Występujące w tej książce cytaty z Pisma Świętego zostały zaczerpnięte z Biblii Tysiąclecia, wyd. IV, wersja online, Pallottinum, Poznań 2003.

Książka oparta na autentycznych wydarzeniach.

Prolog

Wyobraź sobie, że właśnie w tym momencie zatrzymują się wskazówki zegara. Czas przestaje uciekać, a ty w końcu możesz się zatrzymać. Już nigdzie nie musisz się śpieszyć. Twój udział w maratonie codziennych problemów i zmartwień właśnie dobiegł końca. Smakujesz każdą chwilę i cieszysz się życiem. Twoje serce wypełnia się niesamowitą miłością. Nie ma problemów, bólu, samotności i całego zła, jakie nas otacza. Po raz pierwszy w życiu oddychasz pełną piersią. Wszystko, co znajduje się wokół ciebie, jest nieskazitelnie dobre, a to, co do tej pory było, zniknęło… Rozsypało się w pył. Jesteś otulony kokonem miłości.

Po chwili za rękę chwyta cię cudowna postać. Wygląda jak anioł. Napełnia cię niesamowitym światłem, które zaczyna rozświetlać twoją duszę. Wręcza tobie pęk kluczy. Na każdym z nich wyryta jest rzymska liczba. Tych kluczy jest dziesięć. I nagle anioł znika. Ty zaś powracasz do tego, co było przedtem. Czujesz okropny ból. Zaczyna palić cię od środka. Nagle przypominasz sobie o kluczach, które dostałeś. Wszystko jest już jasne… Nie jesteś święty. Nie jesteś w niebie. Twoja dusza jest martwa. Lądujesz na ziemi. Budzisz się… I co sobie myślisz? „Ale miałem dziwny sen…” Przygotowujesz się do kolejnego maratonu, zapominając o wieczności, a przecież właśnie jej dotknąłeś…

1.
Nominalny maraton

Nikt nie może dwóm panom służyć. Bo albo jednego będzie nienawidził, a drugiego będzie miłował; albo z jednym będzie trzymał, a drugim wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i Mamonie.

Ew. Św. Mateusza 6; 24

Niedziela

Dzień święty święcę: Siedmioma Grzechami Głównymi.

CHCIWOŚĆ

Więcej i więcej… Wyścig po szczęście…

– Anka, wstawaj! – mówiłam sama do siebie. – Pobudka. O, nie! Chcę jeszcze spać! – Dlaczego nastawiłam budzik na ósmą i to w dodatku w niedzielę? – Ach, pamiętam! Żeby nie przespać życia. A miałam taki piękny sen. Śniły mi się ośnieżone Alpy. Czułam nawet zapach górskiego powietrza. Widziałam białe stoki i szczęśliwych, zrelaksowanych ludzi. Pomyślałam, że może i mnie coś się od życia należy? Moja siostra właśnie teraz wypoczywa w pięciogwiazdkowym pensjonacie, a ja tyram jak stado wołów na własne życzenie. Ale w końcu, jak się nie ma kogo kochać, to kocha się pracę. Moje aspiracje i pragnienie zrobienia kariery nakazują biec, nie oglądając się za siebie. Teoretycznie nikt mnie nie zmuszał do wzięcia udziału w tym maratonie. Nawet zadyszka, która ostatnio coraz częściej się pojawia, nie nakłoni mnie do zwolnienia tempa. Ambicja zaczęła mnie przerastać i stała się wyznacznikiem życia. Życia karierowiczki.

Każdy przecież o czymś marzy, a ja marzę o fajnym życiu bez trosk. Bardzo mi się to moje życie podoba. Lubię szybkie tempo. Choć najchętniej wyjechałabym na długi urlop, wolę skupić się na pracy. Przede mną tyle wyzwań, które wiążą się z solidnym wynagrodzeniem, a to przecież najważniejsza motywacja. Ten tryb życia, czyli pęd za lepszym jutrem, to w końcu standard wśród młodych, ambitnych ludzi. Jednak dopiero z czasem uzmysłowiłam sobie, że zupełnie nieświadomie wpadłam w sidła ograniczające moją wolność i sprowadzające mnie powoli do roli niewolnika. Spełniałam własne zachcianki – pochodne mych wielkich aspiracji. Czułam się panią samej siebie i podejmowałam decyzje wynikające z autentycznych potrzeb – miałam tego pewność, choć prawdopodobnie były to tylko moje złudzenia. Stałam się niewolnikiem własnych marzeń i nierealnych dążeń. Zdobywałam to, na co miałam ochotę, i pędziłam do przodu.

Nie rozumiałam dlaczego, mimo iż mam wszystko, czego zapragnę, nie dostałam tej jednej, małej rzeczy. Miłości. Często zastanawiałam się, dlaczego miłości, tak jak wielu innych produktów, nie można po prostu kupić. Wybrać, zamówić, zapłacić i odebrać. I korzystać! Zatraciłam się w kupowaniu i nie zauważyłam, że im więcej mam, tym więcej chcę. W ten właśnie sposób zataczałam koło zwane studnią próżności. Ciągle odczuwałam niedosyt posiadania, ciągle czegoś mi brakowało. Wiedziałam, co oznacza ten brak, ale jak na złość tego zdobyć nie mogłam. To nowe ciuchy, telefony, kosmetyki, książki, płyty zaczęły stanowić substytut szczęścia.

Wiem! Poproszę moją siostrę, aby przywiozła mi buteleczkę alpejskiego powietrza. Albo nie… Bo jeszcze sobie pomyśli, że zwariowałam z przepracowania. Sama sobie poradzę. Jestem samowystarczalna. Właśnie znalazłam świetną ofertę: ,,Nie masz czasu na urlop? Kochasz Alpy? Kup flakonik z alpejskim powietrzem i przenieś się w góry”. Cóż za niezwykła oferta! Kupię sobie tę namiastkę szczęścia i przy okazji wyostrzę zmysł węchu. Ta niezwykła woń przeniesie mnie prosto do alpejskiego raju. Będę sobie wyobrażać, że tam jestem i wspominać czas, kiedy naprawdę tam byłam. Frazes mówiący, że pieniądze nie dają szczęścia, kolejny raz okazał się nieprawdziwy. W życiu piękne są tylko chwile, to dlaczego nie miałabym zainwestować w tę? Czy to nie smutne, że muszę się pocieszać takimi substytutami szczęścia? Sama zaczynam siebie oszukiwać. Może powinnam coś zrobić ze swoim życiem? Przecież stać mnie na taki wyjazd. Dlaczego nie wezmę urlopu? No tak! Nie lubię sama podróżować.

Gdzieś z oddali dochodziły do mnie głosy, że powinnam żyć inaczej. Jednak te sugestie zagłuszało hasło: Biegnij dalej! To nominalny maraton. Im dalej biegniesz, tym lepszą zyskujesz kondycję. Zaprawiasz się w boju. Zaślepiona pieniędzmi, próżna i myśląca tylko o sobie wcale nie byłam świadoma tego, że jestem nieszczęśliwa. Tkwiłam w przekonaniu, że pieniądze dają szczęście i są jego wyznacznikiem. Chciwość i zachłanność stały się podstawą współczesnego życia. Rozgrzeszałam się w duchu. Przecież ciężko pracuję, dlatego mogę wydawać tyle, ile żywnie mi się podoba. Nowe nabytki wywoływały uśmiech na twarzy, więc wszystko było w należytym porządku. Nie zastanawiałam się nad praktycznością moich zakupów. Po prostu spełniałam swoje zachcianki. Granica chciwości jest bardzo wąska i niewidoczna. A kiedy w końcu dostrzegłam ją u siebie, udawałam, że to normalne. Przecież rzeczywiście potrzebowałam tych wszystkich przedmiotów, a więc cały czas kierowała mną zwykła potrzeba, a nie kaprys. Dziś wiem, że w pewnym momencie pędziłam w tym maratonie tylko po to, aby nie czuć pragnienia, którego niestety nie dawało się ugasić. Biegłam, ale w gruncie rzeczy nie wiedziałam dokąd…

PYCHA

Pycha z nieba spycha.

– Mam dwadzieścia siedem lat i jestem sama. Dlaczego? Faceci lecą na mnie, bo powody są oczywiste. Każdy chciałby związać się z laską stanowiącą połączenie Pameli Anderson z Larą Croft. Jestem piękna, mądra i cholernie wymagająca. Natalia, nie kiwaj głową, jakbyś rozumiała, co do ciebie mówię. Widzę twój ironiczny uśmieszek. Tak – uprzedzę twoje pytanie. Czekam na księcia z bajki. Nie chcę kogoś, kto będzie we mnie wpatrzony i będzie spełniał moje zachcianki. Owszem… może robić to przy okazji, ale ja chcę kochać. Tak po prostu. Ja nawet nie mam się do kogo przytulić. Nie wiem, jak to jest, gdy serce rozpala się na widok drugiej osoby. Codziennie słyszę komplementy od ludzi, którzy są mi obojętni. Ciągle słyszę, że jestem taka czy owaka. I nie zaprzeczam, że jest to bardzo przyjemne. Byłabym obłudna, gdybym mówiła, że mnie to nie rusza. Ty masz męża, wspaniałe dzieci, życie pełne miłości! Cały czas jesteście razem. Wracasz do domu, w którym czeka na ciebie trójka kochających cię ludzi.

– Halooo!!! Czy mogę w końcu dojść do głosu? – powiedziała Natalia. – Uważasz, że taka jest prawda? Jesteś młoda, piękna, faceci szaleją za tobą, realizujesz się. Na miłość jeszcze przyjdzie czas. Ty zawsze chcesz mieć wszystko od razu. Miłości nie kupisz tak jak pary idealnych butów. Musisz być cierpliwa. Przestań się nad sobą użalać, ponieważ nie masz ku temu podstaw. Ciągle słyszę od ciebie, że musisz jeszcze to czy tamto zrobić. Pędzisz w tym maratonie niewiadomo dokąd, a wewnątrz, mam wrażenie, spadasz. Gdzie się podziała twoja dusza? Twoja wrażliwość na innych? Ciągle jesteś tylko ty i twój świat. Nie mogę patrzeć, jak twoja pycha z nieba cię spycha! Kiedy ja wracam z pracy, to idę do drugiej, czyli do domu. Zabieram się za stertę kolejnych obowiązków. Kiedy ty realizujesz nowe projekty i szybujesz po niebie, ja latam na miotle w domu. Potem muszę ich nakarmić, więc ląduję w kuchni, ubieram swój fartuszek, w którym wyglądam nieziemsko seksownie, i ruszam z pełnią optymizmu do garów. A mój zmęczony po pracy mąż siedzi przed telewizorem! Ty w tym czasie delektujesz się obiadkiem zrobionym przez mamę, która nawet pozmywa po tobie naczynia. I możesz sobie odpoczywać przez kolejne dwie godziny. A gdy ten czas minie, kolejne godziny znowu są zarezerwowane tylko dla ciebie. Masz swoją oazę. Ja w tym czasie konam ze zmęczenia i, uwierz mi, w domowym, wyciągniętym dresie wyglądam potwornie aseksualnie. Gdy widzę się w lustrze, jest mi żal samej siebie. Mój mąż bardzo mi pomaga. Idzie do zsypu i wyrzuca śmieci. Po chwili oddechu siadam z dziećmi przy biurku. Cofam się w rozwoju, rozwiązując zadania z matematyki. Poziom trudności – klasa czwarta szkoły podstawowej. Potem zajmuję się znacznie bardziej wymagającymi zadaniami. Tym razem klasa szósta. A ty? Robisz ambitne rzeczy, spełniasz swoje marzenia. Będziesz pisać doktorat, otwierasz firmę. Wspinasz się po szczeblach kariery wolna i bez żadnych obciążeń. I ty, właśnie ty, narzekasz? – moja przyjaciółka aż się zapowietrzyła, mówiąc to wszystko jednym tchem.

Nastała chwila ciszy. Zaniemówiłam. Rzeczywiście. Przy Natalii wyglądałam na szczęściarę. Uświadomiłam sobie, że ciągle czułam potrzebę mówienia o sobie, a tak rzadko słuchałam innych. Ciągle było tylko ja i ja. Natalia wykrzyczała mi prosto w twarz to, co tak naprawdę o mnie myślała, ponieważ ja przez swój egoizm nie zwracałam uwagi na to, co czuje moja przyjaciółka. Chciałam mieć wszystko podane na złotej tacy i nie interesowały mnie problemy dnia codziennego Matki Polki. Wydawało mi się to takie nudne i bardzo męczące. W głębi duszy – choć sama się do tego nie przyznawałam – pragnęłam takiej stabilizacji. Rodziny. Mojej własnej. Domu. Ciepła rodzinnego. Słowa ostre jak brzytwa zdarły ze mnie maskę, którą tak dumnie i z wielkim zadowoleniem nosiłam każdego dnia. Teraz mogłam zobaczyć swoją prawdziwą twarz. Emocje zaczęły skakać jak szalone. Odczuwałam złość. Obraz siebie samej obdartej z kolorowych piór już tak nie zachwycał. Nie mogłam na siebie patrzeć. I znowu stare porzekadło ujawniło swoją moc. Prawda boli – mawiają i niestety mają rację. Byłam zła, ale nie wiedziałam na kogo. Na siebie czy na nią? Po chwili, gdy już odzyskałam zdolność mówienia, pełna oburzenia odparłam:

– Nie przesadzasz? Ale dziękuję, że jesteś szczera. Przez chwilę poczułam się jak mały, rozpieszczony bachor. Jak osoba pozbawiona kręgosłupa, zakochana w sobie po uszy, widząca tylko czubek własnego nosa. Nie wiem, czy właśnie się żaliłaś, czy żartowałaś? Nie wiem, czy mam się gniewać, czy może zacząć śmiać się do rozpuku? Bo poczułam się jak egoistyczna, rozpieszczona histeryczka, która chce mieć wszystko, i jest tak zaślepiona, że nie zauważa, że jej przyjaciółka męczy się w swoim życiu. Czy ty nie przesadzasz? Nie sądziłam, że jesteś tak sfrustrowana.

– Nie, to nie tak. Po prostu jestem zmęczona, przepraszam. Poza tym chciałam w końcu powiedzieć to, co myślę – bo chciałam być z tobą szczera – i niestety nie zapanowałam nad emocjami. Od dłuższego czasu patrzę na ciebie i cię nie poznaję. Zgubiłaś sens życia i myślisz tylko o sobie. Jest mi przykro, że czasami nawet nie zapytasz – co u ciebie? A nawet gdy zapytasz, to mam wrażenie, że nie słuchasz. Musiałam to z siebie wyrzucić. Poza tym posprzeczałam się z Maćkiem. Sama nie wiem, co we mnie dzisiaj wstąpiło. Ze wszystkimi się kłócę. Przepraszam.

– W to akurat ciężko mi uwierzyć. To wy w ogóle się kłócicie? Dla mnie zawsze byliście wzorem doskonałego małżeństwa.

– Anka, obudź się! Nie ma idealnej miłości, bo nie ma idealnych ludzi. Przestań oglądać te głupie filmy, które zawsze kończą się happy endem. Wierzysz w te bajki?!

– Nie wmawiaj mi, że nie ma idealnej miłości. Spójrz na moich rodziców. Albo na moje rodzeństwo. Oni się dobrali doskonale. I wcale nie jest tak, że uważam, iż zawsze jest idealnie. Zdaję sobie sprawę z tego, że życie to nie bajka. Wyobraź sobie, że czasami ląduję na ziemi. I jest to twarde lądowanie. Wiem, że nie ma idealnych ludzi, ale są idealnie dopasowani. Wierzę, że są ludzie sobie przeznaczeni – czuję to w sercu. Jakby jakaś siła nakazywała mi tak myśleć. I pewnie brzmi to banalnie, ale naprawdę wierzę w wielką miłość. Wiem, że każdy z nas ma inny charakter, ale jestem przekonana, że prawdziwa miłość to taka, która patrzy w tym samym kierunku. Miłość zmienia ludzi i ich charaktery – dopasowuje je poprzez kompromisy! Czyż nie? Więc teraz ty nie narzekaj, tylko zobacz, ile masz szczęścia obok siebie! Twój mąż kocha cię nad życie i świata poza tobą nie widzi. Twoje dzieci przytulają się do ciebie i potrzebują cię. To chyba jest przyjemne? A ja może nigdy tego nie doświadczę.

– Anka, nie wszystko od razu. Poczekaj. Zaufaj przeznaczeniu. Zaufaj Bogu. Może zacznij się modlić o miłość, pójdź do kościoła. Modlitwa jest jak rozmowa z ojcem albo najlepszym przyjacielem. Módl się prosto z serca i duszy. W tym jest siła, zobaczysz.

– Co? Wiesz dobrze, że sama siebie określam następująco: wierząca niepraktykująca. Poza tym wiesz również, co myślę o tej całej instytucji, ale pomodlić się chyba nie zaszkodzi.

– Anka! Nie ma takiej religii, takiego trendu. To zła droga, która prowadzi do zatracenie twojej duszy.

– Natalko, z całym szacunkiem, ale nie wierzę w te bajki. Nie wierzę w niewidzialne aniołki i diabełki, które walczą o nasze dusze. W Boga wierzę i ta wiara mi wystarczy.

Tymczasem przechodzący obok nas kelner potknął się i zimny sok ananasowy wylał się wprost na mój dekolt. Natalia zaczęła się śmiać i dodała:

– Aha! To był znak!

– Jaki znak, do cholery! – wrzasnęłam. Poderwałam się z krzesła, krzycząc wniebogłosy. – Cholera! Oszalałeś? Co robisz, kretynie?!

Młody, nawet przystojny kelner zaczął mnie przepraszać i wpatrywać się w miejsce, z którego skapywał sok ananasowy.

– Co się patrzysz?! Specjalnie to zrobiłeś? Daj ścierkę! – Ogarnęła mnie złość, nad którą nie mogłam zapanować. Nie było mi do śmiechu.

Po chwili przybiegł kierownik kawiarni, żeby mnie przeprosić, ale nie omieszkał dokładnie przyjrzeć się całemu zdarzeniu „z bliska”.

– Piękne! – powiedział.

– Co? Panu również męski hormon głupoty rozum odebrał? Może całą kuchnię zwołajcie, żeby sobie popatrzyła! Ananasowych cycków nie widzieliście?

– Przepraszam. Bardzo przepraszam. – Kierownik zaczerwienił się, a przestraszony kelner, korzystając z zamieszania, uciekł do kuchni. Chyba zareagowałam zbyt gwałtownie? Poczułam lekkie wyrzuty sumienia.

– Lody były oczywiście na koszt firmy. W ramach rekompensaty proszę przyjąć bon podarunkowy na kolejny deser.

Przyjęłyśmy przeprosiny i udałyśmy się do wyjścia. Za nami wybiegł kelner winowajca.

– Przepraszam. Może…

– Co: może? Może mam ci dać mój numer telefonu?

– Nie śmiałem prosić… ale… hm…?

– Nie ma mowy. Takich kelnerów powinni trzymać w klatkach. Na każdą, która ma duże piersi, wylewasz sok ananasowy? Może na zapleczu robicie zakłady, co?

– Jakby pani nie założyła takiej bluzki, to może bym się nie potknął.

– Natalia, słyszałaś?

– Tak! Bezczelny! Ale ma trochę racji.

– Co??? Uważasz, że mam zbyt wyzywającą bluzkę?

– Aniu, wiesz dlaczego mężczyźni mają nieczyste myśli? Bo czasem tak się ubieramy, że popełniamy grzech. Zobacz, jak świat się stacza. Spójrz, jakie ludzie produkują teledyski, jak ubierają się nastolatki, jak wszystko emanuje seksem. Jeśli chcesz znaleźć porządnego męża, nigdy nie pokazuj za wiele na randce, aby facet nie myślał tylko o jednym.

– Piękne kazanie! Jak na ambonie! Co za dzień! Jadę do domu odpocząć. Nie dość, że mam wyrzuty sumienia przez ciebie, to teraz jeszcze to. Czuję się jak galerianka. Dobrze, że mam płaszcz. Dzięki temu nie będę miss mokrego podkoszulka w środku zimy.

OBŻARSTWO

Ucieczka w pokusy.

„Przemiłe” spotkanie z Natalią, tona kalorii, sok ananasowy gratis, bezczelny kelner – czy spotka mnie dziś jakaś dobra rzecz? Miałam poprawić sobie humor, a tu taki klops! Brzuch mnie boli, sumienie męczy z niemocy. Jedyne, o czym marzę, to szybki prysznic. Chcę zaszyć się w swojej jaskini, pod ciepłą pierzyną i wyć jak wilk do księżyca! Po prostu niczego nie robić! Szczerość przyjaciółki przyniosła ulgę tylko jej samej. Ja walczyłam z wyrzutami sumienia. Otworzyłam oczy i zaczęłam zastanawiać się nad swoim życiem. Czy rzeczywiście jest tak dobrze, jak do tej pory sądziłam? Dotarła do mnie przykra prawda. Moja serdeczna przyjaciółka uważa mnie za rozpieszczoną egoistkę, która żyje w szklanej kuli i czeka, aż bańka pęknie, gdy zjawi się książę na białym koniu. Jednym słowem happy end jak w bajce. Hm… tylko, że ja naprawdę czekam na księcia z bajki… Naprawdę w to wierzę i wiem, a przynajmniej mam taką nadzieję, że kiedyś spotkam tego jedynego. Wierzę i koniec! Przecież wiara czyni cuda. Więc i ja poczekam na mój cud! Oczywiście zdaję sobie sprawę, że życie to nie bajka, w której każda intryga zostaje szczęśliwie rozwiązana, a wszyscy żyją długo i szczęśliwie. Może w dzieciństwie rzeczywiście oglądałam ich za dużo? Stop! Wcale tak nie było, bo przecież to, co od tylu lat obserwuję w moim domu, to prawdziwe życie, wzorce przekazane przez rodziców. A więc moje marzenia o szczęśliwej rodzinie nie wzięły się z kosmosu. Gdy obserwuję swoich najbliższych: rodziców, brata z bratową oraz siostrę i jej męża, utwierdzam się w przekonaniu, że idealna miłość istnieje. Och… jestem głupia, głupia, głupia! Chyba popadam w obłęd. Ale przecież można oszaleć z miłości, to chyba z jej braku też? Zgodnie z przysłowiem, że z kim przestajesz, takim się stajesz, przesiąkłam tymi ideałami. Wpojone wzorce tkwią we mnie z mocą, której nic nie pokona. Bardzo chcę mieć rodzinę. To znaczy kochającego męża, bo co do dzieci, to jeszcze nie wiem. To moje największe marzenie, mój cel, moje przeznaczenie. Chyba nareszcie zaczynam rozumieć, czego tak naprawdę mi brakuje. Chciałabym przebudzić się z tego letargu sztucznie napędzanych potrzeb tłumiących we mnie moją duchową stronę. Pieniądze, które zarabiam, sukcesy, które odnoszę w życiu zawodowym, są dla mnie ogromnie ważne. W tej chwili praca jest lekiem na samotność. Pracoholizm, na który według mojej rodziny cierpię, pozwala zapominać o szarej, samotnej rzeczywistości.

Zanurzyłam się pod ciepłą pierzyną. Poczułam się bezpiecznie. Nie miałam ochoty z nikim rozmawiać, a dialog, który prowadziłam teraz sama ze sobą, zaczął mnie nużyć. Próbowałam się wyciszyć. Niby zawsze byłam taka odporna na wszelką krytykę. Widać coś musiało się zmienić. Choć nie byłam głodna, po to, aby poczuć się lepiej, i na przekór sobie, zaczęłam jeść. Czułam, jak buzuje we mnie gniew. Zjadłam paczkę chipsów, które należały do moich bratanków, dwa batoniki, kawałek pizzy i paczkę ciastek czekoladowych! Wszystko to popiłam colą… i natychmiast poczułam, że to nie był dobry pomysł. Miało być super, a było fatalnie. Odniosłam wrażenie, że połknęłam truciznę. Z przejedzenia nie mogłam się ruszać, a po mojej głowie uparcie krążyły słowa Natalii. Jej reakcja wydawała się histeryczna i według mnie nieuzasadniona. Zupełnie tego nie pojmowałam. Nie dawało mi to spokoju, więc postanowiłam do niej zadzwonić. Chciałam jej wysłuchać. Jakoś pomóc, a przy okazji wyjaśnić to, co usłyszałam w kawiarni. Coś mi mówiło, że Natalia potrzebuje rozmowy.

– Hej, Natalia! Stęskniłaś się za mną przez te dwie godziny?

– Hej, Ania, właśnie miałam do ciebie zadzwonić, bo… – powiedziała Natalia ze skruchą.

– Tylko nie przepraszaj! Powiedz lepiej, co się dzieje u ciebie? O co się pokłóciliście z Maćkiem?

– Właściwie to nic specjalnego się nie wydarzyło. Ostatnio w ogóle czepiam się o wszystko. Nawet dzieci patrzą na mnie spod byka. Mam chyba początki depresji! Jest tyle do zrobienia, a czas nie chce podporządkować się do mojego tempa, rozumiesz? Nie mam kiedy poprasować dzieciom ubrań. Czuję, jakbym żyła w więzieniu. A więc, jak się domyślasz, coś takiego, jak radość z życia, powoli staje się dla mnie obcym pojęciem. Kiedy mam ją odczuwać? I właśnie z tym mam problem. Rozumiesz teraz? Kiedy zaczęłaś narzekać, po prostu coś we mnie pękło…

– OK… powoli zaczynam rozumieć. Oczywiście nigdy nie byłam w podobnej sytuacji i nie wiadomo, czy w ogóle kiedykolwiek będę. Chcę ci pomóc tak, jak potrafię. Może wyskoczymy na weekend gdzieś, gdzie odpoczniesz. Może jakieś spa? – zaproponowałam, chcąc pokazać, że staram się ją zrozumieć.

– Ania, nie obraź się, ale jedyne spa, które jest mnie w tej chwili potrzebne, to spa dla ducha. Chyba tego nie zrozumiesz. Chcę się wybrać na wieś do mojej babci – to mi pomoże. Wczoraj rozmawiałam o tym z Maćkiem i nawet nie ma nic przeciwko. Chyba też chce ode mnie odpocząć. Rozumiem go. Zresztą ucieszył się ogromnie, że przywiozę wiejskie jajka i świeże warzywa. Mam w sobie tyle złości, że muszę się jej szybko pozbyć. A może ty ze mną pojedziesz, co? – zaproponowała Natalia.

– Nie, kochana, dziękuję ci bardzo. Przecież wiem, że marzysz o tym, żeby pobyć chwilę sama ze sobą. Potrzebujesz ciszy i spokoju. Baw się dobrze. Nic tak nie relaksuje, jak dojenie krówek. Ha, ha!

– Dobrze, kochana, ale powiedz mi proszę… czy ty się na mnie gniewasz? Wyżyłam się na tobie, a przecież nie miałam zamiaru cię zranić.

– Natalka… Znam cię i kocham jak siostrę. Zawsze byłaś szczera i wiesz, że bardzo cię za to cenię. Nie mogę się na ciebie gniewać. Dałaś mi poważną zagwozdkę. Mam o czym myśleć.

– Ania. Wiesz, że naprawdę nie miałam zamiaru cię umoralniać. Jakoś tak nieopatrznie mnie się to powiedziało. Nie ukrywam jednak, że chciałabym, żebyś oglądała otaczający cię świat z realnej perspektywy. Chcę, żebyś mnie dobrze zrozumiała. Zależy mi na tym, abyś nie poświęcała swojego życia dla głupiego wyścigu szczurów. I żebyś nie stała się ofiarą własnych aspiracji. Doceń to, co masz. Szczerze przyznam: masz wszystko. Nie twierdzę, że nie powinnaś realizować swoich celów, tylko chciałabym, aby nie przysłaniały ci całego życia. Rozumiem, że chcesz kochać… Bo przecież każdy z nas tego pragnie. Pamiętaj… modlitwa czyni cuda: ,,Proście, a będzie wam dane”. Pewnie teraz ja nie potrafię postawić się na twoim miejscu. Przepraszam. Wiem, że w końcu chciałabyś poznać kogoś, kogo pokochasz, ale spokojnie. Bez nerwów. Jeśli uwierzysz w przeznaczenie i w to, że Bóg ma dla ciebie plan, spotkasz miłość. Prawdziwą miłość. Bóg wysłucha twoich modlitw. Spójrz tylko – twoje życie to pasmo sukcesów. Kto powiedział, że nie będzie kolejnych? Pamiętaj tylko, że prawdziwa miłość to nie to samo, co doskonała. Ja jestem szczęśliwa, mimo że przez dwadzieścia cztery godziny nie spotykają mnie same dobre rzeczy. Wiesz, że jesteśmy z Maćkiem szczęśliwi, że moja rodzina to najwspanialsze, co mnie spotkało. Ale ostatnio są między nami spięcia, jak to zwykle bywa w małżeństwach… Natłok zajęć, dom, dzieci… To czasami taki stan zapalny, który, gdy tylko się zaogni, bucha z całą siłą i niekiedy trudno nad nim zapanować. Co mogłaś zaobserwować na załączonym obrazku. Raz jeszcze cię przepraszam za ten nagły atak. – Natalię naprawdę gryzły wyrzuty sumienia.

– Ależ nie masz za co przepraszać. Jestem ci wdzięczna za te słowa. Dały mi do myślenia. Ja nie mam sobie nic do zarzucenia. Żyję tak, jak chcę, ale nikogo nie krzywdzę. Bardzo ciekawi mnie natomiast to, jak postrzegają mnie inni. No i widzę, że nawet moja przyjaciółka nie ma o mnie najlepszego zdania. Nie, nie… Nie przerywaj mi, wiem: to nie tak, jak myślisz. Zastanawia mnie tylko to, czy jestem tak egocentryczna, że powinnam diametralnie zmienić swoje życie? Nie rozumiem, dlaczego ciągle myślę o tym, co usłyszałam z twoich ust.

– Za to ja wiem! Zwolnij trochę! Pomyśl o sobie. Ale w zupełnie inny sposób. Poświęć więcej czasu rodzinie, znajomym. Bo z cudem graniczy wyciągnięcie cię na lody, a sama widzisz, jakie mogą cię spotkać ananasowe atrakcje. Pomyśl, że twoim celem ostatecznym nie jest kolejny marsz po wygrany przetarg.

– Ostatecznym? Sama mówisz, że macie pod górkę, że są takie momenty, w których nie wiecie, jak związać koniec z końcem. Pieniądze są wam potrzebne. Mnie też są potrzebne. Doskonale wiesz, o jakie pieniądze toczy się gra w tej chwili. Za trzy miesiące przeprowadzam się do Warszawy, która nie należy do najtańszych miast. Studia też pochłoną pewne środki. Nie wspominam już o kosztach utrzymania firmy.

– Anka, mnie nie o taki cel ostateczny chodzi. Rusz zwoje mózgowe i zacznij myśleć. Spróbuj chociaż.

– Natka! Nie zaczynaj! – Czułam, jak wzbiera we mnie złość.

– Wiesz, że nie lubię, kiedy mówisz „Natka”!

– A ty wiesz, że nie lubię, jak wkręcasz mi swoją filozofię. Przecież wiem, jak kończy się ludzkie życie, więc dzisiaj nie dołuj mnie jeszcze bardziej, dobrze?

– Oj, uspokój się. Pomyśl sobie, że celem ostatecznym może być na przykład…

– Dobra, idę pobiegać. Do jutra. – Rozłączyłam się, nie mając ochoty na dalszą rozmowę.

– Pa, kochanie…

ZAZDROŚĆ

Ja też chcę kochać!

Zakończona gwałtownie rozmowa z Natalią sprawiła, że cała drżałam. Targały mną skrajne emocje. Z jednej strony, byłam na nią wściekła, a z drugiej… sama nie wiem. Nie potrafię sprecyzować tego, co dokładnie czułam. Miałam wrażenie, jakby ktoś wyssał ze mnie całą energię. Coś w środku mnie krzyczało. I to do mnie samej. To „coś” kazało mi wziąć się do roboty i zacząć przeprowadzać generalny remont. Spojrzeć na siebie tak, jak widzą mnie inni. Ściągnąć te wszystkie maski prowizorycznej szczęściary i zobaczyć, co kryje się wewnątrz. A przecież jestem szczęśliwa i niczego mi nie brakuje – mówiłam sama do siebie, przecząc temu, co odczuwałam w środku. Czasami doznawałam pewnej pustki, która była czymś dziwnym i wówczas dla mnie niezrozumiałym. Tak, jakbym ciągle miała ogromne pragnienie i w żaden sposób nie była w stanie go ugasić. Może Natalia ma trochę racji mówiąc, że zatraciłam się w zdobywaniu tego, co ulotne. Poczułam nawet przez chwilę, że potrzebuję spojrzeć na ten jej ,,cel ostateczny”. Może naprawdę powinnam coś zmienić?

Postanowiłam wziąć się w garść. Założyłam strój do joggingu. Mimo że na zewnątrz było zimno, wymyśliłam sobie, że będę biegać. Ośnieżone drzewa wyglądały przepięknie. Piętnastominutowa przebieżka – tego potrzebowałam. Mroźne powietrze wypełniło moje ciało dodatkową dawką energii. Mózg zaczął aktywnie analizować dzisiejszy dzień. Niestety. Nie mogłam od tego uciec. I miałam wrażenie, że to moje bieganie było właśnie ucieczką przed czymś, co mnie dręczy i z uporem maniaka siedzi w mojej głowie. Uciekałam przed całym światem. Przed tą masą szczerych… do bólu szczerych słów. To one zasiały masę wątpliwości w mojej głowie. Chciałam mieć możliwość zatrzymania wskazówek zegara, aby móc naprawdę przeanalizować swoje życie i odkryć to coś, co nie dawało mi spokoju.

Nie mogłam się skupić, ponieważ nieśmiałe, ale pozwalające odczuć swoją obecność zimowe słońce zaczęło uwodzić mnie swą niepozornością. Postanowiłam jeszcze przez chwilę degustować się otaczającą mnie przyrodą. Ośnieżone drzewa, skrzypiący pod nogami śnieg i ten cały zimowy klimat sprawił, że zamknęłam oczy i poddałam się chwili. Nie pamiętam, kiedy robiłam tak ostatnio. Napawałam się pięknem przyrody, smakowałam ostre powietrze, wsłuchiwałam się w melodyjnie zsynchronizowane skrzypienie śniegu. Nie spodziewałam się, że da mi to tyle radości. Czułam wyjątkowy kontakt z naturą. Przypomniałam sobie zdanie mówiące, że natura ma służyć człowiekowi. Nie zdawałam sobie do tej pory sprawy z tego, że takie chwile można przypisać do tego właśnie stwierdzenia.

Był to doskonały moment, żeby porozmawiać ze swoim sumieniem. Wniknąć w głąb własnej duszy. Zapytałam samą siebie, czy jestem szczęśliwa. I miałam wrażenie, że zamiast po prostu odpowiedzieć, wydarłam się jak szalona: oczywiście, że tak! Byłam dumna z siebie i swoich osiągnięć. Współpracowałam przecież z największymi koncernami farmaceutycznymi. Byłam samowystarczalna i bardzo ambitna. Miałam mnóstwo planów i to się liczyło. A niedługo będę odpowiadała za grupę pracujących dla mnie ludzi. Będę prowadziła oddział naszej firmy w Warszawie. Mieście mnóstwa mężczyzn szukających żony. Taki mój mały raj. Cel. O, właśnie! Ostateczny – gdyby pytała Natalia. Takim oto sposobem moment chwilowego zadumania nad sensem życia przeszedł w fazę pierwotną. Powrócił mój dawny świat, a głos sumienia został brutalnie zagłuszony. W drodze powrotnej wstąpiłam do sklepu. Ze względu na ogromny ruch przez piętnaście minut stałam w kolejce do kasy. Wzięłam do ręki pierwszą lepszą gazetę i próbowałam zabić czas. Przez sklepową witrynę zobaczyłam parę młodych ludzi. Wszyscy zwrócili na nich uwagę. Szli przytuleni, nie zauważając otaczającego ich świata – tacy młodzi i tacy zakochani. Emanowało od nich szczęście. Było zimno, lecz oni rozgrzewali siebie i innych swoją miłością. Poczułam lekką zazdrość. A nawet nie lekką! Zapragnęłam na chwilę stać się nią. Czułam tę wielką zadrę, która pojawiła się w moim sercu. W tym momencie jak bumerang wróciły do mnie słowa Natalii o celu ostatecznym. Godzinę temu głośno krzyczałam, że moim celem jestem ja sama. Ja jestem najważniejsza. I stało się! Nagle zaatakowały mnie myśli, które próbowałam odgonić jak natrętną muchę. Uzmysłowiłam sobie, że pragnienie kochania znajduje się na pierwszym miejscu w mojej własnej drabinie priorytetów. Z tych dość trudnych jak na tę porę dnia refleksji wyrwał mnie sympatyczny głos:

– Przepraszam. Spadła pani gazeta.

No i przypomniałam sobie, że trzymałam w ręce jakiegoś szmatławca, którego nawet nie zdążyłam otworzyć. Zaczęłam wertować kolorowe strony pozbawione treści. Zero zaangażowania. Prasówka zaliczona: ten się rozwiódł, tamta zdradziła, ktoś zabalował, jakaś aktorka przeżyła największą tragedię w swoim życiu, ponieważ jej koleżanka po fachu pojawiła się na imprezie branżowej w takiej samej sukience. Mój Boże… – pomyślałam sobie – toż mój problem przy tych dramatach to pikuś. Powinnam się za siebie wstydzić. Chciałam już odłożyć tę gazetę, gdy na kolejnej stronie zobaczyłam reklamę portalu randkowego Sympatia.pl. Dwoje zakochanych w sobie ludzi uśmiechało się do mnie i zapraszało do skorzystania z oferty. Zapewniali, że spotkam miłość, że dołączę do grona osób, które zmieniły swoje życie właśnie dzięki temu portalowi. Tak, tak, tak… – pomyślałam sobie – nie mam ciekawszych zajęć. Niecierpliwie oczekuję księcia na białym koniu, ale wątpię, aby portal randkowy to oczekiwanie mógł skrócić albo chociaż w minimalnym stopniu umilić. Nigdy nie wierzyłam w takie bzdury. To zdecydowanie nie dla mnie, to dla desperatów. Wszystkie te portale społecznościowe to wylęgarnia oszustów. Banda prymitywnych, niedowartościowanych gości, którzy konfabulują, snując przedziwne historie. To miejsce, w którym każdy może stać się, kim chce. Zazwyczaj jest tak, że ten wysportowany, wykształcony, inteligentny, romantyczny, czuły facet to zakompleksiony półgłówek, który nie ma niczego ciekawego do powiedzenia. Nie wiedziałam, że zwykła reklama w gazecie tak bardzo mnie rozzłości. Co się ze mną dzieje? Z cierpiętniczą miną spojrzałam po raz ostatni na tę zakochaną parę z reklamy i przeczytałam zdanie, które do tej pory pominęłam: „Poznaj historie par, które znalazły miłość dzięki Sympatii.pl.” Miłość znaleziona przez Internet? – pomyślałam. – To tak jak borsuk robiący zakupy w centrum handlowym. Czyli coś, co się nigdy nie wydarzy.

Miałam już odnieść prasówkę na miejsce, gdy starszy pan, który poinformował mnie, że gazeta od kilku minut leży na ziemi, zapytał:

– Już pani nie czyta?

– Nie – odpowiedziałam – tego nie da się czytać. Aha… jest „ciekawy artykuł” o portalach randkowych. Jest pan zainteresowany? – nie mogłam się powstrzymać.

Starszy pan uśmiechnął się do mnie i ochoczo przystąpił do czytania, a ja w tym czasie w końcu zapłaciłam za zakupy.

Powiedz tylko słowo

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-7942-509-9

© Aniela Mencel i Novae Res s.c. 2015

www.anielamencel.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazuwymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

I redakcja: Karolina Skiba

II redakcja: Alicja Tempłowicz

Korekta: Aleksandra Tykarska

Okładka: Wiola Pierzgalska

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Novae Res – Wydawnictwo Innowacyjne

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.