Copyright © by Kinga Litkowiec, 2019
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2021

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania
oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora
oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Magdalena Zięba-Stępnik

Zdjęcie na okładce: © by Family TV/Shutterstock.com

Projekt okładki: Marta Lisowska

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-67024-05-1

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

Playlista

1. JESSICA

2. LIAM

3. JESSICA

4. LIAM

5. JESSICA

6. LIAM

7. JESSICA

8. LIAM

9. JESSICA

10. LIAM

11. JESSICA

12. LIAM

13. JESSICA

14. LIAM

15. JESSICA

16. LIAM

17. JESSICA

18. LIAM

19. JESSICA

20. LIAM

21. JESSICA

22. LIAM

23. JESSICA

24. LIAM

25. JESSICA

26. LIAM

27. JESSICA

28. LIAM

29. JESSICA

30. LIAM

31. JESSICA

32. LIAM

33. JESSICA

34. LIAM

35. JESSICA

36. LIAM

37. JESSICA

38. LIAM

PODZIĘKOWANIA

Playlista

Michele Morrone – Watch Me Burn

Skillet – Monster

Boy Epic – Dirty Mind

Boy Epic – Hell

Rihanna – Russian Roulette

Nickelback – S.E.X.

Avril Lavinge – I Fell in Love with the Devil

Bad Wolves – Killing Me Slowly

Fivefold – Lost Within

Evanescence – Bring Me to Life

1. JESSICA

Po śmierci ojca poczułam ulgę.

Przestałam bać się tego, co mnie czeka; ale teraz jego przeszłość boleśnie odbija się na mnie. Nienawidzę go jeszcze bardziej, skazał mnie na śmierć.

– Czego tu chcesz? – pyta mnie ubrany na czarno mężczyzna, kiedy staję przed bramą.

Wiedziałam, że wejście tu nie będzie łatwe, ale teraz boję się, że nie dostanę szansy nawet na rozmowę.

– Muszę porozmawiać z panem O’Dire – odpowiadam cichym, łamiącym się głosem.

– A ja muszę tu stać i decydować, kogo mogę wpuścić. Po co przyszłaś?

– Potrzebuję pożyczki – mówię niepewnie.

– Jak większość ludzi, która tu przychodzi. O jaką kwotę chodzi?

– Pół miliona – szepczę.

– Ty chyba sobie żartujesz, dziecko. – Śmieje się i odwraca plecami.

– Błagam!

Mężczyzna zatrzymuje się, przekręcając głowę w moją stronę.

– Muszę z nim porozmawiać. Proszę tylko o pięć minut.

Przygląda mi się dłuższą chwilę. Chyba dostrzega, jak bardzo jestem zdesperowana.

– Dobra, zaczekaj tu – odpowiada, choć bez przekonania.

Oddycham z ulgą, widząc, że idzie w stronę domu. Jeśli to nie wypali, obiecuję, że sama odbiorę sobie życie. Nie dam satysfakcji tym bydlakom, nie pozwolę im patrzeć, jak konam w męczarniach.

Ten sam mężczyzna wraca do mnie po kilku minutach i otwiera przede mną bramę. Wchodzę niepewnym krokiem. Za chwilę okaże się, czy moje życie dobiegnie końca. Boję się, że właśnie tak to się potoczy. Umrę, mając dwadzieścia jeden lat, i to przez własnego ojca.

Dom Liama O’Dire to forteca, strzeżona przez setki ludzi. Sam właściciel tego miejsca rządzi całym Los Angeles. Jest diabłem w ludzkim ciele, ale jednocześnie moją ostatnią nadzieją. Słyszałam o nim jedynie plotki, które powtarzali znajomi mojego ojca, gdy przychodzili do naszego domu. Jeśli choć część z nich jest prawdą, oznacza to, że właśnie zmierzam prosto do paszczy lwa. Prawda jest taka, że o tym człowieku wiedzą ludzie, którzy z jakiegoś powodu muszą o nim wiedzieć. Pozostali dostają ochłapy, które mogą przekazywać sobie dalej. Wątpię, żeby ktokolwiek ze znajomych mojego ojca poznał O’Dire’a osobiście.

Wchodzę do środka, prowadzona przez ochroniarza w czerni. Ten dom to jakiś pieprzony labirynt. Już po dwóch minutach nie mam pojęcia, jak odnaleźć wyjście. Gdy w końcu jesteśmy na miejscu, a podwójne drzwi do gabinetu otwierają się przede mną, zamieram. Słyszałam plotki o seksapilu tryskającym z tego człowieka, ale nie sądziłam, że to prawda.

Bardzo niepewnie wchodzę do środka i czekam na znak. O’Dire siedzi przed ogromnym drewnianym biurkiem i patrzy na mnie przez moment.

– Usiądź. – Wskazuje na fotel naprzeciwko siebie.

Robię, co każe, i czekam na jego reakcję, ale nic nie mówi. Ręką daje znak, żebym powiedziała, po co przyszłam.

– Potrzebuję pana pomocy. – Biorę głęboki oddech. – Mój ojciec zmarł kilka tygodni temu, zostawiając mi swoje długi…

– Przyszłaś po pożyczkę? – przerywa mi.

– Tak – odpowiadam zrezygnowana.

– Ile?

– Pół miliona dolarów – jąkam się.

– Jak zamierzasz to spłacić? – pyta zaciekawiony.

– Coś wymyślę.

– To cię dyskwalifikuje – stwierdza stanowczo.

– Proszę. Ludzie, którzy żądają spłaty, zagrozili, że podpalą mój dom ze mną w środku. Mam czas do jutra, żeby oddać im całą sumę – mówię, starając się powstrzymać od płaczu.

Patrzy na mnie w dziwny sposób i wstaje zza biurka, okrążając je. Zawstydzona, spuszczam głowę, widząc, że podchodzi coraz bliżej.

– Zaczekaj tu… Chyba nie muszę ci mówić, że masz niczego nie ruszać? – odzywa się przerażającym tonem.

– Nie będę – zapewniam go bez wahania.

Gdy wychodzi z gabinetu, boję się nawet drgnąć. Siedzę niczym sparaliżowana, czekając, aż wróci. Nie potrafię się skupić na niczym, próbuję zatrzymać wzrok w jednym miejscu i po prostu nie myśleć. Jednak moje oczy nie chcą ze mną współpracować. Mieszanka paniki i adrenaliny sprawia, że zachowuję się, jakbym przedawkowała kofeinę. Choć wciąż się nie ruszam, nie potrafię zebrać myśli, skupić się na czymkolwiek.

Drzwi ponownie się otwierają, a O’Dire staje przede mną.

– To oni byli u ciebie? – Wskazuje głową w kierunku drzwi.

Wychyliłam się zza fotela, to oni. Ci sami, którzy wczoraj w nocy włamali się do mnie i grozili mi nożem.

Wstaję i cofam się, aż uderzam plecami o ścianę.

Liam daje im znać, żeby wyszli. Kiedy spełniają polecenie, gestem pokazuje, żebym usiadła.

Robię to, choć domyślam się, że jestem u mężczyzny, który wydał na mnie wyrok śmierci. Mogłam się tego spodziewać, przecież ojciec rozmawiał o nim ze swoimi kumplami, a oni opowiadali mu, że śpi na forsie, że pożycza pieniądze z mniejszym procentem niż bank.

– Jak już na pewno zdążyłaś zauważyć, twój ojciec dług miał u mnie, a ten spadł na ciebie. Nie mogę więc pożyczyć ci żadnej sumy – mówi beznamiętnie.

– Proszę… Nie mam skąd wziąć tych pieniędzy – zaczynam panikować.

– A czy to mój problem? – Rzuca mi wymowne spojrzenie.

– Błagam… – łkam cicho.

O’Dire patrzy na mnie. Nie wiem, o czym myśli, ale mam nadzieję, że chce mi jakoś pomóc, choć to ostatni możliwy scenariusz. Po chwili podchodzi do okna i zatrzymuje się, stając tyłem do mnie.

– Jesteś w stanie sprzedać duszę i ciało diabłu? – pyta niskim tonem.

– Słucham? – Jestem zdezorientowana.

Naprawdę nie mam pojęcia, do czego zmierza, ale mimo wszystko, przeraża mnie to.

– Moi ludzie to idioci, którzy spaliliby cię żywcem w domu. Nie zauważyli nawet twojej urody. – Znów podchodzi do mnie, łapie dłonią moją brodę, zmuszając, bym na niego patrzyła. – Więc jak, mała, zaprzedałabyś duszę i ciało diabłu? – Demoniczny uśmiech pojawia się na jego twarzy.

– Ty jesteś tym diabłem? – cedzę przez zęby.

– Dokładnie.

– Mam być dziwką? – pytam, choć nie mam złudzeń, że się mylę.

– Nie oceniaj się tak nisko. Nie zaprzeczam, że zarobiłbym na tobie majątek, ale szkoda mi twojej słodkiej buźki; z pewnością to, co kryje się pod twoim ubraniem, również bardzo by mi się spodobało. – Puszcza mnie i patrzy wymownie. – No powiedz, kotku. Ile jesteś warta?

Milczę, a on śmieje się gardłowo.

– Jak szybko mogłabyś spłacić dług swojego ojca?

– Ty mi powiedz – odpowiadam z obrzydzeniem.

– Im bardziej się postarasz, tym szybciej będziesz wolna, choć nie ukrywam, że jestem bardzo wymagający.

– Czyli mam być po prostu twoją dziwką? – pytam z odrazą.

– Masz być tym, kim ci każę. Możesz podpisać cyrograf z diabłem, kotku. – Staje za moimi plecami i szepcze mi do ucha: – Podpisz, a twoje ciało stanie się moją własnością. Zrób to, jeśli nie chcesz umrzeć. Będziesz moja, aż uznam, że spłaciłaś dług. – Prostuje się, palcami przejeżdżając po moim policzku.

Patrzę w jego ciemne, niebieskie oczy, które niemal przeszywają mnie na wskroś. To prawda, on jest diabłem. Wraca na swój fotel i obserwuje mnie. Nie zamierzałam uciekać od niego wzrokiem, przecież nie mam już nic do stracenia. Przyglądam się mu bez ukrywania tego. Wysoki i dobrze zbudowany szatyn z dwudniowym zarostem, za swoim biurkiem wygląda jak dobrze ustawiony biznesmen. Garnitur szyty na miarę doskonale podkreśla jego sylwetkę. Przełykam mocno ślinę, gdy na jego twarzy ponownie pojawia się demoniczny uśmiech.

– Mogę być twoim katem lub panem. Bez wahania zabiję cię tu i teraz. Możesz być tego pewna – stwierdza stanowczo.

– Każesz mi wybierać między śmiercią a prostytucją – odpowiadam gorzko.

– Jeśli tak to widzisz… Jednak czy dziwka nie puszcza się z każdym, kto jej za to zapłaci? Skoro nie możesz spłacić długu, musisz mi go zastąpić. Nie jest w mojej naturze dzielenie się tym, co moje. I nie zamierzam ci za to płacić. – Jego uśmiech poszerza się.

– Jesteś taki wspaniałomyślny – odpowiadam z ironią.

– Uważaj, co i do kogo mówisz! – Unosi głos, uderzając dłonią o blat biurka.

– Przepraszam. – Spuszczam głowę.

– Wyjdź. Jutro ktoś przyjdzie do ciebie. Nie próbuj uciekać. Moi ludzie mają cię na oku od dawna.

Wstaję szybko i podchodzę do drzwi. Odwracam się na sekundę, ale on już na mnie nie patrzy, jest zajęty przeglądaniem papierów.

Z ulgą odkrywam, że ktoś na mnie czeka. W przeciwnym razie za nic w świecie bym stąd nie wyszła. Ten dom to pułapka.

Wracam do siebie, nazywając się naprzemiennie żywym trupem i dziwką diabła. Być może wybranie drugiej opcji jest jedynie odwleczeniem wyroku. Nie mam przecież pewności, że mnie po wszystkim nie zabije. Gdybym jeszcze mogła się kogoś poradzić… Niestety, jestem sama. Rodzinę straciłam wraz ze śmiercią ojca, a ten nie pozwalał mi zdobywać przyjaciół. Jego tryb życia był zbyt straszny, bym odważyła się pokazać go komuś z zewnątrz.

Kładę się na łóżko w ubraniach, czekając na znak; cokolwiek, co miałoby pomóc mi w decyzji, ale na próżno. Zmęczona po nieprzespanej nocy, zasypiam zaskakująco szybko, zważywszy na atrakcje tego dnia.