Katarzyna Anna Koziorowska

W krainie marzeń

© Katarzyna Anna Koziorowska, 2020

Historia ogromnej, nieco wyidealizowanej miłości. Kochankowie pochodzą z dwóch różnych światów, ale to nie przeszkadza ich uczuciu. Związek kwitnie w dość szybkim tempie…

ISBN 978-83-8189-894-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Pierwsze spotkanie

Kochanie, a pamiętasz, kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy? To był ciepły, jesienny wieczór… Pora roku dość zaawansowana, chodnik usłany barwnymi liśćmi, stopniowo butwiejącymi, o przyjemnym zapachu rozkładu…

Pamiętam, że postanowiłam wybrać się na spacer po moim ulubionym parku. Podjęłam tę decyzję, ponieważ dałam sobie ostatnią szansę. Miałam serdecznie dość dotychczasowego życia i zapragnęłam, by radykalnie się odmieniło. Postanowiłam, że zaryzykuję ten ostatni raz. Że rzucę wyzwanie losowi. Wyszłam tego wieczoru z domu z sercem pełnym nadziei, że wrócę szczęśliwa i odmieniona. Naprawdę nie wiedziałam, gdzie szukać odpowiedzi na moje pytania. A tych pytań było naprawdę wiele. Postanowiłam jednak podnieść głowę, chwycić klucze i minąć próg mojej kawalerki. Tak jak już wspomniałam, wieczór był naprawdę upojny, więc rozkoszując się orzeźwiającym wietrzykiem, skierowałam się w stronę parku. Nie spieszyłam się, stawiałam ostrożnie kroki. Spoglądałam prosto w twarze mijających mnie ludzi. Oni jednak zerkali ku mnie obojętnie i szli dalej. Dziś nie zrobiło to na mnie wrażenia. Maszerowałam naprzód, skupiona na nadziei. Skupiona na ostatniej szansie, którą dałam mojemu miałkiemu, jałowemu, samotnemu życiu…

W parku nie było wielu osób, ludzie pewnie woleli spędzać czas przed telewizorami. Przysiadłam na pierwszej lepszej ławce i utkwiłam spojrzenie w martwym punkcie w przestrzeni. Od czasu do czasu rozglądałam się, lecz nic nie zwracało mojej uwagi. Z każdą kolejną minutą moje serce stawało się coraz cięższe. Niepokój przedostawał się do mojej duszy. Poczułam na plecach nieprzyjemny dreszcz. Zaczynałam się poważnie bać, że nie osiągnę tego, czego się spodziewałam. Że nic nie wyjdzie z moich planów, a moje marzenia się nie spełnią. Pragnienia zwyczajnie umrą, a ja będę zmuszona…

I wtedy zauważyłam kątem oka jakiś ruch. Spojrzałam w tamtą stronę. Zobaczyłam ciebie… Szedłeś nieśpiesznym krokiem, z dłońmi wetkniętymi w kieszenie dżinsów. Głowę miałeś spuszczoną, spojrzenie utkwione w chodniku uciekającym spod twoich stóp. Z początku mnie nie zauważyłeś, lecz w pewnym momencie podniosłeś wzrok. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, znienacka się zatrzymałeś. Mi zaś zabrakło nagle powietrza, a w gardle zaschło. W okolicach żołądka poczułam bardzo przyjemne łaskotanie.

Pamiętam, jak podszedłeś do mnie. Twój krok był bardzo niepewny. Gdy znalazłeś się obok mnie, zapytałeś, czy możesz usiąść na mojej ławce. Z początku gapiłam się jedynie w twoje oczy (wtedy było zbyt ciemno, żebym mogła dostrzec ich barwę). Prędko jednak się zmitygowałam i gestem dałam ci do zrozumienia, że nie mam nic przeciwko.

Nie musiałeś mi się przedstawiać. Wiedziałam doskonale, kim jesteś; że jesteś liderem świetnej rockowej kapeli. Doskonale znałam twój głos.

Pamiętam, że siedzieliśmy na ławce do białego rana. Rozmawiało się nam tak przyjemnie, że straciliśmy rachubę czasu. Opowiadałeś mi o sobie, lecz wiedziałam co nieco o twoim prywatnym życiu z plotkarskich gazet. Ja także ci się przedstawiłam. Niestety, moje życie nie było na tyle barwne i ciekawe, żeby poświęcać mu uwagę.

Nie sądziłam, że jesteś tak cudownym chłopakiem. Nie spodziewałam się, że masz tak miękkie wnętrze, tak światłoczułą duszyczkę, wrażliwe serduszko. A ja przepadałam za nieśmiałymi facetami. Dlatego gdy przedstawiałeś mi swój życiorys, spijałam łapczywie słowa z twoich ust. Ust, hmm, całkiem apetycznych…

To było bardzo miłe, że postanowiłeś odprowadzić mnie do domu. Nasze dłonie mimowolnie się splotły. Gdy doszliśmy do klatki schodowej, zatrzymaliśmy się. Nie przeszkadzało mi absolutnie, że jesteś ode mnie sporo niższy. Nie robiły na mnie wrażenia twoje nadprogramowe kilogramy. W świetle rzucanym przez pobliską latarnię, mogłam lepiej przyjrzeć się twoim zielonym oczom; podziwiać twój rozkoszny uśmiech, który tak bardzo uwielbiałam.

I wtedy to się stało. Pocałowałeś mnie. Hm, a może to ja ciebie? Nieważne… Ważne, że poczułam się, jakbym trafiła do siódmego nieba. Nie spodziewałam się, że twoje wargi mogą być tak słodkie, tak apetyczne… A twój języczek potrafił czynić cuda w moich ustach… Nie wiem, czy wiedziałeś wtedy, że to jest mój pierwszy pocałunek… Tak się cieszyłam, że przeżyłam go właśnie z tobą! Gdy w końcu się od siebie oderwaliśmy, musieliśmy chwilę zaczekać, aż nasze oddechy się wyrównają, a rozochocone zmysły uspokoją.

Na szczęście, miałeś takt, żeby poprzestać na pocałunku. Marzyłam o tym, by poznać bliżej twoje ciałko, ale nie chciałam zaczynać naszej znajomości od seksu. Mógłbyś pomyśleć, że jestem łatwa. Choć miałam na ciebie chętkę, to postanowiłam przemówić sobie do rozsądku i się powstrzymać. Marzyłam, żeby ten pierwszy raz był wyjątkowy. Chciałam go dobrze zaplanować, żeby nie był przypadkowym przeżyciem.

Zanim się rozstaliśmy, wymieniliśmy się numerami telefonów. Ten fakt uszczęśliwił mnie, bo oznaczał, że spotkamy się kolejny raz. Gdy schowałeś telefon do kieszeni, spojrzałeś mi głęboko w oczy, musnąłeś dłonią policzek… Myślałam, że pocałujesz mnie raz jeszcze, ale uśmiechnąłeś się tajemniczo, odwróciłeś na pięcie i ruszyłeś w nieznanym kierunku… To ciekawe, ale ledwo się rozstaliśmy, a ja już zaczęłam za tobą tęsknić… Ścisnęłam jednak w kieszeni dżinsów telefon. Nie mogłam się doczekać, aż znów się zobaczymy…

Pierwszy raz

Patrick, a wspominasz czasem, jak wyglądał nasz pierwszy raz? Było to bardzo ważne wydarzenie. Choć nie przygotowywaliśmy się, to myślę o nim jak o jednym z najistotniejszych momentów w moim całym życiu. Zwłaszcza że byłeś moim pierwszym mężczyzną.

Trwał spokojny, wczesnowiosenny wieczór. Pomarańczowe słońce zaglądało do naszego pokoju, rozrzucało na podłodze i ścianach złociste plamy światła. Rozsiadłam się wygodnie na mojej nieco wysłużonej kanapie, ty zajmowałeś miejsce na podstarzałym fotelu. Oboje raczyliśmy się kubkami kakao. Nie rozmawialiśmy, bo cisza była tak rozkoszna, że żal było ją burzyć. Od czasu do czasu zerkaliśmy jedynie na siebie znad krawędzi kubków. Twoje zielone oczy stykały się z moimi czarnymi. Za każdym razem, jak nasze spojrzenia się spotykały, uśmiechaliśmy się do siebie delikatnie.

W pewnym momencie postanowiłam odnieść puste kubki do zlewu. Gdy byłam zajęta zmywaniem, poczułam twój dotyk. Przestraszyłam się, bo podszedłeś do mnie zupełnie bezszelestnie i niespodziewanie. Otoczyłeś mnie w pasie ramionami, przylgnąłeś do moich pleców, podbródek wsparłeś o mój bark. Gdy poczułam na ciele twoje ciepło, momentalnie zrobiło mi się przyjemnie. Odłożyłam niedomyte kubki do zlewu i odwróciłam się ku tobie. Twój wzrok… od twojego wzroku bił ogromny głód. Nienasycone pragnienie. A przy tym prawdziwe, szczere uczucie. Gdy zerkałeś na mnie tak błagalnie, wiedziałam, co masz na myśli… Czekałeś jedynie na moje pozwolenie, na moją zgodę.

Przyznam, że mocno się wahałam. Wprawdzie byliśmy w związku od kilkunastu tygodni, to wciąż miałam pewne obawy. Byłeś moim pierwszym mężczyzną i chciałam się upewnić, że również właściwym. Nie zamierzałam oddać mojej cnoty byle komu. Choć skończyłam niedawno dwadzieścia jeden lat, to nie wstydziłam się faktu, że wciąż jestem dziewicą. Wręcz przeciwnie, uznawałam to za powód do dumy. Nie łajdaczyłam się jak większość dziewczyn w moim wieku. Kochałam cię i byłam pewna, że nie potrafię już bez ciebie żyć. Ceniłam sobie jednak moją czystość. Dlatego przez ostatnie miesiące nie zaczynałam wątku dotyczącego współżycia.

Tym razem byłam pewna, że nadszedł ostateczny moment. Musiałam podjąć rozstrzygającą decyzję. Wiedziałam, że długo nie wytrzymasz, że twoja cierpliwość powoli się kończy. Jeśli chodzi o twoją czystość, to nie miałam pojęcia, czy miałeś przede mną jakąś kobietę. Jakoś nie miałam odwagi, by cię o to zapytać. Nurtowało mnie to, jednak nie potrafiłam zadać ci tego pytania. Miałam nadzieję, że pewnego dnia sam poruszysz ten temat.

Jak miałam postąpić? Nie miałam sumienia dłużej cię testować. Bolało mnie serce na widok twojego błagalnego spojrzenia. Przełknęłam głośno ślinę, znienacka zaschło mi w gardle. O dziwo, poczułam w żołądku całkiem przyjemny uścisk, a w podołku miłe łaskotanie. Oderwałam z trudem wzrok od podłogi i spojrzałam ci w twarz. Wciąż przyglądałeś mi się błagalnie. Nie, nie, nie mogłam dłużej się z tobą przekomarzać. Nie potrafiłam zwodzić. Serce mi się krajało na twój widok. Dlatego więc skinęłam delikatnie głową na znak, że możesz zrobić ze mną wszystko, co zapragniesz…

Gdy zobaczyłeś moją odpowiedź, na twej ślicznej twarzy rozkwitł szeroki uśmiech, który tak bardzo kochałam. W twych zielonych tęczówkach zapaliło się nagle jasne, pogodne światło. Gdy wziąłeś mnie znienacka na ręce, pisnęłam i zaśmiałam się donośnie. Byłam zaskoczona, że udało ci się mnie podnieść. Nie należałam do najszczuplejszych dziewczyn.

Zaniosłeś mnie do sypialni. Ostrożnie położyłeś na łóżku. Czułam, jak serce tłucze mi się w piersi. Oddech przyśpieszył nagle. W dole brzucha wciąż czułam przyjemne mrowienie. Wszystko to było dla mnie zupełnie nowe. Nigdy wcześniej tak się nie czułam. Byłam zaskoczona reakcją mojego ciała na tę sytuację. Nie sądziłam, że może to być tak przyjemne, tak rozkoszne… A przecież to był dopiero początek, niczego jeszcze nie zaczęliśmy!

Gdy leżałam na wznak, niewinna i w pełni ci oddana, wspiąłeś się na mnie. Moje serce zabiło jeszcze mocniej, gdy poczułam twój rozkoszny ciężar. Przez kilka pierwszych minut tylko się całowaliśmy. Ale co to były za pocałunki! Nie mogłam się nimi nasycić. Całowałeś z niesamowitą wprawą. Hm, pewnie miałeś praktykę… Nieważne. Odrzuciłam od siebie tę myśl. Liczyło się to, że w tej chwili jestem tylko twoja.

Nie spieszyliśmy się. W końcu jednak pocałunki przestały wystarczać. Drżącymi dłońmi zacząłeś dobierać się do guzików mojej koszulki. Jako że nie lubiłam nosić stanika, chwilę później mój biust objawił się przed tobą w pełnej krasie. Na ten widok aż zabrakło ci tchu. Przez następne kilka minut skupiałeś się wyłącznie na moich piersiach. Przyznam, że było to niezwykle przyjemne. Zamykałam oczy, aby jeszcze silniej odczuć pieszczotę. Przygryzałam wargę, moje rozochocone ciało wyginało się w łuk. Czułam, że powoli staję się gotowa…

Ty jednak nie chciałeś jeszcze przejść do sedna sprawy. Gdy znudził ci się mój biust, postanowiłeś rozebrać się. Mmm, aż zamruczałam z rozkoszy na widok twojej nagiej klatki piersiowej. Nie była to klatka sportowca, jednak nie mogłam się na nią napatrzeć. Nie wytrzymałam — uniosłam rękę, by jej dotknąć. Była rozgrzana do czerwoności. Zaskoczyła mnie miękkość i gładkość twej skóry.

Stopniowo pozbawialiśmy się garderoby. Gdy ujrzałam cię takiego, jakim cię Pan Bóg stworzył… Miałam wrażenie, że moje podbrzusze eksploduje. To, co poczułam, chyba można było nazwać pożądaniem. Tak bardzo zapragnęłam, by cię poczuć… Rozłożyłam ramiona i uda, zapraszając cię… Rozrzewnił mnie fakt, że tam, na dole, jesteś tak jaśniutki…

Czułam, jak narasta we mnie namiętność. Jak mój głód się zaostrza. Szeptałam ci do ucha, błagając o jeszcze… Błagałam, żebyś mnie nie oszczędzał, żebyś robił ze mną wszystko, na co tylko masz ochotę. Chciałam, abyś mówił mi o swych potrzebach, o twych życzeniach, abym mogła je spełniać. Byłam sobą zaskoczona, ale nie czułam się zażenowana czy skrępowana. Nie odczuwałam wstrętu. Wręcz przeciwnie — gdy było ci dobrze, ja także byłam szczęśliwa. Twoją przyjemność stawiałam na pierwszym miejscu. Oczywiście, czekałam na rewanż, ale nie byłam egoistyczna.

W końcu i ty, i ja mieliśmy dość czekania. Ponownie się na mnie wspiąłeś. Ująłeś mnie delikatnie za biodra i… to się stało. Gdy cię poczułam, zadławiłam się własnym oddechem. Poczułam wprawdzie lekki ból, ale był to ból dobry. Zamknęłam oczy, by rozkoszować się chwilą. Oplotłam ramionami twoją szyję. Poruszałeś się powoli, bez pośpiechu, co pobudzało moje zmysły. Gdy rozchyliłam nieznacznie powieki, zobaczyłam twoją twarz. Wykrzywiający ją grymas rozkoszy podziałał na mnie jeszcze bardziej. Wiedziałam, że powoli wspinam się na najwyższy szczyt…

Eksplodowaliśmy jednocześnie. Twój słodki, cichutki jęk pieścił moje uszy. Ja sama odetchnęłam głęboko, targana namiętnością. Moje ciało naprężyło się jak struna; miałam wrażenie, że sięgam samych gwiazd, że dotykam słońca… Jednak najpiękniejszym widokiem była twoja twarz, na której malowało się spełnienie…

Gdy najpiękniejsza z chwil przeminęła, nasze gotujące się ciała opadły na przyjemnie chłodną, miękką pościel. Oddechy uspokajały się bardzo długo. Lekko kręciło mi się w głowie, pewnie od nagłego skoku ciśnienia. Nie mówiliśmy nic — czekaliśmy, aż wrócimy na ziemię. Głuchą ciszę w pokoju roztrącały jedynie nasze głębokie westchnienia.

Gdy doszliśmy do siebie, zwróciłeś się w moją stronę. Pamiętam, jak zapytałeś, czy tak sobie wyobrażałam mój pierwszy raz. Odpowiedziałam, że jestem szczęśliwa, że odbyłam go właśnie z tobą. Że to ty odebrałeś mi niewinność. Ja również zadałam ci pytanie, czy było ci ze mną dobrze. Odparłeś, że po raz pierwszy doznałeś takich fajerwerków. Korciło mnie, aby zapytać, czy był to również twój pierwszy raz, ale po raz kolejny powstrzymała mnie trema.

Tak, mój kochany Patricku. Lubię wspominać nasz pierwszy raz. Lubię rozkoszować się myślą, że ty uczyniłeś mnie kobietą. Że nasz związek wkroczył w nowy etap. Oczywiście, na co dzień spotyka nas wiele pięknych chwil, ale tego dnia, kiedy oddałam ci się bezwarunkowo, nigdy nie zapomnę.

W krainie marzeń

Patrick, a pamiętasz naszą pierwszą wspólną podróż? Postanowiliśmy wybrać się na dwa dni do twojego domku letniskowego. Wiem, że przywieźliśmy stamtąd jeden dodatkowy bagaż — bagaż wspaniałych wspomnień.

Pamiętam, że byliśmy zmuszeni, by skorzystać z autobusu podmiejskiego. Musiałam przyznać, że nie przepadałam za tą formą transportu. Zdecydowanie preferowałam pociągi lub zwykłe samochody. W takim autokarze jest bardzo ciasno, duszno i trzęsie nim podczas jazdy. Nie miałam choroby lokomocyjnej, ale robiło mi się nieprzyjemnie, gdy autobus podskakiwał na nierównościach drogi. Zauważyłeś, że nie czuję się najlepiej, więc zacząłeś mnie pocieszać, że jeszcze kilkanaście minut i będziemy na miejscu. Od twojego przyciszonego, aksamitnego głosu od razu zrobiło mi się przyjemnie.

Wreszcie wysiedliśmy z tego wstrętnego autobusu. Jak na dżentelmena przystało, pomogłeś mi wytaszczyć walizki. Nie zabieraliśmy ze sobą dużego bagażu, gdyż wyjeżdżaliśmy tylko na dwa dni. Szkoda, że nie na dłużej, ale i tak się cieszyłam, że ta wycieczka przerwie monotonię i pozwoli mi wydostać się na trochę z nudnych czterech ścian mojej kawalerki. Miałam zdecydowanie dość prozy życia. Ta wyprawa była dla mnie wybawieniem. Odskocznią od niewesołych myśli i jednostajnego nastroju.

Od szosy do domku dzieliła nas niedługa piaszczysta ścieżka, która biegła poprzez sięgającą horyzontu łąkę. Gdy ruszyliśmy ścieżką, nie mogłam się doczekać, aż zobaczę twoją samotnię. Opowiadałeś o tej okolicy z ogromnym zachwytem. Mówiłeś, że nazywasz ją swoją osobistą krainą marzeń. Wspominałeś, że gdy jest ci ciężko bądź po prostu chcesz pobyć sam na sam ze swoimi myślami, przyjeżdżasz tutaj. Nie dało się ukryć, że jesteś podekscytowany, mogąc pokazać mi to miejsce. Mówiłeś, że to tak, jakbyś podzielił się ze mną swoją duszą. Ten zakątek pamiętał zarówno twój śmiech, jak i łzy.

W końcu dotarliśmy na miejsce. Na widok domku zaniemówiłam. Faktycznie, sprawiał bardzo sympatyczne wrażenie. Nie był zbyt duży, ale miejsca dla nas obojga było dość. Nieopodal szeptało sennie jezioro. Dzień był niemal bezwietrzny, więc fale były niewysokie. Trochę dalej majaczyła zwarta, mroczna ściana lasu. Zanim tu przyjechaliśmy, ostrzegałeś mnie przed tym lasem. Mówiłeś, że zawsze omijałeś go szerokim łukiem. Podobno w nim straszyło. Trochę niedowierzałam twoim słowom, ale nie dałam tego po sobie poznać. Powtarzałeś, że każdy, kto wejdzie do tego lasu, przepada bez wieści. Że dopadają go demony, które kryją się na dnie umysłu każdego człowieka. Brzmiało to groźnie, ale mimo to podchodziłam do sprawy z dystansem.

Wspólnymi siłami wtaszczyliśmy bagaże do środka domku. Wnętrze prezentowało się równie przyjemnie. Zmęczona podróżą, opadłam na jedną z nieco wysłużonych kanap, która ugięła się pod moim ciężarem z przeciągłym jęknięciem. Ty tymczasem udałeś się do kuchni, aby zaparzyć kawę.

Gdy osuszyliśmy kubki z ostatniej kropli ożywczego napoju, postanowiliśmy przejść się po okolicy, bym lepiej ją poznała. Oczywiście, trzymaliśmy się z dala od lasu. Gdy zmęczyliśmy się chodzeniem, ściągnęliśmy adidasy i usiedliśmy na brzegu jeziora. Nagie stopy włożyliśmy do wody, która z cichym pluskiem rozpryskiwała się o nasze kostki. Było mi tak dobrze, że miałam ochotę śpiewać i tańczyć. Czułam się cudownie, mogąc siedzieć obok ciebie, w tak pięknym miejscu. Cieszyłam się, że jesteśmy zupełnie sami, że nikt nam nie będzie przeszkadzał. Bardzo lubiłam mieć cię na wyłączność.

Siedzieliśmy na brzegu, bez słowa przyglądając się, jak słońce powoli przetacza się przez przejrzyste niebo. Głowę wspierałam o twój bark. Do nosa, oprócz zapachu jeziora, trawy i lasu, wpadał mi twój zapach. Ach, nie istniały słowa, którymi mogłabym określić, jak byłam w tej chwili szczęśliwa.

Postanowiłeś odezwać się pierwszy. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. Zwierzałeś mi się, co wydarzyło się podczas twojej ostatniej trasy. Mówiłeś, że okrutnie za mną tęskniłeś. Odpowiadałam ci, że mi także było bardzo ciężko zasypiać obok twojej pustej, zimnej poduszki. Poduszka jednak wciąż nosiła twój zapach, więc wtulałam w nią swoją twarz. Pytałeś mnie, co słychać u mojej mamy; ja odpowiadałam, że trzyma się naprawdę dobrze. Że jest zadowolona ze swojego drugiego męża. Ja zaś zainteresowałam się, co słychać u twoich rodziców. Odpowiadałeś w skrócie, że wiedzie im się w porządku.

Rozmawialiśmy w ten sposób aż do zapadnięcia zmroku. Gdy skończyłam opowiadać, jak się miewa moja przyjaciółka Anka (miewała się bardzo dobrze, od dwóch tygodni była w nowym związku i zanosiło się na to, że ta znajomość miała szansę przeobrazić się w coś trwalszego), nagle zwróciłeś się ku mnie. W twoich zielonych oczach tańczyło światło gasnącego słońca. Podniosłeś rękę, by dotknąć czule mojego policzka. Zmrużyłam lekko oczy, gdyż lubiłam czuć twój delikatny, ostrożny dotyk. Powiedziałeś nagle, że nie wyobrażasz sobie, co byś zrobił, gdybym pewnego razu cię opuściła. Zaśmiałam się leciutko ze szczerości w twoim głosie i powiedziałam, że nigdzie się nie wybieram. Na dźwięk moich słów twoja twarz momentalnie się rozpogodziła. Uśmiechnąłeś się szeroko, ukazując swoje białe, równe ząbki. Och, jak ja kochałam twój uśmiech!

W pewnym momencie, zupełnie niespodziewanie, postanowiłeś wstać. Stanąłeś nade mną i wyciągnąłeś rękę, by pomóc mi się podnieść. Gdy uścisnęłam twoją ciepłą, delikatną dłoń, znienacka… chwyciłeś mnie w ramiona. Zareagowałam na to donośnym krzykiem i śmiechem. Nie miałam pojęcia, co zamierzasz ze mną zrobić. Nagle, ku mojemu niebotycznemu zaskoczeniu, skierowałeś swe kroki w stronę jeziora. Z początku zaczęłam protestować, abyś pozwolił mi się rozebrać, ale nie — ty uparcie brnąłeś poprzez fale, nie wypuszczając mnie z objęć. Gdy w końcu wypuściłeś, woda sięgała mi prawie do pasa. Jako że byliśmy równi wzrostem, ty także zanurzyłeś się dość głęboko. Pod nagimi stopami czułam żwirowy grunt jeziora.

Jako że słońce prawie w całości schowało się za horyzontem, miałam małe trudności z odszukaniem twojego spojrzenia; widziałam je jednak wystarczająco dobrze pośród rodzącego się mroku, by stwierdzić, że nie posiadasz się ze szczęścia. Uśmiechałeś się tak szeroko, tak serdecznie i słodko, że poczułam w żołądku te sławne motylki. Twoje oczy także były roześmiane i równie piękne jak uśmiech. Podniosłam rękę, by dotknąć twoich miękkich, jasnych włosów; przesunęłam wierzchem dłoni po policzku, pokrytym dwudniowym zarostem. O dziwo, nie miałeś na głowie swojego sławetnego kapelusza, z którym zazwyczaj się nie rozstawałeś.

Zbliżyłeś się do mnie tak, że nasze ciała zetknęły się ze sobą. Mokra garderoba mocno nam ciążyła. Jezioro, które wraz z nadejściem wieczoru znienacka się przebudziło, kołysało nas lekko. Spojrzałeś mi jeszcze raz głęboko w oczy, po czym nasze usta się spotkały. Mmm, od dawna marzyłam o takim pocałunku… Twój niegrzeczny, giętki języczek bezpardonowo wdarł się do mojego gardła, odbierając mi na chwilę zdolność oddychania. Zrewanżowałam ci się równie apetycznym buziakiem.

Przerwaliśmy dopiero wtedy, gdy powiał dość chłodny, nocny wiatr. Na naszych plecach i ramionach pojawiła się gęsia skórka. W przemoczonych ubraniach było nam naprawdę zimno. Pocałowałeś mnie jeszcze ten jeden raz, po czym skierowaliśmy się ku brzegowi. Gdy wyszliśmy z wody, oboje zaczęliśmy drżeć z zimna jak osika. Czym prędzej udaliśmy się do domku, by pozbyć się mokrych ubrań. Odkopałeś z walizki nasze dwa szlafroki, które zarzuciliśmy na nasze plecy. Zaszyłeś się na moment w kuchni, aby przygotować coś rozgrzewającego do picia. Baliśmy się, czy nasze dzisiejsze harce nie skończą się przeziębieniem.

Trzymając w stulonych dłoniach kubki z gorącym kakao, rozsiedliśmy się wygodnie na kanapie. Było późno, powoli zbliżała się dwudziesta druga, ale nam nie chciało się spać. Rozmawialiśmy na lekkie, niezobowiązujące tematy. W pewnym momencie zainteresowałam się dość pokaźną biblioteczką, stojącą pod jedną z drewnianych ścian. Nie puszczając kubka, wstałam z kanapy i podeszłam, aby z bliska przyjrzeć się grzbietom książek. Byłam zaskoczona, że są to same trudne lektury. Żadnych łzawych romansów, za którymi przepadałam. Zapytałam cię, czy faktycznie czytasz tak ciężkie powieści. Kiwnąłeś głową tak, jakby nie było to niczym dziwacznym. Musiałam przyznać, że mocno urosłeś w moich oczach. Byłam z ciebie dumna, że jesteś taki mądry. Mój podziw musiał wymalować się na mojej twarzy, bo twoje oblicze mocno się rozjaśniło. Pamiętam, jak powiedziałam, że nie mogę się nadziwić, że lubisz używać swojego mózgu. Niewielu ludzi to potrafiło, niestety.

Wróciłam na kanapę. W pokoju zapadła nagle cisza. Cisza przyjemna. Oboje nie mieliśmy chęci, aby ją burzyć. Przerywało ją jedynie nasze przyciszone siorbanie.

I wtedy, nagle, usłyszeliśmy ciche stukanie w szybę, stopniowo narastające. No nie! Rozpadał się deszcz. Byliśmy tym faktem bardzo zaskoczeni, bo wieczorne niebo było wyzbyte najmniejszego strzępu deszczowej chmury. Kiedy zdążyły się zgromadzić te chmurzyska? Nie mieliśmy pojęcia. Mieliśmy jedynie nadzieję, że do jutra przestanie padać. Nie chcieliśmy spędzić kolejnego dnia na chowaniu się przed ulewą.

Gdy tak siedzieliśmy, nic nie mówiąc, moje myśli powędrowały w stronę lasu. Nie dało się ukryć, że bardzo mnie intrygował. Lubiłam tego typu miejsca, mroczne i niedostępne. Kusiło mnie, aby chociaż zajrzeć do środka boru, ale nie chciałam cię zawieść; obiecałam, że będę trzymała się z daleka od tych drzew. Dałam słowo honoru, że będę go omijać. Walczyłam z wewnętrznym głosem, który podpowiadał mi, żebym jednak zaryzykowała, ale natychmiast przed oczami stawała mi twoja smutna twarz. Wyobraziłam sobie twoje oblicze, pełne zawodu i rozczarowania. Dlatego też postanowiłam wyrzucić z głowy te zamiary. Musiałam trzymać się z dala od lasu i kropka.

Musiałeś wyczytać z mojego spojrzenia, o czym w danej chwili myślę, bo nagle mocno posmutniałeś. Serce pękło mi na pół na widok twoich zasmuconych oczu. Próbowałam naprawić błąd uśmiechem, ale nie byłeś na tyle głupi, aby dać się nabrać. Odstawiłeś na pobliski stolik pusty kubek i podciągnąłeś kolana pod brodę, otaczając je ramionami. Zrobiło mi się ciebie żal. Zaczęłam się zarzekać, że nie rzucam słów na wiatr i że możesz być spokojny, że cię nie oszukam. Dostrzegłam, że moje słowa do ciebie dotarły, ale wciąż byłeś bardzo przygnębiony. Odezwałeś się dopiero po kilku minutach. Gdy podniosłeś głowę i schwytałeś moje spojrzenie, powiedziałeś, że po prostu pragniesz mojego dobra. Że chcesz bronić mnie przed niebezpieczeństwem. Odparłam, że doskonale o tym wiem. I że nie musisz się o mnie niepokoić. Skoro obiecałam, że nie wejdę do lasu, to tak będzie.

Siedzieliśmy w saloniku jeszcze przez jakiś czas. Wciąż sprawiałeś wrażenie podłamanego. Deszcz padał zawzięcie, miotał wściekle wielkimi kroplami o trzęsącą się szybę. Zbliżała się północ, więc postanowiłam zaproponować, abyśmy poszli spać. Żałowałam, że kończymy ten dzień w tak posępnych nastrojach… Założyliśmy piżamy i położyliśmy się do łóżka, które znajdowało się na piętrze domku. Natychmiast przyjąłeś pozycję embrionalną. Wiedziałam jednak, że nie śpisz. Pośród mroku widziałam twoje szeroko otwarte oczy. Czułam do siebie wstręt i wyrzuty sumienia. Nie chciałam, abyś cierpiał z mojego powodu. Ja jednak, w przeciwieństwie do ciebie, poczułam się nagle bardzo zmęczona i senna. Nie pamiętałam, kiedy zasnęłam.

W krainie marzeń II

Kiedy otworzyłam oczy, z początku nie wiedziałam, gdzie się znajduję. Dopiero po dłuższej chwili dotarło do mnie, że leżę w łóżku w twoim domku letniskowym. Przetarłam pięściami sklejone snem powieki i rozejrzałam się po pokoiku. Moje spojrzenie zatrzymało się na moment na oknie — ze smutkiem stwierdziłam, że przez noc nie przestało padać. Niebo było zasnute ponurymi, szaroburymi chmurami, wielkie krople stukały o szybę tak, jakby pragnęły dostać się do środka.

Jako że leżałam zwrócona w stronę okna, przewróciłam się na plecy, a potem na prawy bok. Byłam pewna, że zobaczę ciebie, smacznie sobie śpiącego, głęboko i spokojnie oddychającego — jednak ku mojemu zaskoczeniu stwierdziłam, że twoja połowa łóżka jest pusta. Mocno mnie to zaniepokoiło, bo należałeś raczej do śpiochów i zazwyczaj budziłam się jako pierwsza.

Poczułam nieprzyjemne, przyspieszone bicie serca. Co się stało, że nie było cię obok mnie? Dokąd mogłeś się udać? Zaczęłam przekonywać samą siebie, że pewnie wszystko jest w porządku, że siedzisz na kanapie na parterze domku i pogrążasz się w lekturze jednej z tych swoich mądrych książek. Albo że żłopiesz po cichutku kawę bądź herbatę. Tak, uspokajałam swoje rozpędzone serce, że nie ma powodu do obaw. Że zupełnie niepotrzebnie się martwię.

Odrzuciłam kołdrę i wydostałam się z pościeli. Na moment przysiadłam na brzegu łóżka, bo lekko zakręciło mi się w głowie od nagłej zmiany pozycji. Gdy poczułam się dobrze, chwyciłam leżący nieopodal na podłodze szlafrok i zarzuciłam sobie na plecy. Zwróciłam uwagę na fakt, że twój szlafrok leży obok mojego. Moje serce zadudniło nerwowo.

Otulając się połami szlafroka, ostrożnie zeszłam na dół. Starałam się stawiać kroki ostrożnie, by robić jak najmniej hałasu. Poczułam, że moje serce ruszyło pełnym galopem.

Gdy pokonałam ostatni stopień, odetchnęłam z ulgą. Zobaczyłam, że siedzisz w fotelu, z nogami podwiniętymi pod siebie, i notujesz coś zawzięcie w czarnym brulionie, wspartym o jedno z twoich kolan. Nie od razu zauważyłeś moje pojawienie się. Dopiero gdy ruszyłam w twoją stronę, oderwałeś wzrok od zeszytu. Uśmiechnęłam się leciutko, mając nadzieję, że odwzajemnisz uśmiech. Ty jednak spoglądałeś na mnie ze smutkiem w zielonych oczach. Wciąż gniewałeś się na mnie za ten las! Gdy chciałam otworzyć usta i ponownie zacząć się tłumaczyć, uniosłeś lewą rękę na znak, żebym sobie odpuściła. Posłałeś mi jeszcze jedno ponure spojrzenie i jakby nigdy nic wróciłeś do bazgrolenia w notatniku.

Stałam z opuszczonymi ramionami, nie mając pojęcia, co zrobić w takiej sytuacji. Szukałam pomysłu, w jaki sposób mogłabym poprawić ci nastrój. Myślałam gorączkowo, czym mogłabym cię pozytywnie zaskoczyć. Seks raczej odpadał, to było zbyt trywialne… Namiętny pocałunek też nie wchodził w grę, bo pewnie nie dałbyś mi się pocałować.

I nagle przyszło mi do głowy coś, co sprawiło, że uśmiechnęłam się do siebie szeroko.

Postanowiłam, że nakarmię cię truskawkami, które przezornie ze sobą zabrałam. Chciałam jednak nakarmić cię w nieco nietuzinkowy sposób…

Odwróciłam się na pięcie i udałam do kuchni. Zajrzałam do lodówki, z której wydostałam moją tajną broń. Trzymając zimne, przezroczyste pudełeczko w dłoniach, ruszyłam w stronę pokoju.

Usłyszałeś szelest moich kroków, bo ponownie na mnie zerknąłeś. Na widok pudełka truskawek w moich dłoniach twoje oczy nagle się rozszerzyły. Nie dało się ukryć, że jesteś zaskoczony, bo spoglądałeś na mnie pytająco. Ku mojej uciesze, odłożyłeś zeszyt i długopis na pobliski stolik i wyprostowałeś nogi. Chciałeś się odezwać, lecz ja położyłam wskazujący palec na ustach. Bardzo grzecznie mnie posłuchałeś.

Uśmiechając się od ucha do ucha, podeszłam do ciebie. Gdy stanęłam nad tobą, zerkając ku tobie kokieteryjnie, zauważyłam, jak z trudem przełykasz ślinę. Twoje jabłko Adama gwałtownie się poruszyło. Ja, zupełnie bezpardonowo, rozsiadłam się okrakiem na twoich udach. Wtedy też otworzyłam pudełko z owocami. Ich słodki zapach natychmiast rozszedł się po pokoju. Gdy rzuciłam ci kolejne powłóczyste spojrzenie, zauważyłam, że oblizujesz wargi. Ujęłam jedną z truskawek za szypułkę i zawiesiłam ją nad twoją głową. Chciałeś ugryźć owoc, lecz ja w ostatniej chwili cofnęłam rękę. Spróbowałeś ponownie, ale i tym razem ci na to nie pozwoliłam. Aby podgrzać atmosferę, szeptałam ci do ucha niepokorne słowa. Drżałeś, gdy mój oddech spływał po twojej szyi. Kiedy w końcu zacząłeś prosić, abym pozwoliła ci spróbować truskawkę, zlitowałam się. Gdy wbiłeś zęby w pokaźny, słodki owoc, czerwony miąższ spłynął po twojej brodzie. Nachyliłam się, aby go zlizać. Wiedziałam, że to cię podnieca.

W podobny sposób droczyłam się z tobą, podtykając ci pod nos kolejne truskawki. W pewnym momencie włożyłam sobie jeden owoc do ust i zasugerowałam, abyś ugryzł wystający kawałek. Tym sposobem nasze wargi się zetknęły. Mmm, jaki słodki był ten pocałunek… Byłam wniebowzięta, że udało mi się poprawić twój humor. W twoich zielonych oczach znów paliło się to znajome światło, które pojawiało się, gdy byłeś spokojny.

Niestety, truskawki prędko się skończyły. Puste pudełko odstawiłam na stół i zsunęłam się z twoich kolan. Byłeś uśmiechnięty od ucha do ucha. Gdy wróciłam na kanapę i usiadłam obok ciebie, znienacka ująłeś moje dłonie. Spojrzałeś mi w oczy tak, jakbyś nie widział mnie przez wiele lat. W pewnym momencie dostrzegłam, że spod twojej powieki wydostaje się wielka łza. Wiedziałam jednak, że jest to łza szczęśliwa, bo wciąż się uśmiechałeś.

Nie puszczając moich rąk, zacząłeś mnie przepraszać. Za to, że posądzałeś mnie, iż nie dotrzymam danego ci słowa. Że pomimo twoich ostrzeżeń udam się do lasu. Prosiłeś, abym ci wybaczyła, że mi nie dowierzałeś… Gdy tak mówiłeś, poczułam, jak w moim gardle powstaje dławiąca gula, a do oczu cisną się łzy wzruszenia. Byłam do tego stopnia poruszona twoimi słowami, że sama się rozpłakałam. Podniosłeś prawą rękę i zgarnąłeś łzy z moich policzków. Przysunąłeś się bliżej mnie i przyłożyłeś głowę po mojej piersi. Wiedziałam, że słuchasz bicia mojego serca. Lubiłeś to robić. Dziś moje serce uderzało wyjątkowo mocno. Gładziłam cię czule po jasnej główce, szepcząc uspokajające słowa. Słyszałam, jak niezbyt głośno pociągasz nosem.

Przytulaliśmy się do siebie przed dobre kilka minut. Czekaliśmy, aż nasze emocje opadną. Gdy w końcu ochłonęliśmy, wyprostowałeś się. Miałeś na sobie czarną koszulę i czarne sztruksy, ja wciąż byłam ubrana w szlafrok. Przez chwilę miałam wrażenie, że zechcesz pozbawić mnie tego szlafroka, ale w tym momencie najwyraźniej nie miałeś na to ochoty.

Nagle przypomniałam sobie o zeszycie, w którym tak zajadle notowałeś dzisiejszego ranka. Brulion leżał spokojnie na stole, tuż obok długopisu. Zapytałam cię, co takiego w nim zapisywałeś. Nagle na twojej słodkiej buźce pojawił się szkarłatny rumieniec. Prawą ręką zacząłeś masować swój kark. Nie chciałam na ciebie naciskać — czekałam, aż sam mi o wszystkim powiesz. Dopiero po dłuższej chwili, zerkając na mnie nieśmiało, oznajmiłeś, że pisałeś piosenkę. Piosenkę o mnie.

Poczułam, jak zadrżało moje serce. Zapytałam cię, o czym dokładnie była ta piosenka. Zdradziłeś mi, że pisałeś o tym, jak mocno mnie kochasz. Na te słowa poczułam, jak ponownie zbiera mi się na płacz. Spojrzałam w górę, aby powstrzymać łzy. Gdy udało mi się uspokoić, zapytałam cię, czy mogłabym przeczytać ten tekst. Widziałam, że trochę się krępujesz, ale w końcu sięgnąłeś po zeszyt i wręczyłeś go mnie. Rozsiadłam się wygodnie na kanapie i otworzyłam brulion.

Byłam zachwycona twoim charakterem pisma. Było niezwykle zgrabne. Bez trudu można było cię rozczytać. Nie dało się ukryć, że jesteś artystą. Zaczęłam kartkować notatnik, szukając strony, na której spisałeś piosenkę o mnie. W końcu ją odnalazłam.

Czytałam tekst z zapartym tchem. Przeczytałam go kilka razy, aby zapamiętać słowa. Gdy zamknęłam zeszyt i spojrzałam na ciebie, znów poczułam, jak wzruszenie ściska mnie za gardło. Piosenka była wspaniała i od razu ci o tym powiedziałam. Z rozrzewnieniem zauważyłam, że ponownie spąsowiałeś. To było takie urocze i słodkie. Aby wyrazić ogrom mojego zachwytu, ujęłam jedną z twoich dłoni i na jej wierzchu złożyłam kilka pocałunków. Uwielbiałam twoje dłonie. Były bardzo delikatne i szczupłe, jedynie opuszki palców lewej dłoni były stwardniałe od gry na gitarze.

Gdy wreszcie wypuściłam twoją rękę, nasze spojrzenia jednocześnie zatrzymały się na oknie. Nie zauważyliśmy, kiedy przestało padać. Niebo znienacka rozpogodziło się, do pokoiku wpadł złoty odblask słońca. Uznaliśmy to za dobry znak.

Ścienny zegar wskazywał dziewiątą rano. Oboje poczuliśmy, że jesteśmy mocno głodni. Nie pamiętaliśmy, kiedy jedliśmy po raz ostatni. Udałeś się do kuchni, by przygotować coś na ząb, ja tymczasem poszłam się ubrać. Gdy wróciłam do saloniku, śniadanie było już gotowe. Mmm, uwielbialiśmy bułeczki z truskawkowym dżemem! Posiłek popijaliśmy gorącą kawą. Byłam pewna, że nie spałeś całą noc, bo miałeś lekko podkrążone oczy. Na moment obudziły się we mnie wyrzuty sumienia, ale czym prędzej się ich pozbyłam. Udało mi się załagodzić sytuację i nie chciałam jej ponownie psuć. Na szczęście, byłeś zbyt pochłonięty śniadaniem, żeby zauważyć, o czym myślę.

Gdy najedliśmy się do syta, zebrałeś brudne naczynia i odniosłeś do zlewu. To było bardzo miłe z twojej strony, że nie pozwalałeś mi zmywać. Rozpieszczałeś mnie do tego stopnia, że momentami czułam się jak prawdziwa księżniczka.

Gdy wróciłeś do pokoju i usiadłeś obok mnie, zapytałam, czy zagrałbyś mi kiedyś tę piosenkę. Rzuciłeś mi nieco szelmowskie spojrzenie i odparłeś tajemniczo, że już wkrótce. Nie wiedziałam, jak rozumieć to „wkrótce”. Ty jednak tylko uśmiechnąłeś się i posłałeś mi perskie oko. No cóż, nie miałam innego wyjścia, jak uzbroić się w cierpliwość… Znałam doskonale twoją pomysłowość, więc byłam pewna, że czekasz na wyjątkowy moment.

Przez kilka minut pogrążaliśmy się w milczeniu. Gdy spojrzałam przez okno i zobaczyłam lazurowe niebo, zapytałam cię, co będziemy robić dzisiejszego dnia. Niestety, ale jutro po południu będziemy musieli wracać do domu. Byłeś umówiony na próbę z chłopakami i nie mogłeś tego przesunąć. Na moje pytanie odparłeś, że wieczorem możemy rozpalić ognisko. Niestety, nie wzięliśmy ze sobą kiełbasek, ale mimo to uważałeś to za dobry pomysł. Zdradziłeś mi, że w szafie na piętrze znajduje się gitara i mógłbyś coś zagrać.

Na twoje słowa zareagowałam jak mała dziewczynka. Klasnęłam radośnie w dłonie i roześmiałam się serdecznie. Gdy lekko ochłonęłam, zapytałam cię, co będziemy robić, zanim nadejdzie wieczór. Ty wtedy przysunąłeś się ku mnie… Twoja niegrzeczna dłoń wtargnęła pod mój podkoszulek, trafiając na biust… Szepnąłeś mi do ucha, że właśnie to chciałbyś robić…

W krainie marzeń III

Zacząłeś bardzo spokojnie. Bez pośpiechu smakowałeś moje ciało. Na początek skupiłeś się na biuście, który objawił się przed tobą w pełnej krasie, gdy zdarłeś ze mnie podkoszulek. Całowałeś i delikatnie ugniatałeś moje piersi, które ochoczo przyjmowały tę pieszczotę. Byłeś niesamowicie czuły i ostrożny. Kiedy coś mnie zabolało, natychmiast przepraszałeś i zmniejszałeś nacisk. Zerkałam spod wpółprzymkniętych powiek, jak z lubością na mnie spoglądasz. Twój łakomy wzrok błądził po moim ciele.

Gdy nasyciłeś się już moim biustem, postanowiłeś pozbawić mnie spódniczki i rajstop. Ściągnąłeś z siebie czarną koszulę, a chwilę później resztę garderoby. Gdy zobaczyłam twój nagi tors, coś przyjemnie uścisnęło mnie w podbrzuszu. Nie mogąc się powstrzymać, wyciągnęłam rękę i powiodłam dłonią po twojej gładkiej, gorącej jak piec piersi. Pochyliłam się, żeby móc ją pocałować. Miała lekko słony smak i cudowny zapach. Teraz to ja przejęłam inicjatywę. Nie szczędziłam ci pieszczot. Szeptem zadawałam ci pytania, czy masz jakieś życzenie, czy fantazjujesz o czymś specjalnym… Gdy szeptem odpowiadałeś, prędko spełniałam twoje pragnienie. Nie czułam się absolutnie skrępowana czy zniesmaczona. Nie było we mnie odrazy czy wstrętu. Wszystko, co z tobą robiłam, sprawiało mi ogromną radość i przyjemność. Gdy spoglądałam na twoją twarz, wykrzywioną namiętnością, przepełniało mnie niebotyczne szczęście. Nie musiałeś się rewanżować, gdyż było mi wystarczająco dobrze, kiedy mogłam cię zaspokoić.

Zrozumiałam, że nie chcesz jeszcze szczytować, że chcesz przesunąć w czasie ten moment. Kiedy się najmniej tego spodziewałam, wziąłeś mnie na ręce i spokojnym krokiem skierowałeś ku łazience. Tym razem nie śmiałam się ani nie krzyczałam. Powoli zaczęło świtać mi w głowie, co zamierzasz ze mną zrobić… Postawiłeś mnie na ziemi dopiero wtedy, gdy zatrzymałeś się w pobliżu kabiny prysznicowej. Moje przypuszczenia się potwierdziły — zamierzałeś wziąć ze mną prysznic.

Jeszcze przez moment muskałeś wargami moją szyję (co sprawiło, że przez moje plecy przetoczył się bardzo przyjemny dreszcz), po czym wziąłeś mnie za rękę i wprowadziłeś do kabiny. Gdy znaleźliśmy się w środku, odkręciłeś wodę. Uregulowałeś strumień tak, żeby nie był ani za gorący, ani za zimny. Przymknęłam oczy, rozkoszując się spływającą po moim nagim ciele wodą. Wkrótce byliśmy cali mokrzy, kosmyki włosów lepiły się nam do czół. Krople wody urządzały sobie wyścigi na naszych barkach i ramionach.

Sięgnąłeś po butelkę żelu pod prysznic, stojącą na półeczce. Otworzyłeś ją, wycisnąłeś na dłoń odrobinę zawartości. Odstawiłeś butelkę i rozprowadziłeś żel na moim ciele. Zaczął się obficie pienić, po łazience rozszedł się kojący zapach rumianku. Pozwalałam ci, abyś masował do woli moje całe ciało. Przyjmowałam to z taką rozkoszą, że przegryzłam wargę do krwi; poczułam w ustach nieprzyjemny, metaliczny posmak. W podołku czułam niezmiernie przyjemne pulsowanie, moje uda mimowolnie się zaciskały…

Gdy znudził ci się masaż, zasugerowałeś, abym tym razem ja umyła ci plecki. Kiedy sięgnęłam po butelkę żelu, odwróciłeś się tyłem do mnie. Mmm, przyjemnie było móc nadać kształt twoim apetycznym pleckom… Cieszyłam się, że mogłam zobaczyć je z bliska.

Gdy miałeś dość tej pieszczoty, odwróciłeś się z powrotem w moją stronę. Mmm, cóż to była za rozkosz widzieć, że jesteś już gotowy… Ująłeś mnie nieco gwałtownie za biodra, wdarłeś się pomiędzy uda… Po chwili byłeś już we mnie… Wtargnąłeś tak niegrzecznie, że na moment zabrakło mi tchu. Zacząłeś się poruszać, przytrzymując przy tym moje biodra. Twój uścisk był bardzo silny; nie sądziłam, że z twoich drobnych dłoni można wykrzesać aż tyle siły. Z początku donikąd się nie spieszyłeś, lecz wraz z narastaniem namiętności nabrałeś pewności siebie. Byłeś tak nieokrzesany, że oboje baliśmy się, czy kabina to wytrzyma…

Tym razem nie chcieliśmy się przekomarzać. Pragnąłeś czym prędzej nasycić swoje żądze. Ja także byłam tak spragniona, że nie chciałam dłużej czekać. Otworzyłam się przed tobą jeszcze szerzej, abyś miał do mnie swobodny dostęp. Poniosło cię do tego stopnia, że ugryzłeś mnie lekko w szyję. Pomyślałam, że z pewnością skończy to się malinką.

Ściany kabiny kołysały się wraz z nami. Letnia woda wciąż po nas spływała. Słyszałam, jak twój oddech nagle przyśpiesza, jak zaczynasz się nim dławić… Wiedziałam, że jesteś blisko. Ja również zmierzałam nieubłaganie ku spełnieniu. Nie minęła chwila, kiedy jednocześnie eksplodowaliśmy. Czułam, jak wbijasz paznokcie w moje pośladki… Na szczęście, w okolicy nie było nikogo, kto mógłby nas usłyszeć. Mogliśmy wyrażać na głos swoją rozkosz.

Pięć minut później było po wszystkim. Zakręciłeś wodę i pomogłeś mi wyjść z kabiny. Gdy stanęliśmy na chłodnej posadzce, zdjąłeś z wieszaka dwa ręczniki. Jeden podałeś mi. Zaczęliśmy energicznie wycierać nasze ciała, wciąż jeszcze zmęczone i wyczerpane po chwilach uniesień. Kiedy skończyliśmy, wilgotne ręczniki odwiesiłeś na miejsce.

Gdy wyszliśmy z łazienki, zaczęliśmy podnosić z podłogi ubrania, które na siebie ponownie zarzuciliśmy. Usiedliśmy na kanapie, aby rozochocone zmysły do końca się uspokoiły. Nasze oddechy wciąż były nierówne, mi lekko kręciło się w głowie od nagłego skoku ciśnienia. Gdy ochłonęliśmy do końca, równocześnie spojrzeliśmy na okno. Słońce powoli przemierzało niebo, jednak do wieczora była jeszcze długa droga. Zapytałam cię, czy pomysł z ogniskiem jest aktualny. Odparłeś, że oczywiście.

Nie wiedzieliśmy dlaczego, ale rozmowa jakoś się nam nie kleiła. Może wciąż byliśmy osowiali po igraszkach pod prysznicem. Szukałam naprędce pośród myśli tematu, który moglibyśmy podjąć… I wtedy przyszedł mi do głowy pewien pomysł.

Postanowiłam cię zapytać, jak wyobrażasz sobie przyszłość. Naszą wspólną przyszłość. Gdy zadałam ci to pytanie, moje serce ruszyło pełnym galopem. Był to temat trudny, ale bardzo dla mnie istotny. Już od jakiegoś czasu zamierzałam go podjąć, tylko wciąż nie było ku temu okazji. Albo ja stchórzyłam.

Żołądek podjechał mi do gardła, gdy spostrzegłam twoją reakcję. Umknąłeś wzrokiem w bok, palcami zacząłeś kręcić młynka. Z twego zachowania wywnioskowałam, że jest to temat ważny również dla ciebie. Odparłeś jednak, że nigdy jeszcze dotąd o tym nie myślałeś, bo jeszcze za wcześnie, aby snuć takie plany. Że nie mamy się dokąd spieszyć; jest masa czasu. Powinniśmy cieszyć się tym, co mamy; powinna liczyć się chwila… Dla mnie jednak były to czcze słowa. Odniosłam wrażenie, że próbujesz mnie zbyć. Zrobiło mi się nagle przykro, ale postanowiłam drążyć wątek. Powiedziałam, że od zawsze moim marzeniem było, aby wyjść za mąż za mężczyznę, z którym chciałabym spędzić resztę życia. Oznajmiłam, że ty jesteś tym facetem. Przysięgłam, że mocno cię kocham i chciałabym zostać twoją żoną. Pragnęłam legalizacji naszego związku. Wprawdzie byliśmy razem od kilku miesięcy… Ale na co było czekać, skoro byliśmy pewni, że chcemy być razem do końca świata?

Zwlekałeś w odpowiedzią. Zareagowałeś dopiero po dłuższej chwili. Odparłeś, że kochasz mnie szczerze i z całego serca, ale pragniesz nacieszyć się wolnością. Że nie jesteś jeszcze gotów, by zostać mężem i ojcem. Że chcesz się jeszcze wyszaleć, że twoja niepokorna dusza pragnie swobody. Wspomniałeś, że jest przecież kapela, a nie chciałbyś, aby wszystkie obowiązki związane z małżeństwem i dzieckiem spadły wyłącznie na mnie, że chciałbyś mi w tym pomagać. Zespół był dla ciebie bardzo ważny; powiedziałeś nawet, że równie ważny jak ja. Na te słowa coś twardego i zimnego opadło na mój żołądek. Poczułam się zraniona… Ale ty chyba tego nie zauważyłeś, bo zacząłeś wyłamywać sobie palce u rąk. Nie umiałam jednak powstrzymać łez. Spostrzegłeś, że płaczę, gdy pociągnęłam nosem. Twój wyraz twarzy diametralnie się odmienił. W głębi serca poczułam satysfakcję, że się zmieszałeś. Przysunąłeś się natychmiast do mnie i otoczyłeś mnie ramionami. Nie chciałam w tej chwili czuć twojego dotyku, ale nie miałam serca, aby cię odtrącić. Zamiast tego, rozpłakałam się jeszcze bardziej…

Zacząłeś mnie uspokajać. Przepraszałeś. Prosiłeś, abym ci wybaczyła tę obcesowość. Nie sądziłeś, że sprawisz mi w ten sposób przykrość. Usiłowałeś być ze mną szczery… Zacząłeś obiecywać, że weźmiesz ze mną ślub, ale jeszcze nie teraz. Że na pewno będziemy mieli dzieci, ale za jakiś czas. Zarzekałeś się, że nasz związek nie potrzebuje potwierdzenia na piśmie; że jesteśmy jeszcze młodzi, aby brać na siebie tyle obowiązków. Powiedziałeś, że jeszcze przyjdzie czas na zmienianie pieluch i sprzątanie wymiocin… Sugerowałeś, abyśmy skupili się na pięknie świata. Na nieskrępowaniu i swobodzie. Na tym, że mamy siebie, że nie dręczą nas większe obowiązki. Pragnąłeś podróżować, korzystać z życia, oczywiście wraz ze mną. Chciałeś nacieszyć się młodością, bo czas płynie nieubłaganie…

Mówiłeś, mówiłeś, mówiłeś… A ja kiwałam głową, wciąż pochlipując. Cóż innego miałam robić? Kochałam cię na tyle, że nie chciałam się z tobą kłócić bądź sprzeczać. Postanowiłam, żeby było tak, jak sobie życzysz. Może faktycznie powinnam dać ci nieco swobody? Może rzeczywiście musisz nasycić się młodością? Powtarzałam sobie, że twoje szczęście jest najważniejsze. To, co czułam ja, znajdowało się na drugim miejscu. Dlatego też przestałam płakać i milczałam. Za wszelką cenę usiłowałeś poprawić mi nastrój, ale ja byłam na wszystko obojętna. Uśmiechałam się wtedy, gdy chciałeś, żebym się uśmiechała. Zgadzałam się ze wszystkim, co powiedziałeś. Na szczęście, nie dostrzegłeś mojej nienaturalności. Sądziłeś najwyraźniej, że cię zrozumiałam. Hmm, może i tak było? W tej chwili niczego nie byłam pewna. Starałam się skupić wzrok na moich splecionych dłoniach, spoczywających na moim podołku. Jak przez mgłę widziałam twoje zielone oczy, starające się zajrzeć do mojej duszy. Jak zwykle były cudowne, jak zawsze kochałam ich barwę… Ale potrzebowałam czasu, aby dojść do siebie. Postanowiłam zaufać twoim słowom. Kochałam cię, więc nie miałam innego wyjścia. Dobry związek wymaga kompromisów, prawda? Właśnie. Dlatego też oderwałam wzrok od moich dłoni i spojrzałam w twoją twarz, uśmiechając się od ucha do ucha.

W krainie marzeń IV

Czułam, jak powolutku poprawia mi się nastrój. Pomału temat naszej trudnej dyskusji odchodził w zapomnienie. Należałam jednak do duchowych masochistów, a dziś był dzień poważnych pytań, więc postanowiłam dowiedzieć się, jak radzisz sobie z nadgorliwymi fankami. To pytanie dręczyło mnie od samego początku naszej znajomości.

Z pobłażliwym uśmiechem zacząłeś opowiadać o swych najzagorzalszych wielbicielkach. Słuchanie twoich opowieści wywoływało we mnie zazdrość i złość, ale starałam się nie dać tego po sobie poznać. Udawałam, że nagle wielce zaciekawiły mnie paznokcie mojej prawej ręki. Musiałeś zauważyć mój niepokój, bo nagle uciąłeś swój monolog i dotknąłeś mojego przedramienia. Zajrzałeś mi głęboko w oczy i ze szczerym uśmiechem zacząłeś tłumaczyć, że od czasu, kiedy jesteśmy razem, fanki (zwłaszcza psychofanki) przestały cię interesować. Nie znaczyło to, że wcześniej wskakiwałeś do hotelowego łóżka z oszalałymi na twoim punkcie groupies. Nie kręciły cię tego typu przygody. Wręcz przeciwnie — po koncercie przemykałeś zawsze chyłkiem do hotelu, uważając, by nie natknąć się na oczarowane twą osobą nastolatki. W pewnym momencie ponownie przerwałeś swój wywód. Zacząłeś prawą dłonią masować swój kark, a wzrok utkwiłeś w dywanie u naszych stóp. Wiedziałam, że chcesz mi o czymś powiedzieć, ale się obawiasz mojej reakcji. Gestem i ciepłym słowem zachęciłam cię do zwierzeń. Opuściłeś rękę, którą dotykałeś szyi, i zacząłeś opowiadać, jak pewnego razu jakaś napalona dziewucha rzuciła ci na scenę… swój biustonosz. Czerwony, koronkowy stanik. Poczułam nagle, jak złość ponownie we mnie wzbiera. Jednak i tym razem usiłowałeś mnie uspokoić, że nie mam powodów do zazdrości. Nie zabrałeś tej bielizny do domu. Wprawdzie wciąż zaciskałam pięści tak, że czułam wbijające się w dłonie paznokcie, w pewnym momencie dotarł do mnie komizm tej sytuacji. Ni stąd, ni zowąd parsknęłam śmiechem, przykrywając usta dłonią. Wziąłeś to za dobry znak, bo przysunąłeś się do mnie i otoczyłeś mnie ramionami. Gdy usłyszałam cichy szelest twojego serca, momentalnie opuścił mnie cały gniew.

Kilka minut później, gdy odzyskałam w pełni dobry nastrój, zostawiłeś mnie na kanapie i ruszyłeś w głąb domku. Wróciłeś po jakimś czasie, niosąc… niewielką siekierkę i akustyczną gitarę. Wyjaśniłeś mi, że pora zabrać się do przygotowania ogniska, bo słońce powoli zmierza ku wieczorowi. Z siekierką planowałeś udać się do lasu, by skombinować trochę drewna. Na gitarze planowałeś zagrać, gdy już zapadnie zmrok. Zapytałam cię, czy będziesz musiał wejść do groźnego lasu, aby zdobyć opał, ale obiecałeś, że nie będziesz zapuszczał się w głąb boru. Powiedziałam, że tym razem to ja trzymam cię za słowo. Uśmiechnąłeś się zawadiacko i puściłeś perskie oko. Gitarę oparłeś o ścianę w pobliżu drzwi, a z siekierką zatrzymałeś się u progu. Oznajmiłeś, żebym chwilę poczekała, że wrócisz za jakieś piętnaście minut. Skinęłam głową i posłałam ci buziaka.

Wstałam z kanapy i podeszłam do okna. Nie musiałam długo czekać, byłeś bardzo punktualny. Wróciłeś po piętnastu minutach, niosąc dość okazałe naręcze gałęzi i patyków. Widziałam, jak składasz je obok miejsca przeznaczonego na ognisko. Naprędce ułożyłeś z nich dość pokaźny stos. Gdy wszystko było gotowe, skierowałeś się w stronę domku. Słońce stopniowo chowało się za horyzontem, rozrzucając wśród traw pomarańczowe światło, poprzecinane długimi cieniami. Na szczęście, zapowiadała się pogodna noc, bo na nieboskłonie nie było śladu po najmniejszym obłoku.

Wstąpiłeś do domku, rozpromieniony i wielce zadowolony. Ależ te twoje oczy były piękne, gdy tak serdecznie się uśmiechałeś! Na ich widok za każdym razem czułam rozkoszny uścisk w okolicach żołądka. Byłam pewna, że przyszedłeś po gitarę, ale nagle dotarło do mnie, że obok ogniska trzeba postawić jakąś ławkę, żebyśmy mogli na niej usiąść. Na szczęście, znalazła się taka. Tym razem jednak potrzebowałeś mojej pomocy, by przetransportować ławę. Ty chwyciłeś jeden koniec, ja drugi. Wspólnymi siłami minęliśmy próg i zanieśliśmy ławkę do miejsca, gdzie za chwilę miało zapłonąć ognisko. Troszkę się zasapałam przez to dźwiganie, ale stwierdziłam, że odrobina wysiłku mi nie zaszkodzi. Dałeś mi znak, abym rozsiadła się na ławie, po czym odwróciłeś się na pięcie i udałeś ponownie do domku. Tym razem wróciłeś z gitarą w ramionach. Położyłeś instrument obok ławki, po czym pogmerałeś przez chwilę w kieszeni sztruksów. Ku mojemu zdziwieniu wydostałeś z niej zapalniczkę. Ty i zapalniczka? Przecież nie byłeś palaczem, więc skąd się ona wzięła? Zaczęło mnie dręczyć to pytanie, ale postanowiłam prędko wyrzucić je z głowy. Nie chciałam psuć przyjemnej atmosfery.

Przykucnąłeś w pobliżu stosu drewna i podpaliłeś go. Nie udało ci się to za pierwszym razem, ale się nie poddawałeś. W końcu jednak wśród gałęzi zatańczył delikatny płomyczek, który z każdą chwilą stawał się coraz większy. Wyprostowałeś się i przez moment przyglądałeś się swojemu dziełu. Schowałeś zapalniczkę na powrót do kieszeni i ruszyłeś w moją stronę. Przysiadłeś na ławce u mojego boku i otoczyłeś mnie ramieniem. Przez dłuższą chwilę patrzyliśmy, jak płomień powoli się rozbestwia. Wkrótce poczuliśmy bijące od niego przyjemne ciepło. W międzyczasie zapadł zmrok, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy.

W pewnym momencie ująłeś mnie ostrożnie za podbródek, bym spojrzała ci w oczy. Wśród mroku dostrzegłam twoje rozszerzone źrenice. Patrzyłeś na mnie tak, jakbyś starał się zapamiętać na zawsze moją twarz. Następnie mnie pocałowałeś. A całowałeś tak żarliwie, że nabrałam ochoty na więcej… Ty jednak trzymałeś swą namiętność na wodzy. Zrobiło mi się ciut przykro, ale wkrótce zrozumiałam, że masz rację.

Gdy nasz pocałunek dobiegł końca, odsunąłeś się ode mnie i sięgnąłeś po gitarę. Najpierw zająłeś się strojeniem instrumentu. Potem palce lewej ręki zacisnąłeś na gryfie, a prawą dłonią roztrąciłeś struny…

Wiedziałam, że to jest ta piosenka, którą dla mnie skomponowałeś. Twój gromki, aksamitny głos wprawił w cudowny nastrój całą okolicę. Och, jakie to było przyjemne, że śpiewasz tylko i wyłącznie dla mnie! Zaczarowana przez ciebie gitara wydawała z siebie upojne dźwięki. Była to ballada, więc prędko się rozmarzyłam, słuchając pięknych słów. W pewnym momencie poczułam, jak łzy cisną mi się do oczu. Wzruszenie zacisnęło się na moim gardle. Dyskretnie otarłam łzę, która potoczyła się po moim policzku. Musiałeś to zauważyć, bo zagrałeś z jeszcze większym zapałem. Zapragnęłam, by się do ciebie przytulić, podziękować ci za tę cudowną dedykację… Nie chciałam ci jednak przeszkadzać.

Gdy piosenka dobiegła końca i przebrzmiał ostatni akord, poprosiłam o jeszcze. Z ochotą spełniłeś moje życzenie. Gdy ponownie zaśpiewałeś, uderzając w struny, wydawało mi się, że twojej aranżacji przysłuchuje się cały zakątek. Nawet las wydawał się mniej groźny… Słuchała cię z zapartym tchem cała kraina marzeń.

Gdy znów zapadła cisza, poprosiłam cię, abyś zagrał coś jeszcze. Wyszczerzyłeś te swoje rozkoszne ząbki, mrugnąłeś i ponownie skupiłeś się na grze. Zagrałeś mi kilka najpopularniejszych kawałków swojego zespołu. Rozpierała mnie ogromna duma, że sławny Patrick aranżuje te utwory tylko i wyłącznie dla mnie. Zasłuchana, kiwałam się leciutko, gdy grałeś coś bardziej energicznego. Ze skupieniem słuchałam wolniejszych utworów.

Gdy noc zaczęła się na dobre, odłożyłeś gitarę na bok. Pragnęłam, żebyś zagrał coś jeszcze, ale zrozumiałam, że tyle wystarczy na dzisiejszy wieczór. Ponownie przylgnąłeś do mnie. Przez kilka minut tylko siedzieliśmy, przyglądając się harcom języków ognia pośród gałęzi. Ciche trzaski paleniska uspokajały nas i relaksowały. Co jakiś czas dorzucałeś ognisku patyków, aby przypadkiem nie zagasło.

Nagle postanowiłam się odezwać. Smutnym tonem stwierdziłam, że nie chcę wracać do domu. Że jest mi tutaj tak dobrze. Że czuję się tutaj szczęśliwa. Prosiłam cię, abyśmy zostali tutaj jeszcze przez parę dni. Tak bardzo chciałam się nacieszyć tym miejscem…

Pogłaskałeś mnie czule po głowie i westchnąłeś ciężko. Zacząłeś mi tłumaczyć, że wzywają cię obowiązki. Że jesteś umówiony na bardzo ważną próbę z zespołem i nie możesz na nią nie przyjść. Obiecywałeś jednak, że wrócimy tutaj, jak tylko znajdziesz trochę więcej wolnego czasu. Przyjedziemy tu od razu, gdy wrócisz z trasy. Przypomniałeś mi, że zespół jest dla ciebie bardzo ważny i nie możesz go zaniedbać. Ponownie zrobiło mi się przykro, jednak tłumaczyłam sobie, że muzyka to twoja życiowa pasja i nie mam prawa cię jej pozbawiać.

Kontynuowałeś swój monolog, że życie to nie są tylko piękne chwile. Że czasem trzeba zmierzyć się z ponurą, szaroburą rzeczywistością. Taka jest kolej rzeczy i my tego nie zmienimy. Człowiek nie może być non-stop uśmiechnięty od ucha do ucha, czekają na niego również obowiązki. Wszyscy mamy zadania do wykonania. Nie może być wiecznie kolorowo. Prawdziwe życie nie może się opierać na samych przyjemnościach.

Musiałam przyznać, że masz rację. Faktycznie, nie może być cudownie i rozkosznie bez końca. Trzeba nauczyć się stawiać czoła codzienności, przyzwyczaić do monotonii. Dlatego już dłużej nie oponowałam. W milczeniu przysunęłam się do ciebie jeszcze bliżej. Wsparłam podbródek o twój bark i przyglądałam się bez słowa, jak ogień pożera łakomie drewno, które mu regularnie podrzucałeś.

Szukałam wśród myśli tematu do rozmowy. Nie przychodził mi jednak do głowy żaden pomysł na wszczęcie wymiany zdań. Pomyślałam sobie jednak, że taka cisza również jest przyjemna… Nagle poczułam się bardzo senna i zmęczona. Oczy mimowolnie mi się zamykały. Wreszcie stwierdziłam, że nie potrafię już dłużej walczyć z falą senności… Powoli, stopniowo odpływałam… Moje myśli rozpierzchły się we wszystkie strony…

W krainie marzeń V

Obudził mnie twój głos. Z początku sądziłam, że zwracasz się do mnie, ale wkrótce zrozumiałam, że rozmawiasz przez telefon. Zdumiona i zaskoczona, z kim dyskutujesz, wydostałam się z pościeli i przysiadłam na brzegu łóżka. Przetarłam pięściami powieki, wciąż jeszcze sklejone snem. I wtedy zobaczyłam ciebie — stałeś przy oknie, tyłem do mnie. Faktycznie, do twarzy przyciskałeś swojego smartfona. Natychmiast zamieniłam się w słuch, próbując rozgryźć, o czym i z kim rozmawiasz. Niestety, strzępki rozmowy nic mi nie mówiły. Rozmawiałeś jeszcze przez jakiś czas, po czym z serdecznym uśmiechem podziękowałeś wielokrotnie rozmówcy. Następnie zakończyłeś połączenie i odłożyłeś smartfona na pobliski stolik. I wtedy odwróciłeś się od okna. Gdy spostrzegłeś, że nie śpię, lekko podskoczyłeś ze strachu. Natychmiast cię zapytałam, z kim rozmawiałeś. Z początku zachowywałeś pokerową twarz, pewnie dlatego, żeby potrzymać mnie w napięciu. W końcu jednak nie wytrzymałeś i uśmiechnąłeś się od ucha do ucha. Bez ceregieli oznajmiłeś, że udało ci się wymigać od próby i możemy pozostać w krainie marzeń jeszcze dwa dni.

Dwa dni! O Boże, jaka ja byłam szczęśliwa! Do tego stopnia, że czym prędzej poderwałam się z łóżka i rzuciłam na ciebie. Ujęłam w dłonie twoją buźkę i zasypałam ją pocałunkami. Jeszcze przez długi czas byłam podekscytowana. Gdy w końcu cię puściłam, zatoczyłeś się lekko.

Jako że mieliśmy tutaj zostać jeszcze dwa dni, pojawił się mały problem. Co będziemy robić przez ten czas? Zadałam ci to pytanie. Ty zaś podrapałeś się po podbródku i zmrużyłeś oczy, szukając pomysłu. Nagle pstryknąłeś donośnie palcami. Wykrzyknąłeś, że moglibyśmy udać się na piknik na jednej z pobliskich łąk. Pogoda była bardzo sprzyjająca, rzęsiste słońce rządziło bezchmurnym niebem. Przyjęłam tę propozycję z ogromnym entuzjazmem. Dałam ci jeszcze jednego soczystego buziaka, po czym postanowiliśmy pozbyć się piżam. Wskoczyłeś w swoje ulubione czarne sztruksy i czarną koszulę, ja zaś założyłam koszulkę na ramiączkach i kusą spódniczkę. Kątem oka zauważyłam, że przyglądałeś mi się łakomie, gdy się przebierałam. Zerknęłam ku tobie kokieteryjnie i puściłam oczko.

Zeszliśmy na dół. Zapytałam cię, co moglibyśmy zjeść na śniadanie. Nie spodziewaliśmy się, że nasza podróż się przedłuży, więc nie braliśmy prowiantu na zapas. Mieliśmy tylko napoczętą paczkę sucharów, trochę dżemu, pudełko czarnej herbaty. Ty jednak podszedłeś do sprawy optymistycznie. Wskazałeś na swój lekko wydatny brzuszek i oznajmiłeś, że odrobina postu mu nie zaszkodzi. Uśmiechnęłam się i powiedziałam, że kocham te twoje dodatkowe kilogramy. Pocieszyłam cię, że wolę mężczyzn przy kości niż napakowanych trenerów personalnych. Nie dało się ukryć, że z radością przyjąłeś ten komplement. Ująłeś moją dłoń i ucałowałeś jej wierzch jak prawdziwy dżentelmen.

Wróciliśmy do tematu śniadania. Ponownie mocno się zamyśliłeś — podrapałeś się po płowej główce, zacisnąłeś lekko usta, które zmieniły się w poziomą kreskę. Przez moment patrzyłeś nieco tępo w przestrzeń. Nagle twoja buźka mocno się rozpromieniła. Oznajmiłeś, że możemy zjeść śniadanie na łące. Spodobała mi się ta propozycja.

Krzątaliśmy się po domku, przygotowując rzeczy, które mogłyby się nam przydać podczas wyprawy. Ty skombinowałeś skądś średniej wielkości wiklinowy kosz i duży koc. Ja zajęłam się prowiantem — nie mieliśmy zbyt dużego wyboru, jak już wcześniej wspomniałam. Na szczęście, w jednej z szafek znalazłam termos, więc zaparzyłam herbatę, którą mieliśmy siorbać podczas odpoczynku na łące.

Wszystko było gotowe. Wpadłam jeszcze na moment do łazienki, by przejrzeć się w lustrze i poprawić potargane kudły. Nie pozwalałeś mi się malować, wolałeś moją naturalną wersję. Było mi to bardzo na rękę, bo ja także nie znosiłam robić sobie makijażu. Uważałam to za stratę czasu. Nie lubiłam ciągle uważać, by nie rozmazał mi się tusz, gdy z jakiegoś powodu nagle się rozpłaczę. Ty zaś nie przepadałeś za błyszczykiem, bo kleił się podczas pocałunku.

Gdy wypadłam z łazienki, moim zdaniem już gotowa do wyjścia, zastałam ciebie czekającego w pobliżu wyjściowych drzwi. Minęliśmy próg, ty zaś zamknąłeś drzwi na klucz. Mmm, pogoda faktycznie była bardzo rozkoszna. Zwróciłam twarz ku rozochoconemu słońcu, które przyjemnie połaskotało moje policzki. Ciepły, letni wiatr rozwiał włosy. Odetchnęłam głęboko, sycąc się cudowną wonią trawy, lasu i jeziora.

Wziąłeś mnie za rękę. W drugiej trzymałeś wiklinowy kosz. Chciałam w jakiś sposób pomóc ci go nieść, ale powtrzymałeś mnie gestem i podziękowałeś. Ruszyliśmy tą samą piaszczystą ścieżką, którą tutaj dotarliśmy. Nie zmierzaliśmy jednak w stronę szosy. Gdzieś w połowie drogi skręciliśmy wąziutką ścieżką, przecinającą rozległą łąkę. W pewnym momencie się zatrzymałeś, a ja wzięłam z ciebie przykład. Rozejrzałam się po okolicy — och, jak tutaj było pięknie. Łąka była obsypana tysiącami barwnych kwiatów, sięgała aż po lazurowy horyzont. Gdzieś w trawie słychać było odgłosy owadów. Z oddali docierały do nas radosne trele ptaków. Powietrze pachniało upajająco. Tutaj także powiewał delikatny wietrzyk, ale nie sprawiał nam problemów. Na nieboskłonie nie było ani jednej chmurki. Według zegarka na moim nadgarstku zbliżało się południe.

Zająłeś się rozkładaniem koca. Gdy tego dokonałeś, odstawiłeś wiklinowy kosz. Następnie pozbyliśmy się sandałów. Osunęliśmy się ostrożnie na koc. Gdy usiedliśmy wygodnie ze skrzyżowanymi nogami, zaczęłam od niechcenia skubać pobliską kępkę trawy. Gdy znudziło mi się to zajęcie, zapytałam cię, co się wydarzyło wczorajszego wieczora, gdy zasnęłam znienacka przy ognisku. Odparłeś, że śpiącą wziąłeś mnie na ręce i zaniosłeś do domku, gdzie przebrałeś mnie w piżamę. Zdziwiłam się, że zdołałeś wtaszczyć mnie na pierwsze piętro, gdzie znajdowało się łóżko. Spojrzałeś na mnie spod rzęs i powiedziałeś, że mam za dużo bezpodstawnych kompleksów. Odparłam, że kto to mówi. Wtedy ty zacząłeś tarmosić nerwowo źdźbła traw.

Zadałeś mi pytanie, które dość mocno mnie zaskoczyło. Zapytałeś, w jaki sposób usłyszałam o tobie po raz pierwszy. Potrzebowałam chwili, aby pozbierać i ułożyć myśli. Zaczęłam opowiadać, że zainteresowałam się tobą i twoim zespołem jakieś dziesięć lat temu. Usłyszałam w radio jedną z twoich najpopularniejszych piosenek. Kawałek natychmiast skradł moje serce. Postanowiłam dowiedzieć się więcej o twojej kapeli. Prędko zakochałam się w pozostałych utworach. Twoja muzyka stała się soundtrackiem dla mojego życia. Zrzuciłam ją sobie na empetrójkę i słuchałam jej dosłownie wszędzie, gdy tylko nadarzyła się okazja. Towarzyszyła mi w wielu ważnych dla mnie momentach. Twój głos doprowadzał mój słuch do szaleństwa. A gdy znalazłam w Internecie twoje zdjęcia, gdy zobaczyłam te twoje zielone oczy, rozkoszny uśmiech… No, po prostu się tobą zauroczyłam. Obejrzałam wiele wywiadów z tobą. Z twojej mowy ciała i mimiki można było wyraźnie odczytać, że jesteś bardzo, ale to bardzo wrażliwym i czułym chłopakiem. Nie dało się ukryć, że strasznie się denerwujesz podczas odpowiadania na pytania dziennikarzy. Bolało mnie serce, gdy widziałam, jak momentami nagle smutniejesz. Jak szeroki uśmiech znika znienacka z twojej cudownej buzi. Było widać jak na dłoni, że jesteś nieśmiały i lekko nerwowy. Musiałeś mieć problemy, o których nie wiedziały media. Czasami twoje zachowanie było nieco nienaturalne; najwyraźniej próbowałeś coś ukryć przed paparazzi. I za to właśnie cię pokochałam, wiesz? Za tę skromność, za ten smutek w twoich zielonych jak nadzieja oczach. Za te łzy, które znienacka płynęły ci po policzkach. Od zawsze przepadałam za wrażliwcami.

Ucięłam swój przydługi wywód. Milczałeś, wciąż byłeś pochłonięty przeczesywaniem palcami trawy. Gdy podniosłeś głowę, dostrzegłam na twojej twarzy rozkoszny rumieniec. I ślad łez w oczach. Zapytałeś mnie, czy moje uczucia względem ciebie zmieniły się, gdy bliżej cię poznałam. Z ręką na sercu przysięgłam, że absolutnie. Że wręcz przeciwnie — pokochałam cię jeszcze bardziej niż wtedy, gdy nie znałam cię osobiście. Spostrzegłam, że moje słowa podziałały jak balsam na twoją duszę. W twoich oczach pojawiła się nadzieja zmieszana z niedowierzaniem. Chyba nieczęsto słyszałeś takie pochlebne słowa… Patrzyłeś na mnie tak, jakbym bardzo ci w czymś pomogła. Jakbym zdjęła ciężar z twojego serca. Pomogła dźwigać niebo. Wręczyła naręcze gwiazd… Pąs nie schodził z twojego oblicza. Wyglądałeś w tej chwili tak rozkosznie, że coś przyjemnie załaskotało mnie w żołądku. Twoje zielone tęczówki lśniły w świetle rzęsistego słońca. Rozchyliłeś leciutko wargi, jakbyś próbował coś odpowiedzieć. Ostatecznie jednak tylko je przygryzłeś, co poruszyło mnie jeszcze mocniej.

I wtedy zacząłeś mi dziękować. Tak serdecznie, że się rozpłakałeś. Powiedziałeś, że kompletnie cię rozgryzłam. Że to prawda, iż jesteś delikatnym, skromnym chłopakiem. Że masz pełno obaw, z którymi musisz zmierzać się, gdy wychodzisz z domu. Zgodziłeś się, że faktycznie, odpowiadanie na pytania dziennikarzy mocno cię krępuje i przeraża. Gdyby to nie było twoją powinnością, z pewnością byś się tego nie podejmował. Przyznałeś mi rację, że czasami nie radzisz sobie z życiem. Z samym sobą. Nie lubiłeś swojej nadwrażliwości. Pragnąłeś bardziej optymistycznie podchodzić do codzienności. Nie przejmować się wszystkim tak bardzo. Często podczas wywiadów z trudem powstrzymywałeś łzy. W jednej chwili się szeroko uśmiechałeś, w drugiej zbierało ci się na płacz.

Przysunąłeś się do mnie i niezwykle czule pocałowałeś prosto w usta. Dotknąłeś wprawdzie mojej piersi, ale wiedziałam, że w tej chwili nie masz ochoty na igraszki. Gdy przestałeś mnie całować i wyprostowałeś się, twoje policzki były wilgotne. Pocałowałam oba, poczułam na wargach słony posmak. Uśmiechając się leciutko, zmierzwiłam przyjacielsko twoją płową czuprynkę. Ten gest sprawił, że twoje zmarszczone czółko się rozpogodziło.

W krainie marzeń VI

Przez dłuższą chwilę spoglądaliśmy w wspólnym kierunku. Jako pierwszy postanowiłeś zabrać głos ty. Twoje pytanie nieco mnie zaskoczyło i zdziwiło. Zapytałeś mnie niepewnym głosem, czy wspominam czasem, jak rozwijała się nasza znajomość. Z szerokim uśmiechem odparłam, że oczywiście, że często powracam myślami do tych pięknych chwil. Moja odpowiedź była wodą na twój młyn. Twoja śliczna buźka przybrała zamyślony, rozmarzony wyraz; nie dało się ukryć, że to, o czym mówisz, sprawia ci ogromną przyjemność. Twoje spojrzenie stało się nagle odległe, jakbyś przyglądał się z bliska swoim niezapomnianym wspomnieniom.

Zacząłeś od tego, że byłeś mocno niepewny, czy zgodzę się spotkać z tobą ten drugi raz. Opowiadałeś, że nie zmrużyłeś oka tej nocy, kiedy mnie poznałeś. Miałeś ogromny dylemat, czy wypada do mnie napisać. Korciło cię strasznie, ale byłeś pełen obaw. Bałeś się, że możesz mnie obudzić dźwiękiem SMS-a. Że mogę być zła, że zawracasz mi głowę. Wielokrotnie sięgałeś w stronę swojego smartfona, ale prędko rozmyślałeś się i odkładałeś go na stolik. Przyznałeś, że nigdy wcześniej nie czułeś tego, co w tej chwili. Byłeś zaskoczony, że tak bardzo może ci zależeć na kobiecie. Nie znałeś siebie od tej strony. Byłeś pewny, że żadnej dziewczynie nie uda się ciebie usidlić. A tu proszę, jaka niespodzianka! Choć znaliśmy się dopiero od kilku godzin, już straciłeś dla mnie głowę. Myślałeś, co to będzie dalej?

Walczyłeś więc z samym sobą, czy się odezwać. Nie chciałeś mnie przestraszyć swoją nadgorliwością. Tak bardzo chciałeś do mnie napisać, lecz wciąż leżałeś na wznak na łóżku, z dłońmi wetkniętymi pod potylicę, ze wzrokiem utkwionym w suficie, na który padało światło wschodzącego słońca. Parę razy wstawałeś, by przemaszerować nerwowo po pokoju. Czasem zatrzymywałeś się przy oknie i patrzyłeś przez nie w dal. Przyznałeś, że miałeś nadzieję, że wśród przechodzących pod twoim domem ludzi dostrzeżesz mnie. Wiedziałeś jednak, że to niemożliwe, gdyż nie wiedziałam jeszcze, gdzie mieszkasz… Odrywałeś więc wzrok od okna i spacerowałeś dalej.

W końcu usiadłeś na łóżku. Raz kozie śmierć! Z dudniącym sercem sięgnąłeś po smartfona. Postanowiłeś zapytać mnie wprost, co o tobie sądzę. Nerwowymi ruchami kciuków skleciłeś niedługą wiadomość. Zawahałeś się, zanim stuknąłeś przycisk z napisem „Wyślij”. Gdy wiadomość pomknęła do adresata — czyli do mnie — przez chwilę żałowałeś swojego czynu. Złapałeś się za głowę myśląc, że popełniłeś wielki nietakt. Dziewczyny nie lubiły nadgorliwych facetów. A ty, według ciebie oczywiście, takim się okazałeś.

Siedziałeś na krawędzi łóżka, zapatrzony w ścianę, obgryzając paznokcie i skubiąc skórki. Twoje serce wciąż nie potrafiło się uspokoić, nadal biło przyśpieszonym rytmem. W pewnym momencie zrobiło ci się niedobrze.

Gdy otrzymałeś wiadomość zwrotną, podskoczyłeś ze strachu tak bardzo, że prawie sięgnąłeś sufitu. Trzęsącymi się dłońmi ująłeś smartfona. Ręce tak ci drżały, że prawie go upuściłeś. Z galopującym sercem odczytałeś wiadomość. Nagle twoja słodka buzia momentalnie się rozjaśniła. Odpisałam ci oczywiście, że bardzo miło było mi cię poznać i że bardzo chętnie umówię się z tobą po raz kolejny.

Czułeś się tak radosny, że przyciskając telefon do piersi, zacząłeś pląsać po pokoju. Nie pamiętałeś, kiedy ostatni raz znajdowałeś się w tak cudownym nastroju. Nawet koncerty nie dawały ci takiej frajdy. Aby dać upust swojemu szczęściu, chwyciłeś stojącą w kącie pokoju akustyczną gitarę i zacząłeś grać na niej same radosne kawałki. Śpiewałeś tak głośno, jakbyś chciał, aby cały świat usłyszał, jak bardzo jest ci dobrze.

Gdy odłożyłeś gitarę na jej miejsce, przysiadłeś na fotelu i głęboko zamyśliłeś. Wciąż nie mogłeś uwierzyć w swoje szczęście. Wiedziałeś, że zaczyna się w twoim życiu nowy etap. Etap, którego jeszcze nie znałeś. Żywiłeś ogromną nadzieję, że oznacza to koniec tej paskudnej samotności. Dopiero teraz zdałeś sobie sprawę, jak bardzo brakowało ci miłości. Jak mocno tęskniłeś za bliskością i namiętnością. Dopiero teraz zrozumiałeś, jak monotonne było twoje dotychczasowe życie. Gdyby nie próby i koncerty, nie działoby się w nim zupełnie nic. Nie zauważałeś jednak tego do naszego pierwszego spotkania. To ja sprawiłam, że dotarło do ciebie, że brakuje ci bliskiej osoby. Tej najbliższej. Pojąłeś, że chciałbyś mieć kogoś, kogo mógłbyś kochać. Do kogo mógłbyś się w każdej chwili przytulić, kto by cię wysłuchał i pomógł, gdybyś miał jakiś problem… Dzięki mnie zrozumiałeś, że twoje życie było niepełne. Znajomość ze mną sprawiła, że ocknąłeś się z marazmu i zacząłeś naprawdę żyć… Zacząłeś sobie wyobrażać, że będziesz przynosił mi naręcza róż, zabierał do pubów i restauracji, spacerował ze mną letnimi wieczorami po parku… Pragnąłeś mnie rozpieszczać i sprawiać, żebym była z ciebie zadowolona.

Dobrze zapamiętałeś nasze drugie spotkanie. Umówiliśmy się na lody w twojej ulubionej kawiarence. Do tej kawiarenki zaglądało niewielu ludzi, więc ryzyko, że spotkamy twoje fanki, było niewielkie. Gdy zajęłam miejsce przy jednym ze stolików, podszedłeś do baru, aby zamówić lody. Wcześniej poinformowałam cię, jakie smaki preferuję — czyli czekoladowy, pistacjowy i waniliowy. Wróciłeś szybko, wręczając mi mojego loda. Delektując się nimi, zaczęliśmy bliżej się poznawać. Zadawałeś mi pytania o moje życie. Odpowiadałam ci, że nie było zbyt wesołe. Gdy miałam dziesięć lat, moja siostra zginęła w wypadku samochodowym. Jechała zbyt szybko i uderzyła w drzewo. Gdy miałam lat piętnaście, odszedł mój ojciec. Pochłonął go rak. Moja mama wzięła ślub dopiero cztery lata później. Gdy skończyłam osiemnaście lat, wyprowadziłam się od mamy i wynajęłam kawalerkę. Na szczęście, mama bardzo wspierała mnie finansowo. Dorabiałam, roznosząc ulotki.

Zaczęłam wspominać, jak bardzo było mi samej źle. Musiałam wyprowadzić się od mamy, bo chciałam stać się samodzielna. Nie oznaczało to jednak, że przepadałam za samotnością. Jak na introwertyka przystało, nie miałam zbyt wielu przyjaciół. Właściwie nie miałam ich wcale. Do szkoły chodziłam wyłącznie po to, aby się uczyć. Byłam dobrą uczennicą, ale to nie dawało mi radości. Miałam dość odosobnienia. Jednak żaden chłopiec nie chciał się we mnie zakochać. Nie rozumiałam dlaczego. Pragnęłam mieć kogoś, kto w każdej chwili mógłby mnie przytulić, pogłaskać po głowie i obiecać, że wszystko będzie dobrze. Gdy skończyłam liceum, nie poszłam na studia. Stwierdziłam, że nie są mi do niczego potrzebne. Zresztą, nie miałam do tego głowy. Wpadłam w coś w rodzaju depresji… Przyjmowałam wprawdzie jakieś ziółka, ale nie pomagały mi. Do lekarza nie miałam odwagi pójść. Trwałam w tym stanie przez kilka lat…

Wszystko odmieniło się tego jesiennego wieczoru. Gdy spotkałam ciebie… Można rzec, że podczas naszego pierwszego spotkania doznałam swoistego katharsis. Dostrzegłam w nim szansę na odmianę mojego życia. Tak się cieszyłam, że mogłam ciebie poznać… Że pragnąłeś kontynuować naszą znajomość. Musiałam ci się przyznać, że niecierpliwie czekałam na wiadomość od ciebie. Byłam pełna obaw, że się więcej nie odezwiesz. Podobnie jak ty, spędziłam tę noc z otwartymi szeroko oczami. Gdy do mnie napisałeś, miałam wrażenie, jakbym wygrała miliona w totka… Nie miałeś powodu, aby czuć, że jesteś nadgorliwy…

Gdy podczas naszego drugiego spotkania skończyłam o sobie opowiadać, poprosiłam, abyś powiedział coś o sobie. Słuchając twojego monologu zrozumiałam, że wszystko, o czym mi mówisz, już wiem. Właściwie oceniłam cię na podstawie wywiadów. Byłeś naprawdę rozkosznym, nieśmiałym, niepewnym siebie chłopakiem. Ach, przepadałam za tego typu facetami. Spostrzegłam, że nawet teraz, podczas naszej randki, szarpałeś nerwowo brzeg serwety, która pokrywała blat stolika. Zdarzały się chwile, że znienacka popadałeś w chwilową melancholię. Z twojej mowy ciała, z wyrazu twarzy nietrudno było wywnioskować, że jesteś ogromnym wrażliwcem. A to rozrzewniało mnie i sprawiało, że… zapragnęłam cię pokochać. Oczywiście, nie powiedziałam ci tego od razu, gdyż bałam się, że cię spłoszę. Nabierałam jednak powoli pewności siebie, gdy patrzyłam prosto w twoje zielone oczy… Dopiero teraz mogłam ujrzeć je w pełnej krasie. Były cudowne. W dodatku, gdy na mnie spoglądałeś, twoje źrenice mocno się rozszerzały. Czytałam gdzieś kiedyś, że to dobry znak; że muszę się tobie podobać.

Poprosiłam, abyś opowiedział mi co nieco o swojej rodzinie. I tym razem nie dowiedziałam się niczego nowego, bo wcześniej czytałam o tym w Internecie. Słuchałam cię jednak z uwagą i zainteresowaniem. W pewnym momencie przyłapałam się na tym, że gapię się na twoje poruszające się malinowe wargi… Mmm, tak bardzo pragnęłam znów poczuć ich smak… Kurczę, byłam pewna, że mocno się w tym momencie zarumieniłam. Ty najwyraźniej to dostrzegłeś, bo zerknąłeś na mnie spod rzęs i uśmiechnąłeś się rozkosznie. Aby ukryć moje zmieszanie, udałam, że wielce zainteresowały mnie paznokcie u mojej prawej dłoni.

Och, jakże ciężko było się nam rozstać! Nie chciałam jednak niczego przyśpieszać, więc nie zaprosiłam cię do siebie. Postanowiłam, że zdecyduję się na to, gdy będziemy pewni, że chcemy ze sobą być. Oczywiście, ja już nie wyobrażałam sobie dalszego życia bez ciebie. Byłam jednak niepewna, co ty czujesz względem mnie.

Gdy zaliczyliśmy kilka wyjść do pubu, kawiarni i kina, postanowiłam wreszcie, by pokazać ci moją kawalerkę. Trochę się wstydziłam, że mieszkam w takiej małej klitce. Cóż, nie przelewało mi się. Odniosłam jednak wrażenie, że zupełnie cię to nie interesuje. Rozsiadłeś się wygodnie na nieco wysłużonym fotelu, wyprostowałeś nogi i zacząłeś siorbać kawę i raczyć się ciastem, którymi cię poczęstowałam.

Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. Podobało mi się, że potrafiliśmy także milczeć. Znad krawędzi mojego kubka zerkałam na ciebie. Moje myśli podryfowały w niebezpiecznym kierunku… Zaczęłam sobie fantazjować, jakby to było zobaczyć cię bez tej czarnej koszuli i czarnych dżinsów… Byłam pewna, że się rumienię, więc dyskretnie odwróciłam twarz, byś tego nie zauważył. Prędko pozbyłam się kosmatych myśli, gdyż ty najwyraźniej nie myślałeś o tym samym. Nie chciałam się przestraszyć, więc odetchnęłam głęboko i uspokoiłam energicznie bijące serce.

Ucięłam swój wywód. Przypomniałam sobie o pytaniu, które tak bardzo chciałam ci zadać od samego początku. Zapytałam cię, czy miałeś przede mną jakąś kobietę. Twoja twarz diametralnie się odmieniła, znów zacząłeś skubać niewinne źdźbła traw. W końcu spojrzałeś na mnie, twój wzrok był pochmurny. Cicho przytaknąłeś, że tak. Dodałeś jednak prędko, że bardzo tego żałujesz. Że czujesz niesmak na myśl, że tak bardzo pośpieszyłeś się ze swym pierwszym razem. Zarzekałeś się, że była to nieodpowiednia kobieta. Poprosiłeś mnie, żebyśmy więcej o tym nie rozmawiali, bo pragniesz o tym wszystkim zapomnieć. Choć z początku coś mocno zabolało mnie pod mostkiem, to twoje słowa mnie uspokoiły. Przysięgłam, że już nigdy więcej nie wrócę do tego tematu. Podziękowałeś mi, a spod twoich powiek wymknęły się dwie duże łzy.

W krainie marzeń VII

Wciąż bezlitośnie dręczyłeś kępkę trawy. Gdy skończyłeś te tortury, złożyłeś ręce na podołku. Nie dało się ukryć, że ciężko jest ci ubrać myśli w słowa. W pewnym momencie odniosłam wrażenie, że zamknąłeś się w sobie — twoje barki opadły, skuliłeś się, pochyliłeś głowę tak, żebym nie mogła dostrzec wyrazu twojej twarzy. Nerwowo poprawiłeś okulary.

Udało ci się odezwać. Zapytałeś mnie ostrożnie, dlaczego taka fajna, ładna dziewczyna nie ma przyjaciół. Sądziłeś na początku, że powinnam mieć ich na pęczki. Zarumieniłam się i uciekłam wzrokiem w bok, gdy usłyszałam te słowa. Na początku zaznaczyłam, że wcale nie jestem taka fajna, bo mam więcej wad niż zalet. Chciałam ci je wymienić, ale gestem ręki zasugerowałeś, żebym sobie odpuściła. Kontynuowałam więc wątek. Stwierdziłam z żalem w głosie, że sama tego nie rozumiem. Miałam wprawdzie parę koleżanek, z którymi trzymałam się za czasów liceum, lecz — niestety — ta znajomość nie przetrwała. Nie przeszła najważniejszej próby. Tak jak już ci opowiadałam, w trzeciej klasie zaczęły się moje problemy emocjonalne. Przez pewien czas nie chodziłam na lekcje. Zamknęłam się w domu, nigdzie nie wychodziłam. Jedynie moja mama dbała, abym nie padła z głodu, bo regularnie podrzucała mi skromne zakupy. Z ogromnym trudem skończyłam trzecią klasę. Matury nie udało mi się zdać. Nie obchodziło mnie to jednak, bo nie miałam zamiaru iść na studia.

Potrzebowałam trochę czasu, aby dojść do siebie. Wciąż wprawdzie byłam zamknięta w sobie, osowiała, ponura i zmęczona problemami, ale dawałam już radę samodzielnie robić zakupy i dbać o kawalerkę. Pewnego dnia poczułam się na siłach, aby odezwać się do moich „przyjaciółek”. Niestety, pomimo wielu prób, nie udało mi się nawiązać z nimi kontaktu. Nie odbierały telefonów, nie odpisywały na SMS-y, e-maile. Nie wiedziałam, co się dzieje; byłam kompletnie zdezorientowana. Choć błagałam o spotkanie, to żadna z nich nie chciała mnie wesprzeć. Najgorsze z tego było, że nie znałam powodu, dlaczego dziewczyny uznały naszą przyjaźń za skończoną. Dopiero teraz dotarło do mnie, jak bardzo były okrutne. Co zrobiłam nie tak, że zaczęły mnie tak podle ignorować? Zachodziłam w głowę, ale nie potrafiłam znaleźć wyjaśnienia. Próbowałam jeszcze wielokrotnie ratować naszą znajomość, ale bez powodzenia.

Tak oto pozostałam bez przyjaciół. Nie miałam okazji, by poznać nowych, bo nie studiowałam, a moja praca ograniczała się do roznoszenia ulotek. Nie miałam innego wyjścia, jak nauczyć się żyć w pojedynkę. Na szczęście, była jeszcze moja mama, ale nie chciałam zawracać jej sobą głowy, bo miała wystarczająco dużo swoich problemów. Odzywała się do mnie raz w roku pewna znajoma, ale naszych kontaktów nie można było nazwać zażyłymi. Aby nie marnować życia, zaczęłam samodzielnie się kształcić. Czytałam dużo wartościowych książek, słuchałam porządnej muzyki. Wróciłam do pisania wierszy, opowiadań. Wieczorami puszczałam sobie jakiś interesujący film. Nie wychodziłam z domu, gdy nie byłam do tego zmuszona.

Nie dało się ukryć, że słuchałeś mnie z ogromnym zainteresowaniem. Gdy skończyłam swój wywód, położyłeś mi delikatnie dłoń na ramieniu i lekko uścisnąłeś. Twoja śliczna buźka wydłużyła się, zewnętrzne kąciki oczu opadły, słodkie usta ułożyły w podkówkę. Nie lubiłam, gdy stawałeś się taki smutny. Chyba odczytałeś moje myśli, bo uśmiechnąłeś się ciepło i pokrzepiająco.

Tym razem to ja zadałam ci pytanie. Zaciekawiłam się, dlaczego tamtej nocy, w parku, spacerowałeś zupełnie sam. Sądziłam, że masz stado znajomych i przyjaciół. Miętosząc brzeg czarnej koszuli, ze spuszczonym wzrokiem, odparłeś smutno, że jesteś bardzo, ale to bardzo nieśmiały w kontaktach z ludźmi. Owszem, gdy wypadało, nabierałeś pewności siebie i broniłeś swoich racji. Przeważnie jednak wolałeś przebywać w samotności. Nie ciążyła ci, wręcz przeciwnie — bardzo dobrze czułeś się sam. Miałeś wprawdzie paru znajomych, ale nie mogłeś nazwać ich przyjaciółmi. Wielu ludzi po prostu cię nie rozumiało. Z trudem uzewnętrzniałeś swoje uczucia i emocje. Najtrudniej było ci, gdy zaczynało ci zależeć na znajomości; wtedy denerwowałeś się jeszcze bardziej. Starałeś się mówić pewnym głosem, bez jąkania, ale nie było to takie proste. Podsumowałeś swoją wypowiedź stwierdzeniem, że właśnie dlatego byłeś wtedy w parku zupełnie sam.

Oboje westchnęliśmy głęboko w tym samym czasie. Zapatrzyliśmy się nieprzytomnie w dal. Pozycja słońca na bezchmurnym niebie wskazywała, że powoli zbliża się wieczór. Nasze cienie zaczęły się wydłużać. Wciąż wiał ten przyjemny, letni wietrzyk, który zabawiał się naszymi włosami.

W pewnym momencie wstałeś z koca. Przeciągnąłeś się rozkosznie, rozprostowując zdrętwiałe od dłuższego bezruchu ciało, po czym ukucnąłeś i bez słowa wyjaśnienia zacząłeś zbierać kwiaty. Hm, czyżbyś przygotowywał dla mnie bukiet? Gdy uzbierało ci się spore naręcze, trzymając je w ramionach wróciłeś na koc. Po chwili zrozumiałam, że to wcale nie będzie bukiet… Zręcznymi ruchami drobnych, delikatnych dłoni zacząłeś… pleść wianek. W pewnym momencie przerwałeś swoją pracę i zerknąłeś na mnie zawadiacko znad okularów. Odparłam ci słodkim uśmiechem.

Gdy wianek był już gotowy, ostrożnie włożyłeś go na moją głowę. Leżał jak ulał. Stwierdziłeś żartobliwie, że oto księżniczka doczekała się korony. W odpowiedzi roześmiałam się radośnie. Podziękowałam ci soczystym buziakiem.

Zdziwiłam się, gdy następnie sięgnąłeś ku kieszeni spodni. Wydostałeś z niej swego smartfona. Wyjaśniłeś mi, że zamierzasz zrobić nam selfie. Od razu się zgodziłam. Przysunęliśmy się ku sobie, aby zmieścić się w kadrze. Rękę ze smartfonem wyciągnąłeś do przodu. Uśmiechnęliśmy się szeroko, ty stuknąłeś właściwy przycisk na dotykowym ekranie urządzenia — i zdjęcie było gotowe. Pochyliliśmy się nad ekranem, nasze głowy na moment się zetknęły. Hmm, zdjęcie nie było takie złe. Zazwyczaj bardzo marudziłam, gdy ktoś usiłował mnie sfotografować. Jednak na fotkę z tobą przystałam chętnie. Pomyślałam, że będzie to piękna pamiątka po wspaniałych chwilach…

Gdy schowałeś smartfona do kieszeni, ponownie usiedliśmy ze skrzyżowanymi nogami. Poprzez świergot ptaków usłyszałam, że twój oddech lekko przyśpieszył. Zerkałeś w górę, jakbyś usiłował znaleźć wsparcie na lazurowym nieboskłonie. Ostrożnie zapytałam cię, czy chciałbyś mi o czymś powiedzieć. Wtedy spojrzałeś na mnie, przygryzając mocno dolną wargę. Nagle parsknąłeś śmiechem, grzbiet dłoni przytknąłeś do ust.

Na początku lekko się jąkałeś, próbując złożyć zrozumiałe zdanie. Aby cię zachęcić, położyłam ci dłoń na przedramieniu, spoczywającym na twoim kolanie. Wydukałeś wtedy, że nadeszła już chyba właściwa pora… Dodałam ci otuchy pytaniem, jaka pora i na co. Podrapałeś się po karku, wziąłeś głęboki wdech…

Nagle, bez ceregieli zapytałeś mnie, czy mam ochotę się do ciebie przeprowadzić. Gdy to powiedziałeś, nakryłam swoje usta dłonią, moje brwi wystrzeliły w górę, oczy się zaokrągliły. Zapytałam cię z niedowierzaniem, czy mówisz to całkiem poważnie, czy zwyczajnie sobie ze mnie żartujesz. Położyłeś wtedy dłoń na swoim sercu i przysiągłeś, że jesteś ze mną zupełnie szczery. Mimo twoich zapewnień, wciąż nie mogłam uwierzyć w to, co przed chwilą usłyszałam. Zadałam ci pytanie, czy na pewno chcesz, żebyśmy zamieszkali razem. Mruknąłeś, że jesteś w stu procentach przekonany.

Mój szok minął dopiero po kilku minutach. Cierpliwie czekałeś, aż udzielę ci odpowiedzi. Gdy moje zaskoczenie minęło, rzuciłam się na ciebie. Wsunęłam dłonie pod twoją koszulę i zaczęłam łaskotać twoje nagie boki. Wiedziałam, że masz okrutne łaskotki. Natychmiast zacząłeś wierzgać i śmiać się wniebogłosy. Przez łzy radości błagałeś mnie, żebym przestała, żebym nie była taka wredna. Poznęcałam się nad tobą jeszcze przez chwilę, po czym cofnęłam ramiona i wróciłam na swoje miejsce na kocu. Poprawiłeś na głowie kapelusz, który opadł ci na czoło, po czym zerknąłeś ku mnie zaczepnie. Zauważyłeś, że wciąż nie udzieliłam ci odpowiedzi. Wtedy ja, z szerokim od ucha do ucha uśmiechem, odparłam, że oczywiście. Że mogę wprowadzić się do ciebie po powrocie z krainy marzeń.

Jezu, z jaką radością przyjąłeś moją decyzję! Ucieszyłeś się tak bardzo, że pochyliłeś się i ucałowałeś moje nagie stopy. Gdy spojrzałeś mi prosto w oczy, w twoich zielonych tęczówkach zobaczyłam pozłacany blask zachodzącego powoli słońca. Jejku, jak te twoje oczęta ślicznie się uśmiechały! W moim żołądku fruwało całe stado motyli. Boże, jak ja kochałam życie! Świat był taki piękny! Chciało mi się śpiewać, na głos wyrażać moje ogromne szczęście!

Gdy nasze emocje nieco opadły, otoczyłeś mnie ramieniem. Wspólnie patrzyliśmy, jak słońce opada za horyzont. Ptaki i owady cichły powoli, przygotowując się do snu. Gdy słońce w całości ukryło się za odległymi drzewami, postanowiliśmy wracać do domku. Z trudem dźwignęliśmy się na nogi. Złożyłeś koc i włożyłeś do koszyka. Zauważyłeś, że rozmowa tak nas pochłonęła, że zapomnieliśmy coś przekąsić. Dopiero teraz, gdy ochłonęliśmy, poczułam, jak ssie mnie nieprzyjemnie w żołądku. Trzymając się za ręce, ruszyliśmy w stronę domku. Gdy minęliśmy jego próg, noc rozpoczęła się na dobre. W przypominającej lustro tafli jeziora odbijały się gwiazdy i sierp księżyca. Niebo było bezchmurne. Wiatr stał się orzeźwiający, ale wciąż był niezwykle przyjemny. Nadal miałam na głowie wianek, tak misternie przez ciebie spleciony.

Odstawiłeś koszyk na stół w kuchni. Wyjąłeś z kobiałki suchary, dżem i herbatę, które przyniosłeś do pokoju i złożyłeś na niewysokim, drewnianym stoliku. Byliśmy tak głodni, że od razu rzuciliśmy się na posiłek. Postanowiliśmy jednak nie zjeść wszystkiego, bo musieliśmy zostawić coś do przegryzienia na jutro. Popijając z termosu wciąż ciepłą herbatkę, zaczęliśmy snuć plany. Zapytałeś mnie, kiedy chciałabym się wprowadzić. Odparłam, że w każdej chwili. Stwierdziłeś, że nie ma problemu. Na szczęście, twoje łóżko było dwuosobowe, a w szafie znajdowało się dość miejsca na moją garderobę. Z radości klasnęłam w dłonie jak mała dziewczynka, której wręczono wielkiego lizaka. Byliśmy tak podekscytowani, że wątpiliśmy, że uda się nam dziś zasnąć. Pomyślałam, że będę miała o czym pisać w moim kochanym pamiętniku…

W krainie marzeń VIII

Tej nocy nie udało mi się zasnąć. W przeciwieństwie do ciebie — ty uderzyłeś w kimono, gdy tylko przyłożyłeś głowę do poduszki. Leżałam na wznak, dłonie miałam wetknięte pod potylicę, wzrok utkwiony w czarnym suficie. Usiłowałam zasnąć, gdyż wiedziałam, że po nieprzespanej nocy będę do niczego. Fala senności jednak nie chciała nadejść. Z początku wierciłam się, szukając pozycji, która pozwoliłaby mi zasnąć. Po dwóch godzinach jednak poddałam się.

Rozpierało mnie ogromne szczęście. Już niedługo miałam u ciebie zamieszkać! Przecież to będzie prawie tak, jakbyśmy byli małżeństwem… Różne myśli przychodziły mi do głowy. Jedne były absurdalne, inne całkiem sensowne. Jednego byłam pewna w stu procentach — że nasz związek przejdzie bardzo ważną próbę. Dopiero teraz okaże się, czy faktycznie jesteśmy dla siebie stworzeni. Nie żebym miała powody do wątpliwości… Ale trochę się bałam. Obawiałam się, czy w dalszym ciągu będziemy żyli bezkonfliktowo. Czy znienacka nie zaczniemy się kłócić… Starałam się być jednak dobrej myśli. Skoro dogadywaliśmy się przez ostatnie kilka miesięcy, dlaczego miałoby to się zmienić? Och, odzywał się we mnie malkontent.

Zwróciłam szczególną uwagę na jedną z myśli, które krążyły mi po głowie. Jeśli będzie nam się dobrze mieszkało, może… może jednak postanowisz mi się oświadczyć? Może weźmiemy ślub i doczekamy się dziecka? Skoro uczyniłeś tak ogromny krok, jakim było zaproszenie mnie, żebym się do ciebie przeprowadziła… Miałam nadzieję, że jednak przemyślałeś to wszystko. Że być może zmieniłeś zdanie… Wierzyłam, że postanowiłeś jednak dojrzeć i zalegalizować nasz związek. Być może chciałam zbyt wiele, ale tak bardzo marzyłam, by stać się twoją żoną… Wtedy twoje psychofanki dałyby ci wreszcie święty spokój. Informacja o twoim ślubie z pewnością trafiłaby na pierwsze strony brukowców i witryn plotkarskich. Ach, czułabym ogromną satysfakcję, że wreszcie należysz tylko i wyłącznie do mnie!

Rozmyślałam w ten sposób aż do świtu. Przekonana, że już nie zasnę, ostrożnie wydostałam się z pościeli. Starałam się robić jak najmniej hałasu, bo ty spałeś sobie rozkosznie. Leżałeś na lewym boku, w pozycji embrionalnej, zwrócony ku mnie twarzą. Błogi spokój malował się na twoim obliczu. Mogłam się tylko domyślać, co takiego ci się śni…

Sięgnęłam po leżący na oparciu krzesła szlafrok i zarzuciłam sobie na plecy. Stawiając ostrożnie kroki, zeszłam na dół. Schody, jak na złość, zaskrzypiały donośnie pod moim ciężarem. Miałam jednak nadzieję, że cię nie obudziłam.

Gdy znalazłam się na parterze, nie miałam pojęcia, co ze sobą zrobić. Dopiero świtało, więc byłam pewna, że pośpisz jeszcze przez dwie, trzy godziny. W przeciwieństwie do mnie, byłeś ogromnym śpiochem.

Nagle wpadł mi do głowy pomysł tak dobry, że mimowolnie pstryknęłam palcami. Postanowiłam, że spróbuję napisać wiersz. Dawno tego nie robiłam. Przypomniało mi się, jak za czasów liceum zdobywałam wysokie miejsca w literackich konkursach. Moja nauczycielka od polskiego uważała, że mam talent. Hmm, może miała rację. Dla mnie jednak było najważniejsze, że tworzenie zastępowało mi godzinę u psychoterapeuty. Gdy skleciłam jakieś wierszydło, od razu robiło mi się lżej na duszy. Pisanie pomagało mi uporządkować emocje i myśli. Nie obchodziło mnie, czy posiadają artystyczne walory. Najważniejsze było to, że dzięki temu odzyskiwałam psychiczną równowagę.

Cieszyłam się, że jednak postanowiłam zabrać ze sobą zeszyt. Był to właściwie mój pamiętnik, w którym zapisywałam także luźne myśli i refleksje. Pilnowałam go jak oka w głowie. Skrzętnie go przed tobą ukrywałam. Nie mogłeś przeczytać, co jest w nim napisane. Dużo pisałam w nim o tobie i o tym, jak jestem z tobą szczęśliwa. Wprawdzie nie miałam nic do ukrycia, ale nie chciałam, żeby dziennik wpadł w twoje ręce. Bałam się, że wyśmiejesz moją naiwność. Choć sam mnie zapewniałeś mniej lub bardziej wyszukanymi słowami, jak bardzo mnie kochasz… Wolałam jednak, bym wyłącznie ja miała dostęp do mojego pamiętnika.

Ukucnęłam przy jednej z walizek i odszukałam dziennik. Odnalazłam także długopis. Przyciskając brulion do piersi, ruszyłam w stronę kanapy. Przysiadłam w jej rogu, nogi podwinęłam pod siebie. Otworzyłam zeszyt na ostatnio zapisanej stronie i wsparłam go o kolano. Przez chwilę ssałam koniuszek długopisu, lecz wkrótce zaczęłam pisać. Miałam bardzo brzydki charakter pisma, w przeciwieństwie do ciebie. Jednak udawało mi się rozczytać samą siebie i to mi wystarczało. Długopis śmigał prędko po papierze. Och, dawno nie czułam tak potężnej weny twórczej. Może to nieprzespana noc tak na mnie podziałała? Nie wiedziałam. Nie nadążałam jednak z przelewaniem myśli na papier, tyle ich było w mojej głowie.

Słońce oderwało się od horyzontu i zalało pokój nieśmiałym blaskiem, gdy skończyłam. Przeczytałam jeszcze parę razy mój twór i poprawiłam drobne pomyłki. Gdy definitywnie skończyłam, byłam dumna ze swojego dzieła. Nie dało się ukryć, że myślałam o tobie, tworząc je. Przemknęło mi przez głowę, że w sumie byłoby dobrze, jakbyś jednak dobrał się do mojego pamiętnika i przeczytał ten wiersz…

Gdy usłyszałam twoje kroki na schodach, poderwałam się jak oparzona. Szybko zatrzasnęłam pamiętnik i przycisnęłam do piersi. Gdy zszedłeś na parter, zauważyłam, że wciąż masz na sobie piżamę. Przecierałeś oczy, twoja płowa czuprynka sterczała we wszystkie strony. Ziewnąłeś szeroko, grzecznie zakrywając buzię dłonią. Sennym głosem zapytałeś mnie, co ja tutaj robię, dlaczego nie śpię? Odparłam zgodnie z prawdą, że dopadła mnie bezsenność. Podrapałeś się po głowie, po czym usiadłeś na kanapie obok mnie. Usiłowałam ukryć zeszyt przed twoim spojrzeniem, ale bezskutecznie. Zainteresowałeś się, do czego on służy. Odparłam niepewnie, że to mój pamiętnik. Po usłyszeniu tych słów nagle się ożywiłeś. Zapytałeś mnie, czy mogłabym dać ci przeczytać to, co dziś zanotowałam. Z początku odparłam, że nie ma mowy, że to moje bardzo osobiste zapiski. Ty jednak wierciłeś mi dziurę w brzuchu. Twoje zielone oczy zerkały na mnie tak błagalnie, że poczułam wyrzuty sumienia. Przewracając oczami oznajmiłam, że w porządku, pozwolę ci zajrzeć do mojego pamiętnika, ale pod warunkiem, że nie będziesz czytał wcześniejszych notatek. Z ręką na sercu zarzekłeś się, że tego nie zrobisz. Pełna obaw wręczyłam ci dziennik, otwarty na stronie, którą dziś zabazgrałam. Bez tchu przypatrywałam się, jak twoje oczy śledzą tekst. Podczas czytania na twojej buźce wymalował się ogromny podziw. Skończyłeś czytać, kiwając głową z jawnym podziwem. Oderwałeś wzrok od kartki i spojrzałeś na mnie. Nie dało się ukryć, że jesteś zachwycony. Z tłukącym się o żebra sercem zapytałam cię, co o tym sądzisz. Przed dłuższą chwilę szukałeś właściwych słów. Podrapałeś się po głowie, pogłębiając artystyczny nieład włosów. Wreszcie oznajmiłeś, że jestem twoją słodką, niezwykle uzdolnioną literatką. Powiedziałeś to bez ironii. Przyznałeś szczerze, że nie spodziewałeś się po mnie takich zdolności. Choć wiele razy słyszałeś ode mnie, że zdarzało mi się pisać wiersze, to nie wierzyłeś, że mogą być tak dobre. Słuchając twoich słów, poczułam, jak pąsowieję. Miło to było słyszeć. Nawet bardzo, gdyż ta pochwała pochodziła z ust rewelacyjnego kompozytora.

Zapytałeś wtedy, czy mógłbyś poczytać moje wcześniejsze notatki. Przerażona krzyknęłam, że nie ma mowy. Rzuciłam się natychmiast ku tobie, by wyrwać ci z rąk mój pamiętnik. Ty jednak zręcznie mi się wymknąłeś. Wpadłam w panikę. Próbowałam dosięgnąć zeszytu, ale ty byłeś szybszy. Wybuchłeś radosnym śmiechem, gdy próbowałam odebrać ci brulion. Otworzyłeś go na pierwszej lepszej stronie i głośno zacząłeś cytować moje notatki. Jezu, ale było mi wstyd! Trafiłeś na zapiski o tym, jak bardzo przepadam za twoim tyłeczkiem… Płonęłam jak piwonia…

W końcu jednak się zlitowałeś i oddałeś mi moją własność. Z pewnością wciąż byłam czerwona jak burak. Aby rozładować atmosferę, puściłeś mi perskie oko. Dodałeś, że nie spodziewałeś się, że twój tyłeczek może mi się tak podobać. Poprosiłam, abyś przestał. To były moje bardzo osobiste zapiski i nie chciałam, aby ktoś miał do nich dostęp i sobie z nich kpił. Rozłożyłeś wtedy ręce i powiedziałeś łagodnie, że nie ma nic złego w moich notatkach. Jestem kobietą i mam prawo snuć takie fantazje. Przyznałeś się, że sam kiedyś prowadziłeś dziennik, ale prędko ci się znudził. Poczułam, że moje rozpędzone serce powoli zwalnia. Z pamiętnikiem w ramionach wstałam z kanapy i schowałam go głęboko w mojej walizce. Gdy wróciłam na swoje miejsce, spojrzałam na ciebie. Wesołe iskierki podrygiwały w zielonych tęczówkach. Aby dać ci do zrozumienia, że już się nie gniewam, jeszcze mocniej zmierzwiłam twoje jasne włosy.

Jako że sytuacja była załagodzona, postanowiłeś zmienić temat rozmowy. Spojrzałeś przez okno i stwierdziłeś, że pogoda jest wyśmienita. Zapytałeś, co moglibyśmy porobić z tej okazji. Musiałam przyznać, że nie mam zielonego pojęcia. Przytknąłeś palce do ust i zmarszczyłeś czółko. Twoje piękne oczy zwęziły się. Potrzebowałeś chwili, aby się namyślić. Wreszcie przyszedł ci do głowy jakiś pomysł, bo rozpogodziłeś się nagle i pstryknąłeś głośno palcami, co mnie lekko przestraszyło. Mocno ożywiony zaproponowałeś, żebyśmy rozbili namiot i spędzili noc pod gwiazdami. Bardzo mi się spodobała ta propozycja. Zapytałam cię jednak, skąd weźmiemy namiot. W odpowiedzi zerknąłeś na mnie spod wpółprzymkniętych powiek i zwinnie poderwałeś z kanapy. Podszedłeś do szafy i otworzyłeś ją. Pogmerałeś w niej chwilę, po czym odwróciłeś się. W twoich ramionach zobaczyłam coś, co miało być schowanym w futerał namiotem. Zaskoczona zapytałam, od kiedy to umiesz rozbijać namiot. W ramach odpowiedzi uniosłeś wskazujący palec, uśmiechnąłeś pod nosem i tajemniczo oznajmiłeś, że jeszcze wiele o tobie nie wiem…

W krainie marzeń IX

Zasiedliśmy do bardzo skromnego śniadania. Musieliśmy ostrożnie gospodarować prowiantem, bo pozostało nam sześć sucharów i jedna trzecia słoiczka dżemu. Musiało też zostać nam coś do przegryzienia na potem. Nie sądziliśmy, że nasza wycieczka znienacka się przedłuży. Zakładaliśmy, że przybywamy tutaj na dwa dni. Żartowaliśmy jednak, że przyda się nam ta przymusowa dieta.

Pogoda była zachwycająca. Żywiliśmy ogromną nadzieję, że utrzyma się do wieczora. Przyznam szczerze, że nigdy nie nocowałam w namiocie. Nie mogłam się jednak doczekać tego nowego doświadczenia. Pomyślałam sobie mimowolnie, że w takim namiocie musi być niezbyt dużo miejsca. To znaczy, że nasze ciała będą się stykały. Hmm, a ja od zawsze marzyłam o seksie pod gwiazdami…

Gdy skończyliśmy posiłek, rozsiedliśmy się wygodnie na kanapie i sączyliśmy nieśpiesznie gorącą herbatę (herbaty mieliśmy w bród). Rozmawialiśmy na niezbyt absorbujące tematy. Odzywaliśmy się jedynie, żeby w domku nie było tak cicho. W pewnym momencie jednak zadałeś mi ciekawe pytanie. Mianowicie, zapytałeś, czy nie jest właściwa pora, abyś poznał moją mamę. Musiałam szczerze przyznać, że jeszcze o tym nie myślałam. Po głębszym zastanowieniu stwierdziłam, że to prawda — znamy się wystarczająco długo, żebyś przedstawił się mojej rodzicielce i jej nowemu mężowi. Odparłam, że nie ma problemu, możemy odwiedzić ich w każdej chwili. Zauważyłam, że nagle głęboko się zamyśliłeś, bo twoje spojrzenie stało się nieobecne. Zaciśnięta na uchu kubka twoja dłoń zaczęła nieznacznie drżeć, kłykcie pobielały. Zaniepokojona twoją nerwowością zapytałam, co się stało. Wciąż nie odrywając spojrzenia od przestrzeni odparłeś, że bardzo się boisz, że nie zostaniesz zaakceptowany przez moich rodziców. Że nie zrobisz na nich dobrego wrażenia. Że wyśmieją twój niewielki wzrost i dość okazałą posturę. Że nie będziesz miał o czym z nimi rozmawiać. Że zwyczajnie się im nie spodobasz… Ach, jak zwykle musiałeś być pełen wątpliwości! Aby cię uspokoić, dotknęłam twojego ramienia. Z lekkim rozbawieniem zapewniałam cię, że nie masz powodów do obaw. Moi rodzicie nie zjadali ludzi w całości. Sądziłam, że może być wręcz przeciwnie — że zaimponujesz im swoją skromnością i wrażliwością. Co do wzrostu — nowy mąż mojej mamy był niewiele od ciebie wyższy.

Obserwowałam zmieniający się wyraz twojej twarzy. Wkrótce powrócił na nią spokój i pewność siebie. Wstałeś z kanapy i odstawiłeś pusty kubek na stół. Rozprostowałeś zdrętwiałe ciało, aż coś strzyknęło cię w kręgosłupie. Jako że wciąż byłeś w piżamie, postanowiłeś się przebrać. Rozsiadłam się wygodnie na kanapie i oblizując łakomie wargi przyglądałam się, jak pozbawiasz się piżamy. Mmm, był to bardzo przyjemny widok. Doskonale wiedziałeś, że na ciebie patrzę, bo w pewnym momencie odwróciłeś się i puściłeś mi perskie oko. Gdy wskoczyłeś w błękitne dżinsy i białą koszulę (wyglądałeś po prostu zabójczo), udałeś się w stronę pokrowca z namiotem. Zapytałam cię od razu, czy mogłabym ci jakoś pomóc. Oznajmiłeś nieco żartobliwie, że jest to robota dla prawdziwego mężczyzny. Podszedłeś do mnie na chwilkę i ucałowałeś w czubek głowy, dziękując za propozycję. Następnie, dźwigając spory tobołek, wyszedłeś z domku. Odstawiłam wtedy swój kubek, zsunęłam się z kanapy i podeszłam do okna, by poprzyglądać się, jak ci idzie rozbijanie namiotu. Z podziwem stwierdziłam, że masz naprawdę wielką wprawę. Gdzie się tego nauczyłeś? Z pewnością nigdy nie byłeś harcerzem czy kimś w tym rodzaju. Pół godziny później namiot był gotowy. Odwróciłeś się wtedy w stronę okna i uniosłeś w górę kciuk. Pewnie wiedziałeś, że cię obserwowałam. W odpowiedzi pomachałam ci.

Wróciłeś do domku. Rozpromieniony zapytałeś, czy podoba mi się twoje dzieło. Zmierzwiłam przyjacielsko twoje jasne, lekko wilgotne od potu włosy i odparłam z uśmiechem, że jestem z ciebie dumna. Najwyraźniej czekałeś na te słowa, bo uradowałeś się jeszcze bardziej. Podszedłeś do mnie i gorąco pocałowałeś. Mmm, od dawna marzyłam o takim buziaku. Gdy twoje rączki zaczęły robić się niegrzecznie, delikatnie cię powstrzymałam. Gdy spojrzałeś na mnie z zawodem, odparłam, że warto zaczekać do wieczora, gdyż od zawsze marzyłam o chwilach uniesienia w świetle księżyca. Potarłeś palcami podbródek i stwierdziłeś, że jest to całkiem ciekawy pomysł. Do wieczora zostało jednak parę godzin, więc czym mogliśmy się zająć? Odparłam, że możemy przysiąść na brzegu jeziora, tak jak pierwszego dnia naszej wycieczki. Stwierdziłeś, że to dobra myśl. Poczekałeś chwilę, aż pozbędę się piżamy i wskoczę w coś wyjściowego (ty także nie omieszkałeś mi się poprzyglądać, gdy się przebierałam), po czym wyszliśmy z domku. Trzymając się za ręce, dotarliśmy nad brzeg jeziora. Popołudnie było bezwietrzne, więc tafla wody przypominała lustro. Odbijało się w nim słońce, które powolutku kierowało swe kroki ku zachodowi. Niebo było zupełnie bezchmurne. Jeśli nam się poszczęści, to w nocy będziemy mogli popatrzeć na gwiazdy.

Gdy usiedliśmy na trawie, wysunęliśmy stopy z sandałów i zamoczyliśmy kostki w przyjemnie letniej wodzie. Z początku rozmowa się nam nie kleiła. Kilka minut później zapytałam cię, czy w takim razie ja również mogłabym poznać twoich rodziców. Po chwili zastanowienia odparłeś, że oczywiście. Że twoi rodzicie powinni mnie zaakceptować. Zadałam ci pytanie, czy spodoba im się taka zwykła, pospolita, szarobura dziewczyna z kawalerki. Zaoponowałeś, że wcale taka nie jestem. Zresztą, rodzice nie będą mieli wyjścia, jak się pogodzić z tym, że ich syn znalazł sobie taką partnerkę. Byłeś dorosły i miałeś prawo dowolnie decydować o sobie i swoim życiu. Wyraziłeś jednak przekonanie, że moja błyskotliwość, elokwencja i świetne poczucie humoru zrobią dobre wrażenie na twojej mamie i tacie. Twoje zapewnienia uspokoiły mnie nieco, choć wciąż dręczyły mnie wątpliwości.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.