Charles Bukowski

Kobiety

Przełożył
Lesław Ludwig

NOIR SUR BLANC

Wydanie szóste

Tytuł oryginału
Women

Copyright © 1978 by Charles Bukowski
All rights reserved

For the Polish edition
Copyright © 2011, Noir sur Blanc, Warszawa
All rights reserved

ISBN 978-83-7392-354-6

Opracowanie redakcyjne
Anna Brzezińska

Korekta
Elżbieta Jaroszuk
Jolanta Rososińska

Projekt okładki
Tomasz Lec

Zamówienia prosimy kierować:
– telefonicznie: 800 42 10 40 (linia bezpłatna)
– faksem: 12 430 00 96 (czynnym całą dobę)
– e-mailem: nsb@wl.net.pl
– księgarnia internetowa: www.noirsurblanc.pl

Oficyna Literacka Noir sur Blanc Sp. z o. o., 2011
ul. Frascati 18, 00-483 Warszawa

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp z o.o.

Niejeden porządny facet
wylądował przez kobietę pod mostem.
Henry Chinaski

1

Miałem pięćdziesiątkę na karku i od czterech lat nie byłem w łóżku z kobietą. Nie miałem żadnych przyjaciółek. Kobiety widywałem jedynie na ulicy lub w innych miejscach publicznych, lecz patrzyłem na nie bez pożądania, z poczuciem, że nic z tego nie będzie. Onanizowałem się regularnie, ale myśl o jakimś związku z kobietą – nawet nieopartym na seksie – była mi obca. Miałem nieślubne dziecko, sześcioletnią córkę. Mieszkała z matką, a ja płaciłem alimenty. Dawno, dawno temu byłem żonaty. Miałem wówczas 35 lat, małżeństwo przetrwało dwa i pół roku. To ona się ze mną rozwiodła. Tylko raz w życiu byłem zakochany. Moja miłość zmarła z powodu przewlekłego alkoholizmu w wieku 48 lat. Ja miałem wtedy 38. Moja żona była ode mnie o 12 lat młodsza. Chyba też już nie żyje, chociaż nie mam pewności. Przez sześć lat po rozwodzie pisywała do mnie długie listy na Boże Narodzenie. Nigdy jej nie odpisałem.

Nie jestem pewien, kiedy po raz pierwszy ujrzałem Lydię Vance. Było to chyba jakieś sześć lat temu. Po dwunastu latach porzuciłem właśnie pracę na poczcie i próbowałem pisać. Byłem przerażony i piłem więcej niż zwykle. Pracowałem nad swoją pierwszą powieścią. Siedząc nad maszyną do pisania, wypijałem co wieczór pół litra whisky i dwanaście piw. Do bladego świtu paliłem tanie cygara, waliłem w maszynę, piłem i słuchałem muzyki klasycznej z radia. Postawiłem sobie za cel dziesięć stron dziennie, ale dopiero następnego dnia mogłem sprawdzić, ile naprawdę napisałem. Wstawałem rano, wymiotowałem i kierowałem się do frontowego pokoju, by zobaczyć, ile kartek leży na kanapie. Zawsze przekraczałem swój limit. Czasami było ich 17, 18, 23 lub 25. Rzecz jasna, fragmenty napisane w nocy trzeba było jeszcze poprawić albo wyrzucić do kosza. Napisanie mojej pierwszej powieści zajęło mi dwadzieścia jeden dni.

Właściciele domu, w którym wtedy mieszkałem, rozlokowali mnie od frontu, a sami rezydowali na tyłach budynku. Uważali mnie za wariata. Każdego ranka znajdowałem na ganku dużą brązową papierową torbę. Zawierała przeróżne wiktuały, zwykle były to pomidory, rzodkiewki, pomarańcze, zielone cebule, puszki zupy, czerwone cebule. Co drugą noc piłem z właścicielami piwo do 4, 5 nad ranem. On szybko odpadał, a ja i jego stara trzymaliśmy się za ręce i co jakiś czas całowaliśmy się. Przy drzwiach zawsze żegnałem ją głośnym całusem. Miała straszliwe zmarszczki, ale to przecież nie jej wina. Była katoliczką i słodko wyglądała w różowym kapelusiku, kiedy w niedzielny poranek wybierała się do kościoła.

Wydaje mi się, że Lydię Vance poznałem podczas mojego pierwszego wieczoru autorskiego – w księgarni Zwodzony Most na Kenmore Avenue. Znów byłem śmiertelnie przerażony. Czułem się lepszy, a mimo to strach ściskał mnie za gardło. Kiedy się tam zjawiłem, pozostały już tylko miejsca stojące. Peter, właściciel księgarni, który żył z czarną dziewczyną, miał przed sobą stertę banknotów.

– Kurwa – odezwał się do mnie – gdybym zawsze mógł zgromadzić taki tłum, miałbym dość forsy na kolejną podróż do Indii!

Na powitanie zgotowano mi owację. Jeśli chodzi o publiczne czytanie własnych wierszy, miałem za chwilę utracić dziewictwo.

Po półgodzinie czytania ogłosiłem przerwę. Byłem wciąż trzeźwy i czułem, jak z ciemności wpatrują się we mnie dziesiątki oczu. Kilka osób podeszło do mnie, żeby porozmawiać. Potem, w krótkiej chwili spokoju, zbliżyła się Lydia Vance. Siedziałem przy stole, popijając piwo. Położyła obie dłonie na krawędzi stołu, pochyliła głowę i spojrzała mi prosto w oczy. Miała długie brązowe włosy, dość długi, nieco spiczasty nos i lekkiego zeza. Promieniowała żywotnością – człowiek wiedział, że ona stoi obok. Poczułem silne fluidy, które nas połączyły. Te dobre, te odpychające i jeszcze jakieś trudne do określenia, błądzące bezładnie, ale jednak fluidy. Przyglądała mi się, a ja spojrzałem na nią. Miała na sobie zamszową kurtkę kowbojską z frędzlami wokół szyi. Jej piersi wyglądały naprawdę nieźle. Powiedziałem do niej:

– Mam ochotę zerwać te frędzle z twojej kurtki. Od tego moglibyśmy zacząć!

Odwróciła się na pięcie i odeszła. Moja odzywka nie zadziałała. Nigdy nie umiałem rozmawiać z kobietami. Ależ miała dupcię! Gdy się oddalała, wpatrzyłem się w ten jej krągły tyłek. Niebieskie dżinsy opinały go pieszczotliwie. Nie byłem w stanie oderwać od niego wzroku.

Zakończyłem drugą część wieczoru i zapomniałem o Lydii, tak jak o kobietach mijanych na ulicy. Wziąłem pieniądze, złożyłem autografy na kilku serwetkach i skrawkach papieru, wyszedłem i pojechałem do domu.

Nadal co wieczór pracowałem nad moją pierwszą powieścią. Nigdy nie zaczynałem pisać przed 18.18. To o tej porze podbijałem na poczcie kartę zegarową. Zjawili się punktualnie o szóstej: Peter i Lydia.

– Popatrz tylko, Henry, kogo ci przyprowadziłem! – triumfalnie obwieścił Peter.

Lydia wskoczyła na stolik do kawy. Jej niebieskie dżinsy były jeszcze bardziej obcisłe niż poprzednio. Przechylała głowę z boku na bok i jej długie brązowe włosy falowały wraz z nią. Była szalona, doprawdy cudowna. Po raz pierwszy przyszło mi do głowy, że mógłbym się z nią kochać. Zaczęła recytować wiersze. Swoje własne. Fatalne. Peter próbował ją powstrzymać:

– Nie! Żadnych rymów w domu Henry’ego Chinaskiego!

– Zostaw ją, Peter.

Chciałem napatrzeć się do woli na jej pośladki. Przechadzała się tam i z powrotem po tym starym stoliku. Potem zatańczyła. Wymachiwała rękami. Jej wiersze były okropne. Jej ciało i szaleństwo – wręcz przeciwnie.

W końcu zeskoczyła na podłogę.

– Jak ci się podobało, Henry?

– Co?

– Wiersze.

– Tak sobie.

Stała na środku pokoju, ściskając w dłoniach swój maszynopis. Peter objął ją.

– Chodźmy się pieprzyć! – wychrypiał bezceremonialnie. – No, chodź!

Odepchnęła go.

– W porządku – parsknął. – Wychodzę!

– To idź. Mam tu swój samochód. Mogę sama wrócić do domu.

Peter pobiegł do drzwi. Zatrzymał się i odwrócił w moją stronę:

– Dobra, Chinaski! Nie zapomnij, kogo ci przyprowadziłem!

Trzasnął drzwiami i już go nie było. Lydia opadła na kanapę, blisko drzwi. Usiadłem tuż obok. Spojrzałem na nią. Wyglądała wspaniale. Bałem się. Wyciągnąłem rękę i dotknąłem jej długich włosów. Miały w sobie coś magicznego. Cofnąłem dłoń.

– Czy te wszystkie włosy są naprawdę twoje? – spytałem, choć przecież dobrze wiedziałem.

– Tak – odparła.

Ująłem ją pod brodę i niezgrabnie próbowałem zwrócić jej twarz ku sobie. W takich sytuacjach zawsze brakowało mi pewności siebie. Pocałowałem ją lekko.

Poderwała się z miejsca.

– Muszę już lecieć. Opłaciłam opiekunkę do dzieci.

– Zostań. Dam ci dla niej parę dolców ekstra. Zostań jeszcze chwilę.

– Nie, nie mogę. Muszę iść.

Podeszła do drzwi. Ruszyłem za nią. Otworzyła drzwi i odwróciła się. Objąłem ją po raz ostatni. Uniosła głowę i pocałowała mnie leciutko. Odsunęła się ode mnie i włożyła mi do ręki maszynopis. Drzwi się zamknęły. Usiadłem na kanapie z jej wierszami w ręku i słuchałem, jak uruchamia silnik samochodu.

Wiersze były spięte zszywką, odbite na powielaczu i zatytułowane „ONNNA”. Przeczytałem kilka. Były interesujące, pełne humoru i erotyzmu, ale fatalnie napisane. Oprócz Lydii autorkami były jej trzy siostry – wszystkie tak samo wesołe, odważne i seksowne. Odłożyłem kartki i sięgnąłem po butelkę whisky. Na dworze było ciemno. Radio grało głównie Mozarta, Brahmsa i Beethovena.

2

Dzień lub dwa później otrzymałem pocztą wiersz od Lydii. Był bardzo długi i zaczynał się od słów:

Wychodź, stary trollu,
Wyłaź ze swej mrocznej nory,
Wyjdź na słońce razem z nami,
Wepniemy ci we włosy stokrotki...

W dalszej części była mowa o tym, jak wspaniale się poczuję, tańcząc na łąkach z łaniopodobnymi istotami, które dadzą mi radość prawdziwego poznania. Schowałem list do szuflady.

Następnego ranka obudziło mnie pukanie w oszklone drzwi frontowe. Dochodziło wpół do jedenastej.

– Wynocha!

– To ja, Lydia.

– Dobrze. Poczekaj chwilkę.

Wciągnąłem na siebie koszulę i spodnie i otworzyłem drzwi. Potem pobiegłem do łazienki i zwymiotowałem. Próbowałem umyć zęby, ale znowu chwyciły mnie torsje – od słodkiej pasty zrobiło mi się niedobrze. Wyszedłem z łazienki.

– Jesteś chory – zauważyła. – Chcesz, żebym sobie poszła?

– Och, nie, nic mi nie jest. Zawsze budzę się w ten sposób.

Wyglądała świetnie. Padało na nią słońce przeświecające przez zasłony. Trzymała w ręku pomarańczę, podrzucając ją co jakiś czas. Pomarańcza wirowała w świetle poranka.

– Nie mogę zostać, ale chcę cię o coś poprosić – powiedziała Lydia.

– Wal.

– Jestem rzeźbiarką. Chciałabym wyrzeźbić twoją głowę.

– Dobrze.

– Będziesz musiał przyjechać do mnie. Nie mam własnego atelier, więc będziemy musieli pracować u mnie w domu. Nie powinno cię to chyba zbić z tropu, co?

– Nie.

Zanotowałem jej adres i wskazówki, jak tam dojechać.

– Postaraj się przyjść przed jedenastą. Wczesnym popołudniem dzieciaki wracają ze szkoły i nie można się skupić.

– Będę o jedenastej – obiecałem.

Siedziałem naprzeciwko Lydii w jej kąciku jadalnym. Między nami leżała wielka bryła gliny. Zaczęła mnie wypytywać.

– Czy twoi rodzice żyją?

– Nie.

– Lubisz Los Angeles?

– To moje ulubione miasto.

– Dlaczego w taki sposób piszesz o kobietach?

– W jaki?

– Dobrze wiesz.

– Nie.

– Moim zdaniem to cholerna szkoda, że facet, który pisze tak dobrze jak ty, nic nie wie o kobietach.

Nie odpowiedziałem.

– Cholera! Gdzie też Liza to wetknęła? – Zaczęła przeszukiwać pokój. – Ach, ta mała psotnica! Zawsze chowa mi narzędzia!

W końcu znalazła coś innego.

– To będzie musiało wystarczyć. Nie ruszaj się teraz. Odpręż się, ale siedź bez ruchu.

Siedziałem zwrócony ku niej twarzą. Obrabiała bryłę gliny drewnianym przyrządem zakończonym drucianą pętlą. Obserwowałem ją pilnie. Jej oczy wpatrywały się we mnie. Były ogromne, ciemnobrązowe. Nawet to jej oko, które zdawało się zerkać w inną stronę niż drugie, wyglądało dobrze. Patrzyłem na nią. Lydia pracowała. Czas mijał. Popadłem w jakiś odrętwiający trans. Nagle powiedziała:

– Co powiesz na krótką przerwę? Może piwo?

– Chętnie.

Kiedy wstała, żeby pójść do lodówki, ruszyłem za nią. Wyjęła butelkę i zamknęła drzwiczki. Gdy się odwracała, objąłem ją w pasie i przyciągnąłem do siebie. Przywarłem do niej ustami, napierając na nią całym ciałem. Trochę z boku, na długość wyprostowanego ramienia, wciąż trzymała butelkę. Pocałowałem ją. Potem jeszcze raz. Odepchnęła mnie.

– Już dobrze, wystarczy. Mamy dużo pracy.

Usiedliśmy ponownie przy stole, zacząłem sączyć piwo, Lydia zapaliła papierosa, między nami tkwił kawał gliny. Nagle zabrzęczał dzwonek u drzwi. Lydia się podniosła. W drzwiach stała jakaś otyła kobieta. W oczach miała desperację, a zarazem jakąś bezradność.

– To moja siostra, Glendoline.

– Cześć.

Glendoline przysunęła sobie krzesło i się rozgadała. O, potrafiła gadać. Nawijałaby tak i nawijała bez końca, nawet będąc kamiennym sfinksem. Zastanawiałem się, kiedy będzie miała dosyć i pójdzie sobie do diabła. Nawet kiedy przestałem słuchać, miałem wrażenie, że bombardują mnie małe pingpongowe piłeczki. Glendoline nie miała poczucia czasu i nawet przez myśl jej nie przeszło, że mogłaby nam przeszkadzać. Rozgadała się na dobre.

– Posłuchaj – wtrąciłem w końcu. – Kiedy wreszcie sobie pójdziesz?

Wtedy między siostrzyczkami doszło do dzikiej awantury. Jedna mówiła przez drugą. Wstały, zaczęły wymachiwać rękami i przekrzykiwać się nawzajem. Groziły sobie rękoczynami. Wreszcie – o krok od końca świata – Glendoline wykonała zwrot gigantycznym tułowiem i jak czołg ruszyła do wyjścia. Trzasnęła z całej siły drzwiami i już jej nie było – chociaż wciąż można było ją słyszeć, rozgorączkowaną i przeklinającą pod nosem, gdy toczyła się do swego mieszkania na tyłach domu. Wróciliśmy z Lydią do stołu i usiedliśmy. Wzięła do ręki to swoje narzędzie. Znów utkwiła we mnie wzrok.

3

Kilka dni później przyszedłem do niej wczesnym rankiem. Właśnie nadchodziła z drugiej strony. Wracała od swej przyjaciółki Tiny, która mieszkała w narożnym bloku. Wręcz promieniowała jakąś elektryzującą energią, zupełnie jak podczas pierwszej wizyty u mnie, gdy przyszła z pomarańczą.

– Oooch! – wykrzyknęła. – Masz nową koszulę!

Fakt. Kupiłem ją z myślą o niej, o spotkaniu z nią. Zdawałem sobie sprawę, że o tym wie i kpi sobie ze mnie, ale nie przeszkadzało mi to zbytnio. Lydia otworzyła drzwi i weszliśmy do środka. Glina leżała na środku stołu, przykryta wilgotną szmatką. Lydia ściągnęła szmatkę.

– Co o tym sądzisz?

Nie oszczędziła mnie. Wszystko było na swoim miejscu: blizny, nos alkoholika, małpie usta, głupawy, zadowolony uśmiech człowieka szczęśliwego, świadomego absurdu, jakim jest spotykające go szczęście, i wciąż roztrząsającego to samo pytanie: DLACZEGO? Ona miała 30 lat, ja – ponad 50. I co z tego?

– Tak – przyznałem. – Wyrzeźbiłaś mnie jak należy. Niewiele już zostało do roboty. Popadnę w rozpacz, jak skończysz. Przeżyliśmy razem kilka wspaniałych poranków i wieczorów.

– A co z twoim pisaniem? Nie przeszkadzało ci to pozowanie?

– Nie, piszę wyłącznie po zmroku. Nie potrafię pisać w ciągu dnia.

Lydia pozbierała ze stołu narzędzia i spojrzała na mnie.

– Nie martw się. Zostało mi jeszcze sporo pracy. Zależy mi na tym, żeby to dobrze wyszło.

Podczas pierwszej przerwy wyjęła z lodówki butelkę whisky.

– Ooo – mruknąłem.

– Ile? – zapytała, unosząc wysoką szklankę.

– Pół na pół.

Przyrządziła drinka, a ja wychyliłem go jednym haustem.

– Wiele o tobie słyszałam.

– Niby co takiego?

– Jak to zrzucasz facetów z ganku swego domu i tłuczesz swoje kobiety.

– Tłukę swoje kobiety?

– Tak, ktoś mi o tym opowiadał.

Przytuliłem ją i pocałowałem – był to najdłuższy z naszych pocałunków. Przycisnąłem ją do krawędzi zlewu i zacząłem ocierać się o nią kutasem. Odepchnęła mnie, ale objąłem ją ponownie na środku kuchni. Ujęła mnie za rękę i wsunęła ją sobie w dżinsy, pod majteczki. Opuszkiem palca wyczuwałem wejście do jej cipki. Była mokra. Nie przestając jej całować, wsunąłem palec głębiej, po czym cofnąłem rękę, odsunąłem się, wziąłem flaszkę i nalałem sobie następnego drinka. Usiadłem przy stole we wnęce kuchennej, a Lydia przeszła na drugą stronę, usiadła i wlepiła we mnie wzrok. Po chwili zaczęła formować glinę. Tym razem piłem powoli.

– Słuchaj – powiedziałem. – Wiem, na czym polega twój dramat.

– Co takiego?

– Znam przyczynę twego dramatu.

– Co masz na myśli?

– Mniejsza z tym.

– Chcę wiedzieć.

– Nie chcę cię zranić.

– Do licha, chcę wiedzieć, o co ci idzie.

– W porządku, powiem ci, jeśli mi nalejesz jeszcze jednego drinka.

– Dobrze.

Wzięła ode mnie pustą szklankę i napełniła ją whisky, pół na pół z wodą. Wypiłem wszystko.

– No i?

– Do diabła, sama wiesz.

– Co wiem?

– Masz dużą cipę.

– Co takiego?!

– To nie taka znów rzadkość. Urodziłaś przecież dwoje dzieci.

Przez chwilę nadal w milczeniu formowała glinę, po czym odłożyła narzędzia. Poszła w kąt kuchni, blisko drzwi prowadzących na tył domu. Obserwowałem, jak się pochyla i zdejmuje buty. Ściągnęła dżinsy i majtki. Jej obnażona cipa wpatrywała się we mnie.

– Dobrze, ty skurczybyku. Pokażę ci, że się mylisz.

Zdjąłem buty, spodnie i gatki. Uklęknąłem na linoleum i delikatnie położyłem się na niej. Zacząłem ją całować. Szybko mi stwardniał i wszedłem w nią. Zacząłem ją posuwać. Raz, dwa, trzy...

Rozległo się pukanie do drzwi. Słabe, jakby ktoś kołatał dziecięcą piąstką, ale zarazem natarczywe. Lydia pospiesznie zepchnęła mnie z siebie.

– To Liza! Nie poszła dzisiaj do przedszkola! Była w...

Zerwała się na równe nogi i zaczęła wskakiwać w ubranie.

– Ubieraj się! – syknęła na mnie.

Zrobiłem to najszybciej, jak mogłem. Lydia podeszła do drzwi, za którymi stała jej pięcioletnia córeczka.

– MAMUSIU! MAMO! Zacięłam się w palec!

Wszedłem do frontowego pokoju. Lydia trzymała Lizę na kolanach.

– Oooo, daj mamusi obejrzeć. Oooo, mama pocałuje w paluszek. Zaraz przestanie boleć.

– MAMUSIU, to boli!

Spojrzałem na rankę. Była prawie niewidoczna.

– Słuchaj – zwróciłem się w końcu do Lydii – spotkajmy się jutro.

– Przykro mi.

– Wiem.

Liza spojrzała na mnie, a po policzkach strumieniem spływały jej łzy.

– Liza nie pozwoli, żeby mamusi przydarzyło się coś złego – zapewniła mnie Lydia.

Zamknąłem za sobą drzwi i ruszyłem do swego mercury’ego cometa, rocznik 1962.

4

W tym czasie wydawałem pisemko o nazwie „Strofy na Przeczyszczenie”. W redakcji było nas trzech i mieliśmy poczucie, że drukujemy najlepszych poetów naszych czasów. Prawdę mówiąc, nie tylko najlepszych.

Jednym z redaktorów był Kenneth Mulloch, wysoki Murzyn, utrzymywany przez matkę i siostrę, odrobinę nienormalny chłopak, który nie zdołał skończyć ogólniaka. Drugim redaktorem był dwudziestosiedmioletni Żyd, Sammy Levinson, mieszkający z rodzicami, którzy go utrzymywali. Wydrukowaliśmy już cały nakład. Pozostawało tylko poskładać wszystkie kartki i oprawić je.

– Wiecie, co zrobimy? – zapytał Sammy. – Uporamy się z tym, urządzając małe przyjęcie. Będziemy serwować drinki i pleść różne bzdury, a goście odwalą za nas całą robotę.

– Nie znoszę przyjęć – stwierdziłem.

– Zaproszę kogo trzeba – zadeklarował Sammy.

– W porządku – zgodziłem się i zaprosiłem Lydię.

Wieczorem w dniu przyjęcia Sammy zjawił się z oprawionymi już egzemplarzami pisma. Należał do neurotyków, miał nawet tik nerwowy i nie mógł się wprost doczekać, żeby zobaczyć swoje wiersze w druku. Osobiście pozszywał wszystkie numery „Strof na Przeczyszczenie” i oprawił je. Kenneth Mulloch nie przyszedł – albo trafił do pudła, albo zamknięto go w domu wariatów.

Zaczęli napływać goście. Znałem niewielu z nich. Zapukałem do gospodyni. Otworzyła mi.

– Wydaję wielkie przyjęcie, pani O’Keefe. Zapraszam państwa oboje. Mnóstwo piwa, precle, frytki...

– O Boże, nie!

– Dlaczego?

– Widziałam tych ludzi! Te brody, długie włosy i dziadowskie szmaty! Bransoletki, paciorki... Wyglądają na bandę komunistów! Jak pan może tolerować takie typy?

– Ja też ich nie znoszę, pani O’Keefe. Po prostu pijemy piwo i rozmawiamy. To zupełnie bez znaczenia.

– Uważaj pan na nich. Tacy potrafią ukraść nawet armaturę z łazienki.

Zatrzasnęła mi drzwi przed nosem.

Lydia zjawiła się późno. Wkroczyła do mieszkania jak gwiazda filmowa. Pierwsze, co zauważyłem, to jej wielki kowbojski kapelusz z fioletowym piórkiem. Nie zamieniła ze mną ani słowa, tylko od razu usiadła obok młodego księgarza i wdała się z nim w ożywioną dyskusję. Zacząłem wchłaniać więcej piwa, a moje wywody straciły nieco werwy i dowcipu. Ten księgarz był całkiem porządnym facetem, także próbował pisywać. Nazywał się Randy Evans, ale zanadto fascynował go Kafka, by stać go było na indywidualny styl. Opublikowaliśmy kilka jego rzeczy w „Strofach na Przeczyszczenie”, nie chcąc ranić jego ambicji, choć prawdę mówiąc także i dlatego, by móc rozprowadzać pismo w jego księgarni.

Popijałem piwo i szwendałem się po mieszkaniu. Wyszedłem na tył domu, usiadłem na ganku i przyglądałem się, jak wielki czarny kot próbuje dostać się do kubła na śmieci. Ruszyłem w jego stronę. Na mój widok zwinnie zeskoczył. Obserwował mnie czujnie, zachowując bezpieczny dystans. Zdjąłem z kubła przykrywę. Smród był nieznośny. Narzygałem do środka. Rzuciłem przykrywę na chodnik. Kot wskoczył na kubeł i oparł się czterema łapami na jego krawędzi. Wahał się przez chwilę, po czym – lśniąc w blasku księżyca – skoczył na to wszystko, co znajdowało się w środku.

Lydia wciąż rozmawiała z Randym i zauważyłem, że stopą dotyka pod stołem jego nogi. Otworzyłem następne piwo. Sammy bawił wszystkich. Zwykle lepiej od niego potrafiłem rozruszać towarzystwo, ale tego wieczoru nie byłem w nastroju. Wśród obecnych było 15 lub 16 facetów i dwie kobiety – Lydia i April. April była na prochach. Ostry odjazd. Leżała wyciągnięta na podłodze. Po jakiejś godzinie wstała i wyszła z Karlem, ćpunem zniszczonym przez amfetaminę. Tak więc pozostało 15 czy 16 facetów i Lydia. Znalazłem w kuchni butelkę whisky, wziąłem ją ze sobą na ganek i łykałem co jakiś czas.

Robiło się coraz później i goście powoli zaczęli się rozchodzić. Wyszedł nawet Randy Evans. W końcu zostaliśmy we troje: Sammy, Lydia i ja. Lydia gawędziła z Sammym, który wprost tryskał dowcipem. Nawet ja się zaśmiewałem. Potem stwierdził, że musi już iść.

– Nie wychodź jeszcze, Sammy – poprosiła Lydia.

– Pozwól mu iść – powiedziałem.

– Tak, muszę już iść – powtórzył Sammy.

Po jego wyjściu zauważyła:

– Nie musiałeś go tak wypędzać. Jest zabawny, naprawdę prześmieszny. Sprawiłeś mu przykrość.

– Chcę porozmawiać z tobą sam na sam, Lydio.

– Podobają mi się twoi znajomi. Nie mam tylu okazji do spotykania się z ludźmi co ty. Lubię ludzi!

– Ja za nimi nie przepadam.

– Wiem. Ale ja ich lubię. Ludzie przychodzą, żeby się z tobą zobaczyć. Może gdyby nie przychodzili w tym celu, bardziej byś ich akceptował.

– Nie, im rzadziej ich widuję, tym bardziej ich lubię.

– Sprawiłeś Sammy’emu przykrość.

– Kurwa, przecież poszedł do domu, do matki.

– Jesteś zazdrosny, brak ci poczucia własnej wartości. Uważasz, że chcę się przespać z każdym facetem, z którym zaczynam rozmawiać.

– Wcale nie. Co powiesz na drinka?

Wstałem i przyrządziłem jej coś do picia. Zapaliła długiego papierosa i pociągnęła łyk ze szklaneczki.

– Bardzo dobrze ci w tym kapeluszu. To fioletowe piórko jest ekstra.

– To kapelusz mojego ojca.

– Nie zauważy jego zniknięcia?

– Nie żyje.

Pociągnąłem Lydię na kanapę i zacząłem ją całować. Opowiedziała mi o swoim ojcu. Umierając, zapisał każdej z 4 sióstr trochę forsy. Dzięki temu mogły się usamodzielnić, a Lydię było stać na rozwód. Powiedziała też, że przeżyła załamanie nerwowe i przez jakiś czas była w domu wariatów. Znów ją pocałowałem.

– Posłuchaj. Połóżmy się na łóżku – zaproponowałem. – Jestem zmęczony.

Ku mojemu zdziwieniu poszła za mną do sypialni. Wyciągnąłem się na łóżku i poczułem, jak siada obok. Zamknąłem oczy i słyszałem, jak ściąga buty. Najpierw upadł na podłogę jeden, potem drugi. Zacząłem rozbierać się na leżąco. Wyciągnąłem rękę, zgasiłem światło i rozbierałem się dalej. Zaczęliśmy się znowu całować.

– Jak długo nie miałeś kobiety?

– Cztery lata.

– Cztery lata?

– Tak.

– Chyba zasłużyłeś na odrobinę miłości. Śniłeś mi się niedawno. Otworzyłam twoją klatkę piersiową jak kredens, miała drzwi, a w środku zobaczyłam pełno różnych rzeczy – pluszowe misie, malutkie futrzane zwierzątka, te wszystkie miękkie stworki, które ma się ochotę przytulić. Potem przyśnił mi się ten drugi facet. Podszedł do mnie i podał mi jakieś kartki. Był pisarzem. Wzięłam te kartki i spojrzałam na nie. One miały raka. Jego utwory były chore na raka. Wiesz, kieruję się w życiu snami. Zasługujesz na trochę miłości.

Pocałowaliśmy się jeszcze raz.

– Słuchaj – powiedziała. – Kiedy już mi wsadzisz, wyciągnij go, zanim się spuścisz. Dobrze?

– Rozumiem.

Wsunąłem się na nią. Było to bardzo przyjemne. Coś się działo, coś prawdziwego, w dodatku z dziewczyną o 20 lat młodszą i naprawdę bardzo ładną. Zdążyłem wykonać jakieś 10 ruchów i... wytrysnąłem w jej wnętrzu.

Zerwała się na równe nogi.

– Ty sukinsynu! Spuściłeś mi się do środka!

– Lydio, nie robiłem tego od tak dawna... Było mi tak dobrze... Jakoś tak mi się wymsknęło... Na rany Chrystusa, nie mogłem się powstrzymać.

Pobiegła do łazienki i zaczęła lać wodę do wanny. Stała przed lustrem, rozczesując długie brązowe włosy. Naprawdę była ładna.

– Ty sukinsynu! Boże, zupełnie jak szczyl z ogólniaka. Idiota! W dodatku nie mogłeś wybrać gorszej chwili! No, to teraz będziemy musieli być razem! Nie ma wyjścia!

Podszedłem do niej.

– Lydio, kocham cię.

– Idź do diabła!

Wypchnęła mnie z łazienki, zamknęła drzwi, a ja stałem na korytarzu, słuchając, jak woda powoli wypełnia wannę.