Jina Bacarr

Perfumy Kleopatry

Rozdział 1

Ustronne miejsce nad jeziorem w pobliżu Berlina

29 kwietnia 1941 r.

Blondynki zawsze ściągały na niego kłopoty. Ona mogła sprowadzić na niego śmierć. Wysoka, z ciałem jak ze snu rzeźbiarza, z dużymi piersiami i uwodzicielskimi ruchami, jakich nie spotkał u żadnej innej kobiety. Szła lekko i zmysłowo, a biodra falowały jak w tańcu.

Postawny esesman z wydatnym nosem trzymał jej ramię w żelaznym uścisku.

– Rozbierz ją! – wrzasnął, popychając blondynkę ku niemu.

– Nie podniosę ręki na kobietę. – Nawet jeśli jest oszustką i kłamczuchą, dokończył w myślach. Przeszedł mu dreszcz po krzyżu, gdy oczy niemieckiego oficera przybrały groźny wyraz. Najchętniej rzuciłby się na niego, jednak stał nieruchomo z rękami na biodrach.

– Rozbierz ją! Teraz! – Nazista strzelił z pejcza tak blisko jego głowy, że prąd powietrza połaskotał skórę na karku. Poczuł, jak zalewa go fala gorąca. Przełknął, zakrztusił się śliną, która miała dziwny posmak. Jednak zachował zimną krew i odwagę. Bez wątpienia wielbiący siłę faszysta lubował się w okrutnych, wyuzdanych aktach, a teraz usiłował wywołać w nim zazdrość i sprowokować do rywalizacji. Dlaczego? Kto miałby ją wygrać?

– Jeśli nie chcesz posłuchać rozkazu niemieckiego oficera – powiedziała spokojnym, wyważonym głosem – sama ci pokażę, jak się rozbiera kobietę.

Rozpięła ozdobne guziki i otarła rękę, jakby wycierając lepki pot. Wężowym ruchem wyślizgnęła się z niebieskiej jedwabnej sukni, zrzuciła śnieżnobiałe czółenka, zdjęła nylonowe pończochy i podwiązki. Została w cielistej halce. Oddychała nierówno, mrużyła oczy w jaskrawym świetle słonecznym i czekała na jego reakcję.

– Chcesz, żebym cię przeleciał – stwierdził z niedowierzaniem.

– Tak.

– Więc po co te głupie gierki?

– Jest ciekawiej – odparła z uśmiechem.

– Zwariowałaś.

– Ja? To ty jesteś szalony, jeśli nie skorzystasz z okazji.

– Nie rozumiem. Po tym, co się stało w Kairze...

– To przeszłość – ostrzegła go spojrzeniem, by nie kontynuował tematu, a jednocześnie zwilżyła językiem wargi, co wyglądało jak wyraźna zachęta do pocałunku.

Wyciągnął ręce, by ją przygarnąć do siebie, ale zanim sięgnął talii, puściła się biegiem do jeziora i wspięła na wielki granitowy głaz tuż nad brzegiem wody. Tam jasnowłosa piękność wygięła się niczym syrena podczas słonecznej kąpieli. Piersi zakołysały się, a ona kusicielską pozą obiecywała, że pokaże mu wszystko. Odpowiedział uśmiechem. Prawdziwa nimfa, miękka, mokra i pachnąca morską wodą. Nie miał wątpliwości, że zanim skończy się ta dziwaczna wyprawa, będzie uprawiał seks z tą kobietą.

Uniosła ręce, jakby chciała sięgnąć nieba i rozpędzić wiszące nad nimi ciężkie chmury wojny. Rzuciła na niego urok i już nie byłby w stanie wycofać się, uciec. W tym zapomnianym przez ludzi zakątku panował niczym niezmącony spokój, jakby bogowie postanowili spełnić kaprys tej najady. Nie na długo.

Na palcu wskazującym nosiła pierścień z wielkim rubinem otoczonym perłami. Kamień zamigotał, gdy przesuwała dłonią po sobie, jakby już była naga. Koszulka przylegała do ciała jak druga skóra.

– Ostrzegam. – Zsunęła ramiączko z białego jak kość słoniowa ramienia. – W przeciwieństwie do tego, w co wierzy nasz niemiecki przyjaciel, nigdy nie spotkałam mężczyzny, który by mnie zdołał zaspokoić.

– Już kiedyś mi to powiedziałaś. Wtedy udowodniłem ci, jak bardzo się mylisz. Teraz też to zrobię.

– Obiecujesz?

Drugie ramiączko zsunęło się. Te powolne i dobrze zaplanowane ruchy miały sprawić, by wrząca krew odebrała mu zdolność racjonalnego myślenia. Kusiła go jak odaliska, ścisnęła piersi rękami, podkreślając piękny rowek między nimi. Zabrakło mu słów, ale nie zapominał, co o niej wie. Była kobietą obdarzoną precyzyjnym, niebezpiecznym umysłem. Używała mężczyzn do zaspokajania własnych żądz.

Gniew pulsował mu w żyłach, jakby płynęła w nich rtęć, na myśl o wyuzdaniu tej kobiety czuł metaliczny posmak w ustach, ale nie odpowiedział, gwizdnął tylko przeciągle. Uśmiechnęła się. Nie widać było po niej ani odrobiny zażenowania czy speszenia swoją zuchwałością.

– Wielu mężczyzn próbowało zaspokoić mój głód, ty też... – Przerwała, wiedząc, że oboje wrócili myślą do tamtej szalonej nocy w zadymionym nocnym klubie. – Żadnemu się nie udało.

– Nie rozumiem. Jaką, do diabła, prowadzisz grę? – Nabrał powietrza i ruszył w jej stronę, ale zanim zdołał ją pochwycić, ześlizgnęła się ze skałki z gracją mitycznej boginki i teraz stała przed nim w całej krasie, półnaga, długonoga, ekscytująca.

Odwróciła się plecami.

– Pomożesz? – spytała głosem gorącym jak pustynny wiatr.

Zamek wzdłuż kręgosłupa zapraszał, by go rozpiąć. Uwodziła go, pewna, że jej się nie oprze. Wróciła obsesyjna myśl o sprowadzeniu tej pięknej kobiety do roli erotycznej niewolnicy, na klęczkach obsługującej pana. Pragnienie, które prześladowało go od dwóch lat; od tamtej chwili, gdy ją po raz pierwszy zobaczył w Kairze. Piękność bez serca; nienawidził jej za to. Udowodniła mu to ponownie, gdy spotkali się w Londynie przed kilkoma tygodniami. Zadrżał, od jeziora powiało chłodem. Przypomniał sobie, że nie są sami. Obserwowała ich para niebieskich oczu, lodowatych i głodnych, śledząc każdy intymny gest. Przyczajony drapieżnik.

– Cała przyjemność po mojej stronie. – Rozpiął jednym szybkim ruchem. – I po twojej.

Odwróciła się powoli, poruszając ramionami, jakby tańczyła shimmy. Koszulka zsunęła się z piersi i bioder i opadła na ziemię jak jedwabna kałuża. Blondynka była wysoka, choć w tej chwili stała przed nim na bosaka. Pomyślał, jak dobrze będą wyglądały jej długie nogi, gdy obejmie go nimi w talii. Zrobiła krok w bok i przyjęła pozę modelki. Ręce na biodrach, jedna noga przed drugą, palcem stopy narysowała w powietrzu linię, jakby rzucając mu wyzwanie, by ją przekroczył.

Wstrzymał oddech. Była naga. Piękne, duże piersi, krągłe i jędrne. Duże sutki, brązowe i sterczące. Wąskie biodra. Płaski brzuch. Pochyliła głowę z pozorną wstydliwością. Przypomniał sobie, że często to robiła. Z jej spojrzenia wyczytał, że jest zadowolona z wrażenia, które na nim wywiera. To rozgrzało go do białości, podsyciło pożądanie w niepojęty wprost sposób. Dotąd uważał, że żądza jest jak letnia burza, rozpłomienia się w jednej chwili i równie łatwo przechodzi.

Teraz było inaczej. Mężczyzna mógł się zatracić w pożądaniu tej kobiety. Doskonale wiedziała, jak utrzymać go całymi godzinami w takim stanie. Długie włosy spadające na ramiona połyskliwą falą, ruchy pełne lekkości i gracji, jakby była tancerką na scenie. Jedną z tych dziewczyn, które tańczą w świetle reflektorów, przysłonięte tylko wachlarzami z piór. Budzą w mężczyznach najdziksze pragnienia, choć są tylko sceniczną iluzją.

Zrobiła parę tanecznych ruchów. Mógłby przysiąc, że jej skóra połyskuje, jakby była pokryta luminescencyjną substancją, jakby zapalił się nad nimi niewidzialny reflektor i oświetlił primabalerinę na scenie.

Będzie ścigał swoją rozkoszną ofiarę cierpliwie i bez pośpiechu. Cóż z tego, że stoją nad jeziorem, a każdy ich gest obserwowany jest przez czujne oko esesmana. Wokół rozciągają się lasy, nikt niepowołany nie przerwie tej wyrafinowanej gry seksu i kłamstw. Za Republiki Weimarskiej spotykali się tu naturyści, ale to było wcześniej, zanim brunatne koszule i wyznawcy swastyki położyli kres podobnym niewinnym igraszkom.

– Twoja kolej – rozkazała, kładąc mu ręce na ramionach, a rubin błysnął w słońcu.

Niezwykły pierścień znowu przypomniał mu o Kairze i o nieszczęsnym draniu, który go jej ofiarował. Nigdy nie poznał historii z tym związanej. Czy był jedną z ofiar, dał się ponieść pożarowi krwi, uległ kusicielce i przegrał? Czy obarczał ją winą za własne niepowodzenie? Czy każdego mężczyznę musiała doprowadzić do upadku?

A może tylko jego?

Spotkali się przypadkowo w hotelu „Adlon” w Berlinie. Kulił się w fotelu w lobby, zastanawiając się, w jaki sposób uniknąć aresztowania, gdy zobaczył ją na szerokich schodach prowadzących do głównego wejścia. Powołał się na dawną znajomość. Udała, że nie widzieli się nigdy w życiu.

– Jestem Amerykanką – stwierdziła. – Pomylił pan osoby.

Nie mogła wiedzieć, że groziło mu zatrzymanie przez gestapo, tortury, najpewniej śmierć. Czyby się tym przejęła? Wątpliwe. Później natknął się na nią w barze, gdzie piła drinki w towarzystwie oficera SS. Zdecydował się podejść do niej jeszcze raz. Przedstawiła go Niemcowi jako amerykańskiego kochanka, którego musi wyekspediować z Berlina przed powrotem szwedzkiego narzeczonego.

– Czemu nie uda się po prostu do amerykańskiej ambasady na Pariser Platz? – dopytywał esesman.

– Nie może wrócić do Stanów – wyjaśniała, prężąc się tak, by piersi uwydatniały się lepiej pod obcisłą jedwabną sukienką. – Grozi mu oskarżenie o morderstwo.

Niemiec odwrócił się i zmierzył go wzrokiem z dziwnym, taksującym uśmieszkiem na wydatnych bezkrwistych ustach. Odniósł wrażenie, że oficer interesuje się bardziej nim niż jego rzekomą kochanką, ale przypisał to własnej paranoi. Liczyło się tylko to, że zdawał się przełknąć wyjaśnienia o powiązaniach Amerykanina z przemysłem ciężkim, tak chętnie inwestującym w Niemczech, stąd ochrona jego dobrego imienia byłaby w gruncie rzeczy działaniem dla dobra Trzeciej Rzeszy. Esesman zasugerował, że jako pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych może użyć swoich wpływów i załatwić wizę w ambasadzie argentyńskiej, jeśli Amerykanka zgodzi się na postawione warunki.

Amerykanka? Przecież była poddaną brytyjską.

Chuck Dawn poznał ją jako angielską arystokratkę, zimną, wyrachowaną istotę, która zmienia kochanków jak rękawiczki. Ona wiedziała o nim niewiele, tylko tyle, że jest amerykańskim lotnikiem i szczerze jej nienawidzi. A zaczęło się tak dobrze. Spotkali się w klubie dla wybranej klienteli, dyskretnie schowanym w jednej z bocznych uliczek Kairu. Nie ukrywała, że pragnie się znaleźć w jego ramionach, natychmiast, jeśli to możliwe, i koniecznie bez odzieży. Sprawy przybrały fatalny obrót, gdy został oskarżony o brutalne morderstwo. Działał w stanie wyższej konieczności, ratując jej życie, ale policja nie dała mu wiary. Teraz, w Berlinie, groziła mu śmierć. To nie był dobry moment, by zajmować się prywatną wendetą. Gestapo deptało mu po piętach i nie powinien odkładać ucieczki na później. A jednak, wbrew zdrowemu rozsądkowi, został. Chciał się o niej czegoś dowiedzieć, a w gruncie rzeczy – choć sam przed sobą wolał się do tego nie przyznawać – chciał pójść z nią do łóżka. Pragnął jej. Znowu.

Zgodził się na jej grę. Wiza wyjazdowa za jedno popołudnie seksu. Znakomity sposób na wymknięcie się z pułapki, i to pod nosem Abwehry, niemieckiego wywiadu. Zanim się obejrzał, był już w drodze do miejsca potajemnych schadzek niemieckich naturystów, usytuowanego nad jednym z jezior w bezpośrednim sąsiedztwie Berlina. Mała plaża z trzech stron osłonięta była lasem, a od strony wody wysoką trzciną. Doprowadziła ich tu piaszczysta droga, w którą zjechali z szosy, tuż za urzędem pocztowym w jednej z anonimowych wiosek, tak podobnych jedna do drugiej. Było ciepło, więc okna samochodu – czarnego mercedesa z tablicami rejestracyjnymi świadczącymi o tym, że wóz jest własnością gestapo – były otwarte, a wiatr bił pasażerów po twarzy. Za przydrożnym straganem z owocami skręcili ponownie, przejechali pod wiaduktem, a potem przez bramę w płocie z drutu kolczastego. Tutaj Niemiec kazał im wyskoczyć z samochodu i z ubrań. Dodał jeszcze, że Chuck ma wyjątkowe szczęście.

– Akurat jestem w nastroju do takich zabaw. Bo inaczej...

Cóż, wiele osób usiłujących wydostać się z Berlina kończyło na gestapo. Nie było to miejsce przyjazne dla takich, którzy mają coś do ukrycia.

Chuck nie poznawał siebie. Musiał być szalony, że w ogóle się na to zgodził, a teraz było już za późno, by się wycofać. Przekonanie esesmana, że są kochankami gotowymi zrobić wszystko w zamian za wizę, było brawurowym posunięciem, ale wystawiło oboje na wielkie niebezpieczeństwo. Instynkt podpowiadał mu, że cała eskapada zamieni się w samobójczą misję, jeśli nie wykonają planu co do joty i będą się opierać przed uprawianiem seksu. Nie spodziewał się po partnerce takiej gotowości do zainicjowania erotycznej sceny, a teraz po prostu musiał podążyć w jej ślady. Inaczej nazista zastrzeli ich oboje.

Chuck potrzebował czegoś więcej niż szczęście, żeby wyjść z tego cało. Tymczasem wpatrywał się jak zaczarowany w partnerkę. W ciepłym popołudniowym słońcu wyglądała jak świetlista zjawa. W rozmowie z niemieckim oficerem deklarowała, że seks jej zobojętniał, ale w rzeczywistości pragnęła go z dziką żądzą i dążyła do niego z obsesyjnym uporem, zupełnie jak mężczyzna.

Nachylił się nad nią, przyciągnięty zapachem. Była to intensywna i zupełnie niepowtarzalna woń, od której kręciło się w głowie, przemawiająca silnie do zmysłów. Zapach korzenny i słodki, wabił go jak syreni śpiew.

W tej kobiecie są dwie sprzeczne istoty: płochliwa, ulotna fatamorgana oraz rozpustna, zmysłowa, nieokiełznana jawnogrzesznica. Jak jej dotrzymać kroku?

Przycisnął twarz do platynowych włosów i głęboko wciągnął rozkoszną woń. Obsypał delikatnymi pocałunkami kark, nie przestając szeptać lubieżnych słówek, zapowiedzi, co z nią zrobi za chwilę. Tymczasem badał palcami wilgotne wejście, gorące i śliskie. Ta kobieta była jak dojrzały do zerwania owoc. Podniósł rękę, połyskiwała w złocistym słońcu, jej soki były jak najsłodszy miód. Położył palce na jej suchych czerwonych wargach, a potem sam je oblizał, aby oboje mogli skosztować tej esencji.

Już zaraz wtargnie w nią i spełni wszystkie jej najdziksze fantazje, będzie ją ujeżdżał, aż zapłonie, będzie żebrała o więcej i więcej z zagryzionymi wargami, z lśniącym potem pokrywającym skórę. Wreszcie zacznie błagać, by już kończył, a on nie posłucha. Każe jej płacić za wszystko, co mu zrobiła. Serce mu się ścisnęło. Dlaczego właściwie to go niepokoi? Wyrwała mu bebechy i wywlokła z niego głęboko ukrytą delikatną cząstkę jego męskiej natury, której nigdy nie ujawnił żadnej kobiecie, bo poprzysiągł sobie, że nikomu nie ujawni własnej słabości. Lecz oto ta kobieta zdemaskowała go bez wysiłku. Pokazała mu, kim jest.

Desperatem.

Jedno jej słowo zmieniło jego życie, wytrąciło z równowagi i pozbawiło poczucia bezpieczeństwa, choć przecież wcale nie wiedziała, nie mogła wiedzieć, że był gotów wyrzec się pragnień i pójść na wojnę, a nawet umrzeć, gdyby było trzeba. W jakiś niesamowity, niewytłumaczalny sposób rozumiała go, a przecież wcale go nie znała. Nie mogła wiedzieć, że od dzieciństwa cała jego odwaga brała się z ryzykanckiego igrania ze śmiercią, a nie z radości życia. Miał ochotę złapać ją i pieprzyć zawzięcie, aż nie będzie mogła oddychać, a on zyska pewność, że już nigdy żaden mężczyzna nie zawładnie nią w taki sposób.

Jedno słowo, powiedziała tylko jedno słowo, ale strąciła go w środek piekła. Już raz się wydostał. Zrobi to znowu. Teraz nie miał ochoty się nad tym zastanawiać. Patrzył tylko na wielki rubin osadzony między dwoma opalizującymi perłami i myślał, jak bardzo przypomina czerwień łechtaczki skrytą między dwoma połyskującymi wilgocią wargami.

Musiała wyczuć te obleśne myśli, bo bezwstydnie potarła podbrzuszem o jego brzuch. Spodnie nagle wydały mu się za ciasne, a erekcja niemal bolesna. Nie protestował, gdy stanęła na palcach i otarła się o niego biustem. Zdjął marynarkę, potem koszulę. Szło mu to niezdarnie. Patrząc na jej piersi, opuścił dwa ostatnie guziki. Zlitowała się nad nim i sama rozpięła mu spodnie.

– Przysługa za przysługę – szepnęła, ściągnęła mu majtki i przesunęła rękami po biodrach. Miał wrażenie, że zaraz eksploduje. Najpierw zdjęła mu spodnie, potem spodenki, a teraz obmacywała go, jakby był rozpłodowym bykiem. Czy nie to polecił jej hitlerowiec? Ku jego uciesze mają prowadzić wyuzdane gierki, a gdyby go nie zadowolili, wylądują na przesłuchaniu w siedzibie gestapo.

Schyliła się i rozwiązała mu buty. Podnosząc się, musnęła wargami jego członek, język przylgnął na chwilę do żołędzi w wyrafinowanym pocałunku podobnym do liźnięcia płomienia.

Poderwał się do działania. Odrzucił koszulę i krawat. Nie mógł napatrzyć się na to doskonałe kobiece ciało. Nie była młodziutką dziewczyną, z pewnością skończyła trzydzieści lat, ale jej ciało otaczane troską i poddawane wszelkim kosmetycznym zabiegom łączyło urodę z dojrzałością. Z pewnością na dobre jej wyszła przynależność do brytyjskiej arystokracji, choć teraz podawała się za Amerykankę. W odległości kilku metrów od nich oficer SS czekał cierpliwie na swoją kolej.

Chuck nie miał w sobie ani krztyny cierpliwości, nie ze spodniami spuszczonymi do kolan i piękną kobietą pochyloną u jego stóp.

– Widownia się niecierpliwi. – Wskazał brodą Niemca, który siedział na dużym głazie i od niechcenia uderzał pejczem o granit. Szeroka klatka piersiowa, niemal białe włosy obcięte na wojskową modłę, umięśnione ramiona, silne uda. Funkcjonariusz elitarnej straży przybocznej Hitlera obserwował ich seksualne igraszki z sadystycznymi pomrukami. Przechadzał się wokół nich w oficerkach, na palcu lewej ręki połyskiwał sygnet z trupią główką, uderzał pejczem o udo, wreszcie powiedział wyraźnie, czego po nich oczekuje. Mają się pieprzyć. Mocno i głośno. On będzie się im przyglądać. Rozpiął kołnierzyk czarnego munduru i świsnął rzemieniem w powietrzu.

Chuck uniósł ją gwałtownie. Wsunęła kolano między jego uda, zarzuciła mu ręce na szyję, stopą przydeptała spodnie.

– Pokażmy mu to, co chce zobaczyć – szepnęła.

– Nie słucham rozkazów kobiet, nawet tak pięknych jak ty. – Sięgnął ręką między jej uda, zwilżył palec i odnalazł pulsujący punkt.

– Twoje męskie ego musi poczekać na dopieszczenie. Mam zadanie do wykonania i nie dbam o to, czy ci się podobają moje metody.

Komenderujący ton w najmniejszym stopniu nie przypominał głosu kobiety na granicy orgazmu. Zadanie? Ta lwica salonowa? Jaką grę prowadziła? Miał na końcu języka ostrą ripostę, ale uznał, że woli się z nią kochać, niż kłócić.

– Cieszę się, że tak dobrze się rozumiemy – szepnęła zmysłowym, zdyszanym głosem.

– Nie lubię, kiedy ktoś mną manipuluje. Czemu tak łatwo zrzucasz ciuchy i oddajesz się pierwszemu lepszemu facetowi z twardym kutasem? – Teraz głaskał ją wolniej. – Czy jesteś aż tak spragniona mężczyzny, jakiegokolwiek, który zapali ciemne światło w twoim brzuchu i zmusi do żebrania o mocne rżnięcie? Tak nisko cenisz samą siebie, swoje ciało, swoją duszę?

Nie miał pojęcia, dlaczego to powiedział.

– Nie twoja sprawa. – Przez moment wydawało mu się, że w jej oczach dostrzega wrażliwość i smutek, jakby ktoś zerwał z bladej twarzy zasłonę iluzji, ale musiało to być złudzenie. – Gdybyś mnie nie rozpoznał, byłabym już w drodze z Niemiec. Teraz nie wiadomo, czy ujdziemy z życiem.

A więc ona także podejrzewała hitlerowca o najgorsze.

– Jeśli mi się nie uda... – zawahała się – ...przeszukaj podróżny kufer w hotelu „Adlon” i odzyskaj mój pamiętnik ukryty w podwójnym dnie. Dostarcz go do rąk własnych pani Wills w Londynie. – Zdyszanym szeptem podała mu numer pokoju. – Powiedz jej, żeby oddała dziennik pewnemu dżentelmenowi w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, będzie wiedziała, komu, zanim hitlerowcy odkryją cel mojej podróży do Berlina. I koniecznie zabierz z sobą perfumy. Niewykluczone, że będziesz ich potrzebować.

– Perfumy?

– Perfumy Kleopatry. Teraz nie ma czasu na wyjaśnienia.

– W co właściwie jesteś wplątana? Tylko powiedz prawdę... – próbował jeszcze.

– Twój kraj nie przystąpił do wojny z Niemcami, ale ludzie, których nie znasz ani ty, ani ja, są zakładnikami w rękach tego szaleńca, opętanego planem „ostatecznego rozwiązania”. – Gdy uszczypnęła się boleśnie, zorientował się, że chce opóźnić szczytowanie, by przekazać coś ważnego. – Mam szansę udowodnić, że nie żyłam na próżno, że zrobiłam coś dobrego. Nie pytaj już o nic więcej.

– Czego nie chcesz mi powiedzieć? – szepnął, nie przestając drażnić jej łechtaczki.

– Nie przestawaj... – Przymknęła oczy, jej rysy złagodniały, jakby w chwili szczytowania spadła z nich maska twardej, niezależnej kobiety, na moment odsłaniając wrażliwe, subtelne wnętrze, skrywane przed bezdusznym światem.

Jej uroda zaparła mu dech w piersiach.

Po chwili odzyskała samokontrolę i znowu miał przed sobą typową jasnowłosą kusicielkę, pożeraczkę mężczyzn. Zaczęła pieścić swoje piersi, pojękując i zachęcając go, oznajmiając całą sobą: „Zerżnij mnie, teraz, już”.

To nie był scenariusz brukowego romansidła, ale jego życie, i nie zamierzał go stracić. Wziął ją na ręce i położył na białym piasku. Serce mu waliło, czuł, jak drżała przygnieciona do ziemi jego ciężarem. Palcami odnalazł wilgotne wejście, droczył się z nią, wycofując się, zanim jeszcze zdążył znaleźć się wewnątrz. Czuł, że wyolbrzymiała emocje, odgrywała je na użytek esesmana, a jednocześnie cały czas się kontrolowała. Zmienił pozycję, zsunął się i zaczął ssać łechtaczkę, skubać wargami, drażnić koniuszkiem języka. Przywarł ustami do jej ciała, a kiedy wstrząsnął nią niekontrolowany dreszcz, wiedział, że ma ją w swojej mocy.

Znał dobrze ten wyraz twarzy u kobiet. Widywał go na rumianych buziach wiejskich dziewczyn, które kochały się z nim w stodole na sianie, gdy przemierzał kraj niewielkim dwupłatowcem, albo na zadbanych twarzyczkach dziewcząt z towarzystwa, z ich perfumami, czerwoną szminką i przezroczystymi pończochami. Ona była inna. Należała do brytyjskiej arystokracji, a jednak nie wstydziła się okazywać, jak bardzo pożąda mężczyzn, wszystko jedno, czy będą to ich języki, czy penisy. Była nienasycona, wiecznie głodna pulsowania w brzuchu, które sprawiało, że stawała się tak rozkosznie wilgotna i gotowa na jego przyjęcie.

Nie czekał dłużej. Rozepchnął szerzej jej uda i wtargnął w głąb, poruszając się z początku wolno, aż zaczęła go ponaglać i domagać się siły i tempa. Wkrótce odnaleźli właściwy rytm, poruszali się jak w tańcu, odpowiadała na każdy jego ruch, nie ustępując mu w niecierpliwej żarliwości. Nie mógł oderwać wzroku od twarzy swej partnerki. Wargi przypominały czerwienią rubin na pierścieniu i tak samo połyskiwały.

Jej źrenice rozszerzały się, gdy wsuwał się głębiej, ciało falowało i zamykało się wokół niego, aż wreszcie osiągnął ten punkt, poza którym nie ma już odwrotu. Im głębiej docierał, tym bardziej się otwierała. Tylko jej oczy pozostały niezbadane i tajemnicze. Zimne zielone oczy, które przyprawiały go o lodowate dreszcze, choć ciało spływało potem. Oczy jak głębokie jeziora, zazdrośnie kryjące tajemnice duszy. Musi dotrzeć do głębi, musi zobaczyć, co się kryje za kolejną zasłoną, inaczej nie będzie w stanie usatysfakcjonować ani jej, ani siebie.

Przytrzymywał ją za biodra, z trudem miarkując swoją siłę, by nie zostawić na ciele fioletowych śladów. Dobrze wiedział, że osiągnęła już ten poziom szaleństwa, przy którym pozwala się na wszystko, ale nie chciał zatracić się bez reszty. Za taką przyjemność płaci się wysoką cenę.

Kolejne trzaśnięcie pejcza zadźwięczało mu w uszach znacznie bliżej. Wyraźnie podniecony esesman stał nad nimi. Czy był już gotów przyłączyć się do zabawy?

Wyślizgnął się jednym zdecydowanym ruchem. Zaprotestowała głośno. Była tak blisko kolejnej fali rozkoszy, a on odwrócił kierunek przypływu.

– Ty draniu! – wrzasnęła, nie hamując emocji.

Tak, jest draniem i w tym momencie niemal nienawidził samego siebie. Czuł zapach jej soków zmieszany z odurzającym aromatem perfum i aż się trząsł z pragnienia, by znowu zanurkować. Co miały znaczyć te bzdury o perfumach Kleopatry? I ta dziwna prośba o odzyskanie pamiętnika z pokoju hotelowego. Nie umiał jej rozgryźć. Czy była tylko egoistyczną hedonistką, za jaką się podawała? Z wielkim wysiłkiem cofnął się, wiedząc, że nieuchronną rozkosz przemienił w nieuchronny ból, ale nie widział innego sposobu, by przeżyć.

– Co, do diabła, robisz?

– Rozgrzałem cię. Dla niego.

Bezwstydnie rozłożył jej uda, otworzył dolne wargi połyskujące jak wnętrze różowej muszli i zaprezentował esesmanowi, który świśnięciem pejcza co i rusz akcentował swoją obecność.

– To piękna kobieta. Zasługuje na to, żeby ją pieprzył oficer Trzeciej Rzeszy – powiedział ciężką angielszczyzną. – Gdybym miał ku temu inklinację.

Chuck odwrócił się w jego kierunku, nagle zaniepokojony. Instynkt krzyczał, że grozi mu niebezpieczeństwo. Co, do licha, ten szkop insynuował?

– Będzie zaszczycona, jeśli dogodzi członkowi SS – stwierdził, starając się panować nad głosem.

– Wolę patrzeć, jak pan jej dogadza, natomiast ja będę się oddawał całkiem innej rozrywce.

Duża ręka ześlizgnęła się na udo i niedwuznacznie zaczęła je ugniatać. Stali tak blisko, że czuł intensywny zapach tego czystej krwi Aryjczyka, zapach pożądania z domieszką perwersji. Zasady gry zmieniły się i zdecydowanie mu się to nie podobało.

Zapadła martwa cisza. Amerykanin stał jak rażony piorunem. Zaskoczenie, szok, strach? Jeśli strach, to nie o własne życie, lecz życie kobiety. Ostrzegawcze spojrzenia, które posyłała w jego kierunku, świadczyły o tym, że prowadziła jakąś bardziej skomplikowaną grę. O co w tym wszystkim chodzi?

Obejrzał się. Esesman zdążył zrzucić czarny mundur. Miał ochotę unieszkodliwić go kopniakiem w genitalia, ale rzucanie się z gołymi rękami na uzbrojonego przeciwnika nie byłoby mądrym ruchem. Niemiec miał pistolet. Walther P-38, świetna broń. Pasowała do ręki jak rękawiczka. Chuck zrozumiał, że nie ma szansy, gdy zobaczył, jak hitlerowiec odbezpieczył pistolet sprawnym ruchem. Muskularne ciało czuć było pożądaniem, pot połyskiwał na tatuażu w postaci dwóch bliźniaczych błyskawic.

Niemiec bez ogródek pokazał, czego od niego chce. Teraz paradował zupełnie nagi, tylko w oficerkach i czapce z trupią czaszką, od niechcenia strzelając pejczem.

Chuck starał się opanować przyśpieszony oddech. Schował ręce za plecami, by ukryć, jak bardzo mu się trzęsą. Dotyk mężczyzny wyprowadził go z równowagi. Był rozgrzany seksem, bliski orgazmu i czyjeś ręce na pośladku, czyjekolwiek, mogły go doprowadzić do eksplozji. Żadne inne wyjaśnienie nie miało sensu. Jeśli Niemiec spróbuje jeszcze raz, dostanie w zęby. Słyszał wcześniej plotki o upodobaniu niektórych nazistów do uprawiania seksu z mężczyznami. Wykreślali z niego jakąkolwiek zniewieściałość, woleli brutalne, zaprawione piwem zbliżenia, w których samiec znajdował zupełnie inną dziuplę do wystukania. Sama myśl o tym przyprawiła go o swędzenie całej skóry, jakby pokryła ją ropiejąca wysypka.

– Zabawimy się – powiedział esesman. – Jestem pewien, że się wam spodoba.

– A jeśli nie odpowiada mi ta zabawa? – prowokował go Chuck.

– Na pewno dostosujemy się do pana kapitana – wtrąciła pośpiesznie Angielka. – Będę się pieprzyła z wami jednocześnie.

– Nie – szczeknął hitlerowiec. – Wydupczę was oboje.

Chwycił za pośladek Chucka, a ten z całej siły wbił palce z jego rękę. Miał wrażenie, że zrobi w niej dziury.

– Przysięgam, że jeśli jeszcze raz mnie dotkniesz...

– Będziesz ją posuwał, mein Herr, a ja, jak mawiają Amerykanie, zabezpieczę tyły – stwierdził rechotliwie.

– A jeśli odmówię?

– Nie będzie wizy wyjazdowej. – Przejechał ręką po wewnętrznej stronie uda Chucka i trzasnął go z całej siły pejczem, gdy usiłował wyrwać mu pistolet.

Chuck stęknął i wciągnął powietrze, żeby nie wrzasnąć z bólu.

– Proszę nas zabrać z powrotem do Berlina. Ta gra zaszła za daleko – wydusił.

– Zabiorę was prosto do siedziby gestapo, żebyście wytłumaczyli powody pobytu w Berlinie – warknął nazista i wbił mu lufę pistoletu pod żebra.

– Nie zamierzam się z niczego tłumaczyć. Ameryka nie prowadzi wojny z Niemcami.

– Zapomniał pan o umowie? – Jej ton był chłodny i oficjalny, gdzieś przepadła cała kokieteria. Spojrzała na Chucka wymownie, dając mu do zrozumienia, że bierze na siebie tę rozmowę. Przestała odgrywać erotyczną fantazję, świadoma, że esesman nie jest nią zainteresowany.

– Za późno! – Skierował pistolet w jej stronę.

Chuck bezsilnie zacisnął pięści. Musiał pohamować chęć rzucenia się na Niemca, bo inaczej kobieta mogła stać się przypadkowym celem dla śmiercionośnych kul.

– Nie! – krzyknęła, a gwałtowny ruch ręki wywołał rozbłysk światła odbitego od wielkiego pierścienia, co na sekundę oślepiło hitlerowca.

Chuck błyskawicznie nabrał garść piachu i czekał na dalszy rozwój wypadków.

– Szkoda zniszczyć tak doskonałe ciało – powiedział chłodno esesman. – Nienaganne proporcje, przyznaję, ale dla dobra Rzeszy...

– Uciekaj! – krzyknął Chuck i cisnął piaskiem w twarz Niemca, który gwałtownie odchylił głowę, aż spadła z niej czapka.

Chuck pokonał dzielącą ich odległość w dwóch krokach, depcząc po esesmańskich insygniach, i z całej siły kopnął esesmana w podbrzusze. Pistolet wypalił, a kula trafiła w ziemię, podnosząc fontannę piasku.

Nie czekała. Widział, jak pędziła w stronę jeziora, a platynowe włosy lśniły w słońcu niczym morska piana. Zakręciła się w miejscu i już stała na wielkim głazie, ramiona złożyła na piersi, pierścień połyskiwał na palcu. Patrzyła na Chucka, jakby błagając, żeby nie zapomniał. Kolejny wystrzał. Tym razem nazista był szybszy. Zanim Chuck zdążył zareagować, kobieta krzyknęła i skoczyła do jeziora. Wszystko działo się w ciągu sekund, a jemu się wydało, że czas stanął w miejscu.

Czy druga kula utkwiła w celu?

Nie miał czasu sprawdzać. Niemiec rzucił się na niego, zwinny jak jaszczurka. Tarzali się po ziemi, wymierzając sobie ciosy i wyślizgując z obezwładniających chwytów. Usiłował sobie przypomnieć techniki walki, których uczył się w czasie licznych wypadów do Hongkongu, aż w końcu udało mu się wytrącić Niemcowi broń z ręki. Musiał uderzać szybko i celnie, bo przeciwnik był silniejszy. Wymierzył prawy sierpowy prosto w podbródek, ale esesman zaskoczył go unikiem i trafił prosto w żołądek. Odskakiwali od siebie, a potem znów zamieniali się w kłąb mięśni jak gryzące się psy. Niemiec odzyskał na moment broń, jednak Chuck znów wytrącił mu ją kopniakiem, potem oberwał piaskiem w oczy i przez chwilę walczył na oślep, aż jego ręce trafiły w tchawicę i ścisnęły ją z miażdżącą siłą. Hitlerowiec szamotał się rozpaczliwie, aż wreszcie znieruchomiał.

Dopiero wtedy Chuck przysiadł na piętach, z trudem łapiąc oddech. Nazista wyglądał jak diabeł wyrzeźbiony w kamieniu: upiornie wytrzeszczone oczy, kosmyk jasnych włosów przylepiony do czoła, wykrzywione w demonicznym grymasie usta. Był martwy.

Chuck otarł pot z czoła. Dopiero teraz spojrzał na powierzchnię jeziora. Pusta i martwa.

Co się z nią stało? Przeszył go lęk. Zanurkował w głąb krystalicznie czystej wody, przerażony odkryciem, które czekało na niego na dnie.

Po godzinie – a może po dwóch? – trup leżał zakopany w mule na dnie jeziora, obciążony dwoma dużymi kamieniami przywiązanymi do kostek. Chuck nurkował, aż pękały mu płuca. Ani śladu Angielki. Nie było krwi ani ciała. Nic. Przeszukał całą okolicę, ale wyglądało to tak, jakby zanurkowała i rozpłynęła się w wodzie. A może naprawdę była syreną i wróciła do morza?

Boże, chyba traci rozum. Nic nie ma sensu. Blondynka. Esesman. W co się wpakował? Spisek nazistów, mający na celu dostać go w swoje łapy? Wykluczone. Nikomu nie przyszłoby do głowy, że zestrzelony przez obronę przeciwlotniczą pilot będzie szukał schronienia w hotelu „Adlon” w Berlinie. Był amerykańskim lotnikiem, ale wstąpił do RAF-u. Kilka dni wcześniej jego samolot roztrzaskał się w czasie nocnego nalotu na Berlin. Udało im się wyskoczyć ze spadochronami, reszta załogi trafiła do niewoli. Przemykał się nocami, jedząc odpadki ze śmietników. Lotniczą kurtkę zakopał w lesie, ukradł cywilne ciuchy, które jakaś Hausfrau wywiesiła na sznurku w ogrodzie.

Otarł wodę z oczu. To wszystko nie miało sensu. Trzeba stąd zwiewać i jakoś przedostać się do swoich. Zapomnieć o jej pamiętniku. Dlaczego miałby ryzykować życie, by spełnić fanaberię pustogłowej blondynki?

Przebrał się w mundur esesmański – porzuci go, gdy już nie będzie mu potrzebny – i wskoczył za kierownicę mercedesa. W samochodzie unosił się jeszcze aromat jej perfum. Co się z nią stało? W Kairze była znana jako lady Eve Marlowe. Jej uroda go uwiodła, a wspomnienia prześladowały przez wszystkie te miesiące. Teraz nie mógł przestać myśleć o jej śmierci. Przecież tu była, drżała z podniecenia w jego ramionach, kusiła go uśmiechem.

A teraz nie zostało po niej nic. Tylko ulotny zapach perfum.

Niech ją diabli.

Pięć minut później zawrócił i skierował się do Berlina. Nie obawiał się szaleńczej drogi do Francji, gdzie miał nadzieję znaleźć kontakt z ruchem oporu. Lubił igrać z niebezpieczeństwem. Wychodził cało z większych opałów. Wcale nie był pewien, czy lady Marlowe trzymała w hotelowym pokoju gotówkę, która może mu ułatwić ucieczkę. Przeszukał jej torebkę i odzież przed wyrzuceniem ich za krzaki. Niczego nie znalazł. Nie miał odwagi przyznać się do własnych motywów. Ta piękna kobieta prosiła o pomoc, chciała nadać życiu jakiś sens, coś poza dzikim seksem, który, jak wszystko na to wskazywało, był jej celem w Kairze. Cokolwiek ich tam połączyło, skończyło się tu i teraz, a on nie mógł już niczego zmienić. Mógł tylko spełnić ostatnią wolę lady Marlowe. Był jej to winien. Dręczyło go poczucie, że umarła przez niego.

Po godzinie zaparkował parę przecznic od hotelu i po krótkim marszu wkroczył do środka, salutując i mamrocząc „Heil Hitler!” do każdego, kto go pozdrawiał po drodze. Bez słowa ominął recepcjonistę za kontuarem i wpatrzonego w niego z uwielbieniem gońca hotelowego. Na piętrze wpadł na pokojówkę zmieniającą pościel. Samymi gestami i srogimi pomrukami skłonił ją, by go wpuściła do apartamentu zajmowanego przez lady Marlowe. Kto by się ośmielił odmówić oficerowi SS? Znał tylko kilka słów po niemiecku, ale poradził sobie. Cel osiągnięty.

Na środku pokoju stał kufer podróżny. Miał z metr długości i sześćdziesiąt centymetrów wysokości, w podstawie kółeczka do przesuwania. Drewniana konstrukcja wzmocniona była miedzianymi nitami i obita skórą. Obmacał palcami szczeliny i spojenia.

Rozległ się dzwonek telefonu.

Chuck nie odbierał.

Telefon zadzwonił kilka razy, a on czekał bez ruchu. Nie miał odwagi podnieść słuchawki ani nawet poruszyć się, jakby irytujący dźwięk przerzucił pomost między nim a nieznaną osobą po drugiej stronie. Wreszcie zapadła cisza, która niemal dzwoniła w uszach. Zamknął drzwi. Ktokolwiek to był, może teraz być w drodze na górę.

Na co czeka? Gapieniem się na kufer nie przywróci utraconego życia. Szarpnął miedziany rygiel, ale zamek nie ustąpił. Był zamknięty na klucz.

A klucza nie było nigdzie w zasięgu wzroku.

To mu nie przeszkodzi. Nabrał doświadczenia, gdy otwierał wytrychem zamkniętą na cztery spusty szafkę, w której ojciec trzymał broń. Wraz z młodszym bratem ćwiczyli się w strzelaniu do puszek pod jego nieobecność. Przeszukał toaletkę i szybko znalazł to, co było mu potrzebne: pilniczek do paznokci i szpilkę do kapelusza. Gmeranie w zamku wymagało cierpliwości i precyzji, ale w końcu usłyszał upragnione kliknięcie. Kufer był otwarty. Pod sukienkami, jedwabnymi pończochami i bielizną znalazł niewielkie pudełko na biżuterię, owinięte w czarny aksamit. Odłożył je na bok. Pilniczkiem podważał dno kufra, aż puściło. Wyjął ze środka zeszyt oprawiony w czerwony jedwab. Kolor rozkwitłej róży. Gdy otworzył pamiętnik, spomiędzy kart buchnął unikalny, czarowny aromat.

Jej zapach.

Pismo krągłe i kobiece, pośpiesznie kreślone literki. Bezwstydne wyznania, zmysłowe, lubieżne opisy.

Zafascynowany, cofnął się do pierwszej strony. Znalazł tam wszystko, zapisane jej ręką. Samotność, przyjemność, pragnienie uległości, ujawnione sekrety. Wyznania kobiety opętanej tajemnicą perfum Kleopatry, jak to sama nazwała. Nic dziwnego, że jej dotyk i zapach wzięły go w niewolę. Już nie była uwodzicielką osłoniętą tylko piórami i klejnotami, obiektem pożądania mężczyzny szukającego chwilowego zapomnienia. Teraz myślał o sobie i o niej jak o dwojgu ludziach schwytanych w pułapkę niebezpiecznej gry intryg i obsesji. Krok po kroku odsłaniała przed nim sekrety z przeszłości, a tajemniczy zapach emanujący z kartek pamiętnika przemawiał do wszystkich zmysłów z intymną i odurzającą intensywnością.

I tak wkroczył do jej świata.

Tytuł oryginału:

Cleopatra's Perfume

Pierwsze wydanie:

Spice Books, 2009

Redaktor serii:

Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne:

Władysław Ordęga

Korekta:

Ewa Popławska, Władysław Ordęga

© 2009 by Jina Bacarr

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2009

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 9788323899631

Konwersja do postaci elektronicznej:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział 1

Strona redakcyjna