Day Leclaire

Związek doskonały

Tłumaczenie:

Michał Szydłowski

PROLOG

– Czy pan mnie słyszy? Czy może nam pan podać swoje nazwisko?

Bolało go całe ciało. Głowa, ręka, klatka piersiowa. Coś się stało, ale nie miał pojęcia co. Czuł wokół siebie jakiś ruch i słyszał wycie syreny. Co to do diabła jest?

Czyżby był w karetce?

– Proszę pana, jak pan się nazywa?

– St. John. Jus… Jus… – Słowa uciekały, zostawiając w umyśle zamgloną pustkę. Z jakiegoś powodu nie potrafił skoordynować czynności ust i języka, choćby na tyle, by wymówić własne imię. – Justice St. John. Co…?

– To był wypadek samochodowy, panie St. John – oznajmił rozmawiający z nim mężczyzna, najwyraźniej domyślając się dalszej części pytania. – Jestem ratownikiem. Wieziemy pana do szpitala, bo obrażenia wymagają interwencji lekarza.

– Chwileczkę. – Głos kobiety był łagodny i budzący zaufanie. – Czy on powiedział St. John? Justice St. John? Ten Justice St. John?

– Czyżbyś go znała?

– Ze słyszenia. Jest słynnym wynalazcą w dziedzinie robotyki. Prowadzi korporację o nazwie Sinjin. Odludek. Miliarder.

– To znaczy, że jeśli nie przeżyje, spadnie na nas lawina zarzutów – mruknął z niechęcią mężczyzna. – Trzeba się porozumieć z szefową i powiedzieć jej, że mamy celebrytę. Uprzedzić ją, że będzie miała do czynienia z cyrkiem medialnym.

Teraz zaczęła go dręczyć pytaniami jakaś inna osoba. Dlaczego, do diabła, nie dadzą mu świętego spokoju.

– Czy pan cierpi na alergię, panie St. John? Czy ma pan jakieś przypadłości, o których powinniśmy wiedzieć?

– Nie. Ale nie mogę się poruszyć.

– Unieruchomiliśmy pana na wszelki wypadek, panie St. John. – Ten sam budzący zaufanie głos kobiecy.

– Ciśnienie krwi spada. Musimy je ustabilizować. Panie St. John, czy pan pamięta, jak doszło do tego wypadku?

Oczywiście, że pamiętał. Jakiś siedzący za kierownicą idiota rozmawiał przez telefon i stracił kontrolę nad pojazdem…

Ból stawał się coraz silniejszy. Justice otworzył jedno oko. Otaczający go świat był niewyraźną plątaniną kształtów i kolorów. Uderzył w niego strumień ostrego światła, więc szybko odchylił głowę.

– Przestańcie, do cholery! – warknął i stwierdził, że jego słowa brzmią już o wiele bardziej zrozumiale.

– Prawidłowa reakcja źrenic. Kroplówka założona. Na wszelki wypadek dajcie znać szefowej, że potrzebujemy neurologa. Najlepszy byłby Forrest. Nie możemy ryzykować. Panie St. John, czy pan mnie słyszy?

Justice zaklął pod nosem.

– Słyszę. Nie musi pan wrzeszczeć.

– Wieziemy pana do szpitala w Lost Valley. Czy chce pan, żebyśmy kogoś zawiadomili o wypadku?

Pretorius, jego stryj. Przypomniał sobie pochylonego nad klawiaturą komputera drobnego staruszka o obwisłej twarzy i szerokich ramionach. Powinni zawiadomić stryja.

Ale jego numer był zastrzeżony, a on, otumaniony przez ból, nie mógł go sobie przypomnieć. Usiłował im to powiedzieć i odkrył, że jego język nie słucha poleceń płynących z mózgu.

A potem uświadomił sobie, że nawet gdyby był w stanie podać im dane Pretoriusa, stryj i tak nie przyjechałby do szpitala. Nie dlatego, żeby nie chciał. Z pewnością uznałby to za swój obowiązek, ale zbudowana z lęku nieprzenikniona ściana nie pozwalała mu na opuszczanie rodzinnej rezydencji.

Nagle zdał sobie sprawę, że nie ma na świecie nikogo, kogo naprawdę obchodziłoby to, czy przeżyje ten wypadek. Nikogo, kto zaopiekowałby się stryjem w przypadku jego śmierci. Nikogo, kto mógłby kontynuować jego dzieło lub choćby wykorzystać dotychczasowe osiągnięcia. Jak do tego doszło? Kiedy tak całkowicie odciął się od świata?

Od wielu lat żył w izolacji, unikając związków uczuciowych i bolesnych niespodzianek, jakie mógł przynieść los. A teraz mógł umrzeć jako samotny człowiek opłakiwany tylko przez tych, którzy cenili jego osiągnięcia zawodowe. Zawsze chciał się trzymać z daleka od reszty świata, zawsze marzył o tym, by mieć święty spokój.

I osiągnął ten cel. Za jaką cenę? Teraz widział wyraźnie, że lodowy pancerz, jakim okrył serce, stawał się z każdym rokiem coraz grubszy. I coraz bardziej zamrażał uczucia.

Kiedyś przeżywał nadejście wiosny, potrafił się cieszyć ciepłem letnich dni i miłością kobiety. Kobiety? Do diabła, ona była młodą dziewczyną. Starał się głęboko zakopać jej imię w zakamarkach pamięci, ale teraz pamiętał ją każdą cząstką swego istnienia.

Daisy. To ona przekonała go na zawsze, że uczucia są zbędnym i niebezpiecznym balastem. I do czego go to doprowadziło? Czym był? Czym się stał?

– Panie St. John? Czy jest ktoś, kogo moglibyśmy zawiadomić?

– Nie. – Zaakceptował bolesną prawdę. Uświadomił sobie, że nie ma na świecie ani jednej bliskiej osoby. I dał się unieść ciemności, która pochłonęła wszystkie traumatyczne wspomnienia.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Jaki jest wynik ostatnich obliczeń, które przeprowadziłeś na komputerze? – spytał Justice.

Pretorius uniósł wzrok znad monitora i spojrzał na niego przez staromodne okulary, które służyły mu od dobrych dwudziestu lat.

– Znalazłem tylko pół tuzina kobiet, które spełniają twoje oczekiwania w co najmniej osiemdziesięciu procentach.

– Do diabła, czy to wszystko?

– Biorąc pod uwagę twoje wygórowane wymagania, muszę stwierdzić, że i tak mieliśmy sporo szczęścia. Dlaczego odrzucasz wszystkie szatynki? Na jakiej podstawie sformułowałeś takie a nie inne kryteria?

Justice skrzywił się z niechęcią. Nie miał zamiaru tłumaczyć się ze swych uprzedzeń, zwłaszcza tych, które dotyczyły koloru włosów.

– No cóż – odezwał się pojednawczym tonem – skoro mój wybór jest ograniczony do sześciu osób, to będę musiał się zadowolić tym, na co jestem skazany.

– Skazany? – Pretorius odwrócił się od komputera razem z obrotowym krzesłem i spojrzał na niego z oburzeniem. – Czy ty oszalałeś? Przecież chodzi o wybór osoby, która będzie miała w przyszłości ogromny wpływ na losy Sinjin Incorporated.

Justice machnął ręką, jakby chcąc zbagatelizować rozmiar problemu.

– Następna sprawa – ciągnął rzeczowym tonem. – Czy możemy zakwaterować całą szóstkę na terenie twojej posiadłości? Musisz się liczyć z tym, że będziesz od czasu do czasu narażony na przypadkowe spotkania z tymi osobami. Nie mogę ich zamknąć na klucz w pokojach, żeby były niewidoczne. Coś mi mówi, że taki warunek byłby dla nich nie do przyjęcia.

– Wytrzymam ich towarzystwo, jeśli będę spotykał je pojedynczo, a nie wszystkie naraz. Nie znoszę tłumów. – Przesunął fotel w taki sposób, że znalazł się bliżej bratanka. – Justice, czy jesteś pewny, że chcesz zrealizować ten szalony pomysł?

– Jestem absolutnie pewny.

– Nie mogę uwierzyć w to, że przyczyną tego wszystkiego jest ten nieszczęsny wypadek. On wywołał u ciebie nie tylko chwilowy zanik pamięci. On cię zmienił. Zmienił twoje dalekosiężne cele, przeobraził twój sposób patrzenia na świat.

Justice postanowił schronić się za fasadą lodowatej obojętności, która zawsze odstraszała nawet najbardziej wścibskie osoby. Wiedział, że na stryju nie zrobi ona wielkiego wrażenia, ale chciał za wszelką cenę uniknąć tej rozmowy – może dlatego, że sugestie Pretoriusa były niepokojąco bliskie prawdy.

Bez słowa przeszedł pod przeciwległą ścianę hali komputerowej i wziął do ręki srebrną kulę złożoną z szeregu połączonych z sobą segmentów, oznaczonych różnymi symbolami matematycznymi.

Był to jeden z jego nieujawnionych dotąd opinii publicznej wynalazków. Bawił się nim zawsze wtedy, kiedy miał do czynienia z jakimś poważnym problemem. Czyli bardzo często.

Pretorius wstał i odepchnął nogą krzesło, które pomknęło w kierunku długiego szeregu komputerów.

– Nie możesz unikać tej rozmowy w nieskończoność – powiedział stanowczym tonem, jakby czytając w myślach bratanka. – Jeśli chcesz, żebym pomógł ci w realizacji planów, musisz wyznać mi prawdę.

– Wiem. – Justice zręcznie przesuwał poszczególne elementy srebrnej kuli, która zmieniła się pod jego palcami w cylinder. Matematyczne symbole nie tworzyły teraz uporządkowanego ciągu, lecz były chaotyczną plątaniną niezrozumiałych znaków.

Podobnie jak jego życie. Stało się ono chaotyczną plątaniną niezrozumiałych znaków już przeszło rok wcześniej. Sześć miesięcy przed wypadkiem.

– Czy te wszystkie kobiety wezmą udział w sympozjum „Rola inżynierii w nadchodzącym milenium”?

– Cóż za idiotyczna nazwa – mruknął Pretorius.

– Zgadzam się, ale nie odbiegajmy od tematu. Czy one tam będą?

– Zadbałem o to. Dwie z nich nie zamierzały w nim uczestniczyć, ale… – Zawahał się na chwilę. – Powiedzmy, że nakłoniłem je do zmiany planów.

Justice był zbyt doświadczony, by pytać o szczegóły, więc tylko kiwnął z zadowoleniem głową. Stryj nie dał się jednak odwieść od meritum sprawy.

– Drogi chłopcze, bądź ze mną szczery. Po co ty to robisz?

Justice wzruszył bezradnie ramionami, nie wiedząc, jak nadać myślom formę słów. Usiłując sformułować to, co odczuł po wypadku, odruchowo przekształcił cylinder w podwójny stożek. Jak miał opisać pustkę, w jaką zmieniło się jego życie na przestrzeni kilku ostatnich lat? Jak mógł wyznać stryjowi, że już od dawna nie odczuwa żadnych emocji – ani radości, ani gniewu, ani niczego innego?

Z każdym mijającym dniem ulegały też stępieniu jego ambicje twórcze. Starał się maksymalnie wykorzystywać każdą minutę, ale coraz bardziej oddalał się od tego, co nazywał w myślach „normalnym życiem”. Wiedział, że jeśli ten stan potrwa dłużej, stanie się wkrótce tylko wypalonym, pozbawionym uczuć cieniem człowieka, jakim niegdyś był.

– Proszę cię, żebyś dla mojego dobra po prostu zaakceptował te plany – wykrztusił w końcu. – Nie pytając mnie o motywy.

– W takim razie odwołajmy twój udział w tym sympozjum, zanim zrobisz coś, czego będziemy żałowali.

– Nie mogę. Mam wygłosić kluczowy referat.

– Cóż ty do diabła możesz im powiedzieć o roli inżynierii w nadchodzącym milenium? – spytał ze złością Pretorius. – Przecież ono, cholera, potrwa tysiąc lat! Kto może przewidzieć, czy gatunek ludzki przetrwa do jego kresu. A tylko skończony dupek może się bawić w zgadywanki dotyczące statusu i roli inżynierii!

– I ty mówisz, że ja używam wulgarnego języka? – spytał z ironicznym uśmiechem Justice.

– Bo to prawda! A mnie udzielają się wszystkie twoje wady! Justice, porozmawiajmy poważnie. Nie występujesz publicznie od pięciu lat. Dlaczego chcesz teraz przerwać milczenie?

– Nie występowałem publicznie, bo nie miałem nic ciekawego do powiedzenia. Kiedy uznam, że odkryłem coś, czym warto się podzielić z innymi, wrócę do czynnego życia zawodowego. Ale na razie mogę chyba wziąć udział w jednym mało ważnym sympozjum bez narażania się na kompromitację!

– To mało ważne sympozjum stanie się bardzo ważne, kiedy media odkryją, że w nim uczestniczysz. Wszyscy będą pewni, że po tak długim milczeniu powiesz im coś bardzo istotnego. A ja nie jestem przekonany, czy twoje wystąpienie będzie naprawdę odkrywcze.

– Nie martw się o mój referat, staruszku – mruknął łagodniejszym tonem Justice. – Chyba potrafię wymyślić coś, co ich zainteresuje. Ironia losu polega na tym, że kiedy ukażę potencjalne możliwości jakiejś teorii, któryś z siedzących w sali słuchaczy zechce dokonać odkrycia, które potwierdzi słuszność mojego wywodu.

– Więc po co to robisz? Podaj mi choć jeden powód, dla którego się w to angażujesz?

Justice westchnął i położył dłoń na ramieniu stryja. Wiedział, że Pretorius ciężko przeżyje jego wyznanie, ale chciał przeprowadzić w swoim życiu radykalne zmiany. I to natychmiast.

– Nie dokonałem żadnego wynalazku od przeszło roku…

– Tylko dlatego, że twoja kreatywność uległa chwilowemu zablokowaniu – przerwał mu Pretorius. – Musimy się zastanowić, w jaki sposób możesz ją odzyskać, nie posuwając się do tak ekstremalnych metod!

– Moja kreatywność nie mogła ulec zablokowaniu, bo jej nie posiadam. Jestem inżynierem.

– Przecież inżynierowie są ludźmi twórczymi, Justice.

– To nieprawda, a ty dobrze o tym wiesz, więc powinieneś odwołać natychmiast swoje słowa.

Ich na wpół żartobliwy spór trwał już od pewnego czasu i był dla obu inspirujący intelektualnie. Jednak tym razem Justice nie uznał powyższej wymiany zdań za kolejny przejaw ich poczucia humoru. Może dlatego, że jego sytuacja wydawała mu się coraz mniej zabawna.

– Wiem, że tęsknisz za towarzystwem kobiety i nie mam nic przeciwko temu – oznajmił Pretorius. – Więc idź i przeżyj jakąś przygodę, posłuchaj głosu natury, a potem wróć z nowym zapasem energii i weź się do pracy!

– To nie jest takie proste. Ja muszę…

Jak mógłby przekonująco wyjaśnić swoje stanowisko? Od czasu owego nieszczęsnego wypadku coraz wyraźniej zdawał sobie sprawę, że potrzebuje czegoś więcej niż przygoda trwająca jedną noc czy nawet cały tydzień. Że marzy o jakimś bardziej trwałym związku. O czymś, co będzie dla niego oparciem dziś, jutro, za miesiąc czy nawet za rok. O kimś, kto będzie troszczył się o jego los. O kimś, do kogo będzie mógł zatelefonować, jeśli…

„ Panie St. John, czy jest ktoś, kogo moglibyśmy zawiadomić?”.

Choć od tego dnia minęło wiele miesięcy, te słowa nadal go prześladowały. Podobnie jak własna odpowiedź. „Nie”. Nie miał na świecie nikogo bliskiego.

– Potrzebuję czegoś więcej – wyszeptał z trudem.

Stryj zamilkł na chwilę, a potem kiwnął ze zrozumieniem głową.

– Wynika z tego, że będziesz musiał zrezygnować z wulgarnego języka – mruknął z rozbawieniem. – To wydaje mi się bardzo korzystne.

– Postaram się – odparł poważnym tonem Justice.

– Co więcej, będziemy wreszcie mieli w tym domu coś dobrego do jedzenia. I odrobinę porządku.

– Jeśli chcę znaleźć odpowiednią żonę, to nie dlatego, żebym potrzebował kucharki czy gospodyni domowej.

Justice pochylił się i nacisnął guzik laserowej drukarki, która natychmiast ożyła i zaczęła wypluwać z siebie kolejne arkusze danych.

– A to każe mi wrócić do sprawy, która powinna być głównym tematem naszej rozmowy. Jeśli się ożenię, ty też będziesz musiał znosić towarzystwo tej kobiety. Znasz wszystkie informacje dotyczące kandydatek. Czy jest wśród nich osoba, z którą mógłbyś zamieszkać pod jednym dachem?

– Czy to jest powód, dla którego dotąd jesteś kawalerem? – spytał Pretorius, marszcząc brwi. – Nie byłeś pewny, jak zniosę obecność intruza w naszym domu?

Intruza…

Justice zdał sobie sprawę, że sytuacja wygląda gorzej, niż przewidywał, i powstrzymał westchnienie irytacji.

– Nie. Jestem kawalerem, bo nie spotkałem dotąd osoby, z którą wytrzymałbym dłużej niż tydzień.

– I domyślam się, że dlatego właśnie chcesz skorzystać z mojej pomocy – stwierdził stryj, kiwając głową. – Zrobiłem, co mogłem, żeby przekształcić Program Pretorius i wzbogacić go o nowe zastosowania, które mogą się okazać przydatne w dziedzinie oceny danych osobowych. Parametry są podobne, bo przecież poszukiwanie idealnej żony nie różni się zasadniczo od poszukiwania idealnego pracownika.

– No właśnie. Trzeba tylko włożyć do komputera inne dane. – Justice zerknął na listę swoich wymogów. – Osoba z dyplomem inżyniera, a więc umiejąca racjonalnie myśleć i panować nad emocjami. Oczywiście inteligentna. Nie znoszę głupich kobiet. Atrakcyjność fizyczna byłaby dodatkowym walorem. Musi być osobą zorganizowaną, życzliwą i dobrze znoszącą izolację od ludzi.

– Myślałem, że rozmawiamy o kobiecie – mruknął z ironią Pretorius.

– Jeśli jest inżynierem, to można założyć, że posiada większość tych zalet. Co więcej, będzie umiała się dopasować do tutejszych warunków.

– No dobrze – odrzekł stryj tonem starego profesora, udzielającego rad młodszemu koledze. – Widząc, że traktujesz sprawę poważnie, ograniczyłem listę do sześciu kobiet. Tak się składa, że wszystkie wezmą udział w tym sympozjum.

– Do czego trochę się przyczyniłeś.

– To okazało się bardzo łatwe.

Wziął do ręki plik arkuszy, które wyrzuciła z siebie drukarka, i zaczął je przeglądać. Justice dostrzegł wśród nich wykresy, fotografie, życiorysy i jakieś dokumenty, które wyglądały na meldunki prywatnego detektywa. Był tym nieco przerażony, ale musiał przyznać, że stryj jest człowiekiem bardzo dokładnym.

– A co będzie trudne?

– Kobiety to dziwne stworzenia, Justice. Kiedy zapraszasz je na kawę i mówisz im na wstępie, że poszukujesz żony, z reguły reagują negatywnie.

– Do diabła, o tym nie pomyślałem.

– Wymyśl jakąś historyjkę, z której będzie wynikało, że musisz się szybko ożenić. Jestem pewien, że ją kupią. Bądź co bądź, jesteś wielkim człowiekiem. Tak przynajmniej twierdzą czasopisma naukowe.

– Ale…

– Możesz też posłuchać rady nie tak wielkiego Pretoriusa St. Johna, który już uwzględnił w swoich planach ten drobny szczegół.

– I co z tego wynika?

– To, że nie weźmiesz udziału w tym sympozjum po to, żeby znaleźć żonę. Pojawisz się na nim w poszukiwaniu asystentki.

Justice odwrócił się gwałtownie.

– Przecież ja nie potrzebuję asystentki.

– Owszem, bardzo potrzebujesz. A przynajmniej to właśnie powiesz tym kobietom. Kiedy znajdziesz odpowiednią osobę i dojdziesz do wniosku, że będziesz w stanie wytrzymać z nią dłużej niż miesiąc, zaprosisz ją do tego domu, proponując wspólną pracę. Potem zadbasz o to, żeby się w tobie zakochała i zaproponujesz jej małżeństwo. Dzięki temu nie uzna cię za szaleńca. A kiedy odkryje, że w gruncie rzeczy nim jesteś, zda sobie sprawę, że jest już za późno. Będzie szczęśliwą małżonką, być może oczekującą narodzin następcy Wielkiego Człowieka. Przy odrobinie szczęścia zechce też gotować i sprzątać, czyli wykonywać czynności, którymi zajmują się zwykle kobiety.

Pretorius wręczył bratankowi kolejny plik wydruków.

– A tymczasem przestudiuj te dane. Sympozjum trwa trzy dni, czyli musisz zweryfikować codziennie dwie kandydatki. A potem wrócić z asystentką i przyszłą żoną, którą będziemy w stanie znieść.

– A jeśli się nie uda?

Pretorius splótł ręce na piersiach i spojrzał na niego.

– Rozważałem taką ewentualność. I choć nie cieszy mnie myśl o tym, że obca kobieta będzie chodzić po tym domu, wtykając nos w nie swoje sprawy, doszedłem do interesujących wniosków.

– A mianowicie?

– Posiadasz ogromną wiedzę i wielkie zdolności. Musisz je wykorzystać dla dobra innych. Nawet jeśli małżeństwo okaże się fiaskiem, zrobisz coś dla przyszłości, zapewniając inspirację młodej zdolnej osobie, a może nawet przekazując następnemu pokoleniu swój kod genetyczny.

– To, co mówisz, brzmi dość absurdalnie.

– Pamiętaj, że to był twój pomysł, drogi chłopcze. Może nie zdajesz sobie z tego sprawy, ale bycie geniuszem pociąga za sobą koszty. Masz dług wobec wszechświata.

– Który zapewne przysłał mi rachunek? – spytał drwiącym tonem Justice.

– A ty go nie zapłaciłeś, i dlatego przeżywasz blokadę kreatywności. Gromadziłeś zachłannie wiedzę, zamiast ją popularyzować. Jeśli małżeństwo okaże się niewypałem, to przynajmniej przekażesz jej część godnemu następcy. Godzę się z takim układem, bo wiem, że będzie miał charakter tymczasowy.

– A jeśli ona straci dla mnie głowę i układ okaże się trwały?

Pretorius zmarszczył brwi i spojrzał na niego badawczo.

– Dlaczego zakładasz, że tylko ona się zakocha? Dlaczego wykluczasz wzajemność uczuć?

Justice wzruszył ramionami. Wiedział dobrze, że nie jest już zdolny do miłości.

– Bo to nie wchodzi w rachubę – oznajmił z przekonaniem.

– W takim razie proszę, żeby podczas pobytu tej kobiety w naszym domu podawano kolację o szóstej wieczorem.

Justice St. John.

Daisy Marcellus zatrzymała się gwałtownie, gdy dostrzegła na tablicy ogłoszeń hotelu Coronation dobrze znane sobie nazwisko. Na widok czarno-białej fotografii przestawiającej uderzająco przystojnego mężczyznę, wypuściła z rąk torbę, z której wysypały się liczne pióra, naklejki i przeznaczone dla dzieci świecidełka.

To on.

Wyglądał trochę inaczej niż przed dziesięcioma laty. Wydawał się bardziej dojrzały i pewny siebie, w jego oczach tliła się jednak nadal tak dobrze jej znana zwierzęca czujność, zmieszana ze sporą dawką cynizmu.

Poczuła przypływ radości, a na jej twarzy pojawił się pogodny uśmiech. Oto po tylu latach odnalazła mężczyznę, który mimo upływu czasu przyprawiał ją o przyspieszone bicie serca i budził w niej pożądanie.

Nie była pewna, czy ucieszy się na jej widok, czy ją rozpozna. Czy równie dokładnie jak ona pamięta te trzy letnie miesiące, które wspólnie spędzili.

Roześmiała się tak głośno, że niektórzy obecni w holu hotelowym goście spojrzeli na nią ze zdziwieniem. Wcale się tym nie przejęła. Myślała tylko o tym, że zobaczy niedługo mężczyznę, który pojawiał się w jej snach.

Pochyliła się, by zebrać swoje rzeczy, nie odrywając wzroku od wiszącego na ścianie plakatu. Wynikało z niego, że Justice zajmuje wysoką pozycję w świecie techniki. Jeszcze bardziej ucieszyła ją wiadomość, że za pięć minut rozpocznie się jego odczyt otwierający sympozjum naukowe. Miała nadzieję, że nikt nie zabroni jej wstępu do sali, w której toczyły się obrady. W razie konieczności powie, że jest bliską przyjaciółką prelegenta, choć wolałaby nie ujawniać charakteru ich znajomości.

Był pierwszym mężczyzną w jej życiu i choć miała od tej pory wielu kochanków, właśnie on zajmował szczególne miejsce w jej pamięci. Nie poznała człowieka, który mógłby się z nim równać. Był szlachetny, cierpliwy, dobry. Mimo burzliwej przeszłości kochał życie i umiał z niego korzystać.

Myśl o ponownym spotkaniu budziła w niej radość.

Przed salą konferencyjną stali dwaj mężczyźni sprawdzający identyfikatory z nazwiskami wchodzących, ale wykorzystała moment ich nieuwagi i szybko przekroczyła próg. W sali panował spory tłok. Wszystkie miejsca siedzące były zajęte, a ci, dla których ich zabrakło, stali pod ścianami lub w przejściu.

Jakimś cudem zdołała znaleźć wolne krzesło w jednym z pierwszych rzędów. Nie zamierzała siadać tak blisko prelegenta, ale czułaby się niezręcznie, stojąc w głębi pomieszczenia, otoczona tłumem inżynierów.

Większość obecnych, wśród których wyraźnie przeważali mężczyźni, miała na sobie ciemne garnitury i krawaty, choć było też kilku roztargnionych profesorów w tweedowych marynarkach. O ona podpisywała tego dnia książki dla dzieci, więc ubrała się w sposób o wiele bardziej swobodny. Jej jasne spodnie i czerwona koszula kontrastowały ze strojem niemal wszystkich innych uczestników sympozjum. Zdała sobie sprawę, że jest obserwowana i poczuła się trochę nieswojo.

Tym bardziej że nie rozumiała ani słowa z toczących się wokół niej rozmów. Miała wrażenie, że sąsiedzi przemawiają do siebie w jakimś nieznanym jej języku.

Siadając na wolnym fotelu, uśmiechnęła się życzliwie do mężczyzn zajmujących dwa sąsiednie miejsca, ale oni nie odwzajemnili jej powitania, lecz obrzucili ją tak podejrzliwym spojrzeniem, jakby była jakimś trudnym do rozwiązania równaniem kwadratowym.

Była już gotowa uciec z sali, kiedy światła przygasły, a na mównicę wszedł postawny mężczyzna. Wszyscy obecni rozsiedli się wygodniej i wymienili szeptem komentarze dotyczące jego osoby. Mówca nie tracił czasu, lecz z miejsca przystąpił do omawiania zasług i osiągnięć Justice’a St. Johna. Potem opowiedział jakąś anegdotę, która wywołała wybuch śmiechu, ale jej wcale nie wydała się zabawna. W końcu zszedł z mównicy i spojrzał wyczekująco w kierunku lewej strony podestu.

Zapadła cisza, a potem pojawił się Justice. Szedł sprężystym kocim krokiem, który dobrze zapamiętała z czasów młodości. Zalała ją fala wspomnień. Przypomniała sobie dzień, w którym Justice po raz pierwszy wszedł do domu jej rodziców. Miała wtedy wrażenie, że otacza go niewidzialna, lecz wyraźna granica, której nie wolno nikomu przekraczać, chyba że on się na to zgodzi. A ona, ulegając przemożnej pokusie, wielokrotnie i chętnie przekraczała wszystkie granice.

W jej myślach pojawił się spędzony nad jeziorem wieczór, podczas którego zrzucili z siebie ubrania, a miejsce ich niewinności zajęła pełna namiętności wiedza o życiu.

Justice obrzucił słuchaczy nieco lekceważącym spojrzeniem, a potem zaczął do nich przemawiać w niezrozumiałym dla niej języku. Choć jednak docierało do niej tylko jedno słowo na dwadzieścia, głos prelegenta działał na nią tak magnetycznie, jak na resztę obecnych.

Jak on się zmienił w ciągu tych dziesięciu lat, myślała ze wzruszeniem. Ale przecież ona też nie wygląda tak samo jak wtedy… Czy poznałaby go, gdyby się przypadkowo spotkali na ulicy? Być może. Choć wygląda jak człowiek sukcesu, potrafiłaby chyba dojrzeć w nim chłopca, jakim był podczas tego pamiętnego dla niej lata…

– Co pani o tym myśli? – spytał siedzący obok niej mężczyzna, wywołując gniewne szepty sąsiadów.

– O czym?

– O jego sugestiach dotyczących przyszłych wynalazków. Czyżby pani nie słuchała?

– Nie bardzo. Byłam zbyt zajęta patrzeniem – wyznała półgłosem, a najbliżej siedzący słuchacze skwitowali jej uwagę drwiącymi uśmiechami.

– Dużo pani straciła – mruknął jeden z nich. – Nie ma na kuli ziemskiej lepszego specjalisty w dziedzinie robotyki. A jego prognozy na temat współpracy robotów z ludźmi są rewelacyjne.

A więc stał się najbardziej cenionym ekspertem na naszej planecie, pomyślała z podziwem. Ale za jaką cenę?

Ponownie zaczęła mu się przyglądać.

Jego rysy były teraz bardziej wyraziste niż wtedy, kiedy miał osiemnaście lat. To znaczy niemal osiemnaście lat – brakowało mu do ich ukończenia tylko kilku tygodni. Ale w jego oczach nadal tlił się ten sam niebezpieczny błysk. Miał niemal równie długie włosy i wyglądał na człowieka, który ma na głowie ważniejsze sprawy niż regularne wizyty u fryzjera. Wbrew utartym zwyczajom nie nosił garnituru, lecz czarną koszulę i takie same spodnie. Choć podium dla mówców było jasno oświetlone, wydawał się na ciemnym tle niemal niewidzialny.

Wyglądał jak Hades, który uciekł z podziemnego świata. Choć nadal wydawał jej się bardzo atrakcyjny, kobieca intuicja mówiła jej, że bliższy kontakt z tym mężczyzną mógłby stanowić dla niej poważne zagrożenie.

Gdzie podział się Justice, którego tak dobrze znała, i kim jest ten stojący na mównicy obcy człowiek?

Justice zawsze panował nad sobą w mistrzowski sposób, ale nigdy nie biła od niego taka lodowata obojętność, pomyślała z przerażeniem. Była w nim otwartość, która pozwoliła im pokonać bariery i zatracić się w uczuciu, jakie ich połączyło. Wtedy często się śmiał, a siła jego pogodnej osobowości sprawiała, że świat nabierał barw, aromatów i smaków, jakich Daisy nie znała.

Co się z nim stało? Dlaczego nie przypomina już człowieka, którego opisywała w swoich książkach jako ideał mężczyzny? Wiedziała, że musi się z wiekiem zmienić, ale nigdy nie podejrzewała, iż może przejść aż tak drastyczną metamorfozę!

Właśnie w tym momencie Justice spojrzał w jej kierunku, a ona odniosła wrażenie, że przebiegła między nimi niewidzialna iskra porozumienia.

Czyżby ją poznał? Chyba nie, bo przecież w ciągu tych dziesięciu lat jej wygląd też znacząco się zmienił.

Pod wpływem niepojętego impulsu postanowiła nagle, że nie wyjedzie z Miami Beach, dopóki nie odkryje, na czym polega metamorfoza, którą przeszedł jej dawny kochanek. Że rozprawi się w ten sposób raz na zawsze z przeszłością, o której mimo usilnych starań nie potrafiła zapomnieć.

A zarazem dowiedzie sobie samej, że jej ówczesne przeżycia nie zasługują na pamięć, gdyż człowiek, z którym je dzieliła, przestał być fascynującym mężczyzną, godnym jej uczuć. Może wtedy uda jej się zamknąć go na powrót w pudełku, z którego go wyjęła, i zająć się swoim życiem.

Justice wcale nie chciał tu być. Nie chciał wygłaszać odczytu, którego merytoryczna wartość wydawała mu się co najmniej wątpliwa. Przebywał w Miami Beach zaledwie od kilkunastu godzin, ale zdążył już dojść do wniosku, że cały eksperyment jest żałosną stratą czasu.

Gdy tylko wprowadził się do hotelowego apartamentu i rozpakował walizkę, nawiązał kontakt z kobietą zajmującą pierwsze miejsce na liście kandydatek.

Dorothy Salyer okazała się wysoką, dość atrakcyjną blondynką, niewątpliwie bardzo inteligentną. Pretorius, układając program, zadbał o to, by wszystkie aplikantki odznaczały się ponadprzeciętnymi walorami umysłowymi. Ale Dorothy była jeszcze bardziej nieśmiała niż jego stryj i nie potrafiła złożyć w logiczną całość nawet kilku słów.

Pierwszy niewypał.

Druga kobieta na liście nie była ani wysoka, ani atrakcyjna, ale gdy tylko znalazła się w towarzystwie Wielkiego Człowieka, nie potrafiła ani na chwilę zamilknąć. Za każdym razem wymawiała jego nazwisko z tak irytującą afektacją, że miał ochotę natychmiast podjąć działania zmierzające do jego zmiany. Elokwencja, z jaką relacjonowała przebieg swojej dotychczasowej kariery zawodowej, nie zrobiła na nim wrażenia, ale przeraziła go tak bardzo, że z trudem dokończył picie kawy.

Drugi niewypał.

Nie chcąc tracić czasu, spotkał się z trzecią kandydatką. Okazała się sympatyczna, ładna, naturalna i oczywiście bardzo inteligentna. Zaproponowałby jej stanowisko asystentki, gdyby nie oznajmiła właśnie w tym momencie, że pochodzi z Chicago, że uwielbia stwarzane przez to miasto możliwości obcowania z kulturą i nie wyobraża sobie życia w żadnym innym miejscu. A co najgorsze, wyznała przy okazji, że podstawą jej wyżywienia są dania przynoszone z restauracji, bo nie umie gotować.

Trzeci niewypał skłoniłby go do natychmiastowej rezygnacji z całego przedsięwzięcia, gdyby nie pewne okoliczności.

Po pierwsze, lubił kobiety.

Po drugie, lubił prowadzić z nimi inteligentne rozmowy.

Po trzecie, doszedł do wniosku, że stryj (niech go diabli wezmą) powiedział prawdę. Że ma skłonność do zachłannego gromadzenia wiedzy, a nie umie dzielić się nią z innymi. Co więcej, że izolacja, na jaką sam się skazał, wywołała pewną stagnację w jego procesach myślowych, uniemożliwiając mu kontynuowanie twórczej pracy.

Po czwarte, program komputerowy nie funkcjonował najwyraźniej w sposób zadowalający.

Po piąte… Od czasu wypadku nic się nie zmieniło. Nadal pragnął… czegoś więcej. Chciał zakosztować normalnego życia, obudzić w sobie jakieś uczucia, choć wiedział, że nie jest zdolny do miłosnych uniesień, jakie opisywali romantycy. Mieć rodzinę. Dzieci. Kogoś, komu będzie mógł przekazać swoje dziedzictwo.

To przywiodło mu na myśl kobietę w czerwonej bluzce. Z jakiegoś powodu nie mógł oderwać od niej oczu. Wzbudziła w jego duszy dziwne wibracje, których charakteru nie potrafił określić. Wiedział tylko, że odczuwa coś, co było mu od lat zupełnie obce – silne, nieopanowane pożądanie.

A to prowokowało go do zadania następnego pytania: dlaczego, do cholery, nie ma jej na liście kandydatek?

Doszedł do wniosku, że musi w niej być jakaś skaza, coś, co komputer uznał za dyskredytującą wadę. Nie mógł to być wygląd zewnętrzny, gdyż należała do typu kobiet, które wydawały mu się najbardziej pociągające. A w dodatku była blondynką, miała delikatne, a zarazem seksowne rysy i prowokująco kształtne usta. Dlaczego więc nie przeszła procedury eliminacji?

Może nie jest wystarczająco bystra, pomyślał z irytacją. Ale gdyby tak było, nie zostałaby dopuszczona do udziału w sympozjum. Być może zawyżył nadmiernie poziom intelektualnych wymogów? Gdyby obniżył go o stopień lub dwa, zapewne przebrnęłaby przez sito Pretoriusa.

Po raz kolejny przejrzał w pamięci listę swoich wymagań. Kobieta była bardzo atrakcyjna. Duży plus. Posiadała dyplom inżyniera, bo inaczej nie byłaby obecna na sympozjum. Drugi plus. Musi więc być osobą kierującą się zasadami logiki i umiejącą znosić izolację. A w dodatku niekonfliktową.

Może komputer uznał, że nie jest wystarczająco racjonalna. I co z tego? Był gotów zaakceptować osobę posiadającą choćby minimum zdrowego rozsądku. Wydała mu się sympatyczna, więc postawił plus przy tym punkcie programu, ale opatrzył go znakiem zapytania. Uznał też wymóg niekonfliktowości za mało istotny. Wiedział, że w razie potrzeby potrafi radzić sobie z humorami współpracowników.

Uśmiechnął się z zadowoleniem. Wygląda na to, że znalazł asystentkę i kandydatkę na żonę bez pomocy komputera. Z radością myślał o chwili, w której udowodni stryjowi, że ludzki intelekt przerasta możliwości nawet najbardziej wyrafinowanych programów.

Tytuł oryginału: Nothing Short of Perfect

Pierwsze wydanie: Harlequin Desire, 2011

Redaktor serii: Ewa Godycka

Korekta: Urszula Gołębiewska

© 2011 by Day Totton Smith

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Gorący Romans są zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN: 978-83-238-9109-3

GR – 1009

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Prolog

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna