Śniącym.

Oprócz tej ziemi i oprócz rasy ludzkiej
istnieje świat niewidzialny
i królestwo duchów. Ten świat nas otacza,
gdyż jest wszędzie[*].

Charlotte Brontë

Przekleństwo

Lubię sobie wyobrażać, że na początku było nas więcej. Wydaje mi się, że niewielu, ale na pewno więcej niż teraz.

Jesteśmy mniejszością, której świat nie akceptuje, chyba że jako wytwór fantazji, ale nawet to jest zakazane. Wyglądamy jak inni. Czasem zachowujemy się jak inni. W wielu przypadkach jesteśmy jak inni. Jesteśmy wszędzie, na każdej ulicy. Na pozór prowadzimy normalne życie, ale kryje ono w sobie coś jeszcze.

Nie wszyscy z nas wiedzą, kim jesteśmy. Niektórzy umierają, nie wiedząc o tym. Inni wiedzą, dlatego nigdy nie pozwolimy się złapać. Ale istniejemy.

Uwierzcie.

Od ósmego roku życia mieszkałam w części Londynu zwanej dawniej Islington. Uczęszczałam do prywatnej szkoły dla dziewcząt, po ukończeniu której, w wieku szesnastu lat, należało iść do pracy. Był rok 2056 albo, według kalendarza Sajonu, AS 127. Oczekiwano, by młode kobiety i młodzi mężczyźni zarabiali na swoje utrzymanie w jakikolwiek możliwy sposób, zazwyczaj stojąc za barem.

W przemyśle usługowym było mnóstwo pracy. Ojciec myślał, że będę wiodła proste życie, że jestem bystra, ale pozbawiona ambicji, i że będę w pełni zadowolona z jakiegokolwiek zajęcia.

Ojciec jak zwykle się mylił.

Od szesnastego roku życia pracowałam w kryminalnym podziemiu Sajon Londyn – SajLo, tak nazywaliśmy to na ulicach. Pracowałam wśród bezwzględnych gangów jasnowidzów, gotowych wyeliminować się nawzajem, byle tylko przeżyć. Stanowiliśmy część syndykatu cytadeli, którym przewodził Zwierzchnik[1]. Zepchnięci na margines społeczeństwa zostaliśmy zmuszeni do działalności przestępczej, aby móc funkcjonować. Z tego powodu jeszcze bardziej nas znienawidzono. Nie pozostawaliśmy dłużni.

Odnalazłam swoje miejsce w tym chaosie. Byłam faworytą, protegowaną mim-lorda. Moim szefem był Jaxon Hall, mim-lord odpowiedzialny za teren I-4. Sześcioro z nas podlegało mu bezpośrednio. Nazywaliśmy się Siedem Pieczęci.

Nie mogłam przyznać się ojcu. Był przekonany, że pracowałam w barze z tlenem – to słabo płatne, ale legalne zajęcie. Kłamstwo było mi na rękę. Ojciec nie zrozumiałby, gdybym mu powiedziała, dlaczego spędzam czas z przestępcami. Nie wiedział, że należałam do nich nawet bardziej niż do niego.

Miałam dziewiętnaście lat, kiedy moje życie się zmieniło. Już wtedy moje imię było znane na ulicach. Po ciężkim tygodniu na czarnym rynku zaplanowałam spędzić weekend z ojcem. Jax nie rozumiał, dlaczego potrzebowałam od niego odpocząć; dla niego nie liczyło się nic poza syndykatem, ale nie miał rodziny, tak jak ja. W każdym razie żyjącej rodziny. Mimo że nigdy nie byłam z ojcem blisko, czułam, że powinnam utrzymywać z nim kontakt – czasem zjeść wspólną kolację, innym razem zadzwonić, kupić prezent na Święto Listopadowe. Jedyny szkopuł to niekończące się pytania. Jaką mam pracę? Z kim się przyjaźnię? Gdzie mieszkam?

Nie potrafiłam mu się przyznać. Prawda była niebezpieczna – osobiście mógłby mnie wysłać do Wieży, gdyby wiedział, co naprawdę robiłam. Może powinnam była powiedzieć mu prawdę? Mogłaby go zabić. Niemniej nie żałowałam, że należałam do syndykatu. Moja praca była nieuczciwa, ale opłacalna. Jax zawsze mówił, że lepiej być wyjętym spod prawa niż martwym.

To był mój ostatni dzień w pracy. Pamiętam, że padał deszcz.

Respirator podtrzymywał moje funkcje życiowe. Wyglądałam, jakbym była martwa, i w pewien sposób byłam: mój duch był częściowo oderwany od ciała. To było przestępstwo, za które mogłam trafić na szubienicę.

Wspomniałam, że pracowałam dla syndykatu – zatem parę słów wyjaśnienia. Byłam pewnego rodzaju hakerem. Nie czytającym umysł, raczej radarem umysłu wchodzącym w zaświaty. Potrafiłam dostrzegać szczegóły sennego krajobrazu i dusze łotrów. Rzeczy, które działy się poza mną. Rzeczy niewyczuwalne dla przeciętnego jasnowidza.

Jax posługiwał się mną jako narzędziem do inwigilacji. Moim zadaniem było śledzić aktywność dusz w jego sekcji. Często zlecał mi sprawdzanie innych jasnowidzów, czy czegoś nie ukrywają. Na początku miałam inwigilować ludzi w pokoju – ludzi, których mogłam widzieć, słyszeć i dotknąć – ale wkrótce uświadomiłam sobie, że potrafię wejść głębiej. Widziałam rzeczy dziejące się w innych miejscach: jasnowidza spacerującego po ulicy, zgromadzenie dusz w Garden. Dopóki byłam utrzymywana przy życiu, mogłam wybrać sobie duszę w promieniu mili od Siedmiu Tarcz. Kiedy więc Jax potrzebował kogoś, aby przekazał mu, co się dzieje w I-4, mogłam być pewna, że zleci to mnie. Wciąż powtarzał, że mam możliwość wejść głębiej, ale Nick nie pozwalał mi spróbować. Nie wiedzieliśmy, jak by się to dla mnie skończyło.

Naturalnie każda forma jasnowidzenia była zakazana, a tę w celach zarobkowych uważano za grzech absolutny. Była na to specjalna nazwa: mim-zbrodnia. Porozumiewanie się ze światem duchów głównie dla pieniędzy. Cały syndykat był na tym zbudowany.

Odpłatne jasnowidzenie było popularne wśród tych, którzy nie mogli dostać się do gangu. Nazywaliśmy to chałturnictwem. Sajon uznawał to za zdradę. Oficjalną metodą karania za takie przestępstwa było uduszenie nitrogenem, promowanym pod nazwą NitKind. Wciąż pamiętam te nagłówki: BEZBOLESNA KARA: NAJNOWSZY CUD SAJONU. Mówili, że to jak zaśnięcie, jak połknięcie tabletki. Niemniej wciąż wieszano ludzi publicznie i stosowano różnorodne tortury za zdradę.

Ja dokonywałam zdrady przez sam fakt, że oddychałam.

Wróćmy do tamtego dnia. Jaxon podłączył mi tlen i wysłał mnie na kontrolę. Przeprowadzałam rozpoznanie pobliskiego umysłu, który często odwiedzał Sekcję Czwartą. Starałam się, jak mogłam, by zobaczyć te wspomnienia, ale coś wciąż mnie powstrzymywało. Ten senny krajobraz był inny niż poprzednie i nawet Jax miał z nim kłopot. Sądząc po nawarstwieniu mechanizmów obronnych, powiedziałabym, że jego właściciel miał kilka tysięcy lat. Ale to nie to. To było coś innego.

Jax był podejrzliwy – właściwie każdy nowy jasnowidz w jego sekcji powinien się meldować co czterdzieści osiem godzin. Jego zdaniem to jakiś inny gang brał w tym udział, ale nikt z I-4 nie miał wystarczającego doświadczenia, by blokować moje rozpoznanie. Żaden z nich nie wiedział, że potrafiłam to robić. To nie mógł być Didion Waite, który stał na czele drugiego co do wielkości gangu w okolicy. Nie byli to też przymierający głodem chałturnicy, którzy bywali w Tarczach. Ani lokalni mim-lordowie, specjalizujący się w przywłaszczaniu dusz. To było coś innego.

Setki umysłów mijały mnie, srebrząc się w ciemności. Ich właściciele pospiesznie przemykali ulicami, a ja nie mogłam rozpoznać tych ludzi. Nie widziałam ich twarzy, jedynie skrawki ich umysłów.

Nie byłam teraz w Tarczach. Moja percepcja znajdowała się bardziej na północ, jednakże nie potrafiłam ustalić gdzie. Podążałam za znajomym uczuciem zagrożenia. Umysł tego obcego był blisko i ciągnął mnie przez zaświaty, jakbym podążała za światłem latarni, rzucał mną pomiędzy innymi umysłami.

Poruszał się szybko, jakby mnie wyczuł. Jakby próbował uciec.

Nie powinnam podążać za tym światłem. Nie wiedziałam, dokąd mnie zawiedzie, a już i tak byłam zbyt daleko od Siedmiu Tarcz.

„Jaxon kazał ci go znaleźć”. Odległa myśl. „Będzie zły”. Ruszyłam naprzód najszybciej, jak mogłam. Sięgnęłam granic swoich fizycznych możliwości. Teraz byłam w stanie rozpoznać ten szelmowski umysł. Nie był srebrny jak inne; nie, ten był zimny i ciemny, niczym lód albo kamień. Zbliżyłam się do niego. Był tak blisko, tuż, tuż… Nie mogłam go teraz stracić…

Nagle zaświaty zatrzęsły się dookoła mnie i w mgnieniu oka zniknęły. Umysł obcego znów był poza zasięgiem.

Ktoś mną potrząsnął.

Mój srebrny sznur − więź pomiędzy moim ciałem i duszą − był wyjątkowo wrażliwy. To pozwalało mi wyczuwać senny krajobraz na odległość. Dzięki temu mogłam też wrócić do swego ciała. Kiedy otworzyłam oczy, Dani wymachiwała latarką kieszonkową przed moją twarzą.

– Źrenice reagują – powiedziała do siebie. – To dobrze.

Danica. Nasz nadworny geniusz, posiadający intelekt porównywalny tylko z umysłem Jaxa. Była ode mnie trzy lata starsza, a jej urok i wrażliwość przywodziły na myśl cios frajera. Kiedy została przyjęta do pracy, Nick zaliczył ją do socjopatów. Jax z kolei twierdził, że po prostu ma trudną osobowość.

– Pobudka! Wstawaj, Śniąca! – Prasnęła mnie w policzek. –Witamy wśród żywych.

Uderzenie zabolało: nie było to miłe, ale dobrze wróżyło. Sięgnęłam, aby odłączyć maskę tlenową.

Moim oczom ukazał się ciemny blask pokoju. Melina Jaxa była tajemną jaskinią kontrabandy: zakazane filmy, muzyka i książki, wszystko upchane na pokrytych kurzem półkach. Kolekcja tanich thrillerów, które w weekendy z łatwością można zdobyć w Garden, zszyta zszywaczem sterta broszurek. To było jedyne miejsce na świecie, gdzie mogłam czytać, oglądać i robić, co mi się podoba.

– Nie powinnaś budzić mnie w ten sposób – powiedziałam. Znała zasady. – Jak długo tam byłam?

– Gdzie?

– A jak myślisz?

Dani pstryknęła palcami.

– No tak, jasne, zaświaty. Sorry. Nie jestem na bieżąco.

Bynajmniej. Dani zawsze była na bieżąco.

Zerknęłam na niebieski wyświetlacz zegara Nixie na maszynie. Dzieło Dani. Nazwała go Systemem Podtrzymującym Życie Śniącego Jasnowidza, czyli SPŻŚJ. Monitorował i kontrolował moje funkcje życiowe, kiedy przebywałam w zaświatach. Moje serce zamarło, kiedy zobaczyłam cyfry.

– Pięćdziesiąt siedem minut. – Potarłam skronie dłonią. – Pozwoliłaś mi zostać tam przez godzinę?

– Możliwe.

– Całą godzinę?

– Rozkazy to rozkazy. Jax powiedział, że masz rozpracować ten tajemniczy umysł do zmierzchu. Udało ci się?

– Starałam się.

– To znaczy, że ci się nie udało. Minus dla ciebie. – Wypiła swoje espresso. – Wciąż nie mogę uwierzyć, że straciłaś Anne Naylor.

Musiała o tym wspomnieć. Kilka dni wcześniej zostałam wysłana do domu aukcyjnego, aby odzyskać ducha prawnie należącego do Jaxa: Anne Naylor, słynnego ducha Farringdon. Zostałam przelicytowana.

– Nigdy nie dostalibyśmy Naylor – powiedziałam. – Didion nie pozwoliłby na to, nie po ostatnim razie.

– Nieważne. I tak nie wiemy, co Jax zrobiłby z poltergeistem. – Spojrzała na mnie.

– Podobno dał ci wolny weekend. Z jakiego powodu?

– Z powodów psychologicznych.

– Czyli?

– Czyli że ty i twoje ustrojstwa doprowadzają mnie do szału.

Rzuciła we mnie swoim pustym kubkiem.

– Ja się tobą zajmuję, urwisie. Moje ustrojstwa nie będą działały beze mnie. Mogłabym po prostu stąd wyjść na lunch i pozwolić, żeby twój mózg wysechł.

– Mógł wyschnąć.

– Nie żal się. Znasz zasady: Jax wydaje rozkazy, my się do nich stosujemy i dostajemy kasę. Idź pracować do Hektora, jeśli ci nie pasuje.

Jeden zero dla niej.

Pociągając nosem, podała mi moje znoszone skórzane buty. Założyłam je.

– Gdzie są wszyscy?

– Eliza śpi. Miała epizod.

Mówiliśmy tak, kiedy jedno z nas otarło się o śmierć, co w przypadku Elizy było niechcianym opętaniem. Rzuciłam okiem na drzwi do jej pracowni.

– Wszystko z nią w porządku?

– Odeśpi to.

– Rozumiem, że Nick był u niej.

– Dzwoniłam do niego. Jest nadal w Chat’s, z Jaxem. Powiedział, że odwiezie cię do ojca o wpół do szóstej.

Chateline’s było jedynym miejscem, w którym mogliśmy coś zjeść, luksusowy grill bar w Podwórzu Neil. Zawarliśmy umowę z właścicielem: dawaliśmy mu spore napiwki, a on nie mówił stróżom miasta, kim jesteśmy. Napiwek kosztował nas więcej niż posiłek, ale mimo to warto było spędzić wieczór na mieście.

– Więc się spóźnia – powiedziałam.

– Musiało go coś zatrzymać.

Dani sięgnęła po telefon.

– Daj spokój. Wsunęłam włosy pod czapkę. – Nienawidzę im przeszkadzać, gdy są razem.

– Nie możesz jechać pociągiem.

– Właśnie że mogę.

– Już po tobie.

– Nic mi nie będzie. Tygodniami nikt nie sprawdzał tej linii. – Wstałam. – Zjemy razem śniadanie w poniedziałek?

– Być może. Prawdopodobnie będę musiała zostać po godzinach. – Spojrzała na zegarek. – Lepiej idź, już prawie szósta.

Miała rację. Zostało mi niecałe dziesięć minut, aby dotrzeć na stację. Złapałam kurtkę i pobiegłam w stronę drzwi, rzucając szybkie „Cześć, Pieter” do ducha stojącego w rogu. W odpowiedzi rozpromienił się: to był delikatny, znudzony blask. Nie widziałam tego, ale poczułam. Pieter był znowu przygnębiony. Fakt, że jest martwy, czasami go przytłaczał.

Mieliśmy ustalony sposób postępowania z duchami, przynajmniej w naszej sekcji. Na przykład z Pieterem, jednym z bliskich współpracowników – muzą, ściślej mówiąc. Eliza pozwalała mu się przenikać, gdy malowała dzieło, na co dziennie poświęcała jakieś trzy godziny. Kiedy kończyła, biegłam do Garden opchnąć je jakiemuś nieostrożnemu kolekcjonerowi sztuki. Pieter był pobudliwy, czasami miesiącami nie mieliśmy żadnego obrazka.

W naszej kryjówce nie było miejsca na etykę. Dzieje się tak, kiedy mniejszość zostaje zepchnięta do podziemia. Kiedy świat jest okrutny. Nie można było nic zrobić, tylko się dostosować. Próbować przetrwać, zarobić trochę gotówki. Prosperować w cieniu Westminster Archon.

Moja praca – moje życie – opierało się na Siedmiu Tarczach. Zgodnie z unikalnym systemem podziału miejskiego Sajonu Siedem Tarcz znajdowało się w Pierwszej Kohorcie, Sekcji Czwartej lub I-4. Zbudowano je wokół kolumny na skrzyżowaniu w pobliżu czarnego rynku Covent Garden. Na kolumnie widniało sześć zegarów słonecznych.

Każda sekcja miała własnego mim-lorda lub mim-królową. Tworzyli razem Eteryczne Stowarzyszenie, które miało zarządzać syndykatem, ale tak naprawdę robili w swoich sekcjach, co chcieli. Tarcze znajdowały się w Centralnej Kohorcie, gdzie syndykat był najsilniejszy. Dlatego Jax wybrał to miejsce, dlatego tam zostaliśmy. Tylko Nick miał swoją własną dziuplę, na północ od Marylebone. Korzystaliśmy z niej jedynie w nagłych wypadkach. W ciągu trzech lat mojej pracy dla Jaxa była tylko jedna taka sytuacja, kiedy Nocna Dywizja Kontrolna zrobiła nalot na Tarcze, szukając śladów jasnowidzenia. Kurier ostrzegł nas mniej więcej dwie godziny wcześniej. Byliśmy w stanie zmyć się w godzinę.

Na zewnątrz panował chłód i wilgoć. Był marcowy wieczór. Wyczuwałam duchy. Zanim powstał Sajon, w Tarczach mieściły się slumsy, dlatego tłumy nieszczęśliwych dusz wciąż dryfowały wokół kolumny, czekając na nowy cel. Przywołałam ich szpulę do siebie. Ochrona zawsze mogła się przydać.

Sajon był najważniejszym słowem dla ślepców. Jakiekolwiek odniesienie do życia pozagrobowego było zakazane. Frank Weaver uważał, że jesteśmy odmieńcami, i tak jak jego poprzednicy, Wielcy Inkwizytorzy, uczył resztę Londynu czuć do nas wstręt. Jeśli nie było to konieczne, wychodziliśmy na zewnątrz tylko w bezpiecznych godzinach. NDK wtedy spała, a służbę przejmowała Dzienna Dywizja Kontrolna.

Oficerowie DDK nie byli jasnowidzami. Nie wolno im było zachowywać się tak brutalnie jak ich nocnym zmiennikom, przynajmniej publicznie. NDK była inna – jasnowidze w mundurach, zobowiązani do służby przez trzydzieści lat, zanim zostaną poddani eutanazji. Ten diaboliczny pakt dawał im trzydziestoletnią gwarancję wygodnego życia. Większość widzących nie miała takiego szczęścia.

Historia Londynu kryła w sobie tyle śmierci, że trudno było znaleźć miejsce bez duchów. Tworzyły sieć bezpieczeństwa. Niemniej jednak pozostawało mieć nadzieję, że ten, którego właśnie miałeś przy sobie, był dobry. Jeśli użyłbyś wątłego ducha, ogłuszyłby napastnika tylko na kilka sekund. Duchy, które miały burzliwe życie, były najlepsze i właśnie dlatego niektóre z nich sprzedawały się tak dobrze na czarnym rynku – za Kubę Rozpruwacza można by dostać miliony, gdyby tylko ktokolwiek potrafił go odnaleźć. Niektórzy zarzekali się, że Rozpruwacz był Edwardem VII – upadłym księciem, Krwawym Królem. Sajon podawał, że to właśnie on był pierwszym jasnowidzem, ale nigdy w to nie wierzyłam. Wolałam myśleć, że istniejemy od zawsze.

Robiło się ciemno. Na niebie błyszczał złoty zachód słońca, a księżyc rysował się białym uśmieszkiem. Poniżej znajdowała się cytadela. The Two Brewers – bar z tlenem po drugiej stronie ulicy – był przepełniony ślepcami. Normalnymi ludźmi. Jasnowidze mówili o nich, że zostali dotknięci ślepotą, tak jak my, według nich, byliśmy dotknięci jasnowidzeniem. Nazywano ich czasem zgniłkami.

Nigdy nie lubiłam tego słowa. Brzmiało cuchnąco. Było naznaczone hipokryzją, jako że to my porozumiewaliśmy się z umarłymi.

Zapięłam kurtkę i naciągnęłam czubek czapki na oczy. Głowa w dół, oczy otwarte. Tej zasady przestrzegałam. Nie zasad Sajonu.

– Powróżę za szylinga. Tylko szylinga, panienko! Najlepsza wyrocznia w Londynie, daję słowo. Szylinga dla biednego chałturnika?

Głos należał do szczupłego mężczyzny wciśniętego w wąską kurtkę. Już od jakiegoś czasu nie widziałam chałturnika. Byli rzadko spotykani w Centralnej Kohorcie, gdzie większość jasnowidzów należała do syndykatu. Przeczytałam jego aurę. Wcale nie był wyrocznią, tylko wróżbitą; bardzo głupim wróżbitą – mim-lordowie mieli chałturników za nic. Podeszłam do niego.

– Co ty, do cholery, robisz? – Chwyciłam go za kołnierz. – Upadłeś na głowę?

– Proszę, panienko. Umieram z głodu – powiedział suchym, szorstkim głosem. Mięśnie jego twarzy drgały, co świadczyło o uzależnieniu od tlenu. – Nie mam pieniędzy. Nie donieś na mnie do Spoiwa panienko, chciałem tylko…

– Więc wynoś się stąd. – Wcisnęłam mu kilka banknotów do ręki. – Nie obchodzi mnie, dokąd pójdziesz, po prostu zejdź z ulicy. Prześpij się. A jeśli jutro będziesz musiał chałturzyć, rób to w Szóstej Kohorcie, nie tutaj. Zrozumiałeś?

– Bóg zapłać, panienko.

Pozbierał swoje drobiazgi, między innymi szklaną kulę. Tańszą od kryształowej. Patrzyłam, jak ucieka w kierunku Soho.

Biedny człowiek. Jeśli straci te pieniądze w barze z tlenem, lada moment wróci na ulice. Wielu ludzi tak robiło: podłączali się do kaniuli i godzinami zasysali smakowe powietrze. To był jedyny legalny haj w cytadeli. Cokolwiek robił ten chałturnik, musiał być zdesperowany. Być może wydalono go z syndykatu albo został odrzucony przez rodzinę. Nie pytałam.

Nikt nie pytał.

Na stacji I-4B zazwyczaj był spory ruch. Ślepcy korzystali z pociągów. Nie mieli aury, która by ich zdradzała. Większość jasnowidzów unikała transportu publicznego, ale czasami bezpieczniej było w pociągu niż na ulicy. NDK działała raczej w pobliżu cytadeli. Kontrole należały do rzadkości.

W każdej z sześciu kohort było sześć sekcji. Aby wyjechać ze swojej sekcji, szczególnie w nocy, należało mieć pozwolenie na przejazd i odrobinę szczęścia. Podstrażnicy działali po zmierzchu. Stanowili pododdział Nocnej Dywizji Kontrolnej. Byli to jasnowidze ze standardową gwarancją życia – służyli państwu, aby przeżyć.

Nigdy nie brałam pod uwagę pracy dla Sajonu. Jasnowidze potrafili być okrutni dla siebie nawzajem – potrafiłabym zrozumieć tych, którzy przeszli na drugą stronę – ale wciąż wyczuwałam swego rodzaju pokrewieństwo z nimi. Na pewno nie mogłabym żadnego z nich aresztować. Chociaż czasami, jak wtedy, gdy po dwóch tygodniach mojej ciężkiej pracy Jax zapomniał mi zapłacić, kusiło mnie.

Miałam jeszcze dwie minuty, więc przeglądnęłam dokumenty. Po przekroczeniu barierek uwolniłam szpulę. Duchy nie lubiły, jeśli zabierałam je zbyt daleko od ich ulubionych miejsc spotkań, i nie pomogłyby mi nawet, gdybym je zmusiła.

Głowa pękała mi z bólu. Cokolwiek Dani wtłoczyła mi w żyły, właśnie przestawało działać. Godzina w zaświatach… Jaxon naprawdę mnie żyłował.

Na zielonym wyświetlaczu widniały rozkłady jazdy pociągów; poza tym było raczej ciemno. Z głośników dobiegał nagrany wcześniej głos Scarlett Burnish:

– Pociąg ten wjeżdża na wszystkie stacje w obrębie Pierwszej Kohorty, Sekcji Czwartej w kierunku północnym. Proszę przygotować dokumenty do kontroli. Należy obserwować wieczorne biuletyny na ekranach bezpieczeństwa. Dziękuję i życzę miłego wieczoru.

Mój wieczór wcale nie był miły. Od rana nic nie jadłam. Jax pozwalał mi na przerwę na lunch tylko jak miał dobry humor, co nie zdarzało się często.

Na ekranach bezpieczeństwa pojawiła się nowa wiadomość. TWR: TECHNOLOGIA WYKRYWANIA RADIESTETYCZNEGO. Inni pasażerowie nie zwrócili na to uwagi. Cały czas nadawano tę informację.

„W cytadeli tak zaludnionej jak Londyn powszechne jest wrażenie, że podróżuje się obok eterycznych postaci. (Niemy obraz różnych sylwetek pojawił się na ekranie, każda z nich przedstawiała mieszkańca. Jeden z nich zaświecił się na czerwono). Obecnym udogodnieniem SajSOBN jest testowanie Tarczy Czuciowej TWR w kompleksie Terminalu Paddington i w Archon. Do roku 2061 naszym celem jest zainstalowanie Tarczy Czuciowej na osiemdziesięciu procentach stacji w Centralnej Kohorcie, co pozwoli nam zmniejszyć zatrudnienie eterycznej policji w Podziemiu. Aby uzyskać więcej informacji, proszę odwiedzić Paddington lub zapytać oficera Dywizji Kontrolnej Sajonu.

Wyświetlano kolejne informacje, ale ta jedna utkwiła mi w głowie. TWR stanowiła największe zagrożenie dla społeczeństwa jasnowidzów w cytadeli. Według Sajonu ta technologia była w stanie wykryć aurę z odległości dziesięciu metrów. Gdyby nie było większych opóźnień w ich planach, musielibyśmy zwinąć interes do 2061 roku. Żaden z mim-lordów nie wymyślił rozwiązania dla tej sytuacji, potrafili się tylko bez końca sprzeczać. Sprzeczać się o swoje sprzeczki.

Aury wibrowały na ulicy nade mną, byłam jak kamerton rozbrzmiewający ich energią. Aby odwrócić od nich swoją uwagę, obejrzałam dowód osobisty. Było na nim moje zdjęcie, nazwisko, adres, odciski palców, miejsce urodzenia i zatrudnienie. Panna
Paige E. Mahoney, naturalizowany mieszkaniec I-5, urodzona w Irlandii w 2040 roku. Przeprowadziła się do Londynu w 2048 w specjalnych okolicznościach. Zatrudniona w barze z tlenem w I-4, stąd pozwolenie na przejazd. Blondynka. Oczy szare. 175 centymetrów wzrostu. Znaków szczególnych brak – z wyjątkiem ciemnych ust, prawdopodobnie od palenia papierosów.

Nigdy w życiu nie paliłam.

Wilgotna dłoń chwyciła mnie za nadgarstek. Wyrwałam się.

– Jesteś mi winna przeprosiny.

Spojrzałam piorunującym wzrokiem na ciemnowłosego mężczyznę w meloniku i brudnym białym fularze. Powinnam była rozpoznać go od razu po zapachu: Haymarket Hektor, jeden z naszych mniej higienicznych rywali. Zawsze śmierdziało od niego jak z kanału. Niestety był także Zwierzchnikiem, szychą w syndykacie. Jego terytorium nazywali Zagonem Diabła.

– Wygraliśmy grę. Uczciwie. – Oswobodziłam ramię. – Nie masz nic do roboty, Hektor? Na początek mógłbyś umyć zęby.

– A może to ty powinnaś zacząć grać fair, oszustko. I naucz się okazywać szacunek swojemu Zwierzchnikowi.

– Nie oszukuję.

– Moim zdaniem właśnie to robisz. – Ściszył głos. – Bez względu na to, jak bardzo się wywyższacie, cała wasza siódemka to tylko kłamcy i oszuści. Podobno ty jesteś najbystrzejsza na czarnym rynku, moja droga Śniąca. Ale znikniesz. – Dotknął palcem mojego policzka. – Wszyscy w końcu znikniecie.

– Ty także.

– Przekonamy się wkrótce. – Szepnął mi do ucha: – Bezpiecznego powrotu do domu, dziewczynko. – Po czym zniknął w wyjściu z tunelu.

Musiałam uważać na Hektora. Jako Zwierzchnik nie miał realnej władzy nad innymi mim-lordami – jego zadaniem było tylko zwoływać spotkania – ale posiadał wielu zwolenników. Zrobił się drażliwy, odkąd mój gang pobił jego lokaja w tarocchi na dwa dni przed aukcją Naylor. Ludzie Hektora nie lubili przegrywać. Jaxon, drażniąc ich, dolewał tylko oliwy do ognia. Większość członków mojego gangu nie wchodziła im w drogę, unikając tym samym wystawienia się na śmierć. Jax i ja wręcz przeciwnie, byliśmy buntownikami. Imię Blada Śniąca – tak nazywano mnie na ulicach – znajdowało się na ich czarnej liście. Gdyby mnie dorwali, byłabym martwa.

Pociąg miał minutę opóźnienia. Zajęłam wolne miejsce. W wagonie była jeszcze jedna osoba: mężczyzna czytający „Potomka Codziennego”. Był jasnowidzem, medium. Zaniepokoiłam się. Jax miał niejednego wroga, wielu jasnowidzów wiedziało, że jestem jego współpracownikiem oraz że sprzedaję obrazy, które z pewnością nie mogły być autorstwa prawdziwego Pietera Claesza.

Wyjęłam swój standardowy nośnik danych i włączyłam ulubioną dozwoloną powieść. Nie mając już przy sobie ochronnej szpuli, bezpieczeństwo mogłam sobie zapewnić jedynie wyglądając najnormalniej jak to tylko możliwe.

Przeglądając książkę, obserwowałam współpasażera. Byłam w zasięgu jego radaru, ale żadne z nas się nie odzywało. Skoro do tej pory jeszcze mnie nie złapał i bezsensownie nie stłukł, można było się domyślić, że nie był świeżo wykiwanym przeze mnie miłośnikiem sztuki.

Ostrożnie spojrzałam na jego egzemplarz „Potomka”, jedyną gazetę nadal masowo publikowaną na papierze. Papier mógłby być niebezpieczny, elektroniczne nośniki danych umożliwiały nam dostęp tylko do tego, co zostało zatwierdzone przez cenzora. Typowe wiadomości brzmiały wrogo: dwóch młodych mężczyzn powieszonych za zdradę, podejrzany kompleks sklepów zamknięty w Sekcji Trzeciej. Można było także przeczytać długi artykuł odrzucający „odmienny” pogląd, że Brytania została odizolowana politycznie. Dziennikarz nazywał Sajon „cesarstwem w zarodku”. Od zawsze tak mówili. Jeżeli Sajon wciąż był zarodkiem, za nic w świecie nie chciałabym tu być, kiedy się narodzi.

Sajon istniał już prawie dwieście lat. Został założony jako reakcja na realne zagrożenie dla imperium, nazwane epidemią, epidemią jasnowidztwa. Oficjalnie powstał w 1901 roku, kiedy Edwardowi VII przypisano pięć okropnych morderstw. Twierdzono, że ów władca rozpoczął coś, czego nie można już było skończyć, że spuścił plagę jasnowidzenia na świat i że jego zwolennicy byli wszędzie, reprodukowali się i zabijali, czerpiąc moc ze źródeł potężnego zła. Wtedy powstał Sajon, republika zbudowana, aby zniszczyć chorobę. W ciągu następnych pięćdziesięciu lat stała się maszyną tropiącą jasnowidzów, większość działań politycznych koncentrowała się wokół odmieńców. Tylko oni popełniali morderstwa. Każda przemoc, kradzież, gwałt, podpalenie – wszystko to działo się z powodu odmieńców. Z biegiem lat syndykat rozbudował się w cytadeli, tworząc zorganizowane podziemie i oferując przystań dla jasnowidzów. Od tego czasu Sajon jeszcze bardziej starał się nas wykorzenić.

Z chwilą zainstalowania TWR syndykat przestałby istnieć, a Sajon widziałby wszystko. Mieliśmy dwa lata, żeby coś z tym zrobić, ale pod przewodnictwem Hektora szanse były niewielkie. Za jego rządów królowała korupcja.

Przejechaliśmy trzy stacje spokojnie, bez żadnych incydentów. Skończyłam właśnie rozdział książki, kiedy zgasły światła, a pociąg się zatrzymał. Razem z drugim pasażerem niemal jednocześnie uświadomiliśmy sobie, co się dzieje. Wyprostował się na swoim siedzeniu.

– Zamierzają przeszukać pociąg.

Usiłowałam coś powiedzieć, aby potwierdzić jego obawy, ale nie mogłam wydobyć ani słowa.

Wyłączyłam nośnik danych. W ścianie tunelu otworzyły się drzwi. Na wyświetlaczu Nixie w wagonie pojawił się ALARM BEZPIECZEŃSTWA. Wiedziałam, co to oznacza: dwóch Podstrażników na służbie. Jeden z nich był zawsze szefem, medium. Nigdy wcześniej nie doświadczyłam wyrywkowych kontroli, ale znałam kilku jasnowidzów, którym udało się ich uniknąć.

Moje serce biło jak szalone. Spojrzałam na współpasażera, aby sprawdzić jego reakcję. Był medium, ale nie miał wielkiej mocy. Coś było nie tak, ale nie bardzo wiedziałam co. Nie dawało mi to spokoju.

– Musimy wysiąść. – Wstał. – Kim jesteś, skarbie? Wyrocznią?

Milczałam.

– Wiem, że jesteś jasnowidzem. – Pociągnął za klamkę. Chodź, skarbie, nie siedź tak. Musi być stąd jakieś wyjście. – Przetarł czoło rękawem. – Akurat dzisiaj kontrola, właśnie dzisiaj…

Nie ruszyłam się z miejsca. Nie było sposobu, aby się stąd wydostać. Okna były wzmocnione, drzwi zabarykadowane – nie mieliśmy już czasu. Dwa snopy światła rozbłysły w wagonie.

Zamarłam. To byli Podstrażnicy. Musieli wykryć jasnowidzów w tym wagonie, inaczej nie pogasiliby świateł. Wiedziałam, że są w stanie widzieć nasze aury, ale z pewnością będą chcieli dowiedzieć się dokładnie, jakiego rodzaju jasnowidzami jesteśmy.

Byli blisko. Przywołujący i medium. Pociąg ruszył, ale światła pozostały zgaszone. Najpierw podeszli do mężczyzny.

– Nazwisko?

Wyprostował się.

– Linwood.

– Powód podróży?

– Byłem odwiedzić córkę.

– Odwiedzić córkę. A nie jesteś przypadkiem w drodze na swój seans, medium?

Chciał go sprowokować.

– Mam potrzebne dokumenty ze szpitala. Jest bardzo chora. – Odparł Linwood. – Mam pozwolenie odwiedzać ją co tydzień.

– Nie będziesz miał pozwolenia odwiedzać jej w ogóle, jeśli jeszcze raz otworzysz jadaczkę. – Wtedy zwrócił się do mnie. – Ty. Gdzie twój dowód?

Wyjęłam go z kieszeni.

– A pozwolenie na przejazd?

Podałam mu to, czego chciał. Przeczytał.

– Pracujesz w Sekcji Czwartej?

– Tak.

– Kto wydał to pozwolenie?

– Bill Bunbury, mój przełożony.

– Rozumiem. Ale muszę sprawdzić coś jeszcze. Zaświecił mi latarką w oczy. – Nie ruszaj się.

Nawet nie drgnęłam.

– Ani śladu ducha. Musisz być wyrocznią. Już jakiś czas nie widziałem czegoś takiego.

– Ja ostatni raz słyszałem o wyroczni z cyckami w latach czterdziestych. Spodoba im się.

Jego przełożony się zaśmiał. Miał szparę w każdym oku, ślad stałej obecności ducha.

– Zarobię dzięki tobie fortunę, młoda damo. Pozwól, że jeszcze raz sprawdzę twoje oczy.

– Nie jestem wyrocznią – odparłam.

– Jasne, że nie. A teraz zamknij się i pokaż to limo.

Większość jasnowidzów myślała, że jestem wyrocznią. Łatwo było się pomylić, ponieważ aury były podobne – miały ten sam kolor.

Strażnik siłą otworzył moje lewe oko. Kiedy sprawdzał źrenice ostrym światłem latarki, szukając brakującej szpary, drugi pasażer ruszył w kierunku drzwi. Rzucił w Podstrażników duchem – swoim aniołem stróżem – i wszystko zadrżało. Jeden z mężczyzn wrzasnął, a anioł po prostu go zmiażdżył, wyrywając mu zmysły jednym łagodnym pociągnięciem.

Pierwszy z nich był szybszy – zanim ktokolwiek zdołał się ruszyć, przywołał szpulę poltergeistów.

– Nie ruszaj się, medium.

Linwood zmierzył go wzrokiem. Był niewysokim mężczyzną, około czterdziestki, szczupłym, ale silnym i giętkim. Miał brązowe włosy, które przy skroniach były już siwe. Nie widziałam poltergeistów – z powodu światła, którym mnie wcześniej oślepili – ale to oni sprawiali, że nie mogłam się ruszyć. Było ich trzech. Nigdy nie widziałam, żeby ktokolwiek kontrolował jednego złego ducha, a co dopiero trzy. Zimny pot zalał mi kark.

Kiedy anioł podniósł się do drugiego ataku, poltergeist zaczął osaczać Podstrażnika.

– Poddaj się, medium – powiedział – a poprosimy przełożonych, żeby cię nie torturowali.

– Róbcie swoje, panowie. – Linwood podniósł rękę. – Nikogo się nie boję, mając przy boku swego anioła.

– Wszyscy tak mówią, panie Linwood. Zmieniają zdanie, kiedy widzą Wieżę.

Linwood rzucił swym aniołem. Nie widziałam zderzenia, ale parzyło mi zmysły. Z trudem wstałam. Obecność tych trzech poltergeistów osłabiała moją energię. Linwood był mocny w gębie, ale wiedziałam, że ich czuł, że z trudem walczył, aby wzmocnić swego anioła. Kiedy przywołujący kontrolował złego ducha, drugi Podstrażnik recytował tren: serię słów, które zmuszały duchy, aby całkiem umarły, wysyłając je do miejsca poza zasięgiem jasnowidzów. Anioł zadrżał. Musieliby znać jego pełne imię, aby się go pozbyć, ale tak długo jak jeden z nich śpiewał, anioł tracił siły.

Krew pulsowała mi w uszach. Gardło miałam ściśnięte, a palce mi zdrętwiały. Gdybym bezczynnie stała z boku, obydwoje zostalibyśmy zatrzymani. Już widziałam się w Wieży, torturowana, na szubienicy…

Nie umrę dzisiaj.

Kiedy poltergeist skupił się na Linwoodzie, coś stało się z moim wzrokiem. Wpatrywałam się w Podstrażników. Ich umysły zadygotały w pobliżu, tworząc dwa pulsujące kręgi energii. Usłyszałam, jak moje ciało uderza o ziemię.

Chciałam tylko odwrócić ich uwagę, dać sobie czas na ucieczkę. Byłam w stanie ich zaskoczyć, co przeoczyli. Wyrocznie potrzebowały nici, aby być niebezpiecznymi.

Ja nie.

Ogarnął mnie ciemny przypływ strachu. Mój duch uleciał z ciała, kierując się prosto w pierwszego Podstrażnika. Zanim zorientowałam się, co się dzieje, zderzyłam się z jego sennym krajobrazem. Nie tylko z nim – w nim, przez niego. Cisnęłam jego duchem w zaświaty, pozostawiając w jego ciele pustkę. Zanim jego kumpel zdołał się obrócić, spotkał go ten sam los.

Mój duch powrócił do ciała, a ból rozrywał mi głowę. Nigdy w życiu mnie tak nie bolało; noże przeszywały mi czaszkę, ogień wypalał każdą tkankę w mózgu, było mi tak gorąco, że nie mogłam nic zobaczyć ani się ruszyć, nie mogłam nawet myśleć. Ledwo wyczuwałam lepką podłogę wagonu na policzku. Czymkolwiek było to, co właśnie zrobiłam, na pewno szybko tego nie powtórzę.

Pociągiem zatrzęsło, musieliśmy się zbliżać do następnej stacji. Oparłam się na łokciach, moje mięśnie drżały z wysiłku.

– Panie Linwood?

Nie odpowiedział. Podczołgałam się do niego. Kiedy pociąg wjechał w strugę światła, zobaczyłam jego twarz.

Był martwy, zły duch wyrwał mu duszę. Jego dowód osobisty leżał na podłodze – William Linwood, czterdzieści trzy lata, dwoje dzieci, jedno z nich chore na mukowiscydozę. Żonaty. Bankier. Medium.

Czy żona i dzieci wiedzieli o jego sekretnym życiu? Czy byli ślepcami, nieświadomymi, kim Linwood jest naprawdę?

Musiałam odmówić tren, w przeciwnym razie wiecznie nawiedzałby ten wagon.

– Williamie Linwood – powiedziałam – odejdź w zaświaty. Wszystko jest uregulowane. Długi spłacone. Nie musisz już przebywać wśród żywych.

Duch Linwooda dryfował blisko. Usłyszałam szept z zaświatów, kiedy on i jego anioł zniknęli.

Ponownie włączyli światła. Ścisnęło mnie w gardle.

Pozostałe ciała leżały na podłodze. Przytrzymałam się poręczy, aby wstać, ledwo mogąc ją chwycić lepką dłonią. Pierwszy Podstrażnik znajdował się kilka kroków ode mnie, na twarzy wciąż miał grymas zdziwienia.

Zabiłam go. Zabiłam Podstrażnika.

Jego towarzysz nie miał tyle szczęścia. Leżał na plecach, z oczami wlepionymi w sufit, a na jego podbródku pojawiła się wijąca wstęga śliny. Kiedy podeszłam bliżej, zobaczyłam, że ma drgawki. Dreszcz przeszedł mi po plecach, smak żółci palił mi gardło. Nie wypchnęłam jego ducha wystarczająco daleko, wciąż unosił się w ciemnych częściach umysłu: sekretnych, cichych miejscach, w których żaden z duchów nie powinien przebywać. Oszalał. Nie. To ja doprowadziłam go do szaleństwa.

Zacisnęłam szczęki. Nie mogłam go tak po prostu zostawić – nawet Podstrażnik nie zasłużył na taki los. Położyłam swoje zimne dłonie na jego ramionach i zebrałam siły, aby go dobić. Jęknął i szepnął:

– Zabij mnie.

Musiałam to zrobić, byłam mu to winna.

Ale nie mogłam. Po prostu nie mogłam go zabić.

Kiedy pociąg wjechał na stację I-5C, czekałam przy drzwiach. Kiedy następni pasażerowie znaleźliby ciała, już nie zdołaliby mnie złapać. Byłam już ponad nimi, na ulicy. Naciągnęłam czapkę, aby ukryć twarz.

* Charlotte Brontë, Dziwne losy Jane Eyre, tłum. Teresa Świderska. Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1976, tom I, str. 85 (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).

** Wszystkie tytuły rozdziałów są jednocześnie tytułami lub parafrazami tytułów wierszy Johna Donne’a. Te oznaczone gwiazdką podano w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka za: John Donne, Wiersze wybrane, Wydawnictwo Literackie, Kraków – Wrocław 1984.

[1] Wyjaśnienie znaczenia najważniejszych terminów stosowanych w powieści znajduje się w Słowniczku na końcu książki (zob. s. 511).

Tytuł oryginału:

The Bone Season

Copyright © Samantha Shannon 2013

The moral right of the author has been asserted

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2013

Copyright © for the translation by Regina Kołek 2013

Redakcja i korekta

Joanna Mika-Orządała, Kamil Misiek / Editor.net.pl

Skład i łamanie

Joanna Pelc

Okładka

Rafał Tyński, Paweł Szczepanik / BookOne.pl

Published by arrangement with David Godwin Associates, London

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może byćprzedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

ISBN EPUB: 978-83-7924-083-8

ISBN MOBI: 978-83-7924-084-5

Spis treści**

Okładka

Strona tytułowa

1 Przekleństwo

Przypisy

Strona redakcyjna

Kontynuacja Czasu Żniw
już w 2014 roku.