Copyright © Joanna Szarańska, 2019

Copyright © by Wydawnictwo Poznańskie Sp. z o.o., 2019

Redaktor prowadząca: Adriana Biernacka

Redakcja: Kinga Gąska

Korekta: Alicja Laskowska

Projekt okładki: Magda Bloch

Fotografie na okładce: © milla74/Depositphotos, © olrat, © S.Kat, © Mona Makela, © Ievgenii Meyer/Shutterstock

ISBN 978-83-66431-48-5

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Mamom i Babciom

Przed Wigilią

Był późny wieczór, gdy drzwi jednego z mieszkań w bloku przy ulicy Weissa cichutko skrzypnęły. Wysoka postać przemknęła przez klatkę schodową, dotarła do skrzynek pocztowych i wsparła się o nie, uważnie nasłuchując. Cisza panująca w budynku najwyraźniej usatysfakcjonowała nocnego wędrowca, ponieważ zatarł dłonie i z impetem otworzył drzwi prowadzące do piwnicy.

Choć piwniczne boksy tonęły w mroku, tajemniczy gość nie sięgnął do włącznika światła. Zamiast tego naciągnął na dłonie grube robocze rękawice i cicho pogwizdując, po omacku ruszył przed siebie. Tak, dobrze wiedział, dokąd i po co zmierza!

Pod ścianą zamajaczył niewysoki, ciemny kształt.

Człowiek przystanął nad nim, w zamyśleniu drapiąc się po brodzie. Potem przykucnął i objąwszy ramionami pękaty przedmiot, z głośnym stęknięciem wyprostował się. Powoli, noga za nogą, powlókł się w kierunku wyjścia. Sapał przy tym i prychał, a od czasu do czasu posykiwał przez zęby, czując ukłucia bólu. W końcu jednak pokonał schody i zataczając się pod wpływem ciężaru, dotarł do drzwi wyjściowych. Niezauważony przez nikogo opuścił blok i odśnieżonym chodnikiem ruszył w głąb osiedla.

Mieszkańcy piątki smacznie spali.

Tylko w oknie na parterze lekko poruszyła się firanka.

Wcześniej

Przyjaciółki

W sobotę ósmego grudnia cztery przyjaciółki z ulicy Weissa wybrały się na popołudniowe ploteczki do kawiarni Pysia. Oficjalnie spotykały się, by spróbować nowej specjalności lokalu: firmowej herbaty z dodatkiem pomarańczy, goździków i imbiru, która kilka dni wcześniej podbiła serce Anny. Nieoficjalnie: usiłowały odciągnąć Marzenę od ciągłej opieki nad synkiem, by trochę się zrelaksowała. Pomysł ten wyszedł, naturalnie, od Zuzanny.

– Uwielbiam spotykać się z Marzeną – tłumaczyła Annie i Monice, zabawnie przewracając oczami. – I naprawdę nie przeszkadza mi, że piję kawę wciśnięta między przewijak a nawilżacz powietrza, a obok mojej filiżanki stoi słoiczek na wpół wyschniętego kremu na odparzenia. W dodatku o dość podejrzanej barwie.

– Ale? – Anna nie kryła rozbawienia.

– Ale trudno rozmawia się z kimś, kto nie odrywa wzroku od wózka, a zapytany o cukierniczkę odpowiada nieprzytomnie: „Mamusia zaraz ci poda!”.

– Mówisz tak, jakbyś nigdy nie sfiksowała na punkcie macierzyństwa! – Monika próbowała tłumaczyć przyjaciółkę.

– I przecież w zeszłym tygodniu Marzena zostawiła Stasia pod opieką teściowej. Przyszła do ciebie na kawę! – dodała Anna.

– Owszem. – Zuza pokiwała głową. – A potem klęczała z uchem przy ścianie, nasłuchując płaczu dziecka! Ja dziękuję za takie spotkanie! Dziewczyny, naprawdę musimy wyciągnąć ją z domu. Spędza ze Stasiem dwadzieścia cztery godziny na dobę, powinna odpocząć od pieluszek, zafajdanych kaftaników i rozpinania biustonosza na zawołanie!

– Może i powinna, ale czy zechce? – Anna miała wątpliwości. – Sama słyszałam, jak mówiła, że nikt tak dobrze nie zajmie się małym jak ona!

Misja wyciągnięcia Marzeny z domu wydawała się niemożliwa do zrealizowania, nieoczekiwanie jednak trzem przyjaciółkom przyszedł w sukurs Maciek. Oświadczył, że chętnie zaopiekuje się chłopcem, aby jego mama mogła zażyć popołudniowej przyjemności w gronie koleżanek. Jeśli mały zgłodnieje, nakarmi go butelką, jeśli się zmoczy, zmieni mu pieluszkę, jeśli pojawi się grubsza sprawa… Nie no, bądźmy dobrej myśli, z pewnością się nie pojawi. Opieka nad takim berbeciem to pestka, zapewniał Maciek, nieświadom morderczego spojrzenia, jakim właśnie obrzucała go żona.

Najważniejsze jednak, że udało się doprowadzić do babskiego spotkania w Pysi. Zuza, która wprost uwielbiała wszystko planować i niczego nie pozostawiała losowi, zaraz po otwarciu kawiarni zadzwoniła do właściciela i zarezerwowała wygodną lożę pod ścianą. W notesiku z błękitną okładką wypisała także propozycje gorących napojów i deserów, po które powinny sięgnąć. Nie ośmieliła się zaprezentować zapisków przyjaciółkom, choć miała wrażenie, że ukryty w torebce notes pali jej bok żywym ogniem. Pocieszała się za to, że kiedy przyjdzie do składania zamówienia, będzie mogła z czystym sumieniem polecić słodkie co nieco.

Kiedy zajęły już miejsca na obitych kremową skórą kanapach, Zuza potoczyła wzrokiem po zebranych i zawołała wesoło:

– Jak dobrze! W końcu możemy spokojnie pogadać!

– Zuza! – syknęła Anna.

– Co? – Pani Kropczyńska-Fijus zrobiła zdziwioną minę. – Przecież to prawda! Niby mieszkamy w jednym bloku, ale ostatnio coś nam nie po drodze, żeby się spotkać i wymienić ploteczkami. Nie wpadłyście nawet na karmelowy sernik, który upiekłam na andrzejki! – wytknęła. – Całe szczęście, że Karolina rozstała się akurat z tym swoim fircykiem, bo by się zmarnował!

– No wiesz co… – parsknęła Monika.

Zuza uśmiechnęła się półgębkiem i lekko wzruszyła ramionami.

– No co? Nie lubię wyrzucać ciasta! Przecież wiecie, że w każdy wypiek wkładam kawałek serca. – Poklepała się po piersi. – À propos, zaplanowałyście już, co upieczecie na święta?

Anna ukryła twarz w dłoniach.

– Zuza, zlituj się! Nie przyszłyśmy tu, aby rozprawiać o świątecznych przygotowaniach!

– Ale ja pytam tylko o placki…

– Jak cię znam, od piernika przejdziesz do piekarnika! A stąd już niedaleka droga do trzepania dywanów i szorowania parapetów! A ja naprawdę nie chcę o tym myśleć.

Zuza przygryzła dolną wargę i skinęła głową.

– W porządku, nie musimy rozmawiać o świątecznych wypiekach i sprzątaniu. Powinnyśmy jednak ustalić, co z tegoroczną Gwiazdką. Przyszykujemy coś dla mieszkańców bloku?

Pozostałe kobiety poruszyły się nerwowo. Anna zerknęła przelotnie na siedzącą pod ścianą Monikę. Ta spuściła wzrok na trzymaną na kolanach torebkę i zaczęła ją przetrząsać w poszukiwaniu portmonetki. Tylko Marzena nie unikała wzroku Zuzanny. Z tej prostej przyczyny, że odkąd zrzuciły okrycia i usadowiły się w loży, nie odrywała oczu od ekranu swojego smartfona. Zuzanna pokiwała głową.

– Pewnie nie macie czasu, co? – Westchnęła.

– Nie bardzo – przyznała Anna. – Mam na głowie tę przeprowadzkę, wiesz…

– Wiem – mruknęła Kropka i spojrzała pytająco na sąsiadkę spod ósemki. – A ty?

Monika potrząsnęła głową.

– Ja też nie znajdę czasu w tym roku. Uczestniczę w parafialnej akcji niesienia pomocy potrzebującym, a i w pracy przed świętami będzie urwanie głowy…

– Parafialna akcja niesienia pomocy potrzebującym? – Zuzanna obrzuciła koleżankę podejrzliwym spojrzeniem. – Pierwsze słyszę! A przecież na ogół słyszę o wszystkim jako pierwsza!

– A bo tę akcję organizuje sąsiednia parafia. Teściowa mnie wrobiła. Pracuje na tamtejszej plebanii i jak zwykle musiała wyrwać się przed szereg! – ze złością wyjaśniła młoda pani Kwiatek.

Zuza pokiwała głową ze zrozumieniem.

– Przynajmniej zyskasz poczucie, że robisz coś dobrego – stwierdziła filozoficznie i przeniosła wzrok na pochyloną nad ekranem komórki Marzenę. Westchnęła teatralnie. – Ciebie nawet nie pytam…

– Co? – Świeżo upieczona matka powiodła nieprzytomnym spojrzeniem po koleżankach. – Pytałaś o coś?

– Nieważne. – Zuza potrząsnęła czupryną. – Może uda mi się zaangażować panią Michalską? Albo panią Malinowską? Ta sąsiadka spod trójki też wygląda na sensowną, choć kupuje surówki w słoikach i prawie nigdy nie wietrzy pościeli.

Anna wybałuszyła na przyjaciółkę oczy, a Monika parsknęła śmiechem.

– Prowadzisz rejestr wietrzenia pościeli?

– E tam. – Zuza machnęła ręką, rumieniąc się po cebulki włosów. – Czasem mi się rzuci w oczy… A może pogawędzimy o czymś innym? Na nudę przecież nie narzekamy, co? Anna się przeprowadza, by zamieszkać z Felicjanem, Marzena pretenduje do tytułu mamuśki roku, Monika spełnia się charytatywnie. Co jeszcze?

– Do mieszkania Anny wprowadzą się nowi lokatorzy – przypomniała Monika.

Oczy Zuzy rozbłysły.

– Rzeczywiście! – Klasnęła w dłonie. – To będzie arcyciekawe!

– No wiesz! – Anna zrobiła urażoną minę. – Bo pomyślę, że nie będziesz za mną tęsknić…

– Wyprowadzasz się do bloku naprzeciwko – przypomniała Zuza, zabawnie marszcząc nos. – Jeśli dobrze wytężę wzrok, będę w stanie policzyć nakrycia na twoim stole.

– Cóż, mam nadzieję, że sobie to podarujesz.

– A może naszą miłą pogawędkę będziemy kontynuować przy herbacie i czymś słodkim? – Zuza spojrzała pytająco na koleżanki, a kiedy te zgodnie pokiwały głowami, wyciągnęła szyję, by przyciągnąć uwagę właścicielki lokalu. – To co? Herbata firmowa, jak było mówione? A do tego sernik? Może szarlotka?

– Ja poproszę sernik. Lepszego nie jadłam… – Monika oblizała się łakomie. Widząc oburzone spojrzenie Zuzy, szybko dodała: – Poza twoim, oczywiście.

– No! – Kropka uśmiechnęła się z satysfakcją. – Anna?

– Babeczka z owocami. Przymila się do mnie, odkąd weszłyśmy.

– Świetnie. Codzienna porcja owoców i warzyw to podstawa. Marzenko? Ma-rzen-ko! Marzena! – wrzasnęła do pogrążonej w kontemplacji ekranu smartfona przyjaciółki. Siedzący przy pobliskich stolikach klienci spoglądali w kierunku loży pod ścianą z mieszaniną zaciekawienia i niepokoju. Marzena podniosła nieprzytomny wzrok znad ekranu i utkwiła go w twarzy podminowanej Zuzy. Ta przyoblekła blady uśmiech i zapytała słodkim głosem: – Co zamówisz? Szarlotkę? Sernik? Jeśli mogę ci coś doradzić, to… – Zaczerpnęła tchu, szykując się do dłuższej przemowy.

Marzena przerwała jej bezceremonialnie. Zwinnym ruchem uniosła się z siedziska i zarzuciła na szyję miękki szal w miodowym kolorze.

– Właściwie to ja muszę już iść – oświadczyła, uśmiechając się przepraszająco.

Zuzanna zamarła z uchylonymi ustami, wpatrując się w twarz tamtej z konsternacją.

– Ale przecież… – wykrztusiła.

Monika i Anna wymieniły porozumiewawcze spojrzenia.

– Tak, tak, muszę wracać. – Marzena pokiwała głową i sięgnęła po leżącego na blacie smartfona. Potem pochyliła się w kierunku przyjaciółek i wycisnęła na ich policzkach po pożegnalnym całusie. Na koniec pomachała niemrawo przez ramię. – Zdzwonimy się, tak? – I nie oglądając się na koleżanki, niemal wybiegła z kawiarni.

Zuzanna dłuższą chwilę trwała w osłupieniu. Dopiero pojawienie się właścicielki lokalu, która podeszła do stolika, aby przyjąć zamówienie, wyrwało ją z odrętwienia. Wtedy uśmiechnęła się szeroko i bez najmniejszego zająknięcia wyrecytowała listę słodkich deserów i gorących napojów, na które miały ochotę. Kiedy kobieta zniknęła za wahadłowymi drzwiami, Zuza posłała przyjaciółkom wstrząśnięte spojrzenie.

– No to tyle, jeśli chodzi o ploteczki bez asysty przewijaka wbijającego się w bok – zauważyła wesoło Anna.

– I kawę bez posmaku Sudocremu – dorzuciła Monika.

Zuza przygryzła wargę i pokręciła głową. Nie rozumiała, jak przyjaciółki mogą z tego żartować. Jej zachowanie Marzeny nie bawiło ani trochę. Przed rokiem przyjaciółka odsunęła się od nich, ukrywając swój odmienny stan. Dziś pochłonięta opieką nad dzieckiem znów zamykała się w czterech ścianach mieszkania.

Gdyby choć promieniała tym niezwykłym blaskiem, prezentowanym na stronach miesięczników dla młodych mam i ulotkach porozrzucanych w poczekalniach gabinetów ginekologicznych!

Ale nie, Marzenie macierzyństwo wyraźnie nie służyło. Miała zmęczoną, poszarzałą twarz i sine podkowy pod oczami. A do tego była nieobecna duchem, spięta, nerwowa. Ewidentnie potrzebowała relaksu, przed którym tak się wzbraniała. Zuzanna obiecała sobie w duchu, że jej go zapewni!

CIĄG DALSZY W WERSJI PEŁNEJ