Tytuł oryginału

THE SECRET LIFE OF CEECEE WILKES

Copyright © 2006 by Diane Chamberlain

All rights reserved

Projekt okładki

Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce

© Flickr/Getty Images/Flash Press Media

Redaktor prowadzący

Katarzyna Rudzka

Redakcja

Ewa Charitonow

Korekta

Małgorzata Denys

ISBN 978-83-7839-912-4

Warszawa 2013

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Johna

Corinne

Rozdział 1

Raleigh, Karolina Północna

Nie mogła się skupić na seksie. Bez względu na to, jak czule, namiętnie i intymnie Ken jej dotykał, myślami błądziła daleko. Było tuż po piątej we wtorkowe popołudnie; pora, którą chronili od wszelkich spotkań, obiadów ze znajomymi i w ogóle wszystkiego, co mogło im przeszkodzić w byciu tylko we dwoje. Corinne zwykle uwielbiała kochać się ze swoim narzeczonym, dziś jednak chciała skończyć jak najszybciej i porozmawiać. Tak wiele miała do powiedzenia.

Ken sturlał się z niej z westchnieniem, położył dłoń na jej brzuchu. W późnopopołudniowym słońcu zobaczyła uśmiech na jego twarzy. Czy to coś oznaczało? Ten jego uśmiech, jego dłoń? Miała taką nadzieję, ale nie śmiała zapytać. Jeszcze nie. Ken uwielbiał tę chwilę odprężenia – powolne rozplątywanie ich splecionych kończyn, stopniowy powrót do rzeczywistości – musiała więc być cierpliwa. Przeczesała palcami gęste, popielatoblond włosy narzeczonego i zaczekała, aż jego oddech się uspokoi. Ich dziecko będzie piękne, nie ma wątpliwości.

– Mmm – wymruczał Ken, z nosem wtulonym w jej ramię. Wąskie smugi światła wkradały się przez żaluzje do pokoju, malując świetliste paski na prześcieradle przykrywającym jego nogi. – Kocham cię, Cor.

– Ja ciebie też kocham. – Objęła go ramieniem, próbując wyczuć, czy jest już dość przytomny, żeby jej wysłuchać. – Zrobiłam dziś coś nadzwyczajnego – zaczęła. – Właściwie to dwa cosie.

– Cóż takiego? – Wydawał się zainteresowany, nawet jeśli nierozbudzony do końca.

– Po pierwsze pojechałam pięćsetczterdziestką do pracy.

Jego głowa oderwała się od poduszki.

– Poważnie?

– Uhm.

– I jak było?

– Świetnie. – Ręce pociły jej się przez całą drogę, ale dała radę. Od kilku lat uczyła czwarte klasy w szkole oddalonej o dwanaście kilometrów od ich domu, ale nigdy dotąd nie odważyła się pojechać tam autostradą. Zawsze trzymała się wąskich, bocznych dróg, przebijała się przez osiedla mieszkaniowe, wymijając samochody wyjeżdżające tyłem z podjazdów. – Dojechałam w jakieś dziesięć minut – dodała. – Zwykle zajmuje mi to czterdzieści.

– Jestem z ciebie dumny – powiedział. – Wiem, jakie to musiało być trudne.

– A potem zrobiłam następną nadzwyczajną rzecz.

– Nie zapomniałem. Mówiłaś o dwóch. To czym było to drugie niesamowite osiągnięcie?

– Zabrałam klasę na wycieczkę do muzeum, zamiast zostać w szkole, jak planowałam.

– Teraz już mnie przerażasz – zażartował. – Bierzesz jakiś nowy lek czy co?

– Niesamowita jestem, prawda? – zapytała.

– Jesteś najbardziej niesamowitą kobietą, jaką znam. To na pewno. – Pochylił się, żeby ją pocałować. – I moim dzielnym, pięknym rudzielcem.

Weszła do muzeum tak, jakby robiła to na co dzień. Mogła się założyć, że nikt nie wiedział, że serce waliło jej w piersi, a gardło zdawało się zaciskać wokół krtani. Skrupulatnie trzymała swoje fobie w ryzach. Nie mogła pozwolić, by rodzice jej uczniów i – zwłaszcza – inni nauczyciele zauważyli cokolwiek.

– Być może próbujesz zrobić za dużo zbyt szybko – powiedział Ken.

Pokręciła głową.

– Jestem na fali – powiedziała. – Jutro mam zamiar wsiąść do windy w przychodni. Tylko na chwilę – dodała pośpiesznie. – Wejdę na górę schodami. Ale sam fakt, że do niej wsiądę, będzie pierwszym krokiem, że tak powiem. I może w przyszłym tygodniu wjadę nią na następne piętro. – Wzdrygnęła się na myśl o zasuwających się drzwiach, zamykających ją w kabinie niewiele większej od trumny.

– Niedługo przestanę ci być potrzebny.

– Zawsze będziesz mi potrzebny. – Była ciekawa, na ile mówi serio. To prawda, że potrzebowała Kena inaczej niż większość ludzi potrzebuje swoich partnerów. Był kierowcą, ilekroć jechali dalej niż kilka kilometrów od domu. Śpieszył jej na ratunek, kiedy dostawała ataku paniki w supermarkecie, stojąc między regałami z wózkiem pełnym zakupów. To on prowadził ją pod ramię przez centrum handlowe, salę koncertową czy gdziekolwiek byli, kiedy zaczynało jej walić serce. – Chciałabym tylko nie potrzebować cię w taki sposób. I muszę sobie z tym poradzić, Ken. Zależy mi na tej pracy.

Zaproponowano jej, by od następnego września szkoliła nauczycieli z hrabstwa Wake w korzystaniu z programu nauki czytania, który poznała na wylot. A to oznacza dojazdy samochodem. Częste. Będzie musiała podróżować sześciopasmowymi autostradami, pokonywać mosty i, gdy nie będzie innego wyboru, korzystać z wind. Do września został jeszcze prawie rok, ale była zdeterminowana, by do tego czasu zapanować nad lękami.

– Kenny. – Przyciągnęła go do siebie, pełna obaw w związku z tematem, który miała poruszyć za chwilę. – Jest coś jeszcze, o czym naprawdę musimy porozmawiać.

Jego mięśnie naprężyły się leciuteńko pod jej dłońmi.

– Ciąża – powiedział.

Nie znosiła, kiedy nazywał to „ciążą”. Widocznie wcześniej źle zinterpretowała jego uśmiech.

– Dziecko – powiedziała. – Tak.

Westchnął.

– Cor, myślałem o tym. Po prostu wydaje mi się, że to zły moment. Zwłaszcza że w przyszłym roku zaczynasz nową pracę. Mało ci stresu?

– Wszystko się ułoży – powiedziała. – Dziecko urodzi się w ostatnich dniach maja. Wzięłabym urlop do końca roku szkolnego i miałabym całe wakacje, żeby przyzwyczaić się do bycia mamą, znaleźć żłobek i tak dalej. – Przesunęła dłonią po brzuchu. Czy tylko jej się wydawało, czy był już lekko zaokrąglony? – Tak długo ze sobą jesteśmy – ciągnęła. – Po prostu nie ma sensu, żebym przerywała ciążę. Ja mam prawie dwadzieścia siedem lat, ty trzydzieści osiem i stać nas na dziecko. – Nie powiedziała, co jeszcze chodziło jej po głowie: Oczywiście musielibyśmy się pobrać. Wreszcie. Od czterech lat byli zaręczeni i mieszkali razem, więc jeśli ciąża miała zmusić ich do wyznaczenia daty ślubu, tym lepiej.

Ścisnął ją za ramiona i usiadł.

– Porozmawiamy o tym później, dobrze? – powiedział.

– Kiedy? – zapytała. – Nie możemy tego odkładać bez końca.

– Wieczorem – obiecał.

Podążyła oczami za jego spojrzeniem, ku telefonowi na nocnym stoliku. Migało światełko automatycznej sekretarki. Ken podniósł słuchawkę, wprowadził kod poczty głosowej i wysłuchał nagranego komunikatu.

– Trzy wiadomości – powiedział i wcisnął następny guzik. Choć w pokoju zrobiło się ciemniej, zobaczyła, że słuchając pierwszej wiadomości, przewraca oczami.

– Twoja matka – powiedział. – Mówi, że to pilne.

– Nie wątpię. – Corinne zdobyła się na parsknięcie śmiechem. Teraz, kiedy Dru wypaplała rodzicom o jej ciąży, pilne telefony zapewne staną się codziennością. Matka już przysłała jej maila z informacją, że rudowłose kobiety są bardziej od innych zagrożone poporodowym krwotokiem. Wielkie dzięki, mamo. Corinne nie traciła czasu na pisanie odpowiedzi. Przez ostatnie trzy lata rozmawiała z matką nie więcej niż kilka razy.

– Jest też wiadomość od Dru – powiedział Ken. – Prosi, żebyś zadzwoniła, jak tylko odsłuchasz.

To było bardziej niepokojące. Pilną wiadomość od matki łatwo zignorować, od siostry trudniej.

– Mam nadzieję, że nie stało się nic złego – powiedziała, siadając prosto.

– Gdyby sprawa rzeczywiście była ważna, zadzwoniliby do ciebie na komórkę – zauważył, wciąż ze słuchawką przy uchu.

– Fakt. – Wstała z łóżka, włożyła krótki, zielony szlafrok, sięgnęła do komody po telefon i włączyła go. – Tyle że miałam ją wyłączoną, żeby mi nie przeszkadzała na wycieczce, więc…

– Co, u… – Ken zmarszczył brwi przy odsłuchiwaniu kolejnej wiadomości. – Co ty, do cholery, gadasz?! – krzyknął do telefonu. Zerknął na zegarek i przeszedł na drugi koniec pokoju, żeby włączyć telewizor.

– Co się dzieje? – Corinne patrzyła, jak skacze po kanałach dotąd, aż odnalazł WIGH, stację z Raleigh, w której pracował jako reporter.

– To wiadomość od Darrena – powiedział, wybierając kolejny numer. – Zabiera mi sprawę Gleasona.

– Co takiego? – Nie mogła uwierzyć. – Dlaczego?

– Powiedział, że z oczywistych powodów. Jakbym miał wiedzieć, o co mu, do cholery, chodzi! – Znów spojrzał na zegarek. Corinne domyśliła się, że czeka na wiadomości o szóstej. – Szybciej, szybciej – powiedział do telewizora albo do telefonu. A może do obu naraz? – Dawaj Darrena! – wrzasnął do słuchawki. – To gdzie jest? – Rozłączył się i wybrał następny numer.

– Nie mogą ci zabrać tej sprawy – powiedziała. – To byłoby niesprawiedliwe po tym, ile pracy w nią włożyłeś. – Sprawa Gleasona to było dziecko Kena. Zapewniła mu ogólnokrajowy rozgłos. Mówiło się, że zostanie nominowany do Nagrody Rosedale.

– Darren zapytał: „Wiedziałeś o tym?”. Jakbym coś przed nim ukrywał. – Ken przeczesał włosy palcami. – Och, tylko nie ta cholerna poczta głosowa – powiedział do słuchawki. – Szlag by to! – Wyczuwała jego zniecierpliwienie podczas oczekiwania na wezwanie do zostawienia wiadomości. – Jak to, zabierasz mi sprawę Gleasona?! – krzyknął. – Zadzwoń do mnie!

Rzucił słuchawkę na łóżko i rąbnął pięścią w telewizor, jakby mógł siłą wymusić, by wiadomości zaczęły się wcześniej.

– Nie do wiary! – powiedział. – Kiedy dziś wychodziłem z sądu, ława przysięgłych jeszcze nie wydała wyroku. Następne posiedzenie wyznaczono na jutro. Może coś źle usłyszałem? Może przegapiłem werdykt? Cholera!

Corinne przejrzała listę nieodebranych połączeń w swojej komórce.

– Mam pięć wiadomości, wszystkie od rodziców – powiedziała. A jednak coś się stało. – Lepiej zadzwonię do…

– Ciii… – powiedział Ken, podgłaśniając dżingiel sekcji dętej oznajmiający początek wiadomości. Na ekranie pojawił się prezenter Paul Provost.

– Dobry wieczór, witam widzów z Trójkąta – powiedział, mając na myśli obszar obejmujący Raleigh, Durham i Chapel Hill. – Na zaledwie kilka godzin przed ogłoszeniem wyroku na Timothy’ego Gleasona za popełnione w 1977 roku zabójstwo Genevieve Russell i jej nienarodzonego dziecka nowo ujawnione szokujące fakty postawiły jego winę pod znakiem zapytania…

– Co takiego? – Ken wbił wzrok w telewizor.

Ekran wypełniło ujęcie małego, parterowego domu w stylu Arts and Crafts. Dach wyglądał na mokry po niedawnym deszczu. Drzewa bujnie okrywały żółknące liście.

– Czy to…? – Corinne zakryła usta dłonią. Doskonale znała zapach powietrza na małym podwórku przed tym domem. Teraz na pewno było gęste i słodkie od wilgoci zwiastującej nadejście jesieni. – O mój Boże…

Drzwi otworzyły się i na ganek wyszła, utykając, drobna kobieta w średnim wieku. Wyglądała na zmęczoną. I przerażoną.

– Co jest, u licha, grane? – zdziwił się Ken.

Corinne stanęła obok niego i chwyciła go za rękę.

Jej matka odkaszlnęła.

– Timothy Gleason nie jest winny śmierci Genevieve Russell – powiedziała. – I mogę to udowodnić, bo przy tym byłam.

CeeCee

Rozdział 2

Droga CeeCee,

masz już szesnaście lat, tyle, ile miałam ja, kiedy byłam z Tobą w ciąży. Żeby nie wiadomo co, nie popełnij tego samego błędu! Mam szczerą nadzieję, że jesteś dużo mądrzejsza i ostrożniejsza ode mnie w Twoim wieku. Niczego jednak nie żałuję. Moje życie bez Ciebie byłoby tak puste! Jesteś dla mnie wszystkim, kochana córeczko. Nigdy o tym nie zapominaj.

Chapel Hill, Karolina Północna

1977

– Dzień dobry, Tim. – CeeCee nalała kawy do jego filiżanki. Lubił czarną i bardzo mocną, więc tego ranka dosypała do dzbanka jedną łyżeczkę więcej niż zwykle, ku niezadowoleniu innych klientów.

– Ten dzień i bez tego dobrze się zaczął – powiedział. – Ale zobaczenie ciebie to jak wisienka na torcie. – Odchylił się na oparcie ławy w narożnym boksie, w którym siadywał zawsze, i się uśmiechnął. Uśmiechem z rodzaju tych, które robiły papkę z mózgu CeeCee. Poznała go swojego pierwszego dnia w pracy, nieco ponad miesiąc wcześniej, i od razu oblała gorącą kawą. Myślała, że zapadnie się pod ziemię ze wstydu, on jednak zbył incydent śmiechem i zostawił jej napiwek wyższy od ceny za śniadanie. Zakochała się od razu.

Wszystko, co o nim wiedziała, zmieściłoby się w filiżance do kawy. Przede wszystkim był piękny. Poranne słońce wlewało się do narożnego boksu, osiadając na blond lokach i zmieniając zielone oczy w witraże. Nosił dżinsy i T-shirty, jak większość studentów Uniwersytetu Karoliny Północnej, ale bez godła uczelni. Palił marlboro. Jego stolik zawsze zasłany był książkami i papierami. Podobało jej się, że Tim uczy się tak pilnie. Co najlepsze, czuła się przy nim ładna, mądra i pociągająca, a to było dla niej zupełnie nowym doświadczeniem. Najchętniej wlałaby to uczucie do butelki i wszędzie nosiła ze sobą.

Wyjęła z kieszeni dżinsów bloczek zamówień i ołówek.

– To co zwykle? – zapytała, choć myślała: „Kocham cię”.

– Oczywiście. – Wziął łyk kawy, po czym wskazał w stronę frontowej części kawiarni. – Wiesz, że za każdym razem, kiedy wchodzę w te drzwi, boję się, że ciebie nie zastanę? – spytał. – Pierwsze, co robię po wejściu, to wypatruję twoich włosów. – Kiedyś wyznał jej, że uwielbia jej włosy. Nigdy nieobcinane, opadały ciemnymi falami do pasa.

– Jestem tu zawsze – powiedziała. – Prawie tu mieszkam.

– Ale w soboty masz wolne – zauważył. – W ostatnią cię nie było.

– A co, brakowało ci mnie? – Czy ona flirtuje? To byłoby coś nowego.

Skinął głową.

– Owszem. Ale byłem zadowolony, że masz trochę wolnego.

– Właściwie nie mam. W soboty daję korepetycje.

– Nic, tylko pracujesz, CeeCee – powiedział. Uwielbiała, kiedy wymawiał jej imię.

– Potrzebuję pieniędzy. – Spojrzała na bloczek zamówień, jakby zapomniała, po co trzyma go w ręku. – Lepiej cię obsłużę, bo spóźnisz się na zajęcia. Zaraz wracam. – Przeprosiła go i ruszyła w stronę wahadłowych drzwi kuchni.

Wewnątrz spowił ją aromat bekonu i przypalonych grzanek. Jej koleżanka z pracy i współlokatorka Ronnie układała talerze z naleśnikami na tacy.

– Obsługujesz również inne stoliki, przypominam – zażartowała.

CeeCee przypięła karteczkę z zamówieniem Tima do obrotowego okapu w miejscu widocznym dla kucharza, po czym radośnie odwróciła się do przyjaciółki.

– Jestem do niczego, kiedy on tu jest – powiedziała.

Ronnie dźwignęła załadowaną tacę na ramię.

– Wygląda dziś wyjątkowo ponętnie, muszę przyznać. – Cofnęła się do wahadłowych drzwi, by otworzyć je plecami. – Powinnaś powiedzieć, że byłaś wczoraj na randce albo coś – stwierdziła, wychodząc.

Ronnie, dużo bardziej od CeeCee doświadczona, jeśli chodzi o randki, w sprawie Tima była wybitnie złym doradcą. „Udawaj, że masz chłopaka”, radziła. Albo: „Czasem traktuj go obojętnie”. Tudzież: „Pozwól, żebym ja go obsłużyła, to zaraz za tobą zatęskni”.

Nigdy w życiu, pomyślała CeeCee na tę ostatnią sugestię. Ronnie była piękna. Wyglądała jak Olivia Newton-John. Kiedy szły razem ulicą, CeeCee czuła się niewidzialna. Miała metr pięćdziesiąt osiem wzrostu przy metrze siedemdziesiąt Ronnie i choć nie była gruba, to na pewno tęższa od swojej współlokatorki. Poza włosami w jej wyglądzie nie było nic wartego zapamiętania.

Była za to od Ronnie mądrzejsza. Ambitniejsza, bardziej odpowiedzialna i dużo, dużo schludniejsza. Kiedy jednak dziewczyna wygląda jak Olivia Newton-John, facetów nie obchodzi, czy potrafi ona rozwiązać równanie kwadratowe albo zrobić rozbiór zdania złożonego. Chociaż Tima to by obeszło… Oczywiście nie można było wiedzieć tego na pewno, ale Tim, o którym fantazjowała, zwracał uwagę na takie szczegóły.

Zerknęła na inne obsługiwane przez siebie stoliki i wzięła nowe serwetki dla grupy studentów z bractwa akademickiego, którzy zapaskudzili blat bułeczkami cynamonowymi. Ci z bractwa byli najgorsi. Rano cuchnęli zwietrzałym piwem, nie zostawiali napiwków i traktowali ją jak niewolnicę. Potem zaniosła herbatę czarnoskórej parze staruszków, która zajmowała boks sąsiadujący z boksem Tima. Starszy pan miał bardzo krótko ostrzyżone siwe włosy i nosił grube okulary. Cierpiał na jakieś porażenie; jego dłonie i głowa drżały w niekontrolowany sposób. Kobieta, sama o rękach wykrzywionych artretyzmem, karmiła go z godną podziwu cierpliwością.

Stawiając przed nią dzbanek z herbatą, CeeCee zerknęła na Tima. Siedział z głową pochyloną nad książką i robił notatki. Może ona łudzi się co do jego zainteresowania? Może po prostu jest miły? Tak czy inaczej, nic ich ze sobą nie łączy. Ona ma zaledwie szesnaście lat, on dwadzieścia dwa. Ona raptem cztery miesiące temu skończyła szkołę średnią, podczas gdy on jest na czwartym roku studiów. No i jego przedmiotem kierunkowym jest praca socjalna, a ona miała kontakt z pracownikami socjalnymi wyłącznie jako ich podopieczna. To tak jakby zadurzyć się w gwieździe rocka.

Kiedy jednak przyniosła mu talerz z bekonem, jajkami i kaszą kukurydzianą, odłożył długopis i skrzyżował ramiona.

– Chyba czas już, żebyśmy gdzieś wybrali się razem – powiedział. – Co ty na to?

– Pewnie – odparła, jakby propozycja nie zrobiła na niej wrażenia. W środku aż ją rozsadzało.

Nie mogła się doczekać, żeby powiedzieć Ronnie.

– Proszę pani? – Czarna staruszka z sąsiedniego boksu przywołała CeeCee skinieniem ręki.

– Przepraszam – powiedziała do Tima i zrobiła dwa kroki w lewo. – Podać rachunek? – Wyjęła bloczek.

– Wiem, że płaci się w kasie, pani… – Kobieta spojrzała na jej plakietkę z imieniem. – …pani CeeCee. Ale czy możemy zapłacić u pani? Tak będzie nam dużo łatwiej.

– Och, oczywiście. – CeeCee dodała kwoty w pamięci i wypisała sumę. – Pięć siedemdziesiąt pięć – powiedziała.

Kobieta zaczęła grzebać wykrzywionymi palcami w torebce z lakierowanej skóry. Złota obrączka, wytarta na gładko, zdobiła palec serdeczny lewej dłoni, uwięziona na amen pod gruzłowatym, opuchniętym knykciem.

– Przepraszam panią – powiedziała, podając CeeCee banknot dziesięciodolarowy. – Ostatnio tak się ze wszystkim guzdram.

– Nic się nie dzieje – powiedziała CeeCee. – Zaraz przyniosę resztę.

Kiedy wróciła, starsi państwo stali już obok stolika. Kobieta podziękowała i powoli poprowadziła męża w stronę drzwi.

CeeCee przez chwilę patrzyła za nimi, po czym spojrzała na Tima. Siedział wciśnięty w kąt boksu z filiżanką kawy w ręku, z oczami utkwionymi w jej twarzy. Wzięła się do sprzątania stolika starszych państwa. Ułożyła talerze jeden na drugim.

– To na czym stanęliśmy? – zapytała.

– Może być kino? – zaproponował.

– Jasne – powiedziała. Jej wzrok przyciągnęło miejsce zwolnione przez staruszkę. Na niebieskim winylu leżały dwa zmięte banknoty dziesięciodolarowe.

– Ojej! – CeeCee złapała pieniądze i wyjrzała przez szybę, ale morze studentów na chodniku przesłaniało widok. – Zaraz wracam – powiedziała. Wybiegła z kawiarni i po kilku minutach poszukiwań odnalazła parę staruszków. Siedzieli na ławce na przystanku autobusowym.

Przysiadła obok kobiety.

– Zostawiła to pani w kawiarni – powiedziała i wcisnęła banknoty w jej dłoń.

– Boże mój! – Kobieta wzięła głęboki wdech. – Niech Bóg ci błogosławi, dziecko. – Wzięła pieniądze i złapała CeeCee za rękę. – Proszę zaczekać, pani CeeCee – powiedziała, sięgając po torebkę. – Muszę panią wynagrodzić za uczciwość.

– Och, nie – powiedziała CeeCee. – Nie ma o czym mówić.

Kobieta zawahała się, po czym podniosła rękę i delikatnie pociągnęła dziewczynę za długie włosy.

– Bóg wiedział, co robi, kiedy dał pani włosy anioła – powiedziała.

CeeCee zdyszana wróciła do kawiarni i zaczęła zbierać na tacę naczynia.

– O co chodziło? – spytał Tim.

– Dwie dziesiątki. Musiały jej wypaść z torebki, kiedy wyjmowała pieniądze, żeby zapłacić rachunek – wyjaśniła CeeCee.

Tim postukał się długopisem w podbródek.

– Czegoś nie rozumiem… – powiedział. – Potrzebujesz pieniędzy. Z nieba spada ci dwadzieścia dolarów, a ty je oddajesz?

– Jak mogłabym je zatrzymać? Kto wie, jak bardzo oni ich potrzebują? Może dużo bardziej niż ja. – Przyjrzała mu się podejrzliwie. – Ty byś je zatrzymał?

Tim uśmiechnął się szeroko.

– Byłabyś świetną pracownicą socjalną – powiedział. – Obchodzi cię los słabszych. – Nie pierwszy raz zasugerował, że nadawałaby się do tej pracy, choć wiedział, że chce być nauczycielką. „Świat byłby lepszy, gdyby każdy został pracownikiem socjalnym”, mawiał.

Spojrzał na zegar nad drzwiami kuchni.

– Muszę lecieć na zajęcia. – Wysunął się zza stolika. – To co, o wpół do siódmej pod kinem Varsity?

– Zgoda. – Próbowała przybrać niedbały ton. – Na razie.

Zebrał swoje książki i papiery na nierówny stos, wziął je i ruszył w stronę drzwi. Spojrzała na jego stolik. Po raz pierwszy Tim zapomniał zostawić napiwek. Dopiero kiedy podniosła jego pusty talerz, odkryła, że jednak nie zapomniał. Dwa banknoty dziesięciodolarowe.

Rozdział 3

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 4

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 5

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 6

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 7

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 8

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 9

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 10

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 11

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 12

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 13

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 14

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 15

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 16

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 17

Dostępne w pełnej wersji

Eve

Rozdział 18

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 19

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 20

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 21

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 22

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 23

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 24

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 25

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 26

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 27

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 28

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 29

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 30

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 31

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 32

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 33

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 34

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 35

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 36

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 37

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 38

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 39

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 40

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 41

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 42

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 43

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 44

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 45

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 46

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 47

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 48

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 49

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 50

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 51

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 52

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 53

Dostępne w pełnej wersji

Corinne

Rozdział 54

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 55

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 56

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 57

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 58

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 59

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 60

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 61

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 62

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 63

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 64

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 65

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 66

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 67

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 68

Dostępne w pełnej wersji

Eve

Rozdział 69

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 70

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 71

Dostępne w pełnej wersji