Spis treści

Karta redakcyjna

Rozdział I. Złoty kartusz

Rozdział II. Przygodę czas zacząć!

Rozdział III. Wyprawa do Masai Mara

Rozdział IV. W wiosce Masajów

Rozdział V. Ocalić od zapomnienia

Rozdział VI. Zmiana planów

Rozdział VII. Ucieczka

Rozdział VIII. Nadrzewny hotel

Rozdział IX. Twarde lądowanie

Rozdział X. Podejrzane szepty

Rozdział XI. Nocny napad

Rozdział XII. Tajemnica pokoju numer pięć

Rozdział XIII. Domysły i przypuszczenia

Rozdział XIV. Autostopem przez Afrykę

Rozdział XV. Ponowne spotkanie

Rozdział XVI. Śledztwo w bazie

Rozdział XVII. Pościg

Rozdział XVIII. Walka o przetrwanie

Rozdział XIX. Uwięzieni

Rozdział XX. Oko w oko z lwem

Rozdział XXI. Nocne łowy

Rozdział XXII. Prowokacja

Rozdział XXIII. Na tropie Coreen Cormann

Rozdział XXIV. Wyprawa do źródeł Mzima

Rozdział XXV. Odnaleziona

Rozdział XXVI. Gdzie jest przesyłka?

Rozdział XXVII. Podniebna podróż

Rozdział XXVIII. Balonowe safari

Rozdział XXIX. Tajemnicze liściki

Rozdział XXX. Duchy Gedi

Rozdział XXXI. Powrót do Mombasy

Rozdział XXXII. Skarb Taharki

Pomysł serii: AGNIESZKA SOBICH i AGNIESZKA STELMASZYK

Tekst: AGNIESZKA STELMASZYK

Ilustracje i projekt okładki: PAWEŁ ZARĘBA

Redaktor prowadzący: ANNA KUBALSKA

Redakcja: MAŁGORZATA UBA

Korekta: AGNIESZKA LUBERADZKA, JULIA TOPOLSKA

Projekt graficzny i DTP: Studio 3 Kolory

© Copyright for text by Agnieszka Stelmaszyk, 2019
© Copyright by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o., Warszawa 2019
All rights reserved

ISBN 978-83-8154-381-1

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Al. Jerozolimskie 94, 00-807 Warszawa
tel. 22 379 85 50, fax 22 379 85 51
e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Porywisty podmuch wiatru wzbił tumany kurzu. Idąca pośpiesznie kobieta osłoniła twarz jaskrawą chustą w kolorze fuksji. Po chwili przystanęła, rozejrzała się, a potem weszła do grobowca, który jeszcze do niedawna skrywały piaski Pustyni Nubijskiej.

Pustynia Nubijska

rozległa piaszczysta pustynia we wschodniej części Sahary, w Sudanie.

Archeolożka zeszła w głąb tunelu prowadzącego do komory grobowej. Od wielu już tygodni, wraz z kilkoma współpracownikami, warstwa po warstwie usuwała piasek z podziemnego korytarza. Była to ciężka i mozolna praca, ale ekipa była już tylko o krok od spektakularnego odkrycia. Dlatego mimo późnej pory Coreen Cormann wróciła do grobowca. Chciała być zupełnie sama, gdy wreszcie odnajdzie to, czego z takim poświęceniem wytrwale szukała.

Wewnątrz tunelu było duszno i gorąco. Kobieta zdjęła chustę i nałożyła na głowę latarkę czołówkę. Sprawdziła, czy działa, a potem – uzbrojona w szpachelkę i pędzel – przystąpiła do usuwania ostatniej warstwy piasku.

Po dwóch godzinach zrobiła sobie krótką przerwę na łyk herbaty z termosu. I wtedy na moment ogarnęło ją zwątpienie. Czy na pewno szukała we właściwym miejscu? A może bezcenny artefakt dawno już skradziono? Wejście do grobowca zostało przecież uszkodzone – znaleziono ślady po starożytnych rabusiach. Irwin Parker sugerował, żeby prowadzić badania nieco dalej, w sąsiedniej komorze, ale go nie posłuchała. Dopiero teraz zaczęła się zastanawiać, czy słusznie postąpiła. Za parę dni wygasną pozwolenia na prace terenowe i skończy się sezon badań archeologicznych, a jeśli okaże się, że przez upartość Coreen ten zakończy się klapą, szef ekipy nie będzie zadowolony.

Kobieta w zamyśleniu przesunęła dłonią po piasku i nagle serce załomotało jej jak szalone.

W świetle latarki błysnęło złoto!

W tym samym momencie na końcu tunelu usłyszała podejrzany szmer.

Czyżby przyszedł któryś z pracowników?

– Jest tam kto?! – zawołała, lecz nie doczekała się odpowiedzi.

Przez dłuższą chwilę nasłuchiwała, ale niepokojący dźwięk się nie powtórzył.

– Hm, pewnie mi się zdawało – mruknęła, po czym wróciła do pracy.

Ostrożnymi pociągnięciami pędzla oczyściła znalezisko z piasku, a gdy pod jej palcami ukazał się złoty kartusz, zadrżała z emocji.

Kartusz egipski

owalna ramka, w którą wpisywano imię faraona. Przez cały okres panowania władcy kartusz umieszczano w miejscach publicznych, na różnych budowlach i świątyniach.

Nagle tuż za plecami Coreen rozległ się tupot stóp. Obejrzała się gwałtownie, ale w ciemnościach nikogo nie dostrzegła. Uznała więc, że to umysł płata jej figle, i powróciła do przerwanej czynności.

Przyjrzała się dokładnie kartuszowi. Oprócz imienia faraona wyryto na nim również dziwne znaki. Czyżby ostrzeżenie? Słowa klątwy przeznaczone dla intruza zakłócającego spokój zmarłych spoczywających w grobowcu? Mimo wieloletniego doświadczenia archeolożka poczuła się trochę nieswojo. Miała wrażenie, że ktoś ją obserwuje, choć w pustym korytarzu nie było nikogo.

Potrząsnęła głową, jakby chciała odrzucić niepokojące myśli, i ponownie zabrała się do oczyszczania kartusza.

I wtedy znowu usłyszała tupot stóp, przerażający chichot, a na plecach poczuła lodowate dotknięcie.

Włosy zjeżyły jej się na głowie.

– Co to za głupie żarty?! Irwin, to ty?! – krzyknęła rozsierdzona, sądząc, że kolega chce ją nastraszyć.

Mocnym snopem światła z latarki omiotła dokładnie szyb.

Nigdzie nie było śladu żywej istoty.

Otarła zroszone potem czoło, wycofała się z tunelu i energicznym krokiem ruszyła do wyjścia.

Nagle znowu poczuła dotknięcie na plecach.

Zamarła. „To niemożliwe” – pomyślała strwożona. Wstrzymała oddech i mimo woli poczuła paraliżujący strach.

Bardzo wolno się odwróciła, lecz nikogo nie dostrzegła.

Uniosła głowę, by przyjrzeć się sklepieniu. Może jest źle zabezpieczone i to piasek osypuje się na jej ramiona?

Dostrzegła coś dziwnego – jakby pęknięcie, rysę...

– Co to, u licha? – mruknęła.

Oświetliła podejrzane miejsce latarką, ale nie zdążyła mu się lepiej przyjrzeć. Coś szarpnęło ją za ramiona, na szyi poczuła ucisk. Z trudem łapała oddech, szamotała się, lecz coś mocno trzymało ją niewidzialnymi dłońmi.

Na próżno próbowała się uwolnić i wzywać pomocy. Głos uwiązł jej w gardle i tylko bezgłośnie poruszała wargami:

– Ratunkuuu!

Nazajutrz na dnie szybu znaleziono jedynie porzuconą latarkę, szpachelkę i pędzel.

Coreen Cormann zniknęła.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki