Copyright © by Weronika Krakowska, Konin 2020

Copyright © by Wydawnictwo Nowoczesne, Poznań 2020

Wydanie I

ISBN: 978-83-67260-90-9

Grafika na okładce

Copyright © by Lemonspeed / stock.adobe.com, 2021

Redakcja

Dominika Ładycka

Korekta

Aleksandra Bernecka

Skład

Agnieszka Korzeniewska

www.WydawnictwoNowoCzesne.pl

Wydajemy Książki

Krystyna Płowiec-Niewolna

ul. Klasztorna 5/6 lok. 2

61-779 Poznań

@WydajemyKsiazki

@WydawnictwoNowoCzesne

1 września, poniedziałek, 16:00

Kochany Pamiętniczku,

NIE. STANOWCZE NIE.

Jak w ogóle można tak pisać? Jakby zwykłe kartki miały być czymś, co można pokochać. Chciałam, by to wyglądało jak pamiętnik, ale nie mam pojęcia, jak miałoby funkcjonować. Nigdy wcześniej nie prowadziłam takiego zeszytu. Czy mogę po prostu zacząć pisać? Zresztą, kogo to obchodzi... Mój pamiętnik, moja sprawa.

Może od razu zacznę opowiadać? Chciałam zrobić Emily przyjemność i obiecałam jej, że znajdę sposób na moje emocje, bo ostatnio jest ze mną trudno. I oto on. Głupia kartko, BĄDŹ ZE MNIE DUMNA.

Myślę, że przejdę do ostatnich wydarzeń...

Dzisiaj w nocy przez sen zaczęłam krzyczeć, żeby ktoś mi pomógł. Car od razu pojawiła się przy mnie i mnie uspokoiła. Ach... Car, a w zasadzie Caroline to moja najlepsza przyjaciółka, a od dwóch lat praktycznie siostra. Nie ma osoby, którą kochałabym bardziej. A co do snów, to co jakiś czas mam ten sam, w którym czuję się jak w jakimś horrorze. Idę po leśnej, bagnistej drodze i nagle wyrastają przede mną dziwne drzwi, a po chwili nadlatuje piękny orzeł. Już chwytam za klamkę, gdy ktoś łapie mnie od tyłu, przykładając mi nóż do szyi. Mam tego dosyć i nieraz aż zaczynam płakać. Tak właśnie – płakać. To staje się już uciążliwe. Ktoś o słabszych nerwach mógłby już dawno paść na zawał! Te sny męczą mnie od czasu przeprowadzki. Nie codziennie, ale i tak zbyt często.

– Car? A co, jeśli to jakiś znak? – spytałam.

– Co ty bredzisz? Zwykły sen, tak już czasami jest.

– Ale to nie jest normalne. Nigdy wcześniej tak nie było...

– Może to wina... nie, już nic nie mówię. Lepiej idź się ubierz, a ja zrobię śniadanie. Jest ósma. Za dwie godziny szkoła. Rozpoczęcie ostatniego roku!

Znów jej się upiekło, ale wiedziałam, co miała na myśli. Chodziło jej o śmierć... Śmierć moich rodziców. Właściwie to nie wiem, czy śmierć. Pewnego dnia wyszli i już nigdy nie wrócili. Przeszukaliśmy wszystko, ale nikt ich nie znalazł. Jakoś lepiej mi z myślą, że nie żyją, niż gdybym wyobrażała sobie, że siedzą u kogoś uwięzieni czy coś w tym stylu. Oczywiście pojawiały się też myśli, że uciekli i ułożyli sobie życie beze mnie, ale nie sądzę, by to było możliwe, gdyż niczego ze sobą nie zabrali. Mam nadzieję, że tam, gdzie są teraz, jest im dobrze.

Przygarnęła mnie przyjaciółka, a raczej jej mama. Z uśmiechem stwierdziła, że trzecia dziewczyna w domu nie zaszkodzi. Dobrze mi tu. Jak na trzy kobiety pod jednym dachem radzimy sobie całkiem nieźle. Emily, mama Caroline, która na szczęście pozwoliła mi mówić jej po imieniu, jest cudowną, szczupłą kobietą o czarnych włosach i brązowych oczach. Z każdym dniem daje mi coraz to nowsze powody do pokochania jej tak, jak kocha się prawdziwą matkę. Tata Car wyjechał parę lat temu za granicę i prawda jest taka, że nikt nie wie, gdzie mieszka. Co poradzić...

Caroline jest śliczna. Ma czarne włosy tak jak jej mama. Zresztą wszystko inne też mają takie samo. Jak by na nie nie spojrzeć, to nie da się mieć wątpliwości co do tego, że są spokrewnione. A charakter? To chyba najbardziej szalona istota pod słońcem! Aż dziwne, że taka osoba jak ja może nie dość, że znosić jej zachowanie, to jeszcze tak ją kochać. Jak to mówią: PRZECIWIEŃSTWA SIĘ PRZYCIĄGAJĄ!

– Kim!

– Czego? – odburknęłam.

– Co ty tam tyle robisz? Ruchy!

– No, idę – wysyczałam.

– Jakoś nie widzę. A mogę ci przyrzec, że jeśli nie udasz się natychmiast do łazienki, będziesz tego gorzko żałowała.

– Doprawdy? No chyba nie.

Car często mi wmawia, że czegoś pożałuję. Zawsze to wyśmiewam, bo i tak nigdy nic mi nie jest. Poza tym jeszcze miałam czas, zdążyłabym się wyszykować... Ale w normalnych okolicznościach.

Nagle drzwi do domu się otworzyły i... przede mną stanął Caleb. Myślałam, że zemdleję... Ja – w potarganym kucyku, w sportowym staniku i obcisłych spodenkach robiących za piżamę, bez makijażu, bez NICZEGO PRZYZWOITEGO... w jednym pomieszczeniu z chłopakiem, który mi się podobał od początku gimnazjum, czyli jeszcze w poprzedniej szkole, gdyż aktualnie uczęszczam do czwartej klasy technikum. Po prostu cudownie.

Oczywiście rozumiemy się, karteczko, że to sarkazm?

Nie wiedziałam, co robić. Nagle do mnie dotarło, co miała na myśli Caroline, gdy mówiła, że tego pożałuję. Stałam jak wryta, a on bezczelnie zaczął się śmiać.

– Ładne wdzianko, Kimi.

– Zamilcz!

Uśmiechnęłam się nieco sztucznie, przewróciłam oczami i po prostu wybiegłam z kuchni prosto do łazienki. Czemu ja jej nie posłuchałam? Taki wstyd. Chociaż nie ukrywam, że dosyć ładnie mi w tym potarganym kucyku... Nieważne...

Caleb od zawsze był najprzystojniejszym chłopakiem z całej szkoły. Średnio wysoki, ale dobrze zbudowany, z długimi, brązowymi włosami, które na co dzień wiązał w kitkę. Wszystkie dziewczyny za nim latały. Nadal latają. W pierwszej klasie odezwał się do mnie po raz pierwszy. Co prawda pytał tylko, gdzie znajdzie Jasona, ale i tak czułam się zaszczycona. Niestety zawsze zgrywał niedostępnego dla takiego plebsu jak ja i chodził z Melody. Najładniejszą dziewczyną w szkole, mającą śliczne, lśniące, długie blond włosy, idealnie układające się w delikatną falę, do tego z cudownym ciałem. Nie ukrywam, że kiedyś bardzo jej zazdrościłam. Ale nie teraz. Teraz znam swoją wartość.

Wracając jeszcze do mnie, zawsze byłam bardzo podobna do rodziców. To po nich mam kasztanowe włosy i zielone oczy. Gdy zaginęli, nie mogłam na siebie patrzeć, bo widziałam ich w swoim odbiciu. Postanowiłam zrobić coś ze sobą, by dostrzegać jakąś szczególną różnicę. Tata nigdy by się nie zgodził na pofarbowanie włosów, więc właśnie to zrobiłam. Nadałam nudnemu kasztanowi piękny rudy blask, a dokładniej to od góry mam intensywną czerwień, która przechodzi w cudowny odblaskowy pomarańcz na końcówkach. Tak, zdaję sobie sprawę z tego, że to dosyć odważna decyzja, ale jak to mówią: kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana.

P.S. NIE LUBIĘ SZAMPANA.

Starałam się zrobić na bóstwo, jak najszybciej się dało, aby móc się zaprezentować przed Calebem w lepszej odsłonie, zanim wyjdzie. Nagle uświadomiłam sobie, że w sumie nie wiem, co on tutaj robi. Do kogo miałby przyjść? Do Emily? – pytałam sama siebie. Bo na pewno nie do mojej Car.

Wciągnęłam na siebie najlepsze, idealnie przylegające skórzane rurki, białą zwiewną koszulę z wiązaniem na dekolcie, która wygląda, jakbym ją ukradła piratom z Karaibów i czarne koturny z odkrytymi palcami. Włosy jak zwykle starannie pokręciłam, aby nadać im objętości i nałożyłam na siebie tonę makijażu. W końcu poranny nieład był totalną porażką.

– Car! – wydarłam się, opuszczając łazienkę.

– Chwila.

– Nie ma chwili. Chodź tu!

Jak zauważyłam, nie śpieszyło jej się i roześmiana szła w moją stronę, patrząc na mnie, jakby chciała mi pogratulować głupoty.

– Co on tutaj robi? – szepnęłam.

– Siedzi.

Car zaczęła chichotać, a ja myślałam, że zaraz eksploduję.

– No, błagam cię. Co on tu robi?

– Dobra, nie chciałam ci mówić, bo byś się niepotrzebnie zaczęła denerwować. Od dzisiaj aż do końca semestru, no, może aż do matury, będzie tu przychodzić na godzinę na korepetycje z matmy do mojej mamy. W różne dni... Zależy, jak im będzie pasować.

– Żartujesz chyba. Rano?!

– Oj, nie tak rano, Kim. I tak nasza szkoła zawsze zaczyna się od dziesiątej.

Nagle wszystko w mojej głowie się poprzewracało do góry nogami. Codziennie mam go widywać we własnym mieszkaniu? No dobra, w domu Emily, ale na jedno wychodzi. Szkoła to i tak już wiele.

– Sądziłam, że lepiej ci będzie nie mówić, bo wiedziałam, że się zaczniesz strasznie denerwować i zechcesz zrobić mu cudowne powitanie, ale, jak widać, i tak postanowiłaś zabłysnąć. A do tego w samym staniku, kotku.

Car nadal chichotała.

– Już mnie nie denerwuj.

Poszłam w stronę kuchni. Musiałam coś zjeść, mimo że straciłam na wszystko ochotę. Myślałam, że najgorszy dzień w moim życiu będzie lepszy, ale jednak się myliłam.

Jeszcze dla sprostowania, Panie Pamiętniku, pewnie teraz to wygląda, jakbym była pustą laską gorączkowo podniecającą się jakimś dupkiem. Ale spójrzmy prawdzie w oczy... Każdy z nas w latach młodości żywił do kogoś takie (zauroczeniowe?) uczucia. Pewnie trzymał je w sobie, a ja po prostu o nich piszę. To, co napisane lub wypowiedziane, zawsze brzmi bardziej absurdalnie niż nasze myśli.

– Car, wiesz, że musimy już wychodzić? Car! Czy ty mnie słyszysz?

Zaczęłam się denerwować. Ona zawsze była spóźniona, a ja byłam mistrzynią punktualności. Jednak zamiast Caroline zaczęłam słyszeć Caleba i Emily.

– Dobrze, dziękuję bardzo. Do zobaczenia jutro. Miłego dnia pani życzę.

– Dziękuje, tobie też.

Po chwili Caleb zwrócił się do mnie:

– Oooo, czyżby panienka raczyła się przebrać? Jakoś chyba wolę cię w tym twórczym nieładzie, Kim.

– Bardzo śmieszne. Czasami mógłbyś sobie darować te bezczelne uwagi.

– Jestem tu, żeby cię rozbawić, a nie denerwować. – Widziałam, jak jego oczy ciemnieją. – Wyluzuj. Po prostu uważam, że urocza jesteś w tak naturalnej odsłonie. Wcześniej nie miałem okazji widzieć cię takiej.

– Spasuj.

Zdenerwowana pokręciłam głową.

– Car! Gdzie ty jesteś?! Spóźnimy się.

Ogólnie, Pamiętniczku, to tak... Caleb jest czasami naprawdę nieznośny. Myśli, że jak dobrze wygląda i ma pieniądze, to może mówić wszystko, co mu ślina na język przyniesie. Nie wiem, dlaczego nadal jestem nim zauroczona. NASZ LUDZKI GATUNEK BYWA NAPRAWDĘ GŁUPI. Gdyby tego wszystkiego już nie było za wiele, to chodzę z nim na angielski i matematykę. U nas jest tak, że na przedmiotach maturalnych jesteśmy podzieleni na słabszych i lepszych. To właśnie dlatego na te dwa chodzimy razem mimo zupełnie innych klas.

– Już jestem. Nie bój się, zdążymy.

Car już trochę bardziej opanowana weszła do pokoju, ale widać było, że ma ochotę ponownie wybuchnąć śmiechem.

– Tak, tak, yhym...

Nagle z końca pokoju rozległ się głos Caleba.

– Ja was podwiozę.

Spojrzałam na niego, nie wierząc w to, co powiedział. Pięć minut później siedziałam już w jego kabriolecie.

Rozpoczęcie roku minęło nam naprawdę sprawnie. Nowy rok zapowiadał się niestety trudny. MATURA. Zawsze starałam się mieć jak najlepsze oceny i nadal się będę starać, ale muszę przyznać, że większość dobrych stopni zawdzięczam sprytowi i wiedzy ogólnej, a nie wkuwaniu, bo nad wyraz nie lubię przesiadywać nad słabo przygotowanymi podręcznikami.

Oprócz nauki czeka mnie walka z samą sobą wśród rówieśników. Od jutra znów będę przesiadywać w ostatniej ławce z Caroline, pragnąc ciszy i dyscypliny pośród bandy wrzeszczących znajomych. Mamy po dziewiętnaście lat, a czasami odnoszę wrażenie, że przebywam w podstawówce.

2 września, wtorek, 13:00

Pierwszy dzień nauki w szkole miał być normalny. Ale nie był...

– Panno Kimberly!

– Tak?

– Mówię do ciebie już któryś raz, ale kto by mnie słuchał...

– Przepraszam. – Zamyśliłam się, co było u mnie bardzo dziwne.

– Masz wypracowanie z wakacji?

Miałam je, ale nie byłam pewna tego, co w nim napisałam. Mieliśmy całe wakacje na napisanie wypracowania dotyczącego jakiejś wielkiej przygody. Tylko że ja nie wiodłam na tyle kolorowego życia, by wiedzieć, co napisać, a już na pewno, gdy musiałam to zrobić po angielsku. Nigdy nie byłam wybitna z tego języka.

– Tak, mam.

Nic innego nie mogłam powiedzieć. Dostać pałę na sam początek semestru... Emily by się załamała. Fakt, nawet nie jest moją biologiczną rodziną, ale troszczy się o mnie jak rodzona matka.

– Zapraszam na środek.

Nieśmiało podeszłam do tablicy, przypięłam do niej moje wypracowanie, wzięłam głęboki oddech i coś zobaczyłam... Na samej górze regału, przy biurku profesora, leżała książka Orły w snach – zły znak. Doznałam szoku, a przez moją głowę przeleciał milion myśli. I nagle... film mi się urwał.

Dopiero w gabinecie szkolnej pielęgniarki doszłam do siebie z, delikatnie mówiąc, brakiem orientacji, co się dokładnie ze mną stało. Emily siedziała przy mnie i usiłowała mnie uspokoić.

– Dlaczego zemdlałam?

– Nauczyciel mówił, że byłaś nieco zamyślona i zestresowana, a gdy już z lekka ochłonęłaś, na twojej twarzy namalował się strach i bum... Poleciałaś wprost na pierwszą ławkę... tę, gdzie siedziała ta oburzona blondynka... Była tu, twierdząc, że również potrzebuje ochłonąć.

– Że w czyją ławkę?! – Zerwałam się jak oparzona.

– Niestety tak było. Nie lubimy tej blondynki? Tak czy siak Caleb szybko zareagował. Właśnie on po mnie zadzwonił.

– Chyba zaraz zdechnę. – Znowu ON! Czy to wszystko musi być prawdą? To już za wiele... Jestem bardzo ciekawa miny Melody na tej nieszczęsnej lekcji.

Zapomniałam wspomnieć... Melody to nad wyraz chamska laska. Wiesz, Pamiętniczku... z głową zawsze wysoko uniesioną. I ten wyraz triumfu na twarzy. ELITA.

Emily postanowiła nie narażać mnie więcej na stres tego dnia i dlatego przyjechała, by zabrać mnie do domu. Normalnie wróciłabym na lekcje. Dobrze wiedziała, że ostatnio nie jest ze mną najlepiej.

Siedziałyśmy już w samochodzie, gdy Emily zaczęła dopraszać się wyjaśnień.

– Ty to mi lepiej wytłumacz, czemu zemdlałaś. – Uśmiechała się do mnie czule, ale jakoś nie mogłam sobie przypomnieć, dlaczego tak się stało.

– Ja... nie pamiętam.

– Może to przez te koszmary? Strasznie wczoraj krzyczałaś. Dzisiaj też ci się śniło?

– Sen! Książka! Emily, musimy szybko wrócić do klasy i spytać, czy mogę pożyczyć książkę.

Nagle dostałam oświecenia. Ta książka mogła skrywać wyjaśnienie. Może to jakiś znak?

– Jaką książkę? Dziecko, może ty masz gorączkę.

– Emily, proszę cię. Muszę wrócić po książkę. Albo nie, zadzwonię do Caroline, żeby mi ją załatwiła. Wystarczająco już się dzisiaj skompromitowałam.

– Ale jaką książkę? Skarbie...

– Przepraszam cię na chwilę, muszę zadzwonić. To naprawdę dla mnie bardzo ważne.

Zadzwoniłam do Caroline i poprosiłam ją, by pożyczyła dla mnie tę książkę.

15:00

– Kimi, kotku?

– Car! Jeju, jak dobrze. Masz książkę?

Od razu zerwałam się z łóżka. Nie chciałam tracić czasu. To naprawdę wiele dla mnie znaczyło.

– Niestety nie. Kim, wydaje mi się, że coś ci się przywidziało.

– Ale... Co masz na myśli?

W mojej głowie w momencie pojawił się milion myśli na minutę. Czy ona chce powiedzieć, że jej tak naprawdę nie ma? To niemożliwe! Leżała tam i byłam tego pewna.

– Byłam w tej sali. Nie było tam takiej książki. Jesteś pewna, że tam leżała?

– Tak.

21:00

Nie potrafię przestać myśleć o tym, co stało się z moimi rodzicami. Czemu miewam te sny? Czemu przywidziało mi się, że widzę książkę dotyczącą właśnie tych snów? Czy są jacyś lekarze, którzy się tym zajmują?

NIE WIEM, CO ROBIĆ.

3 września, środa, 19:00

Pierwsze, co zrobił Caleb dzisiaj rano po przywitaniu się z Emily, to spytał, czy wszystko ze mną dobrze i czy nie zrobiłam sobie krzywdy, upadając na ławkę. To było urocze, nie sądziłam, że jest zdolny do martwienia się o znajomą ze szkoły. Może po prostu chciał być miły.

Chciałam wyjść z domu niezauważenie i pójść do szkoły pieszo. Jednak nie zorientowałam się, że Emily zostawiła otwarte drzwi od swojego gabinetu.

– Kimi, gdzie idziesz?

– Do szkoły. Potrzebuję się przewietrzyć.

– Znowu źle się czujesz? Może powinnaś zostać w domu?

Wtedy odezwał się Caleb.

– Nie ma opcji, żebyś po wczorajszym incydencie szła taki kawał sama. Masz zostać i jechać ze mną. Mamy cię na oku.

– Świetnie... zero prywatności – prychnęłam.

À propos słów „taki kawał”, to do szkoły wcale nie jest tak daleko. Trzydzieści minut pieszo przez pola to bardzo przyjemna odległość. Przynajmniej dla mnie. Lubię chodzić po polnych dróżkach. Jest tak cicho i można pomyśleć. Caroline nie zawsze chodzi ze mną. Często wybiera autobus, bo tak jak już wcześniej wspominałam, jest wiecznie spóźniona. Poza tym nie lubi pieszych wycieczek. Dzisiaj czułam się przytłoczona przymusem podróży samochodem. Chyba zacznę odmawiać. Niech tylko zapomną o wczorajszym wydarzeniu.

A szkoła? Dzisiaj to była konkretna nuda, więc na tym kończę.