Tytuł oryginału: Losing it

Redakcja: Ewa Holewińska, Anna Pawłowicz

Projekt graficzny okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcie szarfy © Zhudifeng | Dreamstime.com

Zdjęcie pary © Lisiza | Dreamstime.com

Text copyright © 2012, 2013 by Cora Carmack

By arrangement with the author

All rights reserved

Polish language translation copyright © 2014 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-258-3

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji ebook

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dla Lindsay, mojej pierwszej czytelniczki.

Dzięki za cierpliwe wysłuchiwanie moich żali.

Poznałaś każdą upokarzającą historię.

Byłaś przy mnie, gdy przydarzały mi się rzeczy dziwaczne,

śmieszne i niebezpieczne.

Zawsze będę Cię kochać.

Rozdział 1

Wzięłam głęboki oddech.

Bliss, jesteś niesamowita, powiedziałam sobie w myślach.

Szkoda, że jakoś nie bardzo potrafiłam w to uwierzyć.

Świetna. Niesamowita. Jesteś po prostu super.

Gdyby mama mogła usłyszeć moje myśli, przypomniałaby mi, że powinnam być raczej skromna. Cóż, jak dotąd, skromność nie zaprowadziła mnie zbyt daleko.

Bliss Edwards, jesteś naprawdę zajebistą laską.

No pewnie. Tak zajebistą, że skończyłam jako jedyna znana mi dwudziestodwulatka, która nigdy nie uprawiała seksu.

Dziewczyny zachowujące dziewictwo aż do końca college’u wyginęły w zamierzchłych czasach, gdzieś w okresie pomiędzy modą na Alfa a pierwszym sezonem „Plotkary”. Byłam ostatnim dinozaurem. A teraz tkwiłam w moim pokoju, żałując z całego serca, że podzieliłam się wstydliwą tajemnicą z przyjaciółką. Kelsey zareagowała tak, jakbym oznajmiła, że chowam pod kiecką ogon. Nim jeszcze jej szczęka rąbnęła o podłogę, wiedziałam, że powinnam była trzymać język za zębami.

– Mówisz serio? To kwestia religii? Chcesz być czysta dla Jezusa, czy co?

Seks nigdy nie był dla Kelsey tematem tabu. Miała ciało Barbie i mózg zapchany włochatymi myślami – zupełnie jak nastoletni chłopak.

– Trochę głupio czekać na kogoś, kto umarł ponad dwa tysiące lat temu – zauważyłam.

Kelsey gwałtownym gestem ściągnęła podkoszulek i rzuciła go na podłogę. Musiałam mieć przerażoną minę, bo zaczęła się śmiać.

– Wyluzuj, panno niejebliwa, tylko się przebieram.

Podeszła do szafy i zaczęła przerzucać moje ciuchy.

– Po co się przebierasz? – zapytałam, idąc za nią.

Rzuciła mi wymowne spojrzenie.

– Bo planujemy stracić to twoje dziewictwo. – Wypowiedziała słowo „dziewictwo”, robiąc minę, która natychmiast skojarzyła mi się z reklamami sekstelefonów.

– Jezu, Kelsey…

Wygrzebała bluzkę, która była przykusa na mnie, a na niej wyglądała po prostu skandalicznie.

– Przecież mówiłaś, że nie chodzi o Jezusa… – powiedziała niewinnie.

Powstrzymałam się od klepnięcia się ręką w czoło.

– Słuchaj, nie chodzi o Jezusa. To znaczy…. Chodzę czasem do kościoła i w ogóle, tylko… Tyle tylko, że… Że nigdy nie spotkałam nikogo, cóż, interesującego. Wystarczająco interesującego.

Kelsey zastygła nagle w bezruchu z bluzką zrolowaną wokół szyi.

– Nie interesują cię faceci? Rany! Jesteś lesbą?

Kiedyś słyszałam, jak mama, która za nic nie może pojąć, dlaczego nie poluję w college’u na męża, zadała tacie dokładnie to samo pytanie.

– Nie, Kelsey, nie jestem lesbą, więc równie dobrze możesz się ubierać. Jestem hetero i nie musisz popełniać seppuku dlatego, że na ciebie nie lecę.

– Jeśli nie jesteś lesbą i nie chodzi o Jezusa, to znaczy, że musimy po prostu znaleźć odpowiedniego faceta. Samuraja. Rycerza. I jego wielki miecz!

Przewróciłam oczami.

– Tylko o to chodzi? – parsknęłam. – Znaleźć odpowiedniego faceta? Dlaczego nikt wcześniej mi tego nie powiedział?

Kelsey zebrała długie blond włosy i spięła je w kucyk na czubku głowy. Taka fryzura sprawiała, że jej i tak imponujące cycki wydawały się jeszcze większe.

– Kotku, nie mam na myśli faceta, z którym chciałabyś się hajtnąć. Potrzebujesz przystojnego gościa, który cię rozgrzeje.

I który wyłączy choć na chwilę ten twój nadaktywny, analityczny i krytyczny móżdżek, żebyś mogła zacząć myśleć ciałem.

– Ciała nie myślą.

– No widzisz – ucieszyła się Kelsey. – Analityczna i krytyczna.

– Dobrze już, dobrze – poddałam się. – Do którego baru chcesz iść?

– Zgadnij… Pewnie, że do Stumble Inn.

Zdusiłam jęk.

Kelsey spojrzała na mnie, jakby brakowało mi piątej klepki.

– O co ci chodzi, Bliss? To fajny bar. Co ważniejsze, faceci go lubią. A ponieważ my lubimy facetów, lubimy również ten bar.

Mogło być gorzej. Mogła zaproponować clubbing.

– Dobra. To idziemy – zgodziłam się potulnie.

Wstałam i ruszyłam w stronę kotary, oddzielającej sypialnię od reszty mieszkania.

– Czekaj! – ryknęła Kelsey, chwyciła mnie za łokieć i pociągnęła z powrotem. Wylądowałam plecami na łóżku. – Nie możesz iść w tych ciuchach.

Popatrzyłam po sobie – trapezowa spódnica w kwiatki i podkoszulek bez rękawów, który odsłaniał dość spory kawałek dekoltu. Co złego było w tym zestawie? Wyglądałam uroczo. Bez problemu mogłabym w tym kogoś poderwać… Chyba.

– Nie widzę problemu – zaoponowałam.

Kelsey wymownie wzniosła oczy ku niebu i poczułam się jak dziecko. Nienawidzę czuć się jak dziecko, a czuję się tak zawsze, gdy ktoś zaczyna mówić o seksie.

– Skarbie, wyglądasz słodko, jak typowa młodsza siostrzyczka. Normalny facet nie leci na swoją małą słodką siostrzyczkę. Jeśli leci, to ma coś mocno z głową i nie chcemy go znać.

Właśnie tak – jak dziecko.

– Kapuję – westchnęłam.

– Super, wygląda na to, że zaczynasz pojmować, o co w tym wszystkim biega. Więc teraz rusz tyłek, stań grzecznie i pozwól mi trochę poczarować.

Chyba miała na myśli „potorturować”.

Po tym, jak zawetowałam trzy koszulki, w których czułam się jak dziwka, spodnie o kroju legginsów i spódnicę tak krótką, że przy najlżejszym wietrze cały świat ujrzałby mój tyłek, udało nam się dojść do porozumienia. Wybrałyśmy obcisłe dżinsowe biodrówki za kolano i top z czarnej koronki, który ładnie kontrastował z moją jasną skórą.

– Ogoliłaś nogi? – zapytała Kelsey.

Przytaknęłam.

– A resztę?

– No… tyle ile mogłam, tak. Ogoliłam. A teraz zabierajmy się stąd. – Koniec, stop, nie będę o tym więcej rozmawiać!

Kelsey uśmiechnęła się kpiąco, ale nie próbowała drążyć tematu.

– Gumki przygotowane?

– Mam w torebce.

– Mózg?

– Wyłączony. No… W stanie uśpienia.

– Super! No to jesteśmy gotowe!

Nie byłam gotowa. W żadnym razie.

Nie uprawiałam dotąd seksu z bardzo konkretnego powodu. Zawsze czułam koszmarną potrzebę kontrolowania każdej sytuacji. To właśnie dlatego przez całe życie byłam świetną uczennicą i dlatego zostałam najlepszym asystentem reżysera na studiach. Nikt nie potrafił poprowadzić próby tak jak ja. Kiedy już odważyłam się spróbować aktorstwa, byłam najlepiej przygotowaną osobą w całej obsadzie. Ale seks. Seks to zaprzeczenie kontroli. W seksie chodzi o emocje, chemię i tę drugą osobę, która po prostu z samej definicji musi być zaangażowana w sytuację. Trochę nie w moim stylu.

– Za dużo myślisz – mruknęła Kelsey, gdy wyszłyśmy z mieszkania.

– Lepiej za dużo niż wcale – odparowałam.

Pokręciła głową.

– Nie dzisiaj.

W samochodzie podkręciłam dźwięk iPoda, żeby uniknąć kolejnej dyskusji. Chciałam się w spokoju zastanowić.

Mogę to zrobić. To tylko kolejny problem, który trzeba załatwić, jeszcze jedna rzecz na liście zadań na ten wieczór.

To naprawdę łatwe.

Proste.

I nie będę tego komplikować.

Kiedy kilka minut później zaparkowałyśmy nieopodal baru, nic nie wydawało mi się proste i łatwe. Spodnie cisnęły mnie w tyłek, bluzka wydawała się za krótka a w mózgu miałam kłąb waty. Zastanawiałam się, czy będę rzygać.

Nie chciałam być dziewicą – tyle wiedziałam. Nie chciałam czuć się jak gówniara, która nie ma pojęcia o seksie, bo nie znoszę nie mieć o czymś pojęcia. Problem w tym, że im bardziej chciałam się dziewictwa pozbyć, tym mniejszą miałam ochotę na uprawianie seksu. Totalny paradoks.

Dlaczego to wszystko nie mogłoby być prostsze? Jak jakaś podstawowa regułka w stylu kwadrat jest zawsze prostokątem, ale prostokąt nie zawsze jest kwadratem…

Zaraz po tym, jak wreszcie wysiadłam z samochodu, Kelsey zaczęła pstrykać palcami i wybijać jakiś rytm imponującymi obcasami szałowych butów. Raz kozie śmierć. Wyprostowałam ramiona, odrzuciłam na bok włosy (zupełnie bez przekonania, czy to naprawdę jest takie seksowne?) i ruszyłam za nią w kierunku Stumble Inn.

Pobiłam chyba rekord szybkości w drodze od drzwi do baru. Usiadłam na stołku i pomachałam barmanowi, który zresztą był całkiem niezły. Blondyn, ładna sylwetka, sympatyczna twarz. Nie jakiś superprzystojniak, ale na pewno nie powinnam go skreślać. I czy przespanie się z barmanem nie powinno być właśnie czymś „prostym”?

– Co dla pań?

Południowy akcent. Pochodził pewnie z moich okolic.

– Dwa szoty tequili – zarządziła Kalsey, wpychając się tuż obok.

– Cztery! – Mój głos dziwnie przypominał skrzek. – Poprosimy cztery!

Barman gwizdnął cicho i uśmiechnął się.

– To specjalna okazja?

Nie byłam gotowa na szczegółowy opis, jak bardzo specjalna.

– Muszę sobie dodać odwagi – powiedziałam tylko.

– Do usług – zapewnił i puścił do mnie oko.

Ledwie odszedł poza zasięg głosu, Kelsey zaczęła podskakiwać na stołku i piszczeć:

– To on, to on!

Poczułam się jak na kolejce w wesołym miasteczku, świat wywinął orła, a żołądek podjechał mi do gardła. Potrzebowałam więcej czasu. Zdecydowanie. Chwyciłam Kelsey za ramię i zmusiłam do chwilowego bezruchu.

– Rany, przestań, zachowujesz się jak porąbany chihuahua! – syknęłam.

– O co ci chodzi? Facet nie jest zły. Słodki, miły i na dodatek zaglądał ci w dekolt. Dwa razy!

W sumie miała rację. Tyle tylko, że nadal nie byłam podjarana perspektywą spędzenia z nim nocy. No, kawałka nocy. Co pewnie by go nawet nie zniechęciło, ale wolałabym być naprawdę zainteresowana gościem, z którym mam wylądować włóżku.

– Po prostu nie jestem pewna, okej? Nie zaiskrzyło… – Zauważyłam, że Kelsey zaczyna się krzywić, więc dodałam prędko: – Na razie!

Kiedy barman wrócił z naszymi drinkami, Kelsey sięgnęła do torebki. Zabrałam moje dwa shoty jeszcze zanim podała mu kartę. Barman zainkasował kwotę, nie spuszczając ze mnie wzroku. Odetchnęłam głęboko i z ulgą, gdy powoli oddalił się do wołających go niecierpliwie gości. Korzystając z tego, że Kelsey grzebała w torebce, podwędziłam jej jeden z kieliszków.

– Hej! Masz szczęście, że to twoja wyjątkowa noc, Bliss. Zazwyczaj nikt nie ma prawa stanąć pomiędzy mną, a moją tequilą!

Wyciągnęłam do niej rękę.

– Cóż, nikt nie stanie pomiędzy moimi nogami, póki się nie zaleję, więc równie dobrze możesz mi oddać ostatniego shota – powiedziałam, siląc się na dowcip.

Pokręciła głową z szerokim śmiechem, ale po kilku sekundach podsunęła mi kieliszek. Cztery tequile później perspektywa seksu z nieznajomym wydała mi się odrobinę mniej przerażająca.

U barmanki zamówiłam whisky z colą. Popijałam je powoli, usiłując dojść do porozumienia z samą sobą. Barman był właściwie całkiem okej, ale wyjdzie z pracy najwcześniej o drugiej nad ranem. I tak byłam już kłębkiem nerwów, za parę godzin zamienię się w kompletnego psychola. Mogłam to sobie wyobrazić – zanim do czegoś dojdzie, zapakują mnie w kaftan bezpieczeństwa.

Koleś na stołku obok zbliżał się do mnie z każdym kolejnym drinkiem, ale miał przynajmniej czterdziestkę. Dziękuję bardzo.

Pociągnęłam porządny łyk, błogosławiąc barmankę, która nie żałowała Jacka Daniel’sa, i rozejrzałam się po lokalu.

– A może ten? – zapytała Kelsey, wskazując mężczyznę przy jednym ze stolików.

– Za lalusiowaty.

– A tamten?

– Zbyt hipsterski.

– A ten dalej?

– Ojej. Strasznie włochaty!

Licytowałyśmy się dość długo, aż doszłam do wniosku, że ta noc od początku była kompletnym niewypałem. Kelsey zasugerowała, żebyśmy pojechały do innego baru, ale na samą myśl o kontynuowaniu poszukiwań zrobiło mi się gorzej. Mruknęłam, że muszę skorzystać z łazienki w nadziei, że w międzyczasie ktoś wpadnie jej w oko i będę mogła bezpiecznie zwinąć się do domu. Toaleta była w głębi baru, musiałam więc minąć parkiet, ludzi grających w rzutki i część pomieszczenia gęsto zastawioną małymi, okrągłymi stolikami.

Właśnie wtedy go zauważyłam.

A właściwie najpierw zauważyłam książkę.

I nie potrafiłam odmówić sobie komentarza.

– Jeśli to twój sposób na podryw, powinieneś chyba przenieść się gdzieś, gdzie jest więcej ludzi – powiedziałam.

Podniósł oczy znad książki i nagle zaschło mi w ustach. Byl najbardziej atrakcyjnym facetem, jakiego widziałam tej nocy. Jasne włosy opadające na czoło, przenikliwie niebieskie oczy i jednodniowy zarost, seksowny, ale nie upodabniający go do neandertalczyka. Jego twarz mogłaby zmusić do śpiewu nawet najbardziej oporne anioły. Ale nie mnie. Ja tylko się gapiłam. Po co właściwie się zatrzymałam? I dlaczego zawsze robię z siebie idiotkę?

– Przepraszam?

Mój mózg wciąż jeszcze przetwarzał nadmiar interesujących danych, więc zajęło mi parę sekund, nim wydusiłam z siebie:

– Szekspir. Nikt nie czyta w barze Szekspira, chyba że planuje w ten sposób podrywać dziewczyny. Powiedziałam, że miałbyś większe szanse kawałek dalej.

Milczał przez chwilę, a potem wyszczerzył (idealne, a jakże!) zęby.

– Nie planowałem nikogo podrywać, ale skoro tu jesteś, to chyba i tak poszło mi całkiem nieźle.

Ten akcent. Brytyjski akcent. Boże słodki – umieram!

Wdech, wydech.

Nie spieprz tego, Bliss.

Zanim odłożył książkę, skrupulatnie zaznaczył miejsce, w którym skończył. Jezu Chryste, naprawdę czytał w barze Szekspira.

– Więc nie podrywasz dziewczyn? – zapytałam głupio.

– Nie podrywałem.

Użył czasu przeszłego, podpowiedział mój analityczny mózg. Nie próbował nikogo poderwać, ale być może teraz próbuje.

Spojrzałam na niego – uśmiechał się. Białe zęby, silnie zarysowana szczęka… Naprawdę wyglądał bosko. Bardzo, bardzo pociągający facet. Już sama ta myśl wystarczyła, żebym doznała szoku.

– Jak się nazywasz, kochanie?

Kochanie? Kochanie!

– Bliss.

– To jakiś pseudonim?

Zrobiłam się czerwona. Pokręciłam głową.

– Nie, tak mam na imię.

– Urocze imię dla uroczej dziewczyny. – Jego głos przeszedł w niższe rejestry i poczułam, jak coś wewnątrz mnie zaciska się w supełek, zupełnie jakby pęcherz postanowił odstawić dziki taniec na innych narządach. Boże, umierałam najdłuższą, najstraszniejszą i najsłodszą śmiercią w historii ludzkości. Jeśli tak właśnie czuje się ktoś nakręcony, to łapię, czemu dla seksu ludzie robią dziwne rzeczy. – Tak serio to mieszkam tu od niedawna i przypadkiem zatrzasnąłem drzwi od mieszkania. Czekam na ślusarza i uznałem, że równie dobrze mogę jakoś sensownie spędzić czas.

– Czytając Szekspira?

– Przynajmniej próbując. Tak między nami, nigdy za gościem nie przepadałem, ale niech to zostanie tajemnicą, okej?

Jeśli temperatura przekłada się jakoś na kolor, musiałam być wściekle czerwona na twarzy. Tak właściwie czułam się, jakbym stała w samym środku ogniska. Nie wiem, czy gotowałam się ze wstydu, czy brytyjski akcent zainicjował spontaniczne samospalenie.

– Wyglądasz na rozczarowaną, Bliss. Jesteś fanką Szekspira?

Pokiwałam głową, bo wątpiłam chwilowo w zdolność wokalizacji.

Zmarszczył nos i zapragnęłam nagle przesunąć palcem od jego brwi aż po wargi. O rany, zaczynałam wariować. Gdyby ktoś zbadał mnie w tej chwili, dostałabym żółte papiery.

– Nie mów, że uwielbiasz „Romea i Julię”.

O. Nareszcie jakiś punkt zaczepienia.

– Wolę „Otella” – wydusiłam. – To mój ulubiony dramat.

– Och, szlachetna Desdemona. Lojalna i czysta.

Serce mi prawie stanęło, gdy usłyszałam „czysta”.

– Ja, cóż… – usiłowałam wymyślić coś mądrego. – Podoba mi się jukstapozycja w „Otellu”, zestawienie rozsądku i namiętności.

– Jestem wielkim fanem namiętności. – Przesunął wzrokiem po moim ciele, aż poczułam drżenie. Jeszcze chwila, a spłynę na podłogę. – Nadal nie zapytałaś, jak mam na imię.

Odchrząknęłam, co na pewno nie było ani trochę atrakcyjne. Może dla jaskiniowców, ale nie dla ludzi w dwudziestym pierwszym wieku.

– Więc jak masz na imię?

Pochylił głowę, posyłając mi spojrzenie spod przydługich włosów.

– Przyłącz się, to ci powiem.

Nie byłam w stanie myśleć o niczym innym poza tym, że moje nogi są jak dwie żelki i że posadzenie gdzieś tyłka pozwoli mi uniknąć kompromitacji. Na przykład omdlenia związanego z nagłą nadprodukcją hormonów. Opadłam na krzesło, ale wcale nie poczułam ulgi. Napięcie tylko wzrosło.

– Jestem Garrick – przedstawił się.

Bezwstydnie gapiłam się na jego usta. Garrick? Do tej pory nie sądziłam, że imię może być seksowne.

– Miło cię poznać, Garrick.

Pochylił się w moją stronę, wspierając się na przedramionach, a ja podświadomie zarejestrowałam jego szerokie bary i mięśnie napinające się pod podkoszulkiem. Nasze spojrzenia spotkały się i wsiąkłam bez reszty. Bar przestał istnieć, były tylko niebieskie oczy Garricka.

– Kupię ci drinka. – To nie było pytanie. W całej jego postawie nie było niczego pytającego, tylko spokojna pewność siebie. – Wtedy porozmawiamy o rozsądku i… namiętności.

Rozdział 2

Nie miałam pojęcia, czy fale gorąca, które mnie oblewały, miały więcej wspólnego ze spojrzeniem Garricka, czy z ostatnim drinkiem, który wypiłam prawie duszkiem. Garrick pomachał do kelnera, a ja w tym czasie usiłowałam sama siebie podnieść na duchu.

– Bliss? – Garrick zdążył zamówić pierwszy.

Jego głos przyprawiał mnie o palpitacje.

Spojrzałam na niego, potem na kelnera, który okazał się potencjalnie-interesującym-barmanem. Otworzyłam usta, ale chłopak położył mi dłoń na ramieniu.

– Whisky z colą, dobrze pamiętam?

Pokiwałam głową zdumiona, a on puścił do mnie oko i uśmiechnął się. Przez chwilę zastanawiałam się, skąd wie, co zamówię, skoro poprzednio obsługiwała mnie jego koleżanka. Wciąż na mnie patrzył, zmusiłam się więc, żeby powiedzieć:

– Dzięki…

– Brandon – podpowiedział.

– Dzięki, Brandon.

Rzucił okiem na Garricka, ale nie poświęcił mu większej uwagi.

– Mam powiedzieć twojej koleżance, że zaraz do niej przyjdziesz?

– Och, tak. Chyba tak.

Uśmiechnął się w odpowiedzi, ale nie spieszyło mu się z powrotem do pracy. Kiedy wreszcie zostawił nas samych, nie miałam odwagi spojrzeć na Garricka. Mogłabym się niechcący rozpłynąć w kałużę u jego stóp.

– Czasem wydaje mi się, że Desdemona wcale nie była taka niewinna, jak się wydaje. Może świetnie wiedziała, jak działa na mężczyzn i bawiło ją wzbudzanie zazdrości.

Uniosłam głowę. Garrick patrzył mnie przymrużonymi oczyma. Przełknęłam i nie odwróciłam wzroku.

– A może przytłaczała ją osobowość Otella i nie wiedziała, jak z nim rozmawiać. W końcu, jak pewnie wiesz, najważniejsza jest umiejętność komunikacji.

– Komunikacji? – Garrick zrobił zdziwioną minę.

– Rozmowa mogłaby im oszczędzić wielu problemów.

– Skoro tak stawiasz sprawę, postaram się komunikować wprost. – Przesunął krzesło i usiadł tuż obok mnie. – Wolałbym, żebyś nie wracała do koleżanki. Zostań.

Przełykaj, Bliss, powiedziałam sobie. Przełykaj, bo inaczej zaczniesz się ślinić.

– A co będziemy robić, jeśli zostanę? – wydukałam.

Wyciągnął dłoń i dotknął moich włosów, a potem przesunął palcami po szyi, aż do miejsca, gdzie można wyczuć puls. W tym wypadku bardzo, bardzo szybki puls.

– Możemy porozmawiać o Szekspirze albo o czymkolwiek zechcesz. Choć nie mogę ci obiecać, że będę bardzo błyskotliwy. Trochę rozprasza mnie widok twojej szyi. – Jego dłoń kontynuowała wędrówkę, musnęła szczękę, a potem policzek.

– I twoich ust. I oczu. Mógłbym na przykład oczarować cię dziejami mojego życia, tak jak Otello Desdemonę.

Jeśli o mnie chodzi, byłam wystarczająco oczarowana.

– Trochę martwi mnie ta analogia do historii, która skończyła się morderstwem i samobójstwem – zauważyłam dowcipnie. Mój głos był podejrzanie chrapliwy.

Garrick uśmiechnął się szeroko i opuścił rękę. Skóra paliła mnie w miejscach, w których mnie dotykał i musiałam bardzo się postarać, żeby nie prosić o jeszcze.

– Touché. Nie obchodzi mnie, co będziemy robić, o ile będziemy robić to razem.

– Okej.

Poczułam prawdziwą dumę, że udało mi się zachować spokój, choć miałam raczej ochotę wykrzyczeć: jestem twoja, zrób ze mną, co chcesz!

– Może powinienem częściej zatrzaskiwać klucze w mieszkaniu.

Serio? Ja wolałabym, żebyśmy, zamiast kluczy, zatrzasnęli raczej siebie.

Mój telefon zaczął wibrować i rzuciłam się, by go odebrać, zanim włączy się wyjątkowo kretyński dzwonek.

– Utopiłaś się w kiblu?

To była Kelsey.

– Nie, nie utopiłam się. Słuchaj, dam sobie radę, spokojnie możesz wracać do domu.

Pociemniałe oczy Garricka śledziły ruch moich warg. Brakowało mi tchu.

– Bliss, do cholery, nie wykręcisz się z tego. Stracisz dzisiaj dziewictwo, choćbym musiała cię do tego zmusić!

Jezu, czy ona nie mogła być ciszej? Przestraszyłam się, że Garrick ją usłyszał, ale dalej patrzył na moje usta.

– Nie musisz.

Zastanawiałam się nad sposobem, w jaki wyjaśnić jej, że znalazłam odpowiedniego mężczyznę i żeby dała mi spokój, ale sama się domyśliła.

– O. Mój. Boże.

Spojrzałam ponad ramieniem Garricka i dojrzałam ją w dalszej części baru. Wyszczerzyła się jak wariatka i wykonała nieprzyzwoity, za to bardzo dosadny gest.

– To super. Pogadamy później, okej?

– Oczywiście, że pogadamy. Żebyś wiedziała. Zadzwonisz do mnie i opowiesz mi wszystko z najdrobniejszymi szczegółami – zażądała.

– Zobaczymy.

– Ty zobaczysz i opowiesz. I nie waż się zamykać oczu!

Nie odpowiedziałam. Po prostu się rozłączyłam.

– Koleżanka? – zapytał Garrick.

Potaknęłam, bo jego spojrzenie doprowadziło mnie do granicy wrzenia. Nigdy wcześniej nie czułam się tak nakręcona przez kogoś, kto nawet mnie nie dotykał. Seks emanował z Garricka falami, a ja odkryłam nagle przemożną chęć nauki pływania. Najlepiej, zanim skończy mi się powietrze.

– Zostajesz?

Znowu pokiwałam głową. Każdy mięsień w moim ciele był napięty i obawiałam się, że jeśli Garrick wreszcie mnie nie pocałuje, mogę eksplodować. Już myślałam, że wreszcie to zrobi, gdy przy stoliku zmaterializował się potencjalnie-interesujący-barman. Uśmiechnął się na mój widok, ale potem dostrzegł, jak blisko siebie siedzimy z Garrickiem i zrzedła mu mina.

– Sorry za opóźnienie – przeprosił. – Zrobił się straszny tłok.

– Nie ma sprawy, Brandon.

– Niczego więcej nie potrzebujesz?

– Nie, dzięki.

Spojrzenie Brandona przesunęło się po Garricku i barman pochylił się ku mnie.

– Jesteś pewna?

– Jesteśmy pewni! – wciął się opryskliwie Garrick i podał Brandonowi kilka banknotów. – Reszty nie trzeba.

Gdy barman skończył rozmawiać z gośćmi przy innych stolikach i oddalił się wreszcie poza zasięg słuchu, obróciłam się w stronę Garricka. Z zaskoczeniem odkryłam, że w międzyczasie zdążył otoczyć mnie ramieniem.

– Czyżbyś był typem zazdrośnika?

– Niespecjalnie.

Uniosłam brew.

– Może tylko przez tę dyskusję o Otellu zrobiłem się ciut zaborczy – powiedział bez cienia wstydu.

– To zostawmy Otella i porozmawiajmy o czymś innym – zaproponowałam. – Na przykład o tym, kiedy ma się pojawić ten twój ślusarz?

Rzucił okiem na zegarek, co dało mi jakąś sekundę na podziwianie jego ramion.

– Jakoś niedługo.

– Nie powinieneś na niego czekać?

Nie do końca wiedziałam, do czego właściwie zmierzam. Podobał mi się, pociągał mnie i chciałam, żeby mnie pocałował. A jednocześnie mój wewnętrzny sabotażysta chciał to wszystko storpedować, jak wiele razy wcześniej. Uciekaj, póki jeszcze możesz. W jednym byłam naprawdę dobra – w szukaniu wyjścia ewakuacyjnego.

– Chcesz się mnie pozbyć?

Wzięłam głęboki oddech. Żadnego uciekania, żadnego kombinowania, żadnej ewakuacji. Przygryzłam wargę. Miałam nadzieję, że Garrick nie widzi, jak strasznie się boję.

– Pomyślałam, że powinniśmy wyjść i poczekać na niego razem.

Znowu zawiesił wzrok na moich ustach. Dałabym się zabić za pocałunek.

– Dobrze – powiedział, wstając. Podał mi rękę. – Milady?

– Nie chcesz, żebyśmy dopili? – zapytałam, wskazując na nienapoczęte drinki.

Ujął moją dłoń i przycisnął wargi do wewnętrznej strony nadgarstka.

– Już czuję się pijany…

Wybuchnęłam śmiechem, bo ten stary tekst w wykonaniu Garricka zabrzmiał dość komicznie. A poza tym nie chciałam się przyznać, że głupi klasyker nadal działa.

– Przegiąłem z dramatyzmem? – zapytał z półuśmieszkiem.

– Porzućmy na moment poezję i skoncentrujmy się na realizmie…

– Myślę, że jestem do tego zdolny.

Nim zdążyłam przyswoić jego słowa, porwał mnie z krzesła i wreszcie pocałował. Pachniał cytrusami, skórzaną kurtką i czymś jeszcze – czymś, od czego uginały mi się kolana. Przez moment zastygłam bez ruchu, zbyt zszokowana, by zareagować, boleśnie świadoma, że całuję się z facetem pośrodku baru pełnego ludzi. Ale potem Garrick przygryzł lekko moją dolną wargę i zaczęłam mieć w nosie całe otoczenie. Żołądek opadł mi gdzieś w okolice stóp, zupełnie jakby grawitacja podwoiła wysiłki, a po kręgosłupie wędrowało stado mrówek. Przestało mnie obchodzić cokolwiek poza Garrickiem. Rozchyliłam usta, pozwalając, by jego język przejął całkowitą kontrolę. Splotłam ręce na plecach Garricka, a on przyciągnął mnie bliżej, tak blisko, że czułam każdą krzywiznę jego ciała. Najpierw całował mnie powoli, potem natarczywie, był delikatny i dominujący zarazem. Kiedy jego palce wślizgnęły się pod bluzkę i przesunęły po moich plecach, jęknęłam. I natychmiast tego pożałowałam. Odsunął się.

Odruchowo podążyłam za jego ustami w rozpaczliwej chęci kontynuowania pocałunku. Garrick miał jednak inny plan. Pochylił się i wpił wargami w moją szyję. I to byłoby na tyle, jeśli chodzi o analityczny mózg. Zupełnie się rozpadłam, stałam się samym ciałem, kłębkiem zakończeń nerwowych, które bez wątpienia kompletnie zwariowały. Garrick odetchnął ciężko, a jego oddech prawie mnie oparzył.

– Sorry, trochę mnie poniosło – wychrypiał.

Sama bym tego lepiej nie ujęła. Mnie też poniosło. Tak daleko, jak jeszcze nigdy wcześniej. Pierwszy raz straciłam kontrolę, co było przerażające i fascynujące zarazem.

Gdy Garrick uniósł głowę, ze wszelkich sił starałam się zachować neutralny wyraz twarzy. Myślałam, że zacznę wyć z żalu, gdy zabrał rękę z moich pleców i zrobił krok w tył.

– Nie wiem, czy nie przyszła pora na nieco mniej namiętności, a więcej rozsądku – powiedział niskim głosem.

Roześmiałam się, choć w myślach pokazywałam właśnie środkowy palec tej rozsądnej części mnie. Rozsądna byłam zdecydowanie zbyt długo.

Rozdział 3

– Chyba żartujesz?

Nie żartował. Gapiłam się na Garricka, przekonana, że są na tym świecie rzeczy, których mój racjonalny móżdżek nie przetrawi.

Pogładził mnie po policzku.

– Nie będę się spieszył.

Pokręciłam nieufnie głową i jego ręka opadła.

– Chyba nie dam rady – jęknęłam żałośnie.

– Po prostu obejmij mnie mocno. Będziesz się świetnie bawić, obiecuję.

– Ale…

– Bliss, proszę, zaufaj mi.

Wzięłam głęboki wdech. Dam radę. Muszę zrobić to, o czym mówiła Kelsey. Nie myśleć.

– No dobra. Tylko szybko. Zanim zmienię zdanie.

Wyszczerzył się w uśmiechu i pocałował mnie w czoło.

– Zuch dziewczyna!

Ostrożnie nałożył mi na głowę kask i wsiadł na motor. Z trudem zwalczyłam chęć ucieczki i chwyciłam jego dłoń. Szybko odkryłam, że na tej piekielnej maszynie nie uda mi się siedzieć grzecznie pół metra za Garrickiem. Zakrzywione siedzenie sprawiało, że ilekroć starałam się odsunąć i tak kończyłam na jego plecach.

Przez chwilę pieścił palcami moje kolano.