Dla mojej Mamy –

za największe wsparcie pisarskie i nie tylko…

Rozdział I

– Podaj!

Skup się, Lin! Pamiętaj, żeby tylko dorzucić do Clary, myślałam.

Omijając przeciwniczki, dokozłowałam do połowy boiska, tym samym zmniejszając odległość między mną a Clarą. Dam radę, pomyślałam i wreszcie zdecydowałam się na rzut. Co prawda piłka spłynęła na lewo, ale na szczęście w pobliżu była koleżanka z drużyny, która po chwili wpakowała ją do kosza. Rozbrzmiał gwizdek sędziowski, który oznaczał tylko jedno – koniec czasu. Mecz wygrany, koszulki przepocone i szczęście na twarzach graczy. W przypadku dziewczyn z mojej drużyny uśmiechy wywołane były zwycięstwem. W moim – skończoną lekcją.

Nareszcie! Przebrać się i do domu.

W szatni dziewczyny ze zwycięskiej grupy wymieniały się uściskami i gratulowały sobie nawzajem wspaniałej gry, podczas gdy przegrane wydawały się w ogóle nieprzejęte wynikiem meczu. Prawie tak bardzo jak ja. Nie wiem, czy ktoś może być większym ode mnie antyfanem tego sportu.

– Lindsay! Świetnie ci poszło! – usłyszałam po chwili.

– Dzięki – odparłam zmieszana. – Ale gdyby nie Miranda, ta piłka wcale nie wylądowałaby w koszu…

– Ważne, że do niej podałaś.

Tak, to było jak najbardziej przemyślane posunięcie, wywróciłam w myślach oczami.

– Na cześć naszej wygranej musimy iść na pizzę! Kto jest za? – zapytała jedna z dziewczyn.

Na twarzach koleżanek natychmiast pojawiły się uśmiechy. Mimo że byłam zmęczona i nie miałam najmniejszej ochoty nigdzie iść, też się uśmiechnęłam i wyszłam razem z drużyną przed szkołę. Tam czekałyśmy na autobus, który miał nas zawieźć do pizzerii.

Podjechał wielki, zielony ogórek. Wsiadłyśmy do niego, robiąc zamieszanie, i zajęłyśmy wolne miejsca.

Podróż nie mogła trwać długo, nie w Hollyplace – miasteczku tak małym, że nie pomieściłoby supermarketu czy galerii. Były w nim tylko trzy główne ulice, kilka mniejszych, cztery sklepy spożywcze, jedna pizzeria, parę kafejek, sklepów z ubraniami tyle, że można było policzyć na palcach jednej ręki, i jedna szkoła. Tak, jedna duża szkoła, która łączyła w sobie podstawówkę i szkołę średnią. Skupiała wszystkie dzieciaki i młodzież z miasta i okolicznych miejscowości.

Co zabawne, tak wyglądała większość miast. Po Wielkiej Wojnie świat całkowicie się zmienił. Podobno kiedyś, za czasów naszych prapradziadków, było inaczej, jednak nikt nie może powiedzieć jak, ponieważ nikt nie wie. Parę wybranych osób z pokolenia Wielkiej Wojny założyło Wielką Radę, która zakazała opowiadania o czymkolwiek, co się wydarzyło. Nie było już żadnych dowodów, żadnych ksiąg mogących dać odpowiedź. Wszystko zostało zniszczone. Historycy na próżno szukali wyjaśnień. Dlatego wersja przekazywana nam przez rodziców i nauczycieli była taka: „Wielka Wojna trwała czterdzieści osiem lat, skończyła się i była tak tragiczna, że zakazano o niej wspominać, aby nigdy więcej się to nie powtórzyło”. I nikt o nic nie pytał, bo i tak nie uzyskałby odpowiedzi. Sprawa Wielkiej Wojny była niewyjaśnioną zagadką.

Gdy weszłyśmy całą gromadką do lokalu, dziewczyny od razu zajęły stolik, który mógł pomieścić nas wszystkie. Kątem oka zobaczyłam, jak kelnerka przewraca oczami.

Usiadłam wygodnie na kanapie obok jednej z koleżanek i zaczęłam przeglądać menu.

– Co zamawiamy? – zapytała Clara.

– Niech każda weźmie sobie, co chce – zarządziła Nel.

– Jestem jak najbardziej za – powiedziałam, bo nie miałam ochoty na pizzę.

Wyciskany sok z pomarańczy powinien wystarczyć, pomyślałam.

Po wypchaniu sobie żołądków dziewczyny oznajmiły, że muszą iść się uczyć na jutrzejszy test z biologii. Z przykrością stwierdziłam, że nie był to głupi pomysł. Jednak trudno było uczyć się w domu komuś, kto musiał czekać do ósmej na kochaną matkę, aby ta zawiozła go kilkanaście kilometrów za Hollyplace. Uroki mieszkania poza granicami miasta.

Dziewczyny szybko ulotniły się z pizzerii, więc pozostało mi tylko jedno miejsce, do którego mogłam się udać – Caflea. Moja ukochana kawiarnia. Tam mogłam się pouczyć i zamówić kawę, która na pewno dodałaby energii moim szarym komórkom.

Szłam oświetloną ulicą, czując na skórze lekkie podmuchy wiatru. Robiło się coraz chłodniej, jesień nadchodziła wielkimi krokami. Opatuliłam się szczelniej skórzaną kurtką, na tyle, na ile mogłam, i przyspieszyłam.

Gdy weszłam do kafejki, przywitał mnie piękny aromat parzonej kawy, który nigdy nie opuszczał tego miejsca. Podeszłam do lady, aby złożyć zamówienie na planowany od dawna napój. Poprosiłam o to co zawsze. Usiadłam w rogu małego lokalu, gdzie lampa znajdowała się w tak idealnym miejscu, że rzucała światło na stolik, na którym zaraz pojawiła się książka do biologii. Otworzyłam ją na temacie „genetyka”.

Jęknęłam zrezygnowana, zamknęłam oczy i wyobraziłam sobie, że walę głową w ceglany mur.

Zaczęłam czytać linijka po linijce. Myśli wciąż uciekały mi byle dalej od biologii. Uniosłam głowę znad kartek podręcznika i przetarłam oczy wierzchem dłoni.

Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Było prawie pusto. W pewnym momencie mój wzrok spoczął na młodym chłopaku, który siedział dwa stoliki dalej i patrzył na mnie. Uniosłam wysoko brew w niemym pytaniu, jednak chłopak nie unikał mojego spojrzenia. Zamiast tego podniósł wyzywająco głowę. Przyjęłam zaproszenie do wzrokowej bitwy. W końcu mój przeciwnik poddał się z szerokim uśmiechem na twarzy.

Wyglądał na niewiele starszego ode mnie. Miał jasnobrązowe włosy i całkiem przyjemny uśmiech. Gdyby nie moja kawa, którą właśnie postawiła przede mną kelnerka, pewnie dalej wgapiałabym się w nieznajomego i zapomniałabym, po co tu przyszłam. Wróciłam do czytania niezwykle ciekawych informacji o genetyce, popijania napoju i zastanawiania się, kto był na tyle zdesperowany, aby badać te wszystkie rzeczy związane z moim tematem z książki. Litości!

– Hej, wolne? Może mogę się przysiąść? – zapytał chłopak Zabójcze Spojrzenie.

– Jak chcesz, to siadaj – powiedziałam z miłym uśmiechem na ustach. – Ale musisz być cicho, bo się uczę. – Na dowód, że mówię prawdę, wskazałam palcem książkę rozłożoną na stoliku.

– Jestem Mike.

Zabójcze Spojrzenie lepiej pasowało.

– Lindsay.

– Miło mi cię poznać. Czy chodzisz do tutejszego liceum? – zapytał.

– Tak. Przedostatnia klasa. Ty też uczysz się w naszej miłej szkole?

– Właśnie stamtąd cię kojarzę. – Uśmiechnął się.

O tak, ma bardzo ładny uśmiech, pomyślałam.

– A ty? W której klasie jesteś? – zainteresowałam się.

– W ostatniej. – Wyszczerzył się, pokazując białe zęby.

– Ach, widzisz, ja jutro mam test z biologii, który jest bardzo ważny, dlatego muszę się przyłożyć, jeżeli chcę za rok, tak jak ty teraz, kończyć szkołę. Także… – Spojrzałam na niego wzrokiem, który grzecznie, aczkolwiek dosadnie, pokazywał, o co mi chodzi, jednak Mike nie zrozumiał przekazu i siedział dalej oparty o stolik.

Nie chcąc być niemiłą i powiedzieć wprost „Idź sobie stąd”, postanowiłam wrócić do lektury. Nie dane mi było cieszyć się zbyt długo ciszą.

– Jesteś ciekawą osobą – powiedział.

– Tak? – bąknęłam, nawet nie wynurzając nosa z książki, i czytałam dalej.

– Czy wiesz, że masz piękne oczy?

– A czy wiesz, że naukowcom z Niemiec udało się zsekwencjonować w sześćdziesięciu procentach genom neandertalczyka? – rzuciłam sarkastycznie.

Zaczął się śmiać.

– Wątpię, żebym się ciebie stąd pozbyła w najbliższym czasie – ni to zapytałam, ni stwierdziłam, jednak uśmiech powoli wkradał się także na moją twarz.

Nie mogło to ujść uwadze Mike’a.

– Obawiam się, że może być ciężko – potwierdził, chichocząc.

Poddałam się. Zatrzasnęłam książkę i wpakowałam ją do torby, po czym odwróciłam się do kolegi siedzącego obok.

– Mike, chodzisz do ostatniej klasy w miejscowym liceum, jesteś śmiałym czarusiem i uwielbiasz przeszkadzać ludziom w nauce. Czym jeszcze możesz mnie zainteresować? – zapytałam, opierając się ręką o stół i zalotnie się uśmiechając.

– Jeżeli wszystko pójdzie zgodnie z planem, po ukończeniu szkoły wyjadę uczyć się w jakimś większym mieście…

Podczas rozmowy zaczęłam patrzeć w jego oczy w kolorze zieleni. Było w nich coś kojącego, zachęcającego. Zapytana o własną przyszłość roześmiałam się głośno, bo nie miałam pojęcia, co będę robiła za pięć czy dziesięć lat. Wtedy rozmowa skierowała się na inne tory – szkołę. Ci sami nauczyciele i ci sami znajomi – okazało się, że sporo nas łączyło.

Nagle zadzwoniła mama.

– Przyjechałam do Hollyplace. Bądź przed szkołą za dziesięć minut, to cię zabiorę.

– Nie możesz przyjechać trochę później? – Wywróciłam oczami.

Wcale nie chciałam przerywać rozmowy z miłym kolegą ze starszej klasy.

– Nie ma mowy! Jutro musisz wcześnie wstać. Jest już późno, a ty chyba jutro masz ważny test, zgadza się?

– Okej, zaraz będę – powiedziałam i się rozłączyłam.

– Co jest? – zapytał Mike.

– Muszę iść pod szkołę.

– Już?

– Niestety, mama po mnie przyjeżdża.

– Odprowadzę cię, jeżeli chcesz.

– To miłe. – Uśmiechnęłam się najpiękniej, jak potrafiłam.

Szliśmy szybko, a buzie nam się nie zamykały. Fajny chłopak, przewinęło mi się przez myśl. Gdy zatrzymaliśmy się na szkolnym parkingu, samochodu mamy jeszcze nie było. Korzystając z okazji, odwróciłam się do Mike’a, aby jeszcze przez chwilę popatrzeć na jego przystojną twarz.

– Czy dasz mi swój numer?

Podejrzewałam, że o to zapyta, a mimo to zrobiło mi się ciepło w brzuchu, kiedy usłyszałam te słowa. Skończyłam zapisywać ciąg cyferek w jego telefonie, gdy na podjeździe pojawiła się mama.

– Cóż, będę się zbierać, więc… – Nie dane mi było dokończyć, ponieważ Mike przerwał mi w pół słowa.

– To był bardzo miło spędzony czas. Chętnie to powtórzę. – Uśmiechnął się, dał mi całusa w policzek, puścił oczko i odszedł.

Myślę, że stałabym tam jeszcze długo, gapiąc się na jego plecy, gdyby nie trąbienie mojej mamy.

– Wsiadaj! – krzyknęła.

Usiadłam na miejscu pasażera w naszym starym gruchocie i opadłam z westchnieniem na oparcie siedzenia. Mama odpaliła silnik i odjechałyśmy.

– Kto to był? – zapytała, zabawnie poruszając brwiami.

– Kolega, którego właśnie poznałam. – Starałam się powiedzieć to tak obojętnie, jak tylko się dało, no ale… nie dało się. Ekscytacja była doskonale słyszalna w moim głosie, a poważna mina tylko robiła ze mnie głupka zamiast ukrywać podniecenie.

Mama się roześmiała.

– Słaby z ciebie kłamca.

– Kwestia wprawy, mamo! – Kiwnęłam ostrzegawczo palcem.

Opowiedziałam jej całą historię o Mike’u. W niektórych momentach się śmiała, w innych dogryzała, ale cały czas była zainteresowana i wsłuchiwała się w to, co mówiłam. Dała mi sporo życiowych rad w stylu „uważaj na siebie, dziecko” albo „pamiętaj, nie dawaj mu się obmacywać”.

W domu poszłam pod prysznic, przebrałam się w piżamę i położyłam do łóżka. Byłam zmęczona, ale szczęśliwa. Cieszyłam się z zawarcia nowej znajomości.

Nagle sobie przypomniałam, że prawie nic nie umiem na jutrzejszy test. Znowu miałam mętlik w głowie.

Może wstanę wcześniej, żeby się pouczyć? Tak, to dobry pomysł, pomyślałam.

Potem zaczęłam wspominać dzisiejsze spotkanie z panem Zabójcze Spojrzenie. Zastanawiałam się, kogo jeszcze Bóg postawi na mojej drodze.

Wtedy nie miałam pojęcia, jak bardzo zaskoczy mnie odpowiedź, która zmierzała ku mnie wielkimi krokami. Już niedługo miałam się z nią zetknąć.

*

Obudziłam się – tak jak zaplanowałam – o piątej trzydzieści. Mając na dziesiątą do szkoły, mogłam zrobić wiele pożytecznych rzeczy. Na przykład pouczyć się do testu, jak podpowiedziała moja podświadomość. Po godzinie nauki zdecydowałam się wyczołgać z łóżka. Nie mogłam dłużej wpatrywać się w karty podręcznika i analizować etapów transkrypcji.

Wyszłam na korytarz. Na palcach przeszłam obok pokoju mamy, żeby jej nie obudzić. Gdy już dostałam się do łazienki, zamknęłam drzwi na kluczyk i poszłam pod prysznic. Szybka kąpiel na początek dnia potrafi dodać skrzydeł.

Ubrałam się i poszłam do kuchni. Przed samym wejściem stało duże lustro. Nie zatrzymywałam się przed nim. Wiedziałam, co zobaczę – niebieskooką blondynkę, średniego wzrostu, z jasną cerą, rumieńcami i bladymi ustami. Miałam nadzieję, że od wczoraj nie wyskoczyły mi na nosie jakieś niespodzianki.

Podczas robienia tosta zaczęłam oglądać zdjęcia i malunki przyczepione do lodówki.

Na samym środku wisiał obrazek przedstawiający mnie i mamę. Pamiętałam, kiedy powstał. W trzeciej klasie. Cała grupa miała namalować swoją rodzinę. Uśmiechnęłam się smutno. Fala wspomnień zalała mój umysł. Przypomniało mi się, jak to jest, gdy jest się jedyną osobą w klasie, która nie ma ojca. Nigdy wcześniej mi go nie brakowało, bo zawsze miałam mamę, ale wtedy, w trzeciej klasie, coś się zmieniło. Pamiętam, jak Sandra Flis podeszła do mnie na przerwie razem ze swoją koleżanką – Leną. Zaczęła zadawać mi pytania, a cała klasa przysłuchiwała się i drwiła ze mnie.

– Lindsay, kim jest twój tata?

– Ja nie mam taty – powiedziałam na tyle obojętnie, na ile może wysilić się dziesięciolatka, po czym uniosłam głowę i spojrzałam w oczy całkiem wysokiej dziewczynki.

– A co się stało z twoim tatą?

– Ja… nie wiem. – To pytanie zachwiało moją pewnością siebie.

Nigdy się nad tym nie zastanawiałam, bo nie musiałam. Gdzie był? Co robił?

– Jak to? Czy ty w ogóle znałaś swojego tatusia?

– Oczywiście, że tak – skłamałam.

– Jak on wygląda? – Sandra nie dawała za wygraną. – Kochasz go?

Tego już było zdecydowanie za wiele. Właśnie wtedy wybiegłam z klasy i schowałam się w damskiej toalecie, nie wychodziłam z niej przez następne dwie lekcje.

Dzieci potrafią być bardzo wścibskie i okropnie niegrzeczne…

Otarłam ręką łezkę spływającą po policzku. Nie powinno jej tam być. Minęło tyle czasu. Najśmieszniejsze, że nadal nie znałam odpowiedzi na żadne z tych pytań. Mama nie potrafiła mi na nie nic powiedzieć. Nie wiedziałam, czy nie znała prawdy, czy tak bardzo bolało ją poruszanie tych tematów. Byłam jednak świadoma, że miała z tym duży problem, a szczerze mówiąc, nawet nie wiedziałam, czy chciałam się dowiedzieć. Skoro myśl o moim ojcu powodowała rozkwitający smutek na twarzy mamy, ten mężczyzna nie mógł być kimś dobrym. Po co więc męczyć ją i zamartwiać siebie?

Naokoło mojego obrazka wisiały zdjęcia. Na większości widniały moja uśmiechnięta dziecięca buźka i przytulająca się do mnie Susan – dawna przyjaciółka, która po skończeniu podstawówki wyjechała z Hollyplace. Pierwsze pół roku bez niej było istną katastrofą, ale potem jakoś się pozbierałam. Nikogo nigdy nie dopuściłam do siebie tak blisko jak ją. Czasem mi jej brakowało. Tej bliskości z ważną dla mnie osobą, której nie czułam od tak dawna.

Dzyń! Tost się zrobił. Jak dobrze, że byłam otoczona tak codziennymi i zwykłymi rzeczami jak tosty. Gdyby nie to, całkowicie zatraciłabym się w mojej sentymentalności i rozpłakała przez głupie zdjęcie i rysunek z trzeciej klasy. Miałam żelazną zasadę, której nie chciałam i nie mogłam złamać – musiałam być silna. Taka właśnie będę, pomyślałam, i taką powita mnie dzisiaj pan od biologii.

*

W szkole byłam dziesięć minut przed lekcją. Szłam korytarzem, przypatrując się obcym twarzom. Nie ukrywam – szukałam kogoś. Kogoś, kto dał radę przełamać pierwsze lody, zainteresował się mną i nawet wziął ode mnie numer telefonu!

Gdy zauważyłam salę, z której właśnie wychodzili ludzie z ostatniej klasy, miałam nadzieję, że go zobaczę. Niestety, nie było tam Mike’a.

– Lin!

Odwróciłam się uśmiechnięta, usłyszawszy wołający mnie męski głos. Rozejrzałam się, a kiedy zobaczyłam osobę, która krzyczała moje imię, to choć z jednej strony zawiodłam się, z drugiej – ucieszyłam jeszcze bardziej.

– Eric! – Szczęśliwa wpadłam mu w ramiona.

Uniósł mnie nad podłogę i zakręcił się ze mną dookoła.

Tak dawno go nie widziałam. Mój kochany kuzyn nareszcie przyjechał z wizytą. Ostatni raz był w Hollyplace rok temu.

– Co tu robisz?

– Wpadłem się przywitać. Chyba się trochę stęskniłem.

– Trochę? – Roześmiałam się. – Ja się strasznie stęskniłam!

– Urosłaś.

– Ja urosłam? – zapytałam z niedowierzaniem.

Ostatni raz, gdy go widziałam, był chudy i może pół głowy wyższy ode mnie. Teraz ledwo dosięgałam mu do pachy, a jego biceps przypominał kulę do kręgli. Czemu więc mój braciszek mówił mi, że urosłam?

– To znaczy: wyrosłaś – poprawił się. – Wyglądasz dojrzalej i poważniej, ale nadal pięknie, dziecino.

– A ty chyba nie wychodzisz z siłowni, byczku. Zdradź mi sekret: jak mam takie coś wyhodować? – zapytałam, wskazując palcem na jego biceps.

Eric się roześmiał. Bardzo brakowało mi jego śmiechu, potarganej blond czupryny i brązowych oczu.

Mój kuzyn od zawsze zachowywał się dojrzalej niż ja. To on mnie niańczył i odwodził od głupich pomysłów, do realizacji których i tak, koniec końców, zabieraliśmy się razem. Syn brata mojej mamy był ode mnie tylko o tydzień starszy.

– Do kiedy zostajesz? Jak długo?

– Trzy dni.

Opuściłam głowę ze smutkiem i objęłam się w pasie rękoma. Ból ścisnął mi żołądek.

– Dlaczego tak krótko? – zapytałam.

– Tata dostał pracę w jakimś miasteczku na południu, daleko stąd. Mamy się tam przenieść na rok – wyjaśnił, patrząc mi głęboko w oczy.

Dostrzegłam w nich tęsknotę, ale to było coś więcej niż tylko tęsknota za mną. To była tęsknota za ustatkowaniem. Eric zmieniał szkołę i miejsca zamieszkania co chwila. Nie miał prawdziwych przyjaciół, nigdy nie należał do szkolnej drużyny futbolowej, mimo że zawsze chciał, i nigdy nie miał dziewczyny.

– Tak mi przykro. – Starałam się zabrzmieć jak siostra pocieszająca brata, ale wyszło to dość żałośnie.

Eric przeniósł wzrok z naszych stóp na moją twarz i się skrzywił.

– Nie wiem do końca, gdzie mamy mieszkać, ale ponoć jest tam dużo zieleni.

– Czyli wieś?

Zachichotał.

– Tak – odparł rozbawiony. – Chyba w ten sposób tata chciał mi to delikatnie przekazać.

Nagle zadzwonił dzwonek. Obok nas zaczęły przeciskać się szesnastolatki oglądające się za moim kuzynem. Spojrzałam na niego przepraszająco i zaproponowałam:

– Słuchaj, przyjedź po mnie do szkoły o szesnastej. Pójdziemy do jakiejś kawiarni lub do parku. Coś wymyślimy i pogadamy. Muszę teraz iść na lekcję.

– Dobrze – rzucił tylko.

Na pożegnanie objął mnie mocno. Oddałam uścisk ze zdwojoną siłą. Puścił mnie i skierował się w stronę wyjścia. Jego szerokie ramiona, lekko zgarbione plecy i figura atlety musiały bardzo imponować dziewczynom, które zalotnie się do niego uśmiechały i oglądały za nim. Ale kto by się nie oglądał za facetem rodem z filmu o surferach? Nawet na mnie robił wrażenie.

Ktoś mnie popchnął, przez co upuściłam torbę, a książki wysypały się na podłogę. Pozbierałam je szybko i ruszyłam do klasy. Spóźniona weszłam do sali, w której cała grupa pisała test. Test z biologii! Zapomniałam, że miał być na pierwszej godzinie. Przeprosiłam za – jak to nazywał nauczyciel – brak poszanowania dla czasu, który nam poświęcał, po czym wzięłam test, usiadłam w ostatniej ławce i zaczęłam pisać.

Poszedł mi nadzwyczaj gładko. Bez większych problemów przebrnęłam przez dwadzieścia parę zadań i oddałam kartkę.

Pierwsze parę godzin w szkole minęło zaskakująco szybko. Na długiej przerwie poszłam na dziedziniec, by pooddychać świeżym powietrzem. Musiałam korzystać z tego wybiegu dla uczniów, póki mogłam. Za jakiś tydzień lub dwa zrobi się na tyle zimno, że go zamkną.

Usiadłam pod altanką, w której siedziało wiele osób z ostatniej klasy. Oparłam się o drewnianą ściankę, wpakowałam słuchawki do uszu i zaczęłam słuchać muzyki. Kojące dźwięki zdawały się ciągnąć moje powieki w dół. W końcu się poddałam. Zamknęłam oczy. Nagle poczułam, że ktoś położył mi rękę na ramieniu. Ten niespodziewany ruch wybudził mnie z transu. Podskoczyłam na ławce, otworzyłam szeroko oczy i prawie pisnęłam zaskoczona.

– Mike! Nie wiedziałam, że jesteś w szkole.

– Siedzę w tej budzie od ósmej. – Zaśmiał się przyjaźnie.

– Nie widziałam cię wcześniej.

– A ja ciebie tak – powiedział z dziwnym wyrazem twarzy.

– Czy coś się stało? – zapytałam lekko podenerwowana.

– Wiesz… – zaczął niepewnie. – Kto to był?

– O kim mówisz?

– Ten koleś. Ten, z którym przytulałaś się dzisiaj rano. Twój chłopak?

W tym momencie kamień spadł mi z serca, bo nareszcie wiedziałam, o co mu chodziło. Zaczęłam się śmiać.

– To był mój kuzyn, Eric. Nie widziałam go od roku! Musiałam go wyściskać.

Po twarzy Mike’a przemknął cień zaskoczenia i najwyraźniej ulgi. Roześmiał się i usiadł obok mnie.

– Wybacz mi głupie pytanie.

– Rozumiem cię. Pewnie musiało to dziwnie wyglądać. Cieszę się, że zapytałeś.

– A ja się cieszę, że mi to wyjaśniłaś. – Wysunął dolną wargę. – Trochę mi teraz głupio.

– Nie musisz czuć się głupio. – Zaśmiałam się i złapałam jego dłoń.

Najpierw popatrzył na nasze ręce, a potem przeniósł wzrok na moje oczy. Chociaż właśnie topił mi się mózg pod wpływem jego spojrzenia, za nic nie zamierzałam puszczać jego dłoni! Nagle zadzwonił dzwonek. Idealne wyczucie czasu.

– Czy chcesz wyskoczyć gdzieś ze mną po szkole? – zapytał.

– Pewnie… – Nagle coś sobie przypomniałam. Eric. – Ale może nie dzisiaj. Umówiłam się już z kuzynem.

– Tym osiłkiem?

Przytaknęłam.

– To może jutro się zgadamy? – zaproponował. – Muszę lecieć. Do zobaczenia.

– Do zobaczenia.

Na pożegnanie ścisnął moją dłoń. Szybko jednak ją wypuścił i pomaszerował środkiem dziedzińca.

*

Po lekcjach leciałam przez korytarz jak na skrzydłach. Wypadłam przed szkołę i zobaczyłam motor Erica. Nie zastanawiając się długo, podbiegłam do kuzyna, cmoknęłam go w policzek i założyłam kask, który mi podał. Siadłam za nim i wtuliłam się w jego skórzaną kurtkę. Pojazd zawarczał. Zanim wystartowaliśmy, Eric odwrócił głowę, uniósł szybkę kasku i zapytał:

– To co? Caflea?

– Caflea. – Kiwnęłam z zadowoleniem głową.

Czułam przez kurtkę, jak mięśnie chłopaka napinają się od chichotu. Zatrzasnął szybkę, odwrócił się w stronę ulicy i ruszyliśmy.

Dzieci Gwiazd i Lustra Lodu

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8147-108-4

© Katarzyna Izbicka i Wydawnictwo Novae Res 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Paulina Zyszczak

KOREKTA: Beata Kostrzewska

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Autorka dziękuje prezesowi firmy Hydrotruck panu Zbigniewowi Sitkowskiemu za umożliwienie realizacji marzeń, czyli wydania drukiem niniejszej książki.