylko Ambasador i Coval byli z nim po imieniu.

— Przepraszam… — wyszeptała prawie z płaczem.

— To ja przepraszam — odpowiedział.

— Za co?! — zdziwiła się.

— Za moją nieudolność trenerską — stęknął, trzymając się za bok.

Mimowolnie uśmiechnęła się pod nosem i odparła:

— Mówiłam, trzeba być świadomym swoich ograniczeń.

Zaśmiał się i natychmiast ból przeszył całe jego ciało. Podniosła go.

— Wszystko w porządku? — zapytała.

— Tak. Nic mi nie jest — skłamał. — Koniec na dziś — powiedział i ruszył w stronę szatni.

Wiedziała, że zrobiła mu krzywdę. Poczuła wstyd. Chciała dać mu nauczkę, ale nie aż tak. Postanowiła zaczekać na niego pod szatnią.

— Wszystko w porządku? — zapytała ponownie, gdy wyszedł.

Wydawał się być zaskoczony i zmieszany tym, że czekała na niego.

— Nic mi nie jest — skłamał znowu.

Wiedziała, że kłamie, bo zauważyła jak trzymał się za bok, zarówno teraz jak i wcześniej.

— Przepraszam, nie chciałam… — zaczęła.

— Nie ma o czym mówić — uciął.

— Odwiozę Pana — zaproponowała.

— Nie trzeba, poradzę sobie. Poza tym miałaś mi mówić po imieniu — przypomniał.

— Przepraszam — powiedziała. — Potrenuję po drodze. Proszę o kluczyki — powiedziała stanowczo i wyciągnęła rękę.

Spojrzał na nią tak jakby kazała mu się rozebrać do naga.

— Znam to spojrzenie. Mój umiłowany małżonek ma ten sam wyraz twarzy, gdy wręcza mi kluczyki od swojego auta — zaśmiała się. — Faceci — dodała i pokręciła głową.

Dał jej kluczyki wyraźnie zmieszany. Wzięła je od niego, nie mając świadomości, że nikt inny poza nim, nigdy nie prowadził tego wozu. Nie miała też świadomości, że nikt nigdy nie ośmieliłby się w ten sposób do niego powiedzieć. Nie miała też świadomości, że nikt od bardzo, bardzo dawna go nie znokautował. On jednak nic nie powiedział; zajął grzecznie miejsce pasażera i próbował zapiąć pas.

Usiadła za kierownicą, dotknęła z namaszczeniem znaczka na kierownicy. Widział, ale nic nie powiedział. Patrzył ukradkiem jak przygotowuje się do jazdy. Nie przysunęła fotela tylko zsunęła się lekko na siedzeniu, wymierzając jednocześnie odległość do pedałów; potem sprawdziła lusterka, zmieniała tylko to wewnętrzne. Bez pytania wzięła jego pas i starając się nie naciskać na jego obite żebra zapięła.

— Może lepiej pojedźmy do szpitala? — zaproponowała.

— Nie trzeba, to tylko stłuczenie. Przyłożę lód i będzie dobrze.

— Na pewno?

— Tak — zapewniał.

— Proszę mnie kierować, nie wiem gdzie Pan mieszka.

Spojrzał na nią wymownie.

— Nawiguj, proszę — poprawiła się z przepraszającym uśmiechem.

— Już lepiej — stwierdził. — Na razie jedź główną do 3 świateł. Przy okazji zrobimy kurs jazdy po Ameryce — uśmiechnął się niepewnie.

— Zgoda.

Gdy odpaliła silnik, ciarki przeszły jej po plecach. Zamknęła oczy i wsłuchiwała się przez chwilę w gardłowy gulgot boskiej V-ósemki. Widział i uśmiechnął się do siebie. Ona rozejrzała się po kokpicie, z zadowoleniem stwierdziła, że Ford to Ford i ruszyła bez zbędnej zwłoki.

— Nie potrzebujesz kursu jazdy po Ameryce — stwierdził po chwili lekko zdziwiony.

— Dziękuję — uśmiechnęła się. — Ambasador mnie przeszkolił.

— To miło z jego strony. Widzę też, że jeździłaś już kiedyś Fordem.

— Tak, ale … — uśmiechnęła się i znów pogładziła znaczek na kierownicy. — …nie sądziłam, że będzie mi dane przejechać się tym „smokiem” — dodała.

— „Smokiem”? — zdziwił się.

— Prawdziwy smok: Ford Ranger F 150 Raptor, 5 Litrów, V8, 390 KM. Wersja, którą jedziemy to Hennessey Performance 768 KM, mam rację?

Spojrzał na nią wyraźnie zdziwiony.

— Owszem — powiedział powoli i uśmiechnął się.

— Fantastyczny samochód — dodała z westchnieniem. — Najmocniejszy jakim jeździłam. Choć tutaj to zapewne nic szczególnego.

— No tak — przyznał. — Nie wiedziałem, że jesteś taką moto-maniaczką. Chociaż powinienem był się domyślić, gdy na lotnisku mówiłaś do mnie, ale patrzyłaś na samochód. Moje ego ucierpiało — zaśmiał się.

— Rany — zawstydziła się. — Przepraszam.

— Nie ma za co. To miło, że rozpoznajesz auta nie tylko po kolorze — zaśmiał się i natychmiast pożałował.

Stęknął z bólu. Monia się zdenerwowała.

— Może lepiej jedźmy do szpitala? — zaproponowała. — Gdzie urzęduje ten dup… znaczy doktor Coval? — poprawiła się natychmiast.

Uśmiechnął się w duchu i zapewnił ponownie:

— Nie trzeba, nic mi nie jest.

Nie chciał okazać słabości. Postanowił zadzwonić do „dup...Coval’a” z domu.

Gdy dojechali, zaparkowała na podjeździe. Poklepała deskę jak rumaka i wysiadła. Oddała mu kluczyki mówiąc:

— Jeszcze raz przepraszam. Nie wiedziałam, że mam tyle siły — tłumaczyła.

— Daj spokój — uspokajał. — Jak wrócisz do hotelu? — zapytał.

Wskazała na podjeżdżającą właśnie taksówkę. Nie bardzo wiedział, kiedy zdążyła ją zamówić, ale nie zastanawiał się nad tym, chciał jak najszybciej przestać udawać, że wszystko jest w porządku.

— Spokojnego wieczoru — powiedziała i wsiadła do taksówki.

Stał chwilę i patrzył w ślad za nią. Miał pustkę w głowie, po prostu gapił się nie wiedząc dlaczego. Otrzeźwił go pulsujący ból w boku. Wszedł do domu i zadzwonił do Stevena.

Przez kolejny tydzień Stan nie pojawiał się znowu w pracy. Miał podobno coś ważnego do załatwienia. Jackie powiedziała jej w tajemnicy, że ona — Monia złamała mu dwa żebra. Było jej trochę wstyd i mocno żal Lanisty. Chciała mu to jakoś zrekompensować, ale nie wiedziała jak i nie chciała się narzucać. Wymyśliła jednak zadośćuczynienie.

Następnego dnia pod dom Stanisława Głądeckiego podjechała taksówka, z której wysiadła wysoka szatynka z białym kartonem w rękach. Stan widział ją z okna. Kobieta podeszła do drzwi i zadzwoniła.

Na dźwięk dzwonka oblał go zimny pot i dostał jakiegoś dziwnego ataku paniki. Zawahał się, ale zszedł na dół. Wziął głęboki wdech i otworzył drzwi. Za drzwiami nie było nikogo, a na wycieraczce stał biały karton. W ostatniej chwili zobaczył odjeżdżającą taksówkę. W kartonie była, zawinięta w srebrną folię, jeszcze ciepła pieczona kaczka. Z boku do kartonu doczepiono karteczkę z napisem: „Mam nadzieję, że żołądek także pozytywnie wpływa na leczenie „stłuczeń”. Jeszcze raz przepraszam. M.”

Uśmiechnął się do siebie, przygarnął porzuconą kaczkę i rozpoczął „terapię”.

To był przełomowy moment dla nich obojga. Wreszcie się rozpakowała, trochę pomogła przeprowadzka z hotelu do służbowego mieszkania, ale mimo wszystko zaczęła wreszcie myśleć o sobie jak o przyszłym agencie. Chciała tego, pierwszy raz szczerze tego pragnęła. Była zmotywowana i chętna do nauki. Szkolenia przynosiły efekty, a ona zaczęła wreszcie wierzyć, że to się może udać.

Stan też się zmienił, nawet Ambasador stwierdził, że „zaszły w nim jakieś korzystne zmiany”. Stan tylko przewracał oczami i mówił, że mu się wydaje i żeby się zajął dyplomacją, a nie psychologią.

Wszystko się zmieniło, cały otaczający ją świat wydawał jej się inny. Nie chciała już wracać, była ciekawa co będzie dalej. Została.

— Miałaś rację. Jesteś za stara! — stwierdził. — Zobacz to wszystko wokół to próchno, które się z Ciebie sypie — zadrwił, ona się skrzywiła. — Miśka, weź się w garść! Dawaj! Jeszcze raz!

— Jak na seniora masz niespożyte pokłady energii — zadrwiła.

— Ja Ci dam seniora! Wstawaj! — odgryzł się i znowu leżała na macie.

Wywaliła na niego jęzor i zrobiła urażoną minę. Nie szło jej dziś kompletnie.

— Próchno się sypie, ale mentalność 3 latka — nie wytrzymała, wstała i rzuciła się na niego z łaskotkami, przewracając na matę. Usiadła na nim i zanosiła się od śmiechu.

— Tak, możesz spróbować załaskotać wroga na śmierć — zrzucił ją na matę i śmiali się oboje.

— Nie mam dziś ochoty na walkę, chodźmy pobiegać — zaproponowała.

— No dobra. Widzę, że i tak do niczego się dziś nie nadajesz — skwitował.

— Dziękuję. Nie ma to jak mowa motywacyjna „ukochanego szefa” — zadrwiła.

— „Ukochanego” — powtórzył, strojąc miny.

— Już nie — skwitowała.

Zaśmiał się i poszli pobiegać.

~~

Mijały kolejne tygodnie treningów i ćwiczeń. Musiała się też wiele nauczyć z dyplomacji i prawa międzynarodowego. Miała również do opanowania dodatkowo minimum dwa nowe języki obce. Była przytłoczona ilością rzeczy do nauczenia. Wtedy Stan zaproponował jej pewne rozwiązanie.

— Dokąd idziemy? — zapytała.

— Zobaczysz.

Nie pytała więcej. Gdy weszli na teren instytucji, widząc szyld zagwizdała cicho. Stan spojrzał na nią z politowaniem, a ona wzruszyła tylko ramionami. Weszli do budynku; szli przez chwilę długimi, wysokimi korytarzami mijając zajętych sobą młodych ludzi. Wreszcie dotarli na miejsce — tak sądziła, bo weszli do jakiegoś laboratorium z tabliczką „Prototypes”. To co zobaczyła w środku trochę ją wystraszyło.

— Co to?! — zapytała.

— To ci pomoże w nauce — oświadczył.

— No nie wiem — odpowiedziała z obawą w głosie.

— Zaufaj mi.

— Testowałeś to?

— Nie, ale wiem, że działa.

— Mam robić za królika doświadczalnego? — oburzyła się.

— Możesz uczyć się tradycyjnie — zaproponował.

— Nie wiem, czy nie powinnam — odparła.

— Nie musi się Pani obawiać — powiedział obcy, dźwięczny głos. — Dzień dobry!

— Dzień dobry Pani Profesor — przywitał się Stan.

— Dzień dobry? — zdziwiła się Monia słysząc polską mowę.

— Jestem Anna Gerber — powiedziała wysoka, szczupła kobieta w okularach. Była mniej więcej w wieku Stana.

— Monika Schreder, miło mi.

— Mi również. Nie podoba się Pani nasz „Teacher”?

— Wygląda jak średniowieczne narzędzie tortur — zadrwiła Monia, patrząc na metalowy, człekokształtny szkielet z licznymi kabelkami, drutami i diabli wiedzą czym jeszcze.

Pani profesor się zaśmiała.

— Ma pani rację, ale to jego pierwsza wersja bez …”ubrania”.

— „Ubrania”?

— Tak. Proszę za mną.

W pomieszczeniu obok znajdował się inny prototyp, budową przywodzący na myśl jakieś zaawansowane technologicznie obce cywilizacje z filmów Si-Fi.

— I jak? — zapytała Monię jeszcze raz.

— Tak, to narzędzie tortur z przyszłości — odparła Monia. — Do czego to służy? — zapytała chłodno.

— „To” nazywa się „T” (ang. czyt. Ti) i służy do nauki. Zna Pani metodę nauki w stanie relaksu? — zapytała profesorka.

— Owszem.

— No więc to jest jej rozwinięcie. „T” wprowadza „ucznia” w stan głębokiego relaksu i utrzymuje ten stan przez cały czas uczenia.

— Czy to nie hipnoza?

— Blisko — przyznała Anna. — Hipnozę stosujemy do intensywnych kursów i osiągamy fantastyczne wyniki.

— No to jak zaczniecie masową produkcję, to ten piękny campus stanie się kolejną galerią handlową — zadrwiła Monia.

— Heh, nie tak szybko. To sprzęt za 15 milionów.

Monia westchnęła ciężko.

— Stan mówił, że potrzebuje Pani nauczyć się dużo i szybko — powiedziała profesorka. — To jest rozwiązanie — oświadczyła.

— Którego mojego narządu zażądacie w zamian? — zapytała Monia. Stan chrząknął i spojrzał na nią z dezaprobatą.

— Żadnego. Wyłącznie wyniki pani nauki mnie interesują — oświadczyła z uśmiechem Anna.

— Czy to bezpieczne? — zapytała Monia, patrząc prosto w oczy swojej rozmówczyni.

— Tak. Mamy wszystkie dopuszczenia. Wojsko stosuje je od lat — jeszcze w wersji „średniowiecznej” — śmiała się Anna. — Spróbuje Pani? Zrobimy coś, co panią przekona. Jakiego języka chciałaby się pani nauczyć, a którego nie zna pani wcale?

— Wcale?

— Ani jednego słowa — wytłumaczyła.

— Arabskiego — odparła Monia pewna ich porażki.

— Zapraszam zatem.

Profesorka zaprowadziła ją do pokoju, kazała przebrać się w specjalny kombinezon. Potem poleciła jej wejść do urządzenia i się rozluźnić. Spojrzała na Stana, uśmiechał się do niej i powiedział bezgłośnie „Zaufaj mi”. — No dobra, zaufam ci — pomyślała i uśmiechnęła się do niego machinalnie. Anna mówiła do niej instruując ją, jak ma się rozluźnić, a potem zamknęła machinę. Monia starała się, ale nie było łatwo. W zasadzie nie miała klaustrofobii, ale teraz dopadły ją jakieś dziwne objawy tej przypadłości. Ale zamknęła oczy, jak jej kazano; widziała rytm swojego oddechu zapalającym i gasnącym się światłem przed jej oczami. Światło było łagodne, prześwitywało przez powieki, ale nie drażniąc zarazem. Wsłuchała się w dźwięki, które do niej docierały z głośników. Bzyczenie owadów, szum wiatru w trawie. Te dźwięki nie pomagały się rozluźnić, bzyczenie owadów oznaczało dla niej, że albo zaraz coś ją ukąsi, albo zacznie po niej łazić.

— Pani Profesor… — zaczęła.

— Słucham.

— Macie coś mniej wkurzającego w audiotece? — zapytała.

— A co by pani sobie życzyła? — zapytała Anna.

— Las, albo morze, wszystko jedno byle bez owadów.

Profesorka się zaśmiała, a po chwili Monia usłyszała piękną kombinację lasu i wody. Zamruczała wymownie. Stan uśmiechnął się do siebie, bo to on wybrał to nagranie. Czuł, że jej się spodoba.

Monia wsłuchała się w kojące brzmienia i odpłynęła. Dźwięki nakładały się na siebie, tworząc przepiękny kojący koncert. Słyszała stukot dzięcioła, szum wiatru w wysokich sosnach, chlupot wody o brzeg, stukot łódki przy pomoście. Poczuła to słyszane otoczenie całym ciałem. — Kombinezon — pomyślała, potem poczuła zapach rozgrzanej ściółki i żywicy. Wyobraziła sobie to miejsce — jezioro w głębi lasu. Nad jeziorem stał mały rybacki domek z ławeczką. Pod dachem powiewała pajęczyna, na której mieszkał jakiś kolorowy pająk. Kołysał się wraz z pajęczyną w rytm podmuchów wiatru. Usłyszała plusk wody i wyobraziła sobie skaczącą w wodzie rybę. Potem delikatniejszy plusk, może to spadający na powierzchnię liść. To miejsce otulało ją spokojem. Było jej tam dobrze. Powoli zanurzała się w nim, tracąc kontakt z rzeczywistością.

Nagle usłyszała, że ktoś coś mówi; chyba do niej. Słowa były dziwne, nie umiała je podzielić. Za to chyba układały się w zdania. Zdania w rozmowy. Nie rozumiała ich, ale zapamiętywała. Powtarzała je w myślach, sama nie wiedziała dlaczego. Po chwili doznała dziwnego uczucia jakby nagle zaczęła je rozumieć. Ale nie! To angielski lektor tłumaczył wcześniejsze zwroty. Znów słyszała tamte rozmowy. Teraz wiedziała o czym rozmawiają. Jej wyobraźnia znów zaczęła tworzyć obrazy. Widziała to miejsce i ludzi, którzy rozmawiają. Czuła jakby patrzyła na nich z boku. Poruszała ustami, gdy oni mówili. Znów poczuła zapachy. — Co to za diabelska maszyna? — drwiła w myślach. — W jakim języku drwiła?

Nagle rozmowy ucichły i znów wróciła nad swoje jezioro w głębi lasu. Siedziała w słońcu na swojej ławeczce, odpoczywała. Nagle z oazy spokoju wyrwał ją dźwięk dzwoneczków. Muzyka ustała — teraz dopiero zorientowała się, że w tle słyszała muzykę. Otworzyła oczy, urządzenie się otwarło. Zobaczyła nad sobą jakiegoś mężczyznę.

— Co Pani tu robi? — zapytał.

— Jak to co? Uczę się! — odparła.

— Kim Pani jest?

— Nazywam się Monika Schreder i testuję to urządzenie i chyba nie działa — powiedziała, próbując wygramolić się ze środka.

— Myślę, że działa — odparł.

Monia dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, że gada z nim w jakimś obcym języku, ale jakim?

— Ja pierdolę — wyszeptała.

— Tego nie rozumiem — odparł po angielsku i poszedł sobie.

Anna i Stan stali z boku z zadowolonymi minami.

— Co was tak śmieszy? — zapytała znowu w tym obcym języku. Zaklęła w myślach i pokręciła głową jakby to miało jej pomóc zmienić tryb językowy.

— Mów po ludzku — śmiał się Stan.

— Bardzo śmieszne — powiedziała już po polsku.

— Działa? — zapytała Anna.

— Ile czasu tam spędziłam? Pół roku?

— Dwie godziny.

Monia wybałuszyła oczy.

— Niemożliwe.

Oboje pokiwali głowami, pokazali zegarek, a potem na protokół, który podpisała przed wejściem do urządzenia. Usiadła z wrażenia. Zastanowiła się chwilę i stwierdziła, że umie opowiedzieć o sobie i zapytać o drogę, i zna nazwy rzeczy z życia codziennego — to mniej więcej poziom podstawowy i to w dwie godziny?

— Ma pani naturalne predyspozycje — wyjaśniła Anna, jakby słysząc jej myśli. — Zazwyczaj postęp jest trochę mniejszy, ale widzę, że Pani zapamiętuje wszystko. Genialnie! — ucieszyła się. — Proszę wrócić jutro, będziemy kontynuować.

— Jutro? Nie stać mnie na ten kurs — powiedziała bojaźliwie Monia.

— Już pani mówiłam, ja daję urządzenie, a pani pozwala mi mierzyć postępy i może się pani uczyć czego zechce.

— Czego zechcę?

— Tak — potwierdziła z uśmiechem.

— Dobra — zgodziła się Monia i podała profesorce rękę.

Anna uścisnęła jej dłoń i tym sposobem Monia w miesiąc nauczyła się arabskiego, potem francuskiego i węgierskiego, później po kolei włoskiego, hiszpańskiego i japońskiego, następnie szlifowała niemiecki, angielski, rosyjski i czeski. Nie miała dość, a pani profesor Anna, mierzyła co chciała do woli.

Potem zmieniły tematykę i Monia zaczęła uczyć się prawa międzynarodowego, ekonomii i historii wszystkich kontynentów; chciała też medycyny, ale do tego nie było materiałów — szkoda, bo musiała znosić naburmuszonego Covala.

Za to Ambasador rozpływał się z zachwytu nad jej wiedzą i dorzucał szczyptę dyplomacji, savoir vivre i technik manipulacji.

Anna dzwoniła do niej zawsze, gdy zakres materiałów szkoleniowych się poszerzał. Proces nauki też stale ewaluował. Razem wprowadziły materiały wizualne, testując naukę technik balistycznych, taktyki wojskowej i dla zabawy — budowy czołgu.

Monia pokochała „T” i najchętniej nie wychodziłaby z niego w ogóle. Uwielbiała ciągle coś nowego wiedzieć i kochała swoją wymyśloną oazę spokoju nad jeziorem.

„T” był fantastyczny, ale nie wyeliminował treningów, ani tradycyjnej nauki zupełnie. Umiejętności praktyczne musiała opanować tradycyjnie. „To nie film science fiction!” śmiała się Anna, gdy Monia chciała uczyć się prowadzenia czołgu za pomocą „T”.

Zatem nadal tradycyjnie ćwiczyła strzelanie z Jackie, a „bicie ludzi” ze Stanen. Stan ponad to szkolił ją z wielu innych, przydatnych agentowi, dziedzin. Prowadzić czołgu się jednak nie nauczyła.

Za to światowej sławy dr Steven Coval — naburmuszony chirurg — szkolił ją jak ratować życie poturbowanym wcześniej przez nią ludziom.

Gdy zapytała Stana, po co jej to szkolenie, odparł, że musi wiedzieć jak ratować życie, to podstawa bezpieczeństwa. Gdy zapytała, czy pierwsza pomoc nie wystarczy, odparł: „Chcesz być fachowcem, czy nie?” Nie zapytała więcej i znosiła cierpliwie dup. Covala.

Coval jej nie lubił. Ona jego też nie. Był wredny bez wyraźnego powodu. Już pierwszego dnia dał się poznać z tej niezbyt sympatycznej — delikatnie mówiąc — strony. Stanisław kazał jej go ignorować, więc robiła zupełnie na odwrót. Na każdy przytyk miała ciętą ripostę. Dręczyła go z wielką namiętnością, co doprowadzało go do obłędu. Podobno pracował wcześniej w Służbach. Był mniej więcej w tym samym wieku co ona. Nie znała dokładnie szczegółów jego odejścia, ale wiedziała, że zdecydowanie nie należy do jej fanklubu. Był strasznym dupkiem, ale był świetnym specjalistą; dlatego mimo wszystko doceniała szkolenia, które z nim miała i uczyła się pilnie. Miała jednak wrażenie, że on mimo to wcale nie cieszy się z jej postępów. Jakby liczył na jej porażkę. To motywowało ją jeszcze bardziej.

Dni mijały szybko. Czas miała wypełniony po same brzegi. Nauka w szkole gladiatorów Stanisława była intensywna. Ale nie miała też chwile wytchnienia. Poznała wielu ciekawych ludzi. Większość pracowała w Ambasadzie lub dla Ambasady. Od „kręgu diablic” trzymała się z daleka. Ale w Ambasadzie były też normalne kobiety takie jak Jackie. Jedną z nich była też Sandra. Sandra była nowa tak jak Monia więc nie nasiąkła jeszcze jadem. Miała ok. 30-tki, była śliczna i miała nietuzinkowe podejście do życia. Mimo różnicy wieku, świetnie się dogadywały.

Pewnego razu Sandra uznała, że Monia za dużo pracuje i w ogóle nie odpoczywa. Wyciągnęła ją więc na wieczór ze swoimi przyjaciółmi. Wszyscy byli bardzo uprzejmi. Trzeba przyznać, że Sandra miała inteligentnych przyjaciół, ale było dziwnie. Monia czuła się przy nich jak opiekunka do dzieci. Miała wrażenie, że to nie był najlepszy pomysł. Pojechali metrem do ich ulubionej knajpy. Wyszli z metra rozbawioną ekipą. Nagle na ich drodze stanęła grupka czterech mężczyzn. Ekipa Sandry miała liczebną przewagę, jednak prawie żadne przygotowanie bojowe. Napastnicy zaczęli zagadywać dziewczyny, obrażać chłopaków. Zdziwiło ją takie zachowanie. Scena jak w filmach z lat 80-tych. — Co za dziki kraj — pomyślała.

— Panowie, chcemy przejść — powiedziała łagodnie.

— O proszę, dzieci wyszły z mamusią na spacer — stwierdził jeden.

— Mamusia całkiem, całkiem — dodał drugi oblizując się obleśnie.

Jeden z kolegów Sandry — chyba Chris i chyba go znała z Ambasady — drgnął. Monia zatrzymała go spojrzeniem i pokręciła delikatnie głową. Po czym przywdziała zalotny uśmiech, rozchyliła dekolt i obróciła w stronę napastnika.

— Mamusia....chętnie Cię czegoś nauczy — powiedziała ponętnie głaszcząc się po dekolcie.

Zapatrzył się i podszedł za blisko. Dostał z kolana w krocze, potem poprawiła mu z łokcia w głowę. Ten pierwszy zarobił torebką pod brodę. Tego wieczoru miała w niej butelkę z wodą. Upadli obaj. Dwaj następni wyjęli noże. Pierwszy, który na nią ruszył rozbił się o ścianę, a drugi skończył ze złamaną ręką. Ucierpiała jedynie jej torebka, ale żadnych innych ofiar nie było. Napastnicy pozbierali się w pośpiechu i uciekli. Znajomi Sandry stali jak wryci. Gdy się opamiętali, posypały się słowa uznania. Została zaakceptowana. Często później razem wychodzili. Stała się częścią tej ekipy i nierzadko wychodziła z nimi także bez Sandry. Chłopak, z którym najlepiej się rozumiała miał na imię Adam, był prawnikiem, specjalistą od międzynarodowego prawa handlowego. Monia prosiła go o pomoc w nauce do egzaminów w Ambasadzie. Był niezwykle rzeczowy i potrafił wyjaśnić jej to, czego „T” nie był w stanie. Lubiła się z nim uczyć, a on żartował, że wysysa z niego wiedzę. Miał trochę racji, bo zakres „korepetycji” znacznie przekraczał zakres egzaminu. Wtedy ją to po prostu interesowało, choć nie wiedziała, że jej się to kiedyś bardzo przyda. Nie sądziła też, że Adam Kacpersky również jej się kiedyś przyda.

[1] Lanista — w starożytnym Rzymie przedsiębiorca utrzymujący i szkolący gladiatorów dla wykorzystywania ich w walkach.

[2] Padavan — uczeń mistrza Jedi, użyte w świecie Gwiezdnych wojen (ang. Star Wars) — amerykańska franczyza filmowa z gatunku space opera oparta na trylogii filmów stworzonej przez George’a Lucasa.

[3] Jedi (wym. [”ʤɛdaɪ]) — w świecie Gwiezdnych wojen starożytny zakon skupiający „wrażliwych na Moc” (ang. Force Sensitive), czyli istoty, w których organizmach występuje nadnaturalne stężenie midichlorianów. Midichloriany są nanoorganizmami występującymi w każdym żywym organizmie i umożliwiającymi mu odczuwanie Mocy.

~7~

Po 3 miesiącach intensywnej pracy nadeszło wreszcie lato. Jej rodzina przyjechała do niej na urlop. Monia była wniebowzięta. Urządzała im wycieczki krajoznawcze, spędzali ze sobą każdą wolną chwilę. Nawet Stanisław dał jej odetchnąć. Pewnego popołudnia zadzwonił, żeby ich zaprosić na ryby. Nie wiedziała co dokładnie miał na myśli, ale zgodziła się ze zwykłej uprzejmości. Poza tym Maciej lubił kiedyś łowić, więc pomyślała, że mu się spodoba. Chciała też, żeby poznał Stanisława.

Bała się tego spotkania. Maciej był nieufny i bywał zazdrosny. W takich momentach włączał mu się tryb niewyparzonej gęby i często najpierw mówił, potem myślał. Ale nie było wyjścia, Stana musiał wreszcie poznać.

Przeżegnała się ukradkiem i pojechali. Okazało się, że Stanisław ma za miastem domek nad jeziorem. Był prawie taki jak ten z jej wyobraźni. Nie mogła w to uwierzyć. Stała i gapiła się na obraz ze swoich wizji, który istniał naprawdę. Stan przyglądał się jej dziwnej minie, ale o nic nie zapytał.

Domek był niewielki. W środku były 2 pomieszczenia: coś na kształt salonu z kuchnią i sypialnia w surowym drewnianym wykończeniu. W środku było dość sporo miejsca, a właściciel dbał o porządek. Domek przypominał jej chatki łowieckie widywane w amerykańskich filmach. Z tym wyjątkiem, że w tym było czysto i zamiast pajęczyn i kurzu były firany i dywany. Najwyraźniej Stan mieszkał w nim dość często.

Od strony jeziora domek otaczał szeroki taras, chyba dobudowany, tak sugerował odcień drewna. Na tarasie stały szerokie drewniane fotele i ława oraz grill. Widok z tarasu rozpościerał się na jezioro z małym pomostem, przy którym była zacumowana łódka. Monia zamknęła na chwilę oczy i słyszała ten sam stukot co wówczas, gdy uczyła się z „T”.

Okolica była przepiękna; wokół ani żywej duszy, tylko las i górująca nad nim majestatyczna góra. Pogoda była przepiękna; słońce migotało w wodach jeziora. Rozgrzane powietrze unosiło zapach jakiś niezwykle intensywnie pachnących kwiatów i żywicy. Ten aromat był obezwładniający i wprowadzał ją w radosny nastrój. Pomyślała, że cudownie było by mieszkać w takim miejscu. Zazdrościła mu tej oazy spokoju.

— To ja zabiorę chłopaków do miasteczka, a wy nacieszcie się sobą — powiedział do niej półszeptem, gdy skończył ich oprowadzać.

— Nie musisz.

— Daj spokój — odparł i zawołał chłopaków do auta.

— Dziękuję — zawołała za nim.

Odmachnął jej i wszyscy trzej wsiedli do czarnego Raptora i odjechali.

— Ufasz mu? — zapytał Maciej, patrząc z obawą na odjeżdżające auto.

— Tak — odparła. — Stanisław postanowił nas odstresować — powiedziała, stając na palcach by dać mu całusa.

— To miło z jego strony — odparł, trzymając już ręce pod jej bluzką.

Zanim się obejrzeli już baraszkowali na kanapie w salonie; potem przy kanapie i jeszcze raz na koniec znów na kanapie.

— Nie mam Cię dość — wydyszała. — Jak ja mogłam wytrzymać bez Ciebie tyle czasu? — dziwiła się.

— Stan Ci nie pomagał? — zapytał ironicznie.

— Owszem, ale nie daje już rady — odparła z drwiną.

Odsunął się od niej.

— Daj spokój. Mógłby być moim ojcem! — Oburzyła się.

— Może i tak, ale nadal jest atrakcyjny.

— Zazdrosny jesteś — stwierdziła.

— Może. Moja „nowa” żona spędza sporo czasu z szefem i…

— i co? — zapytała patrząc mu w oczy.

— …widzę jak na Ciebie patrzy — rzekł po chwili.

— Co?! — oburzyła się. — To mój Szef! — zapiała.

— Zmieniłaś się — zaczął. — Czy my Ci nie przeszkadzamy? — dokończył w swoim stylu.

— Co Ty bredzisz? — zapytała wkurzona. — Miałeś rekolekcje u mamusi przed wyjazdem? — rzuciła.

— Nie mieszaj w to mojej matki!

— To mi jej tu nie cytuj! — warknęła.

Umilkli na moment oboje. Pierwsze starcie za nimi. Czas się przegrupować. — Nic dziwnego — pomyślała. Trzy miesiące się nie widzieli. Zmieniła się. Bardzo się zmieniła. Był zazdrosny. Bał się, że ją straci. Postanowiła załagodzić ten konflikt.

— Przepraszam, nie kłóćmy się — zaczęła i przytuliła się do niego. — Ani ja, ani Stanisław nie mamy takich intencji — powiedziała nie wypuszczając go z uścisku.

— Serio? Dlaczego nie można się do Ciebie dodzwonić? Czemu, gdy dzwonię na biuro nigdy Ciebie tam nie ma? Czemu, gdy przyjeżdżamy to jedziemy do niego?!

Zastanowiła się chwilę i uznała, że to właściwy moment, żeby powiedzieć mu wreszcie prawdę.

— Nie jestem urzędnikiem — powiedziała, patrząc mu badawczo w oczy.

Zszokowało go to co usłyszał. Obawiał się najgorszego. Zaraz mu powie, że chce się rozwieźć.

— Więc kim? — zapytał, nie chcąc poznać odpowiedzi.

— Szkolę się na agenta.

— Jakiego znowu agenta? Nie pogrywaj ze mną, proszę — powiedział zrezygnowany. — Dość kłamstw.

— Nie pogrywam i nie kłamię — odpowiedziała spokojnie. — Nie powiedzieli mi na początku; dowiedziałam się po przylocie. Nie chciałam Ci mówić przez telefon — tłumaczyła. — Nie ma mnie w biurze, bo tam nie pracuję. Stale się szkolę i trenuję. Dzwonię w porze lunchu, bo tylko wtedy mam chwilę. Po „pracy” chodzę na kursy, albo szkolenia. Gdy wracam do domu nie dzwonię, bo u Was jest noc. Twoja żona będzie agentem. Będę ochraniać delegacje i takie tam…

Wyglądał jakby mu powiedziała, że jest umierająca i zostało jej 3 miesiące życia. — No to teraz się zacznie — pomyślała.

— Jakie tam?! Coś Ty sobie myślała?! Jak ja mam teraz spać spokojnie, wiedząc czym się zajmujesz?

— Chciałeś wiedzieć — odpowiedziała nad wyraz spokojnie.

— Pomyślałaś o nas? Co będzie jak coś Ci się stanie?

— Zawsze może się coś stać — odparła.

— Zwiększasz ryzyko!

Nie odpowiedziała. Dyskusja nie miała sensu. Wiedziała, że on musi się wykrzyczeć. Zatem pozwoliła mu na to. Dowiedziała się przy okazji, że jego matka miała rację, że koledzy mieli rację i że on też miał rację, ale uległ jej namowom, bo nie chciał być kotwicą. A teraz wszystko straci, bo nie umiał powiedzieć „NIE”, kiedy trzeba.

— Wrócisz ze mną do kraju! — zażądał.

— Przykro mi, ale tego nie zrobię — odparła spokojnie.

— A to niby dlaczego?!

— Bo nie chcę.

Patrzył na nią, oczy mu płonęły.

Z trudem powstrzymywał łzy. Był bezsilny, załamany i czuł się porzucony.

— Chcesz się rozwieźć? — zapytał wreszcie.

— Rozwieźć? Nie! Dlaczego? — oburzyła się. — A Ty? — zapytała zaskoczona.

— Nie,…chyba — odpowiedział.

— Chyba?? — zapiała.

— Co mam Ci powiedzieć? Nie chcesz wrócić, nie wiem co zamierzasz. Mamy żyć na odległość? Widywać się raz na miesiąc, albo i rzadziej? Nie wiem, czy chcę tak żyć…

Ugodził ją w samo serce.

— Nie zatrzymam Cię siłą… — powiedziała cicho przez ściśnięte gardło.

— Nie zatrzymasz?! — zapytał zszokowany.

— Kocham Cię. Oddałabym za Ciebie życie, tak samo jak za chłopców, ale nie mogę zatrzymać Cię siłą. Do miłości nie można nikogo zmusić.

— Co Ty opowiadasz? Kocham Cię, dlatego proszę wróć ze mną.

— To Ty zostań — odpowiedziała.

Zatkało go.

— Ja nie uciekam od Was — zaczęła. — Chcę tu zostać; podoba mi się; możemy być tu razem — mówiła, patrząc na niego błagalnym wzrokiem. — Wtedy w dzień przylotu, mogłam zawrócić, ale podjęłam wyzwanie — dla nas. Daliście mi szansę, nie mogłam jej zmarnować i dałam radę. Stan chce przedłużyć mi kontrakt. Owszem, może być niebezpiecznie i pewnie będzie, ale podoba mi się to co teraz robię. Nie chcę wracać. Teraz tu jest moje miejsce. I dla Was też jest miejsce przy mnie.

Patrzył na nią tak jakby widział ją po raz pierwszy w życiu. To nie była jego żona. Była inną, obcą i cholernie atrakcyjną kobietą. Ten cały Stan wydobył z niej to co próbowało się wydostać już dawno temu. On, zawsze się tego bał. Bał się, że od niego odejdzie. Bał się, że zostanie porzucony. Pasowało mu, że jego żona, choć nieprzeciętnej inteligencji to jednak szara myszka, dosłownie i w przenośni, która nigdy go nie opuści; bo kto zwróciłby na nią uwagę. Mówił jej, że wygląd nie ma znaczenia, bo on kocha ją taką jaka jest. Pasowało mu to. Czuł się bezpiecznie. Zawstydził się. Poczuł jakby ją więził przez te 20 lat.

Teraz patrzył na nią. Nie była już szarą myszką. Była seksowna i silna. Ale nadal była jego. Jak on to wszystko przegapił?

Usiadł na kanapie i ukrył twarz w dłoniach. Przysiadła się do niego i mocno go objęła.

— Nie musisz od razu wszystkiego rzucać — powiedziała spokojnie. — Chłopcy skończą szkołę i się przeprowadzicie; to tylko kilka miesięcy. Ja tu będę na Was czekać.

Siedzieli tak jakiś czas. Podniósł wreszcie głowę i pocałował ją.

— Kocham Cię — powiedział.

— Ja też Cię kocham — pocałowała go.

I nowy związek przypieczętowali na podłodze przed kominkiem.

Stan i chłopcy dogadali się raz dwa. Nie było ich jeszcze z dwie godziny. Ale kiedy wrócili i tak nie odstępowali Stanisława na krok. Widziała, że sprawia mu to radość. Maciej też inaczej na niego spojrzał.

Gdy Stan wrócił z miasta wypłynęli obaj łodzią na jezioro. — Jak się wzajemnie nie utopią, to będzie dobry znak — pomyślała.

Wrócili w świetnych nastrojach i z pełnym wiadrem ryb.

Dorośli przyrządzali wspólnie kolacje. A chłopcy uczyli się zarzucać wędkę i zaplątali żyłkę. Maciej poszedł ich uratować, a Stan przysiadł się do Moni.

— Powiedziałaś mu? — zapytał.

— Tak.

— Jak to przyjął?

— Słabo pozytywnie — zażartowała.

— He?

— Próbował wypchnąć Cię z łodzi? — zapytała.

— Nie — zaśmiał się.

— No to będzie dobrze — stwierdziła.

— Cieszę się — stwierdził. — Wolałbym nie przechodzić na nowo tej mordęgi z jakąś nową Tobą — dodał z głupawym uśmieszkiem.

— Nie zrobię Ci tej przyjemności — odparła.

Zaśmiał się, potem wstał i poszedł pomóc rozplątać żyłkę.

Ten wieczór spędzili zajadając pieczoną na ruszcie świeżo złowioną rybę i popijając piwo korzenne. Maciej się rozkręcił; rozmawiali razem ze Stanem, a ona słuchała z zainteresowaniem, bo większość była dla niej nowa. Potem Panowie poszli dyskutować do domu, a ona i dzieci zajęli się sobą. Tęskniła, teraz dopiero dotarło do niej jak bardzo. Tuliła ich prawie non stop. Opowiadali o szkole. Mały wygadał się, że Duży ma dziewczynę. To miał być sekret, ale jak zwykle Mały nie wytrzymał.

Stan wrócił do miasta, a im pozwolił spędzić weekend nad jeziorem. To był ich najlepszy weekend od lat. Rozmawiali o przeniesieniu się do Stanów. Dzieci chciały zostać od razu, ale ani jej obowiązki, ani ich szkoła nie pozwalały na to. Zdecydowali, że dobrze to najpierw zaplanują.

Macieja urlop dobiegł końca. Trzy tygodnie minęły błyskawicznie. Znów musieli się rozstać.

~~

Jej nowe życie stale się zmieniało. Jedne szkolenia się kończyły, zaczynały kolejne. Przywykła już, że wszystko tu było inne od tego, do czego była przyzwyczajona, ale to co ją czekało, przerosło jej całe wyobrażenie. Na własnej skórze doświadczyła tego co dotąd oglądała jedynie w telewizji. Dotychczas doniesienia o „dziwnych” szkoleniach spec oddziałów traktowała jak ciekawostkę. Okazało się jednak, że to prawda. Symulacje — jak nazywał to Stan — nie były planowane, jednak przed pierwszą ją ostrzegł. Powiedział, że nie powinien, ale uznał, że tak będzie lepiej. Nie wiedziała co się stanie, ale wiedziała kiedy. To ustrzegło ją przed dodatkowym upokorzeniem. Jednak później już nie wiedziała co i kiedy zacznie się dziać

Po tej pierwszej „symulacji” płakała cały dzień. Zadanie zaliczyła i podobno „nie było źle”, tak powiedział instruktor, ale ona nie umiała sobie poradzić z emocjami. Stale mieliła w głowie każdy szczegół, przeżywając na nowo to, co się wydarzyło. Kurs dopiero się zaczął, a ona już była na skraju rozstroju nerwowego. Musiała coś na to poradzić; wiedziała, że Stan na nią liczy; nie mogła go zawieść.

Bardzo się bała kolejnej symulacji. Stres doprowadzał ją do szaleństwa. Na każdym kroku widziała zagrożenie, bała się wychodzić z domu. To było nie do zniesienia. Gdy wreszcie nadszedł ten czas, stres osiągnął taki poziom, że stała się nagle obojętna na ból, wstyd, cierpienie swoje i innych. Wmówiła sobie, że ją to nie obchodzi. Nie zastanawiała się nad tym co się dzieje lub co każą jej robić. Przestała się bać i zaczęła grać w te ich chore gry. Była opanowana i bez zastanowienia wykonywała rozkazy; liczył się tylko cel.

Wygrała. Instruktor rozpływał się w zachwytach; gratulował i zagadywał, a ona patrzyła na niego obojętnie i marzyła tylko o tym, żeby nie musieć go nigdy więcej oglądać. Wygrana w ogóle jej nie cieszyła.

Gdy stres odpuścił, dopadało ją potwornie obrzydliwe uczucie, które doprowadzało ją do obłędu. Nie umiała sobie z nim poradzić. Roznosiło ją od środka. Niesiona tym uczuciem wybiegła z budynku i pobiegła gdzieś przed siebie. Biegała prawie całą noc. Nad ranem wróciła do siebie pusta w środku. Nie czuła nic, a i tak było to lepsze od mdlącego uczucia obrzydzenia do potwora, którym się stała.

Gdy kolejny raz ruszyła, żeby zagłuszyć „moralną zgagę”, zatrzymał ją Chris.

— Dokąd biegniesz? — zapytał.

— Nie wiem — odparła zgodnie z prawdą.

— Idę na trening, chcesz iść ze mną?

— Jaki trening?

— Chodź to zobaczysz — zaproponował.

Zawahała się, ale poszła. Okazało się, że Chris zaciągnął ją na ring. Miała dość przemocy i dość walki. Nie podobał jej się ten pomysł. Chciała wyjść, ale nagle dwóch stojących obok niej trenujących zawodników pokłóciło się i zaczęli się bić. Chciała odejść, ale jeden omal jej nie uderzył. Zwinnie uniknęła zabłąkanego ciosu i powaliła na ziemię przypadkowego napastnika. Potem drugiemu, który chciał skorzystać z okazji i dobić leżącego, wymierzyła prawy sierpowy tak, że prawie odfrunął. Cała sala stała jak zamurowana. Ją też zatkało. Z odrętwienia wyrwał wszystkich krzyk jakiegoś małego Azjaty, który wrzeszczał do niej po japońsku.

— To nie twoja specjalność — powiedziała beznamiętnie w jego języku.

— Twoja też nie — odparł.

— Dlatego wychodzę.

— Nie dość, że pyskata, to jeszcze ślepa — powiedział.

— Słucham?!

— Mówię, że znalazłaś to czego szukałaś, a nie umiesz tego dostrzec.

— Mylisz się panie „Miyagi”[1] — zadrwiła. — Od tego tu — wskazała na całą salę — aż mi się ulewa — odpowiedziała z obrzydzeniem.

— Nie nazywaj mnie tak! Mówię ci, że znalazłaś, więc słuchaj co się do ciebie mówi! Stań tam i mów do mnie „trenerze”!

— Ogłuchłeś człowieku?! — podniosła głos.

— Na tej sali, tylko mi wolno się wydzierać — oświadczył cierpliwie. — Chcesz nakarmić demona, czy nie?

Stała zdumiona i patrzyła na niego jak na jakiegoś stwora z kosmosu.

— Nie mam zamiaru niczego karmić! — wysyczała.

— A czy jeśli zagłuszysz głód, przestaniesz od tego być głodna?

— Czego ty ode mnie chcesz? — zbulwersowała się.

— Chcę pomóc przyjaciółce Chrisa — powiedział już po angielsku.

Patrzyła przez moment na Chrisa.

— Nie patrz na mnie. Ja mu nic nie mówiłem — bronił się.

Stała przez moment i gapiła się na małego krzykacza, po czym odpowiedziała z głębokim westchnieniem:

— No dobra. Masz jedną szansę, Panie trenerze.

Na początku podchodziła sceptycznie do tej formy „uwalniania umysłu”, ale „Miyagi” miał rację, chyba tego właśnie szukała. Trener umiał do niej dotrzeć. Nauczył ją boksować i rozładowywać gniew. Przychodziła tam codziennie. Biegła na salę, by rozgrzana zaczynać trening od razu.

Za to w drodze powrotnej zawsze zahaczała o strzelnicę. Tam dopiero się wyciszała. Gdy strzelała czuła, że odzyskuje kontrolę nad swoim życiem i samą sobą.

Stan wiedział, że jest jej ciężko. Bał się, że znów będzie chciała uciec. Codziennie obserwował jej postępy na ćwiczeniach, a potem śledził ją, gdy wybiegała z budynku i biegła gdzieś z Chrisem.

— Dlaczego za mną chodzisz? — usłyszał nagle za sobą jej zimny głos.

— Nie chodzę — bronił się głupio, gdy wyłoniła się z ciemności.

— Chodzisz — odparła bez emocji.

Miała puste oczy. — Zniszczyłem ją, pomyślał ze smutkiem. Bolała go ta myśl, ale wiedział, że jeśli to przetrwa będzie gotowa na wszystko.

— Myślałem … — zaczął, ale nie wiedział co powiedzieć.

— Pilnujesz mnie.

— Nie — zapewnił bez przekonania.

— Nie bój się, nie ucieknę — powiedziała i odwróciła się, żeby odejść.

— Dokąd idziesz? — zapytał niepewnie.

— Mam trening.

— Trening? — zdziwił się.

— Tak.

— Mogę iść z tobą?

— Jak chcesz — odpowiedziała i pobiegła dalej.

Pobiegł za nią. Faktycznie miała trening — na sali bokserskiej. Trenerem był mały, krzykliwy Japończyk.

— Spóźniłaś się! — powiedział trener.

— Przepraszam — powiedziała.

Japończyk spojrzał w stronę Stana.

— Kto to? — zapytał.

— Mój Szef — odparła, nie patrząc nawet. Była zajęta przygotowaniami.

— Pilnuje cię?

— Chyba tak.

— Hmm — mruknął i skrzywił się na Stana. — Pospiesz się. Frank stygnie — polecił.

Zdjęła dres i założyła rękawice, gdzieś znikąd pojawił się Chris. Rzucił szybkie „dobry wieczór” w kierunku Stana i pomógł jej zawiązać rękawice. Weszła na ring. Teraz wiedział dlaczego biegła, była rozgrzana i gotowa. Naprzeciwko niej stanął wielki jak stodoła czarnoskóry zawodnik. Stan się zaniepokoił. Spojrzał na Chrisa z obawą w oczach, ale ten uśmiechał się głupkowato. Japończyk dał znak, żeby zaczęli walczyć. Monia po ringu skakała jak piłeczka, wysoko trzymając gardę. Japończyk coś wykrzykiwał do tego wielkiego. Ona była szybsza. Ładowała w niego jak z armaty. Wyładowywała na nim cały swój gniew. Zlała go, aż żal było patrzeć. Trener klął na pokonanego i wytykał błędy, ale tamten raczej nie przyswajał wiedzy; był delikatnie mówiąc oszołomiony. Znieśli go z ringu, a chwilę po tym pojawił się kolejny przeciwnik. Ten był mniejszy i szybszy, ale nie dość szybki; też go znieśli. Potem wszedł kolejny. Walczyli dłuższą chwilę, szło mu dobrze, ale stracił rytm; wykorzystała to natychmiast. Nie znieśli go; ten wiedział, kiedy zejść samemu. Monia zdjęła rękawice i oddała je Chrisowi.

— Skończyłam — powiedziała.

— Wystartujesz jutro? — zapytał Japończyk.

— Tak — odparła.

— Bądź punktualnie!

— Będę.

— Sorry Frank! Do jutra! — krzyknęła do snującego się po sali wielkoluda.

Zabrała swoje rzeczy i poszła do szatni. Po chwili wyszła przebrana, kierując się do wyjścia.

— To nie był trening tylko masakra — stwierdził Stan idąc za nią.

Spojrzała na niego, a potem odrzekła:

— Miałam dobrego nauczyciela.

Stan wiedział do czego pije. Należało mu się. Postanowił nie drążyć tematu. Szli jakiś czas w milczeniu.

— Długo tu przychodzisz? — Zapytał Stan.

— Jakiś czas — odparła.

— W czym jutro wystartujesz?

— W walkach ulicznych — zadrwiła.

— Masz spore szanse na wygranie — powiedział z uśmiechem.

— Dlatego startuję.

— Wybacz — zaczął po chwili. — Te ćwiczenia…

Zatrzymała się i spojrzała na niego.

— „Te ćwiczenia” mają swój cel. Te walki mają własny — odparła wskazując w stronę sali.

Patrzył jakiś czas na nią i pomyślał, że stała się inną osobą. Była zimna i zasadnicza. Nie uśmiechała się, w oczach miała ból i przygnębienie. Zabił w niej to, co lubił najbardziej, to cudowne, niczym nieograniczone poczucie humoru. Było mu przykro. Miał potworne wyrzuty sumienia.

— Dokąd teraz? — zapytał próbując zapanować nad głosem.

— Tam gdzie zawsze. Przecież wiesz. Chodzisz za mną od dwóch tygodni.

No tak, nie docenił jej. Uśmiechnął się delikatnie, ale nic nie powiedział.

— Jedziesz ze mną? — zapytała, kierując się w stronę metra.

— A mogę?

— Możesz.

— Chodź, tam czeka Raptor — zaproponował. — Stęsknił się — dodał z uśmiechem.

Uśmiechnęła się wreszcie, a on wręczył jej kluczyki.

— Serio? Tak bez nokautu? — zadrwiła.

— Bez — uśmiechnął się.

Na miejscu nie wybrała broni ze stojaka Jackie. Poszła do kantorka i przyniosła futerał. Otworzyła go przed nim. W środku były elementy karabinu snajperskiego. Bez zwłoki zaczęła go składać. Stan przyglądał się jak sprawnie umieszcza poszczególne elementy na miejscu.

— Sama go zrobiłaś? — zapytał zdziwiony.

— Tak.

— Mogę?

— Proszę — powiedziała i podała mu złożony karabin.

Zważył go w rękach, przymierzył.

— Jak strzela? — zapytał.

— Sprawdź — powiedziała i oświetliła tor.

Stan próbował strzelić, ale spust był zablokowany.

— Co jest? — zapytał.

— Zamek biometryczny. Nikt nie strzeli do mnie z mojej własnej broni — oznajmiła.

— Sprytne — przyznał.

— Pokaż — powiedziała i odblokowała broń. — Teraz spróbuj jeszcze raz — powiedziała zakładając mu słuchawki, a potem sobie.

Stan znów przymierzył i oddał strzał.

— Bardzo miękki spust, dobrze wyważony, ciekawe jak by się spisał na większym dystansie? — skomentował.

— Nie tak jakbym chciała — odparła.

— W czym problem?

— Celność.

— Czyli?

— Utrzymuje celność na zaledwie 300m.

— Jackie się na tym zna.

— Wiem, ale chcę sama najpierw spróbować.

Kiwnął.

— Nazwałaś go jakoś? — zapytał.

Uśmiechnęła się pod nosem.

— To nie miecz — odparła.

— Owszem, jest bardziej zabójczy.

— Nie zasłużył jeszcze na imię.

— Rozumiem. Mogę jeszcze raz? — zapytał. — Podoba mi się to wyprofilowanie, świetnie leży w dłoniach — chwalił.

— Poczekaj — powiedziała i wzięła od niego karabin. Wydłubała zaślepkę, wcisnęła przycisk, potem przyłożyła swój palec do spustu, następnie wzięła go za rękę i przyłożyła jego i znów potem swój. — Proszę. Teraz nie urwie ci głowy, gdy mnie nie będzie w pobliżu — powiedziała z wymownym uśmiechem.

— Zastawiłaś pułapki?

Wzruszyła ramionami z delikatnym uśmiechem.

— Stworzyłem potwora — wyrwało mu się.

— Żebyś wiedział — westchnęła.

Zrobiło mu się głupio, ale zignorował tą uwagę. Miał tego świadomość i ciążyło mu to.

Wieczór spędzili strzelając do kartonów. Opowiedziała mu jak przyszła na strzelnicę pierwszy raz i pokazała tarczę, którą wtedy podziurawiła. Uśmiał się, widząc swoje imię na kartonie z licznymi dziurami po kulach między nogami. Pamiętał ten czas i pamiętał jaka wtedy była. Teraz już taka nie jest. Teraz zamiast złorzeczyć, zastawia pułapki.

Następnego dnia już oficjalnie pojechał z nią na walki. Japończyk ucieszył się na jej widok.

— Magie! — zawołał.

— Magie? — zdziwił się Stanisław.

— Magdalena, ale sobie skrócił — wyjaśniła. — Nie chciałam używać prawdziwego imienia i nazwiska; użyłam więc drugiego imienia i panieńskiego nazwiska — odparła.

No tak, pomyślał. Jednak, gdy zobaczył ją na tablicy wyników jako Magie G. serce mu zamarło. Szybko się jednak opanował i nie dał nic po sobie poznać. Mimo wszystko wywołało to dziwne uczucie.

Oczywiście wygrała. Stan był zadowolony, ale i przerażony jej brutalnością. Przypomniał sobie tamten nokaut i wiedział, że teraz zamiast pękniętych żeber, miałby krwotok wewnętrzny. Była żoną i matką, kierowała się w życiu zdrowym rozsądkiem i dobrem swojej rodziny; była opiekuńcza i ostrożna; nie oczekiwał nawet, że ukończy ten kurs. Liczył na dwie, góra trzy ukończone symulacje; chciał ją jedynie oswoić z niebezpieczeństwem, a ona? Ona roznosiła w pył niebezpieczeństwo.

Po trzeciej symulacji Instruktor zapytał, czy nie sądzi, że powinien zmienić poziom trudności. Popatrzył na niego zaskoczony i kiwnął tylko niepewnie, dodając, że ma natychmiast przerwać, gdy da mu znak. Nie musiał przerywać; mało tego dotarła do końca kursu. Została ostatnia symulacja; jeden na dziesięciu agentów dociera tak daleko, a na tym poziomie trudności, ostatnim był Steven.

Z żony i matki stała się bardzo niebezpiecznym narzędziem. Na jego oczach dokonywała się ta przemiana. Z każdym dniem stawała się bardziej niebezpieczna. „Starsi” koledzy — agenci zaczęli patrzeć na nią z szacunkiem, a potem z lekką obawą w oczach. Była nieprzewidywalna i nieobliczalna. Wygrywała każdą symulację. A gdy wygrała tę, której nikt nie wygrał od dwudziestu lat — przeraziła go. Nie przeraził go sam fakt wygranej, tylko to, jak tego dokonała. Widział jak przebudziła Demona.

~~

Uprowadzili ją spod centrum handlowego. Obchodzili się z nią bardzo brutalnie; mocno skrępowali i wepchnęli do worka. Gdy próbowała się wyswobodzić została mocno uderzona — zrezygnowała i zaczęła się zastanawiać, czy to symulacja, czy prawdziwe porwanie. Nie była w stanie ocenić sytuacji. Porywacze się nie odzywali, a ona nic nie mogła zobaczyć. Po dojechaniu na miejsce, wywlekli ją z samochodu i zawlekli gdzieś, gdzie śmierdziało stęchlizną i odchodami. Nie mogła się wyprostować, worek był za mały. Leżała skulona i zdrętwiała. Gdzieś zza ściany dochodziły krzyki i dziwne odgłosy. Zaczęła tracić nadzieję na to, że to symulacja. Pytanie tylko co to za ludzie i czego od niej chcieli?

Po jakimś czasie przyszedł ktoś; usłyszała stukot ciężkich butów o posadzkę, a potem poczuła gwałtowne szarpnięcie za worek. Wlókł ją po nierównej posadzce; zdrętwiałe ciało ze zdwojoną siłą odczuwało każdą nierówność. Zatrzymał się. — Kim jesteście? — zapytała przez zakneblowane jakąś szmatą usta. Zamiast odpowiedzi otrzymała mocnego kopniaka. Stęknęła z bólu. Znów poczuła szarpnięcie. Zatrzymali się, worek się rozwiązał; pojaśniało. Nie widziała nic przez moment, oślepiona ostrym światem, a potem zobaczyła duże, mocne ręce, które pociągnęły ją z podłogi i rzuciły na krzesło — zabolało. Zdarli z niej ubranie i przywiązali nagą do krzesła. Czuła jak cała drży; nie mogła tego opanować. Podniosła wzrok i zobaczyła idącego w jej kierunku blondyna ze świńską mordą. Zapytał o jakieś dane. — Nie wiem o co chodzi! — odpowiedziała. Uderzył ją; mocno; za mocno jak na symulację. Zamroczyło ją na chwilę, poczuła jak całą głowa jej pulsuje.

— Patrz uważnie, suko! — warknął.

Spojrzała na zdjęcie, które jej pokazywał. Widziała jak przez mgłę. Mrugała, ale nic nie pomagało. Trochę trwało zanim wzrok jej się na nowo wyostrzył. Zobaczyła wreszcie. Na zdjęciu była ona i ambasador; stali w jego gabinecie. Przez otwarte okno było widać jak ambasador przekazuje jej jakąś kopertę. Przypomniała sobie, wiedziała co to były za dane. „O kurwa! Oni są prawdziwi!” — Pomyślała. „Czy ja tu umrę?” Pytała samą siebie. Zamknęła oczy i westchnęła głęboko. Potem działy się rzeczy, których nie chciała pamiętać.

Nie wiedziała jak długo się nad nią znęcali, ale miała wrażenie, jakby to było kilka dni. Bała się, że nie wytrzyma dłużej. Chciała przestać odczuwać ból. Między kolejnymi uderzeniami, pytała samą siebie, po co ona to robi? Co ją obchodzą ci wszyscy ludzie? Ufają jej? Pierdolić to! — myślała rozżalona i kiedy już miała wyjawić prawdę, przed oczami stawał jej Stan, mówiący jak pierwszego dnia: „…będę mocno rozczarowany”. Wtedy rezygnowała z wyznania i zamykała się w sobie jak mogła najgłębiej, żeby nie bolało tak bardzo.

W końcu się zmęczyli. Poszli sobie. Została sama w zatęchłym, śmierdzącym miejscu kaźni. Nagły brak odczuwania bólu wyrwał ją z odrętwienia. Ostrożnie rozejrzała się po pomieszczeniu. Ściany wydawały się być śliskie. Podłoga była naznaczona jej krwią, wymiocinami i odchodami. Zacisnęła mocno wargi, starając się nie rozryczeć. — Nie teraz — powtarzała sobie, szukając czegoś, co odwróci jej uwagę od cierpienia. Spojrzała jeszcze raz na ściany; na jedną z nich padał blask z okna pod sufitem. Patrzyła na niego, nie mogąc zrozumieć, co widzi. Wtedy usłyszała kroki za ścianą. Wrócili! Włosy jej się na głowie zjeżyły.

— Zróbcie coś, nie zniosę dłużej tego smrodu! — warknęła dziewczyna po portugalsku, wchodząc do celi.

— Co niby mamy zrobić? Ta suka się nie podda — stwierdził koleś, którego obejmowała.

— Powiedz hasło i chodźmy stąd — nalegała dziewczyna. — Pierdolić to!

— Jakie pierdolić?! — warknął drugi — ten blondyn, którego Monia już widziała.

— Zaraz zwymiotuję — ostrzegała dziewczyna i zgięła się w konwulsjach.

— Po chuj ją zabierałeś na tą misję?! — warknął znowu świński blondas.

— Skąd miałem wiedzieć?! To miała być jakaś kura domowa! — odwarknął wskazując na Monię.

— To jest kurwa kura! Zobacz, tędy znosi jajka! — zaśmiał się obrzydliwie blondas i brutalnie włożył rękę między jej nogi, a potem próbował wepchnąć ją w pochwę, jednocześnie przytrzymując Monię za gardło.

Poczuła gwałtowny skok adrenaliny. Całe jej ciało mocno się napięło. Czara goryczy się przelała, Monia poczuła jakby w środku niej coś pękło. Odchyliła głowę i westchnęła głęboko. Napastnik zaśmiał się, wygłaszając sprośne komentarze na temat cudownej mocy swojej ręki, którą to Monia nagle jednym mocnym ruchem ud złamała otwarcie.

Napastnik ryknął. Wrzeszcząc i klnąc obrzydliwie, odsunął się od niej porażony bólem. Ona wyprostowała się na krześle i patrzyła na niego jak głodny wampir. Wszystko przestało mieć dla niej znaczenie. Czuła tylko szybko rozprzestrzeniający się, cudowny zapach krwi. Ktoś coś krzyczał, ktoś płakał, nie obchodziło jej to. Chciała wstać z krzesła i podążyć za swoją ofiarą, której ból przynosił jej radość, a wrzaski doprowadzały niemal do orgazmu. Ciągnęło ją w tamtą stronę. Chciała go dotknąć i poczuć jak drży. Chciała przejrzeć się w jego przerażonych oczach.

Trzeci z napastników, dotychczas milczący, widząc, że próbuje się uwolnić, chwycił ją za szyję, krzycząc coś o jebniętej piździe. Odepchnęła się nogami i upadła na ziemię, łamiąc krzesło na dusicielu. Wyrwane podłokietniki bardzo jej się przydały; okładała go nimi zapamiętale, warcząc przy tym jak wściekłe zwierzę. Zakrwawiony dusiciel pluł krwią błagając, by przestała. Nie słuchała jego próśb. Wtedy „kochaś” wycelował do niej z pistoletu i krzyknął, żeby odwrócić jej uwagę.

Spojrzała na niego, przechylając głowę jak opętana. Widok mroził krew w żyłach; była brudna i zakrwawiona, w oczach miała śmierć. Schyliła się i zabrała nóż temu obitemu, ignorując jednocześnie ostrzeżenia „kochasia”. Groził, że strzeli, ale nie brzmiał wiarygodnie. Monia widziała pulsującą żyłę na jego szyi i kroplę potu spływającą po skroni; widziała jak ledwo zauważalnie drżą mu ręce, słyszała jak głos mu się załamuje — był przerażony, nie był już dla niej zagrożeniem.

— Odłóż to, bo krzywdę sobie zrobisz — powiedziała spokojnie w jego języku.

Patrzył na nią zaskoczony.

— Zdziwiony? — zapytała.

Przełknął nerwowo ślinę. Jego kobieta w międzyczasie zbliżyła się do niej i zaczęła ją przekonywać, że to już koniec, żeby się poddała. Monia patrzyła na nią przez moment, potem uśmiechnęła się obrzydliwie i chwyciła ją za szyję i przystawiając nóż do brzucha.

— Odłóż broń kutasie! — wysyczała do „kochasia”.

— Nie zrobisz tego.

— Jesteś pewien? — zapytała przyciskając mocniej, aż na bluzce pojawiła się plama z krwi.

— Ona jest w ciąży! — krzyknął.

— Wiem — odpowiedziała niemal radośnie.

Kobieta zaczęła płakać. Opanował się i tłumaczył dalej.

— Nikomu nic się nie stanie, wystarczy wypowiedzieć hasło.

— No to śmiało! — warknęła.

— Nie mogę.

— Jak chcesz — odparła beztrosko. — Pożegnaj się z maleństwem, kochanie — powiedziała czule do ciężarnej.

— Nie! — wrzasnęła tamta, a potem wykrzyczała hasło.

Monia westchnęła i puściła ciężarną. Kobieta osunęła się z płaczem na podłogę. Monia wbiła trzymany nóż w gipsową ścianę, na której sztuczny blask słońca nadal był w tym samym miejscu. Spojrzała jeszcze raz na płaczącą ciężarną, wyszeptała „wybacz” i wyszła z celi przez otwierające się drzwi. Za drzwiami zachwiała się i zemdlała.

Zdążył ją złapać w ostatniej chwili. Okrył jej nagie, poranione ciało i zaniósł do ambulatorium. Siedział pod drzwiami przybity okropnym poczuciem winy. Nie chciał jej krzywdzić. Wiedział jednak, że teraz będzie w stanie przetrwać wszystko. Był z niej taki dumny. Poradziła sobie doskonale. „Moja dziewczyna!” — pomyślało mu się.

Po symulowanym porwaniu spędziła jakiś czas w Wojskowym Ośrodku Rehabilitacyjnym. Była mocno poobijana. Pobyt w ośrodku dobrze jej zrobił, zregenerowała się i odpoczęła, ale do tego, żeby zacząć się znów uśmiechać potrzebowała kilku tygodni.

Stan nie zostawił jej tam samej; zamieszkał w pobliżu i odwiedzał ją codziennie. Na początku nie odzywała się wcale, ani do niego, ani do personelu ośrodka. Przychodził do niej i widział jej pusty wzrok utkwiony gdzieś w bliżej nieokreślonym punkcie. Bał się o nią; to co przeżyła mogło ją zniszczyć. Obawiał się, że ją stracili. Przepraszał ją i starał się tłumaczyć, ale nie reagowała, więc odpuścił. Siedział tylko przy niej godzinami i modlił się w duchu, żeby wróciła.

Gdy przyszedł kolejny raz, siedziała na tarasie; była piękna pogoda. Przywitał się i usiadł obok niej jak zwykle, nie licząc na reakcję, ale tym razem przemówiła.

— Dlaczego tu jesteś? — zapytała, patrząc mu prosto w oczy.

— Nie chcę, żebyś była sama.

— Znowu mnie pilnujesz?

— Nie, raczej dbam o bezpieczeństwo personelu — zażartował ostrożnie.

W zamian otrzymał grymas, który mógł uznać za uśmiech, słaby, ale jednak. Ulżyło mu.

— Było źle, prawda? — zapytała.

— Raczej strasznie — przyznał.

— Co z nimi?

— Dlaczego się o nich martwisz?

— Bo nie jestem potworem.

— Nikt tak nie uważa.

Westchnęła.

— Dziękuję — odpowiedziała po chwili.

— Masz ochotę na spacer? — zapytał, wyciągając do niej rękę.

Ujęła ją po chwili zawahania i powoli, z wysiłkiem wstała z fotela.

— Pójdę po wózek — zaproponował.

— Nie, dam radę — zapewniła.

Wziął ją pod rękę i powiódł w głąb ogrodów. Ogrody przy ośrodku, nawet na nim robiły wrażenie. Wiedział, że ona lubi spędzać w nich czas. Przesiadywała tam całymi dniami, milcząca i zamyślona.

— Dlaczego ciężarna? — zapytała znienacka.

— Nie rozumiem.

— Dlaczego do zadania wybrałeś ciężarną?

— To nie ja ustalam scenariusze — tłumaczył się.

— Więc dlaczego ktoś to zrobił?

Nie wiedział, czy ma jej powiedzieć prawdę. Wahał się.

— Nie musisz odpowiadać jeśli nie chcesz — zdecydowała za niego.

— Nie o to chodzi.

— Więc?

— Uważam, że miało to na celu wykryć twoje słabości…

— I wykryło?

— Nie sądzę — odpowiedział po namyśle.

— Nie róbcie tego więcej.

— Czego?

— Zaszkodziliście dziecku — stwierdziła, zamiast odpowiedzieć.

— Tym się martwisz?

— Nie martwię się, po prostu staram się zrozumieć sens tego co zrobiliście.

— Widzisz, jeśli kiedykolwiek naprawdę spotka cię… — zaczął.

— …wtedy wszyscy zginą — stwierdziła tonem zimnym jak lód.

Dreszcz przebiegł mu po plecach.

— Po czym poznałaś, że to symulacja? — zapytał po chwili, bo nie dawało mu to spokoju. Długo przygotowywali się do tej akcji. Spotkania, dane, zdjęcia — wszystko od tygodni było „grą wstępną”.

— Zapomnieliście o słońcu — odpowiedziała.

Spojrzał zaskoczony, myśląc „Jakim słońcu?”, ale natychmiast zrozumiał i pokiwał głową z pobłażliwym uśmiechem. „Mądra dziewczyna” — pomyślał tylko.

— Naucz mnie, jak się uwolnić — zażądała.

— Gdy wydobrzejesz, ok? — odpowiedział po chwili zastanowienia.

— Ok — zgodziła się.

Od tej pory każdego dnia rozmawiała z nim o symulacjach i o tym, czego musi ją jeszcze nauczyć. Cieszył się, że wracała do równowagi; choć wiedział, że już nigdy nie będzie taka sama jak wcześniej.

[1] Kesuke Miyagi, nauczyciel karate w filmie Karate Kid (1984), Columbie Pictures, USA

~8~

Po powrocie w biurze czekały ją zmiany; dostała nowe obowiązki. Zajmowała się bezpieczeństwem delegacji zagranicznych, planowała działania podległych Stanowi agentów, rozliczała ich z wyników, a nawet przydzielała premie i nagrody. Stan zaczął gdzieś znikać. Sama musiała ogarnąć pracę całej Służby. Nie to, żeby jej się to nie odpowiadało, czy nie dawała rady, ale pomyślała, że coś jest nie tak. Rozmawiała na ten temat z Ambasadorem. Ambasador wysłuchał ją z dziwną miną i obiecał porozmawiać ze Stanisławem.

Następnego dnia została wezwana do gabinetu „Jego Ambasadorowości” — jak zwykła była go nazywać w odwecie za „Najwyższy porządek”. Był tam również Stanisław. — Będzie zadyma — pomyślała. Zadymy nie było, przynajmniej na początku.

Stanisław, pod naciskiem Ambasadora, wyjawił wreszcie — najbardziej zawile jak tylko można było to zrobić — że wybiera się na emeryturę.

— Kiedy? — zapytała.

— Co kiedy?

— Kiedy idziesz na tą emeryturę?

— Za pół roku.

— Żartujesz? — zdziwiła się. — W Twoim wieku nie przechodzi się na emeryturę, nawet w tym dziwnym kraju — zadrwiła.

— Miśka, ja mam prawie 65 lat.

— Pierdolisz! — chciała powiedzieć, na szczęście ugryzła się w język. Otworzyła tylko usta ze zdziwienia, ale natychmiast je zamknęła. W ogóle nie wyglądał na swój wiek. Sądziła, że sobie żartuje. Jednak wyraz jego twarzy mówił co innego. Gapiła się przez chwilę na niego, szukając oznak starości i zastanawiając się jednocześnie kto go zastąpi i co dalej z nią będzie. Przeprowadziła w głowie ekspresowy ranking agentów i miała kilku swoich kandydatów. Zastanawiała się tylko po co ją wezwali. Przecież nie po to, żeby osobiście jej to powiedzieć. Taka ważna to ona nie była. Może chcą jej podziękować za współpracę… Nie lubiła się domyślać, zatem zapytała:

— Kto Cię zastąpi?

— Ty — powiedział krótko.

— Co?! — zapiała ze zdziwienia. — Oszalałeś?! — zaprotestowała.

Niedowierzanie, strach, ale i duma sprawiły, że wystrzeliła z krzesła jak oparzona. Podeszła nerwowo do okna.

— Nauczyłem Cię wszystkiego co powinnaś wiedzieć — powiedział. — Gdybym uważał, że sobie nie poradzisz, to bym tego nie robił — stwierdził.

Musiała się opanować. Gapiła się przez chwilę w okno próbując uporządkować myśli. Teraz sobie przypomniała rozmowę tych dwóch „diablic” w toalecie.

— Planowałeś to od samego początku, prawda? — bardziej stwierdziła niż zapytała.

— Tak — odpowiedział bez wahania.

Oczywiście, pomyślała.

— Masz tylu świetnych agentów w zespole, po co ściągałeś kurę domową zza oceanu? — dziwiła się.

— Masz rację, to świetni agenci.

— Ale?

— Ale się nie nadają — stwierdził.

— A ja się nadaję — zadrwiła.

— Owszem.

To jego prostolinijne myślenie doprowadzało ją do szału. W niczym nie widział problemu. Nie była za stara tylko wystarczająco dojrzała i nie była kurą domową, a „kurą alfa” — fantastycznie, pomyślała.

— Pan się na to zgadza Ambasadorze? — zapytała milczącego dotąd Ambasadora.

— Dlaczego mam się nie zgadzać? — zapytał zdziwiony.

Westchnęła zrezygnowana.

— Posłuchajcie mnie obaj — zaczęła. — Ja uwielbiam tą robotę. Całe swoje dorosłe życie marzyłam o takiej pracy i takich Szefach.

Obaj wyszczerzyli się w uśmiechu.

— Dzięki Wam z radością rano wstaję. Dziękuję Wam za daną szansę. Cieszę się, że mogę z Wami pracować, że mogę służyć mojemu krajowi, ale ja nie jestem kimś godnym stanowiska Szefowej. Nie wiem nic o tej robocie. Nie mogę wziąć odpowiedzialności za życie członków tego zespołu.

— Powtórzę jeszcze raz: gdybym uważał, że się do tego nie nadajesz, to bym tego nie proponował — powiedział z naciskiem Stan.

Patrzyła na niego przez chwilę, badając go wzrokiem. Znów odwróciła się w stronę okna, analizując to co przed chwilą usłyszała. — Nic do niego nie dociera — pomyślała. Potarła czoło załamana. Jak ona ma mu to wyjaśnić?

— To, nie jest prawda, że nic nie wiesz o tej robocie. Kto prowadzi SOP od 2 miesięcy? — zapytał z wymownym uśmiechem Ambasador. — Cały czas szkoliliśmy Cię i nadal szkolimy z myślą o tym stanowisku. Masz prawie pełne przygotowanie — zapewniał Ambasador.

— Z całym szacunkiem — zaczęła — czy bezpieczeństwo tych ludzi i Pańskie, też mam prawie zapewnić?

— Hehe, diablica — zaśmiał się Ambasador. — Powiedz jej wreszcie — polecił Stanowi.

Stan westchnął i zaczął:

— To jest nasz cel na najbliższe miesiące. Gdybyś się nie awanturowała — spojrzał na nią wymownie — trening trwał by bez zakłóceń i o planach dowiedziałabyś się w pełni gotowa.

— Awanturowała? — zapytała z niedowierzaniem. — Jakbyś nie zauważył, nie jestem dzieckiem.

— Wiem, że nie jesteś.

— To dobrze, że wiesz. Zatem proszę, nie traktuj mnie tak.

— Dobrze.

— Dziękuję.

— Skończyliście te uprzejmości? — zniecierpliwił się Ambasador. — To jak? Czy już mogę uznać, że wszystko załatwione?

Spojrzała na nich; oni naprawdę wierzyli w słuszność tej decyzji. Ja pikole! — Pomyślała. Westchnęła.

— No dobra, jestem zaszczycona — odpowiedziała bez przekonania.

— Świetnie! — wykrzyknął Ambasador z wyraźną ulgą w głosie. — Gratuluję Pani nowej posady! — uścisnął jej dłoń i mocno potrząsnął.

— Gratuluję, Pani Moniko! — dodał Stan z dumą i mocno ją uściskał. — I wszystkiego najlepszego z okazji urodzin. Przepraszam, ale wczoraj nie mogłem — usprawiedliwiał się.

Zaskoczył ją. Nie wiedziała co powiedzieć.

— Dziękuję — odpowiedziała niepewnie.

— Ja również dołączam się do życzeń i bardzo się cieszę — mówił podekscytowany Ambasador. — Jutro przedstawimy Twoją nominację Zespołowi.

— Chwila! Jak jutro? Przecież to miało być za pół roku?! — zaprotestowała.

— Po co czekać? — stwierdził Stanisław.

— Mowy nie ma! Najpierw emerytura, potem „przedstawimy zespołowi” — stwierdziła.

— Przecież i tak przejęłaś już wszystkie moje obowiązki.

— Chciałeś powiedzieć, że i tak już przerzuciłeś na mnie wszystkie swoje obowiązki — poprawiła go.

Uśmiechnął się niewinnie, wzruszając ramionami.

— Jak dzieci — podsumował Ambasador i przewrócił oczami.

Spojrzała na niego z politowaniem.

— Ekscelencjo, to wprowadzi chaos kompetencyjny — tłumaczyła. — Nie zgadzam się. Przyjdźcie za pół roku — odparła.

— Ty na pewno nie jesteś Niemką? — zadrwił Stan.

Zamachnęła się na niego, ale Ambasador go uratował.

— „Najwyższy Porządek” ma rację — przyznał Ambasador. — Zrobimy jak sobie życzysz. Jutro oficjalnie zostaniesz Zastępcą. A reszta za pół roku. Pasuje?

— Pasuje — odpowiedziała zadowolona.

Ambasador się uśmiechnął. Stan też był kontent. Lubił te jej pyskówki. Nie bała się go jak inni i bez obaw mówiła co myślała. Czasem nawet Tom wstrzymywał oddech — bawiło go to. Wiedział co szepczą za jego plecami; lubił budzić w ludziach postrach; przynajmniej nikt się nie narzucał. Ona była inna; zdawała się nie zauważać tego co odstraszało innych; nie obchodziła ją jego reputacja.

Następnego dnia została mianowana na Zastępcę i do czasu przejścia Stanisława na tą jego emeryturę.

Okazało się, że chyba tylko ona o niczym nie wiedziała. Przyjęto tę zmianę bardzo pozytywnie i to napawało ją optymizmem. Nawet dwie „zaprzyjaźnione” urzędniczki złożyły gratulacje. — Urocze — pomyślała.

Dwa dni później Stanisława znowu nie było w pracy. Zazwyczaj uprzedzał ją, gdy miało go nie być. Zaniepokoiło ją to. Poszła zapytać o to Ambasadora.

— Widzisz moja droga, Stanisław ma dziś urlop. Nie powiedział Ci?

— Nie. Coś się stało?

— Nie. Skąd — zastanowił się chwilę — Dziś jest rocznica.

— Rocznica? Jaka rocznica?

— Nie powiedział Ci — stwierdził zakłopotany.

— Co miał mi powiedzieć?

Ambasador chwilę pomyślał, potem zaczął.

— Dziś jest 11 września… — zaczął

Nie musiał kończyć. Wiedziała co to oznaczało.

— Rozumiem. Proszę nie mówić więcej. Jeżeli zechce sam mi powie.

Ambasador pokiwał głową z aprobatą.

— Dziękuję Panie Ambasadorze — dodała i wyszła.

Ta data naznaczyła wielu Amerykanów. Zmieniła nie tylko ten kraj, ale i cały świat. Tamtego dnia Stanisław też stracił kogoś ważnego. Nie wiedziała dlaczego, ale poczuła nagłą potrzebę wyjścia na świeże powietrze. Wyszła pośpiesznie z Ambasady. Szła bez zastanowienia, po prostu przed siebie. Nagle ocknęła się słysząc z oddali wystrzał z broni. Specyficzny gwizd, ledwo słyszalny, stłumiony. Ktoś strzelał niedaleko. Gdzie? Czy to był prawdziwy dźwięk? Może jej się wydawało. Odwróciła się w stronę Ambasady i rozejrzała. Czuła, że musi zawrócić. Ruszyła z powrotem, najpierw powoli, potem coraz szybciej, w końcu zaczęła biec. Droga z powrotem wydawała się nie mieć końca, a nogi miała jak z ołowiu. Nagle zauważyła samochód, który zaparkował blisko strefy zero. — Niewolno tam pakować. Gdzie u licha jest strażnik?! — krzyczała w myślach. Z samochodu wysiadł pospiesznie jakiś mężczyzna. Zatrzasnął drzwi i oddalił się w kierunku znanego jej lokalu. Coś tu nie pasowało. — Gdzie do cholery jest ten strażnik?? — Zerknęła na zegarek, była 13.27. O tej porze większość urzędników ambasady szła na lunch. Miała złe przeczucia. Serce waliło jej jak młotem. Nagle zobaczyła pierwszych wychodzących z budynku.

Instynkt — krótki impuls nerwowy- ukłucie strachu. Chwyciła za krótkofalówkę, którą miała zawsze ze sobą.

— Jackson zgłoś się! Jackson! — powtórzyła, nikt nie odpowiadał. — Chris!

— Tu Nowak! Coś się stało?

— Zatrzymaj ludzi w budynku! — Rozkazała.

— Dlaczego?

— Nie dyskutuj tylko wykonaj! I zamknij bramę, MIGIEM! — krzyczała biegnąc w stronę Ambasady.

Bez dyskusji wykonał rozkaz. Brama zamknęła się 13.29. Pod bramę tuż obok dziwnego auta podjechał Steven Coval. — A ten co tu szuka do cholery?! — Zaklęła w myślach.

— Steve odjedź! — krzyczała wymachując rękami.

Steve z początku nie rozumiał, ale jak pokazała na obcy samochód zrozumiał od razu. Ruszył z miejsca z piskiem opon.

Nadal nie widziała strażnika przy bramie. Stało się coś niedobrego i wiedziała, że to jeszcze nie koniec. Następna minuta trwała wieczność. Wszystko poruszało się w zwolnionym tempie. Ludzie przyglądali się dziwnej wariatce krzyczącej w biegu. Dobiegła do pierwszego ogródka kawiarnianego tuż przy Ambasadzie każąc wszystkim paść na ziemię. W Polsce by ją zrugali, wyśmiali i zignorowali, albo nawet obezwładnili. Tu jak na komendę wszyscy zaczęli znikać z ulicy, wtedy samochód eksplodował. Była dokładnie 13.31. Jebanemu terroryście zegarek się spóźniał. Wszystkie szyby w pobliżu wyleciały z trzaskiem z okien. W ostatniej chwili sama skryła się za budynkiem ledwo uchodząc przed lecącym odłamkiem.

Otrzepała z siebie szkło i jak w jakimś transie ruszyła przez unoszący się pył i kurz w pogoń za kierowcą. Widziała dokąd poszedł. Nie spodziewał się nikogo. Weszła do lokalu niby pytając, czy wszystko w porządku. Wypatrzyła go. Siedział z zadowoloną miną w rogu pomieszczenia popijając jakiś syf z kubka. Podeszła do niego.

— Wszystko w porządku, proszę pana? — zapytała po angielsku.

— Spierdalaj! — usłyszała w zamian po arabsku.

— I vice versa! — odpowiedziała i łapiąc go z tyłu głowy uderzyła z całej siły o blat stołu. Zamroczonego i krwawiącego wywlekła z lokalu. A właścicielowi nakazała wsadzić mordę w kubeł po arabsku. — Lekcje arabskiego spożytkowane, pomyślała.

Policja podjechała jak na komendę. Nie jeden radiowóz, ale całe stado radiowozów. Zwinęli zamachowca. Potem przyjechało CIA i zwinęło zamachowca policjantom.

Steven stał przy swoim samochodzie blady jak trup. Patrzył na nią dziwnym wzrokiem.

— Wszystko w porządku? — zapytała.

Kiwną potwierdzając. Odkiwnęła mu i pobiegła szukać strażnika. Znalazła. Leżał ranny cały we krwi w zaroślach przy płocie. Natychmiast zaczęła wołać na Steve’a. Wyjął z samochodu swoją torbę i ruszył w jej stronę. Ona starała się uciskać ranę i przekrzykując panujący gwar, wołała Nowaka:

— Dzwoń po karetkę!

— Pokaż mi go — powiedział Steve.

— Dojedzie do szpitala? — zapytała.

— Nie mam pojęcia. Stracił mnóstwo krwi — odparł.

— Dasz radę pozszywać go tutaj? — zapytała.

— Tutaj?! — zapiał.

— Pomogę Ci. Musisz spróbować! — nalegała. — W razie czego masz dodatkowy worek z krwią — powiedziała i wskazała na swoją i Chrisa opaskę z grupą krwi na nadgarstku, którą pracownicy ambasady musieli nosić obowiązkowo.

— To zwiększy jego szanse — stwierdził. — Nowak? — krzyknął, a Nowak już stał z noszami pod pachą zalany łzami.

— Spokojnie, to silny facet — uspokajał Steven. — Monia! — zwrócił się do niej. — Uciskaj ranę, my położymy go na noszach. Cały czas uciskaj.

Kiwnęła.

— na 3.

Ułożyli go na noszach i przenieśli do holu. Miejsce na stole było już gotowe. Opatrunki, woda, apteczki z całego budynku leżały przyszykowane.

— Dobra robota — pochwaliła Sandrę, która stała blada jak ściana.

— Jak mogę pomóc? — zapytał Ambasador.

— Niech Pan zmieni Monię, ona będzie mi potrzebna. — Potem zwrócił się do niej: — Umyj ręce i załóż rękawiczki — nakazał.

Rozciął mundur. Odchylił brzegi koszuli.

— Jest. Odchylę go, a Ty zobacz czy jest wylotowa.

— Jest — stwierdziła.

— Dobrze — odpowiedział ze spokojem. — Jedno z głowy.

— Oczyść ranę — zwrócił się do niej.

Popatrzyła na niego pytającym wzrokiem.

— No dalej! Pacjent Ci się wykrwawia! — Popędził ją.

Wzięła głęboki wdech i zabrała się do roboty. Ręce jej się trzęsły, oczy zalewał pot, ale starała się jak mogła najdokładniej zrobić co do niej należało.

— Dobrze, teraz weź zszywacz, złącz brzegi rany i zszyj — poinstruował.

Ręce miała całe we krwi. Zszywacz ślizgał jej się w dłoniach, ale zrobiła co kazał i odetchnęła z ulgą.

— Ty się tu nie odprężaj, została jeszcze ta z tyłu — pogonił ją znowu.

Odwrócili delikatnie Jacksona na bok i zajęła się drugą stroną.

— Teraz opatrzymy i gotowe.

Skończyła.

— Ślicznie — ocenił. — Dobra robota Pani Dyrektor! — pochwalił ją.

W środku cała dygotała, ale nie pokazała tego. Pacjent żył. Przyjechała karetka. Sanitariusze stanęli w drzwiach jak wryci, widząc szpital polowy w holu ambasady.

— Zapraszam Panowie. Dr. Steven Coval. Pacjent z raną postrzałową. Pozszywany i opatrzony. Proszę podać antybiotyki. A ta Pani deklarowała transfuzję krwi w razie potrzeby — wskazał na nią. Kiwnęła potakująco. Sanitariusze widząc ją całą we krwi, zapytali:

— Pani też jest ranna?

— Nie, to nie moja krew — odparła.

— Dobrze, może Pani jechać z nami.

Zabrali Jacksona do karetki. Ktoś podał jej płaszcz. Wzięła go nie patrząc i odwróciła się by wyjść. Kątem oka widziała Nowaka, który stał z boku załamany. Podeszła do niego i poklepała go po ramieniu.

— Będzie dobrze, pojadę z nim. Załatw sobie zastępstwo i przyjedź — kiwną i uśmiechnął się życzliwie.

Już miała wsiadać do karetki, zatrzymał ją Steve.

— Dzięki, że mnie ostrzegłaś — powiedział niemal przyjaźnie.

Spojrzała na niego nieprzytomnym wzrokiem.

— To nie zmienia jednak faktu, że doszło do zaniedbań — dodał w swoim stylu.

— Jasne — pomyślała. — A już myślałam, że zacznie mówić ludzkim głosem i to już we wrześniu. Uśmiechnęła się pod nosem. Pokiwała głową, poklepała go po ramieniu i powiedziała:

— Nie ma za co, Steve — odwróciła się i wsiadła do karetki.

Pojechała z Chrisem do szpitala. Na miejscu stwierdzili, że transfuzja mu się przyda, mimo iście mistrzowskich szwów jakie mu założono. Cieszyła się, że mogła pomóc po raz drugi. Steve zadbał o Jacksona. Jego stan był stabilny.

Usiadła na fotelu przy jego łóżku. — Zajebista robota — pomyślała. — Maciejowi by się zajady ze śmiechu porobiły. Ale się wpierdoliłam — rozmyślała.

Była zmęczona. Kiedy adrenalina z niej zeszła, chciało jej się płakać. Nie mogła jednak tego zrobić. Zamknęła oczy i z całych sił, które jej jeszcze zostały, powstrzymywała płacz.

Skończyła uciskać ranę po wkłuciu. Wyrzuciła wacik i pomyślała, że to najgorszy dzień w jej całym życiu; zarówno nowym jak i starym. Nagle otworzyły się drzwi. Do sali wszedł Nowak.

— Jak on się czuje? — zapytał.

— Jest stabilny. Steven mówi, że niedługo powinien się obudzić. Jesteś just in time — uśmiechnęła się ciepło. — Siadaj — wstała i wskazała mu swoje miejsce.

— Nie musisz wychodzić — powiedział i zaczął nerwowo bawić się czapką z daszkiem, którą trzymał w dłoniach. — Chciałem podziękować. Uratowałaś mu życie.

— Trochę tylko pomogłam — powiedziała. Zawahała się na moment — Nie wiedziałam, że wy…

Nie wiedziała jak dokończyć, a Nowak był tak przytłoczony, że trochę mu zajęło zanim zrozumiał co chciała powiedzieć.

— Nie, my nie...nie jesteśmy parą — jeśli to masz na myśli — powiedział. — Chris i ja jesteśmy braćmi.

— Braćmi? Naprawdę? — zapytała.

Była zszokowana zwłaszcza, że Jackson był czarny jak smoła, a Nowak — jakby się nie przyglądać blady jak ściana.

— Tak, przyrodnimi — odpowiedział.

— A ja głupia… — nie mogła się powstrzymać.

Przeżyty stres wymagał odreagowania. Ta na pozór nieśmieszna informacja wywołała u niej reakcję, której nie mogła zatrzymać. Nastąpiło odprężenie materiału. Wybuchła niekontrolowanym śmiechem jak reaktor w Czarnobylu. Nowak miał chyba ten sam reaktor, bo chwile później śmiali się oboje zalewając się łzami. Narobili hałasu i obudzili nieprzytomnego. Widząc to śmiali się jeszcze bardziej, aż do sali wpadł Steven ze srogą miną. Widząc jednak co się stało machnął ręką i zaczął badać pacjenta.

— Skończyliście już? — zapytał po chwili.

— Tak, już kończymy panie doktorze — przyznała grzecznie i znów parsknęła śmiechem.

— Na głupawki to inny oddział — powiedział srogo, ale uśmiechnął się pod nosem; widziała. — No proszę Pan doktor Kwaśna Mina ma jednak poczucie humoru, pomyślała.

To wcale nie pomogło im spoważnieć. Minęło kilka minut zanim się oboje opanowali.

— Przepraszam. Jak się czujesz Chris? — zapytała pacjenta.

To był ten sam Chris z ekipy Sandry, z którą wychodziła wieczorami i ten sam, z którym trenowała boks; Chris wybałuszył na nią oczy, ewidentnie był zdezorientowany. Nowak pośpieszył z wyjaśnieniami, a ona nie zdążyła go powstrzymać:

— Monia Cię pozszywała i oddała Ci krew.

Jackson wybałuszył oczy jeszcze bardziej. Ona znowu parsknęła śmiechem.

— Proszę nie straszyć pacjenta — powiedział Steve, a widząc minę kaprala Jacksona, nie wytrzymał i też się zaśmiał. — Spokojnie, miałem na wszystko oko.

Nie wiedzieli, czy Jackson’a to uspokoiło, ale przestał wybałuszać oczy.

— Jak się czujesz? — zapytał Steven.

— Trochę zdezorientowany — powiedział niepewnie. — Co się stało?

Monia spojrzała na Steven’a, kiwnął na zgodę, więc powiedziała:

— Był zamach na ambasadę. Zostałeś ranny.

— Zamach? — zdenerwował się. — Nic nie pamiętam…

— Postrzelili Cię tuż przed, żebyś nie wszczął alarmu.

— Co z Sa… Panem Ambasadorem? — zapytał.

— Nic się nikomu nie stało — uspokajała. — Ty też z tego wyjdziesz. Cieszę się, że się ocknąłeś — powiedziała.

— Dzięki za ratunek — powiedział.

— Musiałam, nikt inny nie chce iść ze mną na piwo — zażartowała i mrugnęła.

Uśmiechnął się.

— Nie będę wam przeszkadzać — powiedziała.

— Wracaj do zdrowia! — cmoknęła Jacksona w policzek.

— Zaopiekuj się nim — poklepała Nowaka. — Masz wolne do końca tygodnia.

— Dziękuję.

Zabrała swoje rzeczy i wyszła.

Za drzwiami stał Steven już bez lekarskiego fartucha. Nawet nie zauważyła, kiedy wyszedł z sali. Zatrzymała się gotowa na nową porcję morałów. Przez moment zdawało jej się, że cieszy go jej widok.

— No słucham. Wyrzuć to z siebie, bo widzę, że cię nosi — powiedziała bez ogródek.

— Nie wiem o czym mówisz — odparł z obojętnością. — Niestety na psychiatrycznym nie mają wolnego miejsca — zażartował. — Chodź, odwiozę Cię do domu — zaproponował.

Oparła się o ścianę, odrzucona w tył tą propozycją:

— Matko Boska! Dobrze się czujesz? Może Cię jednak coś trafiło… jakiś kawałek płotu, czy coś, nie? — zapytała i zaczęła go oglądać z każdej strony.

Parsknął śmiechem i pokręcił głową.

— Może na wszelki wypadek sprawdzę jeszcze raz — powiedział.

— Kręci Cię to — zadrwiła prowokująco.

— Może — odparł zaczepnie, patrząc jej w oczy.

Nie speszyło jej to. Także patrząc mu w oczy odparła:

— Wybacz, innym razem. Dziś jakiś psychopata kazał mi zszywać na chodniku rannego żołnierza i padam na pysk; nie byłoby uciechy.

— Hehehe, tak dla ścisłości, nie na chodniku, tylko na ladzie w recepcji — bronił się.

— Niech Ci będzie, ale psychopata — upierała się.

— Może być — uśmiechnął się. — Chodź, jeśli się nie boisz psychopaty.

— Przejażdżki takim autem nie odmówię, nawet z psychopatą — odparła zaczepnie.

Steven jeździł granatowym Porsche 911 Carrera 4S — piękny samochód, zawsze wzdychała widząc go pod ambasadą — widząc samochód, oczywiście.

— Cała przyjemność po mojej stronie — skwitował. — Chodźmy.

Poszli w stronę wyjścia na parking. Szli w milczeniu, gdy doszli, otworzył przed nią drzwi; wsiadła. Jechali też w milczeniu. Nie byli przyjaciółmi, nie dało się tego ukryć. Jego propozycja wyraźnie ją zaskoczyła; prędzej spodziewała się świętego Mikołaja w saniach, niż Stevena w czymkolwiek by nie siedział.

— Dobrze się spisałaś — stwierdził nagle.

Była zajęta podziwianiem wnętrza samochodu i na początku zignorowała jego pochwałę, uważając ją za tak nieprawdopodobną, że aż nieprawdziwą. Sądziła, że się przesłyszała ze zmęczenia, dlatego zdecydowała nie odpowiadać, tylko zapytała:

— Dlaczego kazałeś mi to zrobić?

— Pytasz psychopatę o motywy działania? — zapytał.

— Owszem.

Zastanawiał się przez chwilę co mądrego odpowiedzieć.

— „Trening czyni mistrza” — odparł. Oryginalne to to nie było.

Spojrzała na niego szukając oznak ironii w jego wyrazie twarzy; nie znalazła tego czego szukała. — Dziwne — pomyślała.

— Może to zabrzmi brutalnie, ale kiedy ostatni raz miałaś okazję poćwiczyć na żywym organizmie? — dodał. — Taka okazja może się nie powtórzyć. Zapamiętaj z tego jak najwięcej.

Nie rozumiała skąd ta nagła zmiana frontu. Uśmiechnęła się delikatnie, ale nic nie odpowiedziała. Jechali dalej w milczeniu.

Podjechali pod budynek, w którym mieszkała; odpięła pasy.

— Dziękuję — powiedziała i zostawiła całusa na jego policzku. — Za wszystko — dodała i wysiadła.

Siedział jak wmurowany. Nie spodziewał się takiego pożegnania; trochę się speszył. Patrzył za nią chwilę i gdy weszła do budynku odjechał.

Wysiadała z auta i nie oglądając się za siebie weszła do budynku. Dzień się dla niej nie skończył pod drzwiami czekało na nią dwóch agentów CIA — musiała złożyć zeznania.

~~

Następnego dnia rano w gabinecie Jego Ekscelencji siedziało kolejnych 2 agentów CIA — Agent specjalny Smith i agent specjalny Rivers — wezwanych w sprawie wczorajszego zamachu.

Monika siedziała pod ścianą przysłuchując się marnym wyjaśnieniom panów agentów. Była potwornie zmęczona. Wczorajszy dzień skończył się dla niej o czwartej rano, a o ósmej była już w gabinecie Jego Ekscelencji słuchając tych bajek.

— Proszę nas zrozumieć, robimy co w naszej mocy. Nie jest to jednak takie proste — tłumaczył się Smith.

— Gdyby było proste, istnienie waszej agencji byłoby nieuzasadnione — stwierdziła pod nosem zimnym tonem. Po chwili dodała głośniej — Wszystko co nam Panowie przedstawiliście było w moich wczorajszych, a w zasadzie dzisiejszych, zeznaniach. Czy mam rozumieć, że przyszliście mi opowiedzieć moją własną historię?! — zapytała starając się ze wszystkich sił panować nad sobą.

Chyba się nie udało, bo Jego Magnificencja upomniał ją wzrokowo. Zrozumiała aluzję. Ale nie zamierzała skapitulować. Wstała i ostentacyjne odwróciła się do okna. Powtarzała sobie w myślach, że da radę, że nie straci panowania i będzie dyplomatyczna. Prawie się udało.

— Co zeznał zamachowiec? — zapytał Ambasador.

— Niestety został zwolniony — odpowiedział bojaźliwie Smith.

— Że co?! — zapiała z oburzeniem.

Starała się; Bóg jej świadkiem; wspięła się na wyżyny swoich umiejętności dyplomatycznych (wszak niskich, ale jednak), ale tego było już za wiele. Chris omal nie zginął! Ambasada zdewastowana, pracownicy przerażeni, a oni nie dość, że dopuścili do zamachu, to jeszcze wypuścili zamachowca, którego im złapała i mówią, że robią wszystko co w ich mocy! — Odruchowo ruszyła w kierunku Agenta z zamiarem wywołania konfliktu dyplomatycznego. Ambasador zatrzymał ją w ostatniej chwili, podsuwając swój fotel i zachęcając gestem do zajęcia miejsca. Usiadła, choć niechętnie.

— Pani Dyrektor, chciała powiedzieć — zaczął, przechadzając się po gabinecie i mobilizując cały swój dyplomatyczny talent do określenia tego jak bardzo dali dupy — że trudno jej pojąć, jak to możliwe, że w kraju z tak wysoko rozwiniętym aparatem zwalczania terroryzmu, osoba odpowiedzialna za zamach na placówkę dyplomatyczną sojuszniczego państwa — notabene przyłapana na gorącym uczynku — zostaje zwolniona z aresztu?

Agenci milczeli spuszczając głowy.

— Ekscelencjo, Pan wybaczy, ale szkoda Pańskiego wysiłku — powiedziała wstając z fotela.

Przeszła z drugiej strony biurka tuż przed nosami panów agentów. Usiadła na biurku Ambasadora, zakładając nogę na nogę. Efekt był spotęgowany krótką skórzaną spódnicą z rozcięciem na boku i efektownymi czerwonymi szpilkami, które upolowała z Paulą w zeszłym tygodniu.

— Przeglądałam komunikaty z ostatnich 4 tygodni od naszej zaprzyjaźnionej Agencji, może znacie? — zadrwiła.

Odwróciła się i wzięła z biurka dość pokaźny plik papierów i rzuciła temu milczącemu na kolana. Bo wiedziała, że to on „nosi spodnie” tej parze.

— Zgadnie Pan co w nich było? — zapytała. — Oświecę Pana, żeby nie tracić cennego czasu — NIC! Ani razu nie przesłano do nas ostrzeżenia. Nawet alertu pogodowego — stwierdziła. — Mówicie, że robicie wszystko co w waszej mocy. Czyli co? Co konkretnie? — zapytała. — Ciepło o nas myślicie?! CO kurwa do tej pory zrobiliście, oprócz uwolnienia złapanego przeze mnie terrorysty?! — wysyczała przez zęby nachylając się przed nimi i świecąc „wydatnym przykładem”.

Panowie Agenci Specjalni zostali zaorani.

— Pani Dyrektor, pozwoli Pani na chwilę? — odezwał się nagle Ambasador. — Panowie wybaczą, musimy porozmawiać na osobności.

Wziął ją pod rękę i wyszli na zaplecze. Stanęli naprzeciwko siebie. Ambasador przyłożył palec wskazujący do ust i wcisnął ukryty guzik w regale i podał jej słuchawki.

— Murphy nas zatłucze jak puścimy parę z ust — powiedział jeden.

— Murphy wie, że z nimi nie ma żartów. Mają wyjątkowe kontakty „na górze” i jak nie powiemy im tego co wiemy, to i tak się dowiedzą, a my za to bekniemy- powiedział ten drugi. — Poza tym myślę, że ta lalunia może nam się przydać.

— „Lalunia”? ! Ja mu ku… — zbulwersowała się. Ambasador zmarszczył brwi. Wyhamowała.

— Kazałeś mi naopowiadać tych bajek, co mam im teraz powiedzieć? — oburzył się ten pierwszy.

— Dobra, ja z nimi porozmawiam — powiedział ten drugi.

Ambasador i Monika odczekali jeszcze chwilę. Potem wrócili do pokoju.

— Panowie wybaczą naszą gwałtowną reakcję, ale jeden z naszych kolegów został ciężko ranny, a do tego jeden z obywateli amerykańskich — notabene znany chirurg — ledwo uszedł z życiem. O stratach materialnych już nie wspomnę — zaczął Ambasador. — Niestety Wasze wyjaśnienia budzą wątpliwości i ja muszę się z tym zgodzić — rzekł Ambasador.

Ona się już nie odzywała. Rozegrał to znakomicie. — Arcymistrzowski poziom manipulacji, „Wasza Wysokość” — pomyślała. Co prawda czuła się lekko wykorzystana, ale w słusznej sprawie i to przez Mistrza, więc nie miała żalu.

— Mają Państwo rację — zaczął Agent specjalny Rivers. — To my prosimy o wybaczenie. Zostaliśmy zobligowani do zachowania tajemnicy dla dobra śledztwa. Uznaliśmy jednak, że Państwo jesteście w stanie pomóc nam w tej sprawie i dlatego winne wam są wyjaśnienia.

Odłożył papiery, które mu dała i wyjął z teczki tablet. Podłączył go do ekranu na ścianie i zaczął tłumaczyć.

— Ten zamachowiec należy do grupy, którą ścigamy po całym świecie. To bardzo rozwinięta siatka przemytnicza — pokazał powiązania i relacje. — Zlokalizowana gdzieś na wschodzie Europy. Zajmują się handlowaniem wszystkim co nielegalne od prochów po ludzi. Od czasu przerwania przez polskie służby łańcucha dostaw zaobserwowaliśmy wzrost ich aktywności w rejonach polskich placówek. Dobrze umocowani ludzie załatwili zamachowcowi wyjście za kaucją.

— Procedura kaucyjna nie dotyczy podejrzanych o terroryzm — stwierdziła.

— To prawda — przyznał z zażenowaniem. — Ale sąd zmienił klasyfikację czynu. Powołując się na nielegalne zatrzymanie — dodał Rivers.

— Szlak! — zaklęła. — Czyli to moja wina. — Kurwa! — dodała w myślach. — Nic, przynajmniej miałam satysfakcję — skwitowała.

Rivers uśmiechnął się pod nosem.

— Dlaczego nie wydano ostrzeżenia dla placówek dyplomatycznych? — zapytała.

— Nasi przełożeni już tłumaczą się w tej sprawie przed prezydentem. Nie umiemy odpowiedzieć na to pytanie. Osobiście uważam, że to duży błąd i mógł kosztować życie wielu ludzi, gdyby nie Pani interwencja

— Teraz to się podlizujesz — pomyślała mrużąc lekko oczy. Wychwycił to i uśmiechnął się delikatnie.

— Wiemy, że macie kontakty na wschodzie lepsze niż my, dlatego chcemy prosić o wsparcie.

— Bez jaj! — pomyślała, a głos powiedziała najuprzejmiej jak potrafiła:

— Niech mi Pan o tym opowie, Agencie specjalny Rivers.

Teraz Ambasador z trudem ukrywał rozbawienie. Rivers zastanowił się chwilę i zaczął mówić dalej:

— Pozornie wynika, że to grupa islamskich ekstremistów. Jednak sądzimy, że to tylko przykrywka i tak naprawdę to biznes — zaczął, potem przedstawił dane wywiadowcze na ten temat i swoją wizję współpracy.

Podziękowała mu za zaufanie, obiecała przemyśleć temat i po konsultacjach ze zwierzchnikami dać znać. Panowie Agenci wstali, skłonili się uprzejmie i skierowali w stronę wyjścia. Wtedy pojawił się Stanisław. Przywitał się z agentami, najwyraźniej się znali. Rivers poklepał go po ramieniu i powiedział do niego wskazując na Monikę:

— Wybrałeś godnego następcę Stan — i posłał jej znaczący uśmiech, a potem dodał: — Za alerty pogodowe też przepraszamy — skłonił się, patrząc jej prosto w oczy. „Podrywacz” — pomyślała i odwzajemniła uśmiech.

Rivers zadowolony z siebie obrócił się na pięcie i pomaszerował za kolegą Smithem.

— Czy coś mnie ominęło? — zapytał zdziwiony Stan, zamykając za nimi drzwi.

— Nic, z czym byśmy sobie nie poradzili — stwierdził Ambasador. — Muszę przyznać rację agentowi Riversowi — powiedział i mrugnął do niej.

Chyba się zarumieniła, a potem odrzekła: — To Pan Ekscelencjo rozegrał ich po mistrzowsku.

— Bez Ciebie moja droga, by się nie udało.

— Zgrana z nas para — skwitowała z uśmiechem.

Stan stał zdezorientowany, aż w końcu zapytał:

— Ktoś mi wreszcie wyjaśni co się stało? Widziałem rozwalony płot, wybite okna, a w trawie leży kawałek błotnika — Ludzie! Jeden dzień mnie nie było!

— Nie masz w domu telewizji? — zdziwiła się, bo od rana wszystkie media tylko o tym nadawały. — Mówiłam, że Twoje odejście to zły pomysł — skwitowała. — Chodź, wszystko Ci opowiem, potem musimy się wspólnie naradzić.

Opowiedziała wszystko Stanisławowi. Musieli pojechać do Europy. Znaleźć winnych i doprowadzić przed wymiar sprawiedliwości. Jak? To się dopiero okaże. Decyzja zapadła szybko.

~9~

Następnego dnia już siedzieli w samolocie do Warszawy. Nie informowała Macieja. Nie mogła. Sprawa była niebezpieczna i tajna. Z Warszawy trop prowadził do Budapesztu. Tu z listem intencyjnym udali się wprost do Kancelarii Premiera. Nie był zachwycony, ale nie mógł odmówić. Jego informacje okazały się bardzo pomocne.

Wiele dni podążali tropem zwolnionego terrorysty. Stan pokazał jej wiele sztuczek „małych agentów”. Nie marnował żadnej okazji na szkolenie. Jednej lekcji nie zapomni nigdy.

Gdy skradali się przy pewnym magazynie, wpadli wprost na zabłąkanego strażnika. Wyrósł jak spod ziemi, Stan nie miał już możliwości się schować; widziała pierwszy raz jak skręcił komuś kark. Widok był dla niej przerażający i fascynujący zarazem. Wydawało się, że to takie proste. Zrobił to niemal bez wysiłku. Latami wypracowane ruchy, były jak taniec — taniec śmierci, pomyślała zafascynowana i przerażona jednocześnie.

Poczuł na sobie jej wzrok; stała jak zahipnotyzowana. Musiał ją ściągnąć z widoku.

— Musiałem — tłumaczył, gdy ukryli się w zaroślach.

Kiwnęła. Bała się, że następnego będzie kazał wykończyć jej, ale na szczęście nie kazał. Obyło się bez większej liczby ofiar. Obezwładnił jeszcze kilku, ale już nikogo nie zabił. Mimo to, ona nadal przyglądała mu się ukradkiem i zapisywała w pamięci każdy szczegół.

Do tej pory nie przyjmowała do wiadomości, kim się staje. Ta zabawa w agentów była ekscytująca. Tyle się działo, tyle się nauczyła, poprawiła sylwetkę, odmłodniała. Tyle, że to nie była zabawa. Robili z niej maszynę do zabijania. I kiedyś zaczną oczekiwać, że wykorzysta to czego się nauczyła. Kiedyś dostanie rozkaz i będzie musiała go wykonać. A co jeśli nie zechce? Co stanie się wtedy? Nie chciała o tym myśleć na zapas. Udawała przed samą sobą, że jej to nie dotyczy. Musiała, nie miała innego wyjścia, tak postanowiła sobie z tym poradzić.

Stan był dowódcą w tej operacji; cały czas nią kierował. „Tu nie ma miejsca na spontaniczność.” — powtarzał. „Lepszy słaby plan niż żaden.” — pouczał. Zgadzała się z nim w zupełności. W jej dotychczasowej pracy zawodowej, planowanie to była podstawa. Bez tego nic nie miało sensu. Jednak jedna rzecz nie dawała jej spokoju od rozmowy z CIA.

— Mogę o coś zapytać?

— Jasne — odpowiedział.

— Dlaczego my?

— Nie rozumiem.

— Dlaczego my tu jesteśmy?

— Rivers Ci tłumaczył i podobno byłaś zachwycona.

Przewróciła oczami i naciskała dalej:

— Wcisnął mi kit o „lepszych kontaktach na wschodzie”. Ja pytam poważnie. Nie wiem jak twoje, ale „moje kontakty” nie zajmują się przemytem — stwierdziła, patrząc na niego uważnie.

Westchnął.

— To nasza praca — odpowiedział.

Patrzyła na niego z irytacją:

— Pamiętasz nasze zajęcia z działań służb wywiadowczych? — zapytał patrząc na nią badawczo.

— Tak.

— Nasze działania mają charakter wywiadowczy.

— No nie domyśliłabym się — zadrwiła, po czym przyjrzała mu się dokładniej wyraźnie zaskoczona. — Czekaj, czekaj! Co ty mi chcesz powiedzieć?

— …że jesteśmy częścią polskich służb wywiadowczych.

Zamrugała zaskoczona. Stała gapiąc się na niego bez słowa.

— Jesteś szpiegiem?! — zapiała w końcu.

— Jesteśmy — poprawił ją.

— Jak to jesteśmy? — wyszeptała. — Dlaczego ja o tym nie wiem?!

— Dowiedziałabyś się w swoim czasie.

— Czyli kiedy?

— Przejmując stanowisko.

— Powariowaliście? A co gdybym odmówiła??!! — grzmiała.

— A odmówiłabyś? — zapytał pewny swego.

Nie odpowiedziała.

— Nie chwalimy się tym — tłumaczył dalej. — Sława niczemu nie służy.

Siedziała zszokowana tą informacją. Nie mogła w to uwierzyć. Teraz rozumiała cel tej „mordowni” sprzed kilku miesięcy.

— Ja pierdolę — zaklęła.

— Nie myśl o tym. Skup się na zadaniu. Reszta nie ma znaczenia — uspokajał ją z uśmiechem.

Nie przyniosło jej to spokoju. Wiedza, którą posiadła przytłoczyła ją jakimś niewidzialnym ciężarem. — Jak nie ma znaczenia?! Ma i to w chuj duże! — piała w myślach wkurzona. Jak można wmanewrować kogoś w zostanie szpiegiem? To idiotyczne! — Miała żal, kolejny raz o niczym jej nie poinformowano. Miała dość traktowania jak małe dziecko. Najpierw stanowisko, a teraz to!

— Dlaczego mi tego nie powiedzieliście? — ciągnęła dalej.

— Jakie to ma znaczenie?

— Poważnie mówisz?! — oburzyła się. — Mam rodzinę, dzieci; dla ciebie to bez znaczenia, ale dla mnie owszem!

Patrzył na nią przez moment, po czym powiedział:

— Wybacz. Sądziłem, że to dla ciebie jasne.

— Jasne? A niby dlaczego miało być jasne? Nie znałam się na agencjach szpiegowskich, teraz jak widać, też nie za wiele wiem…

— Wydaje ci się. Jesteś w tym świetna — powiedział z entuzjazmem.

— Dlaczego wybrałeś mnie? — zapytała, ignorując wcześniejszą uwagę.

— Bo byłaś idealna.

— Idealna do czego?

— Do zastąpienia mnie.

— To niczego nie wyjaśnia.

— Szukałem kogoś nieskalanego tym środowiskiem; bez powiązań, bez przeszłości, bez… znaczenia.

Spojrzała jakby oburzona.

— Kogoś, kto jest nieznany, kogo nie można z góry przewidzieć — dlatego byłaś idealna.

— Wykorzystałeś mnie — odpowiedziała tylko i wróciła do swoich zajęć.

Przecież wiedział, że tak. Wtedy było mu to obojętne, teraz już mniej. Nic jednak nie odpowiedział i również wrócił do przerwanej pracy.

Wreszcie udało się wyśledzić poszukiwanego terrorystę. Znaleźli go w jakiejś „dziupli”, gdzie koordynował przeładunek towaru. Sprawiał wrażenie beztroskiego i kogoś, kto nie spodziewa się pościgu. Obserwowała go jakiś z ukrycia, myśląc jaka to szkoda, że nie uderzyła mocniej.

— Wspólne interesy muszą być niezwykle opłacalne skoro połączyły takich skrajnie odmiennych ideologicznie ludzi — stwierdziła nagle, obserwując poszukiwanego i ludzi, z którymi rozmawiał.

— Sądzę, że to najemnik — odparł Stan.

— Po co im on? — zdziwiła się.

— Terrorysta zawsze się przyda — stwierdził.

— Ten był chyba z wyprzedaży — zadrwiła.

— Uważasz, że słabo się spisał? — Zapytał jak profesor na egzaminie.

Spojrzała na niego, żeby się upewnić, czy nie robi sobie żartów, bo brzmiał dziwnie, po czym wyjaśniła:

— A ty nie? Ja będąc wkurzonym terrorystą w odwecie atakowałabym bezpośrednio. Przekaz powinien być jasny i skuteczny. Wstrząsnąć opinią publiczną. Wywołać panikę i strach. Atak na placówkę dyplomatyczną i to na drugim końcu świata, to jak strzelanie z kapiszonów… — Właśnie! — dodała po chwili. — A może im chodzi o odwrócenia uwagi?

— Dobrze kombinujesz i masz umysł psychopaty — dodał z rozbawieniem.

— Żadna nowość i jak widać przydatna cecha — stwierdziła. — Ale to chyba było jasne od samego początku, z tego testu na rozmowie kwalifikacyjnej. Mam tylko nadzieję, że to nie TE cechy charakteru miałeś wtedy na myśli, gdy jechaliśmy z lotniska — dodała bez emocji. Wciąż była trochę na niego zła. Nie mogła zapomnieć, że ją potraktował jak rzecz.

Zażyła go tym pytaniem. No proszę, masz sporo nieodkrytych talentów Pani S., pomyślał z podziwem i uśmiechnął się.

— Nie, wtedy mówiłem, mając na myśli, że jesteś arogancka, pyskata i całkowicie pozbawiona skrupułów. Umysł psychopaty wziąłem pod uwagę jako dodatkowy atut — zadrwił.

— Acha. Tak też myślałam — odpowiedziała z wymuszonym uśmiechem.

— Widzisz tamte skrzynie? — zapytał.

— Tak.

— Musimy sprawdzić co w nich jest.

— Dobrze — zgodziła się.

Uruchomiła okulary.

— Widzisz to co ja? — zapytała.

— A Ty dokąd się wybierasz? — zdziwił się.

— Jak to dokąd? Obejrzeć skrzynie — stwierdziła.

— Nigdzie nie idziesz. Zostajesz tu i w razie czego mnie ubezpieczasz…

Zanim skończył zdanie ona już zeskoczyła ze skarpy.

— Miśka! Wracaj! — krzyczał.

— Podobno lubisz moją nieprzewidywalność — zadrwiła złośliwie.

— Nieprzewidywalność, a nieposłuszeństwo to nie to samo! — grzmiał jej do słuchawki.

Ale ona już skradała się ukryta w cieniu wprost do ciężarówki.

— Fuck! — zaklął.

— Nie przeklinaj — upomniała go.

— Czy ty rozumiesz co się do ciebie mówi?! Jeśli coś ci się stanie…

— Przecież jestem „bez znaczenia” — odparła.

— Nie przekręcaj moich słów!

— Nie denerwuj się, będę ostrożna. Pozwól mi się uczyć, bo inaczej ten twój plan za długo nie pociągnie — stwierdziła bez emocji.

Był wściekły, ale miała rację; powinna się uczyć. Nie zmienia to faktu, że zachowała się karygodnie. Wiedział, dlaczego to zrobiła, ale to jej nie tłumaczyło. „Głupi, szczeniacki wybryk” — burknął do siebie.

— Co widzisz? — zapytała po chwili.

— Skrzynie przed ciężarówką, ale za dobrze oświetlone. Spróbuj te z drugiej strony — powiedział.

Położyła się i wczołgała pod samochód. Zatrzymała się, widząc zbliżających się strażników, zanim zdążył ją ostrzec.

— Widzę dwóch.

— Ja też — potwierdził.

Odczekała jeszcze chwilę. Strażnicy przeszli. Przekradła się na drugą stronę i skryła za skrzyniami. Były drewniane i zabite gwoźdźmi.

— Muszę jedną otworzyć, tylko jak? Po cichu tego się raczej nie da zrobić — stwierdziła.

— Użyj skanera w okularach — powiedział nagle Stan.

— Czego?

— Przycisk po prawej stronie.

Nacisnęła. Na okularach wyświetlił się obraz jakiejś figurki.

— No proszę, jak z Bonda. Tę lekcję ominąłeś — wytknęła mu.

Uśmiechnął się pod nosem. W każdej skrzyni była jedna figurka. Kształt każdej z nich trochę się różnił. Skaner sugerował, że jest z jednolitego materiału. Mogła być też ekranowanym naczyniem. Niczego się w ten sposób nie dowie. Stan milczał, chyba doszedł do tych samych wniosków.

Odwróciła się w stronę ciężarówki. Dwóch strażników wkładało właśnie kolejną skrzynię na pakę. Coś wpadło jej do głowy.

— Sprawdźmy zawartość — powiedziała. — Wchodzę pod ciężarówkę.

— Cokolwiek zamierzasz, nie rób tego! To rozkaz! Słyszysz! — krzyczał jej znowu do ucha.

— Nie drzyj się. Dekoncentrujesz mnie — odparła.

Stanisława zamurowało. — Przesadziłaś młoda damo. Porozmawiamy sobie! — Ostrzegł ją w myślach.

Siedział z zaciętą miną obserwując co robi.

Wczołgała się z powrotem pod ciężarówkę.

— Co ona, kurwa mać, robi?! Złapią ją!! — zaklął pod nosem.

Widział to co ona przez kamerę w okularach. Wyjęła z paska micro paralizator. Rzuciła nim w nogę strażnika, który układał właśnie jedną ze skrzyń.

— Skurcz, kurwa! — krzyknął strażnik po węgiersku.

Padł na ziemię jak długi, trzymając się za łydkę.

Skrzynia upadła i rozpadła się po kontakcie z betonem, a wraz z nią jej zawartość. Monia miała miejsca w pierwszym rzędzie. Zrobiła zdjęcia, przeskanowała wysypaną zawartość i ulotniła się tak samo jak się tam pojawiła, wykorzystując zamieszanie wokół rozbitej skrzynki. Zanim Stan zdążył zakląć drugi raz, była już znowu pod skarpą i wspinała się po zwieszonej linie.

Stanisław był pod wrażeniem. Nie wiedział, czy sam by na to wpadł. Nie zmieniało to jednak faktu, że nie posłuchała rozkazu i zachowała się karygodnie.

Poczuł się dziwnie. To uczucie było bliżej nieokreślone. Nie umiał nazwać tego co czuje, więc nie zastanawiał się nad tym; postanowił, że będzie wściekły.

Kiedy wciągnął ją z powrotem na skarpę usłyszała najpierw:

— Dobra robota, …

A zaraz potem:

— … nigdy więcej nie mów do mnie w ten sposób! — warknął. — I słuchaj rozkazów!

Jego błękitne oczy płonęły. Był wściekły. I chyba miał rację. On był tu dowódcą. Musiała go słuchać. Wiedziała, że miał rację, ale mimo wszystko trochę ją to ubodło. Krytykę przyjmowała niezwykle rzadko. Jeśli już, to zazwyczaj mocno zawoalowaną. Bez względu na to czy słusznie, czy nie, krytykowanie jej groziło zawsze dozgonną urazą. A urazy nigdy nie zapominała. Taka była jej natura — znały się bardzo dobrze.

Tym razem jednak wiedziała, że zachowała się jak małolata i obraziła dowódcę.

— Przepraszam — rzekła chłodno i wręczyła mu zwiniętą skórzaną teczkę. — To na przeprosiny. Wybacz, nigdy więcej tak nie zrobię — odpowiedziała panując nad głosem.

Spuściwszy wzrok zajęła się pakowaniem sprzętu. Stan spojrzał na dokumenty, potem na nią. Uśmiechnął się pod nosem.

Bezapelacyjnie głupi wybryk, niemniej jednak posunął sprawę naprzód. W figurkach szmuglowano tony nielegalnych środków medycznych prosto z Chin. Teraz musieli tylko pozwolić im to przewieźć do odbiorcy i będzie można ich zgarnąć. A to gdzie jest odbiorca było w dokumentach wysyłkowych zwiniętych porażonemu strażnikowi. List przewozowy był wystawiony na firmę zajmującą się handlem podrabianymi dziełami sztuki w Polsce. Odbiorca docelowy John Smith w Stanach. Musieli wrócić do Polski. Papiery frachtowe sugerowały, że skrzynie zostaną przerzucone w Świnoujściu.

Podróż minęła im raczej milcząco. Monia miała focha, a on starał się być konsekwentny. Lubił tą jej swobodę i spontaniczność, była przez to nieprzewidywalna. To przydatna cecha w walce z przeciwnikiem, ale uciążliwa dla sojusznika. Zdawał sobie sprawę z tego, że wykonała kawał dobrej roboty, ale nie posłuchała rozkazu. To nie zabawa. Wiedział, że zrobiła to celowo. Miała żal, że znów ją oszukał i trochę racji w tym było. Nie upoważniało jej to jednak do narażania życia i misji. Powinien ją ukarać, ale nie miał na to siły. Postanowił w zamian nie drążyć tematu w nadziei, że wyciągnie wnioski i wszystko wróci do normy, ale nie wróciło. Jechali oboje nieskorzy do rozmów, zerkając na siebie ukradkiem. Ona udawała, że czyta, a on udawał, że śpi. Podróż ciągnęła się w nieskończoność.

Na miejscu, zakwaterowali się w jakimś mało uczęszczanym hotelu. Chciał zakończyć tą „zimną wojnę”. Pomyślał, że na rozmowy pokojowe zaprosi ją na kolację, ale gdy po nią poszedł, nie było jej w pokoju. Telefon miała wyłączony. W recepcji powiedzieli, że wyszła. W sumie, nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie fakt, że byli z Polsce. Zdenerwował się; wiedział, że jest obrażona i nie miał pojęcia co jej przyjdzie do głowy. Nie wiedział, gdzie jej szukać, więc nie miał innego wyjścia jak czekać. Wysłał jej wiadomość i wyszedł.

W restauracji nie było zbyt wielu gości. Usiadł przy stoliku w rogu, żeby mieć oko na całą salę. Zamówił piwo i czekał cierpliwie.

Po jakimś czasie weszła do restauracji. Stanęła w drzwiach, kelner o coś ją zapytał; odpowiedziała. Wskazał w jego kierunku. Podziękowała z uprzejmym uśmiechem i ruszyła w jego stronę. Była ubrana cała na czarno; skórzane spodnie, skórzana kurtka. Szła dostojnie w akompaniamencie delikatnych stuków wysokich obcasów. Stąpała lekko, a jej biodra kołysały się rytmicznie. Patrzyła na niego bez emocji. Ciemne, prawie czarne włosy przysłaniały jedno oko; drugie przewiercało mu głowę. Podeszła do stolika, rozpięła kurtkę. Na szyi miała jakiś klejnot zawieszony na czarnej aksamitce, a śnieżnobiała, obcisła bluzka opinała jej umięśnione ciało. Kompozycja przywodziła na myśl pewne skojarzenie, ale nie pachniała ani bzem, ani agrestem. Pachniała jaśminem i konwalią, i miała nieodgadniony wyraz twarzy.

— Dobry wieczór — przywitała się. — Czy mogę się dosiąść? — zapytała.

— Zapraszam — odpowiedział.

Zdjęła kurtkę i powiesiła ją na oparciu krzesła. Po czym usiadła naprzeciwko niego.

— Czego się napijesz? — zapytał i skinął na kelnerkę.

— Poproszę wodę z cytryną — powiedziała do kelnerki, która właśnie podeszła.

Stan zrobił zdziwioną minę, ale nic nie powiedział.

— A co do jedzenia? — zapytała kelnerka.

— Zamawiałeś już? — zapytała Stana.

— Tak.

— To dla mnie to samo — powiedziała do kelnerki.

— Jesteś pewna? — zapytał Stan.

— Mam nadzieję, że jadasz po ludzku — odparła.

— Ja też mam taką nadzieję — powiedział do siebie.

— To wszystko? — zapytała kelnerka.

— Tak, na razie dziękujemy — powiedziała i uśmiechnęła się do niej uprzejmie.

— Przepraszam, że musiałeś czekać — powiedziała do niego bez emocji.

— Gdzie byłaś? — zapytał bez owijania w bawełnę. Zdenerwowała go i nie miał ochoty na konwenanse.

— Wyszłam pobiegać po plaży — oświadczyła.

— Dlaczego nie powiedziałaś?

— Przepraszam, nie sądziłam, że będziesz miał ochotę — powiedziała.

Nie odpowiedział. Przecież wiedział, że zrobiła to specjalnie. Obserwował ją. Nie miała nawet ochoty być tam w jego towarzystwie, ale zastosowała się — „słuchała rozkazów” — śmiał się w duchu. Wiedział, że to protest. Była zła, że znowu nie powiedzieli jej prawdy. To w zasadzie już trzeci raz. Miała prawo być oburzona, ale nic nie tłumaczyło takiego zachowania podczas misji. To niebezpieczne! Wiedział, że rozumie, ale jej natura była uparta i przekorna, a on nie będzie miał przez to łatwo. Musiał sobie jednak z tym poradzić.

Teraz siedziała, popijając wodę z cytryną. Jej mowa ciała była kompletnie bez wyrazu, jak manekin. Niezwykła umiejętność. Widział ją już taką. Przerażała go.

— Może masz ochotę na drinka? — zapytał siląc się na uprzejmość.

— Nie, dziękuję — odpowiedziała.

— Jak przebieżka?

— Dobrze — odpowiedziała beznamiętnie jednym słowem.

— No dobra, o co chodzi? — nie wytrzymał.

— Nie rozumiem.

— Boczysz się na mnie od wczoraj.

— Mylisz się — odpowiedziała chłodno.

Nie chciało jej się z nim gadać. Nie miała ochoty nawet tam teraz być, ale musiała „słuchać rozkazów”. Poszła wypocić gniew, ale brakło jej plaży. Wróciła do hotelu w nadziei na gorącą kąpiel i święty spokój, ale dostała „rozkaz” SMSem: „Czekam w Gorącym kotle”, więc przyszła. Była, jak rozkazał. Powinno mu wystarczyć. — „I’m not here for your entertaiment”[1] — pomyślała patrząc obojętnie. Przecież jej zdanie jest „bez znaczenia”, ona też jest „bez znaczenia”; ma się czuć zaszczycona wyborem i „słuchać rozkazów”.

Na szczęście przynieśli jedzenie, więc milczenie było wytłumaczone.

— I jak? Jem jak człowiek? — zapytał w nadziei na dłuższą konwersację.

— Tak — odpowiedziała.

Cały wieczór silił się na uprzejmości, ale niewiele to dało. Nie umiał do niej dotrzeć, więc się poddał. Chciał zamówić deser, ale odmówiła i poprosiła o „pozwolenie oddalenia się do swojego pokoju”. Chciał ją odprowadzić; oczywiście też odmówiła. Westchnął więc i kiwnął na zgodę. Wstała, życzyła mu dobrej nocy i poszła do hotelu, płacąc po drodze swój rachunek — westchnął drugi raz.

Widział ją potem w hotelowej restauracji, ale nie ujawniał się. Rozmawiała z jakimś gościem przy barze. Uśmiechała się do niego. Popijała jakiegoś drinka. Wyglądała na zadowoloną. Wszystko było dla niego jasne. Z resztą, przecież tak chciał. W zasadzie, nie mógł się przyczepić; była zdyscyplinowana i posłuszna. Nie musiała być ani miła, ani wylewna. Miała być profesjonalna i taka właśnie była. — Brawo Stan, udało ci się ją ujarzmić! — drwił sam z siebie.

Wróciła do hotelu i pomyślała, że musi się napić. Poszła do restauracji. Zamówiła drinka i usiadła przy barze. Widziała przez okna jak Stan wraca do hotelu. Udała, że go nie widzi. W tym czasie „Bozia” zesłał jej jakiegoś przystojniaka, który ją zagadnął. — Chwała Ci o Wszechmocny! — wnosiła modły dziękczynne w myślach. Zamieniła z nim słówko. Przysiadł się, rozmawiali. Kątem oka widziała odbicie Stana przyglądającego się jej ze schodów. — Roześmiej się kochana — pomyślała i tak uczyniła. Zerknęła drugi raz, „Generał” zniknął. — 1:0 dla mnie — pomyślała z zadowoleniem. Wychyliła drinka na raz, zapłaciła, podziękowała przystojniakowi za towarzystwo i poszła zadowolona z siebie spać.

Rano spotkali się na śniadaniu i zaplanowali rekonesans podczas joggingu. Pobiegli obejrzeć port i zaplanować operację. Potem się rozdzielili i nie widzieli się aż do wieczora. W rezultacie oboje spędzili dzień na plaży, tylko każde gdzie indziej.

Akcja przerzutowa zaczęła się następnego dnia o północy. Skryci w ciemności obserwowali to, co się działo w porcie.

— Pamiętaj, nas tu nie ma — upomniał ją Stan.

— Rozumiem — przytaknęła obojętnie, wiedząc, że pewnie zechce ją ukarać za ten wybryk na Węgrzech.

Cały dzień nad tym myślała, nakręcając się. Pomyślała, że będzie ją teraz pouczał i ścisnęło ją w dołku. Była wściekła, na niego i na siebie. Ale postanowiła mieć to gdzieś. Przestała ją obchodzić ta misja, ci przemytnicy, cała ta śmieszna zabawa w agentów. Miała ochotę wstać i pójść sobie do diabła. Czuła, że jeśli tego nie zrobi, będzie siedzieć i patrzeć, a potem wróci do Stanów i będzie słuchać o tym w nieskończoność, i o tym, jak się nie zachowywać i tak dalej. Zostanie żywym przykładem niesubordynacji, a to zachowanie nazwą jej imieniem i będą je opisywać w książkach dla małych agentów. Mdliło ją od tych myśli. Gorycz porażki przepełniała ją całą. Myślała, że mu zaraz zwymiotuje na buty i miała na to szczerą ochotę. Nagle usłyszała:

— Stąd nic nie zobaczymy, podejdź bliżej, będę cię ubezpieczał. Tylko ostrożnie! — powiedział.

Gapiła się na niego zaskoczona.

— Chcesz to na piśmie, czy jak? — zadrwił.

— Powiedzieć mu, że ma tak do mnie nie mówić? — zastanawiała się w myślach. — A może lepiej, niech se sam dokończy, bo ja spadam do domu — drwiła w myślach, wciąż powstrzymując chęć na pawia.

— Może być wyśpiewane — zakpiła jednak i ruszyła na zwiad.

Jej ruchy były zupełnie inne niż na Węgrzech. Wyglądała jakby jej się nie chciało. Szła leniwie i bez atencji. Zaczął żałować swojej decyzji. Obawiał się, że na złość jemu da się złapać, albo nie wiadomo co. Była nieobliczalna, a przez to niebezpieczna dla obu stron. Na szczęście, to były tylko pozory. Gdy dotarła do pierwszej zapory skryła się w cieniu i przemykała dalej jak kot niezauważona przez nikogo. Obserwował ją; widział jak umiejętnie omija strażników. Wyczekuje odpowiedniego momentu. Wiedziała, kiedy jest ten właściwy moment. — Ona to lubi. Tak zdecydowanie, tak — pomyślał.

— Uważaj z tyłu jakiś maruder. Po twojej lewej — powiedział.

— Przecież go słyszę — denerwowała się w myślach, ale nic nie powiedziała.

— Słyszysz mnie? — upewniał się.

— Tak — burknęła.

Pozwoliła przejść strażnikowi, potem wróciła na pozycję.

Dotarła do ostatniego rzędu osłon, dalej już było za jasno i za dużo strażników.

— Stąd nic nie zobaczę. Muszę podejść bliżej, albo wejść wyżej — pomyślała, ale w słuchawce usłyszała:

— Bliżej nie podchodź, za dużo strażników. Po prawej masz halę. Na ścianie jest drabina. Uważaj, jeden strażnik na dachu.

— Zdejmiesz go? — zapytała.

— Nie mogę. Chodzi przy krawędzi. Jeśli spadnie, to po nas, ale na dachu są instalacje. Schowasz się za jedną z nich. Nie zobaczy Cię — pouczał.

— Może spróbuję na nim technik Jedi — mruknęła do siebie. — Świetna strategia Stan — pomyślała ze złością. — No dobra Skywalker[2], „niech moc będzie z Tobą”[3] — powiedziała głośniej i ruszyła w stronę drabiny.

Stan zrozumiał aluzję i pokręcił głową. — Co za zołza! — pomyślał z uśmiechem.

Weszła po drabinie. Na szczycie uważnie rozejrzała się po dachu. Strażnik szedł w jej stronę. Schowała się w cieniu wisząc na drabinie. Strażnik podszedł do krawędzi. Kroki ustały. — Rozgląda się — pomyślała. Słyszała go. Luźno przywieszone klucze dzwoniły. Skórzane ciężkie buty skrzypiały. Ziewnął. Teraz go poczuła. Śmierdział czosnkiem. Znów usłyszała kroki. Oddalał się. Wskoczyła bezszelestnie na dach. Wyjęła słuchawkę z ucha. Stan widział, westchnął i uśmiechnął się pod nosem. Podeszła do strażnika od tyłu. Jedną ręką zakryła mu usta drugą ucisnęła odpowiednie nerwy. Zwiotczał. Ułożyła go delikatnie pod ścianą. Wyglądał jakby zasnął. Podeszła do krawędzi dachu. Ułożyła się płasko najbliżej brzegu jak to tylko było możliwe. Włożyła z powrotem słuchawkę i uruchomiła okulary.

— Widzisz? — wyszeptała.

— Tak — odpowiedział.

— No to kręcimy! — powiedziała i zaczęła przesyłać obraz z kamery w okularach do bazy.

Udało jej się nagrać całą transakcję. Twarze komputer rozpoznawał już w trakcie nagrywania. Dane szły prosto do oddziału czekającego przy porcie.

— Dostali. Wystarczy. Wracaj — powiedział Stan.

Potwierdziła i zniknęła z dachu chwilę przed tym jak strażnik obudził się zdziwiony.

Resztą zajęły się odpowiednie służby.

A ich dwojga tam nie było…

~~

Po wielu dniach wytężonej pracy mogli wreszcie wracać do Stanów.

Była tak blisko domu, tak bardzo chciała tam pojechać i najlepiej — zostać. Walczyła z tą chęcią i tłumaczyła sobie, że w Stanach czeka na nią Ambasador i obowiązki. Tak naprawdę jej natura znów pchała się do głosu. Po prostu nie chciała dawać Stanowi czegoś, za co musiałaby być mu potem wdzięczna.

— Nie chcesz odwiedzić rodziny? Jesteśmy blisko — zaproponował przy śniadaniu w dniu wyjazdu.

— Nie trzeba, dziękuję — odparła chłodno, popijając kawę.

— O co chodzi? — zapytał.

— O nic. Nie jesteśmy na wakacjach — stwierdziła, patrząc na niego niewzruszona.

Stan wiedział, że nie przyjmie od niego tego „prezentu”. — Uparta jak muł — pomyślał.- No to spróbujmy inaczej:

— Dzwonił Tom i prosił żeby Ci przekazać, że jeśli masz ochotę, możesz zostać jeszcze w kraju.

Spojrzała na niego podejrzliwie. Wieczorem rozmawiała z Ambasadorem, nic nie wspominał. — Zalewasz Stan — pomyślała. — O co Ci chodzi? — Tasowała go przez chwilę wzrokiem.

— Naprawdę? — zapytała z udawanym zdziwieniem.

— Naprawdę — zapewnił i spuścił wzrok.

Uśmiechnęła się pod nosem, mając pewność, że kłamie.

— To dlaczego nic nie mówił, gdy wczoraj z nim rozmawiałam?

— Tego nie wiem — odpowiedział, myśląc intensywnie. Znała to spojrzenie. Zawsze tak wyglądał, gdy próbował ją do czegoś przekonać. — Możemy go zapytać jeśli chcesz.

— U niego jest środek nocy; zadzwońmy, będzie zachwycony — zadrwiła.

— Co za uparciuch — myślał, a na głos powiedział: — Taka okazja może Ci się nie powtórzyć zbyt szybko — tłumaczył.

— Ojej, martwisz się? Nie może być — drwiła w myślach. Patrzyła na niego bez emocji i przyszło jej coś do głowy, potem powiedziała:

— Dobra, więc zostańmy — zgodziła się z rozbrajającą swobodą.

— Jak to zostańmy? — zdziwił się.

— No to chcesz zostać czy nie, bo się już pogubiłam? — zapytała z udawanym oburzeniem, rechocząc w duchu.

Otworzył usta, ale nic nie powiedział. — Trafiony — zatopiony — pomyślała. — Nie zadzieraj ze mną! — ostrzegła go w myślach.

— Myślałem o … nie wiem, czy to dobry pomysł — zająknął się. — Twoi mężczyźni mogą nie być zadowoleni — stwierdził.

— Myślę, że będą zachwyceni — zapewniła. — To jak, zostajemy?

No to wpadł jak śliwka w kompot. Dał się podejść jak dziecko. Widział po jej oczach, że ma ubaw po pachy. Przynajmniej przestała się gniewać. — No dobra, raz kozie śmierć — pomyślał.

— W porządku. Dziękuję za zaproszenie — powiedział ł i uśmiechnął się niepewnie.

— Szach, mat — pomyślała z zadowoleniem.

— Świetnie! — ucieszyła się. — Idę się spakować — powiedziała i poszła do pokoju.

Byli nad morzem, musieli jakoś dostać się na Dolny Śląsk. Znalazła bezpośrednie połączenie pociągiem do Wrocławia, ale zaproponował, że wynajmie samochód — i wynajął: granatowe Maserati Quattroporte. Gdy zapytała, czy to nie za drogo, wzruszył tylko ramionami.

— Pani prowadzi — powiedział, wskazując ją obsłudze wypożyczalni. Uniosła brew ze zdziwienia, ale ucieszyła się.

Wrzucili bagaże i wsiedli. Pan z obsługi wszystko jej uprzejmie wyjaśnił. Uśmiechała się do niego, a on gadał i gadał; widziała jak Stan się niecierpliwi, więc zachęcała tamtego do wyjaśnień, mając nieukrywaną satysfakcję.

— Może lepiej zadzwoń — zaproponował Stan.

— Myślisz? — zaśmiała się.

— Lubię swoje życie i chciałbym jeszcze trochę pożyć, przynajmniej do emerytury — zażartował.

— Uratuję Cię — zapewniała z uśmiechem.

— No to już po mnie — załamał się.

— Będzie dobrze — uspokajała.

Nie zadzwoniła.

[1] Fragment utworu: ”U + Ur Hand”, Wyk. Pink, 2006

[2] Skywalker — nazwisko jednego z najważniejszych rodów uniwersum Gwiezdnych wojen. Pierwszą znaną przedstawicielką rodu jest Shmi Skywalker. Syn Shmi — Anakin Skywalker — późniejszy Lord Wader i ojciec Luke’a Skywalkera i księżniczki Leii.

[3] „Niech Moc będzie z tobą” — słowa wypowiedziane przez Bena Kenobiego do Luke’a Skywalkera w filmie Nowa nadzieja. Sentencja jest powtarzana później przez wielu różnych bohaterów Gwiezdnych wojen.

[1] Fragment utworu „Grazie”, Al Bano i Rominy Power, Album Felicità, 1985 r. — tłumaczenie autorki.

[2] Fragment utworu „Grazie”, Al Bano i Rominy Power, Album Felicità, 1985 r. — tłumaczenie autorki.

[1] Tytuł oryginału: „The Matrix Reloaded”, dystr. Warner Bros., reż. Lilly Wachowski/ Lana Wachowski

[1] Tytuł oryginału: „The Matrix Reloaded”, dystr. Warner Bros., reż. Lilly Wachowski/ Lana Wachowski

[2] Wiedźmin — cykl książek polskiego pisarza fantasy Andrzeja Sapkowskiego.

[1] wł. „nic nie jest prawdą, wszystko jest dozwolone”(org. „Nothing is true, everything is permitted”) — kredo starożytnych assasynów z ulubionej gry video bohaterki. „Assassyn’s creed”

[1] Lara Croft — postać fikcyjna, protagonistka gier Square Enix (dawniej Eidos Interactive) z serii Tomb Raider.

[1] Avengers — amerykański fantastycznonaukowy film akcji z 2012 roku na podstawie serii komiksów o grupie superbohaterów o tej samej nazwie wydawnictwa Marvel Comics.

[2] Władca Pierścieni (ang. The Lord of the Rings) — powieść fantasy J.R.R. Tolkiena

[1] dziara — pot. tatuaż

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.