Maciej Adamski

Odmienić los

Moje wiersze

Ilustrator Maciej Adamski

Korektor Paulina Jaguś

© Maciej Adamski, 2021

© Maciej Adamski, ilustracje, 2021

Trzeci tomik stanowi podsumowanie dotychczasowej przygody z poezją. To zbiór 150 wierszy, które stanowią swoją własną historię. Dodatkowo zawiera nowe ilustracje. „Odmienić los” tworzy odbicie tego co w życiu jest nieuchwytne — chwil, wrażeń oraz zmysłów.

ISBN 978-83-8245-170-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Odmienić los

Kilka słów wstępu

Jeśli chcesz

Wiersz miłosny

Obok mnie

Tolerancja

Mała żabka

Uczta zmysłów

Jak odnaleźć

Pani Jesień

Kawaler

Przypomnij mi

Zdradzony

Pokerowy stół

Ciężki dzień

Jak zapomnieć

Zgadywanka

Pierwsza dama

Stare imię

Jeszcze zdążysz

Szukaj mnie

Siostry

Ocean trosk

Zjazd rodzinny

Pisarz nieszczęśliwy

Zakochani

Kiedy odejdę

Balkonowy widok

Kolejna zgadywanka

Opuszczony

Pani Zima

Gdybym był

Poszukiwany

Szukałem

Usłysz mnie

Otworzyć bramy

Nieznajoma

Złota gwiazda

Nienawiść

Pierwszy bal

Sztuka latania

Król cierpiących

Na parkiecie

Panna Wiosna

Moja Warszawo

Nie łatwo

Proste życie

Złoty deszcz

Jesteś

Trochę wiary

Nie jestem

Ktoś nowy

Szukam słów

Mali ludzie

Wybuduję dom

Uciekłaś

Nowy rok

Toast

Stary dom

Jeden gest

Uszaty los

Panie listonoszu

Spowiedź

Poranek

Wczesne marzenia

Odpust

Matczyna miłość

Poemat

Druga matka

Dwa miesiące

Nocna tęsknota

Pomiędzy

Pechowy dzień

Na cmentarzu

Milioner

Wolny wieczór

Ludzki żart

Wołanie

Pocztówka

Posłuchaj rady

Ludzie wokół

Telewizja

Za dnia

Proste słowa

Życzenia

Przeznaczenie

Dwie dziewczyny

Karuzela łez

Mój ocean

Śpij uszatku

Tacy byliśmy

Balet

Odmienić los

Czekam wciąż

Jej uśmiech

Samotni

Daj proszę

Wiejski milioner

Życie pirata

Możesz

Cztery pory

Leśny wyścig

Niechciana

Przy barze

Zwykłe wyznanie

Wolność

Części zamienne

Smutek

Stworek

Nie umiałem

Wymazałem

Proste przesłanie

Kapryśna dziewczyna

Miasto nocą

Dotykam Cię

Niebieskie słowa

Nie oszukasz

Przyjacielu

Krakowski koncert

Pozwól mi

Maturalna niepewność

Prócz Ciebie

Weselne przeznaczenie

Plotki nocą

Winny

Muzyczna tolerancja

Szary pionek

Miłosne starania

Kinowy wieczór

Ostatnia zgadywanka

Jeszcze raz

Most

Śniadanie życia

Motyle

W drogę

Chwilowa radość

Kwiaty

Pod sercem

Nie zatrzymasz

Lekcja

Panorama zdarzeń

Pedagog dusz

Pusta kartka

Cisza marzeń

Wspólne niebo

Wiosenny park

Wiejski spokój

Zimna noc

Uwierz

Babciu

W dyskotece

Ostatni wiersz

Podziękowania

Kilka słów wstępu

Trzymasz w ręku trzeci tomik, który zawiera 120 nowych wierszy, a także 30 wybranych z poprzednich tomików. Po cichu liczę, że ich wybór przypadnie Ci do gustu, podobnie jak nowe wiersze i ilustracje.

Jest to zakończenie pewnego etapu mojej przygody z poezją. Nadszedł czas, by podsumować ten epizod.

PS Najlepiej czytać przed szóstą rano, jeżeli lekarz nie przepisze inaczej.

Maciej Adamski

Jeśli chcesz

Jeśli chcesz boksera,

zdobędę każdy ring

Jeśli chcesz poetę

wypełnię Tobą myśl

Jeśli chcesz malarza,

będziesz każdą z barw

Jeśli chcesz aktora,

zakryj moją twarz

Jeśli chcesz artystę,

sztuką spłonie dom

Jeśli chcesz partnera,

podaj mi swą dłoń

Wiersz miłosny

Gdy poeta się przebudzi,

Twoje serce chce nakarmić

Gorzkie chwile wierszem studzić,

myślą złotą żar rozpalić

Jedno słowo może wiele,

bezimienni wciąż się śmieją

Poczuj słońce, kiedy wieje

odbuduje swą nadzieją

Wzrok do góry dzisiaj zwracaj,

chmurą przekaż gest radosny

Nigdy więcej tam nie wracaj,

dokończ ze mną wiersz miłosny

Obok mnie

Spłonę w piekle, by Cię chronić

niebo złote Ci przybliżę

Twoje dary będę nosić,

z samym diabłem akt podpiszę

Tyś jedyna wzrok mi skradła,

serca bicie w panowaniu

Ześlij na mnie gwiazdy światła,

wołam Ciebie na rozstaju

Twoja nagość mnie wchłonęła,

najpiękniejsza z Bożej racji

Jesteś kluczem do spełnienia,

tej miłości bądźmy warci

Tolerancja

Nie zapyta Cię o kolor,

Nie zapyta też o adres

Uszanuje cudze kredo,

zrozumienie w niej nie zaśnie

Nie poczuwa się sędziną,

fundamentem jest kultury

Dobre myśli w niej nie zgasną,

jednym słowem pali mury

Niechaj będzie z nami zawsze,

niezależnie od wydarzeń

Zapamiętaj siostro, bracie,

być człowiekiem w pełnej krasie

Mała żabka

Była sobie pewna żabka,

której bólem była czkawka

Bociek z góry ją usłyszał,

w planach żabki wnet namieszał

Co mam zrobić, gdzie się schować

jak swą zieleń uratować

Dłużej nad tym nie myślała,

i pod wodę się wybrała

Mogę czekać ile trzeba,

ma cierpliwość sięga nieba

Twoja czkawka Cię zdradziła,

wyłaź szybciej czas przemija

Może jednak się zgadamy,

jestem tylko płazem małym

Bociek prośbę w mig przemyślał,

tak kumpele nową zyskał

Uczta zmysłów

Jakże bliski jest nasz taniec,

gdy na nowo Cię odkrywam

Wciąż smakuję Twego ciała,

nad spełnieniem się pochylam

Oddech głębszy nas kieruje,

w Tobie szczyty uniesienia

Ust namiętnych nie oszczędzaj,

jesteś źródłem podniecenia

Tak tworzymy jedną całość,

by nasycić głód miłosny

Wszak w wieczności czuję małość,

pragnę wiecznych doznań nocnych

Jak odnaleźć

Jak odnaleźć nie zgubione,

co w zasięgu wzroku jest

Jak zdobywać już zdobyte,

co chwilowe jest jak sen

Jak rozpoznać już poznane,

w szarym ciężkim długim dniu

Jak ocalić ratowane,

pośród chętnych ponad stu

Pani Jesień

Kruchym liściem świat maluje,

wolnym krokiem zwiedza las

W swoim stylu przemebluje,

kiedy lato pójdzie spać

Chmurom większą rolę daje,

dniom gorącym mówi nie

Rozpoczyna wolny taniec,

bo już zima szybko brnie

Nocą tańczy coraz dłużej,

wiatrem pieści resztki gniazd

Liśćmi ścieli parki duże,

Pani Jesień nadszedł czas

Kawaler

Nie myślałeś o rodzinie,

co noc chciałeś mieć dziewczynę

Unikałeś strzał amora,

jednak przyszła w końcu pora

Jest królową Twego nieba,

istny anioł nie kobieta

Jest zbawieniem Twego świata,

dachem ciepła kiedy pada

I choć nikt nie dawał wiary,

oczekujesz na bociany

Drugi pokój już szykujesz,

małe pisklę nadlatuje

Przypomnij mi

Zapomniałem czym jest miłość,

choć szukałem jej zachłannie

W moim oknie świeci litość,

zaślepiona płaczem marnie

Przypominaj mi najdroższa,

tyś jedyną gwiazdą w niebie

Ma paleta wciąż uboższa,

gdy w zasięgu braknie Ciebie

Nową przystań więc zbudujmy,

gdzie wiecznością żyją chwile

Dobrych okien nie żałujmy,

będą piękne jak motyle

Zdradzony

Ponad szczyty chce się wznieść,

by zachować stan spokojny

Ile człowiek może znieść,

jednym słowem zgasić wojny

Nie dotykam dobrej struny,

zaczynają grabieć ręce

Nad mą głową zimne nuty,

kruche brzmienie w mojej wnęce

Podsumujmy kilka znaczeń,

zanim zbawca się ukaże

Krucha prawda pełna wrażeń,

będę czekał ile każesz

Pokerowy stół

Kłamstwem karmią się wzajemnie,

chęć wygranej jest przed Biblią

Mają w dłoniach tylko karty,

choć przy stole są religią

W głowach same brudne myśli,

prawda różne imię nosi

Pieniądz inna kolej rzeczy,

na coś więcej się zanosi

Słyszę szelest, głos wygranej,

błyszczą oczy wśród karcianych

Nie oglądaj się za siebie,

jesteś w gronie tych skazanych

Ciężki dzień

Szef od rana Cię pogania,

Twoim kosztem błąd naprawia

Już po schodach wchodzisz z trudem,

zaraz padniesz ciężkim trupem

Nie pomoże nawet kawa,

choćby z cukru była cała

Coraz częściej szukasz mocy,

kto Ci wręczy dar pomocy

Nie ma rady moi mili,

aniołowie się skończyli

Trzeba przerwać wyścig szczurów,

czas opuścić śliskich wujów

Jak zapomnieć

Jak zapomnieć Twoją twarz,

jak utopić myśli trudne

Zamalować zdrady strach

i wybielić kadry smutne

Jak mam spalić nasze stroje,

piękne róże dookoła

Sercem czuje zapach słodki,

ciężkim żalem ciągle wołam

List kolejny zaraz skończę,

znów go schowam pod poduszką

Złapać miłość jeszcze zdążę,

usypiany serca nutką

Zgadywanka

Na mych plecach noszę domek,

choć powolny ze mnie ziomek

Mam też całkiem duże rogi,

lecz nie ujrzysz u mnie nogi

Ja z kolei mam już nóżki,

sto skarpetek no i butki

Jestem dłuższy od kolegi,

który w domku ciągle siedzi

Straszne wolne z was chłopaki,

w naszej pracy nie ma takich

My w tunelach pracujemy,

pracą ciężką świętujemy

Na tym kończę już opisy,

których zwierząt wiersz dotyczy

To pytanie wam zostawiam,

całym sercem was pozdrawiam

Pierwsza dama

Pod wysokim niebem,

głośne słyszę szepty

Krzyczą wewnątrz Ciebie,

serca słodkie teksty

Prawda też przemawia,

pośród ust zamkniętych

Piękno jest silniejsze,

w gronie ust zastępczych

Boś Ty pierwszą damą,

innych nie pamiętam

Tobie parki grają,

szczęście Ci zawdzięczam

Stare imię

Tak niewiele dziś potrzeba,

żeby odszedł anioł stróż

Być samotnym jak ta rzeka,

której imię przykrył kurz

Ciężar powiek domek spalił,

drobnym pyłem każda z kart

Los ze śmiechu się zadławił,

w środku burzy będzie spał

W mym albumie zdjęć ubywa,

kruche kości czują kres

Ciężkim żalem ból odkrywa,

opuszczony jak ten pies

Jeszcze zdążysz

Jeszcze zdążysz adorować,

niewinności oczu blask

Czułe chwile aranżować,

wrócić do kobiecych łask

Jeszcze zdążysz przed odlotem,

podarować kwiatów deszcz

Zwiedzić miłość wolnym krokiem,

nim kurtyna zrzuci zmierzch

Jeszcze zdążysz się zatracić,

w namiętności poczuć głód

Lat minionych długi spłacić,

tylko serca mową mów

Szukaj mnie

Spróbuj mnie odnaleźć,

nim zadzwoni gong

Serce zacznie maleć,

gdy opuścisz tron

Szukaj mnie powoli,

pośród płaczu gór

Przeszłość czasem boli,

żadnych innych ról

Morza prawdy spytaj,

koncert daje wiatr

Więcej już nie znikaj,

kwitnie róży kwiat

Siostry

Z jednego miasta,

łagodny nurt

Od jednej matki,

zalążek dróg

Te same więzy,

ta sama krew

Siostrzana miłość,

dzielony sen

Choć lata lecą,

ten krąg wciąż trwa

Jak ramię w ramię,

wypełnia czas

Dla kochanej ciotki Magdy i Mamy

Ocean trosk

Mewy śpiewem usypiają,

nad ich darem schylam kark

W swojej bieli lot nadają,

złota plaża naszych kart

Okres piasku tu panuje,

oceany aż po świt

Fala morska wciąż pracuje,

ciche kroki będzie kryć

Suche miejsca już czekają,

lecz ja tutaj wolę trwać

Codziennością zapraszają,

tak przeminął błogi czas

Zjazd rodzinny

Wiejskim chlebem pachnie dom,

zapach wspomnień się unosi

Skromna przystań, cichy ląd,

sąd przykazań tu nie głosi

Stół drewniany na podwórzu,

niechaj w oczach rośnie sad

Piękno chwili na tym wzgórzu,

zatrzymany w locie czas

Marzeniami się dzielimy,

przy okręgu pełnym dzieci

Tej przyszłości pościelimy,

by nam wyszła wprost naprzeciw

Pisarz nieszczęśliwy

Jestem pisarzem nieszczęśliwym,

los artysty jest burzliwy

Co napiszę idzie w diabły,

moje księgi serc nie skradły

Ta komedia do niczego,

nie rozśmieszy nic takiego

Takie hasła ciągłe słyszę,

w gabinecie płac nie wiszę

Chociaż krwawi serce moje,

co ma wisieć nie utonie,

Nie uklęknę przed porażką,

prędzej stanę się sprzątaczką

Zakochani

Jakże piękni w tej miłości,

chociaż wczoraj się nie znali

Zapomnieli swej przeszłości,

w chwili kiedy się poznali

Dla nich wiecznie będzie jasno,

póki miłość będzie słońcem

W gęstym tłumie im nie straszno,

póki serca będą głosem

Ciągle gonią proste słowa,

ubierane są z chwil złotych

Dusza jest ich pragnień głodna,

rytualnych tańców nocnych

W drodze po lepsze jutro

Kiedy odejdę

Kiedy w końcu już odejdę,

mej osoby nie wspominaj,

Moich wierszy nie wyczytuj,

moje słowa zapominaj

Pozwól odejść bezszelestnie,

niczym śniegi ciepłą wiosną

Jakże suche będą deszcze,

w listopadzie prośby spoczną

Proszę zostań jeszcze trochę,

póki patrzeć nadal mogę

Chociaż na tę krótką chwilę,

nim wybiorę się w mą drogę

Balkonowy widok

Z balkoniku wszystko widać,

bez tajemnic miejski byt

Gwar ulicy cały słychać,

po kłębuszku w drobną nić

Znów na nowo zakochani,

po kolejnej wojnie słów

Chociaż wczoraj tacy mali,

nie założą nowych szwów

I sąsiedzi znów skłóceni,

niepotrzebne kilka zdań

W swoich racjach zagubieni,

jednym ruchem jest szach mat

Zatem siedzę obserwuję,

co nowego daje świt

Jaki obraz namaluje,

co umieści dzisiaj w nim

Kolejna zgadywanka

Długa szyja sięga nieba,

wszystko widzę już z daleka

Moim domem jest Afryka,

na tym temat już zamykam

Lecz to ja tam królem jestem,

rządzę wszystkim każdym gestem

Moja władza jak twa szyja,

granic tutaj żadnych nima

Dla nas banan jest ważniejszy,

po nich ogon jest weselszy

Wciąż skaczemy tu po drzewach,

więcej w życiu nam nie trzeba

Mam nadzieję, że już wiecie

po opisach odgadniecie

Jaki zwierzak opisany,

duży, groźny i ten mały

Opuszczony

W pustym łożu znów się budzę,

oddech żalu nad pościelą

Solą grzechów się uduszę,

żeby skończyć z tą nowelą

Coraz trudniej jest mi wstawać,

pamiętajcie o mnie mili

Nie mam z czego dłużej dawać,

oprócz wspólnej jednej chwili

Wielkie słowa w małym świecie,

mokry czekam pod gazetą

Na tej stacji echo niesie,

żeby istnieć być planetą

Pani Zima

Białym płatkiem świat ozdabia,

z mrozu szyje długi szal

Na jej ucztę trwa parada,

ozdób leśnych nam nie żal

Dzień przejmuje odcień nocy,

mgłą zasłania oczu blask,

W środek bieli zaraz wskoczy,

by powrócić w stronę łask

Teraz dzieci już się bawią,

jasnych śnieżek cały stos

Dużo frajdy z tego mają,

chociaż zima raz na rok

Gdybym był

Gdybym był lekarzem,

każdemu dałbym serce

Człowiek niech zostanie,

żeby życie było lepsze

Gdybym był muzykiem,

w melodie wplotę wiatr

Szept wyznaczę krzykiem,

nutami spiszę świat

Gdybym był piekarzem,

z miłości piekłbym chleb

Tak kierował czasem,

by tęskniąc pachniał sklep

Poszukiwany

Mów nam szybko gdzieś Ty był,

gdzieś o której nam się zmył

Cała paczka od tygodnia,

szuka Ciebie w każdych portach

Byłeś dla nas żywym śmiechem,

martwiliśmy się o Ciebie

I byliśmy mówię szczerze,

w licznych barach i w kościele

Na tym dzisiaj zakończymy,

Twoja kolej bądź Ty winny

Słowem jednym nie przeprosisz,

ciężar zdrady będziesz nosił

Szukałem

Szukałem prawdy pośród kłamstw,

diamentu między skałami

Róży w środku traw,

chwili ciszy nad brawami

Wygranej wśród upadków,

wolności w morzu zasad

Spokoju wzdłuż wydatków,

w leśnych kręgach stoi pałac

Szukałem jak ślepy we mgle,

miastowy w starym lesie

Tłumacząc każdy mój sen,

by na końcu spotkać Ciebie

Usłysz mnie

Chmuro błękitno biała,

usłysz głos cierpiący

Tobie jednej się spowiadam,

jestem wciąż wierzący

Gdy słońce zacznie maleć,

przeczytam moje troski

Jak z księgi bardzo starej,

by odżył klimat włoski

Wczesnym rankiem cicho przyjdę,

czarna płyta dla nas gra

Nikt nie zrobi nam już krzywdę,

innym teraz wieje wiatr

Otworzyć bramy

Stworzony w bólu,

wykuty z cierpienia

Rodzi się koniec,

koniec tracenia

Wzrok już upadły,

w górę nie spojrzy

Mnożą się modły,

w zaciszu wojny

Proszę więc skrycie,

otwórzcie bramy

Daruj me życie,

w bólu czekamy

Nieznajoma

Tyle pytań w głowie siedzi,

daruj nutę zapomnienia

W sercu szukam odpowiedzi,

ukrywany szlak pragnienia

Tajemnicą obraz tworzę,

balsam siły ukojenia

Tęskno w każdej czasu porze,

coraz bliżej me marzenia

Gestem choćby mnie obdaruj,

więcej dzisiaj nie potrzeba

Resztki mocy dziś uratuj,

by być bliżej Twego nieba

Złota gwiazda

Zasypiamy wciąż pod gwiazdą,

choć z tej dwójki Ty się boisz

Ozdabiamy ją kokardą,

od miłości już nie stronisz

Odnajdziemy drogę szczęścia,

wiosną chłodu nie poczujesz,

Niechaj inni dalej kradną,

więcej tego nie spróbujesz

Aż złapiemy obietnicę,

którą w sercu znów gonimy

Dziś wyznaczmy tę granicę,

szczyptą szczęścia dopełnimy

Ciche serce naszych pragnień

Nienawiść

Opuść mój dom,

i więcej nie wracaj

Usypiasz rozum,

na kolce upadam

Szumi rozsądek,

gdy jesteś blisko

Nie dam Ci tego,

odleć już szybko

Dalej sam jadę,

a ty wysiadasz

Spokój zostanie,

innych podkradaj

Pierwszy bal

Dziś od rana tremę mam,

chociaż wszystkich dobrze znam

Mała wioska w środku miasta,

poziom tremy ciągle wzrasta

Jak zagadać kontempluję,

kumpel z ławki nie próżnuje

Tłum kobiecy ścian nie broni,

sam jedyny w swej niewoli

Środek nocy właśnie mija,

moja szansa się skończyła

Trzeba wracać do chałupy,

sam dziś zasnę do poduchy

Sztuka latania

Jeśli zechcesz kiedyś latać,

będziesz musiał skoczyć

Prosto w stronę do słońca,

w krople deszczu wkroczyć

By dogonić piękno tęczy,

ciepło z chłodem poprzeplataj

Nie oszukasz rąk sumienia,

w swojej prawdzie nie przestawaj

Gdy zdobędziesz szczyt czekany,

niech wysokość Ci nie straszna

Świat zdobyty będzie dany,

niczym w duchu Twoja gwiazda

Król cierpiących

Jego ręce leczyły,

choć nie pytały

Sercom wzrok nawracał,

gdy inne się śmiały

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.