Tytuł oryginału: Love Songs & Other Lies

Redakcja: Urszula Przasnek

Korekta: Ewa Mościcka, Elżbieta Śmigielska

Skład i łamanie: Ekart

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcia na okładce:

Copyright © Maksim Shirkov/Shutterstock.com

Copyright © 2017 by Jessica Pennington

Published by arrangement with Tom Doherty Associates. All rights reserved

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-706-9

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat:jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

RODZICOM – MOIM OSOBISTYM SUPERFANOM –
ZA TO, ŻE WYCHOWALI MNIE DO WIELKICH MARZEŃ

ROZDZIAŁ PIERWSZY

TERAZ

VIRGINIA

Jest czarny i wygląda tak, jakby roztapiał się i lśnił w słońcu Los Angeles niczym elegancki horyzontalny wieżowiec. Takie autokary widywałam tylko na autostradzie i wprost nie mogę uwierzyć, że góruje nad nami swoim ogromem. Może moje wcześniejsze obawy, że utknę w ciasnym pomieszczeniu z jedenastoma facetami, były bezpodstawne. Może w środku będzie jak w rock’n’rollowym pałacu, błyszczącym od ozdób z kryształu górskiego. Widziałam kiedyś taki autokar, który miał nawet kryształowy żyrandol i wannę. Jak ja się tu znalazłam? To znaczy, pomijając czterogodzinny lot z Chicago i piekielną jazdę taksówką.

– Panikujesz? – pyta Logan, mój najlepszy przyjaciel, przerywając tok myśli. – Nie mogę się doczekać, aż to zobaczysz – dodaje, wyciągając mnie z samochodu w gorące popołudnie. – Ja już wrzuciłem swoje bagaże, ale czekałem, aż ty dołączysz do zespołu.

Po raz tysięczny, odkąd dwa tygodnie temu Logan zadzwonił do mnie, zastanawiam się, czy zgoda na ten szalony pomysł była słuszną decyzją. Kto tak po prostu rzuca wszystko i rusza w tournée z zespołem? I z telewizją publiczną. Na myśl o kamerach śledzących każdy mój krok oblewam się rumieńcem.

– Czy kamery… będą włączone dwadzieścia cztery godziny na dobę, czy tylko podczas wywiadów i tak dalej?

– Nie wiem – odpowiada Logan i zarzuca sobie jedną z moich toreb na ramię. Idę za nim przez parking do ostatniego z pięciu stojących w rzędzie jednakowych autokarów. – Ale zaczną kręcić dopiero za kilka dni, aż wszystkie zespoły się zaaklimatyzują.

Pewnie Logan ma już dość moich pytań, lecz ja chcę wiedzieć, w co się pakuję. Dam głowę, że wiem więcej o tym tournée niż on. Przypuszczalnie spakował się dziś rano, dwie minuty przed odebraniem mnie z lotniska. Byłabym w szoku, gdyby wiedział, w jakich miastach wystąpi jego zespół Your Future X. Natomiast ja przez ostatnie dwa tygodnie wypytywałam go bez przerwy. Tyle tylko rozmawialiśmy ze sobą w ciągu minionego roku, odkąd w połowie semestru odszedł ze szkoły i przeniósł się do Los Angeles. Sprawdziłam nawet biografie dwóch innych zespołów, które będą podróżować z nami tym samym autokarem – to czterej chłopcy z Caustic Underground (hipsterski zespół rockowy z Seattle) i trzej bracia z folkowo-rockowej kapeli The Phillips z Saint Louis. Okazuje się, że nazwa zespołu nie pochodzi od ich nazwiska czy choćby imienia któregoś z nich. Dacie wiarę? Mam nadzieję, że są mili, chociaż, formalnie rzecz biorąc, są naszymi konkurentami. Ciekawe, co sobie pomyślą o mnie. Pewnie, że to dziwne, aby studentka kumplowała się z innym zespołem.

– Więc gdzie ta obiecana niespodzianka? – pytam.

Logan puka dwa razy w szklane drzwi autobusu, które otwierają się z głośnym westchnieniem.

– A tu – odpowiada, chwyta mnie za rękę i ciągnie po schodkach do wnętrza autobusu. – Ruszcie dupy! – krzyczy w pustą przestrzeń. – Przyprowadziłem niespodziankę.

Rozlega się charakterystyczny wrzask Andersa – genialnego perkusisty, przyjaciela z dzieciństwa i właściciela niewyparzonej gęby.

– Striptizerki!

Striptizerki? Boże, co oni zamierzają robić w tym autokarze?

– Przykro mi, że cię rozczaruję – mówię ze śmiechem, gdy jego chuda sylwetka pędzi w moją stronę. – To tylko ja.

Ciało Andersa zderza się z moim w części salonowej autobusu i omal nie przewraca mnie na jedną ze skórzanych kanap.

– Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś – mówi, obejmując mnie.

Moje nerwy uspokajają się w zetknięciu ze znajomą osobą. Znam Andersa i Logana od szkoły podstawowej – więc wszystko będzie dobrze. Tkwiąc jeszcze w uścisku Andersa, dostrzegam postać siedzącą na kanapie, z nogami wyciągniętymi przed siebie, jakby czuł się jak we własnym domu. Intensywnie brązowe oczy i uśmiech, który prawdopodobnie by mnie zniewolił, gdybym nie wiedziała, kim jest jego właściciel.

– Cześć, Vee.

Nigdy nie poznałam Reese’a grającego na gitarze basowej w Your Future X, ale z tego, co mówili mi Anders i Logan, gdy przed rokiem dołączył do zespołu, był „flirciarzem, komediantem i męską dziwką”. Więc nie zdziwiło mnie spojrzenie, jakim mnie obrzucił.

– Pewnie jesteś wykończona po locie – mówi, patrząc na mnie ze współczuciem. – Zarezerwowałem ci miejsce, gdybyś chciała wyciągnąć nogi – dodaje, klepiąc się po udach i mrugając do mnie.

– Poważnie? – odpowiadam ze śmiechem. – To byłoby zbyt proste.

– Czy to znaczy nie? – pyta Reese, uśmiechając się szeroko i ponownie klepiąc się w kolano.

Ten uśmiech kiedyś zrobiłby na mnie wrażenie. Pewnie dziewięćdziesiąt dziewięć procent dziewcząt się na niego nabiera. Może gdybym miała siedemnaście lat, nogi ugięłyby się pode mną na widok żartobliwego spojrzenia lub brązowych oczu szczeniaka. Ale nie dzisiaj. Siedemnastoletnia Vee to już odległa przeszłość, nawet jeżeli było to zaledwie półtora roku temu.

– To znaczy nie.

Stojący za mną Anders śmieje się, a Logan wydaje pełne rezygnacji westchnienie.

– Chłopie, ona jest dla nas jak siostra.

– Pewnie tak – mówi Reese, wzruszając ramionami. – Skoro już z nią baraszkowaliście.

– Loganie Samuelu Harcie – mówię, odwracając się w stronę przodu autokaru, gdzie mój najlepszy przyjaciel gaduła wypowiada bezgłośnie słowo „przepraszam”.

– Nigdy nic ci o niej nie mówiłem – odpowiada Reese’owi, który wygląda na zadowolonego z siebie.

– Możesz mi to wynagrodzić, pokazując niespodziankę – zwracam się do Logana. – Miejmy to z głowy.

– Odwróć się – mówi Logan, kręcąc palcem w powietrzu.

Andersowi, który stoi między mną a długim rzędem kabin sypialnych kryjących się za niebieskimi zasłonkami, nagle zmienia się wyraz twarzy, jakby o czymś sobie przypomniał.

– Nie bądź zła – mamrocze, widząc moje zmieszanie.

Nie jestem pewna, czego niby mam szukać w tyle autokaru, zaraz jednak akcja przyspiesza: widzę parę długich nóg zwieszających się z brzegu kuszetki i cała sztywnieję, gdy spoglądam w oczy ich właściciela, w których jak w lustrze odbija się moje zmieszanie. Przez chwilę to do mnie nie dociera. Może nie chcę tego pamiętać. A może to skutek szoku. Nie cierpię niespodzianek, ale takiej się nie spodziewałam. To coś znacznie gorszego. Jego włosy mają teraz ciemniejszy odcień blondu i są krótsze. Ramiona są szersze i pod koszulką odznaczają się mięśnie, a wzdłuż mocno zarysowanej szczęki widać delikatny zarost. Nie jest już chłopcem, jakiego znałam.

Nie. Nie. Nie.

Nie mogę oddychać. Może to zabrzmi melodramatycznie, ale gdyby Logan nie stał między mną a drzwiami, jestem pewna, że natychmiast wyskoczyłabym z autokaru i pobiegłabym przez parking. Unoszę rękę, zastanawiając się, czy nie zepchnąć go z drogi i nie uciec. To niemożliwe. Logan patrzy na niego ponad moim ramieniem, a ja nie mogę się zmusić do tego, żeby przywołać w myślach jego imię. Nie chcę go w mojej pamięci.

– Niespodzianka! – wykrzykuje Logan nie wiadomo do kogo, a ja przez chwilę zastanawiam się, czy mój przyjaciel mnie nienawidzi. Spotkanie z nim – ostatnią osobą, jaką chciałabym zobaczyć – nie było wśród dwudziestu możliwych scenariuszy, które przyszły mi do głowy, gdy przed trzema tygodniami Logan zadzwonił do mnie, obiecując pracę ratującą mnie przed koniecznością spędzenia wakacji z rodzicami.

– Nudziłabyś się – przekonywał. – Pomożesz nam wypromować zespół. Jesteś nam potrzebna – dodał. – Będzie fajnie.

Jasne. Rzeczywiście czeka mnie niezła zabawa. Gdy zastanawiam się, co zrobić z moim kochanym przyjacielem Loganem, chłopak gapiący się na mnie z odległości jakichś dwóch metrów z okładem rusza w moją stronę. Czas minął i teraz muszę się zastanowić, co zrobić. Po prostu opuść autokar. Sęk w tym, że nie mam pieniędzy na powrót do domu. Czy chcę tego, czy nie, utknęłam w tym autobusie na najbliższe trzy miesiące. Nawet gdybym zdecydowała się na powrót, nie miałabym z czego żyć w Chicago, bo rodzice nie daliby mi pieniędzy, a już wyprowadziłam się z akademika. W domu zaś, w małym miasteczku, nie miałabym szans na przetrwanie lata po rocznym pobycie w metropolii. Ostatnią rzeczą, jakiej pragnę, to narobienie sobie kłopotów, jeszcze zanim autokar wyjedzie z parkingu. Po prostu nie mam wyboru. Poza tym to już historia.

Jedyne, co muszę zrobić, to zachowywać się normalnie. To po prostu chłopak, który prawie dwa lata temu był przez kilka miesięcy moim przyjacielem. Dwa lata! Nie jestem już tą samą dziewczyną i nie pozwolę znowu się zranić. Muszę udawać i trzymać się w garści.

Patrzę na jego brązowe, skórzane buty.

– Cześć, Cameron – mówię cicho i staram się uśmiechnąć, ale czuję, że twarz za chwilę mi pęknie.

Mruży oczy, jakbym powiedziała coś złego.

– Cześć, Vee.

– Twój zespół też bierze udział w trasie? – Nie wiem, co powiedzieć, ale muszę jakoś wypełnić ciszę. Zmuszam się, żeby chociaż na chwilę spojrzeć mu w oczy, i mruczę: – Jaki ten świat mały.

I tak jest, bo nie ma innych możliwości.

– Eee… Vee… – Anders patrzy na mnie, jakby zostały mi tylko dwa tygodnie życia, a on nie wie, jak mi to powiedzieć. – Cam jest w naszym zespole? – To nie jest pytanie, lecz ocena mojej reakcji.

No tak. Teraz wiem, że wszechświat mnie nienawidzi.

Nie potrafię wymyślić logicznej odpowiedzi.

– Aha – mruczę. No dalej, Virginio, myślę. Błyśnij uśmiechem i miej to za sobą.

Logan podchodzi do Camerona i obejmuje go ramieniem.

– Musieliśmy dodać czwartego. Przyjęliśmy go kilka miesięcy temu.

A więc to jest ten nowy chłopak, o którym wspominał od miesięcy? Uśmiech Logana wciąż mnie obraża.

– Jak za dawnych czasów, co Vee?

Chcę się uśmiechnąć, być szczęśliwa, bo muszę wierzyć w to, że Logan uwierzył, gdy mu powiedziałam, że między mną a Cameronem nie było nic poważnego. I pewnie uważa, że ponownie połączył dawnych przyjaciół, przywracając radosne wspomnienia W przeciwnym razie nie zwabiłby mnie do tego autokaru na trzy miesiące, wiedząc, że będę uwięziona z byłym, kimkolwiek on był. Przyjaźnimy się z Loganem od dziewiątego roku życia. On wie, jak mnie wkurzyć, ale nie sądzę, żeby życzył mi śmierci.

Usiłuję się uśmiechnąć, lecz nie mam pewności, czy usta mnie słuchają, bo nie mogę oderwać oczu od Camerona i wewnętrzny głos krzyczy: Walnij tego dupka w gębę!

Boże, trudno nie zauważyć tej twarzy.

Wszystkie linie, które były delikatne, teraz stwardniały. Zielone oczy nabrały intensywności. Zniknęły eleganckie koszulki polo i spodnie do kolan, a zastąpiły je szyta na miarę granatowa koszula z rękawami podwiniętymi na umięśnionych przedramionach i idealnie wytarte dżinsy z niskim stanem. Wygląda fantastycznie. A ja chcę walnąć go w tę śliczną gębusię. Czy kciuk ma być schowany, gdy kogoś wali się w gębę, czy odchylony na zewnątrz? Źle, że dwunastoletnia Vee nie słuchała uważnie taty, kiedy uczył, jak należy się bronić.

Logan podchodzi do mnie.

– Nie cieszysz się, że przyjechałaś, Vee? – Jego oczy płoną z ekscytacji. – Będzie fantastycznie.

Obejmuje mnie w pasie i podnosi w górę. Nasze piersi stykają się, gdy odrywa mnie od ziemi i odchyla się do tyłu. Jego twarz rozjaśnia najszerszy uśmiech, jaki kiedykolwiek u niego widziałam, który grozi, że rozszczepi mu twarz na dwie części. Logan myśli, że mnie uszczęśliwił. Biedny, żyjący złudzeniami Logan.

ROZDZIAŁ DRUGI

WTEDY

CAMERON

Ciężko się idzie. Plaża jest prawie pusta. Mam rozpaloną i napiętą skórę, a powrót do mieszkania zaczyna sprawiać wrażenie drogi przez mękę. Lucy, moja pokryta piaskiem deska surfingowa, przy każdym ruchu drapie mnie w żebra i biceps, spowalniając marsz. Mógłbym ją schować między drzewami rosnącymi wzdłuż chodnika i przykryć liśćmi. Może nikt by jej nie zauważył. A jutro zabrałbym ją w drodze na plażę. Waham się, lecz ostatecznie nie mogę się na to zdobyć. Lucy jest dla mnie najbliższą rzeczą, jaką mam w tym mieście. A w każdym razie najbliższą, jaką chcę mieć. Głupio zostawiać w lesie jedynego przyjaciela.

Ostatnie dwa miesiące spędziłem w Riverton, praktycznie nic nie robiąc. W dzień chodzę na plażę na peryferiach miasta. Większość czasu upływa mi na nieudanych próbach surfowania po jeziorze. Dałem się nabrać draniom, którzy w centrum sprzedawali wymyślnie pomalowane deski. Kupiłem sobie Lucy jako spóźniony prezent na osiemnaste urodziny. „Surfowanie po jeziorze to wspaniała rzecz” – przekonywali mnie. Oszuści.

W sklepie jest mnóstwo zdjęć surferów stojących na szczytach fal. Sprawiają wrażenie beztroskich. Jak dwóch chłopaków z przedostatniej klasy na lekcji trygonometrii, którzy po powrocie z przerwy obiadowej uśmiechali się półgębkiem i śmierdzieli marychą. Z tego, co wiem na temat jeziora Michigan, te zdjęcia nie są prawdziwe. Pomimo wielu godzin wgapiania się w to wielkie niebieskie bajoro nie zauważyłem żadnej fali, która choćby trochę nadawała się do surfowania. Powinienem o tym wiedzieć – jestem przecież z Kalifornii. Surfowałem już na prawdziwych falach, a nie na słodkowodnych nadziejach i marzeniach.

Mimo to wydałem trzysta dolców na deskę, którą przynajmniej mogę codziennie ciągnąć ze sobą. Dzięki temu czuję się, jakbym jej używał. Nawet jeżeli tylko leżę na niej i wiosłuję rękami. Jeżeli nie mogę jechać na fali, to chociaż będę leżał na słońcu i unosił się na powierzchni jeziora. Tylko ja, deska i woda. Tu życie wydaje się mniej skomplikowane i pozbawione problemów. Przynajmniej na chwilę mogę wyłączyć mózg i nie myśleć o tym, co było. Czuję się prawie głupi. Może to przez zimną wodę, ale nie sądzę.

Moje nowe mieszkanie znajduje się niedaleko plaży, lecz zanim wezmę prysznic i włożę czystą parę szortów i koszulkę polo, jest prawie dziewiętnasta, więc dawno po czasie moich zwyczajowych odwiedzin. Osiedle senioralne Lake Terrace leży zaledwie kilka kilometrów stąd, przy najruchliwszej ulicy Riverton. To długi półokrągły zespół szarych dwupiętrowych domków stojących nad stawem w kształcie nerki. Wzdłuż krętych chodników rosną małe, wiecznie zielone drzewa. Na dużym podwórzu zaprojektowano kwiatowe rabatki i ustawiono ławki.

Przychodzę już od sześćdziesięciu trzech dni, lecz nikogo tu nie widziałem. Żadnej osoby spacerującej czy siedzącej przy jednym ze stołów piknikowych lub w podejrzanej łodzi przy stawie. To pewnie tylko drewniana atrapa, żeby wyglądało, że ludzie wychodzą na dwór. Pewnie dzięki temu rodziny czują się lepiej, myśląc, że ich bliscy spacerują po czystych kolorowych ogrodach, zamiast leżeć w brudnych łóżkach. Owiewa mnie chłodny wiatr, gdy wchodzę przez podwójne drzwi i na opalonych rękach pojawia mi się gęsia skórka. Pielęgniarka siedząca przy stanowisku recepcyjnym w kształcie półksiężyca daje mi znak, że mogę wejść. Większość odwiedzających przyjeżdża zwykle w weekendy, wieczorami w dni powszednie jest tu zawsze cicho, niemal upiornie. To moja ulubiona pora odwiedzin.

Dom opieki stał się twoim osobistym sanktuarium. Cameron, jesteś żałosny.

Pokój 207 w końcu długiego korytarza wyłożonego tapetą w czerwono-zielone kwiaty, która nie podobałaby się mojej matce, pachnie eukaliptusem, zasypką dla dzieci i lawendą. To mieszanka dwóch zajmujących go kobiet – mojej babci i Evelyn, jej współlokatorki, która tak jak babcia przesypia większość czasu.

Siadam w końcu pokoju przy łóżku, twarzą do niebieskiej zasłony pełniącej rolę ściany i dzielącej pomieszczenie na dwie części. Babcia zajmuje tę bliżej okna, ale dalej od drzwi. Niewiele mówi, zwłaszcza wieczorami, lecz gdy się odzywa, bierze mnie za mojego ojca.

Zwykle budzi się i patrzy na mnie, gdy siedzę przy jej łóżku i zapisuję coś w notesie lub mam słuchawki w uszach.

– Trevor?

– Nie, babciu, Cameron.

Tak jest za każdym razem.

– Och. Mój wnuk tak ma na imię.

Twarz jej się rozjaśnia, a ja kiwam głową, trzymając ją za rękę. Gdy zacząłem ją odwiedzać, usiłowałem tłumaczyć, że ja to ten sam Cameron, którego tak lubi. Ale po kilku tygodniach zrezygnowałem, bo odpowiedź zawsze była taka sama. Więc teraz milczę. Trzymam pomarszczoną dłoń babci w swojej, kiwam głową i uśmiecham się. Kiwam i uśmiecham się. Kiwam i uśmiecham się kretyńsko. Jak figurka z wielką głową na sprężynce.

Powody, dla których przeprowadziłem się do Riverton, są proste:

1. Bo babcia jest tutaj.

2. Bo jezioro Michigan jest najbliższym odpowiednikiem oceanu.

3. Bo nikt mnie tu nie zna.

Jestem w Riverton, żeby zacząć wszystko od nowa, lecz jeśli chodzi o moje wizyty w Lake Terrace, to ten trzeci powód nie ma znaczenia. Jeżeli jest jakieś miejsce, gdzie na pewno nie zostanę rozpoznany – w mieście pełnym ludzi, którzy mnie nie znają – to właśnie pokój 207. Lubię te wizyty, pomimo że babcia mnie nie poznaje. Lubię ten kawałek dawnego życia. Spośród tysiąca innych miast, do których mógłbym uciec, gdzie byłbym równie anonimowy, wybór Riverton wydaje się logiczny. Bo mieszka tu babcia.

Rzadko ją odwiedzaliśmy, gdy mieszkaliśmy w Kalifornii. Przyjeżdżaliśmy od czasu do czasu na ferie i raz do roku latem na tydzień. Tak było do moich dwunastych urodzin. Zawsze mówiliśmy, że będziemy tu częściej bywać, lecz jak milion innych obietnic, tak i ta nie została dotrzymana, bo w zeszłym roku zmarli moi rodzice.

W ciągu dnia babcia jest bardziej rozmowna i lubi opowiadać mi historie ze swojego życia. O tym, jak poznała dziadka, gdy miała szesnaście lat, jak grała w dziewczęcej drużynie softballa¹, gdy miała dwadzieścia kilka lat i była „niezłą laską”. O dorastaniu na farmie z ośmiorgiem rodzeństwa. A to zawsze prowadzi do rozmowy o zwierzętach i o jej poglądach na temat wegetarianizmu. Nie popiera PETA, organizacji walczącej o prawa zwierząt. Pewnie mają jej zdjęcie na liście obserwacyjnej.

– Czy wiesz, że są ludzie, którzy nie jedzą mięsa? – pyta z niedowierzaniem w głosie, jakby mówiła o porywaczach dzieci lub ludziach obdzierających koty ze skóry. – To nie jest naturalne. Chyba nie należysz do tych zjadaczy warzyw?

– Nie, babciu.

Czasami, po przejechaniu się po wegetarianach i wspominaniu wspaniałych lat spędzonych w lokalnej gazecie na stanowisku redaktorki, babcia zasypia. Wtedy zwykle wychodzę. Ale dzisiaj, gdy zbieram rzeczy, moją uwagę zwraca cichy głos dobiegający zza zasłony. Po raz pierwszy, odkąd tu przychodzę, pojawia się inny gość. Musi być młoda, bo jej głos jest żywszy niż pielęgniarek, nie taki oficjalny i zmęczony, i brzmi tak intymnie, że niewłaściwie byłoby przeszkadzać. Siadam więc ponownie. Mogę przecież poczekać kilka minut. Nie mam żadnych planów ani nikogo, kto by na mnie czekał. Jeszcze jedna korzyść z mieszkania w Riverton, myślę z goryczą.

– Przepraszam za spóźnienie, Nonni – mówi szeptem, który tłumi jeszcze szuranie metalowego krzesła po podłodze. – Straciłam poczucie czasu w pracy. Przepraszam, że cię obudziłam.

– Och, skarbie, chodź tu. – Słyszę mokre cmoknięcia. – Jesteś taka chuda. Czy ty w ogóle jesz?

– Och, proszę cię. – Dziewczyna wzdycha dramatycznie. – Oczywiście, że jem. Spójrz na te nogi, Nonni. Wyglądają jak kloce. – Wybucha dźwięcznym, melodyjnym śmiechem, który sprawia, że też się uśmiecham. – Nadal dobrze cię tu traktują? – Jej głos jest lekki i wesoły. – Nie zapędzili cię jeszcze do pracy? Mam nadzieję, że nie mają tu gdzieś szwalni kołder, gdzie wyzyskują pracowników. – Jej głos jest teraz śmiertelnie poważny. – Lepiej się postaraj, bo każą ci spać na trawniku.

Gdy słyszę, jak Evelyn gwałtownie wciąga powietrze w płuca, zagryzam wargę, żeby się nie roześmiać.

– Myślisz, że mają gdzieś tu taki zakład? – pyta starsza pani.

Dziewczyna znowu wybucha dźwięcznym śmiechem.

– Nie, nie. Żartowałam. Nie ma tu żadnego zakładu.

– Wiesz, że przebywałam w saunie na pustyni przez dwa dni, gdy byłam w twoim wieku, Ginny? – oznajmia Evelyn, jakby przedstawiała fakt historyczny.

– W moim wieku chodziłaś jeszcze do szkoły, Nonni. Czy raczej byłaś mężatką. A sauna to nie to samo co szwalnia.

– No to mniej więcej w twoim wieku.

Pochylam się na krześle, opieram łokcie na kolanach i słucham jak dziecko na czarno-białym filmie, które siedzi po turecku na podłodze przed starym odbiornikiem. Albo jak stalker. Przypuszczam, że to kwestia punktu widzenia. Powinienem wyjść wcześniej, bo teraz pomyślą, że się ukrywałem. Ale wcale nie chcę wychodzić. Ta rozmowa, w której nawet nie uczestniczę, to pierwsza rzecz, jaka od miesięcy mnie zainteresowała.

– To właśnie powinnaś robić, Ginny – mówi Evelyn.

– Powinnam siedzieć w saunie?

– Tu jest na to zbyt zimno, skarbie.

Znowu ten śmiech, który sprawia, że mam ochotę się przyłączyć. Jest w nim coś fascynującego.

– Powinnaś być młoda, dzika i używać życia. Spotykać się z chłopcami. A nie trzymać ze staruszkami.

– Nie jesteś zwykłą staruszką. Uwielbiam nasze poniedziałkowe wieczory. A wcześniej byłam na plaży. Z chłopcami.

Może ją kiedyś widziałem?

– Poza tym mam jeszcze próbę zespołu. A to jest dzikie. I szalone. – W jej głosie brzmi niemal teatralny sarkazm. – Zespoły są bardzo dzikie i szalone, Nonni. Nie masz pojęcia jak bardzo. W przeciwnym razie pewnie byś tego nie aprobowała. Jutro przyniosę gitarę i będziemy dzikie i szalone, dobrze?

Myślę o mojej gitarze, której nie tknąłem od przyjazdu tutaj, i zastanawiam się, w jakim ona jest zespole. Składam w myślach jej obraz.

Jest szczupła.

Ma nogi jak kłody.

Byłem już w różnych zespołach, ale nigdy z dziewczynami. Nawet nie znam żadnych dziewczyn z zespołów, wyobrażam sobie jednak opalizujące rajstopy, szorty i podarty T-shirt zwisający z ramienia. Może z czaszką z przodu. Jest pewna siebie, ironiczna i sprawia wrażenie dziewczyny, która mogłaby nosić takie ciuchy. Dziewczyny, która przychodzi do szkoły w skórzanych spodniach i farbuje włosy na fioletowo, a po trzech dniach na zielono.

Ginny zostaje na kolejną godzinę i opowiada Evelyn, co robiła w tym tygodniu. Jej zespół The Melon Ballers za dwa tygodnie ma wystąpić w miejscowym barze. Jest tym podekscytowana, ale brakuje im gitarzysty, bo dotychczasowy przeprowadził się latem do innego miasta.

Mają grać w barze. Więc musi być starsza.

Cieszy się na jutrzejszy początek roku szkolnego.

A może i nie.

Duża część rozmowy obraca się wokół muzyki. Jeden z jej ulubionych zespołów, The Icarus Account, za kilka godzin ma występ, lecz nie stać jej na bilet. Nigdy o nich nie słyszałem. Ile mogą kosztować bilety? Przez chwilę jest cisza, a potem słyszę gitary akustyczne. Z początku cicho – pewnie puszcza muzykę ze swojego telefonu – potem wchodzi wokalista, śpiewając o dziewczynie, która „zawsze ubiera się na żółto, gdy czuje się sobą”. To jedna z piosenek jednocześnie wesołych i smutnych. Gdy się kończy, czekam z nadzieją, że usłyszę następną. Na próżno.

– Zobaczymy się w piątek na wielkim podsumowaniu pierwszego tygodnia w szkole. W tym samym miejscu i o tej samej porze, Nonni. – Drzwi otwierają się ze skrzypieniem i do naszego cichego pokoju wpadają dźwięki z korytarza. – Ale będę punktualnie. Obiecuję.

Do zobaczenia, odpowiadam w myślach.

Stuknięcie drzwi informuje mnie, że dziewczyna wyszła. Czuję się jak w kinie, gdy na ekranie lecą końcowe napisy, i wiem, że zostało mi zaledwie kilka minut i będę musiał wrzucić do kosza pudełko po popcornie, wrócić do rzeczywistości i opuścić świat fantazji i bohaterów filmowych.

VIRGINIA

Mama miesza na patelni lepką żółtą masę z jajek, patrząc na mnie z nadzieją, gdy siadam ze szklanką soku pomarańczowego po przeciwnej stronie wyspy kuchennej.

– Chcesz trochę?

Potrząsam batonikiem muesli.

– Nie, dzięki.

– Udam, że nie zauważyłam, że nie ma twojego samochodu.

Patrzy na mnie, jak patrzyłaby pewnie większość mam, które mają zamiar rozpocząć przesłuchanie siedemnastoletniej córki. Tylko że moja mama nie jest podobna do większości mam, więc tylko lekko się uśmiecha i miesza jajka.

Chce wierzyć, że za zniknięciem mojego zielonego forda focusa kryje się historia dzikiego młodzieżowego buntu. Nie mówi tego wprost, myślę jednak, że w głębi duszy, podobnie jak Nonni, pragnie, bym miała równie niezależny charakter i odwagę, by chociaż raz spróbować czegoś innego, zamiast jak ojciec wykazywać się praktycznością. Nie mogę narzekać, bo mam mnóstwo swobody, chociaż rzadko z niej korzystam. Nie należy też do tych dziwnych mam, które uważają się za przerośnięte nastolatki. Po prostu ma mnóstwo kłopotów, więc staram się ją przekonać, że nie jestem jednym z nich.

– Naprawdę nie proszę o wiele, Virginio, jedynie…

Żebyś choć raz wróciła do domu pijana.

Żeby ktoś złamał ci serce.

Żebyś była taka jak ja w twoim wieku.

– O pełną informację – kończę zdanie z szerokim uśmiechem.

– Tak. – Celuje we mnie szpatułką, ale uśmiecha się. – Chyba nie proszę o zbyt wiele.

Wciąż ma na sobie jasnoniebieski strój pielęgniarki upstrzony malutkimi plamkami. Zastanawiam się, czy są to jakieś resztki jedzenia, czy też czyjś płyn ustrojowy.

Fuj!

– Nie ma o czym mówić. Steve nawalił się podczas próby. Znowu. – Wzdycham. – Zostawiłam samochód u Logana, żeby móc go odwieźć. Teraz jestem zależna od jego samochodu. To wszystko, pani detektyw. – Niemal słyszę, jak z każdym nudnym słowem wychodzącym z moich ust nadzieje mamy pryskają niczym bańki mydlane.

– Więc Logan przyjedzie po ciebie?

– Jak zwykle.

Mój najlepszy przyjaciel Logan przyjeżdżał po mnie, zanim jeszcze nauczył się prowadzić samochód. Przez całe liceum jego starszy brat Drew kazał nam siadać z tyłu i grał rolę szofera. Logan powinien już tu być.

– Nie widziałam go ostatnio. Wszystko w porządku?

Potakuję.

– Robi się późno.

Z powodu Święta Pracy szkoła zaczyna się we wtorek. Mamy z Loganem taki wtorkowy rytuał, który ma już dwuletnią tradycję. Dzień Pączków. On przyjeżdża po mnie przed czasem i jedziemy do Bunnsa, jedynej cukierni w Riverton. Napełniamy pudełko pączkami z dżemem, z lukrem i różnymi posypkami, a także takimi w kształcie warkocza. Pojawiamy się na pierwszej lekcji niczym zbawcy pączkowi. Ale dzisiaj, gdy przypada już trzecia rocznica naszej pączkowej tradycji, nie słyszę pięć minut przed czasem klaksonu czerwonej hondy. Nie odbiera też komórki, chociaż dzwoniłam już siedem razy i wysłałam piętnaście SMS-ów.

Teraz mogę już oficjalnie powiedzieć, że się denerwuję.

– Podwieźć cię?

Mama pracuje na trzecią zmianę w osiedlu senioralnym Lake Terrace, gdzie mieszka Nonni, i rano wraca do domu, żeby przygotować mi śniadanie. Wiem, że wolałaby posłuchać, jak jej podopieczni śpiewają piosenki z musicali podczas seansów karaoke, niż zostawać dłużej, ale upiera się na wspólne ze mną śniadania. Mimo że jem tylko kilka łyżek tego, co przygotowuje. To jedna z nielicznych, wspólnie spędzonych chwili w tygodniu.

– Poradzę sobie, mamo, nie martw się. Pojadę ze Steve’em, jeżeli będę musiała. – Proszę, proszę, proszę, żebym nie musiała. – Kiedy tata wraca do domu?

Mama nie odrywa wzroku od kleistej żółtej papki na patelni.

– W niedzielę rano. W sobotę ma spotkanie.

Stara się panować nad irytacją w głosie, ale nie nad mimiką twarzy. Gdy jest zdenerwowana, robią jej się malutkie zmarszczki wokół oczu.

Tata pracuje od poniedziałku do piątku w Chicago. Ma małe mieszkanie pod miastem i codziennie dojeżdża do kancelarii prawniczej. Przed dwoma laty, gdy kłótnie rodziców nasiliły się, sprzedali nasz dom przy plaży. Dom, w którym się wychowałam. Mama poszła do pracy, a tata zatrudnił się w dużej kancelarii w mieście. Zrezygnował z czasu dla rodziny na rzecz wyższej pensji. Nie rozmawiamy o tym, bo każda wzmianka o dziwnej sytuacji życiowej taty wywołuje u mamy zmarszczki wokół oczu. Z powodu nieobecności taty w domu kłótnie się skończyły, lecz wraz z nimi skończyło się nasze dawne życie rodzinne.

W końcu sama jadę do szkoły. Logan pewnie leży martwy w kanale. Albo umiera na jakąś chorobę mózgu, którą złapał podczas kąpieli pod prysznicem z całą bandą spoconych chłopaków po lekcji wuefu. Nikt nie opuszcza pierwszego dnia w szkole. To nienormalne. Co więcej, Logan nie przegapiłby okazji zjedzenia pączków. Chłopcy są pod tym względem szczęściarzami, mają taką przemianę materii, że mogą jeść, co chcą, i nosić luźne ciuchy.

Na pierwszej lekcji rachunku różniczkowego z panem Flanaganem siedzę w trzecim rzędzie, spoglądam na zegarek i bębnię palcami po lśniącym blacie ławki.

Sytuacja taka jak ta – siedzenie w klasie i zastanawianie się, czy Logan postanowił mnie w końcu znienawidzić – nie zdarzyłaby się, gdybyśmy nie zdecydowali się na luźny związek. Co prawda trwał jedynie dwa letnie miesiące i skończył się, tak jak zaczął, za obopólną zgodą (powiedzmy), wciąż się zastanawiam, czy relacje między nami uległy zmianie. Czy sarkastyczne komentarze Logana naprawdę są sarkastyczne i czy naprawdę tak myśli, gdy mówi: „Czasami jesteś zimną suką, Vee”. Mówił tak do mnie setki razy, lecz nagle zastanawiam się, czy nie jest to osobisty przytyk. Czuję się dziwnie, mówiąc o innych chłopakach. Czy to okrutne z mojej strony? Czy on coś do mnie czuje? Dotąd sądziłam, że nie, ale teraz nie wiem. Chyba zaczynam wpadać w paranoję. Dwa miesiące uprawiania seksu bez zobowiązań nie były warte stresu i niepewności, jakie potem nastąpiły.

Gdy postanowiłam zakończyć ten układ, powiedziałam mu, że nie chcę wiązać się na dłużej. Co jest po części prawdą. Moi rodzice byli parą w liceum. Mama poszła za tatą do college’u, ale nie mieli środków na studiowanie prawa i pielęgniarstwa jednocześnie, więc mama podjęła pracę, a tata studiował. Wspierała go. Gdy skończył prawo, ona miała zacząć swoje studia, ale wtedy pojawiłam się na świecie ja. Teraz tata jest grubą rybą w kancelarii, a mama pracuje w gównianych godzinach. Skończyła pielęgniarstwo w zeszłym roku, gdy tata przeniósł się do miasta. Bez niczyjej pomocy. Wiele razy opowiadała mi historię ich miłości, lecz ja umiałam czytać między wierszami i miałam okazję oglądać jej dalszy ciąg, i to z pierwszego rzędu. Poświęciłaś dla niego swoje marzenia i co dostałaś? Ale gdy powiedziałam Loganowi, że nie chcę się wiązać, spanikowałam. Bo nie chciałam być z nim w związku, ale nie wiedziałam, jak to powiedzieć.

Za trzy minuty dzwonek zasygnalizuje początek ostatniego roku w szkole, a ja wciąż nie mam pączków i przyjaciela. Tak na marginesie, to nigdy dobrowolnie nie przyszłabym do szkoły w ostatniej chwili pierwszego dnia. Uwielbiam przesiadywać na korytarzu, słuchać wakacyjnych plotek, przyglądać się starannie dobranym strojom. W korytarzach skrzypią nowe buty, a klasy pachną jak nowe dżinsy. Ale gdyby to zależało od Logana, przyszlibyśmy w ostatniej chwili, gdy dzwoniłby już dzwonek. Różnimy się niemal we wszystkim. I nie chodzi o to, że on jest superpopularnym muzykiem, a ja towarzyskim zerem. On jest, a ja nie. Nie jestem cheerleaderką czy gwiazdą sportu, ale jestem dla wszystkich miła.

Gdy byłam dzieckiem, moje przyjęcia urodzinowe odbywały się na naszej prywatnej plaży – wtedy mieliśmy jeszcze prywatną plażę – i zapraszałam na nie całą klasę. Nie dlatego, że rodzice mi kazali, po prostu chciałam, żeby mnie lubili. Łatwo nawiązuję znajomości i chociaż nie mam już domu przy plaży, ludzie nadal mnie lubią. Nie obrażam nikogo i nie dramatyzuję. Zdziwilibyście się, jak daleko można z tym zajść w małym miasteczku. Pomaga również to, że większość moich przyjaciół to chłopcy.

Tak więc Logan i ja dorównujemy sobie, jeśli chodzi o popularność. Za to różnimy się pod każdym innym względem. Ze swoimi sarkastycznymi komentarzami i niekiedy bolesnym piętnem uczciwości Logan należy do tych, których albo się kocha, albo nienawidzi.

Z Loganem jest tak, że gdy cię wybiera, czujesz się niesamowicie. Jak słuchając jednej z tych elektronicznych piosenek, masz wrażenie, że za chwilę eksplodujesz i szyby w samochodzie popękają. Logan wybrał mnie w trzeciej klasie i odtąd siedzieliśmy razem w autobusie. Teraz siedzę na pierwszej lekcji rachunku różniczkowego w pierwszym dniu szkoły i zaczynam ostatni rok nauki. Dochodzi 7:54, gdy drzwi klasy otwierają się i wchodzi Logan. Moje nerwy zaczynają się uspokajać, gdy dostrzegam wielkie pudło z pączkami, które trzyma w ręku.

W skali jeden do dziesięciu mój gniew oceniłabym na bardzo przyzwoitą siódemkę. Szkolna paplanina otacza mnie jak biały szum. A ja czuję palący żar za uszami, gdy wbijam wzrok w tył głowy Logana. Chciałabym go w myślach skrócić o głowę, bo Dzień Pączków miał być wyłącznie naszą sprawą. Obiecał mi, że nic się pod tym względem nie zmieni.

Liczba uczniów w klasach o rozszerzonym poziomie jest zawsze mała, a na ostatnim roku jest nas w sumie tylko siedemdziesiąt osób. Dlatego pan Flanagan nie zawraca sobie głowy sprawdzaniem listy obecności, w końcu ma tylko dwanaście nazwisk, które teraz przebiega wzrokiem, po czym wyczytuje nazwisko.

– Cameron Fuller? – Patrzy na koniec klasy, usiłując odnaleźć osobę o nieznanym nazwisku. My robimy to samo.

To pewnie pierwszy dzień Camerona Fullera w liceum w Riverton, ale ja widzę go nie po raz pierwszy. Przez całe lato pracowałam na plaży i codziennie widywałam tego chłopaka. Zawsze z deską surfingową, zawsze sam. Przeważnie pływał na desce, nawet nie próbując na niej stanąć. Po prostu dryfował z prądem. Nigdy nie podszedł do żadnej z dziewczyn, które nieustannie kręciły się wokół jego ręcznika, dając wyraźne znaki, że są chętne i dostępne.

Najwyraźniej jest terrorystą.

Terrorystami nazywamy tysiące turystów, którzy każdego lata zjeżdżają do Riverton, okupują restauracje i plażę i terroryzują miejscowych szybką jazdą. Miejscowi wiedzą, że sklep z deskami surfingowymi w śródmieściu to pułapka na turystów. Fale odpowiednie do surfowania pojawiają się tu jedynie podczas burz, a kto chciałby surfować po jeziorze podczas burzy? Śmierć od uderzenia pioruna w niekompletnym stroju? Nie, dziękuję.

Teraz siedzi w mojej klasie na pierwszej lekcji i najwyraźniej nie jest terrorystą.

Wszystkie głowy odwracają się w jego stronę. Moja również. Sprawia wrażenie smutnego, chociaż uśmiecha się i unosi dłoń w nieśmiałym pozdrowieniu. Ciemna opalona twarz robi się blada jak jego jasne włosy. Sprawia wrażenie chłopaka, który powinien być pewny siebie. Fajnie wygląda, jak studenci z broszur informacyjnych – z szerokimi ramionami, w dobrze dobranych ciuchach i z rozwianymi włosami. Jakby przed chwilą wyszedł z biblioteki i szedł do stołówki.

– To ja – odpowiada z rękami skrzyżowanymi na ławce. Poważnieje, gdy wszystkie oczy odwracają się od niego. Wszystkie z wyjątkiem moich. Nie odrywam od niego wzroku, lecz natychmiast odwracam głowę, gdy napotykam spojrzenie intensywnie zielonych oczu. Nigdy nie widziałam tak smutnych oczu.

Pan Flanagan macha rękami jak dyrygent.

– Wszyscy razem.

– Cześć, Cameron – odzywa się chór monotonnych, pozbawionych życia głosów.

Do naszego liceum tak rzadko przychodzą nowi uczniowie, że traktowani są jak celebryci. Podczas przerwy obiadowej o Camerona z pewnością upomni się jedna z klasowych panien do wzięcia i pewnie dostanie zaproszenie od którejś z naszych znakomitych drużyn sportowych. Jest muskularny, ale nie zwalisty, i nie ma licznych ran na głowie, więc mogę przypuszczać, że będzie to drużyna koszykówki lub piłki nożnej. Nauczyciele niemal rozwijają czerwony dywan i muszę powiedzieć: „Cześć, Cameron” na trzech kolejnych lekcjach. Za każdym razem chłopak sprawia wrażenie, jakby miał ochotę zwymiotować, gdy wszyscy na niego patrzą, a potem na jego twarzy pojawia się wyraz ogromnej ulgi, gdy przestają się na niego gapić.

Trochę mnie fascynuje ten nowy uczeń liceum rivertońskiego, bo jest kompletną anomalią życia szkolnego. Cameron Fuller w ogóle nie stara się do niego dopasować. Z nikim nie rozmawia i nawet nie próbuje dołączyć do jakiejś grupy społecznej. Na każdej lekcji siada na końcu sali, czasami kilka ławek dalej od najbliższej osoby, nic nie mówi, ale sprawia wrażenie, jakby interesowało go wszystko, co się wokół niego dzieje. Milczy, ale obserwuje. Widać to po sposobie, w jaki patrzy na tych, którzy mówią. Słucha, obserwuje i zapamiętuje. Może po prostu mierzy wszystko wzrokiem i wybiera najlepszą opcję. Ja tak bym robiła.

Pojawił się w stołówce podczas przerwy obiadowej, omiótł ją spojrzeniem, po czym zniknął. Przez cały dzień nie wypowiedział jednego słowa oprócz obowiązkowego przedstawienia się, nie widziałam też, żeby z kimś rozmawiał. Z jednym wyjątkiem. Gdy mijałam go na korytarzu w drodze na chemię, stał z Jenną Mills na skrzyżowaniu korytarzy prowadzących do przedostatnich i ostatnich klas. Jenna trzymała w ręku podkładkę z jakąś listą, więc pewnie zbierała podpisy, ale nie wiem po co, bo nikt się przy niej nie zatrzymywał. Tylko on. Chłopak, który odzywał się tylko na polecenie nauczyciela. Ciekawe, co go w niej zaciekawiło, chociaż to oczywiste, gdy na nich spojrzeć.

Jenna ma krótkie sterczące włosy z wielkimi niebieskimi pasmami, które widać, jeśli się popatrzy pod odpowiednim kątem, bo są opalizujące. Zawsze ma na sobie coś czarnego, dzisiaj jest to bluzka. Do tego czerwone legginsy i gruba warstwa czerwonego błyszczącego cienia na powiekach. Przypomina mi obłąkaną wróżkę Dzwoneczek z Piotrusia Pana. Patrząc na białą rozpinaną koszulę i jasnoniebieskie płócienne szorty Camerona Fullera, trudno nie zauważyć kontrastu między nimi. Gdy go mijam, zdejmuje z tablicy informacyjnej wiszącej za Jenną ulotkę o występie zespołu Melon Ballers i wrzuca ją do plecaka. Zobaczę go w barze? Kiwa głową i odchodzi z tym samym smutkiem w oczach. Może jemu też ktoś ukradł pączki.

CAMERON

To bolesne. Jakby ktoś przeciągnął kluczem po moim pięknym nowym samochodzie. Każda lekcja to nowy początek, nowe przedstawienie, nowe morze wgapiających się oczu. Gdy po przerwie obiadowej przychodzi czas na angielski, mam nerwy w strzępach i modlę się, żeby moi koledzy byli głuchoniemi. Albo żeby nauczyciel zlitował się nade mną i kazał nam pisać jakiś esej na pięćset słów lub coś w tym rodzaju. Cokolwiek, żeby tylko odciągnąć ich uwagę od najciekawszej nowinki pierwszego dnia szkoły, jaką bez wątpienia jestem ja.

Zostały mi jeszcze trzy godziny, a ja marzę tylko o jednym, żeby wrócić do mojego mieszkania. Moje mieszkanie. Dwa miesiące temu – tydzień po tym, jak skończyłem osiemnaście lat – przez cały weekend oglądałem domy i mieszkania w Riverton. Gdy w końcu wszedłem do tego niedaleko plaży, poczułem, że mam ochotę usiąść w starym fotelu i tak zostać. Wiedziałem, że wreszcie znalazłem swoje miejsce. Pokoje są umeblowane w stylu lat siedemdziesiątych i dają poczucie swobody.

Każdy pokój jest w innym odcieniu niebieskiego. Salon wygląda jak ocean w południe – niepokojąco jasny i jednocześnie dziwnie uspokajający. Zupełnie jakby otaczały mnie ściany wody, jakbym mieszkał w akwarium. Pasy, które biegną nad i pod białymi szafkami w kuchni, są ciemne, prawie granatowe, a dwie sypialnie mają jasny, pudrowy odcień, pasujący raczej do pokoju małego chłopca. Postanowiłem, że je przemaluję, lecz dotąd tego nie zrobiłem. Gdy zobaczyłem ten błękit, wydawał się w porządku. Nie przypominał domu rodzinnego lub tego, w którym mieszkałem z wujem i ciotką. Mieszkanie wydaje się kompletnie… inne. Przypomina mi ocean i dom, ale bez tych fragmentów życia, od których musiałem uciec.

Właściciel patrzył na mnie, jakbym chciał zmienić to miejsce w laboratorium albo hodować w nim marihuanę, ale trzy lokale w budynku i kasa musiały go przekonać.

– Trzymaj się z dala od sąsiadów, synu – powiedział, wcisnął mi w dłoń błyszczące klucze i zniknął z gotówką.

Klucze niemal krzyczały do mnie: „Jesteśmy twoim biletem wstępu, Cameron. Przepustką do krainy anonimowości, gdzie nikt nie będzie się nad tobą użalał”.

A teraz siedzę na czwartej lekcji angielskiego i spełniam swoje marzenie. Po obowiązkowym przedstawieniu (podczas którego znowu muszę paradować przed poznanymi już wcześniej uczniami) pani Willard, wysoka, koścista kobieta, zaczyna spacerować po klasie. Jej długie, czarne włosy błyszczą tak mocno, że wyglądają jak mokre. W ręku trzyma zniszczone kartonowe pudełko. Wyjmuje z niego małe czarne notesy i kładzie każdemu na ławce. Przypominają dziecięce notesiki do zapisywania wygłupów robionych w sklepach spożywczych.

– To będą wasze dzienniki – mówi schrypniętym głosem palacza.

Klasa wydaje jęk niechęci, na co pani Willard odpowiada szerokim uśmiechem.

– Uczę od dwudziestu lat – mówi i przewraca oczyma, nie przerywając chodzenia. – Nie dam się nabrać na te wasze gierki. – Unosi w górę palec. – Przez tydzień będziecie pracować nad studium charakterologicznym. Wybierzcie kogoś, kogo możecie stale obserwować. Przyjaciela, członka rodziny, kogoś, kto pracuje w miejscowym sklepie. Trenera lub przyjaciela rodziny. Sami zdecydujecie. – Chodzi po klasie w układzie po osiem kroków, lekko klaszcząc w dłonie. – Będziecie zapisywać wszystko, co zdołacie: ich nawyki i zwyczaje, ich przekonania, fizyczny wygląd. Aspiracje i konflikty wewnętrzne… Nie pomijajcie żadnego, nawet najdrobniejszego szczegółu, żadnego, nawet najbardziej trywialnego faktu. Oczywiście będzie łatwiej, gdy wybierzecie kogoś, kogo często widujecie. Kogoś, kogo znacie lub chcielibyście poznać.

Potem puszcza do nas oko. Jestem pewien, że przynajmniej jedna osoba w klasie gwałtownie wciąga powietrze w płuca. Jeżeli nie ma prawa zabraniającego nauczycielom mrugania do studentów, należy je ustanowić. Bo to jest odrażające. Jak facet w długim płaszczu częstujący cukierkami na placu zabaw.

– Panowie, może to dobra pora dowiedzieć się czegoś więcej o młodych damach, którymi jesteście zainteresowani.

Czyżby zachęcała nas do stalkingu? Kilka dziewczyn rozgląda się wokół siebie nerwowo. Wciąż śmieję się w duchu z tego oka. Co to za szkoła?

Pani Willard zapisuje na tablicy temat pracy:

Opis wad i zalet na przykładzie wybranej osoby.

Coś dla mnie. Po prawie rocznej obserwacji jako chorego psychicznie jestem gotowy zostać obserwatorem. Chociaż raz moje życie nie będzie otwartą księgą kartkowaną przez wszystkich nauczycieli i uczniów do specjalnie oznaczonej strony, na której moje życie całkowicie się zmieniło. Będą wiedzieli tylko to, co im powiem. Nie będą mieli szansy poznać mojej gorszej wersji dawnego ja. Otwieram notes. Gdy pani Willard wymienia listę książek i zadań, które nas czekają, ja zapisuję wszystko, co wiem o Ginny.

Wygląd fizyczny: Szczupła, o nogach jak „kloce”. Kolorowe włosy?

Zwyczaje i nawyki: Uszczypliwa. Odważna. Pewna siebie.

Talenty: Straszy babcię. Nastawiona optymistycznie nawet w domu opieki. Muzykalna.

Problemy: ?

VIRGINIA

Siedzę w pokoju Logana, jak robię to każdego dnia po szkole. Nie zadano nam wiele, ale i tak przyniosłam wszystkie książki. Potrzebuję odpowiedniej wymówki, jeżeli sytuacja stanie się niezręczna. Logan przyniósł mnóstwo przekąsek i teraz ustawia przede mną miski i puszki. Na moich kolanach leży otwarty podręcznik do psychologii. Przerzucam kartki, a przed oczyma przebiegają mi słowa – Pawłow, Rorschach, poznawanie, Freud – lecz nie umiem skupić się na tekście. Logan siada na podłodze obok mnie, nie pozostawiając mi swobody ruchu, i obejmuje rękoma kolana. Nie jestem pewna, czy powinnam się odsunąć. Dotąd nie mieliśmy z tym problemu, lecz teraz wszystko stanęło pod znakiem zapytania.

Logan trąca mnie ramieniem.

– Chcesz się kochać?

– Bardzo zabawne. – Rzucam w niego preclem. Śmieje się, lecz ja wciąż nie jestem pewna, czy pyta żartem, czy na serio.

Trzy tygodnie temu już byśmy się kochali. Dwa tygodnie temu powiedziałam mu, że nie możemy tego ciągnąć. Sytuacja zrobiła się dziwna. W głębi duszy zawsze zastanawiałam się nad tym, co nas łączy. Czy on myśli o mnie w ten sposób (nadal tego nie wiem), czy moglibyśmy być dla siebie kimś więcej (nie sądzę), czy chcę tego (myślałam, że chcę). Bez względu na to, ile razy to wałkowałam, chyba zawsze wiedziałam, że nasz związek nie potrwa długo. Wykończylibyśmy siebie nawzajem. Ale tej wiosny, gdy zerwałam z Tobym Mentonem, z którym chodziłam od dziesięciu miesięcy, królem wszystkich dupków, postanowiłam, że kończę z chłopakami z liceum. Zaczekam na chłopców z college’u. Chłopców, którzy nie uważają, że kochanie się na tylnym siedzeniu minivana matki jest sexy albo że powinnam być siedemnastoletnią dziewicą i jednocześnie ambitną gwiazdą porno.

Kilka miesięcy temu, gdy Logan chyba po raz tysięczny spytał żartem: „Chcesz się kochać?”, pomyślałam: czemu nie? Przez chwilę było wspaniale. Bez zobowiązań, zabawnie i wygodnie. Dopóki się nie popsuło. Bez ograniczeń i zasad. Czasami trzymał mnie za rękę w miejscu publicznym lub próbował pocałować. Innym razem nie zwracał na mnie uwagi i to też mnie martwiło. Mimo że nie chciałam być jego dziewczyną. Zbyt często zaczęłam myśleć o tym związku bez zobowiązań. Wiedziałam, że to musi się skończyć. Żeby ocalić moje zdrowie psychiczne i naszą przyjaźń.

Odepchnij mnie, przyciągnij mnie, weź mnie lub rzuć. (…) Jestem, jaka jestem, i nie mogę być taka jak oni, zabrzmiały mi w głowie słowa piosenki. Zaczęłam nucić melodię i chwyciłam notatnik. Melodia pojawia się w mojej głowie jak gorączka – nagle i nieoczekiwanie. W jednej chwili jest cisza, a w następnej pojawiają się słowa, nuty i magia, która mnie otacza.

Logan patrzy na mnie, sądząc, że może zmieniłam zdanie w sprawie sesji łóżkowej.

– Piosenka?

Kiwam głową. Od miesięcy nie napisałam nowej. W każdym razie takiej, którą mogłabym się podzielić z innymi. Moje myśli krążyły wokół naszego związku, tekst był zbyt dosłowny, żeby przedstawić go zespołowi, czy byli przyjaciółmi, czy nie. Logan sięga po gitarę, siada na stołku przede mną, a ja zapisuję słowa. Podaję mu pierwszą linijkę, a on zaczyna szarpać struny i tworzyć muzykę. Ja zaś przelewam moje uczucia na papier, linijka za linijką. Piszemy, nucimy i gramy. Kilka godzin później mamy początek piosenki. Pozwalam Loganowi dokończyć ją, lecz po powrocie do domu – w ciszy własnego pokoju – układam do słów swoją melodię. Tylko dla siebie.

ROZDZIAŁ TRZECI

TERAZ

CAMERON

Gdy Vee w końcu wyzwala się z ramion Logana, idzie do części sypialnej i rzuca torbę na łóżko naprzeciwko mojego. Najdalej od tego, na którym siedziałem, gdy przyjechała. Wiem, dlaczego to zrobiła. Nie będzie zachwycona, gdy zorientuje się, że to łóżko nie jest moje. Będzie spała niecały metr ode mnie. Przez trzy miesiące. To fantastyczna nowina albo pomysł najgorszy ze wszystkich. Nie umiem zdecydować, bo nie mogę otrząsnąć się z szoku, że tu jest. I wygląda jak inna wersja dziewczyny, którą znałem. Nadal ma długie włosy, tylko teraz znacznie gęściejsze i jaśniejsze. Ale nie chodzi o to, że zmieniła się zewnętrznie, ona zachowuje się inaczej. Jakby nie krępowały ją żadne więzy.

Logan stoi przy swoim łóżku, naprzeciwko łóżka Andersa.

– Masz zamiar przesiedzieć tam całą drogę, Vee? – pyta.

– Będę z wami przez cały czas. Ale przyda mi się trochę prywatności.

Unika mojego wzroku, ale mówi dokładnie tak, jak pamiętam. Jak nagrana w mojej głowie płyta. Podchodzę do swojego łóżka, zastanawiając się, czy wścieknie się, gdy zobaczy, kto jest jej sąsiadem. Spuszczam głowę i daję nura na łóżko, czekając na burzę. Może jestem kretynem, ale nie mogę się doczekać, by mieć to już za sobą. Im szybciej zacznie wrzeszczeć i powie mi, jak bardzo mnie nienawidzi, tym szybciej będziemy mogli przejść do następnego etapu. Tylko nie wiem jakiego. Nie wiem nawet, czy mnie nienawidzi, co podejrzewam, czy w ogóle nic o mnie nie myśli. Czy jest szansa, byśmy mogli zostać przyjaciółmi? Zakładam ręce za głowę i czekam na jej reakcję. Może zmusi któregoś z chłopaków, żeby się z nią zamienił. Albo mnie każe się przenieść.

Zamiast tego otwiera torbę i zaczyna wyjmować książki i pisma i układać je na małej półce przymocowanej do ściany. Gdy kończy, uśmiecha się z trudem, zaciąga niebieską zasłonkę i bez słowa wychodzi.

Gdy pół roku temu Logan odnalazł mnie na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles i zaprosił, bym grał w Your Future X, wiedziałem, że od czasu do czasu usłyszę o Vee. Może będę musiał wykonywać teksty, które napisała. Powiedziałem sobie, że dam radę, że to był tylko głupi szkolny romans. A odczuwałem go tak intensywnie, bo pierwszy raz się zakochałem i było to coś nowego i ekscytującego. No i co z tego? Doszedłem do siebie. Tylko nie spodziewałem się, że znowu ją zobaczę. Nie mówiąc o spędzeniu razem, w jednym autobusie dwunastu tygodni. Wiem, że nie powinienem tak reagować, ale bardzo zdenerwował mnie jej widok. Zaniepokoił i wprawił w zakłopotanie. Całymi miesiącami zastanawiałem się, jak ją odzyskać, a przez kolejny rok zmieniałem dziewczyny jak rękawiczki, żeby przekonać siebie, że Vee wcale nie była taka wyjątkowa. Dlaczego nie jest w Chicago? Mógłbym ją spytać, ale bez względu na to, co robimy lub dokąd idziemy, starannie mnie unika, chociaż jest tak blisko.

Wytrzymałem dwie noce, śpiąc zaledwie półtora metra od niej. Starałem się nie myśleć o tym, jak ją całowałem, jak dotykałem jej gorącego ciała, spałem w tym samym łóżku. Jak wyglądała na plaży o północy w mokrym ubraniu. Cholera. To będzie dwanaście najdłuższych tygodni w moim życiu. Oczywiście dwanaście tygodni to marzenie. Nie wystarczy pokonać jedenastu kapel, żeby dojść do finału, musimy się też modlić, żeby w ogóle nie odwołano całej imprezy. Podsłuchałem, jak nasz kierowca rozmawiał z żoną przez telefon i powiedział, że to głupi pomysł i że za kilka tygodni wróci do domu. Mam nadzieję, że się myli. Przejście choćby przez kilka etapów podniosłoby nas na wyższy poziom. Moglibyśmy grać w większych klubach, może nawet odbyć własne tournée. Nie w takim autokarze jak ten – pewnie nawet nie w autokarze – ale w furgonetce też byłoby super.

Vee wychodziła z siebie, żeby powitać każdego nowego członka zespołu – przepraszam, każdego nowego chłopaka – który w ciągu ostatnich dwóch dni wsiadł do autokaru. Wszyscy są dla niej mili. Nic dziwnego. Wszyscy kochają Vee, to norma. Czy ma tego świadomość, czy nie, ale jest w niej coś, co sprawia, że ludzie czują się przy niej swobodnie. To ludzka wersja tabletki uspokajającej. Jesteśmy w drodze od trzech dni. Jedziemy do Houston, a jedyną osobą, której Vee unika, jestem ja. Zawsze wyobrażałem sobie, jak będziemy rozmawiali o przeszłości, ale Vee najwyraźniej nie chce, żebyśmy chociaż przez dziesięć sekund byli sami.

Podczas krótkiego postoju w Fort Worth dochodzę do wniosku, że pewnie nigdy nie uda mi się dopaść jej samej, ale muszę się o to postarać. Trzeba to wreszcie załatwić i skupić się na tym, po co tu przyjechałem. W małym przydrożnym barze siedzę dwa miejsca od niej, między Loganem a ścianą wykładaną kafelkami. Jest dziesiąta, a my jemy już obiad. Wygląda na to, że podczas tras koncertowych nie dba się o normalne pory posiłków. Zaopatrujemy się w jedzenie w czasie postojów i na stacjach benzynowych. Potem podgrzewamy gotowe dania na małej kuchence w autokarze. Porządny posiłek jemy raz dziennie, gdy autokary zatrzymują się na dłużej. Na szczęście kierowcy też muszą jeść.

Naprzeciwko mnie siedzi Anders wciśnięty między Reese’a i Paxa, wokalistę grupy Caustic Underground. Przed nimi leży mapa i Pax rysuje na niej grubym czerwonym flamastrem trasę naszego tournée. Najpierw na południe, potem do Nashville, zawracamy do Nowego Jorku, przecinamy Środkowy Zachód i na koniec lądujemy na Zachodnim Wybrzeżu. Dwanaście miast w dwanaście tygodni.

– Powiedz, Vee, na wizytę w którym mieście cieszysz się najbardziej? – pytam lekkim tonem. Nic groźnego. Żadnych podtekstów.

Cisza.

Czuję, jak Logan ją trąca.

– Och. Chyba w Nashville. – Trzy słowa. – Mogę prosić sól? – Mówi cicho. Jestem pewny, że zwraca się do Logana, ale nie pozwolę jej tak łatwo się wykręcić. Chwytam szklaną solniczkę, zanim ktokolwiek ma szansę po nią sięgnąć, i podaję. Nie robi nic, żeby ją wziąć. Czeka, aż Logan wyjmie mi ją z rąk i jej poda. – Dzięki – mówi w przestrzeń obojętnym głosem.

– Bez urazy, ale przed Nashville są jeszcze Houston, Nowy Orlean i Atlanta – rzuca Pax od niechcenia, przesuwając palcem po mapie.

– Nie ma sprawy – odpowiada Reese, trącając go palcem w głowę. – Przekażemy ci pozdrowienia z Nashville, gdy będziesz siedział na kanapie.

Vee wybucha śmiechem, który wprawia mnie w irytację. Najwyraźniej Reese ją bawi.

– Co nasza nieszczera turystka zamierza zobaczyć w Nashville? – pytam, pochylając się w przód, żeby zobaczyć Vee.

Miesza jajka widelcem.

– Nic konkretnego.

Anders unosi wzrok.

– Bzdura. Przecież zrobiłaś szczegółową listę miejsc, które chcesz zobaczyć w każdym mieście.

Wybucham śmiechem. Zawsze miała wszystko zaplanowane. Do jakiego college’u pójdzie (w Michigan), co będzie robiła (zostanie specjalistką od reklamy).

Vee kręci głową, marszcząc nos, jakby Anders był idiotą.

– Teraz jestem spontaniczna – odpowiada i dodaje, patrząc na Andersa, chociaż wiem, że mówi do mnie: – Pewnie tego nie wiedziałeś, co?

Logan wbija nóż w jedną z parówek na talerzu Vee.

– Podobno tylko najlepsi pójdą za kulisy Ryman Audytorium².

Oczy Vee zapalają się.

– Nie ma mowy. Zawsze chciałam…

Logan przybija piątkę z Andersem.

– Tak myślałem – mówi, szczerząc zęby do Vee, która wali go w ramię.