Tytuł oryginału: Mirror, mirror

Copyright © Cara and Co Limited 2017

Copyright for the Polish edition © 2017 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

All images © shutterstock

Cover design by Loulou Clark and LJS / Orion Books

Cover image: Hand © shutterstock; Illustration © Storm Athill

Book design by Janette Revill

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced,

stored in a retrieval system, or transmitted in any form or by any means,

electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise,

without the prior permission of both the copyright owner and the

above publisher of this book.

All the characters in this book are fictitious, and any resemblance.

Redakcja: Anna Pawłowicz, Ewa Holewińska

Korekta: Ewa Mościcka, Anita Rejch

Skład i łamanie: Ekart

ISBN 978-83-7686-627-7

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o. o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat:jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

konwersja.virtualo.pl

Rodzinie i przyjaciołom, którzy pomogli mi
przetrwać okres dorastania.
I wszystkim, którzy czują się zagubieni –
mam nadzieję, że ta książka was zainspiruje, by podążać
za marzeniami i nigdy nie tracić nadziei.
Wszystko jest możliwe.

Wstęp

Dorastanie, przejście z dzieciństwa w dorosłość, to jeden z najciekawszych momentów w naszym życiu: chaos, obłęd, hormony, ciągłe zmiany i skrajności. To decydujący czas pełen dramatycznych wydarzeń i ekstremalnych emocji, które nas kształtują i zmieniają w dorosłych.

Większość ludzi określa te lata jako najlepsze w całym swoim życiu. To czas beztroski, radości i przygód. Ale może również nieść ze sobą wiele trudności i wyzwań, zwłaszcza w przypadku osób, które w taki czy inny sposób odstają od otoczenia.

Teraz, kiedy media społecznościowe odgrywają tak wielką rolę w naszym codziennym życiu, młodość jest jeszcze trudniejsza niż dawniej, szczególnie z powodu stale narastającej presji, by być idealnym. W tym świecie ludzie szybko wydają sądy na temat innych, nie poświęcając zbyt wiele czasu, by w pełni zrozumieć daną osobę czy zastanowić się, co tak naprawdę dzieje się w jej życiu.

Pisząc Mirror, Mirror, starałam się opowiedzieć historię, która w realistyczny sposób kreśli obraz tych burzliwych lat, i stworzyć postaci, z którymi każdy może się identyfikować. Chciałam, by ta książka mówiła o sile przyjaźni, o tym, że bliskość osób, które darzy się miłością i zaufaniem, daje człowiekowi prawdziwą moc.

Przede wszystkim jednak pragnęłam powiedzieć każdemu z was: nic nie szkodzi, jeśli jeszcze nie potrafisz określić, kim jesteś. Nie szkodzi, jeśli różnisz się od innych, ponieważ bez względu na wszystko jesteś idealny i wyjątkowy. Dopóki wiesz, co cię uszczęśliwia, i idziesz za głosem serca, będzie dobrze. Bądź sobą, bez względu na wszystko. Poznaj swoje mocne strony i uświadom sobie, że masz siłę, by zmieniać świat.

Ściskam

Cara

Osiem tygodni temu…

Wschodziło słońce, temperatura powietrza rosła, a my wracaliśmy do domu, objęci, leniwie powłócząc nogami. Głowa Rose spoczywała na moim barku, jej ramię oplatało mnie w pasie. Wyraźnie pamiętam dotyk jej biodra obijającego się o moje w nieskoordynowanym rytmie, skórę tuż przy mojej skórze, ciepłą i miękką.

Dochodziła piąta, światło poranka było mocne i złote, brudne ulice lśniły w nim jak nowe. Nie raz oglądaliśmy wschody słońca po nocy na mieście, przeciągając spędzane wspólnie chwile, zanim każde z nas przyłoży głowę do poduszki. Do tamtej nocy życie wydawało się wspaniałe, jakby należało do nas, jakbyśmy tworzyli z nim nierozerwalną całość, a każdą wspólną sekundę wypełniało coś nowego, co wydawało się niezwykle ważne.

Ale tej nocy wszystko się zmieniło.

Bolały mnie oczy, w ustach mi zaschło, serce waliło jak młotem. Nie chcieliśmy wracać do domu, ale co mieliśmy zrobić? Nie było innej opcji.

– Dlaczego teraz? – powiedziała Rose. – Wydawało się, że wszystko jest w porządku. Była szczęśliwa. Więc dlaczego?

– W końcu to nie pierwszy raz – zauważył Leo. – Dlatego psy mają to gdzieś. Bo już wcześniej znikała. Kasa, plecak z żarciem z lodówki, gitara. Jak kamień w wodę, na kilka tygodni. To jej modus operandi.

– Ale nie, odkąd istnieje Mirror, Mirror – zaoponowała Rose. – Odkąd razem gramy, nie zdarzyło się to ani razu. Wcześniej cięła się, uciekała i tak dalej. Ale odkąd istnieje nasz zespół, nic takiego się nie stało. Wszystko było okej. I u niej, i u nas. Lepiej niż okej.

Spojrzała na mnie, szukając wsparcia, i dostała je. W ciągu ostatniego roku wszystko się zmieniło, dla całej naszej czwórki. Wcześniej każde z nas było zagubione, w taki czy inny sposób, a potem powstał zespół. Razem byliśmy silni, fajni i twardzi jak skała, i zarąbiści, wspaniali. Wydawało nam się, że Naomi też tak czuje, że już nie musi uciekać. Aż do wczorajszej nocy.

Tej nocy aż do rana łaziliśmy po mieście.

Wszystkie miejsca, w których kiedyś byliśmy z nią, teraz odwiedzaliśmy bez niej.

Miejsca, o których mówiliśmy rodzicom, i takie, o których nie mówiliśmy. Kluby, do których ze względu na wiek w ogóle nie powinni nas wpuszczać, gorące, cuchnące potem i hormonami. Przeciskaliśmy się przez falującą masę tancerzy, uparcie szukając jej wzrokiem.

Przemykaliśmy w ciemności, alejkami na tyłach pubów, gdzie można kupić dragi, ściszonym głosem wypytując nerwowe dzieciaki o cieniach zamiast oczu, proponujące nam porcję skuna. Tej nocy nie skorzystaliśmy.

Odwiedzaliśmy miejsca ukryte za nieoznaczonymi drzwiami, gdzie trzeba kogoś znać, żeby dostać się do środka. Ciemne sutereny, gdzie ludzie palili, aż powietrze gęstniało od dymu, a muzyka grała tak głośno, aż dzwoniło w uszach, klatka piersiowa wibrowała, a podłoga podskakiwała do rytmu pod stopami.

Odwiedziliśmy wszystkie te miejsca i wiele innych. Osiedlowy park, po którym często się włóczymy. Brzeg rzeki, obcy, w cieniu ekskluzywnych apartamentowców. Most Vauxhall, nasz most, przez który, przekrzykując samochody, przechodziliśmy tyle razy, że wydaje się kimś bliskim, kimś w rodzaju świadka.

W końcu dotarliśmy do dawnego punktu przyjmowania zakładów, gdzie ktoś kiedyś wyważył drzwi, gdzie na zapleczu leży materac i gdzie przychodzą dzieciaki, kiedy chcą być same. Ja nigdy, ponieważ samotność to jedna z tych rzeczy, których nienawidzę najbardziej na świecie.

Mijały kolejne godziny, a my wciąż byliśmy pewni, że jednak ją znajdziemy, że znów wywinęła jeden z tych swoich numerów, na które było ją stać, kiedy cierpiała i chciała wzbudzić zainteresowanie otoczenia. Byliśmy przekonani, że nasza najlepsza przyjaciółka i członkini zespołu, Naomi, będzie w którymś z tych tylko nam znanych miejsc. Będzie czekać, aż ją znajdziemy.

Bo to niemożliwe istnieć jednego dnia, a następnego nagle zniknąć. To nie ma sensu. Nikt tak po prostu nie rozpływa się w powietrzu, nie pozostawiając żadnych śladów.

Tak sobie powtarzaliśmy tej nocy, a potem kolejnej i przez wszystkie następne noce, a rodzice mówili, że mamy przestać, że Naomi wróci, kiedy poczuje się gotowa. Potem policja zaprzestała poszukiwań, bo Naomi uciekała już tyle razy.

My wiedzieliśmy, że tym razem jest inaczej, ponieważ Naomi się zmieniła. Oni jednak nie chcieli słuchać, mieli znudzone miny i puste notatniki. Cóż oni mogli wiedzieć?

Tak więc szukaliśmy Naomi i szukaliśmy, długo po tym, jak wszyscy inni przestali. Szukaliśmy wszędzie.

Ale jej nigdzie nie było.

Zostały tylko miejsca, w których kiedyś bywała.

1

Dzisiaj: życie toczy się dalej, jak to mówią.

Musimy dalej wstawać z łóżka, chodzić do szkoły, wracać do domu, myśleć o różnych gównach w rodzaju zbliżających się egzaminów. A inni tylko powtarzają te wszystkie pierdoły w rodzaju: „Módlcie się i nie traćcie nadziei”.

Życie toczy się dalej, ale tylko pozornie, ponieważ tej nocy, kiedy znikła, Naomi nacisnęła wielki przycisk stop. Dni mijają, mijają tygodnie i pory roku, i tak dalej. Ale poza tym nic się nie zmienia. Nie tak naprawdę. Jakbyśmy od ośmiu tygodni wstrzymywali oddech.

Ponieważ jednej rzeczy już nie mówią – nie mówią, że wróci, kiedy poczuje się gotowa. W szkole widuję jej starszą siostrę Ashirę. Przemyka ze spuszczoną głową, zamknięta w sobie, jakby ostrzegała, żeby się do niej nie zbliżać. I rodziców w sklepie, chodzą dookoła, patrzą na towary, ale jakby nic nie widzieli. Nai zaginęła, ale to oni wyglądają na zagubionych.

Zgadza się, kiedyś uciekała po to, by jej szukano, ponieważ kiedyś uwielbiała tego rodzaju psychodramy. Ale już od dawna tego nie robiła. Poza tym nigdy nie odbywało się to w ten sposób. Na pewno nie chciałaby, żeby rodzice tak się zamartwiali, żeby Ash wyglądała, jakby przez cały czas wstrzymywała oddech, szykując się na tragiczne wieści. Nai jest skomplikowana, ale kocha rodzinę, a oni kochają ją, są jak płomień, do którego wszyscy ciągniemy, spragnieni miłości, jak ćmy do światła. W tej rodzinie wszyscy naprawdę troszczą się o siebie nawzajem.

Naomi na pewno by im tego nie zrobiła. Ani nam. Ale nikt nie chce o tym słuchać, ani policja, ani nawet jej mama, ponieważ łatwiej im znieść myśl, że Naomi to wstrętna zdzira, niż to, że po prostu przepadła bez śladu.

Dlatego czasem myślę, że byłoby lepiej, gdyby znaleźli ciało.

Wiem, to obrzydliwe z mojej strony. Czasem chcę, żeby się okazało, że nie żyje, żeby tylko mieć pewność.

Ale jej nie znaleźli. Nic nie znaleźli. A życie toczy się dalej.

Co z kolei oznacza, że dzisiaj odbędzie się przesłuchanie kandydatów na nowego basistę bądź basistkę.

Przez chwilę wydawało się, że bez niej po prostu się rozpadniemy. Reszta Mirror, Mirror – ja, Leo i Rose – spotkaliśmy się na próbie i zaczęliśmy się zastanawiać, czy nie lepiej po prostu z tym skończyć, stwierdziliśmy nawet, że to najlepsze rozwiązanie. Ale potem długo staliśmy w milczeniu, nikt nie wyszedł, nikt nie zbierał swoich rzeczy, i wiedzieliśmy, nie musieliśmy tego mówić głośno, że nie możemy tego zrobić. Rozwiązanie zespołu oznaczałoby, że rezygnujemy z najlepszego, co kiedykolwiek nam się przydarzyło, oznaczałoby, że rezygnujemy z niej na dobre.

To Naomi stworzyła nasz zespół, a przynajmniej sprawiła, że z badziewnej amatorskiej kapeli założonej w ramach zadania domowego stał się czymś prawdziwym, czymś, co nabrało znaczenia. To dzięki Nai każde z nas znalazło coś, w czym jest dobre, ponieważ ona jest tak dobra w tym, co robi. To znaczy, jest świetną basistką, niesamowitą. Wystarczy usłyszeć jeden akord wychodzący spod jej palców, szok. Ale to nie koniec, przede wszystkim Naomi potrafi pisać – naprawdę dobre kawałki. Ja też nie najgorzej sobie radzę, a razem idzie nam świetnie, ale Nai ma ten szczególny dar, który potrafi sprawić, że coś szarego i smętnego nagle zaczyna lśnić i staje się wyjątkowe. Przed Mirror, Mirror nie wiedziała, że ma taką supermoc, ale teraz wie, ponieważ jej powiedzieliśmy. A im częściej jej to powtarzaliśmy, tym była lepsza. I kiedy masz taką moc, to nie musisz uciekać i znikać bez śladu.

Tamtego dnia, kiedy o mało się nie rozpadliśmy, do sali prób przyszedł pan Smith, nasz nauczyciel muzyki. Były wakacje, w szkole pusto, nie licząc nas. To dzięki niemu mogliśmy ćwiczyć w budynku szkoły, załatwił nam pozwolenie i mimo że też miał wakacje, siedział w innym pomieszczeniu i czytał gazetę, podczas gdy my kłóciliśmy się i graliśmy. Tym razem jednak przyszedł do sali, usiadł i czekał, aż przestaniemy gadać i na niego spojrzymy. Uderzył mnie jego wygląd. Pan Smith należy do osób, które zdają się wypełniać sobą przestrzeń, nie tylko dlatego, że jest wysoki i mocno zbudowany, trenuje i tak dalej, lecz również za sprawą tego, jak się zachowuje, jaki jest: lubi życie, lubi nas, swoich uczniów, a to rzadkość. Budzi w nas chęć, by się uczyć, by coś robić, dzięki energii, którą rzadko spotyka się u dorosłych. Jakby naprawdę mu zależało.

Ale tamtego dnia wyglądał, jakby spuszczono z niego powietrze, jakby cała energia i dobre wibracje, które zwykle ze sobą przynosił, uleciały z niego bez śladu. Muszę przyznać, że ten widok mnie przeraził, ponieważ pan Smith należy do tych osób, które zawsze emanują siłą. Może to się wydawać dziwne, ale pan Smith budził teraz we mnie jeszcze większą sympatię. Naprawdę przejął się zniknięciem Nai, naprawdę się martwił. A oprócz nas i jej rodziny chyba niewiele osób przejmuje się jej losem.

Nie wiem, co czuli pozostali, ale we mnie tego dnia pan Smith wzbudził troskę, pragnienie, by mu pomóc, ponieważ było oczywiste, że on chce pomóc nam.

– Naprawdę chcecie rozwiązać zespół? – zapytał.

Popatrzyliśmy po sobie i przez sekundę poczuliśmy się tak jak wcześniej, zanim połączyła nas przyjaźń, samotni i niezdarni, i myśl, że mielibyśmy wrócić do tamtego stanu, była naprawdę przerażająca.

– Bez niej jest dziwnie.

– Rozumiem – odparł, targając przy tym włosy, aż zaczęły sterczeć jak dziwaczne blond kolce. – Ale posłuchajcie, jeśli teraz się rozstaniecie, na pewno będziecie tego żałować. Wasza czwórka… trójka… Jestem z was taki dumny. Z tego, co razem robicie. Nie chciałbym, żebyście to stracili ze względu na was samych i ze względu na Naomi. Niewiele możecie teraz dla niej zrobić, ale na pewno możecie zadbać o to, by ludzie o niej pamiętali. Aż do czasu, gdy się odnajdzie. O to, by nigdy nie zarzucono poszukiwań. Mam pomysł. Urządzimy koncert, tutaj, w szkole. Zbierzemy fundusze na dalsze poszukiwania i nagłośnienie tej sprawy. Tak, żeby cały świat nas zobaczył, was, żeby wszyscy przekonali się, jaka jest dla nas ważna. Taki mam pomysł. Ale potrzebna mi wasza pomoc. Wchodzicie w to?

Jasne, od razu się zgodziliśmy.

Nic innego nam nie pozostało.

Dalej spotykaliśmy się na próbach, przez cale lato, tylko we trójkę, ale koncert zaczął się zbliżać wielkimi krokami i doszliśmy do zgodnego wniosku: musimy znaleźć basistę. Kurwa.

Nie znam nikogo, kto grałby na basie tak, jak grała… gra Naomi, co może wydawać się dziwne, ponieważ jest dziewczyną, a dziewczyny rzadko bywają dobrymi basistkami. Nie przemawia przeze mnie seksizm, stwierdzam fakt. Żeby na poważnie grać na basie, potrzeba zaciekłej determinacji, by pozostać niewidzialnym, a dziewczyny – no, w każdym razie normalne dziewczyny – lubią, kiedy się na nie patrzy.

Ale oto nadszedł ten dzień. Muszę wziąć się w garść. Zwlekam się z wyra i spoglądam na kłębowisko zmiętych ubrań na podłodze.

Leo to ma dobrze. Ten gość po prostu wstaje rano i od razu wygląda idealnie.

Bierze gitarę do ręki i dziewczyny wielbią go jak boga. To niesprawiedliwe, ma tylko szesnaście lat, a jest taki wspaniały, jakby od razu urodził się ostatecznie uformowany, obdarzony głębokim głosem, wysoki i muskularny.

Ja za to wciąż znajduję się w beznadziejnej fazie przejściowej. Żyję w niej, jestem nią. Gdyby istniało emoji symbolizujące tę fazę, wyglądałoby jak ja. Pewnie będę w niej tkwić nawet w wieku czterdziestu pięciu lat, jedną nogą w grobie.

Chcę wyglądać zarąbiście, w sensie tak jak Leo: zwykły biały T-shirt, dżinsy, bluza z kapturem i nieskazitelnie białe trampki za kostkę. Ja nie jestem w stanie osiągnąć tego poziomu, mogę wydawać się kimś zarąbistym tylko dzięki przyjaźni z Leo.

Rose też wygląda świetnie, ale ona jest totalnie piękna, a osoby piękne nie muszą za bardzo się starać. Ma ciemnobrązowe włosy ufarbowane na blond, z dużym odrostem i nie jest taka chuda jak niektóre laski. Cycki i biodra Rose wprawiają facetów ze szkoły Thames Comprehensive w stan permanentnego zachwytu.

Ale to nie wszystko. Rose nakłada na twarz tonę makijażu, chociaż bez niego wygląda lepiej – a może właśnie dlatego. Włosy czesze gładko do tyłu i nosi rajstopy z dziurami. Wie, jak wygląda, i przychodzi jej to całkowicie od niechcenia. Rose zjawia się i powietrze wokół niej trzeszczy od elektryczności, wybucha w milionie drobnych eksplozji.

Inne dziewczyny próbują ją naśladować, ale żadna jej nie dorówna, ponieważ Rose jest, przysięgam, jedyną znaną mi dziewczyną, która ma na wszystko totalnie wyjebane.

A kiedy zaczyna śpiewać… ściany wibrują. Oczy zielenieją, członki robią się twarde.

Z całej naszej czwórki nieprzystosowanych świrów Naomi była… jest najbardziej do mnie podobna. Jeśli Leo i Rose to alternatywni król i królowa balu, to mnie i Nai można by przyznać tytuł największych nieudaczników roku.

I kiedy myślę o Naomi w okularach w grubych oprawkach, które zasłaniają łagodne brązowe oczy i połowę twarzy w kształcie serca, czuję dumę. Te jej bluzki zapięte pod samą szyję, plisowane spódnice o nietypowej długości. Grzeczne buty, starannie zasznurowane i wypucowane. Ale ja wiem, że za fasadą dziwnych wyborów i rzeczy z pozoru do siebie niedopasowanych kryje się ktoś totalnie oryginalny, ktoś, kto potrafi pójść na całość, nie bierze jeńców i ma wszystko w dupie.

Często zdarzało nam się chodzić podczas lunchu do biblioteki i po prostu tam siedzieć i czytać, w całkowitej ciszy. Było tak spokojnie. Czasem chwytała moje spojrzenie znad brzegu książki, unosiła brew, kiedy przechodził jakiś wystylizowany dzieciak z dziewiątej klasy, po czym następowała między nami wymiana krzywych uśmieszków – dwa meganerdy, którym jakimś cudem udało się zająć pozycję startową.

A kiedy grała… była równie dobra, nawet lepsza od najlepszych basistów na świecie. Ona plus ja na perkusji – nasz duet był jak bijące serce zespołu, zapodające rytm z niebywałą precyzją.

Nie mam ochoty zawracać sobie dupy image’em, leję na to: koszula w kratę, dżinsy, pod spodem biały T-shirt, oto mój zwykły uniform. W stylu drwala, jak mawia Rose.

Przynajmniej nie muszę się zastanawiać nad włosami, odkąd fryzjer zgolił mi ich połowę.

Marchewa.

Wiewióra.

Rudas.

Różnie nazywają mnie z powodu rudych włosów – i to nie jakichś tam złocistorudawych, moje są naprawdę konkretnie czerwone i w dodatku kręcone. Jezu, w okresie dorastania mój łeb aż się prosił, żeby go skopać. Rose lubi powtarzać, że można by coś z tym zrobić. Z wielką determinacją namawia mnie do wcierania w czuprynę różnych produktów, by ją wyprostować. Ale do mnie ten pomysł raczej nie przemawia. Mniej więcej co trzy dni Rose proponuje, że ufarbuje mi włosy na czarno, ale ja znowu odmawiam, jestem rudzielcem, okej, musisz się z tym pogodzić.

Poza tym gdyby pofarbowała mi włosy na czarno, już nie mówiliby na mnie Red, a ten przydomek to najfajniejsze, co mam.

Na dzień przed zniknięciem Nai fryzjer na moją prośbę zgolił mi włosy po bokach, zostawiając długie na czubku, tak żeby wpadały do oczu i żeby dało się nimi trząść i zamiatać podczas walenia w perkusję. Mama wrzeszczała na mnie chyba przez godzinę. Nie żartuję, powiedziała, że wyglądam jak z więzienia o zaostrzonym rygorze.

A kiedy tata wrócił z jednego ze swoich „całonocnych posiedzeń rady”, nawrzeszczała na niego za to, że nie nawrzeszczał na mnie.

Było jeszcze gorzej niż przy czterech dziurkach w uchu, więc od tego czasu nie mówię o rzeczach, które pomagają mi poczuć się bardziej sobą. Nie warto prowokować awantury.

Już od dawna towarzyszy mi świadomość, że rodzice mnie nie ocalą, nie naprawią mnie i nie pospieszą z pomocą. Są zbyt pochłonięci autodestrukcją, ja i moja młodsza siostra Gracie jesteśmy tylko przypadkowymi ofiarami wśród ludności cywilnej. Od kiedy pojawiła się ta świadomość, życie wydaje się prostsze, wierzcie bądź nie.

Jasne, ciężko całkiem ignorować fakt, że matka mnie nienawidzi, a ojciec jest wstrętnym oblechem. Ale bardzo się staram.

Piosenki Mirror, Mirror

Dokąd odeszła?

Miała w sobie blask,

uśmiech pełen siły.

Niczego nie żałowała,

lecz odeszła już po chwili.

Dokąd poszła dziewczyna, której pragnę?

Dokąd odeszła, nie mogę jej odnaleźć.

Ale nie przestanę szukać.

Będę szukać aż…

poznam prawdę.

2

Rose rządzi, jednym morderczym spojrzeniem gasi wszystkich palantów, którym wydawało się, że można w tydzień nauczyć się gry na basie.

– Jezu, Toby, jak ty mordujesz tę biedną gitarę, mam cię serdecznie dosyć – mówi do swej ostatniej ofiary. – Swojej dziewczynie też fundujesz taką słabą palcówkę?

– Sorry. – Leo wzrusza ramionami. – Może… zajmiesz się czymś innym niż gra na instrumencie?

Kiedy Toby wychodzi, bardzo różowy na twarzy, wyglądam na korytarz. Jest kolejka. Pomyśleć, to ja, kiedyś osoba ignorowana przez wszystkich, wciśnięta w najdalszy kąt, a teraz ludzie stoją w kolejce, żeby grać ze mną w zespole. Uczucie fajne i niefajne jednocześnie. Nai zbudowała tę kapelę, z nas wszystkich jej najlepiej wychodzi pisanie piosenek, jest sercem tego projektu. To jej muzyki, jej słów wszyscy chcą słuchać. A teraz stoją w kolejce, żeby ją zastąpić.

Chcę, żeby ten zespół dalej istniał, potrzebuję tego. Co pewnie znaczy, że jestem chujowym człowiekiem.

Odpadają jeden za drugim, obserwuję z bezpiecznej kryjówki za garami, jak wychodzą. W końcu zostaje dwoje kandydatów.

Dziewczyna o imieniu Emily, ładna i fajna. Nie taka seksowna, żeby zaraz padać z zachwytu, ale na tyle, że pewnie można by na nią patrzeć bez końca i wymyślać wiersze na temat jej włosów i tak dalej.

W chwili, gdy Emily wchodzi do sali, widzę, że Rose jest na nie. Nawet nie musi nic mówić, jej oczy ciskają błyskawice. To ona jest gorącą laską w naszym zespole, nie ma tam miejsca na drugą.

A szkoda, bo kiedy Emily zaczyna grać, okazuje się, że jest naprawdę dobra, trzyma się wybijanego przeze mnie rytmu, idealnie wpasowuje się między uderzenia pałeczek. To świetne uczucie, intymne. Patrzę prosto w jej błękitne oczy i uśmiecham się do niej – ponieważ tylko kiedy gram na perkusji, mogę dać dziewczynie do zrozumienia, że mi się podoba, i nie mam potem ochoty się zabić. Odwzajemnia uśmiech i nagle jedna pałeczka wymyka mi się z dłoni i z trzaskiem ląduje na podłodze.

– Sorry, słonko – mówi Rose, nawet nie patrząc na Emily. – Nie wyszło. Ale niezła próba.

Emily nie reaguje, tylko wzrusza ramionami, jeszcze raz się do mnie uśmiecha i wychodzi.

– Mnie się podobała – mówię. – Nie mogę jej zatrzymać?

Rose mocno wali mnie w bark. Ból rozlewa się na całe ramię. Ta dziewczyna ma naprawdę niezły cios.

– Jezu, Rose! Odłóż broń!

– To nie broń, raczej pistolet na wodę. – Kręci głową. – Kurwa, Red, panuj nad sobą. Nie musisz ślinić się na widok każdej wchodzącej tu zdziry.

– Emily nie jest zdzirą – protestuje Leo. – Mnie też się podobała.

– Co za ograniczone prostaki. Wystarczy, że ktoś ma cycki, a wy głupiejecie jak stado baranów.

Wymieniamy z Leo spojrzenia, tłumiąc uśmiechy.

– Czy przypadkiem nie dzięki temu rządzisz szkołą? – mruczy Leo, a Rose wali go w tył głowy.

Następny jest Leckraj, dzieciak z siódmej klasy. Przypomina mi mnie w wieku trzynastu lat, zagubiony smarkacz, który nie bardzo radzi sobie w dżungli znanej pod nazwą Thames Comprehensive. Jest niewiele większy od gitary, ale przynajmniej potrafi grać do piątego stopnia skali. Nie tak dobrze jak Emily, o Naomi nie wspominając, ale się nada. Chyba zresztą będzie musiał, bo tylko on został.

– A więc, Leckraj, teraz zagramy fragment Head Fuck, okej? A potem…

– Hej, możecie przerwać na chwilę?

Nagle na środku sali zjawia się pan Smith. Wygląda, jakby przeszedł go prąd elektryczny. Jakby właśnie usłyszał, że zbliża się koniec świata. Ogarnia mnie panika. Żołądek gwałtownie się zaciska. Wiem, że zaraz powie coś strasznego.

Nikt się nie odzywa.

Nikt nie musi.

Powietrze jakby gęstnieje, spowalnia czas, wypełnia moje płuca lepką mazią. Nie mogę oddychać.

Wszyscy wiemy, co za chwilę powie.

– Znaleźli ją? – Szept wydobywa się z mojego wnętrza, chociaż brzmi tak, jakby dochodził z odległości lat świetlnych.

Pan Smith kiwa głową, ucieka wzrokiem.

– Czy ona…? – Tym razem Leo intensywnie wpatruje się w Smitha, czeka na cios topora.

– Ona… – Pan Smith jakby się dławi, potrząsa głową.

Wreszcie spogląda na nas, ma łzy w oczach, wykrzywione wargi. Dopiero po chwili do mnie dociera…

…że to uśmiech.

– Żyje – mówi pan Smith.

3

Ziemia usuwa mi się spod stóp. Przez moment widzę jej twarz, taką jak ostatnim razem, jej uśmiech, oczy rozświetlone od wewnątrz, i chcę tylko jednego – być teraz przy niej.

– A gdzie ona jest? – pyta Rose. – Musimy ją zobaczyć, zaraz, natychmiast. Gdzie jest? W domu? Tutaj?

– W St. Thomas – odpowiada pan Smith.

– O kurwa. – Rose potrząsa głową.

– W szpitalu? Co jej się stało? – To ja.

– Czy ktoś zrobił jej krzywdę? – Leo, zaciskając szczęki. – Kto, kurwa?

– Posłuchajcie… – Pan Smith unosi dłonie, jakby próbował uciszyć gromadę niegrzecznych dzieciaków. – Wiem, że to bardzo trudne, dlatego chciałem sam wam powiedzieć. Rozmawiałem z waszymi rodzicami, zgodzili się, żebyśmy pojechali tam razem, może dowiemy się czegoś więcej. Ale jest coś jeszcze.

– Gdzie była? – pyta Rose, przerywając mu. – Na pewno coś mówiła.

– Powiedziała dlaczego? – Głos Leo jest cichy, pełen gniewu. – Powiedziała, dlaczego uciekła?

– Co jej się stało? – Znowu ja. – Powiedziała, co się stało?

Pan Smith ciężko przysiada na brzegu podwyższenia, opuszcza ramiona i wbija wzrok w podłogę. Widzę, że zastanawia się, jak nam to powiedzieć, próbuje odnaleźć sens, dobrać właściwe słowa. Chce nas chronić. Niedobrze.

– Coś… coś przydarzyło jej się w ciągu kilku ostatnich godzin. Znaleźli ją pracownicy portu, zaplątaną w liny do cumowania statków wycieczkowych, przy Moście Westminsterskim. W wodzie. Była nieprzytomna, oddychała, lecz bardzo słabo. Lina utrzymała jej głowę nad powierzchnią wody… Ale jest w ciężkim stanie. Ma uraz głowy i… tak naprawdę jeszcze nic nie wiadomo.

– Co to znaczy? – Rose robi dwa kroki w jego stronę tak szybko, że przez moment wygląda, jakby zamierzała go uderzyć.

Pan Smith powoli unosi głowę, wytrzymuje spojrzenie.

– Istnieje duże ryzyko, że nie przeżyje.

Od radości do rozpaczy w ciągu ułamka sekundy. Znowu widzę jej twarz i zastanawiam się, jak to możliwe odzyskać kogoś i stracić w tej samej chwili.

Był taki rok, jakieś sześć lat temu: tyle razy zdarzyło mi się lądować w szpitalu, że w końcu zainteresowała się mną opieka społeczna. Za pierwszym razem chodziło o nadgarstek złamany podczas zabawy ze szczeniakiem sąsiadów. Pies podskoczył i nadgarstek trafił w kamienną donicę. Trach – od tego dźwięku aż mnie zemdliło. Potem poszła kostka. Kevin Monk przyszedł pograć w piłkę i brutalnie zablokował mi nogę. Bolało jak skurwysyn. I wreszcie kilka uszkodzonych żeber w wyniku upadku z drzewa – sprawdzaliśmy, kto wejdzie najwyżej i najszybciej. Zwycięstwo przypadło mnie.

Zabawne, ale podobały mi się te przejażdżki na ostry dyżur. Długie czekanie w kolejce – zawsze siedzieli obok mnie mama lub tata, wreszcie musieli poświęcić mi tych kilka godzin. Tata wprawdzie zawsze narzekał, że umyka mu ważne spotkanie, a mama była w ciąży z Gracie i czuła się zmęczona, lecz w każdym razie tam siedzieli, wreszcie byli obok. Słuchali mnie, rozmawialiśmy, śmialiśmy się, pozwalali mi grać na swoim telefonie. Po upadku z drzewa lekarze zatrzymali mnie na noc, martwili się o głowę. Mama wypożyczyła telewizor i siedziała przy mnie aż do rana, trzymając mnie za rękę, z wielką torbą doritos opartą na brzuchu.

I wreszcie zjawiła się pracownica z opieki społecznej. Rozmowa odbyła się przy stole w kuchni. Mama przycupnęła na samym brzeżku krzesła, obgryzała paznokcie i wyglądała, ku mojemu zdziwieniu, na bardzo zmartwioną. Nie podobało mi się to, nie podobała mi się jej mina. Kobieta kazała opowiedzieć o wszystkich wypadkach po kolei, bardzo szczegółowo: pies, piłka, drzewo. A potem jeszcze raz i jeszcze, ale najpierw kazała mamie wyjść z kuchni. Dopiero wtedy kobieta pozbierała swoje rzeczy i sobie poszła.

– Jak tam? – spytała mama, kładąc mi rękę na głowie i przeciągając palcami po włosach. – Moje szalone dziecko.

Zrobiła mi gorącą czekoladę z piankami marshmallow. Długo nie dawało mi spokoju, za jakie zasługi spotkało mnie takie szczęście.

Moja ostatnia wizyta w szpitalu wiązała się z narodzinami Gracie. Tata poprowadził mnie przez plątaninę korytarzy do sali, w której było mnóstwo zasłon i parawanów. Mama siedziała na brzegu łóżka, trzymając na ręku moją bardzo małą purpurową siostrę, która wrzeszczała ile sił w płucach. Kiedy mam porządnego doła, zawsze przypominam sobie tamten dzień. Nasza czwórka zgromadzona przy szpitalnym łóżku, jedność. Rodzina, zapach włosów Gracie, uśmiech na twarzy taty. Mama, okropnie zmęczona i szczęśliwa. Zawsze myślę o tym dniu jak o końcu pewnej epoki. Wtedy po raz ostatni dane mi było poczuć, że jestem częścią rodziny.

Tak, to był ostatni raz.

A teraz idziemy za panem Smithem, świat przesuwa się obok jak wirtualna rzeczywistość bardzo słabej jakości, lśniące podłogi i długie korytarze. W powietrzu czuć ostre intensywne zapachy, duszą mnie. Cisza w windzie, skrzypienie naszych gumowych podeszew na posadzce, mrugające światła na suficie.

W końcu stajemy przed drzwiami i wiemy, że w środku leży nasza najlepsza przyjaciółka. Być może umierająca.

Są tam rodzice Nai, ciasno objęci, wtuleni w siebie. Mama kurczowo zaciska dłonie na koszuli męża, jakby bała się, że jeśli puści, pójdzie prosto na dno.

– Proszę pani? – Rose zostawia pana Smitha koło windy i rusza w stronę mamy Naomi.

Zwykle zwracamy się do jej rodziców po imieniu, Max i Jackie, ale w tym momencie wydaje się to nieodpowiednie.

Na widok Rose puszcza męża i przytula ją. Potem podchodzimy z Leo, po kolei, otaczamy ramionami tych ludzi, którzy wpuszczają nas do swojego domu niezależnie od pory dnia i nocy, którzy sprawiają, że zawsze czujemy się mile widziani.

Na chwilę zapadam się w ciemne gorące objęcia, mocno zaciskam powieki, walcząc ze łzami, za nic nie pokażę im swojego przerażenia. Chwila mija, wysuwamy się z uścisku. Mrugam w ostrym blasku świetlówek.

– Jak ona się miewa? – pyta pan Smith, trzymając się w odległości kilku kroków.

Jackie potrząsa głową, a Max odwraca się do okna, patrzy przez listewki żaluzji na postać leżącą na łóżku, cichą i nieruchomą. Zawsze widzę go roześmianego, ciemne oczy błyszczą, brzuch się trzęsie. Zaraz opowie kolejny koszmarny dowcip. A teraz ma zapadnięte policzki, jest chudy i słaby. Trudno mi znieść ten widok.

Czuję, że może należałoby do niego podejść, stanąć obok, ale nie mogę, boję się. Boję się tego, co zobaczę.

Uraz głowy – co to konkretnie znaczy? Czy Nai wygląda inaczej? Czy będzie krew? Uwielbiała oglądać ze mną najgorsze horrory na Netfliksie, slashery o piłach i mściwych demonach, im bardziej krwawe, tym lepiej. Ale to jest rzeczywistość. To jest prawdziwy horror. Kurewsko przerażający.

Nie odrywam wzroku od Jackie, patrzę na jej włosy pofarbowane na bananowy odcień, ciemne odrosty, długie szczupłe ramiona, patykowate nogi w obcisłych dżinsach. Ubiera się jak laska dwadzieścia lat młodsza, doprowadza tym Nai do szału. Moja mama uważa, że Jackie wygląda tandetnie, ale cóż, o mnie ma podobne zdanie.

– Mówiła coś? – pyta Rose, ściskając Jackie za rękę. – Obudziła się?

– Max – szepcze Jackie, a on potrząsa głową i zaczepia przechodzącą lekarkę.

– Pani doktor?

Kobieta w białym fartuchu przystaje, spogląda na nas, marszcząc brwi.

– To przyjaciele mojej córki, są właściwie jak rodzina. Mogłaby im pani wyjaśnić, co się dzieje? Bo sam nie jestem do końca pewien, czy wszystko rozumiem.

Lekarka zaciska wargi, zdradzając zniecierpliwienie, ale potem splata dłonie i zaczyna mówić.

– Naomi znaleźli pracownicy holownika, zaplątaną przy brzegu w liny cumownicze…

– Tylko kilka minut od domu. – Rose spogląda na Leo. – Tak blisko. Spadła z nabrzeża?

– Nie wiadomo, jak znalazła się w wodzie. Liny prawdopodobnie uratowały ją przed utonięciem. Była nieprzytomna z powodu doznanego urazu głowy. Przebywała nocą w bardzo zimnej wodzie. Teraz ją rozgrzewamy, bardzo powoli, utrzymujemy ją w śpiączce i obserwujemy stan mózgu, opuchnięcia i krwiaki. Jutro powinniśmy wiedzieć więcej.

Czekam na chwilę, kiedy wreszcie zrozumiem, że to się dzieje naprawdę, ale ta chwila nie nadchodzi, wszystko wydaje się koszmarnym urojeniem.

– To znaczy, jej stan jest poważny, ale wszystko będzie dobrze? Tak? – pyta Leo ostrym, gniewnym głosem. Lekarka waha się, może nie chce odpowiadać szczerze, martwić tego chłopaka o wzroście metr osiemdziesiąt trzy i solidnej budowie ciała. Leo potrafi wyglądać przerażająco.

– Nie wiemy… – odpowiada powoli. – To cud, że w ogóle przeżyła w wodzie, że cios w głowę od razu jej nie zabił. Musi być silna i dzielna, co do tego nie ma wątpliwości, inaczej by jej teraz z nami nie było. Znajduje się pod najlepszą opieką.

– Możemy ją zobaczyć? – pyta Rose. – Proszę.

Lekarka spogląda na Maksa, który kiwa głową. Potem przesuwa wzrokiem po naszych twarzach. Mam nadzieję, że się nie zgodzi.

– Dobrze, ale pojedynczo. Każdy ma trzy minuty. Nie więcej.

– Powinniśmy do niej mówić, prawda? – pyta Rose, kiedy Max otwiera drzwi. – Może dzięki temu się obudzi. W telewizji słyszałam, że ludzie w śpiączce słyszą, kiedy się do nich mówi.

– Cóż, to jest śpiączka farmakologiczna.

– To znaczy? – Rose marszczy brwi.

– Podaliśmy odpowiednie środki i intubowaliśmy ją, by ciało mogło w spokoju dochodzić do zdrowia. Wasze głosy na pewno jej nie obudzą, ale możliwe, że je usłyszy, więc… czemu nie. – Lekarka uśmiecha się.

Rose prostuje się jak struna i wchodzi do sali. Cicho zamyka za sobą drzwi.

– Musimy wykonać kilka telefonów. Można was zostawić? Dacie sobie radę? – pyta Jackie łagodnym głosem.

Tusz rozmazał jej się wokół oczu, poznaczył smugami policzki. Kiwam głową.

– A wy? – pytam.

– Szczerze, Red. – Jej oczy napełniają się łzami, ale próbuje się uśmiechnąć. – Nie wiem.

Pan Smith wreszcie opuszcza swoje stanowisko obok windy i podchodzi do okna, przez które widać wnętrze sali. Popołudniowe słońce przesiane przez żaluzje rzuca pasma światła i cienia na jego twarz. Wciąż nie mogę się zebrać, żeby spojrzeć na Nai, więc zamiast tego patrzę na niego. Jego twarz jest znajoma, bezpieczny punkt.

– Bardzo źle wygląda? – pytam.

– Wiesz, że nigdy nie okłamuję swoich uczniów. Prawda?

Kiwam głową.

– Źle. – Ruchem głowy wskazuje łóżko. – Wydaje mi się… wydaje mi się, że Rose cię potrzebuje.

Wreszcie zmuszam się, żeby spojrzeć do środka. Rose przyciska zaciśnięte pięści do twarzy, oczy ma wielkie jak spodki, cała się trzęsie, nie odrywa wzroku od kształtu na łóżku. Nagle jestem w pokoju, chwytam ją za nadgarstek i ciągnę w stronę drzwi.

– Nie, nie, nie. – Walczy ze mną, wyrywa dłoń. – Nie. Nie możemy jej tu zostawić całkiem samej. Nie wyjdę stąd. Spójrz na nią, Red. Ona nie może zostać sama.

– Rose, daj spokój – mówię. – Nie pomożemy jej, jeśli nam odwali.

– Spójrz na nią! – żąda stanowczo.

Patrzę. Twarz Nai jest spuchnięta, fioletowo-szara. Nie mogę oderwać wzroku, ponieważ w niczym nie przypomina tej, którą tak dobrze znam. Trudno uwierzyć, że to ta sama osoba. Ma bandaż wokół głowy, ciemnych włosów w ogóle nie widać. Drugi bandaż biegnie na ukos twarzy, przesiąka plamami czerwieni. Wszystkie widoczne fragmenty skóry są ciemne od sińców, jedno oko tak spuchnięte, że go nie widać, drugie ukryte pod bandażem. Czy jeszcze kiedyś zobaczę jej ciemne błyszczące oczy? Patrzę na maszyny, na nieprzyjemnie grubą rurę wystającą z jej ust, która zmienia łagodny uśmiech z mojej pamięci w zamrożony okrzyk. Wszędzie sterczą przewody, jakby w połowie była maszyną. Teraz rozumiem. Rozumiem, dlaczego Rose chce tu zostać i krzyczeć z całych sił. To przerażające.

– Chodźmy – mówię, pociągając ją w stronę drzwi. – Musimy się pozbierać. Musimy być silni.

Wyciągam Rose na korytarz, zamykam drzwi i mocno ją obejmuję.

– No i jak? – pyta Leo. Nie musimy odpowiadać. – Kiedy się dowiem, kto jej to zrobił… – Leo zaciska pięści wzdłuż boków.

– A jeśli sama to zrobiła? – To mówi Ashira, starsza przyrodnia siostra Nai, zjawiwszy się nagle, nie wiadomo skąd.

– Ash! – Rose puszcza mnie i obejmuje Ashirę, która stoi bez ruchu, pozwalając Rose przez kilka sekund płakać w jej bluzę.

Przyglądam się Ash, jest taka spokojna, opanowana. W każdym razie na zewnątrz.

– Chyba nie sądzisz… Nie wierzę, żeby próbowała zrobić sobie krzywdę – mówię. – Nai była szczęśliwa, naprawdę szczęśliwa. Dosłownie promieniała. Zmieniła się, nie była taka jak kiedyś, gdy uciekała przed dręczycielami. Wszystko się zmieniło, odkąd powstał zespół, odkąd miała nas. Nikt jej więcej nie dokuczał. To nie ma sensu.

– Nie. – Ash odwraca się i nagle uderza mnie, jak bardzo jest podobna do Nai, ten sam prosty długi nos, te same policzki, czarne włosy z czerwonawym połyskiem, lśniące jak lustro.

W przeciwieństwie do Nai Ash się nie maluje, nie prostuje włosów, jest, jaka jest. Naomi wciąż wynajdywała coraz bardziej szalone stroje, Ash zawsze ubiera się mniej więcej tak samo: bojówki, T-shirt, czapeczka bejsbolowa, niezależnie od pogody. Zawsze podobało mi się w niej, że ma w nosie cały świat, poza tym w swojej głowie. Ale teraz jej siostra jest na intensywnej terapii, a ją siłą wrzucono w ten świat, razem z nami. I ten świat najwyraźniej sprawia jej ból.

– Nie, chyba nie ma sensu. Nic nie ma sensu. Muszę znaleźć tatę i Jackie. Wiecie, dokąd poszli?

– Mieli podzwonić – odpowiadam, robiąc krok w jej stronę. – Ash, wszystko w porządku?

Ash robi krok w tył.

– Ja… – Ash wzrusza ramionami. – Na razie.

– Co za chujnia – mówi Leo bardzo cicho. – To, co się z nią stało, jest totalnie pojebane. Nie powinno się zdarzyć. Gdyby to był kolejny z jej numerów, na pewno nie skończyłby się w ten sposób. Przydarzyło jej się coś złego, mogę się założyć. Jestem przekonany, że nie próbowała się zabić.

– Czy tak właśnie mówią? – Patrzę na pana Smitha, żeby wszystko wyjaśnić jak należy. On jednak wygląda na równie zagubionego co my. – Mówią, że chciała się zabić?

– Nie wiem. – Wzrusza ramionami. – I chciałbym wiedzieć. Nie rozmawiałem z policją, tylko z rodzicami Nai, ale przypuszczam, że istnieje taka możliwość…

– Nie. – Kręcę głową. – Bzdury.

– Nai bała się wody – mówi Rose. – Przy każdych zajęciach na basenie zgłaszała, że ma okres, żeby tylko się wymigać. A gdyby była w tak złym stanie, na pewno byśmy wiedzieli. Uratowalibyśmy ją.

Głos jej się łamie. Rose wtula się w ramiona Leo.

– Wydawało mi się, że będzie lepiej, kiedy ją znajdą – mówię. – A teraz nie wiem, co robić. – Pan Smith kładzie mi rękę na ramieniu, a ja się o nią opieram. – Nie wiem, co robić – powtarzam, chwytam jego spojrzenie i przytrzymuję.

Chcę, by powiedział, że wszystko będzie dobrze. Jeśli tak powie, uwierzę.

– Posłuchajcie, przechodzicie trudne chwile, bardzo trudne. Może odwiozę was do domu. Chyba powinniśmy dać rodzinie Naomi trochę czasu i przestrzeni, by przywykli do nowej sytuacji. Rodzice się wami zajmą.

– Ja pójdę na piechotę – mówi Leo bez namysłu.

– Ja też. – Spoglądam na Rose, która przekrzywia głowę i patrzy na pana Smitha.

– Da pan sobie radę?

– Ja? Oczywiście. – Jego zmęczony uśmiech dodaje nam otuchy. – Jak powiedziała lekarka, Naomi jest silna. Wszystko będzie dobrze, zobaczycie.

Kierujemy się do windy, a on zostaje. Patrzy przez żaluzje do pokoju.

Pan Smith jest kimś więcej niż dobrym nauczycielem, jest jedynym znanym mi dorosłym, który nigdy mnie nie zawiódł. To samo mogłoby powiedzieć mnóstwo uczniów z Thames Comprehensive. Nigdy nas nie okłamuje, nie wygaduje pierdół, traktuje nas jak ludzi, a nie jak bydło. Można z nim porozmawiać na każdy temat, a on naprawdę wysłucha i będzie próbował pomóc. Mnie pomógł, kiedy w domu zaczęło się psuć. Pomógł mi też uwierzyć, że jestem w porządku, że nie jestem swoimi rodzicami. To dobry człowiek, miły i serdeczny.

– Jej rodzice jeszcze nie wrócili – mówię. – Nie możemy jej zostawić.

– Wy idźcie – mówi. – Ja zostanę do ich powrotu.

Rose kiwa głową, bierze mnie za rękę, drugą wsuwa Leo pod ramię i ruszamy do windy.

– Ta sytuacja jest totalnie pojebana – stwierdza Rose, kiedy drzwi windy się zamykają. – Więc my też powinniśmy się najebać.

Rok temu…

– Uwaga! – Pan Smith musiał głośno krzyknąć, żeby zwrócić na siebie uwagę.

To był pierwszy dzień szkoły, prawie wszyscy mieli mnóstwo do opowiedzenia. Kto z kim się spotykał, kto komu co zrobił, kto kogo przeleciał.

Rose – wówczas była dla mnie obcą osobą, nierealną wspaniałą dziewczyną, na którą można tylko patrzeć z daleka – siedziała w kącie na biurku niczym królowa w otoczeniu swojego dworu. Przynajmniej połowa klasy patrzyła na nią zamiast na nauczyciela, z zapartym tchem słuchając jej opowieści ilustrowanych dziką gestykulacją.

Wszyscy, z wyjątkiem mnie, przy biurku na samym końcu, ze skrzyżowanymi na piersiach ramionami, Naomi Demir, która, ubrana jak postać z anime, w pełnym makijażu, obejmującym nawet sztuczne rzęsy, niecierpliwie stukała długopisem w blat, oraz Leo, który przeglądał coś na telefonie.

– CISZA! – wrzasnął Smith i gwar na chwilę ucichł. – Nie chciałbym zatrzymać was wszystkich po lekcjach, ale zrobię to, jeśli natychmiast nie wrócicie na miejsca. Zrozumiano?

Jęki, wzdychania, wywracanie oczami. Rose tylko się zaśmiała i dalej siedziała na biurku, z nogą założoną na nogę, majtając nimi, uderzając wysokimi butami o metalową nogę stołu, bang, bang, bang.

Ale pan Smith nie był głupi. Nie próbował nad nią zapanować, tak jak zrobiłby każdy inny nauczyciel. Po prostu ją zignorował, a to na chwilę odebrało jej pewność siebie – na chwilę wystarczająco długą, by wszyscy wrócili na miejsca. Pamiętam, że bardzo mi się to spodobało i wywołało taką refleksję: popatrzcie, wystarczy odpowiednio długo ignorować osobę, która ci się podoba, i ten ktoś w końcu się w tobie zakocha.

Co za głupota.

Smith oznajmił, że podzielił nas na grupy, mamy za zadanie napisać i wykonać razem po trzy utwory. Zaczął wyczytywać nazwiska, a we mnie stopniowo narastał lęk egzystencjalny. W tym czasie nikt się do mnie nie odzywał, co zresztą bardzo mi odpowiadało.

Nikt mnie nie prześladował. Wtedy, rok temu, nikt nie widział we mnie siedzącego za perkusją, okej, niezbyt wysokiego rudzielca, tylko chudą – zbyt chudą – karłowatą kreaturę. Właściwie nikt nie zwracał na mnie uwagi. Było mi to obojętne, wypełniało mnie jedno jedyne pragnienie: schować się w środku własnego ciała, zniknąć w takim stopniu, jak to tylko możliwe. Tak było bezpieczniej. Być częścią grupy, przynależeć – takie marzenia nie wchodziły w rachubę. Raczej budziły we mnie gwałtowny sprzeciw. A moje imię z całą pewnością widniało na samym dole listy osób, z którymi ktokolwiek chciałby się zadawać. To, co działo się teraz, przypominało prawdziwy koszmar, powoli cała klasa dzieliła się na grupy trzy- i czteroosobowe, które po kolei wychodziły poszukać ustronnego miejsca, by przedyskutować, jaką muzykę zamierzają grać, a potem rozpocząć pierwsze próby.

– Red, Naomi, Leo i… Rose. – Pan Smith wyczytał nasze imiona.

Oby to był tylko sen, długi, zagmatwany sen, który skończy się w chwili, gdy moje palce zaczynają rozpinać guziki przy bluzce Rose, a ja jak zwykle się obudzę, zanim wydarzy się coś wspaniałego.

– O, kurwa, nie – powiedział, a może bardziej krzyknął, Leo.

Ton jego głosu kazał mi otworzyć oczy.

– Leo, na czym polega twój problem? – Pan Smith nie był wściekły ani sarkastyczny.

Leo stał przy oknie, z telefonem w ręku.

– Nie ma, kurwa, mowy, nie będę z nimi grał. Kurwa, co za żenada.

– Dlaczego? – spytał pan Smith.

– W ogóle nie chcę tu być. – Leo ruszył między ławkami i podszedł do nauczyciela. Jest tego samego wzrostu, przysunął twarz do jego twarzy, patrząc mu prosto w oczy. Gdyby zaczęli się bić, naprawdę nie wiem, kto miałby większe szanse. – Mam w dupie szkołę.

– No to wyjdź – odparł pan Smith, prostując się jak struna. – Idź na wagary. Policja znów odwiedzi twoją mamę i tym razem pewnie wywalą cię ze szkoły na dobre. Wyślą cię do ośrodka wychowawczego w ramach ostatniej próby sprowadzenia cię na właściwy tor, ale to też schrzanisz, bo będziesz miał w dupie, i zanim się obejrzysz, pójdziesz siedzieć jak twój brat. Droga wolna. To naprawdę doskonały plan na życie.

Wreszcie zapadła idealna cisza, wszyscy wpatrywali się w Leo, jakby sparaliżowani strumieniem wściekłości, który przez niego przepływał, tworząc wokół jego głowy naelektryzowaną aureolę gotową w każdej chwili wybuchnąć. Leo był na granicy furii. Widzieliśmy raz, jak to działa, widzieliśmy, jak psy zabierają Leo po tym, jak powalił jednego z nauczycieli na ziemię. Ale Smith nie ruszył się z miejsca, nawet nie drgnął.

– Myślisz, że cię nienawidzę, ale to nieprawda. Słyszałem, jak grasz, Leo, nigdy nie miałem równie zdolnego ucznia. Masz prawdziwy talent, dar. Nie zmarnuj tego. Jesteś wart więcej, niż ci się wydaje. A już na pewno więcej niż to, co w tej chwili prezentujesz.

– Nikt nie musi mi tego mówić – warknął Leo. – Wiem, kim jestem.

– Świetnie. – Pan Smith kiwnął głową. – A więc jak, wychodzisz?

Leo stał jeszcze przez chwilę w miejscu, a potem ruszył do drzwi i otworzył je gwałtownie. Obrócił się na pięcie, popatrzył na Rose, Nai i na mnie.

– Idziecie, czy jak? – zapytał.

Szczerze? Przerażenie kazało mi posłuchać.

Weszliśmy do jednej z sal prób.

Naomi, która przez trzy lata szkoły nie odezwała się do mnie ani razu, pochyliła się w moją stronę i powiedziała:

– Jezu, jeśli on kiedyś przyjdzie do szkoły ze spluwą i zacznie strzelać, co, jak sądzę, jest nieuniknione, najpierw padnie na nas.

I wtedy już było wiadomo, że ją lubię.

Na pierwszej sesji zagraliśmy parę kawałków AC/DC.

– Co zrobimy? – spytał Leo, spoglądając na nas. – Co wszyscy znamy? – Patrzył prosto na mnie, co o mało nie skończyło się katastrofą dla mojej bielizny. – Co potrafisz?

Zabrzmiało tak, jakby podejrzewał, że nic. Przez sekundę tak zresztą było.

– Może AC/DC? – W końcu wszyscy znali te kawałki. – You Shook Me All Night Long?

Rzucił groźne spojrzenie Nai, która w milczeniu wydobyła riff ze swojego basu.

Rose wzruszyła ramionami.

– Nie mój styl, ale czemu nie.

– Dobra. To może tak? – Leo dołączył do Nai serią dźwięków, brudnych i hałaśliwych, totalnie wyjebanych.

To było naprawdę dobre.

– Nieźle – pochwaliła Rose, kiwając głową.

Widać było, że bardzo stara się nie okazywać, jakie zrobił na niej wrażenie. Moje spojrzenie powędrowało do Nai – na szczęście nie była typem gaduły – pałeczki wybiły rytm do wtóru linii basu. Nai zaczęła liczyć.

– Trzy, cztery…

Nasz pierwszy raz był piękny. Jak pierwsza przejażdżka na rollercoasterze, jak pierwszy pocałunek: idealne porywające uczucie, motyle w brzuchu, spełnienie moich marzeń z samotnych domowych sesji przy perkusji. Między mną a Nai nigdy nie padło nawet jedno słowo, a teraz nasze instrumenty połączyły się w idealną całość, tworząc podbudowę pod gitarę Leo, aż wreszcie wszystkie dźwięki razem zaczęły brzmieć jak znany nam utwór, chociaż nawet nie wiedzieliśmy, że go znamy.

Rose, ze spuszczoną głową, z włosami opadającymi na twarz, zaczęła śpiewać. Spojrzeliśmy na nią, wytrąceni z równowagi brzmieniem jej głosu, głębokim i chrapliwym, surowym, jakby paliła po dwadzieścia dziennie, co zresztą pewnie było prawdą. Jej głos pochwycił mnie, walnął prosto w serce. Wydawało się niemożliwe, by moje uwielbienie dla niej mogło być jeszcze większe, ale jednak.

Nie znała słów, więc zaczęła wymyślać je na poczekaniu, śmiejąc się i śpiewając jednocześnie. Uniosła głowę, zdjęła mikrofon i posłała Naomi szeroki uśmiech.

Naomi z anime

stylowa dziewczyna

lubi nosić peruki

czy lato, czy zima.

Nai odwzajemniła się podobnie szerokim uśmiechem. Wtedy Rose przeniosła spojrzenie na Leo.

Leo jest wysoki

oraz bardzo seksy

gdyby zioła nie jarał

byłby jeszcze lepszy.

O rany, myśl, że zaraz być może ułoży zwrotkę o mnie, wydawała się jednocześnie wspaniała i przerażająca. Kiedy na mnie spojrzała, gra na perkusji stała się nagle bardzo trudna.

Red to postać skryta

więc lepiej nie pytaj

pióra ma nieziemskie

jak jakiś kosmita.

No tak, nie zaserwowała mi komplementów jak Leo, ale nie wypomniała też nędznego wzrostu czy wagi, więc w moich uszach jej słowa brzmiały jak list miłosny.

Daliśmy czadu. Wściekłość Leo przesączała się do dźwięków gitary, cięła powietrze na pasma rytmu. Perkusja parła do przodu, wprost do serca utworu, porywając po drodze Nai. Rose darła się co sił w płucach, mocno, surowo, po prostu zajebiście, a kiedy kawałek dobiegł końca, bez słowa zaczęliśmy od początku, tym razem jeszcze lepiej, a kiedy skończyliśmy, spoceni i ledwo żywi, okazało się, że drzwi do sali stoją otworem, a do środka zagląda chyba ze dwadzieścioro ludzi. Wszyscy zaczęli wiwatować, pokrzykiwać i klaskać.

– Wypierdalać! – poradził im Leo, po czym odwrócił się do mnie z uśmiechem. – Będzie dobrze.

Po raz pierwszy w życiu ogarnęło mnie poczucie, że jestem kimś.

4

Szpital został daleko za nami. Wczesny wieczór bierze miasto w objęcia, a my idziemy do parku, tego samego parku, w którym bawiliśmy się w dzieciństwie, chociaż nie razem, rzecz jasna. Dzieciaki już sobie poszły, jest pusto. Siadamy pod zjeżdżalnią, nikt się nie odzywa. Cisza jest dobra. Wspaniale, że możemy tu przyjść i nic nie mówić, wiedząc przy tym, że chcemy po prostu być razem. To właśnie dał nam wszystkim ostatni rok, dał nam cel i przyczynę, a tego wcześniej żadne z nas nie miało. Siebie nawzajem.

Osobno każdy z nas był chaosem, samotnym atomem, zagubionym i miotającym się bez sensu, czekającym, aż ta część życia wreszcie minie, żeby zacząć żyć naprawdę, żeby się wyzwolić. Ale potem pojawił się zespół, Mirror, Mirror, nazwany tak przez Rose, która powiedziała, że razem jesteśmy najuczciwszym lustrem ze wszystkich luster.

I dzięki Mirror, Mirror jesteśmy. Razem. Silniejsi. W każdym razie tak nam się wydawało, bo musiało istnieć jakieś słabe ogniwo, coś, co sprawiło, że Naomi się od nas oddzieliła, zagubiła, a żadne z nas tego nie dostrzegło. Nie jesteśmy w stanie rozmawiać teraz o tym, co właściwie doprowadziło nas do tej chwili, w której właśnie się znajdujemy.

Nai jest naszą najlepszą kumpelą, a żadne z nas nie ma pojęcia, dlaczego uciekła albo dlaczego… Nie przychodzi mi do głowy żaden powód, dla którego miałaby skoczyć z mostu do czarnej wody, której tak się bała.

Siedzimy w milczeniu i nikt nie chce wracać do domu. Każde z nas ma swoje powody. Moje: mama pewnie właśnie wypija swoją trzecią wódkę z colą, a tata jest bardzo zajęty posuwaniem najnowszej laski.

Leo pierwszy przerywa milczenie.

– Kurwa, zróbmy coś.

– Przecież coś robimy. – Rose mocno odchyla głowę do tyłu i opiera ją o malowany metal pokryty wydrapanymi imionami i przekleństwami, tak że widać całą jej szyję. – Marnujemy młodość w parku. Jak na porządnych nastolatków przystało.

– Nie to miałem na myśli – odpowiada Leo. – Zróbmy coś fajnego. Piguły, klub. Powinniśmy się najebać, tak jak powiedziała Rose.

– Jestem spłukana. – Rose ziewa. – Masz coś przy sobie? Napierdolimy się tutaj.

– W poniedziałek?

Te słowa naprawdę wyszły z moich ust? Przynajmniej udało mi się ją rozbawić.

– Jezu, Red, ale ty pierdolisz – mówi, przy każdym słowie uśmiechając się coraz szerzej. – Czego chciałaby Naomi? Leży tam, walcząc, kurwa, o życie, a my tu siedzimy jak… banda palantów. Co by nam powiedziała?

– Nai zaproponowałaby kino, klub książkowy czy inne takie – stwierdza Leo, marszcząc nos. – Albo jakieś totalnie mroczne anime. Uwielbia takie rzeczy.

– No to już. – Chwytam się okazji, żeby zrobić coś niezwiązanego z zażywaniem narkotyków czy późniejszym kacem, zaciągam resztę do siebie na maraton Kuroshitsuji.

Nie chodzi o to, że całkiem unikam używek, ale wiem, co dragi i alko robią z ludzi. Nie chcę, żeby mnie to spotkało.

Poza tym ten serial należy do moich i Nai ulubionych, jest w nim pełno wiktoriańskiego gotyku, japońskiego mroku i cross-dressingu. Powstał sekretny plan, żeby przebrać się za postaci z Kuroshitsuji na kolejny Comic Con. Leo i Rose nic o nim nie wiedzieli, na pewno nie zmieniliby zdania na nasz temat, ale nigdy, do końca życia, nie przestaliby nam tego wypominać. Plan obejmował własnoręcznie zaprojektowane kostiumy i perukę kupioną na Camden, ale potem… Cóż, świat stanął na głowie.

Łóżko. Mój pokój.

Kiedy tego lata, niedługo po tym, jak zniknęła Nai, mama zobaczyła czarne ściany, wywróciła oczami i powiedziała:

– Poddaję się.

W odpowiedzi usłyszała:

– Poddałaś się dawno temu.

Podobają mi się czarne ściany, pokój wydaje się taki bezpieczny, przytulny. Ale to, co najlepsze w tym pokoju, to mój sprzęt, który zajmuje połowę przestrzeni, jedyna rzecz, na której naprawdę mi zależy. Oszczędzanie na niego trwało dwa lata, mama zgodziła się tylko dlatego, że myślała, że zmienię zdanie, kiedy uzbieram całą sumę. Ale tak się nie stało. Dwa lata wyprowadzania psów, mycia samochodów i układania towarów na sklepowych półkach. Nie mogli mi zabronić. A teraz stoi sobie w kącie. Uwielbiam na niego patrzeć. Uśpiony i gotowy, czeka, by wreszcie narobić takiego hałasu, aż obudzi się cała dzielnica. Kiedy zdejmę nakładki wyciszające.

Teraz na łóżku siedzą Leo i Rose. Leo ma półprzymknięte powieki, prawie przysypia, nie śledzi akcji zbyt uważnie, Rose oplata ramieniem moją szyję, z policzkiem opartym o moje ramię. Czuję jej ciepły oddech na skórze. Pachnie cytryną i dymem, co jest o tyle dziwne, że Rose nie pali. Za bardzo dba o głos.

Jakoś na chwilę wyleciało mi z głowy, że mamie od kilku miesięcy totalnie odbija. Nie winię jej, tata nawet nie próbuje się już kryć. Ale mam jej za złe, że ona obwinia mnie. Staram się widywać ją jak najrzadziej, niemal udało mi się zapomnieć, że ona też mieszka w tym domu. Ale na widok Leo i Rose mama natychmiast przybiera tę swoją odrażającą pozę, szczerzy się jak jakiś walnięty klaun, proponuje coś do picia i przekąszenia: „A może wstawić pizzę do piekarnika? Może zrobić wam popcorn?”. Ja pierdolę. Włoski w koczek, fartuszek, jak u szefowej kuchni z programu o gotowaniu, tyle że ledwo trzyma się na nogach, za mocno macha rękami i za głośno się śmieje. W dodatku obok siedzi Gracie, zajada nuggetsy z kurczaka i ogląda Scooby Doo. Wiem, że kiedy tylko wyjdziemy, mama klapnie na krzesło i wypije kolejnego drinka. Velma zdemaskuje kolejnego złoczyńcę, a Gracie dalej będzie przeżuwała kurczaka.

Dłoń Rose – krótko obgryzione paznokcie, pulchne palce ozdobione srebrnymi pierścionkami – wsuwa się w moją dłoń. Jest mi ciepło i sennie, siedzę między dwójką najlepszych przyjaciół. Leo dostrzega nasze złączone dłonie, jego warga drga z dezaprobatą.

Nagle ktoś puka do drzwi. W szparze pojawia się tata czy raczej jego głowa. Normalnie nigdy do mnie nie zagląda, co znaczy, że teraz czegoś chce.

– Wszystko w porządku? – pyta. – Słyszałem o Naomi. Co z nią?

– Jeszcze nie wiadomo – odpowiadam. – Cud, że żyje.

– No tak… – Tata się nie rusza. – Co się z nią stało?

– Nie mam ochoty teraz o tym rozmawiać – mówię. – Pewnie będzie w wiadomościach.

– Słusznie… No, nie róbcie niczego, czego ja bym nie zrobił.

No nie, tato, zamknij się.

– Nie wyobraża pan sobie, jak tu jest nudno. – Rose posyła mojemu tacie szeroki uśmiech, a on się rumieni. Rose już nie trzyma mnie za rękę. – Przydałby się prawdziwy mężczyzna.

– Po tym odcinku chyba kończymy wieczór, co? – Wchodzi za próg, wpatrzony w nogi Rose.

– Chcemy obejrzeć jeszcze jeden – odpowiadam, wstając z łóżka.

Podchodzę do drzwi i mniej lub bardziej subtelnie wypycham go na korytarz.

– Wychodzę, więc do jutra.

– Wychodzisz? – Wbijam w niego wzrok. – Dopiero przyszedłeś, a jest po dziesiątej.

– A ty co? Jesteś, moja mama? – Śmieje się, patrząc na Rose ponad moim ramieniem. – Wiesz, jak wygląda moja praca. Połowa obowiązków polega na podtrzymywaniu kontaktów. Nie mam wyboru.

– Kto by pomyślał, że bycie radnym to taka ekscytująca zabawa.

– To praca. – Patrzymy na siebie przez chwilę i wiemy, że on kłamie.

Pewnie powinno mnie ruszać picie mamy i dziewczyny taty, powolny rozpad rodziny, kiedyś normalnej i szanowanej, która jeszcze próbuje podtrzymywać pozory. Ale mam to gdzieś, mam gdzieś ich wszystkich, z wyjątkiem Gracie.

Po chwili Rose kładzie głowę na moim ramieniu.

Minutę później zaczyna chrapać, a Leo i ja wybuchamy śmiechem.

– Mordy w kubeł – mruczy i znów zasypia.

Rose and Red, 108 dni

Rose

Dzięki za dzisiejszy wieczór. Po tym wszystkim, co się wydarzyło, naprawdę było fajnie.

Red

Tak fajnie, że zasnęłaś!

Rose

Noooo, tak wyglądało, ale w środku byłam czujna i sprawna jak ninja.

Red

Co porabiasz?

Rose

Słucham, jak tatko pieprzy się z krową. Ohyda.

Dwie świnie uprawiające seks. Kliknij, by obejrzeć

Red

Mój przynajmniej wychodzi, nic nie słychać. Za to często słyszę, jak mama rzyga.

Rose

Bleeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

Red

Wszystko OK? Ten dzień był porąbany, Nai w szpitalu i w ogóle. Wciąż do mnie nie dociera.

Rose

Idziemy znowu jutro po szkole?

Red

Aha. Czyli OK?

Rose

Najebałam się whiskaczem taty, więc super.

Red

Nie wygłupiaj się.

Rose

Nie wygłupiam się, pełna powaga.

Red

To nie zadław się własnymi wymiotami, OK?

Rose

OK.

Red

Rose, co do jutra . . .

Rose

. . .

Rose

. . .

Rose

. . .