Nie trzeba sobie wyobrażać, że świat

zmienia się dynamicznie,

a każdy dzień niesie ze sobą coś nowego,

co może zmienić twoje życie na zawsze.

Każdego dnia na świat przychodzi

ktoś inny, kto może dokonać

czegoś niezwykłego. Nie wiesz, co kryje się w głowie

drugiego człowieka, istnieje azyl umysłu, do

którego nigdy nie będziesz mieć dostępu.

Pokażę ci ten sam świat, w którym żyjesz,

a jednak będzie on zupełnie inny,

za sprawą niezwykłych ludzi – a takim

człowiekiem może być każdy.

Rozmyta twarz kogoś przede mną… Wszystko widzę przez łzy. Nie mam siły, czuję jedynie paraliżujący mnie ból. Chcę krzyczeć, ale nie jestem w stanie. Narasta we mnie zimne odrętwienie. Wszystko rozmazane, wiele krwi… Mężczyzna klęczący przede mną ma ją na rękach, a odrywające się od jego łokcia krople krwi kapią na podłogę. Jego wielkie oczy błyszczą od łez i padającego na nie światła. Krew jednym staje się ze łzami. Ogarnia mnie odrażająca niemoc… Mogę tylko patrzeć na to, co się ze mną dzieje. Ból gwałtownie narasta, a ja cierpię… Moje ciało staje się coraz bardziej zdrętwiałe i sparaliżowane, a powieki mimowolnie opadają…

Rozdział I

Obudziło mnie lekkie ukłucie i ucisk w klatce piersiowej. Poczułem olbrzymi ból w sercu, który promieniował na całe ciało. Zacisnąłem pięści i zęby, by podnieść głowę, nad którą chwilę wcześniej zobaczyłem kilka osób. Patrzyli na mnie ze zdumieniem, nie dowierzając, robiąc wielkie oczy. Zamarli – trzech facetów i kobieta z silnym makijażem, wyglądem przyciągająca uwagę. Wszyscy byli nieco dziwnie odziani, o każdej części ubrania w innym kolorze, ale przecież wiele już w życiu widziałem. Milczenie przerwali wreszcie cichym szeptem. Któremuś ze stojących nade mną mężczyzn wyrwało się głośniej:

– Ciekawe, co robił! Hah! – rzucił szyderczo.

W ogóle niezrażony pokpiwaniem zdałem sobie sprawę, że nie mieli wobec mnie złych zamiarów. Dostrzegłem wtedy nad głową jednego z nich unoszące się światło, coś w rodzaju śmiesznych chmurek z komiksów. Przeczytałem uważnie to, co było tam napisane – „Zajrzyj do TIF 37,8255 E–10,9821 Nʺ”. Nie miałem pojęcia, co się dzieje. Wstałem. Pierwszym odruchem było rozejrzenie się wokół i wtedy sporo dało mi do myślenia. Pomimo, że było bardzo jasno, miałem wrażenie, iż jest późno – a w każdym razie chłodno, a ja miałem na sobie tylko czarne bokserki z czerwoną gumką na biodrach. Odwracając głowę w prawo, zobaczyłem coś, co przykuło moją uwagę. Był to potężny niebieski krąg. Nie wyglądał normalnie, przynajmniej na co dzień tego nie widywałem. Już chciałem się tam udać, kiedy za ramię chwycił mnie wysoki mężczyzna z zaczesanymi do tyłu kruczoczarnymi, oklapniętymi włosami, lekko się przy tym pochylając, i z niezwykłym spokojem zadał najtrudniejsze pytanie, jakiego tylko mogłem się spodziewać:

– Co tu robisz?

Spojrzałem na jego dziwaczny zegarek, zaraz potem na kościste policzki i włosy ulizane do tyłu. Był ciągle zdziwiony… Patrzył na mnie nieustannie z odrobinę rozwartymi ustami. Mogłem mu powiedzieć wszystko – jaka była wczoraj pogoda, co robiłem tydzień temu – ale na to pytanie nie znałem odpowiedzi. Nic nie mówiąc, odszedłem kilka kroków i spojrzałem w kierunku kręgu, gdzie coś się działo. Mężczyzna, który właśnie tam podchodził, odsunął się, jak gdyby wiedział, co za chwilę się stanie. Rozbłysło światło, rażąc mnie w oczy. Trwało to zaledwie chwilę – może dwie sekundy. Przysłaniając twarz ręką, z wielkim zaciekawieniem patrzyłem na całe zjawisko. Nagle w miejscu kręgu pojawili się ludzie. Jeden z nich, młody chłopak, nastolatek, wybiegł przed siebie, wyglądał na kogoś, kto po prostu się spieszy, również miał nad głową tę chmurkę z komiksu, ale nie dojrzałem, co tam jest napisane. W sumie było ich trzech. Pozostała dwójka – kobieta i mężczyzna, oboje w średnim wieku, bez chmurek nad głowami – jak gdyby nigdy nic ruszyła w swoje strony. Wtedy obejrzałem się za siebie. Gapie wciąż na mnie patrzyli. Na ich twarzach dostrzegłem szydercze uśmieszki. Znowu spojrzałem przed siebie i spostrzegłem, że poza mną nikt nie był równie zdezorientowany. Nie mogłem zrozumieć, dlaczego ten olbrzymi krąg i światło nie zrobiły na nikim wrażenia. Aghh! Prąd bólu od serca ponownie przepłynął po ciele, niczym impuls, który sprawił, że się ruszyłem. Nie zastanawiając się zbyt długo, podszedłem do wysokiego mężczyzny w pomarańczowej marynarce i zielonych spodniach, który wcześniej się mną zainteresował.

– Co to było? – zapytałem.

– Nie wiem, o co pytasz – odparł z uśmiechem.

– To światło, ten krąg. Czym to wszystko jest?

– Pytasz o teleport?

– Co powiedziałeś? – zapytałem z niedowierzaniem.

– Teleport – odpowiedział pewny siebie.

Byłem nieco przestraszony, biłem się z myślami, co powinienem dalej zrobić. Dopytywać, o co w tym wszystkim chodzi…? Ale i tak już mają mnie za dziwaka. Prędzej czy później dowiem się, co tutaj zaszło.

– Muszę już iść – powiedziałem do tych kilku ludzi, wciąż tam stojących i gapiących się na mnie. Nikt nawet nie mruknął. Aghh! Znowu to cholerne ukłucie! Co się ze mną dzieje!? Ruszyłem wreszcie, nieco się krzywiąc. Udałem się w kierunku kręgu.

Skuszony blaskiem ciągnąłem tam jak ćma. Powietrze przenikał chłód, a ja ze zdziwieniem spojrzałem w górę, jednak rażące światło odwiodło mnie od patrzenia. Nieco dalej dostrzegłem olbrzymie lampy, które były tak wysokie, że nie widziałem ich końca. Biły potężnym światłem, niczym słońce. Z odpowiedzią na rozważania na temat tego, czy jest dzień, czy też noc, pospieszyły mi gwiazdy, których nie mogłem zobaczyć nade mną, lecz w oddali, którą ledwie objąłem wzrokiem. Mijałem kolejne, przyklejone do siebie budynki, czasem oddzielone ciasnymi uliczkami, których końca można było sięgnąć dalekim spojrzeniem. Były prawie identyczne, wysokie na około pięć metrów, stanowiące niemal całość, jednak każdy z nich różnił się kolorem. Wydawały się takie idealne… Na próżno było szukać w nich najmniejszej skazy, kiepskiego malunku, ubytku czy czegokolwiek szpecącego. Na całej długości – dokąd dosięgałem wzrokiem – na budynkach i słupach co kilka metrów wisiały cyfrowe billboardy, zmieniały się na nich niezwykle realne reklamy – jakby wewnątrz wielkich ram wszystko żyło i wychodziło na zewnątrz, a przy każdej z nich były podane cyfry. „To chyba współrzędne” – pomyślałem. Ruszyłem przed siebie, rozglądając się wokół. Wszystko wydawało się niesamowicie cukierkowe. Mnóstwo kolorów i wszędobylskie, przeszywające światło. Dziwne wydało mi się, że nie widziałem jeszcze żadnego samochodu… Nie widziałem, a nawet nie słyszałem z oddali. Było tak cicho… Żadnego pojazdu, żadnego przejścia dla pieszych, a nawet drogi. „To musi być jakieś centrum” – dumałem. Szedłem leniwie po bezkresnych betonowych płytach, na idealnie równej płaszczyźnie, gdzie nie widać było żadnych wzniesień, krawężników czy chodników. „Niemożliwe byłoby się potknąć” – pomyślałem. Aghh! Zabolało. Chyba za chwilę miało się coś wydarzyć, bo wszyscy prócz mnie gdzieś się spieszyli. Mało kto ze sobą rozmawiał, a prócz nielicznych rozmów i tupotu obcasów niewiele można było usłyszeć. Niektórzy śmiesznie ubrani ludzie, w źle dobranych kolorach, których mijałem po drodze, patrzyli na mnie, pozostała większość była obojętna… Ci jednak, którzy mnie zauważyli, nie mogli oderwać wzroku, zupełnie jak ja wtedy od rozbłyskającego światła. Spojrzałem na siebie i uświadomiłem sobie, że nie licząc bokserek, nie mam na sobie nic. Pomyślałem, że pewnie dlatego tak patrzą, choć zastanawiałem się, kto wygląda śmieszniej: ja czy oni. Rozważania te dodały mi odwagi. Myśli przegnałem, gdy tak idąc, napotkałem starszego pana, dziadziusia, który miał głowę zwróconą w dół i zamknięte oczy. Po cichu mamrotał coś pod nosem. „Może całkiem ześwirował z tej ciszy i gadał sam do siebie…” – przeszło mi przez myśl. Aghh! Ten ból! Podszedłem do starca i podsłuchałem, co mówi. Niestety niczego nie mogłem zrozumieć. Obszedłem go dookoła i wciąż zastanawiałem się, co on takiego robi. Zbliżyłem się jeszcze raz i pstryknąłem palcami koło jego uszu. Nic to nie zmieniło, ponowiłem działanie kilkakrotnie. „Może on lunatykuje – analizowałem jego zachowanie. – Tylko dlaczego znowu nikt prócz mnie nie zwrócił na to uwagi. Raczej nie jest normalne, żeby o tak późnej porze ktoś lunatykował w środku miasta”. Moim zainteresowaniem znowu zwróciłem na siebie uwagę. Szybko więc ruszyłem, a oglądając się przez ramię, zobaczyłem plecy starca, który szedł już w przeciwnym kierunku. Dla pewności rozejrzałem się po ludziach – nikogo to nie obchodziło, z jakąś kobietą spotkałem się wzrokiem, natychmiast go gubiąc. Spojrzałem w kierunku kręgu i pomyślałem, że lepiej będzie, kiedy wrócę tam ubrany, nie budząc kolejnych podejrzeń. „Tylko skąd zdobyć jakieś ciuchy?” – zastanawiałem się, a w tej chwili wiatr zawiał na wszystkie cztery strony, po plecach przeszedł mi dreszcz, poczułem gęsią skórkę. Skręciłem w ciasną uliczkę dzielącą budynki. Idealnie po przeciwnych stronach uliczki zawieszone były lampy ze zmieniającymi się napisami. Zrobiłem jeszcze kilka kroków i napotkałem pierwsze drzwi po lewej stronie. Wisiała przy nich lampa, wewnątrz której ciągle zmieniał się napis „Szakurski” na „Jeden mieszkaniec” i odwrotnie. Wpatrywałem się w tę lampę bez końca i myślałem, co mam powiedzieć, kiedy otworzą się drzwi. Aghh! Moje serce, znowu! Pieprzone ukłucia… I ten ból! Wreszcie spojrzałem w drugą stronę i zacząłem szukać dzwonka. Nigdzie jednak go nie było. Nie widziałem nawet klamki. Zerknąłem ponownie na napis i nieśmiało wyciągnąłem w jego kierunku dłoń. Dotykając lampy, pochyliłem się nad drzwiami. Nagle rozległ się głośny dźwięk. Szybko zabrałem dłoń, jak poparzony. Usłyszałem, jak w jednej chwili zwolniły się zamki. Sądząc po huku – na pewno było ich kilka. Przestraszyłem się. Czekałem w napięciu, nasłuchując, co się stanie. Przyłożyłem ucho do dziwnej, połyskującej powierzchni i usłyszałem kroki. Ktoś nadchodził. Chwilę później otworzyły się drzwi…

Wyszedł mężczyzna w sędziwym wieku, z kilkucentymetrową siwą brodą, gęstszą od przerzedzonych, rozczochranych włosów na jego głowie. Był średniej postury, miał wielkie oczy. Stał przede mną w starej, wypłowiałej, niebieskiej koszulce i zadał wreszcie pytanie.

– Co się stało?

Dopiero po chwili wykrzesałem z siebie przerywanym głosem:

– Skąd wie… Że tutaj jestem…

Przerwał mi, oznajmiając:

– Pewnie jesteś w szoku! Wejdź do środka! – Odwrócił się na pięcie i poprowadził mnie do mieszkania.

Idąc te kilka kroków, zauważyłem, że dżinsy tego staruszka są równie znoszone, co koszulka, aż wytarte na tyłku od siedzenia. Był dość miły jak dla kogoś, kto sterczy pod jego drzwiami w majtkach i dziwnie się zachowuje. Wszedłem do środka, mijając maleńki przedsionek z porozrzucanymi w nim butami, i zobaczyłem niezwykle nowocześnie urządzone mieszkanie. Aghh! Wykrzywiłem twarz z bólu – serce znowu ukłuło.

– Lepiej usiądź! – Wskazał dziwaczne, białe krzesło o opływowym kształcie, wsunięte niemal całkowicie wraz z niewysokim oparciem pod stół o tym samym kolorze.

Odsunąłem niezdarnie krzesło, jednak brązowa powierzchnia – z jakby zlanych w całość płytek o zaplatanym, kolistym, czarnym wzorze, od której odczuwałem na stopach ciepło, odkąd tylko wszedłem – nie wydała z siebie żadnego dźwięku. Pomimo że byłem mocno zdezorientowany, wydawało mi się, że znaleźliśmy się w kuchni, choć widziałem tam sofę i fotele. Po raz kolejny usłyszałem trudne pytanie, ale to na szczęście zawierało podpowiedź.

– Miałeś jakiś wypadek?

– Tak! Nie pamiętam…

Spostrzegłem, że ten facet jest naprawdę stary, miał tak pomarszczone czoło i wypukłe policzki pokryte obfitym zarostem, że gdyby nie siwa broda, wyraz jego twarzy wskazywałby jasno, że jest obrażony.

– Nienawidzę tego słowa…

– Jakiego?

– Moja żona zginęła w wypadku. To pierwsze, co przyszło mi do głowy. Wiedziałem, że muszę ci pomóc, kiedy zobaczyłem cię takiego bezradnego przed drzwiami.

– Bardzo mi przykro… – Już miałem go pytać, w jaki sposób dowiedział się, że tam jestem, nie widziałem przecież niczego w rodzaju dzwonka do drzwi ani okna po tej stronie mieszkania, żeby mógł mnie zobaczyć, kiedy on krzyknął:

– Przyniosę ci jakieś ubranie!

Chciałem wyrzucić z siebie nieco napięcia, więc gdy tylko zniknął za ścianą, wypuściłem z ulgą powietrze z płuc i oparłem się o wysoki stół, znad którego wyglądałem zapewne jak niedorostek. Ledwo ułożyłem przedramiona, a powietrze gwałtownie wstrzymałem, gdy nagle krzesło się uniosło. Zatrzymało się w chwili, gdy oparte o stół były już tylko moje łokcie i dłonie. Oparcie przyległo do pleców. Wypuściłem wreszcie resztę wstrzymanego z niepokoju powietrza. Czułem, że krzesło się już nie rusza.

Zszokowany prędko podniosłem się i rozglądałem. Niesamowite! Ruszyłem głową. Przecież to krzesło zwyczajnie się wyprostowało… Było teraz wyższe, swoim oparciem zdecydowanie wystawało ponad stół, jakby wcześniej było bardziej zgięte, a kształtne półkole przystające do podłoża pozostało bez zmian. Biały stół, który wyglądał jak rozlany w powietrzu, ociekający plastik o czterech nogach – pozostał w bezruchu. Wszystko wyglądało bardzo… dziwnie. Każda ściana pomalowana w innym kolorze: czarna – jak cały budynek – ta od strony wejścia, naprzeciw biała, z prawej strony czerwona, z lewej niebieska. Mnóstwo szafek, szufladek, każda w metalicznym kolorze, prócz tego niewiele. Czerwona sofa stała blisko wejścia, a po drugiej stronie pomieszczenia fotele w tym samym kolorze. Pośrodku stół i krzesła. Naprzeciw mnie, między fotelami, znajdowała się tablica na stojaku. Podszedłem do zdjęcia stojącego na szafce po lewej stronie, tuż przy przejściu do drugiego pomieszczenia, w którym zniknął mężczyzna, wziąłem do ręki fotografię i zobaczyłem na niej tego przemiłego człowieka, który mi pomagał, z jakąś kobietą – zapewne była to jego żona, o której zdążył już wspomnieć. Na zdjęciu, które wyglądało coraz realniej, im dłużej się w nie wpatrywałem, mężczyzna był sporo młodszy. Jego chuda, wyciągnięta do przodu broda była czarnego koloru. Zdjęcie oprawiono w miękkie tworzywo, podświetlone od wewnątrz. Zainteresowało mnie to wykończenie, dotykałem oprawy palcami, przyjemnie zanurzając je w środku. „Coś jakby cyfrowa ramka” – pomyślałem, choć nigdy wcześniej nie widziałem przed sobą czegoś takiego. Odłożyłem zdjęcie na miejsce, gdy przypomniałem sobie nagle zachowanie krzesła. Przenikała mnie coraz większa ciekawość. Schyliłem głowę, ponieważ mój wzrok przyciągnęły szufladki od szafek, które nie miały żadnych uchwytów. Z gładkiej powierzchni każdej wystawał niewielki przycisk. Użyłem jednego z nich i w mgnieniu oka wysunęła się szafka. Wzdrygnąłem się, lecz ból prędko przegnał strach, gdy odwróciłem głowę w kierunku, w którym odszedł mój wybawca. Aghhh! Kłucie w sercu. Przejął mnie ból. Wiedziałem, że nie mam wiele czasu, starałem się nim nie przejmować. Ponownie zajrzałem do szufladki, gdzie zobaczyłem coś jakby latarkę z przymocowaną klawiaturą od telefonu. Podniosłem przedmiot i dokładnie obejrzałem z każdej strony. Zauważyłem czerwony przycisk, dokładnie taki jak ten w pilotach do TV. Już chciałem nacisnąć, kiedy usłyszałem kroki. Szybko chciałem zasunąć szufladkę, ale ta nie chciała się poddać. Trafiłem w końcu na przycisk, którego użyłem wcześniej, i zasunęła się z cichym szmerem. Spojrzałem na rękę, w której wciąż trzymałem urządzenie z szuflady, i szybko schowałem je za plecami. Mój nowy znajomy, wracając, mówił, że rzadko ktoś go odwiedza. Z lekkim westchnieniem wynurzył się zza ściany, trzymając w ręku ubranie. Wręczył mi flanelową koszulę i ciemne spodnie. Do ich kieszeni wrzuciłem tajemniczy przedmiot, gdy się ubierałem. Parzący na mnie starzec wysunął dłoń.

– Jestem Wilhelm.

– Czarek – odpowiedziałem. Włożyłem ubranie i ostrożnie usiadłem na krześle naprzeciw Wilhelma.

– Dobrze się czujesz? Nic cię nie boli?

– Wszystko jest w porządku, ale niewiele pamiętam… Nie bardzo wiem, co się stało…

Ku mojemu zaskoczeniu Wilhelm o nic więcej nie pytał, milczał. Zobaczyłem w jego oczach niezwykłą radość. Nie wiedziałem dlaczego. Siedząc tak z rozpiętą koszulą, patrzyłem na tego staruszka, któremu szczęście błyszczało w oku, i mimo miliona myśli w głowie zapytałem o to, czym się zajmuje.

– Lubię filozofię, fizykę, ale zajmuję się historią. Wykładam.

Ucieszyłem się, bo wiedziałem, że będzie można z nim porozmawiać na ciekawe tematy, a ja potrzebowałem zdobyć jego zaufanie, by zapytać o wszystko, co widziałem. Spojrzałem wtedy na zdjęcie, które przed chwilą miałem w rękach. Widziałem na nim piękną kobietę o blond włosach i niebieskich oczach.

– To twoja żona? – Skinąłem głową w kierunku zdjęcia.

– Tak, to moja żona. Ma niesamowite spojrzenie, prawda? – Nie pozwolił mi nic wtrącić. – Byliśmy małżeństwem przez pięćdziesiąt lat, miała na imię Joanna. Poznałem ją w pracy, była niczym rozpromieniony anioł. Miała dobre serce, przyciągała ludzi. Z każdym oddechem wyciskaliśmy z naszego życia jak najwięcej – opowiadał wzruszony.

– Nawet anioły zasłużyły na śmierć – odparłem z przekonaniem.

– Pięknie powiedziane. Tak, ona była aniołem. Z jednym tylko nie mogę się zgodzić…

– Ona nie zasłużyła?

– Tak, ale… Ona… Nie zginęła godnie – odpowiedział z wielkim przejęciem.

– To znaczy? – W trakcie rozmowy zauważyłem coś dziwnego. Jego oczy w ogóle się nie mrużyły… Nie zamykał powiek nawet na najmniejszą chwilę. Przyglądał mi się jak gapie na ulicy. Mimo iż bardzo nurtowało mnie to zjawisko, nie był to odpowiedni moment, by mu przerywać. Mój rozmówca był bardzo przejęty.

– Warto umierać tylko wtedy, gdy umiera się za coś, co się kocha – zdefiniował.

– Raczej warto żyć i nadal kochać to, co się kocha.

– Nie, dlatego że to definicja godnej śmierci.

– To istnieje coś takiego jak godna śmierć?

– Oczywiście, że tak, kiedy umierasz za to, co kochasz. Czytałeś może… „Zdążyć…” – Drapał się po czole, by wreszcie dorzucić: – Ach! jak mogłem zapomnieć ten tytuł!

– Tak, wiem, o czym mówisz. Ta książka była moją lekturą w szkole.

– Był tam bohater o imieniu Marek, który dążył do tego, żeby ludzie podczas wojny godnie umierali.

– Kiedy umierasz za to, co kochasz, to znaczy, że nie kochasz tego dostatecznie mocno, żeby żyć i dalej to kochać.

– Nie w ten sposób…

Serce nie dawało mi spokoju, znów poczułem ten ból. Skrzywiłem się trochę i nie pozwoliłem starcowi dokończyć:

– Umierać za coś, co się kocha, to czysty absurd! – krzyknąłem, robiąc niemałe wrażenie na rozmówcy. To przez ten cholerny ból…

– Właśnie, podobnie myślał również Marek.

„Ale się wpieprzyłem w temat” – pomyślałem. Zdałem sobie jednak sprawę, że rozmawiam z nim, jak gdybyśmy znali się kopę lat, a nie byłem pewien, czy upłynęło choć pół godziny, odkąd zobaczyłem go pierwszy raz w życiu.

– Bezcelowe i bezsensowne poświęcenie, które w literaturze otacza patos, a w życiu jest to tylko śmierć.

– Jasne, że jest coś takiego jak godna śmierć – mówił Wilhelm z największym spokojem w głosie.

Wiedziałem, że za chwilę znów zaboli…

– Czytałem tę książkę – powiedziałem, wstając. Podszedłem do czarnej ściany, którą już wcześniej sobie upatrzyłem. Założyłem ręce, plecami i zgiętą w kolanie nogą oparłem się o ścianę. Tej przynajmniej nie ubrudzę, moje stopy od spodu są zapewne podobnego koloru, a ja spokojnie zaczekam tu na kolejne ukłucie, tym razem nie dając tego po sobie poznać. – Ale czytać i zgodzić się z tym, co pisze autor, to dwie różne sprawy – dokończyłem wreszcie.

– No właśnie ja się nie zgadzam. Według bohatera ludzie, którzy ginęli z rąk Niemców, umierali niegodnie. Według mnie samo to, że giniesz za ojczyznę z ręki najeźdźcy, sprawia, że umierasz godnie, mimo że ten cię nawet ośmieszy. Rozumiesz? Ojczyzna to nie kawałek ziemi. Ojczyzna to ja, ty, twój sąsiad…

– Umrzeć za samego siebie? – zapytałem z niedowierzaniem, przerywając mu. Nie dowierzałem również, że on ciągle nie mrużył tych swoich wielkich oczu. Wciąż czekałem, aż zrobi to choć raz.

– Poświęcić swoje życie za wyższą wartość, miłość, ojczyznę, wiarę. Jak można ginąć za samego siebie? Przez wypadek? Chorobę? To jest właśnie niegodna śmierć… – brnął dalej. – Ojczyzna to język, kultura, tradycja… Również sąsiad. Zależy, w jakich okolicznościach mówimy o ojczyźnie. Możesz dostać śmiertelną kulę zamiast sąsiada. Jeżeli bronisz jego, umierasz godnie, bo walczyłeś o czyjeś życie. Jeżeli zaś dostaniesz kulę, sklejając kluski w kuchni, a do sąsiada ktoś strzelał, nie giniesz godnie, dlatego że giniesz przypadkowo, bez walki o wyższe wartości – zakończył, a ja mogłem z powrotem usiąść. Choć raz udało mi się trochę zakamuflować. Po drodze pomyślałem, że zachowuję się co najmniej dziwnie i zdecydowanie zbyt pewnie, w końcu byłem tam gościem.

Wróciłem na poprzednie miejsce i spojrzałem głęboko w zdziwione oczy starca.

– Może jeszcze zabijać, by nie zostać zabitym? To dla ciebie wyższa wartość? Tak dzieje się na wojnie, to bezsens! – Zdałem sobie sprawę, że niepotrzebnie podniosłem głos. Miałem zdobyć jego zaufanie, a nie spierać się z nim.

– Zależy od tego, jak pojmujesz przykładową wojnę.

Wypuściłem powietrze, opuściłem z rezygnacją ramiona. Zaczynałem powoli tracić nadzieję na wyperswadowanie mu z głowy tego, że jego żona zginęła niegodnie…

– Wojna to wojna, bezsensowny, nieuzasadniony mord.

– Właśnie o to chodzi… – Nie zdążył dokończyć, bo ponownie mu przerwałem:

– Zabijanie to zabijanie, bez względu na to, po której stronie stoisz i w imię czego to robisz…

– Jeżeli ktoś ci najeżdża ojczyznę i ty jej bronisz, to godnie walczysz. Powiedz… Czy godnie walczysz, najeżdżając kraj, który nie zrobił tobie, twojemu sąsiadowi żadnej krzywdy? Mordując ich rodziny, które nie są ci niczego winne?! – Tym razem to on podniósł głos.

– To zabijam, by nie zostać zabitym, instynkt, chęć przeżycia, a nie godna walka.

– Zabijasz, bo walczysz za ojczyznę, wolność, rodzinę, a nie jedziesz zabijać za politykę kraju… – kontynuował.

– Zgadza się, ale nie ma w tym niczego „wyższego” – dodałem, pogardliwie akcentując ostatnie słowo.

– Jest…

– Mówisz: bronić się, a obrona na wojnie to nic innego jak gaszenie ognia ogniem.

– Taki już jest ten świat, tego nie zmienimy… – powiedział, kładąc rękę na moim ramieniu. Dał wreszcie spokój.

Pomyślałem, że w końcu znaleźliśmy wspólne zdanie. Spodziewałem się czego innego, że rozmowa z nim będzie łatwiejsza… Jednak uciąłem ją z całkiem innego powodu. Na jego nadgarstku, opartym na moim ramieniu, zobaczyłem zegarek. Dziwny dlatego, że na cyferblacie miał liczby ponumerowane od jeden do dwadzieścia jeden. Po liczbie dwadzieścia jeden znów znajdowała się jedynka. Mierzyłem wzrokiem ten zegarek i chwyciłem Wilhelma za rękę. Przypomniałem sobie wtedy wysokiego mężczyznę ze śmieszną fryzurą, który się mną zainteresował, kiedy się obudziłem. On również miał na ręku taki zegarek. To nie mógł być przypadek.

„Tego już za wiele – podsumowałem w myślach. – Ktoś musi mi w końcu powiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi…” Postanowiłem w końcu zapytać.

– Dlaczego na twoim zegarku jest dwadzieścia jeden godzin?

– Nie rozumiem…

Poczułem, jak moje serce znów rozdziera ból.

– Twój zegarek! Spójrz! – Podenerwowany ściągałem zegarek z jego ręki. Położyłem go na stole, spojrzałem na Wilhelma i stonowanym głosem zadałem pytanie jeszcze raz: – Dlaczego na twoim zegarku jest dwadzieścia jeden godzin?

– Dlaczego? – odpowiedział zdziwiony pytaniem.

– Przecież powinno być dwanaście godzin… – wyjaśniłem, jak gdyby Wilhelm miał nie zdawać sobie z tego sprawy.

– Owszem, kiedyś doba liczyła dwadzieścia cztery godziny, czyli dwa razy po dwanaście godzin, ale żyjemy tu i teraz, dlatego na zegarku mam dwadzieścia jeden godzin.

– Powiedziałeś „kiedyś”. To znaczy kiedy?

– Jakieś siedemdziesiąt lat temu.

Zamarłem na chwilę. Poczułem, jak gdyby strzelił we mnie piorun. Łzy cisnęły mi się do oczu, serce zaczęło walić jak dzwon. Podszedłem do okna na czerwonej ścianie, przy którym nie było żadnych firanek ani karnisza. Jedynie puste, zaciemnione okno w środku ściany. Gdzieś w głębi duszy czułem, że coś jest nie tak, odkąd tylko się obudziłem… Ten świat… Wszystko było inne, ale żeby… „O co tu, kurwa, chodzi!?” – podsumowałem w myślach. Poczułem, jak łzy spływają po mojej twarzy.

– Jak, kurwa, rozsunąć to okno!? – krzyknąłem, nie rozumiejąc, dlaczego w pomieszczeniu jest jasno, a jednak nie mogę zobaczyć niczego na zewnątrz, choć okna nic nie przesłaniało.

Ostrożnie, w napięciu mężczyzna podnosił się z krzesła. Prędkim, lecz starczym krokiem zbliżał się do mnie, by nieufnie stanąć naprzeciw okna. Stuknął w nie raz i przesunął w moją stronę wskaźnik na pasku, widniejący odtąd na szybie. Wtem poraziło mnie przeszywające światło. Odruchowo utkwiłem oczy w podłodze, nie mogąc ich zamknąć.

– Przepraszam – rzucił rychło w czas i przesunął wskaźnik na pasku, tym razem w lewo. Już tak nie raziło.

Spojrzałem wtedy na rozmazany przez łzy świat. Gapiłem się na niebieską ścianę budynku, od którego dzieliła nas ciasna uliczka. Widziałem jednak znacznie więcej. Zobaczyłem moich bliskich, których w jednej chwili straciłem. Przerażony Wilhelm również milczał, choć podejrzewałem, że w jego głowie też pojawił się ogrom pytań. Łzy czułem już na szyi i zorientowałem się, że nie mogę ich powstrzymać. Palcami osunąłem powieki, następnie zaparłem twarz i z całej siły marszcząc czoło ku górze, otworzyłem oczy.

– Co jest… – Nim zdążyłem dokończyć, Wilhelm wtrącił:

– To ergnom. Zrewolucjonizował świat, ale czasem potrafi też przeszkadzać. Niektórzy mawiają, że pozbawił nas uczuć – pospieszył z wyjaśnieniem, choć i tak nie miałem pojęcia, o czym mówił.

– Który mamy rok?

– Dwa tysiące sto piąty.

– Chcesz powiedzieć, że przespałem osiemdziesiąt osiem lat?

– Co zrobiłeś? – zapytał rozbawiony.

Milczeliśmy dłuższą chwilę. Znowu poczułem ból, jednak nieco mniejszy niż dotychczas. Wreszcie odezwałem się pierwszy:

– Posłuchaj, Wilhelm, wiem, że domyślasz się, co się ze mną stało. Zapewniam cię, że nie jest to żaden żart… Ja sam nie wiem, o co tu chodzi… Zresztą ty też nie wiesz. Powiedziałeś, że wykładasz historię.

– Tak, ale zajmuję się też…

– Nieważne – przerwałem mu. – Chciałbym prosić cię o trochę historii. Chciałbym, abyś opowiedział mi, co działo się przez te osiemdziesiąt osiem lat. Proszę, to tylko mały wykład. To, co uznasz za najważniejsze. Potem zastanowimy się, jak się w tym wszystkim odnaleźć. Zacznij od samego początku… Proszę…

– Osiemdziesiąt osiem lat… Ja nie mogę, nie mam aż tyle czasu.

– Zastanów się, co jest ważniejsze… Na co dzień wpadają do ciebie tacy ludzie? Jesteś mądrym człowiekiem, pomóż mi, choć najważniejsze fakty. Co mam zrobić? Wyjść na ulicę… Znaczy na te wasze płyty. Spróbować tu żyć, nie mając o niczym pojęcia? Będę jak dziecko we mgle…

Moja twarz rozpromieniła się, kiedy kiwał głową, zgadzając się i przyznając mi rację. Pewnie już miał zacząć, kiedy jego ręka zaczęła drgać…

– Muszę zagłosować – powiedział, przykładając palec do urządzenia w formie zegarka, zaczepionego na jego prawej ręce. Zaciekawiony patrzyłem, co robi. Nacisnął coś i wydawało mi się, iż potwierdził, przykładając palec do wyświetlacza. Na koniec dodał: – No tak, mieliście demokrację parlamentarną, a my po prostu demokrację.

Była to pierwsza nowina, która ucieszyła mnie w miejscu, w którym się znalazłem.

– Zawsze podziwiałem ludzi, którzy mieli potrzebę oglądać tych celebrytów codziennie, a nawet o nich rozmawiać. Naszego ustroju nie można nazwać tak, jak ty to zrobiłeś, bliżej temu do celebrytyzacji parlamentarnej – powiedziałem stanowczo, a po chwili odczułem kolejne ukłucie, lecz tym razem się nie skrzywiłem. Mogłem być już pewien, że zaczynam się przyzwyczajać do bólu serca… W końcu dałem Wilhelmowi dojść do słowa, a ten zaczął opowiadać:

– Spróbuję tak, jak prosiłeś, od samego początku. Od czego by tu… Zacznę, trochę nawiązując do religii, tak będzie najprościej. Zresztą to bardzo ważne, byś zrozumiał… W przeszło dwa tysiące sto lat po narodzeniu Jezusa Chrystusa wiele się zmieniło. Oczywiste jest, że technologia się rozwija, przyprawiając nas wszystkich o sporo stresu, ale i dając wygody i podstawy do normalnego funkcjonowania w zwariowanym świecie. Każdemu z nas, czymkolwiek by się zajmował, wiecznie brakuje czasu. Musimy zadbać o pracę, naukę, karierę, rodzinę i jeszcze zdążyć się zregenerować, a dobrze byłoby nabyć sił jeszcze więcej. Na pewno pamiętasz biblijną historię o sześciu dniach stworzenia i o szabacie, czyli sobocie, dniu, w którym Bóg odpoczął. Nasuwało się więc pytanie, dlaczego i my nie odpoczywamy, skoro już tak bardzo wierzymy i Biblia jest podstawą naszej wiary. Zapadł mi w pamięć fragment Księgi Wyjścia… Dekalog. Mówi o tym, że przez sześć dni mamy pracować i wykonywać wszystkie zajęcia, a w siódmy dzień, szabat, w sobotę – nie możemy, powinniśmy odpoczywać. Większość ludzi jednak pracowało w ten dzień, bo przecież stale brakuje pieniędzy… Niemniej jednak organizm ludzki był dobrze przystosowany do rytmu, jaki narzucał cykl siedmiodniowy.

Poczułem serce. Jeszcze słabiej niż poprzednio, ale wciąż bolało.

– Był? – zapytałem, zdając sobie jednocześnie sprawę z jego znajomości Biblii. Sprawiał wrażenie, jakby opowiadał to już nie pierwszy raz, bez zająknięcia.

– Spokojnie, zaraz ci wszystko wyjaśnię. Wszystko zmieniało się już od najdawniejszych czasów. Był okres, w którym w ogóle nie stosowano podziału czasu na tygodnie, ale i bywały okresy, w których tydzień liczył sześć dni. Przykładem jest Związek Radziecki, który wprowadził nieprerywkę z jednym dniem wolnym od pracy. Dziesięć dni z kolei przyjęło się w starożytnym Egipcie, ale i w rewolucyjnej Francji do tysiąc osiemset drugiego roku. Osiem dni zaś funkcjonowało w starożytnym Rzymie – przez siedem czynne były urzędy, a ósmy był dniem targowym.

– Dobrze, rozumiem. Rozumiem też, że chcesz mi powiedzieć, w jaki sposób się to zmieniło.

– Kalendarz gregoriański z całą pewnością nie był doskonały. Świat potrzebował zmian w stosunku do tempa życia, które zdecydowanie się zmieniło. Nie można było tak dłużej żyć. Tak przedstawiało się to przez wieki, aż pojawił się w końcu pewien człowiek. Twój imiennik zresztą. Zależało mu na tym, by uczynić świat nieco lepszym, ale przede wszystkim by uczynić ludzi szczęśliwszymi, dlatego sprzeciwiał się globalizacji, konsumpcjonizmowi. – Wilhelm mówił tak, jak gdyby postać ta była mu bardzo bliska, być może ze względu na poglądy. – Stworzył teorię dnia ósmego. Przyniosła ona jednak efekt odwrotny do zamierzonego. Jak już powiedziałem, jego marzeniem było uczynić ludzi szczęśliwymi, jego teoria jednak przyjęła się dopiero w dziesięć lat po jej obmyśleniu. Pod koniec dwa tysiące trzydziestego roku Europa była u progu wojny. Kryzys rozszerzył się już wcześniej na każdy kraj i pomimo że na kilka lat się uspokoił, była to cisza przed burzą. Nie muszę chyba mówić, że już wtedy, przy obecnej wówczas technologii, wybuch wojny zapewne oznaczałby, że czwartej szansy już nie dostaniemy – bo trzeba walczyć o pokój i zabijać w imieniu Boga przecież. Mówiłeś o celebrytyzacji… Albo obiecujesz i spełniasz obietnice teraz, albo nie rządzisz w przyszłości. Przyszłość następnie przeklina przeszłość, czyli poprzedników. I tak to trwało, tyle że zbyt długo. Przez wiele lat nikt nie przejmował się rosnącymi długami publicznymi. Wobec nieustającego kryzysu i powiększającego się długu państwa zaczęły upominać się o swoje. Nie można już było rządzić na chwilę, dobrą chwilę, z obietnicami, lecz z umiarem, tak by nie przeklęła cię historia. W końcu trzeba było pracować na dobrobyt. Alternatywą stała się wymyślona wcześniej teoria dnia ósmego. Jej twórca chciał skraść z umysłu każdego człowieka trochę czasu – ciągnął pewnym głosem Wilhelm. – Każdy chciałby żyć wiecznie, ale nawet anioły zasłużyły na śmierć, jak sam powiedziałeś. Więc dopóki nauka na to nie pozwalała, dopóty twórca teorii chciał, aby każdemu wydawało się, iż będzie żył dłużej. Zaproponował, aby zredukować czas każdego dnia o trzy godziny. Doba będzie trwała zatem dwadzieścia jeden godzin. Tyczy się to kolejno poniedziałku, wtorku, środy, czwartku, piątku, soboty, niedzieli. Trzy godziny odebrane z każdego dnia, który odtąd będzie teoretycznie dłuższy, praktycznie zaś krótszy, razy siedem dni w tygodniu da nam dwadzieścia jeden godzin na kolejną dobę, kolejny dzień, oczywiście wolny od pracy. Dzień ósmy, dzień wolnek, wstawimy pomiędzy piątek a sobotę, co da nam kolejne podstawy ergonomii i przede wszystkim trochę więcej z życia.

– Zacny pomysł. Dlaczego zatem przyjęło się to dopiero dziesięć lat po obmyśleniu teorii i dlaczego ten dzień nazwał… wolnek?

– No właśnie, takie już prawo stwórcy. Chciał, by nazwa odzwierciedlała sens tego dnia. – Wilhelm podszedł do tablicy stojącej pomiędzy fotelami i zaczął po niej rysować palcem, a kiedy się pomylił, za gąbkę służyła mu zewnętrzna część zaciśniętej pięści. – Niestety w ciągu roku zmienia się długość trwania dnia i nocy. W lecie dzień trwa dłużej niż noc, w zimie na odwrót. Średnio słońce świeci przez dwanaście godzin na dobę. Zatem jeżeli tak właśnie przyjmiemy, wyglądałoby to w ten sposób:

W poniedziałek słońce świeci przez dwanaście godzin. Albo nie… przez dziewięć. Załóżmy, że bierzemy trzy godziny światła z niedzieli, co daje nam dziewięć godzin dnia w poniedziałek. Do godziny dziewiątej świeci słońce. Od dziesiątej zaś mamy noc…

Serce bolało co jakiś czas, jednak nie dawałem tego po sobie poznać, nie chciałem mu przerywać.

– We wtorek z kolei mamy równe dwanaście godzin dnia. Zatem od pierwszej do dwunastej świeci nam słońce. O godzinie trzynastej zaś zaczyna się noc.

W środę noc trwa do trzeciej godziny. Od godziny czwartej zaś do piętnastej mamy dzień. O szesnastej znowu zaczyna się noc.

W czwartek mamy sześć godzin nocy z dnia wcześniejszego. Słońce świeci zatem od godziny siódmej do osiemnastej. Wtedy to ponownie zaczyna się noc: o godzinie dziewiętnastej.

Piątek zaczyna się od nocy, która trwa do godziny dziesiątej. Odtąd trwa dzień, słońce świeci aż do godziny dwudziestej pierwszej.

W wolnek noc trwa do trzynastej. Wk to skrót od wolnek oczywiście, miał również kojarzyć się z weekendem. Prosto nazwany dzień, którego nazwa miała oddawać jego sens. O trzynastej zaczyna świecić słońce.

Nastaje w końcu sobota. Dzień, w którym odpoczywamy. Dzień, który w końcu nabrał swojego sensu. Początkowo przez trzy godziny mamy słońce, następnie od czwartej – noc. Później znowu dzień – od szesnastej.

Na koniec jest niedziela, o której już wspomniałem. Do godziny siódmej mamy nasłonecznienie. Odtąd zaczyna się noc i trwa do osiemnastej. Następnie mamy nasze trzy godziny światła w niedzielę i pozostałe dziewięć… już w poniedziałek.

Jak pewnie zauważyłeś, tydzień jest cykliczny, to znaczy wszystko się zazębia i wciąż trwa mniej więcej tak samo. Mniej więcej dlatego, że jak już wspomniałem, w lecie dzień trwa dłużej niż noc i odwrotnie. Mamy tutaj bardzo prosty wniosek: nasłonecznienie dnia przesuwa się co dzień o trzy godziny, przez co mamy dni niejednolite. To właśnie sprawiło, że teoria nie przyjęła się od razu, a dopiero po dziesięciu latach.

– No właśnie, dlaczego akurat tyle to trwało?

– Ponieważ jak wspominałem, teoria była alternatywą dla wojny. Twórca chciał uszczęśliwić ludzi, skraść im czas z umysłu, jednak nie przewidział tego, o czym właśnie ci opowiedziałem. Przez nasłonecznienie teoria również nie była doskonała. Jednak ludzie byli zmuszeni do jej przyjęcia…

– Jak to: zmuszeni?

– Bardzo prosta matematyka. Tydzień miał liczyć osiem dni, a każdy z nich dwadzieścia jeden godzin. Wcześniej pracowano średnio jedną trzecią dnia, to jest osiem godzin na dwadzieścia cztery. Teraz każdego dnia spośród dni roboczych pracowano tyle samo, czyli dokładnie jedną trzecią dnia, z tym że siedem godzin na dwadzieścia jeden. Teoria zrewolucjonizowała gospodarkę. Zaczęliśmy pracować przez sześć dni w tygodniu po siedem godzin, co daje nam czterdzieści dwie godziny pracy tygodniowo. Później czekają nas dwa dni wolne od pracy.

– Jak to: przez sześć dni w tygodniu? Dzień wolnek miał być wolny od pracy. Miał dać nowe podstawy ergonomii. Uszczęśliwiać…

– Nie bez powodu opowiadałem ci o szabacie i Biblii. Sobota nabrała w końcu swojego sensu, odwrotnie natomiast było z dniem wolnek. Stał się dniem wolnym jedynie z nazwy, w rzeczywistości był normalnym dniem roboczym. Dwie godziny pracy więcej każdego tygodnia każdego człowieka… To uratowało świat od wojny. Jednak twórca teorii nie mógł się z tym wszystkim pogodzić i… zniknął.

– Tak po prostu? Zniknął? Dlaczego?

– Znienawidzono twórcę teorii. Wcześniej praktycznie przez całe życie ludzie pracowali. Później musieli pracować jeszcze więcej, nie odróżniając dnia od nocy. Technologia wówczas nie pozwalała na wdrożenie teorii, która przez nasłonecznienie nie była doskonała, ale zostaliśmy zmuszeni ją przyjąć. Wyobraź sobie, że żyjesz raz w dzień, raz w nocy. Wcześniej funkcjonowano w dzień, w nocy oddawano się snom. Tak było od zawsze. Zamiast się zabijać, ludzie pracowali. Wszystko miało wrócić jednak do starego porządku, a jednak i to się zmieniło. Niedługo potem wynaleziono ergnom. Jeden człowiek zmienił świat na zawsze. Holenderski naukowiec, van… Nie pamiętam, jak się nazywał… Jego matka zmarła na raka, marzył o tym, by oszczędzić światu tej choroby. Jego brat zaś chorował na progerię, czyli przedwczesną starość, zmarł w wieku trzynastu lat. Naukowiec poświęcił się bez końca, podobno potrafił nie spać nawet kilka dni, ale pewnie miało to związek z jego odkryciem. Badał zależność pomiędzy nowotworem łagodnym a złośliwym. Przypadkiem odkrył specyfik, który mamy obecnie w sercu.

– Wszystko rozumiem, ale jak to… jak to: w sercu?

– Początkowo ergnom był podawany dożylnie, z czasem również w formie tabletek. Powstały miejsca, w których można było go pobrać. Stał się dostępny dla wszystkich. Świat go potrzebował. Dzięki niemu żyjemy mniej więcej o jedną trzecią dłużej – tyle właśnie poświęcaliśmy na sen. Z biegiem czasu jednak ergnom zaczęto wszczepiać w ciało każdego człowieka, to prosta operacja, nie trzeba było już go przyjmować od zewnątrz.

– Wszczepiać… Do serca?

– Tak. Dzięki temu serce pompuje do żył nie tylko krew. Ergnom wciąż jest doskonalony. – Wilhelm opowiadał, a ja przypomniałem sobie ukłucie i silny ból towarzyszący mi, kiedy obudziłem się, i wciąż niedający o sobie zapomnieć…

– Czyli mam to w sobie… – dodałem przerażonym głosem.

– …rozprowadza po ciele – dokończył Wilhelm.

– Czy ciebie to nie boli? – zapytałem z niedowierzaniem.

– Kiedyś owszem, ale organizm potrafi przyzwyczaić się do wszystkiego. Teraz już właściwie tego nie czuję, a przynajmniej nie zwracam na to uwagi.

– To wszystko ledwo mieści mi się w głowie. A co ze snem?!

– Mózg nadal go potrzebuje. Przynajmniej u osób, u których wcześniej go rozpoznawał. Dzieci, które przyszły na świat z podawanym już ergnomem, nie wiedzą, co to sen. A ludzie, którzy wcześniej śnili, doznają czasem wizji. To stan skupienia organizmu, w którym oczy wreszcie się zamykają i po prostu śnisz, jednak bardzo krótko, aż znowu ergnom trafi z serca do mózgu, tam krew dociera najpóźniej. Reszta ciała pracuje, jak gdybyś nie miał wizji.

– Chyba widziałem kogoś, kto miał wizję.

– Pewnie wyglądał, jak gdyby lunatykował…

– Tak! Oczy! Co z oczyma, na nie również działa ergnom? Pytam, ponieważ już wcześniej spostrzegłem, że nie mrużysz w ogóle oczu. Ja też?

– Tak, normalnie mrugałeś, był to odruch bezwarunkowy. Receptory pobudzały się bez właściwie żadnej ingerencji. Teraz również nie ingerujesz, nie potrzebujesz. Ergnom koi całe ciało przez cały czas.

– Tak więc czerpiecie o jedną trzecią z życia więcej.

– Zgadza się, a i żyjemy dłużej. Ja mam już bowiem sto czternaście lat.

– Ja też miałbym właśnie tyle – chwilę się zastanowiłem – gdyby nie to, co mi się przytrafiło… Niesamowite. Ten postęp… Postęp technologiczny ewoluuje zatem mniej więcej trzydzieści procent szybciej.

– Tak, sporo się zmieniło.

– Chcę, byś wyjaśnił mi kilka rzeczy… Pójdź ze mną.

– Dokąd? – zapytał zupełnie zaskoczony.

Ciągle miałem w głowie potężny niebieski krąg. W końcu udało mi się namówić starca i już wychodziliśmy…

– Chcesz iść boso? – odezwał się zdziwiony.

– Tak, to mało ważne…

– Zaczekaj, załóż buty. – Patrzył na mnie, jakby czekał na zgodę. Nic nie odpowiedziałem, a on po chwili pojawił się już z parą trampek przede mną. – Pasują jak ulał.

Zauważyłem, że Wilhelm założył niemal identyczne. „Wiecznie młody” – pomyślałem.

Wyruszyliśmy wreszcie, pozostawiając za sobą dom. Prowadziłem Wilhelma w kierunku niebieskiego kręgu. Mijaliśmy po drodze kolejne budynki, sklepy, ludzi, również takich z chmurkami nad głowami, wszędobylskie billboardy, z których jakby wychodzili na zewnątrz bohaterowie reklam. Było bardzo spokojnie, a mój spokój paradoksalnie zakłócała panująca wszędzie nienaturalna dla mnie cisza. Gdzieś w oddali udało mi się usłyszeć ćwierkającego co chwilę ptaka, nie widziałem go jednak. Kątem oka zauważyłem za to, jak bardzo stary mężczyzna, łysy jak kolano, z pomarszczonym tatuażem niebieskiej kotwicy na przedramieniu, wchodził do sklepu. Miał na sobie oczojebną zieloną koszulkę polo i stał tak w drzwiach wsuniętych w ścianę, bardzo wolno starając się wejść do środka. Aż mi się mieniło w oczach. Te kolory i cisza… Można było zwariować. Jakby ludzie podsłuchiwali swoje myśli.

Dostrzegłem, że Wilhelm obserwował moje zachowanie i wreszcie nie mógł znieść tego, jak ciekawsko się rozglądałem.

– Mówiłeś, że chciałeś się czegoś dowiedzieć.

Po chwili milczenia wyjąłem urządzenie z tylnej kieszeni spodni i zapytałem:

– Na początek chciałbym się dowiedzieć, czym to jest i do czego służy.

Mój przyjaciel przystanął na chwilę i uruchomił urządzenie.

– To flashrek – wyjaśnił. Gdy ruszyliśmy dalej, skierował wiązkę światła ku górze i dodał: – To rodzaj mobilnej reklamy.

Ujrzałem reklamę, którą widziałem już tamtego dnia.

– Dawniej ludzie wyrażali tym dosłownie wszystko: samopoczucie, poglądy… W końcu przegłosowany został zakaz używania wielu opinii, stwierdzeń. Istnieje ustawa określająca sposób i cel używania flashreku. Według wielu straciło to sens.

„Coś jakby opis w portalach społecznościowych” – pomyślałem, nie mówiąc tego głośno: pewnie i tak nie wiedziałby, o czym opowiadam, dlatego postanowiłem nadal słuchać.

– Przyczepiasz to do ramienia i promień rozproszonego światła pojawia się nad tobą. Działa podobnie do hologramu.

„Chmurki z komiksu…” – przypomniałem sobie, uśmiechając się.

– A czym są te cyferki? – zapytałem zaciekawiony.

– To współrzędne. Obecnie nie mamy podziału na granice wsi, miast, lecz na sektory i współrzędne, choć nadal gdzieniegdzie można spotkać te stare tabliczki, ze względu na szacunek do historii tych nazw.

– A co to ten tif… coś tam?

– Jakaś reklama. Handlują, zdaje się, ciuchami, ale nie wiem do końca, po prostu płacą każdemu, kto używa ich reklamy na flashreku. Zawsze wpadnie jakiś grosz.

– Musisz być dobrym wykładowcą, dobrze słucha się tego, co mówisz. A właśnie, co z pieniędzmi? Pewnie nadal rządzą światem – powiedziałem z uśmiechem na twarzy.

– To chyba nigdy się nie zmieni, to pieniądze naszym jabłkiem… Coś jednak się zmieniło. Pieniądze istnieją tylko wirtualnie, nie masz ich teraz w ręku, posługujemy się czytnikami. Dzięki temu zniknęła prawie całkowicie szara strefa. Istnieje jedynie pieniądz wirtualny, po którym zawsze zostają ślady, co przyczyniło się do zlikwidowania chociażby pracy na… Jak to się kiedyś mówiło?

– Na czarno.

– Właśnie.

W końcu dotarliśmy do kręgu. Stanęliśmy przed wertykalną okrągłą konstrukcją ze stalowych, zawijających się słupów, wydobywających się z ziemi. Była duża na tyle, że niegdyś zaparkować w niej mogłyby dwa samochody. Mogłyby być nawet dostawcze, bo niebieskie sklepienie ponad głowami, wieńczące konstrukcję, sięgało wysoko, do poziomu niedaleko stojących budynków. Na słupach nie widziałem ani odrobiny rdzy, lśniły od padającego na nie intensywnego światła.

Wilhelm spojrzał przed siebie.

– Więc o to chciałeś zapytać. Teleport.

– Tak, domyślam się, czym to jest. W czasach, w których żyłem, trwały już prace nad teleportacją. Chciałbym, abyś pokazał mi, jak to działa…

– W porządku. Musisz jednak stanąć tutaj. – Objął mnie za pas i wspólnie drobiąc, podeszliśmy kilka kroków naprzód.

Pod nogami dostrzegłem wielki znak wyrysowany w ciemnym kolorze. Nigdy wcześniej go nie widziałem. Był to jakby pentagram, ale zamknięty u podstawy. Znalazłem się w samym jego środku.

Ludzie z cukru

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-731-7

© Bogusław Sabuda i Wydawnictwo Novae Res 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Barbara Kaszubowska

KOREKTA: Paulina Zyszczak

OKŁADKA: Seweryn Swacha

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.