Tytuł oryginału
God Is Always Hiring. 50 Lessons for Finding Fulfilling Work

Copyright © 2014 Regina Brett. All rights reserved.

Grand Central Publishing, Hachette Book Group,
237 Park Avenue, New York, NY 10017
www.HachetteBookGroup.com

Wszystkie cytaty z Biblii pochodzą z IV wydania Biblii Tysiąclecia.

Przekład
Olga Siara

Redakcja i korekta
Dominika Pycińska, Maria Brzozowska

Konwersja
Tomasz Brzozowski

Copyright © for this edition
Insignis Media, Kraków 2014. Wszelkie prawa zastrzeżone.

ISBN-13: 978-83-63944-67-4

Insignis Media
ul. Szlak 77/228–229, 31-153 Kraków
telefon / fax +48 (12) 636 01 90
biuro@insignis.pl, www.insignis.pl
facebook.com/Wydawnictwo.Insignis
twitter.com/insignis_media (@insignis_media)
instagram.com/insignis_media

Dla Bruce’a,
mojego męża, mojego cheerleadera,
mojego wiecznego chłopaka

Wstęp

W ciągu minionych pięciu lat miałam przyjemność przemawiać przed tysiącami osób podczas niezliczonych wykładów i spotkań z czytelnikami. Pytanie, które słyszę najczęściej, brzmi: „O czym będzie twoja następna książka?”.

Kiedy mówię publiczności, że chcę napisać książkę, która pomoże odnaleźć głębszy sens w pracy oraz w życiu codziennym, tak by stały się one prawdziwą pasją, słyszę brawa. Od moich czytelników wiem, że domagali się oni tej książki jak najszybciej.

Oto i ona.

Bóg zawsze znajdzie ci pracę to zbiór inspirujących esejów, historii i felietonów, które mają pomóc ludziom ujrzeć ich pracę i życie w nowym świetle.

To książka dla wszystkich tych, którzy przestali kochać to, co robią.

I dla tych, którzy kochają swoją pracę, ale pragną odnaleźć głębszy sens także w innych sferach życia.

Dla tych, którzy są bezrobotni, wykonują pracę poniżej swoich kwalifikacji albo czują się nieszczęśliwi w życiu zawodowym.

Dla tych, którzy zeszli z obranej niegdyś drogi, chwilowo albo bezpowrotnie.

Dla tych, którzy dopiero rozpoczynają karierę zawodową i chcą się dowiedzieć, jak zapisać tę czystą kartę.

Dla tych, którzy przeszli na emeryturę albo nie mogą już dłużej pracować, a chcą wieść pełniejsze życie.

Dla tych, którzy kochają swoją pracę tak bardzo, że chcą zainspirować innych i pomóc im odnaleźć życiową pasję.

Dla tych, którzy – jak ja – czuli się kiedyś zagubieni w życiu i błądzili krętą ścieżką, dopóki ta nie zaprowadziła ich w idealne miejsce. Wierzę, że każdy z nas ma takie miejsce. Musimy je tylko odszukać. Albo odprężyć się i pozwolić, żeby to ono odszukało nas.

Napisałam tę książkę, żeby pomóc ci znaleźć pracę, którą pokochasz, i zbudować wokół niej życie pełne miłości. Niezależnie od tego, kto jest twoim szefem, ile zarabiasz i jak sobie radzi gospodarka, masz dość siły, żeby rozwijać, wzbogacać i pogłębiać własne życie i życie ludzi wokół siebie.

Te lekcje są owocem moich doświadczeń jako matki samotnie wychowującej dziecko przez osiemnaście lat, moich refleksji z okresu walki z rakiem, a także inspiracji życiem innych ludzi, których poznałam, gdy szukałam dla siebie drogi zawodowej, oraz w ciągu dwudziestu dziewięciu lat pracy dziennikarskiej. Mam nadzieję, że każda z tych lekcji pomoże ci zerwać się rano z łóżka, poczuć przypływ energii w porze lunchu, a wieczorem spokojnie zasnąć – albo po prostu poruszy cię i stanie się iskrą, która nada sens twojej pracy i twemu życiu.

Lekcja 1

Kiedy nie dostajesz tego, co chcesz, dostajesz coś lepszego – doświadczenie

Większość życiorysów nie pokazuje krętej ścieżki, którą wiedzie nas los, ani etykietek, jakie przyklejali nam ludzie po drodze. Wygładzamy swoje CV, zmieniamy nazwy dawnych stanowisk, pomijamy te epizody, których chętnie byśmy sobie oszczędzili.

Kiedyś moje CV zmieniało się co pół roku. Mniej więcej tyle czasu wytrzymywałam w większości miejsc pracy jako dziewczyna. Sześć miesięcy. Musiałam się jeszcze wiele nauczyć. Ale nauka szła mi opornie.

Mottem mojego życia stało się powiedzenie: „Jestem kobieta pracująca, żadnej pracy się nie boję”. Odnajdywałam się także w piosence country, zatytułowanej It’s Five O’Clock Somewhere („Gdzieś wybiła już piąta”), która opisuje moment, gdy tracisz nad sobą panowanie i masz ochotę wygarnąć szefowi, co o nim myślisz, ale zamiast tego lepiej po prostu pójść do domu. Któregoś dnia nie dałam rady. Rzuciłam pracę jako kelnerka i wypadłam jak burza z restauracji. Nie zatrzymałam się nawet po to, żeby opróżnić słoik z napiwkami.

Niektórzy ludzie pną się po szczeblach kariery. Ja przemykałam pod drabiną. Przez lata szczęście jakoś mi nie dopisywało, za to miałam szczęście do pecha. Moja pierwsza szefowa była prawdziwą suką. Mówię poważnie. To była pudlica o imieniu Mam’selle, która mieszkała w domu obok. Pierwsze pieniądze zarobiłam, wyprowadzając psa sąsiadki. Mam’selle miała jaskrawoczerwony manicure i kokardę. Po długim spacerze ta biała kulka wreszcie załatwiła swoją potrzebę, więc odprowadziłam ją do domu. Właścicielka uniosła puchaty czubek ogona.

„Nie… nie wytarłaś jej?!” – wykrztusiła zaskoczona.

Przysięgam, że Mam’selle posłała mi złośliwy uśmieszek. Nie utrzymałam długo tej pracy. Sądziłam, że mam wyprowadzać psa, a nie go czyścić mu futro.

Potem zatrudniłam się jako asystentka w nowo otwartym teatrze, gdzie musiałam do upadłego czyścić garderoby i łazienki. Chodziłam jeszcze do szkoły średniej, a wracałam do domu po północy. Z tej pracy zwolnili mnie moi rodzice. Później awansowałam na kasjerkę w aptece Clark’s Pharmacy, gdzie przez większość czasu ścierałam kurz z opakowań witamin, próbując wyglądać na zajętą i nie dać się złapać na podjadaniu batonów. Rzuciłam to, żeby pracować jako kelnerka w restauracji Widener’s i wyławiać kilka centów napiwku z kałuży keczupu.

Stamtąd przeszłam do miejscowego szpitala, gdzie nosiłam różowy fartuch i siatkę na włosy. Godzinami stałam w białych butach, nakładając chorym pacjentom mus z suszonych śliwek na tace przy długim taśmociągu. Na moim identyfikatorze pracowniczym widniał uroczy tytuł „Pomoc kuchenna”. W życiorysie przemianowałam się na Asystentkę ds. diety. Zachowałam tę siatkę na włosy i identyfikator – wkleiłam je do swojego albumu, żeby przypominały mi o tym, jak od szóstej rano do trzeciej po południu spłukiwałam w szpitalnej kuchni tace i naczynia umazane wymiocinami i krwią pacjentów. Nie pamiętam nawet, czy nosiliśmy wtedy rękawice ochronne.

Przez pewien czas pracowałam jako sekretarka. To był okres prehistoryczny – przed erą komputerów. Wtedy szczytem marzeń była elektryczna maszyna do pisania i taśma korekcyjna. Od siłowania się z kalką maszynową miałam całe ręce w tuszu, za to po mistrzowsku posługiwałam się korektorem. Dziwię się, że szef nigdy nie zastał mnie zemdlonej od tych wszystkich oparów. Nienawidziłam tej pracy. Któregoś dnia cały poranek zajęło mi wystukanie na maszynie trzystronicowego listu. Niestety, szef wręczył mi go z powrotem, zamaszyście podkreśliwszy literówki na czerwono. Gdyby tego nie zrobił, mogłabym pokryć je korektorem, a tak musiałam przepisać wszystko od nowa.

Pracowałam w wielu miejscach, zanim zrozumiałam, że pragnę czegoś więcej niż praca. Do pracy chodzi się po to, żeby mieć pieniądze na opłacenie rachunków. Praca to miejsce, w którym karane jest pięciominutowe spóźnienie, nawet jeśli zatrzymałeś się, żeby pomóc kierowcy w potrzebie. Praca to miejsce, z którego idziesz na zwolnienie lekarskie, żeby mieć czas szukać lepszej posady. Praca może być stabilna i bezpieczna, ale równocześnie jest nudna. Robisz to, czego się od ciebie oczekuje, a potem wracasz do domu. Idziesz na zwolnienie, kiedy tylko nadarzy się okazja, bo tak naprawdę chciałbyś się zwolnić na dobre.

Dzięki pracy zarabiasz na życie. Dzięki karierze możesz je kształtować. Praca oznacza wypłatę. Kariera oznacza wyższą wypłatę. Kariera wymaga wykształcenia, kwalifikacji i gotowości do podejmowania ryzyka. Dlatego postanowiłam znaleźć karierę dla siebie. Sześć razy zmieniałam kierunek studiów, od biologii przez botanikę, ochronę przyrody, język angielski i public relations aż po dziennikarstwo. Uniwersytet Stanowy w Kent zlitował się nade mną i przepuścił mnie na następny rok, chociaż oblałam chemię i dostałam kiepskie oceny z zoologii i psychologii dziecięcej. Dwanaście lat zajęło mi ukończenie czteroletnich studiów, ponieważ przerwałam je, żeby pójść do pracy i urodzić dziecko. Rozpoczęłam naukę w 1974 roku, ale zakończyłam ją z rocznikiem 1986, mając trzydzieści lat. Potem przyszedł czas na magisterium z dziennikarstwa i odnalezienie mojej życiowej misji.

Dawniej myślałam, że tylko tacy ludzie jak Matka Teresa albo Gandhi mają życiową misję. Ale wszyscy ją mamy. Jak ją odnaleźć? Wsłuchując się w swoje życie.

A co ze wszystkimi ślepymi zaułkami na mojej ścieżce kariery? Nie ma czegoś takiego. W boskiej gospodarce nic się nie marnuje. Z czasem wszystkie kropki dają się połączyć. W dzieciństwie uwielbiałam książeczki z rysunkami powstającymi z połączonych kropek. Każda miała swój numer, dzięki czemu łatwiej było odtworzyć rysunek. W prawdziwym życiu kropki nie są ponumerowane.

Wyboista ścieżka mojej kariery długo wyglądała na labirynt bez wyjścia, dopóki któregoś dnia wszystkich kropek nie połączyła jedna linia. Jak to mawia pewien mój przyjaciel, Bóg pisze równo, chociaż stawia krzywe litery. Uwielbiam ten wers z piosenki zespołu Rascal Flatts: „Bóg pobłogosławił krętą ścieżkę, która doprowadziła mnie prosto do ciebie”. Bóg naprawdę pobłogosławił moją krętą ścieżkę. Nigdy nie zgubiłam drogi. Bóg zawsze dokładnie wiedział, gdzie jestem.

Te wszystkie zajęcia, które wydawały mi się niedorzeczne i bezmyślne, bardzo mnie wzbogaciły. Tyle że wtedy tego nie dostrzegałam. Skromna pensja w wysokości dwustu dolarów tygodniowo przesłaniała mi bogactwo doświadczeń, jakie zdobywałam.

Zajęcia uważane przez niektórych za niewdzięczne nadały mojemu życiu sens. Odrabiając pańszczyznę jako kelnerka, nauczyłam się współczucia dla niewidomego mężczyzny, który w każdą środę przychodził do restauracji na wątróbkę z cebulą i miał zwyczaj przepędzać ludzi z drogi swoją białą laską, wykrzykując zamówienie.

Praca w domu pogrzebowym nauczyła mnie pocieszać ludzi w żałobie, dlatego wiele lat później, już jako reporterka, wiedziałam, jak rozmawiać z ojcem, którego syn został postrzelony, gdy wracał do domu na rowerze. W zespole ratownictwa medycznego walczyliśmy z czasem o życie pacjenta – takie doświadczenie uczy więcej o nieprzekraczalnych terminach niż jakikolwiek redaktor w newsroomie.

Na stanowiskach asystenckich nauczyłam się szybciej i lepiej pisać na maszynie. Prowadząc terapię dla alkoholików, zaczęłam rozpoznawać, kiedy mój rozmówca kłamie – jak wtedy, gdy siedziałam naprzeciwko pewnego mężczyzny z wyrokiem za zamordowanie człowieka po pijanemu, ale nadal nie przekonanego, że ma problem z alkoholem.

W kolegium do spraw wykroczeń drogowych wpisywałam do protokołów informacje o mandatach. Dzięki temu wiedziałam, gdzie szukać rejestrów sądowych, gdy zbierałam informacje do artykułu o mężczyźnie skazanym trzydzieści dwa razy za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, któremu zwracano prawo jazdy, dopóki nie zabił w wypadku dwóch studentów.

Przepisując długie pisma procesowe jako sekretarka w kancelarii prawnej, poznałam zasady funkcjonowania systemu sądowniczego, dlatego mój artykuł o niewinnym człowieku oczekującym na wykonanie wyroku śmierci doprowadził do zmiany prawa w Ohio, dzięki której oskarżyciele nie mogą już ukrywać dowodów. Po dwudziestu latach od aresztowania bohater tamtego tekstu wyszedł na wolność.

Mówi się, że życie to coś, co upływa, kiedy ty jesteś zajęty snuciem planów na przyszłość. To samo dotyczy twojego CV. Jeśli mu na to pozwolisz, zacznie żyć własnym życiem. Niektórzy próbują wytyczyć swoją ścieżkę kariery i zaplanować każdy krok, ale rzeczywistość jest dużo bardziej szczodra. Ślepy zaułek tak naprawdę prowadzi okrężną drogą na nową trasę, którą nie planowałeś iść. Każde doświadczenie wzbogaca twoje życie już teraz albo na przyszłość. Chociaż nie zdawałam sobie z tego sprawy, wszystkie chałtury, które ledwo znosiłam, przygotowywały mnie do wykonywania pracy, którą kocham.

Kiedy dopiero zaczynasz się rozwijać, nie zawsze dostrzegasz, że wzrastasz. Jeśli jesteś jedną z tych osób, które czują się zagubione w życiu, głowa do góry. Może zagubiony trafisz właśnie tam, gdzie życie i tak miało cię zawieść.

Lekcja 2

Wszystko się zmienia, kiedy ty się zmieniasz

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 3

Jeśli ukryjesz swój talent, nigdy nie rozkwitnie

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 4

Nieważne, jak na ciebie mówią. Ważne, kiedy odpowiadasz

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 5

W dramacie życia nie ma małych ról

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 6

Daj innym drugą szansę zrobić pierwsze wrażenie

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 7

Każda praca ma w sobie tyle magii, ile jej dostrzegasz

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 8

Na wszystko przychodzi czas, ale nie zawsze w tym samym momencie

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 9

Sam decydujesz, ile jesteś wart

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 10

Na błędy też jest miejsce

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 11

Jeśli masz w coś wątpić, zwątp w swoje wątpliwości

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 12

Czasem praca, o której marzysz, to praca, którą już masz

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 13

Najczęściej jedyną osobą, która stoi ci na drodze, jesteś ty sam

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 14

Bóg wciąż do nas mówi

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 15

Pozwólmy łagodności opanować świat

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 16

Czasem odkrywasz swoją misję chwila po chwili

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 17

To, co wygląda na koniec,
może być nowym początkiem

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 18

Zobacz w porażce krok do sukcesu

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 19

Masz wpływ na swoje przeznaczenie

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 20

Nieważne, czego dokonasz. Ważne, czego dokona przez Ciebie Bóg

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 21

Zamiast próbować być najlepszy na świecie, bądź najlepszy dla świata

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 22

Jeśli możesz komuś pomóc, zrób to; jeśli możesz kogoś zranić, powstrzymaj się

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 23

Warto wiedzieć, co jest twoją supermocą i twoim kryptonitem

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 24

Bóg kończy to, co zaczniemy

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 25

Nie wszystko, co się liczy, jest policzalne

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 26

Nie myl swojej pracy ze swoją wartością

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 27

Przetrzyj szlak temu, kto przyjdzie po tobie

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 28

To, że ktoś podąża inną ścieżką niż ty, nie znaczy jeszcze, że się zgubił

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 29

Rozszerz swoją strefę komfortu, żeby poprawić komfort życia innych

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 30

Na jachcie się nie narzeka

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 31

Nikt nie może pozbawić cię energii bez twojej zgody

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 32

W życiu nie chodzi o to, żeby pędzić przed siebie

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 33

Zamiast planować lepsze życie, zacznij lepiej żyć

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 34

Świat potrzebuje ludzi, którzy żyją pełnią życia

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 35

Najlepsze, co możesz zrobić ze swoim życiem, to kochać

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 36

Żeby dowiedzieć się, kim jesteś, pożegnaj się z tym, kim nie jesteś

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 37

Najpierw postawa, potem działanie

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 38

Twoim najważniejszym szefem jest ten cichy, spokojny głos, który słyszysz w sercu

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 39

Siła płynie z wewnątrz

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 40

Sam musisz wzbić się w powietrze

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 41

Nic nie przydarza się tobie – wszystko dzieje się dla ciebie i dla innych

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 42

Nie pozwól, żeby twoja muzyka umarła razem z tobą

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 43

Nie musisz płynąć pod prąd, żeby zdobyć to, czego pragniesz

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 44

Stwórz coś cudownego tam, gdzie jesteś

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 45

Nawet kiedy czujesz się niewidzialny, ktoś widzi twoją pracę

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 46

Żeby przeżyć, musisz brać; żeby żyć, musisz dawać

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 47

Bądź czyimś bohaterem

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 48

Żeby nawiązywać kontakty, musimy być w kontakcie

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 49

Jeśli nie chcesz niczego żałować pod koniec życia, nie żałuj niczego pod koniec dnia

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Lekcja 50

Znajdź swój Święty Graal. Bądź tym, kim Bóg chce, żebyś był, a rozpalisz cały świat

Lekcja dostępna w wersji pełnej.

Podziękowania

Nie sposób podziękować wszystkim, dzięki którym powstaje książka, szczególnie książka o pracy. Na to, kim dziś jestem, wpłynęło tak wielu pracodawców i kolegów, że nie mogę tu wymienić ich wszystkich, ale jestem im wdzięczna za odciski palców, jakie zostawili na całym moim życiu.

Moim pierwszym i najwspanialszym nauczycielem pracy był mój ojciec, Tom Brett. Pracował ciężej, niż powinien pracować jakikolwiek człowiek. Każdemu z jedenaściorga dzieci wpoił swoją żelazną etykę pracy. Moja mama, Mary Brett, też miała pełne ręce roboty ze zmienianiem pieluch, gotowaniem i praniem stosów ubrań dzień po dniu, rok po roku. Mam wobec nich ogromny dług wdzięczności, którego nigdy nie zdołam spłacić.

Chciałabym też podziękować:

Moim pięciu braciom i pięciu siostrom, ich małżonkom i dzieciom oraz trójce rodzeństwa mojego męża.

Wszystkim nauczycielom z szkoły podstawowej im. Niepokalanego Poczęcia, gimnazjum im. Browna, liceum w Ravennie, Kent State University i John Carroll University za to, że otworzyli mój umysł i napełnili go zachwytem.

Wszystkim szefom, którzy kiedykolwiek dali mi pracę oraz szansę na poznanie wspaniałych współpracowników – to od nich nauczyłam się wielu z lekcji, które tu opisałam.

Wiernym czytelnikom, którzy czytają moje felietony, przychodzą na moje wykłady, przysyłają mi e-maile i powierzają swoje historie. Dziękuję, że dzielicie się ze mną swoimi doświadczeniami, radościami i nadziejami.

Moim polskim wydawcom, Tomaszowi, Marii i Pawłowi Brzozowskim z Insignis Media oraz licznym czytelnikom z Polski, dzięki którym moje książki stały się bestsellerami w ich kraju. Dziękuję! Szczególne podziękowanie należy się Dominice Pycińskiej, która sprawiła, że moja wizyta była wspaniałym, radosnym doświadczeniem.

Wielu pisarzom, których miłość i wsparcie pomagają mi od kilkudziesięciu lat, między innymi Sheryl Harris, Thrity Umrigar, Billowi O’Connorowi, Dickowi Feaglerowi, Tedowi Gupowi, Susan Ager i Stuartowi Warnerowi.

Dwóm wspaniałym mentorom, którzy za wcześnie odeszli z tego świata, Gary’emu Blonstonowi i Jeffreyowi Zaslowowi.

Pastor Joyce Meyer, której tweet zainspirował mnie do nadania takiego tytułu tej książce.

Dziennikom „Plain Dealer” i „Beacon Journal” za to, że mogłam napisać swoje najlepsze teksty i podzielić się nimi w tej książce.

Mojej agentce, Lindzie Loewenthal z David Black Literary Agency, za jej ogromną mądrość, niezwykłą przenikliwość i subtelną szczerość, które prowadzą mnie niczym kompas.

Mojemu zespołowi w Grand Central Publishing: wydawczyni Jamie Raab za żarliwą i żywiołową wiarę we mnie i moje książki; redaktorce Karen Murgolo, której życzliwość i entuzjazm sprawiają, że redagowanie staje się czystą przyjemnością; Matthew Ballastowi i Nicole Bond za to, że moje tytuły trafiają na cały świat. I wszystkim pozostałym, którzy mieli swój udział w wydaniu tej książki.

Moim wspaniałym przyjaciółkom, szczególnie Beth Welch, Kay Peterson, Vicki Prussak, Sheryl Harris, Katie O’Toole, Suellen Saunders i Sharon Sullivan.

Radości mojego życia, moim wnukom, Asherowi, Ainsley i River, którzy przypominają mi, żebym czerpała z życia garściami i cieszyła się każdą chwilą, będąc w niej całkowicie obecna.

Moim dzieciom, Gabrielle, Jamesowi, Benowi i Joemu, za to, że żyją w tak ciekawy, radosny sposób, który nieustannie otwiera mi oczy i serce na nowe cuda.

Mojemu mężowi, Bruce’owi, który wierzył we mnie na długo przed tym, jak sama w siebie uwierzyłam, i całym sobą docenia mnie oraz wszystko, co zesłało nam życie.

I jak zawsze przepełnia mnie bezbrzeżna wdzięczność dla Przyczyny tego wszystkiego, Boga mojej radości.

O Autorce

Regina Brett jest autorką książek Bóg nigdy nie mruga.
50 lekcji na trudniejsze chwile w życiu i Jesteś cudem. 50 lekcji, jak uczynić niemożliwe możliwym, które trafiły na listę bestsellerów dziennika „New York Times”. Jej teksty zostały przetłumaczone na wiele języków i ukazały się w ponad dwudziestu sześciu krajach.

Czytelnicy z całego świata rozsyłali sobie jej pięćdziesiąt życiowych lekcji, ale wbrew popularnej plotce internetowej, Regina nie ma dziewięćdziesięciu lat.

Regina Brett pisze również felietony dla dziennika „Plain Dealer” w Cleveland oraz tygodnika „Cleveland Jewish News”, a jej teksty dystrybuuje Jewish News Service. Dwukrotnie była finalistką Nagrody Pulitzera w kategorii „Komentarz”.

Regina mieszka w Cleveland w stanie Ohio ze swoim mężem, Brucem.

Zaprasza czytelników do odwiedzania strony www.reginabrett.com oraz jej profili na Facebooku – ReginaBrettFans – i Twitterze – @reginabrett.

Bóg nigdy nie mruga –
opinie polskich czytelników

Ta książka jest inna i wcale nie dziwi mnie fakt, że pokochali ją czytelnicy na całym świecie. Sama ją pokochałam.

(LubimyCzytać.pl)

Bóg nigdy nie mruga to książka, która od dziś jest jedną z moich ulubionych lektur. Pokochałam w niej wszystko.

(Merlin.pl)

Nieduży tom to świetna książka dla nałogowych zrozpaczonych, wyzutych i wypalonych. Autorka daje w nim proste, ale celne rady: nigdy nie jest za późno na szczęśliwe dzieciństwo; to nie twoja sprawa, co myślą o tobie inni; nie czekaj na specjalną okazję, wystarczającą jest dzisiejszy dzień – to tylko niektóre z myśli, którymi Regina dzieli się ze światem.

(cjg.gazeta.pl)

Dostajemy od Brett mapę. Możemy ją obejrzeć i odłożyć. Możemy prześledzić kilka tras. Możemy wreszcie ruszyć w drogę. To jedyna mapa, którą lepiej się czyta przez mgłę łez na rzęsach.

(Biblionetka.pl)

Ta książka pozwala uwierzyć w to, że po każdej burzy wychodzi słońce.

(Matras.pl)

Jesteś cudem –
opinie polskich czytelników

Gdy zaczęłam czytać Jesteś cudem, była pierwsza w nocy, miałam przeczytać tylko rozdział. Skończyłam dobrze po drugiej (…) Po twarzy płynęły mi łzy, nie ze zmęczenia, a ze wzruszenia.

(LubimyCzytać.pl)

Nigdy wcześniej nie czytałam książki, która wywołałaby we mnie tyle pozytywnych emocji! Jest idealna, gdy brakuje motywacji, gdy ma się gorszy dzień lub po prostu chce się odstresować. Przeczytałam raz i z pewnością będę powracać do niektórych felietonów nawet i po kilkadziesiąt razy.

(Empik.com)

Niesamowita książka, w której każdy rozdział to kolejna lekcja, przepełniona historiami o zwykłych-niezwykłych ludziach oraz dotycząca oczywistych-nieoczywistych spraw, o których dobrze sobie przypomnieć.

(Matras.pl)

Jeżeli książkę miałabym ocenić po kolorowych karteczkach, które przyklejam, by zaznaczyć fragmenty, do których chcę wracać, to… w zasadzie powinnam zrezygnować z karteczek i przeczytać książkę po raz wtóry.

(LubimyCzytać.pl)