Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23. Pięć miesięcy później...

Od autorki

Wydawnictwo poleca

Copyright © 2024 by Grupa Wydawnicza Literatura Inspiruje Sp. z o.o., 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone
All rights reserved
Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane ani w jakikolwiek inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej bez zgody wydawcy.

Redakcja: Justyna Jakubczyk

Korekta: Ilona Drobna

Projekt graficzny okładki: Izabela Surdykowska-Jurek

Zdjęcie na okładce: Copyright © by Krzysztof Bubel (piórka); Aleksej (góra);  Kichigin19 (chatka); Katherine (chmury) (Stock.adobe.com)

DTP: Justyna Jakubczyk

ISBN 978-83-67173-91-9

Gdańsk/Warszawa 2024

Wydawnictwo Prozami
zamowienia@literaturainspiruje.pl
www.prozami.pl
www.literaturainspiruje.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Maltankom, w nadziei na kolejne wspólne wojaże

PROLOG

Było zimno, burczało mu w brzuchu, a kłująca słoma wbijała się w gołe pośladki. Mógł stać, ale był zbyt słaby. Nie lubił, gdy tata się na niego gniewał, ale miał tylko siedem lat i niewystarczająco dużo sił, by pomagać w gospodarstwie. Ojciec wciąż powtarzał, że to przez niego odeszła matka, bo zbytnio się lenił i interesy nie szły, jak należy. Z ostatniej partii tylko trzy gęsi z dwunastu przeżyły do uboju, reszta padła przed ukończeniem drugiego miesiąca, a na tym nie dało się zarobić. Co z tego, że padnięte ptaki mogli sprzedać na targu czy zjeść na niedzielny obiad, skoro za dobrze odżywiony czteromiesięczny egzemplarz zarobek był wielokrotnie wyższy. Najcenniejszym produktem była wątróbka, tak bardzo ceniona na francuskich stołach, a i w samej Hiszpanii też miała swoich zwolenników. Najważniejsze jednak, by była odpowiednio otłuszczona, bo tylko wtedy zasługiwała na nazwę foie gras.

Gdy był mniejszy, lubił zakradać się do szopy i głaskać młode gąski. Patrzyły na niego wyłupiastymi oczami i gęgały jedna przez drugą. Kiedyś ten hałas zwabił ojca, który wpadł w złość i postanowił ukarać syna zamknięciem w ciemnym pomieszczeniu. Chłopak początkowo bał się ciemności, zasłaniał oczy piąstkami i udawał, że to zabawa w chowanego. Przez wiele godzin nikt go jednak nie szukał. Szlochał cichutko, aż w końcu odważył się poruszać po omacku po szopie. Znalazł szparę między deskami, więc przytulił twarz do ściany i zerkał przez otwór na podwórko. Niewielka smuga światła dodawała mu otuchy. W końcu przywykł i gdy trafił do szopy za kolejne przewinienie, wiedział, co robić, by się nie bać. Ojciec zauważył, że wymierzana kara nie robi na synu wrażenia, nim więc zamykał go w odosobnieniu, kazał zdejmować ubranie, nie podawał mu też przez wiele godzin jedzenia i picia. Zdarzało się, że Jos wygarniał z koryta resztki paszy, pił jak pies brudną wodę z naczynia.

Ojciec winił go za wszystko, co jemu się nie udawało. Zrzucał na syna winę za pogarszający się stan niektórych ptaków. A przecież Jos nic złego im nie robił, jedynie gładził je po główkach i pocieszał, że wkrótce ich cierpienia się skończą. Było mu tych zwierząt żal, utożsamiał się z nimi, bo podobnie jak on były zdane na łaskę Manuela Bacuño.

Za każdym razem, gdy do szopy trafiały małe gąski, chłopiec miał nadzieję, że teraz zostaną z nim na dłużej. Wiedział ze szkoły, że gęsi żyły po kilkanaście, a nawet i dwadzieścia lat. Ojciec jednak nie po to kupował kolejne sztuki, by je hodować. Dla niego liczył się szybki zysk, musiał więc jak najprędzej utuczyć gęsi tak, by nabrały wagi, bo każdy kilogram gęsiny przeliczany był na pieniądze, a każda martwa przedwcześnie sztuka uszczuplała domowy budżet.

– Skoro tak interesujesz się tymi ptakami, to najwyższy czas, żebyś pomógł mi w ich karmieniu – usłyszał nagle niski głos. Ojciec rzucił w jego kierunku ubranie, a potem pomógł mu wstać. – Josito, weź jedną rurę i patrz, jak ją wkładam, to gęsi do gardzieli. A potem zrób to samo. – Wskazał ręką przestraszonego ptaka, który się rozdarł, jakby przeczuwał, co za chwilę nastąpi.

– A dlaczego nie możesz im rzucić ziarna na ziemię? Przecież na pewno zjedzą.

– Naszym zadaniem jest je szybko utuczyć. Musimy karmić je trzy razy dziennie, podając pokarm bezpośrednio do żołądka. Od dziś będziesz mi pomagał, a jak się sprawdzisz, to zwiększymy hodowlę, co da nam większe zyski. Zrozumiałeś?

Jos zagryzł wargę i pokiwał grzecznie głową. Ojciec czasem przybierał taki srogi wyraz twarzy, że ciarki przechodziły chłopcu po plecach. A gdy tak trzymał w rękach rurę do karmienia, syn nie mógł się oprzeć wrażeniu, że ojcu przebiegła przez głowę myśl, by i jego nakarmić w ten sposób. Może wówczas nie byłby taki mały i chudy i miałby więcej sił do pomocy w gospodarstwie.

Posłusznie chwycił więc narzędzie i złapał jedną z gęsi. Po chwili powtórzył czynność podpatrzoną u ojca i wlewał wysokoenergetyczną karmę do przełyku ptaka. Musiał go mocno trzymać kolanami, bo zwierzę przez kilka minut walczyło, potem jednak skapitulowało pogodzone z nieuniknionym.

– Dobrze ci idzie. Będą z ciebie ludzie – pochwalił go ojciec, co nie zdarzało się często.

Jos przyglądał się gęsi oblepionej resztkami jedzenia i własnymi odchodami. Nie była już tą, którą wcześniej chciał mieć za domowe zwierzątko, za przyjaciela. Szybko też doszedł do wniosku, że jeśli zwiększą produkcję foie gras i ojciec zarobi dużo pieniędzy, zgodzi się na hodowlę innych zwierzątek, może kozy albo chociaż kury, które przy okazji znosiłyby jajka. Lubił je jeść, ale w ich jadłospisie zdarzały się rzadko. Ojciec wszystko wydawał na nowe egzemplarze do tuczenia i karmę. Sami żywili się resztkami mięsa z uboju, zupą gotowaną na łapkach czy szyi. Oprócz tego jedli ziemniaki, dynie i kabaczki uprawiane w przydomowym warzywniaku.

Prawie nie pamiętał już matki. Któregoś dnia odeszła, zabierając kilkumiesięczne bliźnięta. Nawet nie był pewien, czy to byli bracia, czy siostry. Zostali sami z ojcem i gospodarstwem, które stopniowo podupadało. Stary Bacuño nie poddał się jednak i rozpoczął hodowlę gęsi na foie gras, bo zwietrzył w tym dobry interes. Nawiązał współpracę z człowiekiem, który wywoził mięso poza granice prowincji i dystrybuował je do restauracji. Człowiek ten załatwił również gospodarzowi wszelkie papiery uprawniające go do specjalistycznej hodowli. Któregoś dnia jednak w gospodarstwie zjawiła się kontrola sanitarna i wykazała wiele nieprawidłowości. Zakazano Bacuñowi sprzedaży gęsiny i odebrano mu uprawnienia. Manuel pozostał z dużą ilością wysokoenergetycznej karmy i kilkoma sztukami gęsi, których nie mógł już oficjalnie sprzedać.

Jos pamiętał, że tego dnia najedli się do syta najlepszymi kawałkami mięsa. Miał wtedy piętnaście lat i nie był już wychudzonym dzieckiem. Gdy ojciec zabił ostatnie z gęsi, podszedł do syna i wręczając mu je, rzekł:

– Dostałeś ode mnie ostatni posiłek. Od teraz będziesz musiał o siebie sam zadbać. Nauczyłem cię, jak sobie radzić. Idź na targ i sprzedaj te gęsi, a potem sam zdecyduj, na co przeznaczysz pieniądze.

Chłopak się uradował, gdyż po raz pierwszy ojciec dał mu wolną rękę, pozwolił decydować o sobie. Nie miał pojęcia, że od tego dnia będzie zdany wyłącznie na siebie. Dorosłość zapukała do drzwi szopy, w której po powrocie z targu zastał Manuela wiszącego na belce stropowej.

ROZDZIAŁ 1

– Chodź, klapnij tu koło mnie i pooglądamy oferty. – Michał pokazał miejsce na sofie, a zaraz potem sięgnął po laptop, który leżał na ławie stojącej obok kanapy.

Położył go sobie na kolanach i otworzył. Po chwili monitor rozświetlił się, dając znak, że jest gotowy do pracy. Magda, która dopiero co zaparzyła sobie herbatę i choć w pokoju było gorąco, ogrzewała swoje wiecznie zimne dłonie o ciepły kubek, odstawiła napój na stolik i przysiadła obok narzeczonego. Korzystając z okazji, musnęła go delikatnie ustami w policzek, po czym rozsiadła się wygodnie ze stopami schowanymi pod siebie. Chłopak położył rękę na jej kolanie i pogładził je czule, nie odrywając wzroku od komputera.

– To jaki kierunek nas interesuje? – zagadnął.

– No nie wiem... może Portugalia?

Dziewczyna przysunęła się, by lepiej widzieć ekran. Czuła ekscytację na myśl, że wkrótce pojadą razem w prawdziwą podróż. Miejsce właściwie nie miało dla niej znaczenia, jeżeli mogli być razem przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Po chwili zastanowienia doszła jednak do wniosku, że do pełni szczęścia przydałoby się im ciepłe morze.

Michał ustawił filtry w wyszukiwarce i wkrótce na ekranie ukazała się lista miejsc rekomendowanych przez portal. Dziewczyna z zachwytem patrzyła na wyświetlane zdjęcia plaż i hoteli. Nie mogła uwierzyć, że w ciągu kilku dni mogliby znaleźć się tam, gdzie słońce świeci przez cały rok, a woda jest ciepła i przejrzysta.

– Och, patrz, to jest świetna oferta! – krzyknęła z entuzjazmem, wskazując na jeden z hoteli. – Basen z widokiem na morze wygląda tak pięknie! A tu, w pokoju, jest ogromne łóżko z moskitierą i taras z widokiem na zatokę!

– No tak, to wygląda świetnie. Ale czy na pewno stać nas na taki luksus? Może lepiej poszukać czegoś tańszego?

– Hm, masz rację. – Magda zmarszczyła czoło. – Ale chciałabym poczuć trochę komfortu, szczególnie na wakacjach. A jak tam można dojechać?

– Opcje są różne, ale wydaje mi się, że Portugalia jest zbyt daleko na jazdę autokarem, a samolotem... sama wiesz. – W głosie Michała wyczuła wahanie. Znała jego niezbyt przyjemne doświadczenie sprzed kilku lat. Od czasu gdy przeżył awaryjne lądowanie w trudnych warunkach pogodowych podczas powrotu z wakacji z rodzicami, nie miał ochoty ponownie wsiadać do samolotu. Magda, która nigdy jeszcze nie leciała samolotem, po opowieściach narzeczonego również nie kwapiła się, by korzystać z tego środka transportu.

– No to może jakaś objazdówka? Chętnie bym coś zobaczyła, a nie tylko leżała na plaży, choć do morza też musi być blisko.

Mieli podobne oczekiwania co do formy wypoczynku, dlatego po wybraniu odpowiednich filtrów zaczęli przeglądać oferty kolejnych biur podróży. Miał to być ich pierwszy wspólny wyjazd, a w dodatku założyli, że sami chcą go sobie opłacić, dlatego nie mogło być mowy o żadnych egzotycznych kierunkach, opcjach all inclusive czy dodatkowych atrakcjach.

Po przejrzeniu propozycji trzygwiazdkowych hoteli w Bułgarii oraz Rumunii szybko doszli jednak do wniosku, że choć są to popularne kierunki na budżetowe wakacje, to jednak nie do końca do nich przemawiają. Uznali, że lepszą destynacją będą Włochy lub Hiszpania. Ta ostatnia wydawała się jednak zbyt droga.

– No to co robimy? – Michał tracił już cierpliwość. Mieli nadzieję natrafić na atrakcyjną ofertę last minute i jeszcze w sierpniu udać się w wymarzoną podróż przedślubną, jak lubili ją nazywać. Teraz jednak naszły ich wątpliwości. Był środek wakacji, najgorszy moment do znalezienia dobrej okazji, każda bowiem z propozycji albo była droga, albo krył się w niej jakiś haczyk, dlatego nie cieszyła się powodzeniem.

Ostatnie miesiące w życiu Magdy i Michała były bardzo intensywne, bogate w podejmowanie rozmaitych decyzji, wśród których najważniejszą była ta, żeby spędzić razem resztę życia.

Poznali się jesienią poprzedniego roku przez wspólnego znajomego ze studiów matematycznych, na których uczył się Michał. Kolega okazał się nowym sąsiadem Magdy. Niedługo po przeprowadzce do jej bloku postanowił urządzić w swoim mieszkaniu parapetówkę i zaprosił kilku kumpli z roku oraz sympatyczną sąsiadkę z jej koleżankami, aby nie brakowało również żeńskiego towarzystwa.

Michałowi od samego początku wpadła w oko atrakcyjna blondynka, której długie i lśniące włosy przypominały mu lato spędzone na wsi wśród pól pełnych złocistej pszenicy. Gdy zostali sobie przedstawieni, na krótką chwilę przytrzymał jej spojrzenie, szybko jednak spuściła oczy, nie zdążył więc zapamiętać ich koloru. Wielokrotnie podczas imprezy ukradkiem obserwował dziewczynę, wyłapując kolejne elementy, które chciał przechować w swojej pamięci. Miała gładką i jasną skórę, a delikatny makijaż jedynie podkreślał urodę. Lekko zadarty nos dodawał jej dziewczęcego wdzięku, a trochę nieregularne usta pociągnięte błyszczykiem przyciągały wzrok. Z tej imprezy nie zapamiętał nic więcej oprócz jej twarzy, którą analizował w myślach jeszcze długo potem. Gdyby jednak ktoś zapytał go o figurę Magdy, wzrost czy to, jak była ubrana, nie byłby w stanie odpowiedzieć.

Magda również zwróciła uwagę na przystojnego matematyka. Jako jedyny z całego męskiego towarzystwa nie nosił okularów, a przede wszystkim miał krótkie, czarne, lekko kędzierzawe włosy, podczas gdy większość jego kolegów była w rozmaitym stadium zapuszczania włosów, co do niektórych wcale nie pasowało, a wręcz wywoływało ogromny chaos na ich głowach.

Pomimo wzajemnego zainteresowania nie było okazji, by poznać się bliżej, gdyż każde trzymało się raczej grupy własnych znajomych. Żadne z nich więc nie wykonało gestu, który pokazałby drugiej osobie, jakie wywołała wrażenie. Zamienili raptem kilka nic nieznaczących zdań. Ani Magda, ani Michał nie byli pewni, czy jest szansa na coś więcej niż przelotny flirt na parapetówce. Dziewczyna miała już za sobą kilka zawirowań związanych z nieudanymi relacjami i nie chciała umawiać się z kimś, kogo nie byłaby pewna. Michał natomiast nie chciał spłoszyć Magdy, próbując zbyt szybko się do niej zbliżyć.

Los jednak chciał, by ponownie się zetknęli, i kilka tygodni później wpadli na siebie w sklepie. Magda właśnie próbowała manewrować wyładowanym po brzegi wózkiem, gdy straciła nad nim panowanie i zahamowała na chłopaku zapatrzonym w etykietę sosu słodko-kwaśnego.

– Bardzo pana przepraszam – wyjąkała, krzywiąc się na myśl, że nieźle musiała poturbować tego człowieka. O mały włos nie wypuścił słoika z ręki. Jęknął cicho, a potem odwrócił się do niej, by skomentować nieuważne zachowanie, i wtem stanął jak wryty. Nagle ból nogi, na którą dziewczyna najechała wózkiem, ustąpił, a sos niebezpiecznie zadrżał w ręku, ale już z innego powodu. Pomimo początkowej chęci skrytykowania dziewczyny nie potrafił znaleźć ani jednego słowa. Poczuł suchość w ustach.

– To ty? – odezwała się nagle z ulgą w głosie Magda, jakby to, że najechała na znaną jej osobę, umniejszyło winę.

Patrzyli na siebie przez chwilę, próbując znaleźć słowa pasujące do sytuacji. Ze stagnacji wyrwał ich głos zniecierpliwionej kobiety, która próbowała przejechać swoim wózkiem wzdłuż zatarasowanej przez nich alejki. Pierwszy ocknął się Michał. Odłożył sos na półkę, po czym zwinnie wymanewrował wózkiem dziewczyny, tak by udrożnić przejazd.

– Cześć, Magda! – powiedział wreszcie z uśmiechem. – Jeśli robisz egzamin na operatora wózka, to oblałaś.

Dziewczyna oblała się rumieńcem i spuściła wzrok.

– Przepraszam – powiedziała cicho.

– Nic się nie stało – odpowiedział szybko Michał, widząc, jak bardzo jest przejęta. – Żartowałem.

– Wiem, ale i tak mi głupio. Co tu robisz?

– Hmm, niech się zastanowię... Zakupy! A ty?

Na twarzy Magdy w końcu pojawił się uśmiech. Dotarło do niej, że chłopak wcale się nie gniewa, a wręcz ma doskonały humor i robi sobie z niej żarty. Postanowiła przyjąć jego konwencję.

– Przecież wiesz, robię kurs operatora wózka sklepowego. Niestety marnie mi idzie, a miałam nadzieję na dobry zawód, mogłabym wtedy rzucić etnologię.

– Przydałby ci się jakiś nauczyciel. To skomplikowana czynność, może zatem... skorzystałabyś z fachowej pomocy technika mechanika? W dodatku mającego prawo jazdy, na razie tylko kategorii B, ale może dorobi się innych literek na prawku.

Dziewczyna się roześmiała. Ten chłopak był bardzo miły, a w dodatku zabawny. Już wtedy, na imprezie, słyszała jego inteligentne odzywki w rozmowach z kolegami. Zwrócił jej uwagę także magnetyzującym spojrzeniem, o którym jeszcze długo po powrocie do domu nie mogła zapomnieć. I teraz również wpatrywała się w jego ciemnobrązowe oczy, zapominając, gdzie się znalazła.

– Wydaje mi się, że masz w wózku mrożonki, jeśli więc nie chcesz, by zrobiła się z nich papka, sugeruję udanie się do kasy – usłyszała gdzieś w oddali głos. Przywrócił ją do rzeczywistości. Skarciła się w myślach, że zachowuje się jak idiotka, więc jeśli ten czarujący facet zaraz się z nią pożegna, będzie to wyłącznie jej wina.

Skierowali się do kas. Michał prowadził wózek, a Magda gorączkowo myślała, co powiedzieć, żeby dał jej szansę na kolejne spotkanie. Po imprezie wymyślała różne scenariusze, jak go zagadać, gdy niespodziewanie natkną się na siebie na klatce schodowej, teraz jednak wszystko wydawało się jej głupie.

Gdy wszystkie towary znalazły się na taśmie, a po zeskanowaniu wylądowały nie wiadomo kiedy w torbach, głos kasjerki przywołał ją do porządku. Posłusznie wyciągnęła portfel i uregulowała należność.

– Bardzo ci dziękuję za pomoc – powiedziała, gdy stanęli przed sklepem. Próbowała odebrać od chłopaka torby, ten jednak wcale nie był chętny, by je oddać.

– Podwiozę cię – skierował kroki do wysłużonego forda zaparkowanego nieopodal – o ile nie wstydzisz się wsiąść do tego grata. Stary jest – poklepał auto po dachu – ale mam go od osiemnastych urodzin i nie mogę złego słowa o nim powiedzieć. Kupiłem od kumpla, który sprowadził go z Niemiec. Staruszek też już jest pełnoletni, ale póki się nie psuje, będę nim jeździł – powiedział dumnie i zamknął klapę bagażnika, w którym wylądowały zakupy. – To gdzie jedziemy?

– Do domu, na Wójtowską – odparła, a po chwili dodała jeszcze: – Dziękuję!

– Myślałem, że robisz zakupy komuś tu w pobliżu. Naprawdę chciałaś to wszystko sama zanieść na Wójtowską? Przecież to z kilometr!

– No wiem. Przesadziłam trochę. Matka dała mi listę zakupów, ale wzięłam kilka rzeczy więcej. Przyszłam tu, bo taniej niż w sklepiku obok bloku, więc mogłam więcej kupić.

– No to miałaś szczęście, że mnie spotkałaś – uśmiechnął się, nie patrząc w stronę dziewczyny. Znów się zarumieniła. Spoglądała na niego co jakiś czas, podczas gdy on skupiony był na drodze. Nie odzywała się, intensywnie o czymś rozmyślając.

Zaparkował pod blokiem, po czym podzielili torby między siebie i razem weszli na klatkę.

– Wolisz, żebym je tu zostawił czy zanieść do mieszkania? – zapytał niepewnie chłopak.

– Jeśli możesz, to na górę. Faktycznie przeliczyłam się z tymi zakupami. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.

– Musiałabyś tym wózkiem przyjechać do domu, choć nie jestem pewien, czy po drodze nie byłoby kilku ofiar, nie mówiąc o porysowanych samochodach na parkingu – zażartował, ale Magdzie nagle zrobiło się przykro. Chłopak w porę to zauważył. – Przepraszam, nie powinienem robić sobie z ciebie jaj. Wiem, że to było niechcący.

Stanęli pod drzwiami. Michał postawił torby na wycieraczce i odsunął się nieco.

– To ja już lecę. Miło było cię spotkać.

Magda szukała właśnie kluczy w torebce.

– Poczekaj! – zawołała.

– Nie chcę przeszkadzać, twoja mama pewnie nie spodziewa się gości.

– Nie ma jej, poszła do pracy, dlatego to ja robiłam zakupy. Może jednak wejdziesz na chwilę? Na herbatę? Colę? Właśnie kupiłam, jeszcze powinna być zimna. – Mrugnęła okiem i uśmiechnęła się mimowolnie. – Sam ją niosłeś.

– OK. Ale tylko na chwilę.

W drzwiach przywitał ich długowłosy owczarek niemiecki, wywołując u Michała lekkie zdziwienie.

– Nie spodziewałem się u ciebie wilka!

– Fox jest bardzo łagodny, nic ci nie zrobi, tylko musi cię obwąchać.

– Fox? Nazwałaś wilka lisem?

Magda wzruszyła ramionami. Michał cierpliwie czekał, aż pies go powącha z każdej strony, a potem wyciągnął do niego rękę. Gdy zwierzę polizało dłoń, poczuł się uprawniony do pogłaskania go po łbie.

– Chociaż jak tak patrzę na jego kitę, to w sumie Fox mu pasuje. Ile ma lat?

– Cztery. Wiesz, że ktoś go podrzucił pod nasze drzwi, gdy był szczeniakiem? Mama znalazła go w kartonie po jakimś detergencie. Nakarmiłyśmy go, ogrzałyśmy i już został.

– Ktoś wiedział, że się nim zaopiekujecie – podsumował chłopak, przyglądając się, jak Magda układa produkty w lodówce i szafkach. Czasem musiała stanąć na palcach, by dosięgnąć najwyższej półki.

Poczuła na sobie jego wzrok. Odwróciła się i obdarzyła go uśmiechem. Sięgnęła do torby, na której dnie pozostało kilka puszek coca-coli, i wyciągnęła je na blat. Podsunęła jedną chłopakowi, a w drugiej chwyciła za zawleczkę i pociągnęła ją w górę. Dał się słyszeć charakterystyczny pstryk i syk wydobywającego się gazu. Przytknęła puszkę do ust i łapczywie wypiła kilka łyków brązowego napoju.

Pili w milczeniu, po chwili jednak cisza stała się krępująca.

– Pójdę już. – Michał wstał od kuchennego stołu. Tym razem nie zaprotestowała, nie wiedziała bowiem, jak go zatrzymać. Podeszli do drzwi wyjściowych.

– No to cześć – powiedział.

– Cześć.

I tyle. Zaraz miał zniknąć, nie wiadomo było, czy los da im kolejną szansę. Nagle Magda poczuła w sobie odwagę i chwyciła chłopaka za rękaw kurtki.

– Michał?

Spojrzał najpierw na jej dłoń, którą zawstydzona zaraz cofnęła, a potem na twarz. Tak pięknie wyglądała, gdy się rumieniła.

– Czy... Może się jeszcze spotkamy? – zapytała cicho.

– Miałem nadzieję, że to zaproponujesz – odrzekł. – Dasz się zaprosić na spacer? Albo do kina?

– Pewnie!

– No to zadzwonię i się umówimy. – Dziewczyna w odpowiedzi na tę deklarację pokiwała głową. – Tylko daj mi swój numer telefonu – dodał.

Magda i Michał uśmiechnęli się do siebie, zdając sobie sprawę z tego, że los postanowił dać im drugą szansę na zacieśnienie więzi.

Wymienili się numerami i w końcu chłopak opuścił mieszkanie. Magda zamknęła drzwi i oparła się po ich wewnętrznej stronie, czując, jak mocno bije jej serce. Zacisnęła ręce w geście zwycięstwa, a potem zwróciła się do psa, który podszedł, zaciekawiony zachowaniem swojej pani. Kucnęła przy nim i wtuliła się w bujną sierść.

– Widziałeś to? Wiesz, jaka jestem szczęśliwa? To dobry człowiek, prawda? Gdyby taki nie był, to wcale byś go tak szybko nie zaakceptował. – Patrzyła w oczy zwierzęcia, a ten wyciągnął język i polizał dziewczynę po nosie.

Ich związek rozwijał się powoli, ale obiecująco. Dużo rozmawiali, poznawali swoje charaktery, dzielili się przemyśleniami i marzeniami. Zaczęli spotykać się regularnie. Chodzili na spacery po parku, oglądali filmy w kinie i spędzali czas na rozmowach o swoich marzeniach i planach na przyszłość. Szybko się okazało, jak wiele mają wspólnego. Magda była pełna energii i optymizmu, co pomagało Michałowi przezwyciężyć trudności, z którymi się zmagał podczas studiów. Z kolei Michał był dla dziewczyny oparciem, którego brakowało jej przez wiele ostatnich miesięcy.

Spotkaniom towarzyszyły też drobne czułości, które po paru miesiącach doprowadziły ich do zbliżenia. To było bardzo przyjemne przeżycie, oboje odczuwali jednak niedosyt, gdyż brakowało im kąta, w którym mogliby cieszyć się sobą bez patrzenia na zegarek i obawy, że za chwilę któreś z rodziców stanie w drzwiach i przerwie miłosne uniesienie.

Po kilku miesiącach randkowania byli przekonani, że ich uczucie jest prawdziwe i głębokie, a co najważniejsze – odwzajemnione. Stanowili dobraną parę i chcieli razem iść przez życie, wspierając się nawzajem i dzieląc swoje radości i smutki.

Magda marzyła o tym, by Michał już się jej oświadczył, on ciągle jednak wspominał, że ślub wezmą dopiero wtedy, gdy oboje skończą studia i zaczną pracować. Nie chcieli bowiem mieszkać z żadnymi z rodziców, a na osobne mieszkanie na razie nie mogli liczyć. Nie było ich stać na wynajem, a tym bardziej na zakup własnego lokum.

Michał udzielał wprawdzie korepetycji z matematyki, przygotowując uczniów do matury, trudno jednak było nazwać jego pracę stałym zajęciem, a osiągane dochody wystarczały jedynie na drobne wspólne przyjemności i odkładanie niewielkich sum na przyszłość. Wiedział, że z regularnych oszczędności można uzbierać całkiem sporą kwotę. Na szczęście, póki mieszkał z rodzicami, mógł liczyć na ich pomoc w wyżywieniu i bieżącym utrzymaniu, na własne wydatki musiał jednak sobie zarobić. Do tej pory nie miał potrzeby szukania stałej pracy. Wolał studiować, dawać korepetycje i cieszyć się studenckim życiem, póki mógł. Dorosłość w końcu i tak miała go dopaść, ale jako singiel na utrzymaniu rodziców nie musiał się do tej dorosłości spieszyć. Od kiedy jednak był w związku, inaczej patrzył na kwestię dochodów.

Magda natomiast wciąż nie była pewna, czym chciałaby się w życiu zajmować. Studia etnologiczne były ciekawe, poszerzały jej ogólną wiedzę, nie bardzo jednak widziała siebie w pracy naukowej, a już za żadne skarby świata nie chciałaby pracować w muzeum czy skansenie, gdyż takie zajęcie wydawało jej się nudne. Lubiła eksplorować różne zakątki, rozmawiać z ludźmi, wyszukiwać ciekawe informacje na temat miejsc, w których bywała. Szczególnie interesowały ją lokalne legendy i podania. Nieraz myślała o tym, by wydać zbiór opowieści związanych z różnymi regionami kraju.

Zaczęła więc poszukiwać zajęcia, które pozwoliłoby jej na spełnienie swoich zainteresowań i zarobienie pieniędzy. Przeglądała ogłoszenia, szukała możliwości wolontariatu, a także rozważała założenie własnej działalności gospodarczej.

W końcu trafiła na ogłoszenie o pracy w lokalnym radiu, gdzie szukano osoby do prowadzenia audycji poświęconej historii i kulturze regionu. Zgłosiła się więc na rozmowę kwalifikacyjną i choć wypadła tak dobrze, że szef programu był pod wrażeniem jej wiedzy i umiejętności rozmowy z ludźmi, zaoferowano jej jedynie płatny staż.

– Nie ma pani żadnego doświadczenia w pracy na antenie. Najpierw musimy zobaczyć, czy mikrofon panią polubi. Zapozna się pani z pracą w radiu, a za pół roku się zastanowimy, czy to miejsce dla pani – tłumaczył redaktor, widząc zawód na twarzy dziewczyny. Po chwili dodał jeszcze: – Jeśli się pani sprawdzi, to kto wie, może dostanie pani własny program. Najpierw muszę się jednak przekonać, że ma pani pomysł i wytrwałość, by prowadzić cykliczną audycję.

– Rozumiem – odpowiedziała, starając się nie okazać rozczarowania. – Jestem gotowa poświęcić trochę czasu, by nauczyć się tego zawodu. Na pewno mi się uda, jeśli tylko dostanę szansę.

Redaktor uśmiechnął się do niej, widząc jej determinację.

– Zatem zgoda! – powiedział. – Przyjmiemy panią na półroczny staż, który potraktujemy jak okres próbny. Będzie pani pracować z doświadczonymi dziennikarzami, uczyć się od nich i przygotowywać swoje audycje. Jeśli się pani sprawdzi, a mam nadzieję, że tak będzie, to z pewnością znajdziemy dla pani miejsce w naszym zespole.

Michał był dumny z jej sukcesu i cieszył się razem z nią, widząc, że Magda, pełna zapału, wyciągnęła różne przewodniki i książki w poszukiwaniu inspiracji do audycji radiowej. Oboje starali się jednak unikać tematu zarobków, bo choć staż dawał szansę na rozwój i zdobycie doświadczenia, otrzymywane przez dziewczynę środki wystarczały wyłącznie na skromne wydatki.

Matka Magdy była kucharką w osiedlowej szkole podstawowej, czasem dorabiała sobie jeszcze w szpitalnej kuchni. Ojciec zostawił je, gdy dziewczynka miała sześć lat, a i wcześniej zbytnio się córką nie zajmował. Nie łożył na dziecko, a to, co matka otrzymywała z funduszu alimentacyjnego, nie starczało na wiele. Magda nie nawiązała z ojcem więzi, z czasem przestała nawet pamiętać, że kiedykolwiek mieszkał z nimi jakiś mężczyzna. Nawet gdy dorosła, nie czuła potrzeby odnalezienia go, skoro sam przez tyle lat nie zainteresował się jej losem. Wiedziała tylko, że wyjechał na Pomorze i prawdopodobnie pracował w stoczni. Dzieciom w szkole opowiadała, że tata jest marynarzem, dlatego nie ma go nigdy w domu. Gdy bardzo ją wypytywały, zamykała im usta wyssanymi z palca opowieściami o tym, jak pływa na statku po Karaibach, a któregoś dnia i ona tam pojedzie. Wtedy dzieci dawały jej spokój, licząc w duchu na to, że może znajdzie się miejsce także dla któregoś z nich.

Skoro więc ani Michał, ani Magda nie byli zamożni, nie mieli szans, żeby któraś z rodzin dołożyła im do samodzielnego mieszkania, a nawet w kwestii samego ślubu mogli liczyć jedynie na organizację skromnego przyjęcia. Nie miało to jednak dla nich wielkiego znaczenia. W tej chwili najważniejszy był jakikolwiek, ale wspólny, kąt i możliwość bycia razem. Wystawne wesele na trzysta osób, jak to było modne wśród ich koleżanek i kolegów, uważali za niepotrzebną rozrzutność. Na razie spotykali się więc raz u jednego, raz u drugiego, czasem urywając się na weekend w większym towarzystwie, najczęściej gdzieś w pobliskie góry.

Choć byli równolatkami, Michał był absolwentem technikum, a więc swoje studia rozpoczął rok później niż Magda. Realizowali plan studiów bez większych problemów. Termin obrony dyplomu zaplanowany został na początek czerwca. Magda napisała pracę magisterską z badań nad kulturą i tradycją mniejszości etnicznych w Europie na przykładzie Romów i Sintów, co sprawiło jej nie lada satysfakcję. Promotor ją namawiał, by kontynuowała naukę na studiach doktoranckich, ale dziewczyna nie była do tego przekonana. Coraz więcej myślała o założeniu rodziny, a dalsze studia i praca naukowa nie szły w parze z wychowaniem dzieci. Oczywiście wiele kobiet godziło życie zawodowe i prywatne z sukcesem, Magda jednak obawiała się, że mogłoby ją to przerosnąć. Gdy oddawała się czemuś, robiła to na sto procent. Nadmiar obowiązków mógłby ją przytłoczyć, a za nic w świecie nie chciałaby musieć z czegoś rezygnować. Już samo godzenie stażu w radiu, przygotowań do obrony i spędzania czasu z Michałem wystarczająco ją angażowało. Coraz częściej musiała odmawiać koleżankom wspólnych wypadów na babskie ploteczki czy rezygnować z rozmaitych aktywności, takich jak pilates czy joga, na które wcześniej uczęszczała w miarę regularnie.

W dniu obrony Magda od rana chodziła w nerwach. Byle co wyprowadzało ją z równowagi. Zdenerwowanie szybko udzieliło się jej matce, bo choć wszyscy znajomi dziewczyny wiedzieli, że jej stres był zupełnie niepotrzebny, gdyż doskonale znała się na tematyce, z której broniła pracę, a magisterium traktowali jak formalność, to dla Marii Kotańskiej wydarzenie to stanowiło nie lada osiągnięcie. Magda jako pierwsza w rodzinie miała zdobyć wyższe wykształcenie. To było coś wartego przeżywania, dlatego kobieta nie potrafiła ukryć własnych emocji.

Jeszcze w domu próbowała zatuszować pudrem stróżki potu widniejące na czole.

– Ale dziś upał! – wzdychała, nachylając się przed łazienkowym lustrem. – Magdusia, widziałaś gdzieś mój dezodorant? – krzyknęła w głąb mieszkania, gdy nagle rozległ się dzwonek do drzwi.

Dziewczyna pobiegła do przedpokoju, a mijając łazienkę z otwartymi drzwiami, machnęła ręką w kierunku półki nad wanną, gdzie stał poszukiwany kosmetyk.

– A coś ty taki odstawiony jak stróż w Boże Ciało? – zapytała, gdy Michał stanął w progu. Na co dzień wolał nosić wyciągnięte swetry i koszulki z superbohaterami, tym razem jednak przywdział garnitur, co musiało wywołać reakcję.

– Dziś specjalna okazja, to i specjalny strój – odrzekł i musnął ją w policzek zamiast w usta, by nie rozmazać dopiero co nałożonej szminki. – Gotowa?

Pokiwała głową.

– Mamo, pośpiesz się! Michał już jest, idziemy do samochodu!

Po chwili siedzieli we trójkę w wysłużonym fordzie i mknęli w kierunku uniwersytetu. Na miejscu okazało się, że przy wejściu do katedry czekała już na nich Zoja, najbliższa przyjaciółka Magdy.

– Pięknie wyglądacie – skomentowała z uznaniem w głosie. – Jakbyście szli do ślubu, a nie na obronę.

Magda zmierzyła ją wzrokiem i popukała się palcem po głowie.

– Myślisz, że do ślubu założyłabym zieloną garsonkę?

– A czemu nie? Kto powiedział, że musi być długa biała suknia? Ja pójdę pod prąd... – rozmarzyła się przyjaciółka. – Gdy tylko znajdę odpowiedniego kandydata.

Magda uśmiechnęła się w odpowiedzi, ale widać było, że myślami była już gdzie indziej. Gdyby nie silny uścisk Michała, który do ostatniej chwili nie odstępował jej na krok, ze słabości osunęłaby się tuż przed drzwiami sali egzaminacyjnej.

Nagle otworzyły się drzwi i poproszono studentkę do środka. Zojka i Michał podnieśli zaciśnięte pięści z wystawionymi w górę kciukami, robiąc przy tym głupie miny. Magda pokiwała głową i przywdziała na twarz grymas, jakby chciała wyrazić dezaprobatę, ale szybko zamienił się on w uśmiech, zdradzając jej prawdziwą intencję.

Zniknęła za drzwiami, a Michał poderwał się i wybiegł z budynku, by zdążyć wrócić, zanim obrona się skończy. Pobiegł do pobliskiej kwiaciarni, gdzie wcześniej już zamówił kwiaty.

Po kilkudziesięciu minutach Magda opuściła salę z uśmiechem na twarzy i oczami pełnymi radości. Nie mogła uwierzyć, że było już po wszystkim i że udało jej się ukończyć studia magisterskie z tak dobrym wynikiem. Pamiętała, jak to wszystko się zaczęło kilka lat wcześniej, kiedy z entuzjazmem rozpoczynała swoją przygodę z etnologią. Teraz, po wielu miesiącach ciężkiej pracy i nauki, miała za sobą udany egzamin. Czuła się dumna ze swojego osiągnięcia i była wdzięczna wszystkim, którzy jej pomogli i wspierali ją w tym trudnym procesie. Magda była pewna, że ta chwila będzie dla niej zawsze szczególnym wspomnieniem i będzie wracać do niej z radością i dumą.

– Nie miałam wątpliwości, że tak będzie! – Przyjaciółka rzuciła się, by ją przytulić. – Jesteś najlepsza!

– Hej, bo mnie udusisz. – Magda ledwo wyswobodziła się z ramion Zojki, inni przecież również chcieli jej pogratulować, przyjaciółka jednak nie odstępowała jej na krok.

– O co cię pytali? Trudne było? – zarzucała ją pytaniami.

– O wpływ asymilacji na kulturę Sinti oraz na ich tożsamość etniczną. – W głosie Magdy dało się wyczuć znużenie. Ziewnęła. Teraz, gdy emocje zaczynały opadać, poczuła zmęczenie. – Wyjdźmy na dziedziniec, duszno tu – dodała jeszcze.

Gdy tylko znalazły się na zewnątrz budynku, do dziewczyn podeszła też Maria.

– Córeczko, jestem z ciebie taka dumna! – powiedziała, ocierając łzę z policzka. – Szkoda, że babcia tego nie dożyła. Ona zawsze mówiła, że jesteś taka mądra i dużo w życiu osiągniesz.

– Dzięki, mamuś! – Magda przytuliła się do rodzicielki, uśmiechając nad jej ramieniem w kierunku Michała, który również stał nieopodal. Wiedziała, że czeka na swoją kolej, ale jednocześnie dostrzegła, że jest jakiś dziwny. Blady i jakby trochę nieobecny.

– Nie cieszysz się ze mną? – zapytała w końcu, podchodząc do chłopaka.

– Bardzo się cieszę i gratuluję! – Wyciągnął zza pleców bukiet.

Magda już wyciągała rękę w kierunku kwiatów, gdy nagle znalazły się niżej, trafiła więc w pustkę.

– Co ty robisz? – Patrzyła oniemiała na Michała, który zamiast przytulić ją jak pozostali, ukląkł na środku dziedzińca. W jednej ręce trzymał kwiaty, w drugiej małe pudełeczko. Wyciągnął rękę w jej stronę i zapytał łamiącym się głosem:

– Madziu, czy zostaniesz moją żoną?

Dziewczyna oddała trzymany w ręce dyplom przyjaciółce i dotknęła swojej twarzy, zasłaniając nos i usta dłonią.

– Naprawdę? O rany! – Kręciła z niedowierzania głową. – Michał, ty jesteś... wariat!

– Czy to oznacza odmowę? – Chłopak również był pełen emocji. Ręka mu drżała, nierówna kostka wbijała się w kolano, ale trwał w tej pozie, nie wiedząc, co robić.

– Tak! To znaczy nie! – Magda pogubiła się w odpowiedziach. Wciągnęła głęboko powietrze i pociągnęła chłopaka do siebie. Wstał, wciąż mając na twarzy wymalowaną niepewność. – Tak, wyjdę za ciebie. Nie, to nie jest odmowa!

Michał wyciągnął pierścionek z pudełka i chwycił dziewczynę za rękę. Nałożył biżuterię na serdeczny palec i powiedział:

– Kocham cię i będę najszczęśliwszym facetem, jeśli za mnie wyjdziesz.

Nagle z boku rozległo się klaskanie, najpierw jednej osoby, a potem do Zojki dołączyli przypadkowi ludzie, którzy stali się mimowolnymi świadkami tej sceny.

Młodzi stali przez chwilę w objęciach, głusi na świat zewnętrzny do czasu, aż Zoja krzyknęła:

– Brawo! A nie mówiłam, że wyglądacie, jakbyście szli do ślubu?

Magda odwróciła się do przyjaciółki i obdarzyła ją szerokim uśmiechem. Od zaręczyn do ślubu jeszcze długa droga, ale była taka szczęśliwa, że Michał w końcu złożył tę deklarację.

Popatrzyła na mamę, której jakby odjęło mowę. Ocierała kolejne łzy wzruszenia. Jej mała córeczka wchodziła w dorosłość, nie tę związaną z określonym ustawowo wiekiem, ale planowała założyć własną rodzinę. Życzyła jej z całego serca, by rodzina, którą stworzy, była silniejsza i szczęśliwsza niż ta, w której wzrastała. Miała nadzieję, że Michał na zawsze pozostanie wierny jej córce, będzie ją dobrze traktował, a w przyszłości obdarzy gromadką dzieci, w których życiu będzie uczestniczył. Maria czuła się winna temu, że Magda wychowywała się bez ojca, choć sama się do tego nie przyczyniła. Rysiek od zawsze był lekkoduchem, nie chciał wcale zakładać rodziny. Dopiero nieplanowana ciąża sprawiła, że poczuł nutkę odpowiedzialności. Nie na długo jednak, bo po kilku latach zostawił ją wraz z małą córeczką i wymazał je z pamięci. Szukała go, a gdy udawało się natrafić na jego ślad, pisała i prosiła, by choć o dziecku pamiętał i pojawiał się od czasu do czasu w życiu Magdy. On jednak ignorował te prośby i znów znikał, zmieniając numer telefonu czy adres, aby Maria nie mogła go namierzyć. Nigdy nie myślała o tym, by związać się z kimś innym, choć wtedy, gdy jeszcze pełna była planów na przyszłość, marzyła o trójce dzieci. Chciała mieć syna i córkę w podobnym wieku, a gdy podrosną, by pojawiło się trzecie, odświeżając związek i przedłużając jej młodość. Gdy Rysiek ją porzucił, Madzia zaczęła mieć rozmaite lęki i wymagała nieustannej opieki. Pojawiły się również duże wydatki na różne konsultacje lekarskie, witaminy, zajęcia dodatkowe, które miały wynagrodzić dziecku stratę, jakiej doznało, a których Maria nie była w stanie sama ponieść bez dodatkowej pracy. Trudno było wszystko ze sobą pogodzić, stało się więc oczywiste, że zabrakło w jej życiu przestrzeni na innego mężczyznę. Po latach przyzwyczaiła się do samotności, czerpiąc radość i energię z kolejnych sukcesów swojej jedynaczki.

Gdy więc patrzyła na zakochanych tulących się do siebie, obrazy przelatywały jej przez głowę jak w kalejdoskopie i układały w rozmaite wzory. W przeciwieństwie jednak do zabawki, w której dowolne ułożenie szkiełek zawsze dawało piękny obraz, jej wspomnienia w większości były przykre. Tak bardzo pragnęła, by życie córki ułożyło się inaczej. Zasłużyła sobie na to.

Młodzi odwieźli Marię do domu, a sami udali się do restauracji, gdzie Michał zarezerwował stolik. Pomyślał o wszystkim. Ten dzień ze wszech miar miał być wyjątkowy, a on szykował jeszcze jedną niespodziankę dla Magdy.

– Dostałem pracę – wyznał w końcu, gdy wybrali już potrawy, a kelner nalał im wina do kieliszków. Wznieśli je do góry i stuknęli się cicho. – Nie wiem, czy to praca marzeń, ale jestem bardzo zadowolony. To firma zajmująca się analizami dla banku. Zrobiłem jedną dla nich na próbę i wybrali mnie spośród pięciu innych kandydatów.

– Nie mówiłeś, że aplikujesz.

– Nie chciałem zapeszać. Na początek ma być umowa na trzy miesiące, a potem już na czas nieokreślony. Mówią, że ten okres próbny to formalność, bo wiedzą, jakie mam umiejętności. Wiesz, co oznacza umowa na czas nieokreślony?

– Stabilizację? – zgadywała Magda.

– Nie tylko. To oznacza, że będę mógł wystąpić o kredyt. Na razie nie mam zbyt dużej zdolności kredytowej, ale jest nadzieja, że za jakiś czas się to zmieni. Moglibyśmy teraz coś wynająć, choćby kawalerkę. A gdy weźmiemy ślub, ja skończę studia, a ciebie przyjmą w radiu na umowę o pracę, to, mam nadzieję, dostaniemy kredyt i kupimy już własne mieszkanie.

– Bardzo bym tego chciała!

– Ja też, kochanie. Wiesz, że marzy mi się własny kąt. Może nie od razu dom, ale coś małego, wystarczającego dla nas dwojga.

Magda rozmarzyła się, co nie uszło uwadze chłopaka. Uśmiechnął się do niej.

– Razem damy radę zorganizować sobie życie tak, jak chcemy.

– Tak – przytaknęła i uścisnęła jego dłoń. – Jesteśmy niezłym teamem.

Od tej pory wszystko miało wreszcie układać się dobrze.

– I tak pomyślałem jeszcze... – dodał, gładząc delikatnie dłoń narzeczonej – że możemy pojechać na takie prawdziwe, zagraniczne wakacje. Co ty na to?

– I tego bardzo bym chciała. Nie byłam nigdzie od kilku lat, a za granicą tylko w Czechach. Ale czy to nie jest zbytni wydatek? Może lepiej już odkładać na mieszkanie? – zawahała się.

– To nie musi być nic ekskluzywnego, na pewno znajdziemy coś na naszą kieszeń.

Jedli, ciesząc się swoją obecnością i rozmawiając o codziennych sprawach. Magda dopytywała też o nową pracę Michała, o firmę, która go zatrudniła, i czy nie będzie to kolidować z jego studiami. Szkoda by było, gdyby zaprzepaścił ostatni rok przed dyplomem.

– O nic się nie martw, ustaliliśmy, że mogę wychodzić na zajęcia, a w okresie sesji nawet pracować zdalnie. Im jest wszystko jedno, czy robię te analizy w dzień, czy w nocy, mają być zrobione w określonym czasie. Myślę, że dam sobie ze wszystkim radę. Mam ogromną motywację. – Chwycił dziewczynę za rękę i pogładził ją czule.

Magda czuła się zrelaksowana. Po wcześniejszym stresie nie było już śladu, emocje związane z zaręczynami również się wyciszyły, w czym z pewnością pomógł alkohol, spokojna muzyka i dobry posiłek, który właśnie zjedli. Wyobraziła sobie, że wracają do własnego domu, siadają na kanapie przed kominkiem i otulają się miękkim kocem. Tak niewiele potrzebowała, by czuć pełnię szczęścia. Byle on był przy niej, to wszystko będzie się układać.

Zaskoczył ją tymi zaręczynami. Bardzo ich chciała, ale się nie spodziewała, że nastąpią tak szybko, w dodatku w dniu, w którym otrzymała tytuł magistra. Myślała, że w domu otworzą podrabianego szampana i wzniosą z mamą toast za jej przyszłość, tymczasem spędziła ten czas w restauracji, świętując moment zaręczyn ze swoim ukochanym i pijąc Dom Pérignon. Miała nadzieję, że mama nie będzie miała im za złe, że jej nie zabrali do restauracji. Powinna zrozumieć, że są okazje, które chce się świętować tylko we dwoje.

– To niezwykły dzień – powiedziała sennie Magda, patrząc na swój nowy pierścionek zaręczynowy. – Dziś zostałam magistrem i się zaręczyłam. – W jej głosie pobrzmiewała duma.

– Jesteś najwspanialszą osobą, jaką kiedykolwiek spotkałem, i chcę z tobą spędzić resztę życia. A teraz zbierajmy się, zanim zaśniesz na tym stole. – Widział, jak dyskretnie próbuje ukryć kolejne ziewnięcie. – Odstawię cię do łóżka, a jutro przyjadę z laptopem i coś sobie wyszukamy na wakacje.

– Brzmi idealnie – odpowiedziała dziewczyna, zerkając przez ramię, żeby sprawdzić, czy przypadkiem kelner nie zbliża się z rachunkiem. – Nie mogę się doczekać.

– Ja też nie. – Michał uśmiechnął się szeroko. – Teraz jednak musimy wracać do domu. – Podał rękę dziewczynie i pomógł jej wstać, a potem razem podeszli do kasy, by tam uregulować rachunek.

ROZDZIAŁ 2

– Popatrz na to! – Michał przesunął kursorem na ofertę zatytułowaną „zwiedzanie Francja–Hiszpania”. – Cena wydaje się przyzwoita jak na objazdówkę.

Przejrzeli już wiele ofert, ale większość albo była bardzo droga, albo z dojazdem własnym lub samolotem zawartym w ofercie. Coraz mniej biur podróży organizowało wyjazdy autokarowe, gdyż było na nie mniejsze zapotrzebowanie. Ludzie woleli wygodnie i szybko dostać się na miejsce, a jeśli już zwiedzać po drodze, to własnym samochodem. Michał obawiał się jednak, że jego ford nie wytrzymałby tak długiej drogi, opcja z własnym transportem nie wchodziła więc w grę.

Przyglądali się propozycji biura podróży i coraz bardziej im się ona podobała. Jedyny minus był taki, że oferta dotyczyła wyłącznie terminów październikowych, może z tego właśnie powodu cena wycieczki była o jedną trzecią niższa niż tych, które odbywały się w miesiącach wakacyjnych.

– To pojedziemy w październiku, dla mnie jest super. Uwielbiam hiszpańską kuchnię i klimat – rzekła zdecydowana Magda. – Na pewno będzie tam jeszcze ciepło.

– Szkoda, że musimy tyle czekać, bo już nabrałem ochoty na tę podróż. Patrz! W jedną stronę zwiedzamy Niceę, Monako, Cannes, Saint-Tropez i Aix-en-Provence. To wszystko z przejazdem z Polski zajmie nam trzy dni. Potem przejazd nocny do Gandii w Hiszpanii. Na miejscu mamy prawie tydzień plażowania, a w drodze powrotnej zwiedzanie Walencji i Barcelony. Łącznie czternaście dni i tyle atrakcji. To co, rezerwujemy?

Magda pokiwała głową. Była podekscytowana myślą o wspólnych wakacjach.

– Zrobimy sobie taką podróż przedślubną! Kocham cię, Misiek! – Zarzuciła chłopakowi ręce na ramiona. Odłożył laptop i posadził sobie dziewczynę na kolanach. Zaczęli się namiętnie całować. Ich ręce krążyły po ciele, szukając miejsca, w którym mogłyby spotkać się z gołą skórą.

– O! – Nagle usłyszeli speszony głos. – Przepraszam! Nie wiedziałam, że tu jesteście. – W drzwiach do pokoju stanęła Maria Kotańska. Młodzi odsunęli się od siebie, a Magda obciągnęła podwiniętą do góry bluzkę. Czuli się jak nastolatki przyłapane na czymś niedozwolonym.

– Dobra, to ja pójdę sobie do kuchni – powiedziała matka Magdy, nie mniej zmieszana.

Pożądanie, jeszcze przed chwilą kipiące z obojga, ulotniło się.

– Nie znoszę, jak wchodzi do pokoju bez pukania – szepnęła dziewczyna. – Jestem dorosła, a w takiej chwili wstydzę się jak dziecko.

– Na wakacjach będziemy się pieścić tyle, że wyjdzie nam to uszami – zażartował Michał.

– Mnie nie wyjdzie. Uwielbiam twój dotyk i usta. Byle do października. Jezu, nie mogę się doczekać! – westchnęła Magda. – Chodźmy na spacer, muszę skupić myśli na czymś innym.

– Dobry pomysł, bo ja teraz myślę tylko o seksie z tobą. Rozpaliłaś mnie i gdyby nie twoja matka, to chyba bym się nie powstrzymał. – Szczypnął narzeczoną w pupę, aż podskoczyła z zaskoczenia.

– Głupek! – Szturchnęła go, a potem oboje roześmieli się głośno.

Choć do wymarzonego wyjazdu musieli poczekać jeszcze kilka miesięcy, upłynęły one bardzo szybko. W tym okresie oboje poświęcili dużo czasu na pracę i naukę. Michał zdawał wszystkie egzaminy w pierwszym terminie, ale było to dla niego trudne, ponieważ łączył życie zawodowe ze studiowaniem. Magda natomiast zapoznawała się z pracą w radiu i przygotowywała scenariusz swojej autorskiej audycji. Kilka razy miała nawet okazję współprowadzić program podróżniczy, w którym robiła wywiady ze znanym fotografem oraz małżeństwem podróżującym od trzech lat po świecie z małym dzieckiem. W tym okresie Magda nie widywała narzeczonego nawet przez kilka dni z rzędu, ponieważ oboje byli zajęci swoimi obowiązkami. W końcu jednak nadszedł właściwy czas i myśli młodych skoncentrowały się na przygotowaniu walizek.

– No dobrze, już się spakowałam, a ty, Michał?

– Jeszcze zostało mi kilka rzeczy, ale prawie jestem gotowy – zapewnił, choć Magda dostrzegła na jego twarzy wahanie. Przypuszczała, że jeszcze nawet się nie zastanawiał, co ze sobą zabrać. Dopiero co zakończył sesję, był przemęczony, a do tego finalizował projekt w pracy, przy którym nie dawano mu taryfy ulgowej nawet na czas egzaminów. Jeśli chciał wziąć dwa tygodnie urlopu, musiał wywiązać się ze swoich obowiązków przed wyjazdem. Zastanawiał się więc, czy wszystko dopiął na ostatni guzik.

– Może pomogę ci w pakowaniu? – zapytała zatroskana Magda.

– Nie, dzięki! Poradzę sobie, przecież muszę zabrać tylko kilka koszulek i spodnie na plażę, coś do czytania i aparat fotograficzny.

– O rany! Zapomniałam o kremie z filtrem! Muszę się chronić przed słońcem. Zaraz polecę do drogerii. Kupić ci coś?

– Chyba mam wszystko. A ty nie zapomnij o mapie i przewodniku po Hiszpanii. I oczywiście pamiętaj o pieniądzach i dokumentach.

– Nie musisz mi tego mówić. – Dziewczyna się obruszyła. – Zrobiłam sobie listę i pakowałam się według niej.

– Ok, to chyba jesteśmy gotowi do wyjazdu. Przynajmniej ty, bo ja jeszcze muszę się spakować.

– A jednak nie jesteś gotowy, wiedziałam! – Magda zatriumfowała. Potem jednak podeszła do chłopaka i zarzuciła mu ręce na szyję. – Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że wyjeżdżamy. To będzie niezapomniany wyjazd, czuję to!

Na zbiórkę uczestników wycieczki na parkingu niedaleko ronda Matecznego stawili się kilka minut przed czasem. Autokar właśnie przechodził policyjną kontrolę. Inni podróżujący również nadciągali z różnych stron. Młodzi z zainteresowaniem rozglądali się po zgromadzonych, ciekawi, czy są wśród nich ludzie w podobnym wieku, z którymi mogliby nawiązać znajomości. Planowali przede wszystkim cieszyć się sobą samymi, ale miłe towarzystwo rówieśników wcale nie byłoby takie złe. Na pierwszy rzut oka widać było jednak, że w październikową podróż wybierają się raczej emeryci albo rodzice z malutkimi dziećmi, którzy unikają zbyt ostrego słońca, a ich pociechy nie mają jeszcze obowiązków szkolnych.

Najdłuższy odcinek podróży obejmował przejazd przez Polskę i Niemcy. Został zaplanowany na noc, dopiero kolejną mieli spędzić w hotelu, już na terenie Francji.

Podróż autokarem nie była wcale tak komfortowa, jak się spodziewali. Pomimo wygodnych foteli i przezornie zabranych rogali pod głowę trudno było wypocząć. Podróżujący z radością przyjęli więc informację, że za chwilę zatrzymają się na stacji benzynowej w okolicach Lyonu.

Magda bardzo chciała się trochę rozprostować, kiedy więc kierowca zajechał na parking, szybko wstała. Inni turyści przepychali się jeden przez drugiego, postanowiła więc cierpliwie poczekać, aż tłum się zmniejszy. Przerwa planowana była na trzydzieści minut, tak by każdy miał szansę skorzystać z toalety, zapalić papierosa czy choćby wykonać kilkuminutową gimnastykę.

Po tylu godzinach jazdy autobusem wszyscy mieli ochotę na coś do jedzenia i picia. Część wczasowiczów ruszyła do sklepiku po ciepłe croissanty lub hot dogi, Magda jednak wyjęła z torby kanapki, które przygotowała na drogę. W autokarze dostępny był również wrzątek, poprosiła więc kierowcę o zalanie ekspresowej torebki z herbatą w wielorazowym plastikowym kubku. Póki mieli co jeść, woleli oszczędzać, a pieniądze spożytkować w Hiszpanii. Z uwagi na dużo krótszą kolejkę do męskiej toalety Michał pierwszy poszedł się umyć i odświeżyć, a dziewczyna w tym czasie zrobiła kilka prostych ćwiczeń przywracających prawidłowe krążenie w zastanych kończynach.

Po półgodzinie wszyscy zebrali się przy autobusie, żeby kontynuować podróż. Magda i Michał znów byli pełni energii i gotowi do kolejnych wrażeń, zwłaszcza że otaczający ich krajobraz zachwycał. Francuska droga krajowa była pełna zakrętów i górskich widoków. Ich kierowca jako doświadczony szofer sprawnie prowadził autokar przez wąskie trasy.

Po kilku godzinach jazdy zatrzymali się na nocleg w przytulnym pensjonacie w malutkim miasteczku o nazwie Mentona położonym nad Morzem Śródziemnym w pobliżu Monako. Pomimo zmęczenia Magda i Michał postanowili wykorzystać chwile na zwiedzenie miasteczka.

Mentona była uroczym miejscem, pełnym przytulnych kawiarenek i sklepików z rękodziełem. Spacerując po wąskich uliczkach, mogli poczuć prawdziwy klimat Francji. Największe wrażenie zrobiła na nich piękna promenada wzdłuż morza, z widokiem na panoramę Monako.

Kiedy wrócili do pensjonatu, byli tak zmęczeni, że po zjedzeniu ostatnich kanapek od razu padli na łóżko.

Następnego dnia od wczesnych godzin porannych wycieczkowicze zwiedzali Monako, Niceę, Cannes i Saint-Tropez, by na kolejny nocleg zatrzymać się w miejscowości Aix-en-Provence.

Magda i Michał byli zachwyceni wycieczką po Lazurowym Wybrzeżu. Podczas zwiedzania Cannes mogli poczuć się jak bohaterowie filmu z Luisem de Funèsem, który kręcono właśnie w tym mieście.

Samo zwiedzanie Cannes było dla nich niezapomnianym przeżyciem – odkrywanie uliczek z luksusowymi sklepami, spacer po plaży czy podziwianie okolicy z tarasu widokowego sprawiły, że czuli się szczęśliwi i zrelaksowani. Dodatkowo fascynował ich fakt, że to właśnie tu kręcono wiele słynnych filmów i seriali, które kiedyś oglądali.

To miasto, pełne elegancji i szyku, zauroczyło Magdę od samego początku. Przez chwilę mogła poczuć się jak gwiazda, spacerując po Croisette – bulwarze z największymi sklepami i luksusowymi hotelami.

Najbardziej urzekł ją jednak widok na miasto z góry. Podczas wizyty na wzgórzu Suquet mogli podziwiać panoramę Cannes i okolic. Magda była zachwycona pejzażami, które roztaczały się przed nią.

Michał natomiast jako najpiękniejsze ze zwiedzonych dotychczas miejsc uznał Saint-Tropez. Wizyta w zamku Grimaldi i porcie jachtowym pozwoliła im wczuć się na chwilę w role gwiazd filmowych.

Kiedy w końcu dotarli do maleńkiego hoteliku w Aix-en-Provence, byli już bardzo zmęczeni. Tym razem postanowili zostać na miejscu i napić się francuskiego wina, delektując się chwilą spokoju.

– Wow, ten dzień był niesamowity. Nie mogę uwierzyć, że zobaczyliśmy tyle ciekawych miejsc – powiedziała Magda, gdy usiedli w przytulnym saloniku.

– Tak, to było naprawdę coś. Fajnie, że wybraliśmy objazdówkę. Nie jesteś zmęczona? – W głosie Michała słychać było troskę.

– Trochę jestem, ale to ten rodzaj zmęczenia, który mi odpowiada. Niemniej miło jest odpocząć przy lampce wina po całym dniu zwiedzania i zrelaksować się w tak przyjemnym miejscu. – Rozejrzała się po urządzonym ze smakiem wnętrzu.

– Zgadzam się. A to francuskie wino jest po prostu nie do opisania. Trudno mi sobie wyobrazić lepsze zakończenie dnia – podsumował Michał.

– A to dopiero początek naszych wakacji. Mam nadzieję, że będziemy mieli jeszcze więcej takich przyjemnych chwil.

– Na pewno. Już nie mogę się doczekać, co przyniesie nam kolejny dzień w Hiszpanii.

Uśmiechnęli się do siebie, a potem podnieśli kieliszki i delikatnie stuknęli, wznosząc toast. W saloniku nie było zbyt wiele osób, większość współpodróżujących odczuła jednak intensywny dzień i zdecydowała się wcześnie udać na odpoczynek. Na rano zaplanowano jeszcze zwiedzanie miasta Aix-en-Provence, a potem dziesięciogodzinną podróż do miejsca docelowego – hotelu w miejscowości Gandia.

Ostatnie z odwiedzanych francuskich miasteczek pełne było urokliwych uliczek i kolorowych kwiatów. Na starówce mieli możliwość zrobienia zakupów w sklepach z pamiątkami, gdzie Magda nie mogła się oprzeć i kupiła kilka uroczych kwiatowych motywów jako suwenir z wakacji.

Kolejny dzień w autokarze dał się wszystkim we znaki. Marzyli o tym, by być już na miejscu, rozpakować bagaże i korzystać leniwie z uroków wakacji. Do tej pory wszystko, co robili, było w biegu. Magda w tej chwili myślała tylko o tym, by móc wziąć ożywczy prysznic i skorzystać z toalety. Pomimo kilku postojów na stacjach benzynowych nie potrafiła zaspokoić swoich potrzeb w pośpiechu, więc największym jej marzeniem związanym z dotarciem na miejsce wypoczynku był niespieszny pobyt w łazience. Gdy tylko zostali zakwaterowani, pobiegła do pokoju oznaczonego numerem jak na breloczku przyczepionym do klucza i zamknęła się w toalecie.

– Magda? – Po chwili do drzwi zapukał zaniepokojony Michał.

– Daj mi jeszcze chwilę – odrzekła cicho.

– Pośpiesz się, bo tu jest kolejka.

– Załatwiałeś się przecież na ostatniej stacji. Naprawdę nie możesz poczekać?

– Ale to nie ja potrzebuję – rzekł ponuro chłopak.

W łazience zaległa cisza, a po chwili dał się słyszeć dźwięk spuszczanej wody.

– Wolne – powiedziała Magda, otwierając drzwi. Ku jej zdziwieniu przed łazienką zastała nie tylko swojego narzeczonego, lecz także obcego starszego mężczyznę. Otworzyła oczy ze zdziwienia.

Michał pociągnął ją za rękaw i powiedział:

– Przepuść pana i chodź ze mną na balkon, pokażę ci widok z okna.

Dziewczyna patrzyła na niego pytająco, gestem ręki pokazując na znikającego właśnie w toalecie człowieka.

– Zaraz ci powiem – szepnął i skierował kroki w stronę okna balkonowego. Gdy znaleźli się na zewnątrz, rzekł przyciszonym głosem: – Pan twierdzi, że został przydzielony do tego samego apartamentu. Faktycznie tu są dwie sypialnie, salon z aneksem kuchennym i łazienka. Poszedłem do recepcji, by się dowiedzieć, o co chodzi, a oni powiedzieli, że taką opcję wykupiliśmy: „pokój w łączonym apartamencie”. Ten gość będzie z nami mieszkał.

Oczy Magdy zdawały się jeszcze szersze.

– To niemożliwe! Zrób coś, niech zamienią pokój. Ja nie chcę z nim mieszkać. Co z naszymi planami? Mieliśmy się sobą nacieszyć! – W jej oczach błysnęły łzy.

– Pytałem, nie ma wolnych pokoi. Chciałem dopłacić, ale nic z tego.

– Idę tam, na pewno da się coś zrobić. A ty... zostań tu i pilnuj, żeby nie ukradł naszych rzeczy.

Popchnęła drzwi balkonowe i minąwszy salon, wybiegła na korytarz. Michał nie wiedział co robić. Sprawdził w internecie ofertę, na którą odpowiedzieli. Tak bardzo cieszyli się na te wakacje, że nie zauważyli takiego szczegółu jak łączony apartament. Wątpił, by Magdzie udało się coś załatwić, bo pomimo zakończenia sezonu letniego hotel był pełen gości. Musieli pogodzić się z tym, że wspólną przestrzeń będą dzielić z innym turystą. Najważniejsze, że mieli własny pokój zamykany na klucz, większość dnia i tak zamierzali spędzać na plaży lub eksplorowaniu okolicy, a mężczyzna wydawał się całkiem sympatyczny.

W końcu współlokator opuścił łazienkę i wtaszczył swoją walizkę do sypialni na lewo od wejścia. Nie zamknął jednak za sobą drzwi, Michał mógł więc obserwować go z daleka, kiedy otworzył bagaż i po kolei wyciągał ubrania, układając je na półkach w szafie. Mężczyzna wyczuł chyba czyjś wzrok na sobie, bo nie odwracając się, rzekł:

– Żona niezadowolona chyba, że mieszkamy razem, co? Nawet nie dała mi szansy się przedstawić. – Michał nie od razu się zorientował, że to do niego skierowane były te słowa, potrzebował więc chwili, by odpowiedzieć. Mężczyzna obrócił się w jego stronę i zawołał: – Jestem Stan, Stanisław znaczy – Dopiero wtedy chłopak uśmiechnął się niepewnie i podszedł do progu pokoju.

– Ja mam na imię Michał, a moja narzeczona to Magda.

W tej chwili do pokoju weszła dziewczyna, widać było, że jest zdenerwowana. Już chciała coś powiedzieć, ale Michał uciszył ją gestem.

– Myślę, że nie będziemy sobie przeszkadzać – odrzekł do mężczyzny, a potem odwrócił się w stronę swoich walizek. – My też się rozpakujemy, a potem pójdziemy rozejrzeć po okolicy.

Kiwnął na Magdę i zamknęli się w pokoju po prawej.

– Jak ty sobie to wyobrażasz, że będę w majtkach biegać do łazienki przy tym gościu, nie mam nawet szlafroka! – Złość nie ustępowała. Dziewczyna położyła się na łóżku i odwróciła tyłem do Michała, manifestując w ten sposób niezadowolenie. Wiedział, że nie ma co jej pocieszać, musiała oswoić się z sytuacją. Sam był pewien, że nie będzie wcale tak źle, jak mogło się wydawać. Po prostu gdy będą mieli ochotę napić się wina nago, zrobią to we własnym pokoju, a nie w salonie, seks będą uprawiać po cichu i mogą jedynie zapomnieć o rozrzucaniu bielizny, gdzie popadnie, aby nie gorszyć starszego pana.

Gdy uporał się z bagażami, udało mu się namówić Magdę na spacer po plaży. Byli już głodni, a do obiadokolacji pozostało blisko dwie godziny. Liczył, że może napotkają po drodze lodziarnię i ten słodki przysmak trochę poprawi im nastrój.

Wielkość plaży zrobiła na nich ogromne wrażenie. Nie tylko była długa, lecz przede wszystkim bardzo szeroka. W pierwszej chwili podeszli drewnianym podestem niemal na sam brzeg, nie chcieli jednak ściągać butów, a chodzenie po piasku w adidasach było dość uciążliwe, zdecydowali się więc powrócić na promenadę, która rozdzielała rozciągnięte na całej długości plaży hotele i restauracje. Jako że upał już zelżał, kilka osób uprawiało różne aktywności sportowe. Na piasku można było dostrzec grupki grających w piłkę plażową, a na promenadzie biegaczy i rolkarzy. Magdzie i Michałowi rzuciło się jednak w oczy to, że większość turystów, których mijali, była dużo od nich starsza. Być może seniorzy woleli właśnie podróże po sezonie wakacyjnym z uwagi na mniejsze upały albo to miejsce wyjątkowo sobie ulubili na wypoczynek. Nie mieli zresztą zbyt dużego porównania, ale oglądając zdjęcia znajomych czy słuchając ich opowieści o wakacjach w Hiszpanii czy Włoszech, wyrobili sobie obraz nieustającej imprezy i fali młodych ludzi przelewającej się przez turystyczne miejscowości. Do tego trwał weekend – byli ciekawi, jak to miejsce będzie wyglądało w ciągu tygodnia.

Przeszli promenadą do północnej plaży, gdzie nagle urywał się deptak, piaszczysta połać jednak się ciągnęła.

– Idziemy dalej czy zawracamy? – zapytał Michał.

– Zawracamy, trochę jestem zmęczona i chyba nie mam już ochoty brnąć w piasku. Ciekawe, jak daleko jeszcze ciągnie się ta plaża. – Magda z zainteresowaniem rozglądała się po okolicy. Opuścili już teren z wysokimi hotelami i całą turystyczną infrastrukturą. Przed nimi po jednej stronie były morze i piasek, a po drugiej pola uprawne. Nie spotkali tam żadnego turysty. Gdy uświadomiła to sobie, zrobiło jej się nagle dziwnie. – Wracajmy. Jestem głodna, może już będzie kolacja.

– Oglądałem w hotelu mapę. Ta plaża ciągnie się do miejscowości Xeraco, albo nawet dalej, a tu, niedaleko stąd, jest plaża dla nudystów, właśnie tam. – Wskazał ręką kierunek, który przez chwilę rozważali. Przeszliśmy chyba z dwa kilometry. Fajnie jeździłoby się tu na rowerze. – Nagle przyszedł mu do głowy pomysł: – Pewnie można gdzieś wypożyczyć. Może w porcie, który jest po drugiej stronie.

– Zapytamy w hotelu. Michał – Magda nagle zmieniła temat – przez chwilę zapomniałam o tym okropnym gościu, ale boję się, że on zepsuje nam cały wyjazd.

– Nic nie może zepsuć nam wakacji. – Chłopak podszedł do narzeczonej i ją przytulił. Popatrzył jej głęboko w oczy, a potem pocałował w usta. Po chwili dodał: – Kocham cię i jestem szczęśliwy, że udało nam się wyjechać. Bez względu na wszystko, to jest i będzie cudowny czas. Nikt nam tego nie zepsuje, bo jesteśmy tu razem. Obiecuję ci, że tego wyjazdu nie zapomnisz do końca życia. Już się o to postaram.

Wracali do hotelu, trzymając się za ręce. Plaża pustoszała. Położone wzdłuż niej restauracje też ziały pustką. Restauratorzy przygotowywali się zapewne na wieczorne otwarcie. Biorąc pod uwagę koniec sezonu, nie należało się jednak spodziewać tłumów, zwłaszcza że większość wczasowiczów zapewne miała wykupione posiłki w hotelach. Większym zainteresowaniem mogły więc cieszyć się bary serwujące drinki i tapasy. W takim kraju jak Hiszpania życie nocne zaczynało się jednak dużo później niż w Polsce, dlatego młodzi nie byli pewni, czy zmęczenie pozwoli im na jeszcze jedno wyjście tej doby. Było całkiem prawdopodobne, że przez kilka dni będą musieli się aklimatyzować, by zmienić godziny snu na te zbliżone dla krajów południowych.

Gdy dotarli do hotelu, obiadokolacja już się zaczęła. Sala restauracyjna była pełna gości hotelowych, a wszystkie stoliki zajęte. Gdy tylko stanęli na środku, rozglądając się za miejscem, ktoś wywołał ich po imieniu:

– Pani Magdo, Michał, zająłem wam miejsca. – Mężczyzna siedzący przy stoliku pod oknem ewidentnie machał do nich.

– Tylko nie on – burknęła Magda, ale widząc, że nie ma zbyt wielu opcji, dała się pociągnąć w kierunku znanego już im człowieka.

– Dziękujemy, że pan o nas pomyślał – powiedział grzecznie chłopak.

– Of course, przecież razem mieszkamy. Poza tym chciałem, żebyśmy się trochę poznali. Siadajcie! – Odsunął krzesło dla Magdy, a ta posłusznie je zajęła, mrucząc pod nosem podziękowanie. Zastanawiała się, dlaczego mężczyzna tak dziwnie mówi, przekręca niektóre słowa i wypowiada je z wyraźnie obcym akcentem.

– Mówcie do mnie Stan albo Staszek, jak wołała moja matula.

– Idę po jedzenie – odpowiedziała Magda i wstała od stołu. Podeszła do bemarów, w których podgrzewane były potrawy. Chwilę później dołączył do niej narzeczony.

– Daj mu szansę – szepnął. – Wydaje się miły, a to nie jego wina, że kupiliśmy łączony pokój.

– Mogliśmy trafić chociaż na jakąś młodą parę, a nie na starca ze złotym zegarkiem i sygnetem. Widziałeś go, mafiozo jakiś czy co. I ten akcent!

– Przesadzasz!

– Nie budzi mojego zaufania, nie zamierzam się z nim spoufalać. Przyjechałam tu z tobą i z tobą chcę ten czas spędzać, ale jak wolisz towarzystwo tego, jak mu tam, Stana, to droga wolna. Możesz nawet z nim w pokoju zamieszkać! A ja się wyprowadzę do innego hotelu – zatrzasnęła z hukiem podgrzewacz, aż kilku gości popatrzyło na nią z dezaprobatą. Nałożywszy sobie mięso i ryż, ruszyła w kierunku baru sałatkowego.

Chłopak pokręcił głową, ale nie skomentował i zajął się nakładaniem po trochę każdego z rodzajów dań, jakie znajdowały się w bemarach.

Po chwili spotkali się przy stoliku. Atmosfera była napięta. Nikt się nie odzywał. Pierwsza próba nawiązania relacji okazała się nieudana. Po powrocie do pokoju Magda oświadczyła, że jest zmęczona i idzie spać. Michał jednak nie czuł znużenia, postanowił więc posiedzieć chwilę na balkonie. Był ciepły wieczór, taki, jakiego w Polsce nie mieli już od ponad miesiąca. W oddali hałasowały cykady. Zastanawiał się, jak mógłby poprawić humor Magdzie. Doszedł jednak do wniosku, że w tej chwili najlepiej zrobi jej sen, a następny dzień spędzony na plaży na pewno pozytywnie wpłynie na jej nastrój.

– Mogę się dosiąść? – usłyszał za sobą. Odwrócił się. W progu stał Staszek z butelką wina i dwoma kieliszkami w ręce. – Kupiłem zaraz po przyjeździe, w towarzystwie smakuje lepiej niż w pojedynkę. Napijesz się?

– Chętnie – zgodził się Michał i przesunął swój fotel tak, by mężczyzna mógł ustawić wygodnie drugi obok.

– Za udany pobyt! Cheers! – Stuknęli się kieliszkami. – Hmm, very good! – skomentował Stan, skosztowawszy łyka czerwonego trunku.

Michał nie znał się na winach, czuł, że jest wytrawne i aromatyczne, ale nie potrafił się wypowiedzieć na temat tego alkoholu. Sami rzadko pili wino, tylko przy specjalnych okazjach, i to zawsze w restauracji. Nie potrafiłby zdecydować, które z win jest dobre, stojąc w sklepie przed półką z alkoholami. Za to mógłby co nieco powiedzieć o piwie, którego na studiach wypijał czasem zdecydowanie za dużo. Od czasu gdy spotykał się z Magdą, znacznie rzadziej sięgał po alkohol, ale na pierwszych latach studiów często uczestniczył w zakrapianych imprezach.

– Skąd jesteś? – zagadnął starszego pana.

– Mieszkam na stałe w Chicago, ale pochodzę z Warszawy. Przyjechałem do Polski, żeby zobaczyć się z matką. Chorowała i na co dzień zajmowała się nią moja siostra. Pomyślałem, że zrobię siostrze prezent i kupiłem wycieczkę do Hiszpanii. Ona miała odpoczywać, a ja zajmować się matką. Tydzień po moim przyjeździe mama zmarła. Miała osiemdziesiąt trzy lata i od trzech lat nie wstawała z łóżka. Zorganizowaliśmy piękny pogrzeb...

– Bardzo mi przykro – przerwał mu Michał, ale starszy mężczyzna machnął ręką.

– Thanks, ale mama mogła odejść w każdej chwili, lekarze już rok temu mówili, żeby się żegnać. Miała dobre życie i piękny wiek, nie ma co płakać. You know, każdy umiera. – Zamyślił się.

Przez chwilę w ciszy sączyli wino. Chłopak rozważał w myślach słowa Stana. Mówił tak dziwnie, trochę nieskładnie, wtrącał angielskie słowa, ale wydawał się całkiem sympatyczny. Coś mu się jednak nie zgadzało w tej historii, postanowił więc zapytać:

– To dlaczego nie ma tu twojej siostry?

– Pokłóciliśmy się. Ona miała mi za złe, że rzadko przylatywałem do domu, wszystko było... jak to mówicie? Na jej ramionach. Powiedziała, że nie chce mojego prezentu, bo nikt jej nie odda czasu, który spędziła z matką. Ona jest stara panna. To pojechałem ja.

– Nie widziałem cię w naszym autobusie ani podczas zwiedzania Lazurowego Wybrzeża – zauważył Michał.

– Nie, ja miałem samolot do Alicante, a potem wziąłem auto na lotnisku i tu przyjechałem.

Stan rozlał do końca wino i znów siedzieli w ciszy. Michał rozmyślał, jak będzie im się razem mieszkać, nie musieli przecież wchodzić sobie w drogę, a miłe pogawędki od czasu do czasu nie mogły im zaszkodzić. Liczył, że Magda również dostrzeże dobre strony całej tej sytuacji.

Wkrótce poczuł senność – może to za sprawą wina, najpewniej jednak dawała o sobie znać długa podróż. Podziękował za poczęstunek i towarzystwo, zabrał swój kieliszek i wrócił do salonu. Po przepłukaniu szkła w zlewie udał się wprost do ich sypialni. Nie chciało mu się myć, nawet nie miał zamiaru szczotkować zębów, tylko ostrożnie, by nie obudzić dziewczyny, wsunął się pod prześcieradło i natychmiast zasnął.

ROZDZIAŁ 3

Nazajutrz słońce z okien niezasłoniętych żaluzjami wdarło się do pokoju bardzo wcześnie. Magda przebudziła się pierwsza. Gdy ujrzała na zegarku siódmą, ciężko opadła z powrotem na poduszkę i naciągnęła prześcieradło na głowę. Nic to nie dało, jasność przedzierała się przez cienki biały materiał. Swoim ruchem zbudziła narzeczonego.

– Już musimy wstawać? – wyjęczał, nie otwierając oczu.

– Nie, ale ja już nie zasnę. Zapomnieliśmy zasłonić okna.

– No to śpijmy jeszcze. Która godzina?

– Siódma.

– Poszedłem spać o drugiej, daj pospać. – Chłopakowi nie przeszkadzało światło.

– Śpij. Idę się napić wody. – Wstała z łóżka. Miała na sobie jedynie cieniutką jedwabną haleczkę. Dobrze, że ją wzięła zamiast tradycyjnej piżamy, bo w nocy było gorąco. Zależało jej na tym, żeby wyglądać seksownie. Zbliżała się do drzwi, gdy z pomieszczenia obok dał się słyszeć szum spuszczanej wody.

– Tam ktoś jest? – zauważyła nieco przestraszona, zaraz jednak dotarło do niej, że nie mieszkają sami w apartamencie.

– Narzuć coś na siebie. Nie wypada, żeby Stan zobaczył cię w tym kusym wdzianku.

Odwróciła się w stronę narzeczonego. Leżał wsparty na jednym ramieniu. Nie spał, tylko się jej przyglądał.

– Przecież wiem – burknęła. – Może dziś uda nam się coś załatwić w sprawie zmiany pokoju.

– Nie sądzę. Po prostu zaakceptuj to i przestań się boczyć. To miły facet. Wczoraj trochę porozmawialiśmy. Daj mu szansę.

Magda wyciągnęła z szafy bieliznę i sukienkę. Postanowiła się już ubrać, nie miała przecież szlafroka, który mogłaby założyć na koszulkę.

– Nie przyjechałam tu, żeby dzielić czas z jakimś starym Amerykańcem, który nawet nie umie się wysłowić poprawnie po polsku. Nawet gdyby wygrał konkurs na najmilszego wczasowicza, to nie na takie towarzystwo się pisałam.

Michał nie kontynuował tej rozmowy. Od wczoraj ich dialogi wyglądały bardzo podobnie. Zwlókł się z łóżka i sam sięgnął do szafy po ubrania. Postanowił zabrać dziewczynę na zwiedzanie miasteczka, a potem na plażę. Najpierw jednak musieli zjeść śniadanie. Miał nadzieję, że restauracja jest już otwarta i będą mogli skorzystać z posiłku.

– Dzień dobry! – przywitał się z nimi Stan, który siedział na kanapie w salonie i przeglądał foldery reklamujące lokalne atrakcje. – Jak wam się spało?

– Dobrze – odpowiedział Michał. – Idziemy na śniadanie.

Magda zgromiła go wzrokiem.

– Doskonale, chętnie do was dołączę. Smutno jeść w samotności. Jakie macie na dziś plany?

– Zapewne plażowanie – odpowiedział ostrożnie chłopak.

Stanisław pokręcił głową i cmoknął z lekkim niezadowoleniem.

– Nie potowarzyszę wam na plaży. Zapowiada się duży upał, a ja powinienem unikać słońca.

Popatrzyli na niego zdziwieni, a on w mig odgadł ich myśli.

– No tak, przyjazd do Hiszpanii, kiedy trzeba unikać słońca, to nie jest zbyt dobry pomysł. Po plaży mogę spacerować pod wieczór, a teraz pojadę pozwiedzać. Może chcecie zabrać się ze mną do Benidormu? Mam auto z wypożyczalni, z klimatyzacją.

Podziękowali uprzejmie za propozycję, zdecydowali się jednak realizować własny plan. Zyskali też pewność, że ani na plaży, ani na starym mieście w Gandii, gdzie zamierzali pójść zaraz po śniadaniu, nie będą skazani na towarzystwo mężczyzny.

W sali restauracyjnej byli niemal sami, reszta turystów odsypiała jeszcze trudy podróży. Wolnych stolików było bardzo dużo, zgodzili się jednak usiąść we trójkę przy jednym. Po smacznym posiłku i wobec perspektywy spędzenia za chwilę czasu tylko we dwoje humory młodym dopisywały. Nawet Magda zaczęła się uśmiechać i wobec współlokatora była zdecydowanie milsza. Dała się przekonać narzeczonemu, że choć narzucanie się im starszego pana było dla nich męczące, wyglądało na to, że nie robi tego ze złośliwości. Prawdopodobnie czuł się samotny i łaknął towarzystwa tych, których miał najbliżej i zdążył choć odrobinę poznać. Starała się więc traktować go uprzejmie, ale zaznaczać swoje granice, żeby nie poczuł, że znalazł kompanów na cały pobyt. Musiał zaakceptować fakt, że chcą pobyć sami ze sobą.

– Mam nadzieję, że kiedyś pojedziecie ze mną na wycieczkę. Szkoda byłoby nie skorzystać z samochodu i nie pojechać gdzieś dalej – dodał Stanisław na odchodne, gdy opuszczali pokój. – See you later!

Udał się na hotelowy parking, gdzie zaparkował wynajęty samochód, a młodzi do recepcji, by pozostawić tam klucz do pokoju.

– Zobaczymy – odrzekła Magda i uśmiechnęła się niby uprzejmie, Michał dostrzegł jednak w tym jakąś sztuczność.

Wzięli ze sobą jedynie mały plecaczek, po rzeczy plażowe zamierzali wrócić po powrocie z miasta. Hotel znajdował się niedaleko plaży, nie było więc sensu ciągnąć ze sobą wszystkich akcesoriów.

– Jedziemy autobusem czy idziemy na piechotę? – zapytał Michał, gdy znaleźli się na ulicy. – To około pięciu kilometrów.

Dziewczyna się skrzywiła. Po rozważeniu obu opcji stwierdziła:

– Chodźmy na piechotę, a jeśli będzie ciężko, to w drogę powrotną weźmiemy autobus. Zaoszczędzimy w ten sposób na bilecie.

Budżet wyjazdowy mieli skromny, starali się więc oszczędzać, gdzie tylko mogli, zwłaszcza że w hotelu wykupione mieli tylko śniadania i obiadokolacje. W ciągu dnia musieli więc kupić sobie jakieś jedzenie. Pewnie gdyby zjedli śniadanie o jedenastej, to do dziewiętnastej wytrzymaliby bez dodatkowego posiłku, ale tego dnia słońce obudziło ich zdecydowanie za wcześnie.

– Może po drodze napotkamy jakiś sklep, to kupimy wodę. Boję się pić tę hotelową kranówkę.

– OK. A w drodze powrotnej jakieś wino na wieczór? I oliwki. Weźmiemy kocyk i pójdziemy oglądać gwiazdy na plaży, co ty na to?

Magdzie spodobał się ten pomysł. Dała chłopakowi buziaka i wesoło ruszyła w stronę, którą wskazała im nawigacja. Zapowiadał się całkiem miły dzień.

– Wiesz co, tak sobie pomyślałem – zagadnął w pewnej chwili Michał – może pojechalibyśmy ze Stanem na jakąś wycieczkę. W sumie warto wykorzystać to, że ma samochód. W okolicy jest dużo fajnych miejsc, ale do większości nie dotrzemy na piechotę, a i autobusem pewnie nie tak łatwo. Własny transport zapewniłby nam swobodę. Pewnie Stan zawiózłby nas wszędzie, gdzie byśmy chcieli. Widziałaś, jak mu zależy na towarzystwie.

– Sama nie wiem... Chciałabym zobaczyć Benidorm, ale on tam dziś pojechał. Pewnie drugi raz już nie będzie chciał. Do Alicante też można się wybrać, ale to prawie sto kilometrów od Gandii, dosyć daleka wycieczka.

– Wczoraj wspominał, że wybiera się w któryś dzień do Walencji, ale my będziemy ją zwiedzać w drodze powrotnej, podobnie jak Barcelonę, więc te miasta odpadają. A pamiętasz, gdzie była plaża z takimi kolorowymi kamieniczkami? Czy to przypadkiem nie gdzieś w pobliżu?

Magda się zamyśliła. Oglądali niedawno film, którego akcja działa się w takim barwnym miasteczku. Sprawdzała potem lokalizację na mapie i odkryła, że znajduje się ono niedaleko Benidormu.

– Villa jakaś tam. Przypomnę sobie później. Tu mamy skręcić czy tam bardziej w prawo? – Patrzyła na nawigację w telefonie, która zdawała się reagować z opóźnieniem. Przystanęli na rondzie obok olbrzymiego parkingu położonego przy końcu kanału portowego.

– Wydaje mi się, że tam. Musimy przedostać się na drugą stronę kanału. Popatrz – Michał odebrał telefon narzeczonej i przybliżył obraz na mapie – tu jest most na kanale, zaraz za nim skręcamy w prawo.

Ruszyli we wskazanym kierunku, by po kilkunastu minutach dotrzeć do kolejnego ronda. Od niego droga wydawała się już całkiem prosta. Minęli po drodze market spożywczy, uznali jednak, że nie będą nosić ze sobą zakupów. Liczyli na to, że na miejscu znajdą się jeszcze inne sklepy, na razie niczego nie potrzebowali. Kolejne kilometry były nużące, Magda zaproponowała, by przysiedli na ławce i trochę odpoczęli.

– Chyba obtarł mnie but – zauważyła i rozsznurowała adidasa. – Szkoda, że nie poszłam w klapkach.

– Nie wiem, czy byłoby ci wygodnie. To jednak długa trasa, chyba buty sportowe są wygodniejsze.

– Być może, ale tylko w teorii. Popatrz, już mam ranę – wskazała na piętę – a co dopiero będzie, jak dotrzemy do miasta. Daleko jeszcze?

Cały ten pomysł z pieszą wędrówką przestał jej się podobać. Zapomniała z hotelu okularów słonecznych, było jej gorąco, a obtarta pięta mocno dawała się we znaki.

– Jesteśmy w połowie drogi. To co, łapiemy autobus? Pytanie tylko, czy do miasta, czy w drugą stronę, i wracamy do hotelu. Dasz radę zwiedzać?

Magda pokiwała głową. Jeśli będzie chodzić pomalutku, da radę poruszać się po starym mieście. Nie chciała rezygnować z planu, dlatego udali się na najbliższy przystanek autobusowy i już po chwili siedzieli w klimatyzowanym wnętrzu pojazdu, który kilka minut później wysadził ich w centrum. Żałowali, że nie zrobili tak od razu. W drogę powrotną na pewno wybiorą się autobusem.

Trochę pokręcili się po mieście, zanim dotarli do pierwszej większej atrakcji turystycznej: kolegiaty Świętej Marii, położonej przy niewielkim, ale urokliwym rynku. Pierwotnie był to arabski meczet, który później zamieniony został na kościół. Zrobili sobie zdjęcie przy Wrotach Apostołów i ruszyli dalej. Magda próbowała namówić chłopaka na wizytę w muzeum archeologicznym, które znajduje się w dawnym szpitalu San Marcos, Michał nie był jednak przekonany.

– Nie wiem, czy mam ochotę oglądać skorupy starych naczyń, wszędzie chyba wyglądają tak samo – zaprotestował. – A ciebie przecież bolą nogi.

– Ale do Palacio Ducal pójdziemy?

– Pewnie, to przecież największy zabytek w okolicy, ale potem już wracajmy. Wolałbym poleżeć na plaży.

– Oczywiście, tylko że ja chciałabym coś zapamiętać z tego wyjazdu, czegoś się dowiedzieć, a nie tylko grzać tyłek na plaży – obruszyła się Magda, która starała się wyciągać z każdego miejsca, ile się da, w przeciwieństwie do chłopaka, dla którego zwiedzanie było raczej dodatkiem do wypoczynku, i to niekoniecznie obowiązkowym. – Wejdziemy do środka, chcę poznać rezydencję Borgiów od wewnątrz, a nie tylko obfotografować mury.

– Borgiów? – zainteresował się Michał. – Tych z książki Mario Puzo? Myślałem, że to była włoska rodzina, skąd Borgiowie w Gandii?

– Dowiemy się na miejscu. Mnie kojarzy się z operą Lukrecja Borgia – zaśmiała się Magda i wyciągnęła telefon. – Muszę poczytać w internecie, czy to wszystko się jakoś wiąże. – Po chwili dodała: – Tu jest napisane, że Juan, a właściwie Giovanni, czyli po naszemu Janek Borgia – uśmiechnęła się – był bratem Lukrecji. Ożenił się z Hiszpanką Maríą Enríquez de Luną i otrzymał tytuł księcia Gandii. To o jego rodzinie opowiada książka Puzo, na podstawie której nakręcono też serial. Muszę go sobie obejrzeć po powrocie do Polski.

Doszli właśnie do okazałej budowli położonej nad korytem rzeki Serpis. Poprzez dziedziniec dotarli do kasy biletowej i nabyli wejściówki. Oprócz nich było jeszcze kilku chętnych na zwiedzanie. Na szczęście jednak nie pojawiła się żadna hałaśliwa grupa turystów z przewodnikiem, co zazwyczaj zniechęcało do powolnego kontemplowania zabytku, tak jak Magda lubiła najbardziej. Przechadzając się po kolejnych pomieszczeniach, czytała każdą tabliczkę z opisem eksponatów. Michał gotów był ogólnie rzucić okiem na całość i szybko opuścić wnętrza. Owszem, bogate zdobienia, przestronne komnaty i kunsztownie wykonane meble robiły wrażenie, ale chłopak nie znał się na sztuce ani na historii i wolał zdecydowanie bardziej oglądać atrakcje z zewnątrz, niż skupiać się na detalach. Cierpliwie chodził krok w krok za narzeczoną, od czasu do czasu robiąc jej zdjęcia. Niestety im bardziej dokuczał mu głód, tym większe ogarniało go zniecierpliwienie.

– Długo jeszcze? – zapytał nieco zły. – Już chyba nauczyłaś się wszystkiego na pamięć. Co tu jest takiego ciekawego?

Magda spojrzała na niego przeciągle.

– Wszystko! – odpowiedziała i odwróciła się na pięcie. Wyglądało na to, że nawet noga już jej nie bolała.

– Wracajmy do hotelu albo chociaż chodźmy coś zjeść. Nie jesteś głodna? – zapytał Michał spokojniejszym tonem.

Nie otrzymał odpowiedzi. Wiedział, że jego narzeczona jest ciekawa świata. Swoje zainteresowanie zabytkami i kulturą pokazała już podczas postojów na Lazurowym Wybrzeżu, ale przecież przyjechali do Hiszpanii, żeby odpocząć. Tymczasem ona dalej przesuwała się pomiędzy eksponatami, lekceważąc potrzeby chłopaka.

– To może ty sobie tu zwiedzaj przez następne dwie godziny, a ja pójdę poszukać czegoś do żarcia. – Michał nie mógł odmówić sobie sarkazmu.

Magda odwróciła się energicznie w jego stronę. Z jej oczu ciskały błyskawice.

– Idź. Możesz nawet wracać do hotelu sam – podniosła głos, ale gdy dostrzegła karcące spojrzenie pracownika muzeum, dodała już ciszej: – Myślałam, że przyjechaliśmy tu razem, że chciałeś ten czas dzielić ze mną, ale nie, zamiast robić coś fajnego, wolisz żarełko. – Ostatnie słowo zaakcentowała grymasem twarzy. – Po co w ogóle tu ze mną przyjechałeś, co? A może powinnam zapoznać jakiegoś ognistego Hiszpana i z nim porandkować, skoro tak mało cię obchodzę?

Michał otworzył szeroko oczy ze zdziwienia. Nauczył się wprawdzie, że w niektórych dniach Magda bywała drażliwa, ale nie sądził, że to właśnie ten okres się zbliżał. Od przyjazdu do Gandii chodziła naburmuszona, wiecznie coś było nie tak. Kompletnie nie potrafiła się wyluzować, jakby brała udział w zawodach, który z turystów najwięcej zobaczy.

– Jeśli o mnie chodzi, wystarczy mi w ciągu dnia ręcznik na plaży, a wieczorem lampka wina i nasze łóżko. A ty gonisz jak opętana, żeby nie przegapić żadnego kamyczka, z którym może wiązać się jakaś historia. A i wszystko oczywiście musi być sfotografowane. Mam wrażenie, że oglądasz tylko przez obiektyw, zamiast chłonąć obrazy oczami. Owszem, to jest ciekawe, ale bez przesady. Daj sobie na luz i spróbuj cieszyć się z faktu, że jesteśmy tu razem. A teraz rób, co chcesz, ja wychodzę. Już mi ci Borgiowie wychodzą uszami.

Nie czekał na odpowiedź, tylko odwrócił się na pięcie i ruszył w kierunku wyjścia. Gdy dotarł na dziedziniec, usiadł na chwilę na schodach wyłożonych kolorowymi płytkami. Głośno westchnął. Przez myśl mu przeszło, że te schody są bardzo malownicze i mógłby na nich zrobić Magdzie ciekawe zdjęcia, zaraz jednak sobie uświadomił, jak bardzo go zirytowała.

Już miał wstać i udać się na poszukiwanie baru z przekąskami, gdy zobaczył wybiegającą z budynku Magdę. Była zdenerwowana i nie od razu go zauważyła. Rozglądała się wokół siebie, w końcu ruszyła do bramy prowadzącej na ulicę.

– Magda, zaczekaj! – zawołał i podbiegł w jej kierunku.

Odwróciła się, a na jej twarzy widać było ulgę.

– Przepraszam! – Objęła Michała. – Wiem, że przesadziłam.

– Ja też cię przepraszam. – Dotknął ręką policzka dziewczyny. – Nie powinienem był tak cię zostawiać.

Patrzyli sobie w oczy i uśmiechali nieśmiało.

– Chodźmy coś zjeść – powiedziała Magda, a Michał przytaknął. Chwycił ją za rękę i już spokojnie opuścili teren pałacu.

– Szkoda, że nie zostałeś dłużej – odezwała się w pewnej chwili dziewczyna. – W kolejnej sali była zajebista podłoga. Popatrz! – Wyciągnęła komórkę i wyszukała na niej odpowiednie zdjęcie. – Na żywo wyglądała jeszcze lepiej.

Faktycznie, w jednej z komnat posadzka wykonana była z płytek ułożonych coraz większymi okręgami rozchodzącymi się od środka. Dominowała barwa niebieska i żółta, a motywy uwidocznione na płytkach były głównie roślinne i zwierzęce. Na kolejnych zdjęciach dało się zauważyć, że na podłodze pokazano także statki i morskie wydarzenia. Rzeczywiście robiło to wrażenie i Michał trochę pożałował, że był zbyt niecierpliwy, by zwiedzić cały pałac z narzeczoną.

Minęło już południe, słońce prażyło mocno, dlatego po szybkiej konsumpcji słodkich churrosów maczanych w gorzkiej czekoladzie udali się na przystanek autobusowy.

Gdy znaleźli się już w hotelu, szybko zmienili ubrania na plażowe, zabrali ręczniki i krem do opalania i ruszyli na plażę. O tej porze nie było zbyt wiele osób, a ci, którzy korzystali z morza od rana, właśnie się zbierali. Pomimo października słońce grzało jeszcze mocno. Godziny wczesnopopołudniowe lepiej było spędzać na sjeście w klimatyzowanym pokoju albo przynajmniej w cieniu jednego z chiringuitos, chłodząc się orzeźwiającym napojem. Wśród najbardziej wytrwałych turystów na plaży królowali Polacy. Spragnieni na co dzień słońca, starali się wykorzystać każdą chwilę, co szybko dało o sobie znać oparzeniem czy objawami podobnymi do udaru słonecznego. Na szczęście Magda zadbała o to, by posmarowali się kremem z wysokim faktorem, a także chronili głowy czapkami z daszkiem. Michał był jej wdzięczny, sam nawet nie pomyślałby o filtrach przeciwsłonecznych.

Pozostali nad morzem niemal do samej obiadokolacji. Zdążyli jedynie wziąć szybki prysznic i ubrać się odpowiednio do restauracji, gdy do apartamentu wszedł Stanisław. Wymieniając się wrażeniami tego dnia, zeszli razem na posiłek. Stan opowiedział młodym o swoim pobycie w Benidormie i położonym trochę dalej miasteczku Villajoyosa.

– O, to właśnie tam są te kolorowe kamieniczki! – Podana nazwa przywróciła pamięć Magdzie. – Rozmawialiśmy o tym dziś rano.

– Tak, very interesting! Musicie tam pojechać, i do Benidormu, of course! Z balkonu śródziemnomorskiego jest piękny widok. Szkoda, że nie pojechaliście ze mną.

Magda uśmiechnęła się i wzruszyła ramionami. Przyzwyczajała się do tego dziwacznego współlokatora z przymusu, nie na tyle jednak, by spędzać z nim cały dzień. Nie wykluczała jednak, że któregoś dnia dadzą się namówić na wspólne zwiedzanie.

– Zapraszam was do baru przy plaży na sangrię – zaproponował Stan, widząc, że nie jest już traktowany jak wróg numer jeden.

Młodzi popatrzyli na siebie. Mieli ochotę na wieczorne wyjście, ale czy wspólnie z Amerykańcem – jak między sobą nazywali Stanisława – tego już nie byli pewni. Porozumieli się wzrokiem. Kiedy Magda ponownie wzruszyła ramionami, Michał uznał to za przyzwolenie.

– Z przyjemnością! – odpowiedział.

Gdy pojawili się w barze około dziewiątej wieczorem, większość stolików była jeszcze wolna. Barman postawił przed nimi trzy kieliszki i dzbanek bordowego napoju, w którym pływały plasterki pomarańczy i cytryn oraz kostki lodu. Magdzie bardzo posmakowało słodkie, dobrze schłodzone wino, nim więc się spostrzegli, w dzbanku pozostały jedynie owoce i trochę lodu. Stanisław poprosił o doniesienie kolejnego, a przy zamówił okazji miseczkę oliwek do przegryzania. W tle grała rytmiczna muzyka, a lokal zaczynał zapełniać się ludźmi.

– Stary jestem, ale jak słyszę takie rytmy, to mnie rwie do tańca. Może zatańczysz ze mną, młoda damo? – zapytał szarmancko Magdę.

Michał obawiał się, że jego narzeczoną obruszy to pytanie, ta jednak, rozluźniona winem, zaśmiała się głośno.

– Mogę tańczyć, ale osobno, bez dotykania. – Przeciągnęła ostatni wyraz, co zabrzmiało bardziej kokieteryjnie niż ostrzegawczo.

– Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem. A czy panicz nie będzie miał nic przeciwko, że porwę mu na chwilę narzeczoną? – Mężczyzna zwrócił się do Michała całkiem poważnym tonem.

– Idźcie tańczyć, chętnie to zobaczę.

Stan podał dłoń Magdzie i poprowadził ją na środek sali, gdzie kilka osób kołysało się do latynoskich rytmów. Dziewczyna szybko poczuła rytm i wirowała na parkiecie z zamkniętymi oczami. Michał przyglądał się jej z zachwytem. Lubił, gdy jest spontaniczna, poddaje się chwili i robi to, co sprawia jej przyjemność – niewątpliwie taniec do takich czynności należał. Jej sukienka, z przodu krótsza, z tyłu wyposażona w dodatkowe falbanki, idealnie podkreślała figurę, a gdy dziewczyna poruszała zmysłowo biodrami, wyglądała jak zawodowa tancerka. Dało się zauważyć, że Stanisław również był nią oczarowany. Sam raczej przytupywał w miejscu, niż tańczył, poruszając do tego rękami, co bardziej przypominało grecką zorbę niż salsę, ale nic sobie z tego nie robił.

Zabawa rozkręciła się na całego. Tymczasem domówili kolejną sangrię i kilka tapasów. Wrócili do apartamentu po północy, podśpiewując zapamiętane kawałki hiszpańskich piosenek. Szumiało im w głowach od muzyki i dużej ilości wypitego alkoholu.

– Dziękuję za wspólną zabawę. Musimy to jeszcze powtórzyć. A teraz good night! – Stanisław pożegnał młodych i zniknął w swoim pokoju.

Gdy zeszli rano na śniadanie, ze stolika spod okna zamachał do nich Amerykanin, który dużo wcześniej opuścił apartament. Nie spodziewali się go zastać w restauracji, on jednak, jak szybko wyjaśnił, czekał na nich, by złożyć kolejną propozycję.

– Tak dobrze się wczoraj bawiliśmy, że dziś chciałbym zaprosić was na kolację do restauracji na starym mieście. Ta hotelowa kuchnia, szczerze mówiąc – ściszył głos, by nie urazić personelu hotelu, choć i tak nikt z nich nie rozumiał polskiego – wcale mi nie smakuje. Chciałbym skosztować owoców morza, homara, langusty, a może nawet ostrygi. Lubicie?

Magda zrobiła minę, jakby miała zaraz zwymiotować, przeprosiła i odeszła od stolika w kierunku toalet.

– Za dużo wczoraj wypiła – wyjaśnił Michał. – Prawdę mówiąc, nie jedliśmy nigdy owoców morza, raz tylko krewetki i paluszki krabowe.

– A co to paluszki krabowe? Masz na myśli szczypce?

Michał się zamyślił. Założył, że to, co dodaje się czasem do sushi albo sałatek, jeśli w nazwie ma kraba, należy również do owoców morza. Kiedy jednak się nad tym zastanowił, doszedł do wniosku, że wcale nie musi tak być i zanotował w pamięci, by zapytać o to Magdę. Stanisław, nie czekając na jego odpowiedź, ciągnął:

– Koniecznie musicie spróbować mariscos i innych lokalnych potraw. To, co nam serwują w hotelu, niewiele ma wspólnego z hiszpańską kuchnią.

– Dziękujemy, rzeczywiście nie mieliśmy okazji spróbować owoców morza, ale to są drogie potrawy. Zostaniemy przy hotelowej restauracji.

Magda właśnie wróciła z toalety. Przeprosiła, że musiała tak nagle wybiec. Była blada. Michał zapytał, czy wszystko w porządku, a gdy wzruszyła ramionami, poszedł zaparzyć jej gorzkiej herbaty.

– A co będziecie robić w ciągu dnia? Pojedziemy gdzieś razem? – Stanisław nie dawał za wygraną.

Tym razem Michał okazał się asertywny. Przynajmniej trochę, gdyż nie powiedział Stanowi wprost, że nie chcą z nim spędzać czasu, ale wykorzystał samopoczucie Magdy dla własnych celów.

– Moja narzeczona nie czuje się najlepiej, będziemy w pobliżu hotelu, może pójdziemy na plażę. Nie planujemy dziś żadnych wycieczek.

– Cóż, mam nadzieję, że do wieczora poczujesz się lepiej. – Mężczyzna sprawiał wrażenie naprawdę zatroskanego. – Nie przeszkadzam wam więc, jadę do Walencji. Do zobaczenia po południu!

Po orzeźwiającej kąpieli w morzu i drzemce w cieniu plażowego parasola, który udało się wypożyczyć z hotelu, Magda szybko wróciła do pełni sił. Nie chciało im się jednak oddalać zanadto, spędzali więc dzień na miłym leniuchowaniu i cieszeniu się swoją obecnością.

– I to są prawdziwe wakacje – mówił Michał rozmarzonym głosem do narzeczonej, która leżąc prostopadle do niego, opierała głowę na jego piersi. Gładził delikatnie jej ramię. – Dobrze mi z tobą, wiesz?

Magda obróciła się na brzuch i pocałowała go w sutek. Potem jej usta powędrowały wyżej, pieszcząc delikatnie tors chłopaka. Czuł, jak narasta w nim podniecenie. Gdyby nie byli w miejscu publicznym, zaraz posadziłby dziewczynę na sobie. Była taka seksowna, a skąpe bikini tylko pobudzało wyobraźnię. Przyciągnął ją do siebie i zaczęli się namiętnie całować. Jej sklejone od morskiej soli, jeszcze lekko wilgotne włosy łaskotały go w twarz, co dodatkowo potęgowało doznania.

– Pragnę cię – wyszeptał.

– To chodźmy do pokoju.

Nie trzeba było mu dwa razy powtarzać. Zerwali się szybko, pobieżnie pakując rzeczy. Michał dodatkowo zasłonił się ręcznikiem, by ukryć wzwód, nad którym nie był w stanie zapanować. Nie chciał wywoływać sensacji, musiał więc, tak zamaskowany, jak najprędzej przedostać się przez hotelowy hol do windy. Przebiegli koło recepcji, jakby ich ktoś gonił, śmiejąc się przy tym do siebie. Magda wyszukała w torbie plażowej klucz, lecz nim zdążyła włożyć go do zamka, Michał przyparł ją do drzwi.

– Nie wytrzymam, wezmę cię tu, na korytarzu. – Obsypał jej szyję pocałunkami.

– Jesteś szalony, tu pewnie są kamery. – Nawet podniecenie nie pozbawiło Magdy racjonalizmu. Wysunęła się pod ramieniem narzeczonego, a gdy ten trafił w pustkę, trochę się odsunął, wówczas mogła włożyć klucz w odpowiednie miejsce. Drzwi się otworzyły, a ze środka dobiegł ich uradowany głos.

– Jak dobrze, że jesteście!

Stanęli jak wryci.

– Postanowiłem wrócić wcześniej, żebyście nie wpadli na pomysł iść na kolację w hotelu. Znalazłem idealne miejsce, i to całkiem niedaleko stąd. Kalmary, ośmiornice, paella z rozmaitymi owocami morza, ryby, małże, langusty i wiele innych pyszności. Ta restauracja zdobyła różne nagrody, to niekwestionowany lider w całym regionie.

– Ale... – Michał nie wiedział, co powiedzieć. W ciągu dnia rozmawiali o tym, że fajnie byłoby skosztować owoców morza, choć zapewne nie mieliby odwagi spróbować każdego specjału. Problemem nie było także towarzystwo Amerykańca, ale ich ograniczenia finansowe. Tego rodzaju potrawy musiały być bardzo drogie, z pewnością nie na studencką kieszeń. Nie po to zresztą wybrali hotel z wyżywieniem, by rezygnować z niego na rzecz własnej fanaberii.

Stanisław jednak nie zamierzał się poddawać.

– Zróbcie mi tę przyjemność i dajcie się zaprosić. Jak wiecie, jestem tu sam, a wy okazaliście mi tyle sympatii, że chciałbym wam za to podziękować. Zresztą zarezerwowałem już stolik dla trzech osób.

Wobec tak postawionej sprawy trudno im było odmówić. Szczególnie, że mieli ochotę popróbować rzeczy, które dla wielu były nie lada przysmakiem. Być może nieprędko pojawi się kolejna taka okazja.

– Dobrze – przytaknęła w końcu Magda, a potem spojrzała na chłopaka i parsknęła śmiechem.

– Co? – zapytał, lecz ona nic więcej nie wyjaśniła, tylko uciekła do ich sypialni i zamknęła drzwi. Michał stał jeszcze chwilę w salonie, patrząc na Stana, który siedział na sofie z pokerową twarzą. Nie rozumiał, co takiego zabawnego zobaczyła Magda, nim pojął, że wciąż przyciska skłębiony ręcznik do swojego podbrzusza. Nie musiał już niczego zakrywać, gdyż niespodziewany gość skutecznie zabił namiętność obudzoną w nich na plaży.

Po krótkim relaksie i prysznicu rozpoczęli przygotowania do wyjścia. Magda rozczesała świeżo umyte włosy i nałożyła piankę, która utrwaliła samoistnie pojawiający się skręt, i pozostawiła do wyschnięcia. Zrobiła delikatny makijaż, głównie podkreślając kredką oczy i nakładając na usta błyszczącą pomadkę. Jej twarz nabrała już lekko brązowego koloru, przez co sprawiała wrażenie zdrowej, więc żaden fluid czy puder nie był potrzebny.

– Pięknie wyglądasz – powiedział Michał, który od dłuższego czasu jej się przyglądał. – Znów nabieram ochoty na seks. Może dokończymy to, co nam przerwano?

– Daj spokój, przecież on jest za ścianą. Nie mogę się kochać ze świadomością, że jakiś stary dziad nas podsłuchuje.

– Wczoraj z tym starym dziadem tańcowałaś do upadłego – zażartował chłopak.

– No i? Co innego taniec, co innego uprawiać miłość pod jego nosem. Jeszcze się niezdrowo podnieci.

Zaśmiali się cicho. Wyobraźnia podpowiadała im sprośne obrazy.

– Coś musimy wymyślić, bo ja długo nie wytrzymam tego napięcia. – Michał nie dawał za wygraną.

– Nie wiem, może będę chodzić w worku pokutnym, żeby cię nie prowokować. – Magda zaczęła drwić z bezradnej miny narzeczonego. – Albo okładać cię lodem, żeby studzić twoje żądze.

– Zamilknij, zła kobieto, już sobie wyobraziłem zabawę z kostkami lodu i znowu czuję, jak mi staje.

Magda spojrzała na chłopaka spod oka i popukała się palcem w czoło.

– No co? – Michał rozłożył ręce w geście bezradności. – Pokazać ci?

Nim zdążył zareagować, na jego głowę spadł ręcznik, którym rzuciła Magda. Wstał, udając zjawę, na oślep złapał dziewczynę wpół i pociągnął na łóżko.

– Puść mnie, ty zboczeńcu – wołała, śmiejąc się, a gdy nie reagował dodała: – Rozmażesz mi makijaż i znów będę musiała stać pół godziny przed lustrem, a wtedy na pewno spóźnimy się do restauracji.

– No dobra, wygrałaś. Głodny jestem. – Uwolnił dziewczynę z objęć. – Ale co się odwlecze, to nie uciecze, pamiętaj. – Pogroził palcem, mrugając przy tym okiem.

Kolejny wieczór okazał się bardzo miły. Restauracja rzeczywiście serwowała najwyższej jakości potrawy. Wszystko było świeże i doskonale przygotowane. Stanisław czerpał radość, mogąc zaprezentować młodym wszystkie dostępne w lokalu owoce morza, cierpliwie objaśniając, w jaki sposób i które części skorupiaków się je. Tym razem próbowali różnych win, odpowiednio dopasowanych do dań i pochodzących z lokalnych winnic. Na szczęście do hotelu nie mieli daleko, a jednak spacer promenadą trochę się dłużył. Być może za sprawą gwiazd, które Magda koniecznie chciała zobaczyć, a zapalone latarnie trochę to utrudniały. Biegała więc po plaży, by oddalić się od światła, i nawoływała mężczyzn, aby do niej dołączyli. Żaden jednak nie miał ochoty zdejmować butów, a chodzenie w obuwiu po piasku wcale nie było wygodne. Patrzyli natomiast z rozbawieniem na Magdę, chwilami zachowującą się jak dziecko, któremu puszczono bańki mydlane.

– Moja żona też miała w sobie tyle wdzięku. – Nagle Stanisław zdobył się na wyznanie. Michał zamarł. Nie wiedział, co może oznaczać czas przeszły, obawiał się jednak najgorszego. – Lilianna zachorowała na raka i zmarła dwadzieścia lat temu. Od tego czasu żyję sam – dokończył mężczyzna.

– Bardzo mi przykro – rzekł chłopak tak cicho, że nie był pewien, czy Stan go usłyszał.

– Taka kolej rzeczy, ludzie odchodzą. Szkoda, że niektórzy przedwcześnie, ale nie mamy na to żadnego wpływu. Cieszcie się sobą, bo nie wiecie, ile czasu jest wam dane.

W tym momencie roześmiana Magda wróciła na promenadę. Gdy zobaczyła poważne miny mężczyzn, popatrzyła pytająco na narzeczonego, ten jednak machnął ręką na znak, by nie drążyła tematu.

– Piękny wieczór, jak zwykle cudowny w waszym towarzystwie – podsumował Stanisław, gdy stanęli przed hotelem. Przepuścił Magdę przodem, a potem pokazał Michałowi gestem, żeby i on wszedł pierwszy.

Ledwie dotarli do swoich pokoi, wszyscy rzucili się na łóżka i szybko zasnęli. Magda nie zdążyła nawet zmyć makijażu, jedynie zsunęła z siebie sukienkę i bieliznę, nie zadając sobie trudu poszukiwania haleczki, w której zazwyczaj sypiała.

ROZDZIAŁ 4

Tym razem niemal spóźnili się na śniadanie. Nauczeni pierwszym porankiem, zaciągnęli żaluzje w oknach i utrzymywali ten stan przez całą dobę. W sypialni nie było im potrzebne światło dzienne, i tak bywali tam tylko w nocy. Minus był taki, że pomimo dnia w pełni w pokoju panował mrok, dlatego tak dobrze się spało. Niespodziewaną pobudkę zrobił im stukot do drzwi.

– Przepraszam, że was budzę, ale za chwilę zamykają restaurację. Jeśli chcecie zjeść śniadanie, to najwyższa pora już wstać. – Dobiegł ich zza drzwi głos Stanisława.

– Zamknij go w jakiejś piwnicy – wymamrotała Magda, nakładając poduszkę na głowę. – Utop w morzu, nie wiem, zrób coś, żeby się od nas odczepił. Ja chcę spać.

Michał przeciągnął się, a potem odsunął poduszkę od dziewczyny.

– On ma rację, jest wpół do jedenastej. Pewnie i tak zostały nam same resztki. Umrzemy z głodu bez śniadania i Amerykaniec będzie musiał zabrać nas do restauracji – zażartował.

Magda podniosła się na łokciach.

– No właśnie, widziałeś wczoraj rachunek? Ta kolacja musiała kosztować go majątek – stwierdziła, całkiem już przebudzona.

– Nawet nie chciałem tego sprawdzać w menu, jak wjeżdżały na stół kolejne potrawy. No ale bawiliśmy się chyba nieźle. Spróbowaliśmy potraw, których wcześniej nie jedliśmy. Co ci smakowało najbardziej?

Przesunął palcami po nagim biodrze dziewczyny. Chętnie poleżeliby jeszcze w łóżku, ale rozsądek zwyciężył.

– No dobra. Trzeba iść na to śniadanie. Mam nadzieję, że stary nie stoi pod drzwiami, bo nie chce mi się kompletnie ubierać przed pójściem do łazienki. – Magda owinęła się prześcieradłem.

– Jeszcze trochę i będę zazdrosny. Wczoraj patrzył na ciebie z zachwytem.

– Ano właśnie, też mam wrażenie, że mi się przygląda. Nie lubię takich typów.

Michał się zaniepokoił. Usiadł na łóżku.

– Zachowywał się wobec ciebie jakoś dziwnie?

– Nie, ogólnie to jest miły i kulturalny. Nic z tych rzeczy, ale mimo wszystko. Za dużo czasu spędzamy razem, to nie jest normalne. I nie chcę, żeby więcej za nas płacił. Czuję się zobowiązana, a to mi nie odpowiada. Jak mielibyśmy się odwdzięczyć?

– Odnoszę wrażenie, że on jest bardzo samotny. Wprowadzamy w jego życie jakieś urozmaicenie.

– No, OK, ale czy nie mógłby znaleźć sobie towarzystwa bardziej w swoim wieku? Rozejrzyj się, wystarczy wyjść na promenadę, by spotkać tuzin staruszków.

– Ale może on nie chce towarzystwa równolatków. Dzięki nam czuje się młody.

– Nie pisałam się na animatorkę geriatryczną – zaśmiała się Magda. – Dobrze, idę do łazienki, bo się posikam.

Po drugiej stronie drzwi w salonie, ku niezadowoleniu Magdy, siedział Stanisław. Ukłonił się i by nie peszyć dziewczyny, znów zaczął przeglądać foldery turystyczne, których treść musiał już znać na pamięć.

Szybko się okazało, że mężczyzna jest już po śniadaniu. Zapytał młodych, czy może ich gdzieś podwieźć i jakie mają plany na ten dzień. Był gotów nawet iść z nimi na plażę, pod warunkiem że uda się wypożyczyć z hotelu parasol przeciwsłoneczny.

– My dziś... jedziemy do Benidormu – wymyślił na poczekaniu, wiedząc, że Stanisław już tam był.

– To może was tam zawiozę? W sumie nie mam innych planów.

Magda i Michał spojrzeli po sobie. Dziewczyna wymownie zamknęła się w łazience, pozostawiając narzeczonemu kłopot do rozwiązania. Intensywnie myślał, jak nie urazić mężczyzny, a jednocześnie uwolnić się od jego natarczywości. Wtedy do głowy wpadł mu pewien pomysł.

Gdy jedli śniadanie, wprowadził dziewczynę w swój plan.

– Ustaliłem ze Stanem, że pojedziemy razem do Benidormu... – zaczął, a dziewczyna jęknęła. Już chciała wyrazić swoje niezadowolenie, gdy powstrzymał ją gestem ręki. – Posłuchaj do końca – rzekł łagodnie. – Powiedziałem mu, że naszym marzeniem jest wynająć skuter i zwiedzać na nim okolicę. Trzymał właśnie w ręce folder reklamujący jakąś jaskinię, więc wymyśliłem też, że chcemy połazić po górach, a on do takich wędrówek się nie nadaje. W sumie ten pomysł bardzo mi się spodobał. – Uśmiechnął się. Magda smarowała właśnie tosta dżemem z pomarańczy. Myślała o tym, co powiedział Michał.

– No ale w takim razie po co on jedzie do Benidormu? – spytała, po czym wgryzła się w kromkę.

– Bo chce, nie ma co robić. Zaznaczyłem, że wspólna podróż oznacza tylko jazdę w jedną stronę, a potem się rozstajemy. Przystał na to. Wymyślił, że pojedzie dalej do Alicante.

– OK. Faktycznie chcesz wynająć skuter? Nigdy na tym nie jeździłam. Czy to jest bezpieczne?

– To pojazd do pięćdziesięciu kilometrów na godzinę, będziemy sobie pyrkać po okolicy. Tyle że musimy wrócić do Gandii, więc czeka nas dwugodzinna droga powrotna. Ale plus jest taki, że możemy zatrzymywać się tam, gdzie chcemy, więc jeśli odkryjemy bezludną plażę po drodze, to zatrzymamy się na mały numerek. Co ty na to?

Dziewczyna spojrzała na Michała spod oka, udając, że wcale nie bawi jej jego poczucie humoru. Chłopak wzruszył ramionami.

– Co ja poradzę, że wszystko kojarzy mi się z seksem?

Magda rzuciła w niego zmiętą w kulkę serwetkę, którą przed chwilą wytarła usta, i wstała od stołu.

– No to chodź, odbębnijmy tę podróż, potem, mam nadzieję, będzie ciekawiej.

Pomimo dystansu, z jakim wsiadali do auta, podróż upłynęła w przyjemnej atmosferze. Stanisław po raz kolejny pokazał, że jest sympatycznym starszym panem, a jedyną jego wadą jest to, że łaknie towarzystwa. Opowiadał im o swoim życiu w Chicago, gdzie mieszkał przez większość czasu. Odkąd przyjechał do Stanów Zjednoczonych, zawsze był bardzo zaangażowany w życie swojej nowej ojczyzny. Zawodowo zajmował się mechaniką samochodową i był bardzo cenionym specjalistą w swoim fachu, szczególnie w latach osiemdziesiątych.

Gdy opowiadał o swoich przygodach z Chicago, był pełen radości i entuzjazmu. Uwielbiał to miasto za jego różnorodność i otwartość na odmienne kultury. Stanisław mówił także o tym, jak bardzo był aktywny w swojej polonijnej społeczności, zawsze chętny do pomocy innym Polakom, którzy przyjeżdżali do Chicago.

Z tych opowieści jasno można było wysnuć wniosek, że lubi być duszą towarzystwa. Magda jednak nie podzielała jego entuzjazmu i prób zacieśniania więzi akurat z nimi. Hotel pełen był turystów w wieku zbliżonym do Stanisława, dlaczego akurat skupił się na nich, nie mieściło się jej w głowie.

Tymczasem siedzący z tyłu Michał wyszukał w internecie adres wypożyczalni skuterów, przy okazji sprawdzając, czy w samej Gandii nie ma jakiejś, obawiał się bowiem pytania, dlaczego postanowili wynająć pojazd tak daleko od hotelu. Okazało się, że faktycznie jest jedna wypożyczalnia w ich miejscowości. Przygotował sobie w myślach wymówkę, że wypożyczalnia ta wymagała od nich wysokiej kaucji za skuter, na co nie mogli sobie pozwolić. Wątpił, by Stanowi chciało się weryfikować jego słowa, a nawet gdyby, stwierdziłby, że widocznie czegoś nie zrozumieli.

Stanisław jednak nie drążył tematu, natomiast zgodnie z planem wysadził ich przed barakiem przypominającym lokalny warsztat samochodowy, na którym widniał obdarty napis „Scooters rent”.

Po chwili wybrali elegancki niebieski skuter z dużym kuferkiem, w którym mogli schować swoje rzeczy. Po uiszczeniu opłaty otrzymali kluczyki i instrukcję obsługi pojazdu. Kiedy już byli gotowi do drogi, Michał założył kask, a drugi podał Magdzie, która usiadła za nim, chwytając się mocno za jego talię. Ruszyli w drogę, ciesząc się piękną pogodą i wiatrem we włosach. Po kilkunastu minutach jazdy dotarli do centrum Benidormu, gdzie zostawili skuter w wyznaczonym miejscu i ruszyli na zwiedzanie. Spacerowali po deptaku, podziwiając sklepy, kawiarnie i restauracje. W miasteczku było wiele ciekawych miejsc. Zatrzymali się też na tarasie widokowym, skąd roztaczała się niesamowita panorama na miasto i morze. Magda była zachwycona i nie mogła się nacieszyć pięknem tego miejsca. Planowali jeszcze pójść na plażę, ale poczuli głód. To był dobry moment, by przysiąść na chwilę w uroczej kawiarence, gdzie zamówili przekąski i coś do picia. Michał pozostał przy soku, ale dziewczyna chętnie spróbowała kolorowego drinka, który był specjalnością tej kawiarni. Odpoczęli trochę, rozkoszując się ciepłym słońcem i widokiem na morze.

– Wciąż myślę o tym, że nie powinniśmy godzić się na zaproszenie na taką wystawną kolację – odezwała się nagle Magda. Michał potrzebował chwili, by zrozumieć, że nawiązuje do wydarzeń z poprzedniego wieczoru. – Prawie go nie znamy i nie wiemy, jaki miał w tym cel.

– Może po prostu stać go na to, miał ochotę na owoce morza i polubił nasze towarzystwo? – Chłopak próbował bagatelizować problem. Magda wzruszyła ramionami, ale nadal pogrążona była w myślach.

Michał objął ją i przytulił do siebie.

– Masz rację, trochę to dziwne, ale myślę, że nie ma powodu do niepokoju. Lepiej bym się czuł, gdyby każdy płacił za siebie, ale wiesz, że nie mogliśmy sobie na to pozwolić. Może chce nas po prostu lepiej poznać. Nie mam pojęcia.

Dziewczyna westchnęła.

– OK. Nie przepadam za nim, ale nie mam powodu dopatrywać się złych intencji w jego zachowaniu. W końcu nie było nic złego w tej kolacji. Była smaczna i miło spędziliśmy czas.

Chłopak się uśmiechnął.

– Chodź, chwilę poplażujemy i musimy ruszać w drogę do Gandii, nie wiem, jaki będzie ruch, a nie chciałbym jechać po ciemku.

Kolejną godzinę spędzili, leniuchując na plaży, nie przeczuwając nawet, jakie emocje spotkają ich w drodze powrotnej. Już gdy wsiadali na skuter, na horyzoncie zaczęło się chmurzyć. W ciągu paru minut znikła piękna, słoneczna pogoda, zrobiło się ciemno, a z nieba zaczął padać intensywny deszcz. Właśnie zjechali na drogę szybkiego ruchu, najszybszą i najlepiej oświetloną z wszystkich dróg prowadzących do Gandii. Pomimo to warunki drogowe były bardzo złe. Opady oraz zbliżająca się noc sprawiały, że widoczność była bardzo słaba, a przejeżdżające obok samochody dodatkowo ochlapywały ich wodą. Starali się trzymać pobocza oraz jechać najmniejszą dopuszczalną prędkością, modląc się w duchu, by nie zdarzyło się na drodze nic gorszego. Cała ta jazda w deszczu była dla Magdy i Michała mieszanką emocji: z jednej strony ekscytacji, z drugiej obawy o bezpieczeństwo. Mimo trudnych warunków atmosferycznych udało im się dotrzeć bezpiecznie do celu. Gdy znaleźli się w hotelowym holu, wcześniejszy stres odpuścił, zaczęli więc śmiać się ze swojej przygody.

– Ugh, jestem cała mokra! – powiedziała dziewczyna, potrząsając głową, a znajdujące się na włosach krople wody rozprysnęły się wokół.

– No cóż, trzeba było zabrać parasol – odparł Michał, śmiejąc się i puszczając do niej oko.

Teraz, gdy już byli bezpieczni, mogli wspominać tę przygodę z nostalgią i żartować sobie z siebie, chociaż raczej żadne z nich nie chciałoby tego powtórzyć.

W tym momencie do holu wszedł Stanisław, wyglądając na trochę obrażonego.

– A gdzie wy byliście? Myślałem, że zjemy wspólnie kolację – powiedział, unosząc brew. – Zacząłem się o was martwić, czy aby nie zdarzył się jakiś wypadek.

– Przepraszamy, panie Stanisławie, ale zwiedzaliśmy Benidorm i zapomnieliśmy o czasie – odpowiedziała Magda, uśmiechając się przepraszająco.

– Ach tak, rozumiem. No cóż, może jutro zrobimy coś razem – powiedział mężczyzna. – A teraz chyba powinniście się ogarnąć i wysuszyć.

Ruszyli razem w kierunku apartamentu, śmiejąc się i rozmawiając o przygodach, które ich spotkały tego dnia. Pomimo stresującego powrotu był to dla nich wspaniały dzień.

ROZDZIAŁ 5

Następnego dnia rano Stanisław oznajmił, że boli go głowa i tego dnia zamierza większość czasu spędzić w hotelu, korzystając z klimatyzowanych pomieszczeń, poczytać i ogólnie się relaksować. Przeprosił nawet współmieszkańców, że nie będzie mógł im towarzyszyć, obiecując, że gdy tylko dojdzie do siebie, wynagrodzi im to z nawiązką.

Magda uśmiechnęła się sztucznie, życząc starszemu panu zdrowia, ciesząc się jednocześnie w duchu, że mają go z głowy przynajmniej na ten dzień.

– To co dziś robimy? – zapytała, gdy jedli śniadanie w pustej jeszcze restauracji. – Mam chwilowo dość siedzenia na plaży.

– Wykorzystajmy to, że mamy skuter, i jedźmy w głąb lądu. Skuterem możemy dojechać do miejsc, do których nie da się dotrzeć komunikacją miejską ani na piechotę. – Michał zabrał ze sobą do restauracji mapę i przewodnik, by poszukać interesujących miejsc do odwiedzenia. Po paru minutach szukania udało mu się znaleźć kilka ciekawych punktów, do których mogliby się udać. Magda szybko zaakceptowała plan, wrócili więc do pokoju, by wziąć plecak, wodę i przygotować prowiant na drogę.

– Przejrzałem folderki, rzeczywiście jest tu dużo ciekawych jaskiń – rozmawiali, przygotowując się do drogi. – Ale znalazłem w necie coś jeszcze lepszego, opowiem ci po drodze.

Pierwszym miejscem, do którego dotarli, było małe miasteczko położone w górach. Była to typowa mieścina południowohiszpańska, z czerwonymi dachami, wąskimi uliczkami i uroczymi kawiarenkami.

Następnie ruszyli dalej, tym razem w kierunku zamku z trzynastego wieku, który znajdował się na wzgórzu nad miastem. Była to imponująca budowla z czerwonej cegły, z ogromnymi basztami i potężnymi murami obronnymi. Zwiedzali ją z zachwytem, podziwiając wspaniałą architekturę i czytając ciekawostki historyczne wypisane na licznych tabliczkach porozstawianych na zamku. Ponadto roztaczał się stamtąd piękny widok na całe wybrzeże.

Po zwiedzaniu zamku ruszyli w kierunku malowniczej rzeki, która płynęła przez góry. Zatrzymali się przy niej, aby odpocząć i zrobić parę zdjęć. Po kilku minutach relaksu pojechali dalej, tym razem w kierunku niewielkiej wioski położonej w dolinie. Zatrzymali się tam, aby napić się kawy i zjeść coś słodkiego. Korzystając z chwili, przewertowali również przewodnik w poszukiwaniu informacji, czy w okolicy jest jeszcze coś ciekawego do zobaczenia. Słońce było dostatecznie wysoko. Choć popołudniowy skwar dawał się we znaki, nie chcieli jeszcze wracać do hotelu. Było tam tak pięknie!

– Patrz! – Michał pokazał palcem coś w przewodniku. – W tych górach są jaskinie, w niektórych można zobaczyć nawet freski.

– Brzmi ciekawie!

Chłopak wyszukał właściwą okolicę na mapie.

– To gdzieś tu. Nie wszystkie są dobrze oznaczone. Podobno niektóre są bardziej popularne i tam wszystko przygotowane jest pod turystów. Jeśli jednak się wie, jak trafić, to można znaleźć inne, całkiem niezabezpieczone i piękne groty.

– Poszukajmy takiej dzikiej jaskini. Są jakieś wskazówki, jak je znaleźć? – Michał dostrzegł błysk w oku dziewczyny. Włączył na chwilę internet w komórce i wpisał potrzebne informacje. Po chwili odnalazł forum, na którym ktoś relacjonował, jak dotrzeć do ciekawych fresków, którymi, nie wiedzieć czemu, lokalne władze zupełnie się nie interesowały, a zdaniem autora wpisu były o wiele piękniejsze niż te, do których prowadziły wszystkie przewodniki.

– Jedziemy tam! – W głosie Magdy słychać było pewność. Poczuła zew przygody, a Michał zamierzał jej w tej przygodzie towarzyszyć.

Najpierw jechali przez malownicze pola i gaje oliwne, aż w końcu dotarli do wzgórza, na którym miała znajdować się jaskinia. Droga zaczynała robić się stroma, a kamienie obsypywały się spod kół skutera, sprawiając, że pojazd się ślizgał.

– Chyba musimy go tu zostawić i dalej iść pieszo – skonstatował Michał.

– OK. Oznacz na mapie miejsce, żebyśmy tu trafili.

– Bez obaw, wrócimy tą samą drogą.

Oparli skuter o drzewo oliwne, zastanawiając się chwilę, czy kaski zabrać ze sobą, czy przypiąć je do pojazdu. Uznali jednak, że będą im tylko przeszkadzać, a prawdopodobieństwo, że będzie tędy przechodził ktoś, kto połakomiłby się na kaski, było małe. Ruszyli w górę.

Po drodze zachwycali się pięknem otaczającej ich natury. Mijali agawy z owocami, których, choć kusiły, nie brali jednak do ręki ze względu na kłujące włoski, ciężkie do usunięcia. Co jakiś czas robili sobie zdjęcia, ciesząc się wzajemną bliskością. Im wyżej wchodzili, tym lepiej było widać w oddali morze. Wioskę, z której wyjechali, zostawili już daleko za sobą. Teraz byli tylko oni i wypalona słońcem natura. Mieli wrażenie, że są całkowicie sami na świecie.

– Mogłabym tu zostać na zawsze, tak jest pięknie! I ten spokój! – Magda była szczęśliwa. Spędzała ten dzień dokładnie tak, jak chciała.

Po krótkim postoju wznowili marsz i po około czterdziestu minutach, zgodnie ze wskazówkami z forum, musieli zboczyć z głównej ścieżki. Szukanie wejścia do jaskini zajęło im kolejne kilkanaście minut, ale zakończyło się sukcesem. Było to niewielkie otwarcie w skale, ale wystarczające, aby dostać się do środka. Kiedy weszli do jaskini, zapadli w osłupienie. Freski na ścianach były tak piękne, że nie mogli oderwać od nich oczu.

– Niesamowite! – westchnęła Magda. – Rób zdjęcia. Nikt nam nie uwierzy, że tu są takie cuda, i to w dodatku zupełnie opuszczone.

Magda i Michał zachwycali się freskami przez długi czas, a potem postanowili, że pora już wrócić do miasta.

Gorąc wciąż był nieznośny – o tej porze może nawet bardziej, bo byli nie tylko zmęczeni i spoceni, lecz także głodni i spragnieni. To jednak, co zobaczyli przed chwilą, wynagradzało im wszelkie trudy. Teraz zresztą było już z górki. Kilkadziesiąt minut marszu w dół, a potem powrót na skuterze do hotelu i będą mogli zregenerować siły. Szli, trzymając się za ręce.

– Czy my nie idziemy za długo? – zorientowała się nagle Magda. – Niby droga wygląda podobnie, ale mam wrażenie, że nie szliśmy tędy wcześniej.

Michał rozejrzał się wokół, marszcząc czoło. Pot skapywał mu do oczu, przyśpieszony oddech nie pomagał w koncentracji.

– Sam nie wiem. Może pomyliliśmy drogę?

– Ale jak mogliśmy pomylić, przecież była jedna.

– Tak myślałem, ale wtedy, gdy szukaliśmy wejścia do jaskini, to trochę pokluczyliśmy. Założyłem, że wróciliśmy na właściwą ścieżkę, ale masz rację – popatrzył na zegarek – zejście zajęło nam więcej czasu niż wejście, a więc albo to zła droga, albo ktoś ukradł skuter i dlatego przeszliśmy dalej.

– Nie pocieszasz mnie – syknęła Magda, rozglądając się za miejscem, gdzie mogłaby przysiąść. Nagle opuściły ją siły.

– Znajdziemy skuter, kotek, nie martw się. Chcesz pić?

Dziewczyna kiwnęła głową, więc Michał otworzył plecak i wyciągnął butelkę. Ku jego zaskoczeniu znajdowało się tam zaledwie kilka łyków wody. Zrezygnował ze swojej porcji, podsuwając dziewczynie butelkę.

Przyjęła ją z wdzięcznością, ale nawet po wypiciu resztek nie odczuła ulgi. Byli odwodnieni, zagubieni gdzieś na zboczu góry, która nagle wydała im się nieprzyjazna i dzika. Magda poczuła, jak pod powiekami gromadzą jej się łzy.

– Sprawdź na GPS-ie, gdzie jesteśmy. W jakim kierunku mamy iść, żeby trafić w miejsce, gdzie zostawiliśmy skuter.

Chłopak wyciągnął powoli telefon z plecaka, modląc się w duchu, żeby jeszcze dał się uruchomić. Kiedy kilkanaście minut wcześniej na niego zerkał, miał jeden procent baterii, w dodatku od jakiegoś czasu nie było zasięgu. Niestety, jego obawy się spełniły, telefon był rozładowany. Dysponowali jedynie papierową mapą, ale ta nie potrafiła odpowiedzieć na pytanie, w którym miejscu dokładnie się znajdują.

– Może powinniśmy wrócić w kierunku jaskini i poszukać innej drogi? – zaproponował nieśmiało, choć perspektywa ponownego wspinania się na zbocze wcale nie napawała optymizmem.

Magda najpierw spojrzała na niego jak na szaleńca, po chwili namysłu uznała jednak, że nie mają lepszego rozwiązania. Można było wprawdzie iść dalej drogą w dół, ale nie wiedzieli, dokąd ich poprowadzi. Być może szlak wiódł dokładnie w przeciwną stronę góry, a poza tym odpowiadali za wypożyczony skuter i należało podjąć próbę jego odnalezienia. Była na siebie wściekła, że swój telefon zostawiła w pokoju hotelowym, wpięty do ładowarki. Uznali, że jeden w pełni – jak się zdawało – naładowany wystarczy im na cały dzień.

Zwlekła się z kamienia, na którym siedziała, i pokazała chłopakowi kierunek marszu. Teraz była niemal pewna, że wychodząc z jaskini, poszli w przeciwnym kierunku. O tej porze powinni wędrować już w lekkim cieniu, który daje zbocze, gdyż słońce powinno się za nim chować. Tymczasem operowało w najlepsze na ich plecach. Spokój i pustka, które wcześniej wydawały się atrakcyjne, teraz zdawały się ich przekleństwem. Nieroztropnie udali się w miejsce dalekie od turystycznych szlaków, w którym w razie wypadku byli bezsilni. Przez całą wędrówkę nie spotkali nikogo, nie mogli więc liczyć na to, że teraz akurat ktoś się pojawi. Gdyby coś im się stało, mogli pozostać w tych górach na wiele tygodni, nim jakiś człowiek przypadkiem natknąłby się na nich, a raczej na to, co by z nich zostało. Nie mieliby przecież szans przetrwać w upale, bez wody i pożywienia, a żaden sposób na wezwanie pomocy nie przychodził im teraz do głowy. Gdyby choć mieli zapałki, latarkę, cokolwiek, czym dałoby się nadać sygnał alarmowy. Zbytnio zaufali wyposażonemu w GPS, internet, latarkę i setkę innych udogodnień smartfonowi, który bez baterii był jedynie bezużytecznym gratem.

– Zaraz się ugotuję – westchnęła Magda, zdejmując koszulkę, pozostając w samym staniku od kostiumu i szortach. Chwilę później Michał poszedł w jej ślady i również pozbył się T-shirtu.

Szli w milczeniu, każde pogrążone w swoich myślach. Michał, choć zmęczony, zdawał sobie sprawę, że to on musi doprowadzić ich do celu. Widział, że Magda jest coraz bardziej zdezorientowana, przestaje myśleć logicznie i zaczyna panikować. Najbardziej bał się, że dziewczyna da za wygraną i wtedy nawet szukanie właściwej drogi stanie się niewykonalne. Mieli jeszcze trochę czasu, słońce, choć ewidentnie wskazywało na zbliżający się zmierzch, było wystarczająco wysoko, by przeszli szybkim tempem całą trasę na nowo. Szacował, że mają około godziny, nim zacznie robić się ciemno. W tej chwili każda minuta mogła mieć dla nich znaczenie.

ROZDZIAŁ 6

Krążąc po okolicy, w pewnym momencie w oddali dostrzegli jakiś niewyraźny kształt. Początkowo nie byli pewni co to, dlatego zatrzymali się i zbliżyli do siebie. Czekali w napięciu, modląc się, by nie było to dzikie zwierzę, w starciu z którym mogliby nie mieć szans. Ku ich uldze dostrzegli po chwili ludzką postać.

– Ktoś idzie – szepnęła Magda z nadzieją w głosie, a Michał tylko przytaknął. Odczuwał, jak uprzednie napięcie z niego odpływa, nie musiał bronić swojej ukochanej przed drapieżnikiem. Ktoś szedł w ich stronę, a to potencjalnie oznaczało pomoc. Byli uratowani.

– Zapytamy go, gdzie jesteśmy. Niech nam pokaże na mapie – powiedział cicho.

– Dobry pomysł, o ile się dogadamy. Mój hiszpański jest średni, a nie wiadomo, czy zna angielski. – Mówiąc to, Magda niebezpiecznie się zachwiała.

Michał podtrzymał ją, chroniąc w ostatniej chwili przed upadkiem. Musiała być już bardzo odwodniona – pomyślał. Pomógł jej usiąść na kamieniu, a sam stanął obok, w oczekiwaniu, aż nieznajomy zrówna się z nimi.

– Buenos dias, can you help us? – zagadnął, gdy nadszedł właściwy moment, mężczyzna jednak popatrzył na niego nierozumiejącym wzrokiem i pokręcił głową.

– Ayudanos, por favor! – wyszeptała cicho Magda z determinacją w głosie.

Mężczyzna spojrzał na nią i nadal milcząc, podszedł bliżej. Cały czas przyglądał jej się uważnie, co zbiło nieco z tropu stojącego nieopodal Michała. Dziewczyna jednak poczuła nadzieję i przypływ sił, bo wyprostowała się i nieskładnie spróbowała wyjaśnić, w jakim są położeniu.

– Zgubiliśmy się – powiedziała po hiszpańsku. –Nie wiemy, jak trafić do naszego skutera.

Nieznajomy namyślał się przez chwilę, w końcu jednak zareagował, jakby sens słów Magdy właśnie do niego dotarł. Uśmiechnął się i podał dziewczynie rękę. Magda spojrzała na wyciągniętą dłoń, nie odważyła się jednak wymienić uścisku. Dłoń mężczyzny była wielka, ogorzała, zapewne od słońca, i w wielu miejscach miała drobne skaleczenia jak u ludzi, którzy ciężko pracują fizycznie. Nie wyglądał na turystę, raczej kogoś, kto mieszka w tych górach. Może wypasał tu owce albo uprawiał w okolicy jakieś rośliny. Jego obecność jednak napawała ich nadzieją, że wkrótce będą mogli wrócić do hotelu. Z pewnością dobrze orientował się w terenie, a być może nawet niedaleko znajdowała się wioska, w której mieszkał.

Spojrzenie mężczyzny było przenikliwe. Z jednej strony przyglądał się im z ciekawością, z drugiej jakiś błysk w jego oku świadczył o tym, że intensywnie się nad czymś zastanawia.

– Chyba nam nie pomoże – odezwał się nagle po polsku Michał i wymienił spojrzenia z narzeczoną. Magda poczuła chłód i uświadomiła sobie, że nadal jest w samym staniku. Postanowiła więc wstać i podejść do chłopaka, który miał plecak z ubraniami, ale ta próba wcale nie okazała się łatwa. Całkiem już osłabła, a nieustanne pragnienie wypalało jej przełyk. Przełknęła ślinę, by odrobinę zwilżyć gardło, na niewiele się to jednak zdało. Michał, widząc, co się dzieje, podał jej rękę, a ona tym razem skorzystała z pomocy.

Porozumieli się bez słów i chłopak wyciągnął z plecaczka koszulki, podając jedną z nich Magdzie. Odziali się, a potem postanowili wyruszyć w dalszą drogę. Mężczyzna, choć nadal stał w ich pobliżu i się im przyglądał, zdawał się albo nie rozumieć, albo mieć jakieś ograniczenia. W każdym razie szanse, że udzieli im pomocy, stawały się coraz mniejsze.

Gdy już zamierzali się pożegnać, mężczyzna zrobił krok w ich stronę i odezwał się spokojnym głosem:

– Wiem, gdzie jest wasz skuter – powiedział wolno i wyraźnie. – Zaprowadzę was tam, ale najpierw chodźcie do mojej chaty. – Magda nie miała problemu ze zrozumieniem większości jego wypowiedzi i na bieżąco tłumaczyła chłopakowi rozmowę. Wyglądało na to, że hiszpański, którego uczyła się intensywnie w liceum, choć nieużywany przez wiele lat, tylko drzemał gdzieś w zakamarkach umysłu, a przy odpowiedniej motywacji jej mózg potrafił wydobyć potrzebne informacje.

– Mieszkam tu niedaleko, dam wam wodę i coś do jedzenia.

– Nie trzeba, tylko pokaż, gdzie jest skuter, chcemy wrócić do hotelu. – Magda popatrzyła błagalnie na obcego. O niczym tak nie marzyła jak o szklance wody, ale myśl, że mogłaby spędzić jakiś czas z tym dziwnym człowiekiem, napawała ją lękiem. Być może, gdyby spotkała go na promenadzie w Gandii, nie zrobiłby na niej takiego wrażenia, ale tu, na pustkowiu, z dala od skupisk miejskich, samotny mężczyzna mógł wywołać obawy.

– Jesteście Polakami? – zapytał nagle, czym zupełnie wybił Magdę z zamyślenia.

Przytaknęła.

– W takim razie i ja mam do was prośbę. Moja dziewczyna jest Polką. Byliśmy bardzo szczęśliwi, ale kilka miesięcy temu wyszła z domu i nie wróciła. Tak naprawdę to się trochę wtedy pokłóciliśmy, ale o drobiazgi. Dzwoniłem do niej wiele razy na komórkę, ale jest wyłączona, dlatego boję się, że coś się stało. Zanim zacznę jej szukać, chciałbym wiedzieć, czy nie wpadła na pomysł, by wrócić do Polski. Mam numer telefonu do jej rodziców. Dzwoniłem, ale mnie nie rozumieją. Czy możesz zadzwonić do nich i zapytać, czy tam jest? Chcę ją przeprosić. Bardzo ją kocham.

Magda przetłumaczyła wszystko Michałowi, który zniecierpliwiony patrzył to na jedno, to na drugie, nic nie rozumiejąc. Próbował po emocjach rozmówców odkryć, w czym rzecz.

– Dobra, to dzwońmy, niech da telefon – podsumował chłopak. – Tylko szybko, bo zaraz zajdzie słońce.

Mężczyzna, jakby rozumiejąc wypowiedź Polaka, skomentował:

– Telefon został w chacie. Chodźcie ze mną. Napijecie się, zadzwonicie, a ja was zaprowadzę do skutera.

Młodzi popatrzyli na siebie. Chyba nie było innego wyjścia, jak przystać na propozycję nieznajomego. Przysługa za przysługę, a poza tym Magda zaczynała odczuwać współczucie dla tego człowieka. Mógł czuć się zagubiony, gdy opuściła go ukochana, a bariera językowa uniemożliwiła dowiedzenie się prawdy.

– Jestem Jos, moja dziewczyna to Monika – rzekł, prowadząc ich przez gaj figowy. Idąca za nim Magda przyglądała mu się z ciekawością. Był wyższy i tęższy od Michała, miał smagłą cerę i ciemne kręcone włosy. Twarz pokrywał kilkudniowy zarost, co nadawało mu męskości. Był na swój sposób atrakcyjny, a na pewno taki wydawałby się Zojce, która gustowała w macho z południowych krajów, szczególnie ceniąc sobie urodę Włochów i Hiszpanów. Nieraz dyskutowały o tym z przyjaciółką, która przekonywała ją, że wraz z urodą idzie ognisty temperament, czego nie można było powiedzieć o ich rodakach. Magda miała w tej kwestii odmienne zdanie. Jej narzeczony również był ciemnowłosy i ciemnooki, ale miał bladą cerę i sprawiał niepozorne wrażenie. Całkowicie jednak odpowiadał jej potrzebom, a urodą i temperamentem doskonale do niej pasował. Choć więc sama nie oglądała się za mężczyznami o takim typie urody jak Jos, rozumiała, że są Polki, którym mógł zawrócić w głowie. Taka pewnie była jego Monika. Zastanawiała się również, czy imię wymawiane jako „Hos” to skrót czy pełne brzmienie, bo chyba nie było zbyt popularne w Hiszpanii, sama przynajmniej z takim wcześniej się nie spotkała.

– Ja jestem Magda, a to Michał – odpowiedziała, choć mężczyzna wcale ich o to nie zapytał.

Zaledwie po kilkudziesięciu metrach znaleźli się w pobliżu chaty. Jej kamienno-drewniana konstrukcja robiła wrażenie solidnej i trwałej, a skośny dach pokryty roślinnością dodawał tajemniczości i sprawiał, że dobrze kryła się w zboczu góry, dlatego tak trudno było ją z początku dostrzec. Przyglądając się budynkowi z dystansu, można było odnieść wrażenie, że to miejsce, choć z dala od cywilizacji, miało swoją duszę i historię. Wyobraziła sobie, że w środku zastaną przytulne wnętrze, z kominkiem i rustykalnymi meblami, idealne dla tych, którzy szukają spokoju i bliskości z naturą.

Jos podprowadził ich pod samo wejście i otworzył drzwi. Nie były zamknięte na klucz, co nie uszło uwadze Michała. Przypuszczał jednak, że właściciel domu nie obawia się złodziei, gdyż zazwyczaj niewiele osób kręci się po okolicy. Weszli za gospodarzem i od razu poczuli przyjemny chłód. Przez myśl chłopaka przeszło, że być może różnica temperatur na zewnątrz i wewnątrz budynku wynika z odpowiedniej budowy chaty i jej lokalizacji. Budynek z kamienia i drewna mógł dobrze izolować ciepło, co sprawiało, że w środku była niższa temperatura niż na zewnątrz. Chłodny powiew był bardzo przyjemny i orzeźwiający, szczególnie po spędzeniu całego dnia w upale. Niestety wraz z uczuciem chłodu młodzi poczuli również nieprzyjemny zapach, który nasilał się, im dłużej znajdowali się w chacie. Magda się skrzywiła.

– Co za smród! – powiedziała cicho do chłopaka. – Zadzwońmy i spadajmy, coraz mniej mi się tu podoba.

Romantyczny z zewnątrz domek w środku sprawiał wrażenie wręcz odwrotne. Wyglądał, jakby gospodarz urządził go z rzeczy znalezionych na wysypisku, nic do niczego nie pasowało, poza tym było szaro i brudno.

– Może trzyma tu jakieś zwierzęta – zastanawiał się Michał, któremu zapach kojarzył się z piwnicą, w której zalęgły się gryzonie. Być może właśnie to obecność nieczystości lub odchodów zwierzęcych powodowała taki smród.

Tymczasem mężczyzna zdawał się zupełnie nie zwracać uwagi na zapach, do którego pewnie już przywykł, młodzi dawali sobie jednak oczami znaki, że najlepiej byłoby opuścić domostwo. Jos podszedł do lodówki i wyciągnął z niej dwie puszki coli i butelkę z wodą mineralną. Wyglądały na nienaruszone, a pragnienie napicia się było tak silne, że Magda i Michał ochoczo sięgnęli po napoje.

Gdy zaspokoili pragnienie, skonstatowali, że smród mniej im już przeszkadza, ale nadal nie czuli się w chacie komfortowo. Mężczyzna przyglądał im się w taki sposób, który ich krępował.

– Usiądźcie. Może coś zjecie? – zaproponował.

– Nie, dziękujemy. Proszę dać ten telefon, zadzwonimy i idziemy odszukać nasz skuter – odpowiedziała szybko Magda, ale posłusznie usiadła na odrapanej kanapie. Michał nadal stał w progu.

Gospodarz, chwilę odwrócony do nich plecami, przekładał papiery zgromadzone na niewielkim stoliku. Wreszcie wyciągnął spod nich mały kartonik i podszedł do dziewczyny.

– To Monika, moja narzeczona – rzekł dumnie, pokazując zdjęcie.

Magda popatrzyła na niego nieco zniecierpliwiona, gdyż nie chciała przedłużać pobytu w chacie, wzięła jednak fotografię do ręki i zaczęła się jej przyglądać. W pomieszczeniu panował już półmrok, bo jedyne źródło światła stanowiło niewielkie okno wychodzące na podwórko, a słońce było już niewidoczne. Pomimo mroku skupiła wzrok na fotografii. Patrzyła na kobietę w podobnym do nich wieku, która siedziała na tej samej kanapie co Magda. Blondynka miała włosy upięte w niechlujny kok, jakby zaplecione naprędce, na jej twarzy nie było śladu makijażu. Jej regularne rysy sprawiały jednak, że nie potrzebowała się upiększać. Miała w sobie coś interesującego, a jednocześnie niepokojącego. Przez chwilę Magda nie mogła się zorientować, o co chodzi, ale gdy ponownie zerknęła na górującego nad nią Josa, dotarło do niej coś, co wywołało dreszcz na jej skórze. Dziewczyna ze zdjęcia miała smutne oczy, w jej spojrzeniu widać było również... strach.

Magda westchnęła ciężko i oddała fotografię mężczyźnie. Czuła zmęczenie, dyskomfort i głód. Była pewna, że w tym stanie jej wyobraźnia zaczyna podpowiadać jej dziwne obrazy, nad którymi nie miała ochoty się zastanawiać. Teraz pragnęła tylko jak najszybciej znaleźć się w hotelu, zjeść kolację – mogła być nawet w towarzystwie Stanisława – wziąć prysznic i pójść spać. Próbowała wstać z niskiej kanapy, gdy poczuła, że jest to trudniejsze, niż jej się wydawało. Czuła się słabo.

Mężczyzna wyciągnął z kieszeni telefon, co przykuło uwagę dziewczyny. Czyżby miał go ze sobą cały czas? Podał jej aparat i karteczkę z numerem telefonu. Zawahała się, odebrała jednak przedmiot.

– Michał? – odezwała się do chłopaka, który wciąż stał oparty o próg, nie do końca świadom tego, co działo się z jego narzeczoną, gdyż stojący między nimi mężczyzna częściowo ją przysłaniał. Zrobił krok w jej stronę, pytając spojrzeniem, o co chodzi. On też chciał, żeby szybko zadzwoniła i żeby mogli wreszcie opuścić tę chatę. Od smrodu kręciło mu się w głowie.

– Co ja mam powiedzieć? – Magda zapytała go po polsku. – Może ty byś porozmawiał? – Wyciągnęła aparat w kierunku chłopaka. Wziął go od niej i wystukał numer, który mu podała.

Żadne z nich nie miało ochoty dzwonić, nie wiedzieli, co mieliby powiedzieć. Zdawali sobie jednak sprawę, że czas biegnie, robi się coraz później, a oni wciąż nie wiedzą, gdzie jest skuter. Byli zdani na tego ekscentrycznego człowieka. Jos był jednak nieprzejednany, miał do nich tę jedną prośbę, nim doprowadzi ich do pojazdu, trzeba było więc mieć to już za sobą.

Po dłuższej chwili stało się jasne, że nie uzyskają połączenia. Michał spróbował jeszcze raz, ale ani nikt nie odebrał, ani nie włączyła się poczta głosowa. Rozłożył ręce w geście bezradności i wyciągnął telefon w kierunku Josa.

– Nikt nie odbiera – wyjaśniła Magda, lecz mężczyzna sprawiał wrażenie nieprzekonanego.

Robiło się dziwnie. W pomieszczeniu było już prawie tak ciemno, że zamazywały się kształty przedmiotów. Jos nagle poderwał się i ruszył w kierunku czegoś na kształt aneksu kuchennego, by wrócić po chwili ze świecą. Gdy ją zapalił, w pomieszczeniu ponownie zrobiło się jaśniej, choć pobudzona wyobraźnia Magdy sprawiła, że znów obleciał ją dreszcz. Patrzyła jak sparaliżowana na płomień świecy tańczący na ścianach pokoju.

– Za chwilę spróbujecie zadzwonić jeszcze raz. Musi się udać. Ja naprawdę chcę wiedzieć, gdzie jest moja Monika. – Ton, jakim Jos wypowiedział te słowa, sprawił, że na chwilę Magdzie zrobiło się lepiej. Ten mężczyzna cierpiał po stracie ukochanej, a oni byli jego jedyną możliwością kontaktu z polską rodziną Moniki. Wydawało się to na swój sposób romantyczne i w innych okolicznościach wykazałaby więcej entuzjazmu, by pomóc zakochanemu, teraz jednak myślała tylko o opuszczeniu tego domu.

– Chodźcie, pokażę wam, że nie kłamię. Monika zostawiła tu wszystkie rzeczy. – Jos odwrócił się i skierował swe kroki gdzieś obok. Dostrzegli, że z pokoju, w którym się znajdowali, wąski korytarzyk prowadził do kolejnych pomieszczeń. Michał podał dziewczynie rękę i pomógł wstać z kanapy, a potem, nie wypuszczając jej dłoni, podążyli za gospodarzem.

Znaleźli się w niedużym pokoju, w którym stały wielkie łóżko, szafa i mała toaletka. Okno natomiast zasłonięte było drewnianą okiennicą, nie wpadał więc nawet ani jeden promień światła, widoczność zapewniała wyłącznie świeca.

Przez głowę Magdy przemknęła myśl, że w chacie może nie być elektryczności, ale dostrzegła wiszącą na kablu lampę. Może zatem właściciel oszczędzał albo chwilowo prąd został odcięty. Mężczyzna coś mówił, ale nie skupiała się za bardzo na rozmowie. Otworzył szafę i pokazał damskie ubrania, szczotkę do włosów, piżamę. Przy łóżku leżał stary plecak i ubrudzone gliną sandały. Niewątpliwie jakaś kobieta tu mieszkała, ale co się z nią stało, tylko Bóg raczył wiedzieć. Magda nie miała ochoty analizować tej historii, choć wyczuwała w głosie Josa emocje związane ze zniknięciem Moniki.

– Spróbujemy zadzwonić jeszcze raz, ale jak się nie uda, to chcemy już iść. Czy możesz powiedzieć, gdzie jest skuter? – oznajmiła stanowczo, gdy zobaczyli już wszystko, co chciał im pokazać gospodarz.

Pokiwał jedynie głową i ponownie wręczył Michałowi telefon. Tym razem nie musiał wybijać na klawiszach numeru, bo został zapisany w historii połączeń.

Michał przyłożył słuchawkę do ucha i oczekiwał na połączenie, które nie chciało się nawiązać. Być może w tej części chaty zasięg był słabszy, wrócił więc do poprzedniego pomieszczenia. Tymczasem Magda złapała się nagle za brzuch. Poczuła silny wir, jak wtedy, gdy zatruła się kremem na przyjęciu u koleżanki. Wówczas skończyło się ostrą biegunką i dreszczami, dlatego pobladła na myśl, że coś mogło jej zaszkodzić.

– Przepraszam, czy mogłabym skorzystać z toalety? – zapytała.

Jos wskazał odpowiednie drzwi i podał dziewczynie świecę. Z uczuciem ulgi usiadła na drewnianej desce od toalety, nie zastanawiając się nad tym, czy nie powinna podłożyć papieru dla higieny, gdyż wirowanie w brzuchu się nasilało. Po chwili jednak poczuła ulgę, rozglądała się więc ciekawie po łazience. Znajdował się tam niewielki prysznic, na którego drążku przerzucony był niedbale ręcznik i jakieś fragmenty garderoby, WC, drewniana półka z dużą ilością kosmetyków, wśród których rozpoznała szampon znanej polskiej marki, oraz wielki kosz na pranie, na którym wcześniej postawiła świecę. Przez chwilę nawet pomyślała, by do niego zajrzeć, ale szybko zdała sobie sprawę, że w gruncie rzeczy nie obchodzi ją to, co znajduje się w koszu. Zastanawiała się, jak żyło się tu Monice, w tym dalekim od cywilizacji i pozbawionym wygód domu. Jeśli jednak prawdą było to, co opowiadał Jos, nie była dziewczyną, której marzył się komfort. Z tego, co zrozumiała, poznali się w górach. Podobnie jak ich, i tę dziewczynę spotkał na ścieżce prowadzącej z jaskini. Od trzech tygodni podróżowała samotnie po Hiszpanii, w małym plecaku mieszcząc cały swój dobytek. Po niezdanej maturze postanowiła zrobić sobie przerwę, by zastanowić się, co tak naprawdę jest dla niej ważne i co chciałaby w życiu robić. Podróżowanie po Europie miało jej dać odpowiedź na to pytanie, a przy okazji sposobność poznania wielu ciekawych ludzi i dotarcia do miejsc, o których wcześniej mogła przeczytać jedynie w przewodnikach. Jak to w życiu bywa, czasem tak jest, że tam, gdzie się tego nie spodziewasz, poznajesz miłość swojego życia. Tak właśnie Jos opisywał moment, gdy na siebie trafili. Dziewczyna dała się zaprosić na kolację, a potem została na noc. Mieszkali razem kilka miesięcy, gdy któregoś dnia zniknęła w pobliskim miasteczku. Szukał jej po okolicy, ale przepadła bez śladu. Przez wiele dni wierzył, że wróci do ich domu, ale już się nie pojawiła.

Nagłe pukanie do drzwi wyrwało Magdę z zamyślenia. Zdała sobie sprawę, że chyba musiała przysnąć na toalecie, a jej przedłużająca się nieobecność musiała zaniepokoić Michała. Sięgnęła po papier, a gdy oderwała kawałek, rolka wyślizgnęła się jej z rąk i potoczyła po podłodze.

– Magda, wszystko OK? – usłyszała zaniepokojony głos narzeczonego.

– Tak, już idę – zawołała i spuściła wodę. Postanowiła nie zaprzątać sobie głowy papierem. Zaraz wyjdą z chaty i nigdy więcej w niej się nie pojawią.

– Dodzwoniłeś się? – zapytała, gdy wyszła z łazienki, lecz Michał zaprzeczył ruchem głowy.

– Ten gościu powiedział, że zaprowadzi nas do skutera, bo jest już ciemno. Zbyt długo tu zabawiliśmy. Na pewno wszystko w porządku? Blada jesteś.

– To pewnie przez tę świeczkę. Nie wiem, jak można tak żyć, czuję się tu jak w grobowcu.

– Za dnia wyglądało mniej przerażająco, to fakt, ale i tak klimat jak z jakiegoś thrillera. Spadajmy, mam dość wrażeń. – Chłopak objął Magdę i ruszyli w kierunku wyjścia. W progu czekał już na nich Hiszpan.

– Pójdziemy tędy. – Wskazał ścieżkę na prawo od tej, którą przyszli do chaty.

Było już po zmroku, jedyne, co oświecało drogę, to księżyc, o ile właśnie chmury go nie przysłaniały.

Michał przez moment zastanawiał się, dlaczego będąc jeszcze w domku, nie poprosił o możliwość naładowania telefonu, ale zaraz potem sobie uświadomił, że przecież nie było tam prądu. Szkoda, bo mógłby oświetlić komórką drogę. W tej samej chwili Jos zaświecił latarkę i jakby odczytując myśli Polaka, odezwał się:

– W nocy w górach jest bardzo niebezpiecznie. Zwierzęta wychodzą na łowy. Zazwyczaj o tej porze nie oddalam się od domu, ale dla was zrobię wyjątek. Niestety mamy tylko to. – Pokazał na niewielki przedmiot, który trzymał w dłoni. – Telefon zostawiłem w chacie, bo jest mi potrzebny, muszę oszczędzać baterię.

Idąc za przewodnikiem, który rzucał przed siebie skąpy snop światła, koncentrowali się wyłącznie na tym, by nie potknąć się na kamieniu czy nie obetrzeć nogi o wystającą gałąź. Teren delikatnie opadał, ścieżka zakręcała, a otaczająca ich ciemność, w której każdy dźwięk wydawał się głośniejszy niż za dnia i budzący lęk, sprawiała, że młodzi byli wyjątkowo spięci. Magda trzymała się kurczowo koszulki chłopaka i modliła w duchu, by jak najszybciej znaleźli się przy skuterze.

– Tam. – Mężczyzna nagle się zatrzymał, a światło latarki skierował przed siebie. Niedaleko od nich, oparty o drzewo, stał skuter.

Michał rozejrzał się po okolicy, o tyle, o ile było to możliwe przy słabej widoczności. W nocy to miejsce wyglądało inaczej, drzewo, pod którym stał pojazd, wydało mu się większe, a otoczenie bardziej nieprzyjazne. W nocy wszystko wygląda inaczej – przebiegło mu przez myśl, dlatego nie powinno się przebywać w górach po zmroku. Podeszli do skutera i pobieżnie sprawdzili, czy jest cały. Kaski znaleźli przypięte do kierownicy tak, jak je zostawili.

Jos powiedział coś, czego nie zrozumieli, za bardzo pochłonięci pojazdem, po czym odwrócił się i udał w drogę powrotną. Magda krzyknęła za nim: „dziękuję!” i uśmiechnęła się do narzeczonego.

– Nareszcie! Zaraz będziemy w hotelu, już myślałam, że on nas nigdy nie wypuści – westchnęła i poczuła, jak bardzo jest zmęczona.

Michał wyprowadził skuter na środek drogi. Księżyc, chwilowo nieprzysłonięty chmurą, dawał nadzieję, że uda im się zjechać do miasteczka pomimo nocy. Droga, którą dojechali do tego miejsca, była wystarczająco szeroka, teren wyrównany i utwardzony, a po włączeniu świateł pojazdu nie musieli obawiać się, że pomylą trasę.

Po założeniu kasków i przypięciu plecaka do bagażnika wsiedli na skuter, próba zapalenia silnika okazała się jednak bezskuteczna.

– Zejdź – poprosił Michał, a sam ponownie przekręcił kluczyk. – Co jest?

Zszedł z motoru i przyglądał mu się uważnie. Coś było nie tak.

– Magda, patrz! – Pokazał nagle na wskaźnik benzyny. – Bak jest pusty! To niemożliwe, przecież sprawdzałem, kiedy tu jechaliśmy, mieliśmy jeszcze z pół baku. – W głosie chłopaka dało się wyczuć rozpacz. Powrót do hotelu był już na wyciągnięcie ręki, a teraz znów znaleźli się w sytuacji bez wyjścia.

Dziewczyna zadrżała. Poczuła, jak do oczu napływają jej łzy, a za gardło łapie panika. Chwyciła narzeczonego za ramię i bezwiednie zacisnęła palce.

– I co teraz? Co my zrobimy?– krzyczała. – Boję się! Mam już dość!

Nagle zaczęła walić go pięściami, a potem również kopać stojący obok skuter.

– Magda. – Michał chwycił ją za ręce i zablokował. – Uspokój się! Daj mi chwilę pomyśleć.

Opadła w jego ramiona, szlochając głośno. Była wyczerpana fizycznie i psychicznie, on też, ale robił wszystko, by nie dać tego po sobie poznać.

– Chodźmy na piechotę – zaproponował cicho, po czym spojrzał na księżyc, który nagle wydał się równie obcy jak otoczenie. Częściowo znów przysłaniała go chmura i wszystko wskazywało, że za chwilę zniknie. Wcale nie był pewien, że nocna wędrówka jest bezpieczna, nie widział jednak innego wyjścia.

– A może... – Magda się zawahała, gdyż nie była przekonana, że wpadła na dobry pomysł. – Może ten facet ma trochę benzyny? Trafiłbyś do jego chaty? Ja... nie jestem pewna.

– Chyba tak, choć po ciemku będzie to trudne, ale mniej więcej wiem, jak szliśmy. Myślisz, że powinniśmy go odszukać?

– Jeśli nie ma benzyny, to może pożyczy nam latarkę. Łatwiej będzie schodzić po zboczu. Tylko ja... nie chcę już spotkać tego gościa, bo on tak dziwnie na mnie patrzył.

Nie mogło być z Magdą jeszcze tak źle, bo myślała logicznie.

– OK, masz rację. To zostań tu koło skutera, tylko się nie oddalaj, a ja zaraz wracam. Zostawiam plecak.

Michał dał dziewczynie buziaka i ruszył w kierunku, w którym po raz ostatni widzieli Josa. Żywił nadzieję, że pomimo ciemności trafi do chaty, choć miał także obawy, że skoro nawet za dnia potrafili pomylić ścieżki, to w nocy mogło być tylko gorzej. Teraz zdany był wyłącznie na swój instynkt. Odwrócił się jeszcze w stronę dziewczyny, gdy nagle gdzieś w pobliżu rozległo się wycie jakiegoś zwierzęcia, a zaraz potem krzyk Magdy. Nie zastanawiając się, zawrócił i podbiegł do narzeczonej. Siedziała na ziemi oparta o skuter i płakała głośno.

– Nie zostawiaj mnie! Boję się! Słyszałeś to?

Przykucnął przy niej i chwycił za ręce.

– Jestem przy tobie, nie bój się – próbował ją uspokoić, ale sam czuł, że nie wychodzi mu to wiarygodnie.

– Nie zostawiaj mnie samej, proszę – płakała.

– Musimy iść razem. Gdyby coś nas zaatakowało... – Poniewczasie się zorientował, że nie powinien tak mówić, Magda wybuchła kolejną falą płaczu. – We dwójkę jesteśmy bezpieczni – dokończył, by zmiękczyć wydźwięk wcześniejszych słów.

Nie wiedział, jakie zwierzęta mieszkają w tych górach, ale wycie, które się rozległo, nie przypominało psa. Im szybciej załatwią benzynę, tym szybciej wrócą do domu.

– Musimy już iść. – Podciągnął Magdę do góry i trzymając ją za rękę, poprowadził w kierunku ścieżki. Szli kilkanaście minut w ciemnościach. Choć wzrok się wyostrzył i potrafili rozróżniać kształty drzew, wciąż nie byli pewni, czy obrali właściwy kierunek. W pewnej chwili Magda potknęła się o wystający korzeń i gdyby nie bliskość chłopaka, wywróciłaby się na kamienie. Na szczęście Michał ją podtrzymał.

– Patrz – wskazał ręką przed siebie – czy to nie chata?

Jakiś niewyraźny kształt majaczył przed nimi. Był sporych rozmiarów i o bardziej regularnych kształtach niż otaczająca ich roślinność. Jeśli w okolicy nie było innych domów, to z dużym prawdopodobieństwem zbliżali się do domostwa Josa. Podeszli jeszcze kilka kroków, by się przekonać, że trafili. Niestety z wnętrza nie sączyło się żadne światło, całkiem możliwe było także, że gospodarz udał się już na spoczynek. Wahali się, czy zapukać do drzwi, ale nie po to przeszli taki kawał drogi, by nie spróbować zdobyć tego, co było im potrzebne. W tej chwili Hiszpan był ich jedynym ratunkiem.

Przez chwilę rozmawiali szeptem, zastanawiając się, jak go przekonać, by im pomógł. Niewątpliwie mężczyzna był dziwny, choć na takie zachowanie zapewne wpływ miał pustelniczy tryb życia. Doszli do wniosku, że jeśli mu obiecają, że następnego dnia przywiozą jakieś zakupy albo choćby pieniądze jako zadośćuczynienie, może podzieli się z nimi benzyną. O ile jakąkolwiek posiadał.

– Que? – nagle w pobliżu rozległ się głos, a chwilę potem ujrzeli Josa wyłaniającego się z ciemności z kierunku, z którego nadeszli. Czyżby nie wrócił do domu i nie daj Boże cały czas śledził ich poczynania? Magda bliska była omdlenia. Poczuła, jak znów wiruje jej w żołądku.

– Przetłumacz mu. – Michał się wyprostował, by okazać, że wcale się nie boi, i zrobił dwa kroki w kierunku mężczyzny. Dziewczyna schowała się za jego plecami. – W skuterze nie ma benzyny. – Tym razem chłopak zwrócił się do Josa, a Magda tłumaczyła jego słowa. – Czy masz trochę i mógłbyś nam dać? Jutro przywiozę ci pełny kanister albo co tylko chcesz, ale teraz nam pomóż. Proszę!

– Nie mam benzyny – rzekł krótko mężczyzna, po czym wyminął ich i podszedł pod drzwi. Chwycił za klamkę i pociągnął, nie były zamknięte. – Wejdźcie. Może zostaniecie na noc?

– Nie trzeba – rzekł szybko Michał, ale spojrzał na narzeczoną trzymającą się za brzuch w pochyleniu i wiedział, że nie jest z nią dobrze.

– Chcesz do toalety? – zapytał cicho. Pokiwała głową, po czym zwróciła się do gospodarza z pytaniem, czy może skorzystać.

Przepuścił ją w drzwiach, mówiąc jednocześnie, by wzięła sobie ze stołu świeczkę, która wciąż się paliła, choć płomień był słaby.

– Nie chcemy zostawać na noc, ale możesz nam dać latarkę? – zapytał Michał po angielsku, mając nadzieję, że Hiszpan go zrozumie. Na migi pokazał, o co mu chodzi. Jos skinął na niego ręką i otworzył drzwi prowadzące z przedpokoiku na podwórko. Przez głowę chłopaka przemknęło, że jeszcze kilkanaście minut temu czuł się tak, jakby ktoś zawiązał mu oczy, a teraz był w stanie względnie swobodnie poruszać się pomimo panujących ciemności. A jednak nawet ludzki wzrok potrafił przyzwyczaić się do takich warunków.

ROZDZIAŁ 7

Magda ponownie usiadła na toalecie. Znała już rozkład pomieszczenia, nadal jednak rozglądała się z ciekawością, przyświecając sobie świeczką, którą cały czas trzymała w dłoni. Podniosła ją wyżej i skierowała w stronę prysznica. Tym razem dostrzegła, że obok ręcznika wisi damskie bikini, co wydało jej się dziwne, skoro Monika zniknęła już kilka miesięcy wcześniej. Zrozumiałe było, że jej rzeczy pozostały w pokoju, ale przez taki okres łazienka musiała być sprzątana, każdy w takiej sytuacji usunąłby części jej garderoby rozrzucone niedbale na prysznicu. Chyba że opowieść mężczyzny nie była prawdziwa, a mieszkająca tu kobieta zniknęła całkiem niedawno.

Gdy burza w brzuchu się uspokoiła, dziewczyna rozejrzała się za papierem i przypomniała sobie, że poprzednio wyślizgnął jej się z ręki i poleciał gdzieś po podłodze. Schyliła się więc i trzymając świeczkę blisko przy ziemi, szukała zguby. Wydało jej się, że dostrzega fragment czegoś białego w okolicy kosza na pranie, dlatego odsunęła pojemnik i schyliła się po rolkę, która faktycznie tam się zapodziała. Już sięgała po nią, gdy jej wzrok padł na ciemne smugi na ścianie, które wcześniej były niewidoczne, bo przysłonięte koszem. W świetle świecy wyglądały jak pochlapane brunatną cieczą, która przywołała Magdzie na myśl krew. Jej przebodźcowana wyobraźnia podpowiadała obrazy jak z horroru. Czuła, jak panika zaczyna ściskać ją za gardło, a oczy zachodzą mgłą. Jeszcze chwila i gotowa była zemdleć w tym strasznym domu. Szybko ochlapała twarz zimną wodą i spojrzała w brudne lusterko wiszące nad umywalką. Przeraziło ją to, co zobaczyła. Była rozczochrana, brudna, miała sińce pod oczami i szaleństwo w spojrzeniu. Wciągnęła kilka razy głęboko powietrze, by uspokoić nerwy. Wydało jej się, że są w tych górach już od wielu dni, nie godzin, a hotel w Gandii zdawał się tak odległym wspomnieniem, że już zapomniała, jaki mają numer pokoju.

Gdy poczuła się odrobinę lepiej, opuściła łazienkę. Miała nadzieję, że w tym czasie Michałowi udało się wynegocjować latarkę i będą mogli z tą odrobiną światła zejść szlakiem do wioski. Tam spróbują znaleźć miejsce, gdzie naładują telefon, a być może złapią jakiegoś kierowcę, który zgodzi się zawieźć ich do hotelu.

W pomieszczeniu stanowiącym połączenie salonu i kuchni nie zastała nikogo, sprawdziła więc także pokój Moniki, jak w myślach nazywała drugie pomieszczenie, wołając przy tym narzeczonego i gospodarza. Odpowiadała jej głucha cisza. Czuła, jak robi jej się na przemian gorąco i zimno, a panika znów łapie za gardło. Otworzyła na oścież drzwi wyjściowe i niemal zderzyła się z Josem.

– Gdzie jest Michał? – zawołała, próbując go wyminąć, on jednak tarasował przejście.

– Poszedł po pomoc – odrzekł spokojnie.

– Nie wierzę. Nie zostawiłby mnie tutaj. – Magda trzymała przed sobą świeczkę, gotowa w razie czego użyć jej jako broni. Przynajmniej dopóki się paliła, bo sądząc po szybkości, z jaką się zmniejszała, ogarkiem niewiele zdziała.

– Powiedział, żebyś tu na niego zaczekała. Droga jest niebezpieczna w nocy. Wziął latarkę i poszedł do wioski. Wróci z benzyną i wtedy pojedziecie skuterem do domu.

To, co mówił, miało sens, na pewno Michałowi łatwiej byłoby schodzić samemu niż z nią. Nie mogła jednak zrozumieć, dlaczego sam nie powiedział jej o swoim pomyśle. Mógł podejść do łazienki, zapytać, co ona o tym sądzi. Zastanawiała się chwilę nad tym. Choć trudno było to przyjąć, uznała w końcu, że zrobił tak celowo, gdyby bowiem zapytał ją o zdanie, nigdy nie zgodziłaby się zostać sama z tym dziwnym człowiekiem. Jeśli jednak Michał podjął taką decyzję, najwidoczniej musiał uważać, że nic jej ze strony Hiszpana nie grozi. Ta myśl dodała jej trochę otuchy, na chwilę ujarzmiła panikę, która wciąż próbowała zdobyć nad nią kontrolę.

Rozejrzała się po ponurym pomieszczeniu oświetlonym jedynie blaskiem świecy i zastanawiała się, która może być godzina oraz ile czasu będzie czekać na powrót Michała. Była bardzo głodna, nie zamierzała jednak prosić gospodarza o nic do jedzenia. Musiała wytrwać. Usiadła na znanej jej już kanapie i ukryła twarz w ramionach. Nie miała ochoty na rozmowy, chciała po prostu przeczekać do momentu, kiedy jej narzeczony sprowadzi pomoc. W tym czasie mężczyzna zaczął kręcić się po części kuchennej, sprawnie manewrując pomiędzy znajdującymi się tam meblami. Nie zauważyła, że gdy otworzył lodówkę, by wyciągnąć coś do jedzenia, paliło się w niej światło. Przez chwilę nadsłuchiwała tylko jego krzątaniny. Odgłosy te stawały się jednak coraz cichsze, aż w końcu zamilkły. Odpłynęła w sen.

– Hej... – Poczuła, jak ktoś dotyka jej ramienia. Dotyk był delikatny, ledwo muśnięcie, na tyle jednak odczuwalny, że wyrwał ją z płytkiej drzemki. Poderwała się, szczęśliwa, że Michał jest przy niej, i wpadła wprost na Josa.

– Przepraszam – rzekła, jakby to była jej wina, lecz zaraz spostrzegła, że zderzenie było nieuniknione, gdyż stał tuż przy niej. Przez moment nie mogła przypomnieć sobie, gdzie jest i co właściwie się wydarzyło, po chwili jednak bolesna świadomość powróciła. Nie wiedziała, ile czasu minęło, od kiedy rozstała się z narzeczonym, ani co działo się podczas jej drzemki. Wyczuła natomiast, że zapach nieświeżości, który wcześniej wdzierał się przez nozdrza, zdominowany został innym, przyjemniejszym. W pomieszczeniu czuć było pieczeń, co tylko pobudziło jej ślinianki. Znów zaburczało jej w brzuchu.

– Zrobiłem kolację – powiedział łagodnie Jos. – Zapraszam.

W pokoju było dużo jaśniej za sprawą wielu świec porozstawianych w różnych jego częściach, również na stole znajdowało się kilka. Były tam także dwa nakrycia, półmisek z jakimś mięsem i miska sałaty. Nie zabrakło też kieliszków i butelki wina.

– Dziękuję, nie jestem głodna – powiedziała na przekór swoim pragnieniom, ale w tej samej chwili zdradził ją brzuch, w którym kiszki zagrały marsza.

– Usiądź przy stole – powiedział mężczyzna w taki sposób, że bez dyskusji podeszła do krzesła i zajęła miejsce. Obserwowała go.

Wziął do ręki ogromny nóż i zaczął dzielić pieczeń na mniejsze kawałki, po czym jeden z nich położył na jej talerzu.

Czuła niewyobrażalny głód, ale na myśl o mięsie zrobiło jej się niedobrze. Wyglądało na ciemne, twarde i żylaste. Choć za sprawą dużej ilością przypraw pachniało dobrze, jego wygląd wcale nie zachęcał do jedzenia. Wolała raczej skubnąć trochę sałaty, ewentualnie zjeść kawałek chleba.

Jos patrzył na nią wyczekująco, a gdy się nie poruszyła, dołożył jej jeszcze kilka listków zieleniny na talerz, cały czas nie odrywając od niej wzroku.

Czuła się niezręcznie. Był środek nocy, Michał gdzieś tam próbował sprowadzić pomoc, a ona siedziała przy świecach jak na romantycznej kolacji. Hiszpan sięgnął po wino, odetkał korek i zaczął nalewać do kieliszków.

– Dziękuję, nie chcę pić alkoholu – odważyła się powiedzieć, on jednak nadal jej się przyglądał i kontynuował czynność. Gdy w kieliszkach znajdowała się już odpowiednia ilość, odłożył butelkę i podniósł jedną lampkę w kierunku Magdy.

Mierzyli się wzrokiem. Chciał, by wzięła od niego kieliszek, ona udawała, że nie rozumie.

– Weź – powiedział krótko. Pokręciła głową. Nie chciała robić tego, na co nie miała ochoty.

Niedbale pogładził palcem po rękojeści noża, którego ostrze miało jeszcze kawałki mięsa. Magda zadrżała. Być może ten gest wyszedł mu nieświadomie, sprawił jednak, że poczuła niewidzialny ucisk na gardle. Śledziła wzrokiem jego rękę w obawie, że chwyci za chwilę narzędzie i ją zaatakuje. Tymczasem on powtórzył:

– Napij się wina, jesteś bardzo spięta. – Tym razem zabrzmiał łagodniej, a ona pomyślała, że kilka łyków jej nie zaszkodzi, a jeśli dla niego to takie istotne, nie będzie go drażnić. Uśmiechnął się, gdy podniosła kieliszek do ust.

– Dobre? – zapytał. Potwierdziła skinieniem głowy. – No to jedzmy. Smacznego – dodał.

Zjadła sałatę, po czym z dużym wahaniem zabrała się za mięso. Nóż w zestawie z widelcem ledwo sobie radził z odkrojeniem kawałka. Do tego rodzaju pieczeni potrzebny był odpowiednio ostry nóż, najlepiej z piłką, taki, który leżał koło nakrycia Josa. Gdy już udało jej się odseparować mniejszy kawałek, wsunęła go do ust, a mężczyzna uśmiechnął się szeroko.

Mięso było twarde, włókniste i niesłone. Dokładnie takie, jakiego się spodziewała po wyglądzie. Nie mogła się zorientować, z jakiego jest zwierzęcia, ale przypuszczała, że może to być dziczyzna. Smakowało dziwnie, może to za sprawą szerokiej kompozycji przypraw albo zbyt długiego pieczenia, w każdym razie Magda skrzywiła się na myśl, że miałaby zjeść to wszystko, co znajdowało się na jej talerzu.

Niewielki kawałek nie dawał się pogryźć, żuła go, czując coraz większe obrzydzenie. Najchętniej wyplułaby go na talerz, bała się jednak rozgniewać gospodarza. Tymczasem Jos sięgnął po kolejny, większy, i spokojnie go zjadał.

Gdy wreszcie połknęła, sięgnęła po wino, by zmienić niedobry smak w ustach.

– Zjedz jeszcze – powiedział mężczyzna, a Magda pokręciła głową.

– Dziękuję, ale już się najadłam.

– Musisz jeść, żeby mieć siły. Nic prawie nie zjadłaś. – W jego głosie zabrzmiała troska.

Magda się zamyśliła. W sumie miał rację, czekało ją przecież wkrótce zejście z góry. Sięgnęła po nową porcję sałaty.

Zastanawiała się, dokąd już dotarł Michał i czy uda mu się w miasteczku naładować aparat telefoniczny. Nagle uświadomiła sobie, że przecież Jos ma telefon i gdyby znała numer, mogłaby z niego zadzwonić do hotelu, a jeśli nie do recepcji, to choćby na swoją komórkę, którą zostawiła przypiętą do kontaktu w salonie. Miała nadzieję, że Stanisław, słysząc powtarzający się dzwonek, odbierze telefon. Pewnie się dziwił, że nie wrócili na noc.

– Jos – zagadnęła przymilnym głosem – czy mogłabym skorzystać z twojego telefonu?

Mężczyzna wstał od stołu i wyciągnął z kieszeni spodni komórkę. Ekran się nie świecił. Podszedł do niej i wręczył jej aparat.

– Bateria jest rozładowana. Nie ma prądu, więc nie naładuję – powiedział spokojnie.

– Naprawdę? Może da się włączyć choć na chwilę? – Dziewczyna się nie poddawała. Zbyt dużo rzeczy działo się nie po jej myśli.

Jos rozłożył ręce w geście znaczącym, że nic na to nie poradzi. Odebrał aparat telefoniczny i z powrotem usiadł na swoim miejscu.

– Zjedz to, co masz na talerzu – nakazał stanowczo. Magda patrzyła na niego z niedowierzaniem. Jak mógł jej cokolwiek rozkazywać. – Monika, ja nie żartuję, musisz jeść, żebyś nie miała anemii jak kiedyś.

Otworzyła szeroko oczy ze zdziwienia.

– Mam na imię Magda, nie Monika – sprostowała.

– Moniko, proszę cię, nie sprawiaj problemów – usłyszała w odpowiedzi.

Tego było już za wiele, poderwała się z krzesła, niechcący potrącając kieliszek, który na szczęście się nie rozbił, a jedynie przewrócił. Zastygła, z przerażeniem patrząc, jak czerwone wino rozlewa się na stół, a potem ścieka na podłogę. Spojrzała na nóż, potem na rozlany alkohol i zadrżała. Mężczyzna to zauważył.

– Dobrze, dziś już więcej nie jedz, jeśli nie chcesz, ale jutro będę musiał cię nakarmić, gdy odmówisz jedzenia. – Sięgnął po talerz Magdy i przełożył pozostawione przez nią resztki na swój. – Nie można marnować pożywienia. Wiesz, ile mnie kosztuje zdobycie mięsa? Jest wyśmienite, daje energię, nie rozumiem, dlaczego nie chcesz jeść.

Magda milczała. Czuła się głupio na myśl, że ten mężczyzna starał się ugościć ją tym, co miał. Chciał, by nie opadła z sił, wiedział przecież, że od wielu godzin nic nie jadła, a dodatkowo miała biegunkę. Szanowała to, że nie chciał marnować jedzenia. W innych okolicznościach powiedziałaby to samo, ale mięso naprawdę było obrzydliwe. A poza tym dostrzegała w gospodarzu niepokojącą zmianę nastrojów, co dodatkowo odbierało jej apetyt.

– Zaparzę ci herbatę – zaproponował i podszedł do kuchni, gdzie na gazie postawił naczynie z wodą.

– Dziękuję – wyszeptała dziewczyna i z powrotem usiadła na kanapie, gdzie czuła się najswobodniej, o ile o swobodzie można było mówić w warunkach, w których się znalazła.

Patrzyła, jak Jos sprząta resztki ze stołu. Milczenie, które trwało między nimi, stawało się coraz bardziej krępujące. Niewiele myśląc, zaproponowała więc, by opowiedział jej coś o Monice.

– Co robiliście razem, gdy tu mieszkała? Jaką jest osobą? – Chciała, by mówił cokolwiek, byle nie skupiał się na niej. Monika musiała być ciągle obecna w jego myślach, skoro przejęzyczył się przy kolacji.

Nie trzeba było długo go namawiać do zwierzeń. Rozgadał się tak, jakby tylko czekał na znak, że może mówić. Zaczął od opowieści o tym, jak się poznali, tej samej, którą uraczył młodych już wcześniej, Magda jednak mu nie przerywała. Opowiedział o wspólnych spacerach, gotowaniu i hodowaniu kur, które, jak się okazało, znajdowały się w kurniku położonym nieopodal chaty.

Nie przerywał monologu, gdy woda się zagotowała, i równocześnie przygotowywał napoje. Do kubków nasypał suszu ze stojącej na blacie metalowej puszki, a potem zalał go wrzątkiem.

Magda śledziła jego ruchy, nie do końca jednak nadążała za opowieściami. Odnosiła wrażenie, że Jos mówił chaotycznie, używał też wielu słów, których nie znała, momentami rozpędzał się tak, jakby zapominał, że mówi do osoby niewładającej dostatecznie dobrze jego językiem.

Po chwili podał jej napój i sam usiadł obok na sofie. Dziewczyna wzdrygnęła się, o mały włos nie wylewając herbaty.

– Zimno ci? Zaraz coś ci znajdę – zaproponował mężczyzna i poszedł do sąsiedniego pokoju.

Magda od dłuższej chwili czuła chłód, skąpe szorty i koszulka na ramiączkach były idealne w upalny dzień, ale w nocy w nieogrzewanej chacie nie chroniły jej wcale przed zimnem, a dodatkowo wcale nie czuła się pewnie. Gęsia skórka mogła być też wynikiem stresującej sytuacji, w której się znalazła.

Jos wrócił z dużym ciepłym swetrem, który przyjęła z wdzięcznością. Zapewne należał do Moniki, ale w tej chwili nie miało to większego znaczenia. Założyła go na siebie, wyczuwając delikatną nutę perfum albo jakiegoś kosmetyku, którego zapewne używała dziewczyna. Było jej cieplej, a jednocześnie mogła naciągnąć sweter na nogi, zakrywając je nie tylko przed zimnem, lecz także przed wzrokiem Hiszpana.

Spróbowała napoju. Nie była to czarna ani zielona herbata, raczej jakieś zioła, ale skoro Jos również je pił, nie mogły jej zaszkodzić. Dobrze natomiast rozgrzewały ciało. Próbowała się skupić na monologu mężczyzny, było to jednak bardzo trudne. Albo nie mówił po hiszpańsku, tylko w innym języku, być może katalońsku, którego nie znała, albo była już tak bardzo zmęczona, że mózg nie nadążał za słuchem. Znów zaczęła odpływać, gdy poczuła na ręce ciepły dotyk i usłyszała gdzieś obok siebie słowa:

– Moniko, nawet nie wiesz, jak się cieszę, że wróciłaś. – Te akurat brzmiały wyraźnie i zrozumiale.

Jej ciało zesztywniało, jakby była sparaliżowana. Choć w pierwszej chwili chciała otworzyć szeroko oczy, przez myśl jej przeszło, że lepiej udawać śpiącą. Senność jednak znów gdzieś odeszła, a poziom adrenaliny sprawił, że serce biło jej jak oszalałe. W myślach błagała narzeczonego, żeby już wrócił. Nie była pewna, jak długo będzie w stanie wytrzymać z tym podejrzanym typem. A jeśli miał nie po kolei w głowie? Została z nim sama i gdyby tylko chciał, mógłby zrobić z nią wszystko. Zgwałcić, zabić, torturować. Nie miała szans się obronić. Jedynym wyjściem było uciec z chaty, ale póki trwała noc, na zewnątrz czyhało wiele innych niebezpieczeństw. Dzikie zwierzęta, węże, ostre kamienie i gałęzie. Nie znała okolicy, na zewnątrz nie mogła znaleźć ratunku, musiała więc zostać w domku i zrobić wszystko, by nie rozdrażnić gospodarza.

Obca ręka sunęła po jej ramieniu. Dłużej nie była w stanie tego znosić, bo choć dotyk był czuły i delikatny, zdawała sobie sprawę, że jeśli nie zareaguje, mężczyzna pozwoli sobie na więcej. Otworzyła oczy. Cofnął dłoń i uśmiechnął się czule.

– Moniko, zaniosę cię do łóżka, tu na kanapie jest niewygodnie – zaproponował i nachylił się w jej stronę.

Magda poderwała się na równe nogi, potrącając przy tym mężczyznę, i wykrzyczała odrobinę za głośno:

– Nie jestem Monika!

Spojrzała w jedyne okienko, które znajdowało się w pomieszczeniu, i skonstatowała, że noc zrobiła się jaśniejsza, co mogło oznaczać tylko jedno – gdzieś tam wstawało słońce, a dzień mógł przynieść nowe możliwości. Ta myśl dodała jej siły. Rozejrzała się w poszukiwaniu czegoś, co mogłoby posłużyć jej za broń, gdyby Jos jednak nie odpuścił.

Nie dostrzegła nic, czym mogłaby się bronić, ale jej wzrok przykuł leżący w kącie za kanapą ich plecak. Dopadła do niego. Jak to możliwe, że Michał go nie wziął – myślała gorączkowo. Zaczęła przeglądać zawartość i skonstatowała, że został w nim portfel z drobnymi i ich dokumentami, a także rozładowana komórka chłopaka. Jak mógł pójść bez tych rzeczy? – ta myśl nie dawała jej spokoju. Choć w portfelu nie było zbyt wiele, to każdy grosz mógł się przecież przydać, a dokumenty zawsze warto mieć przy sobie. Michał o tym nigdy nie zapominał. Nie rozumiała jego postępowania, które po raz kolejny wydało jej się irracjonalne.

Zerknęła na Josa. Siedział spokojnie na kanapie i przyglądał się jej poczynaniom. Uśmiechał się dobrotliwie. Opadła na podłogę i oparła się o ścianę, przyciskając do piersi plecak, jakby mógł dodać jej otuchy.

Mężczyzna coś powiedział, ale nie zrozumiała, znów prawdopodobnie przeszedł na kataloński. Wśród monologu wyłapała jedynie imię Monika. Czego on od niej chciał? W jednej chwili zachowywał się normalnie, w drugiej jakby postradał zmysły. Magda miała nadzieję, że to tylko takie wrażenie wynikające z różnic językowych i kulturowych, ale w tej chwili nie była już niczego pewna. Nigdy nie lubiła oglądać horrorów, gdyż zanadto ją przerażały, teraz miała wrażenie, jakby znalazła się w samym centrum planu filmowego.

Właśnie to sobie powtarzała – że to plan filmowy, jakaś gra, cokolwiek, co skończy się za chwilę ich wspólnym śmiechem, po tym jak narzeczony wejdzie przez drzwi i powie, że to tylko głupi żart. Tylko dlaczego to wszystko tak długo trwało!

Wstawał świt, co oznaczało, że całą noc spędziła w górskiej chacie, praktycznie bez snu. Przez chwilę skupiła się na swoim ciele. Przeanalizowała, w jakiej jest formie, czy starczy jej sił na ewentualna ucieczkę, gdyby się okazało, że to jednak nie jest zabawa. Wieczorem zjadła zaledwie kilka listków sałaty i wypiła odrobinę wina, ale oprócz osłabienia nie czuła już głodu, jedynie pragnienie. Oblizała spierzchnięte usta, co nie uszło uwadze Hiszpana.

– Wypij herbatę – powiedział łagodnie, podając jej kubek, z którego uprzednio upiła tylko kilka łyków.

Wahała się zaledwie chwilę. Jeśli miała stamtąd uciec, musiała mieć siły, a tego napoju przecież kosztowała już wcześniej. Przyjęła go więc i duszkiem wypiła zawartość kubka. Kiedy na twarzy Josa zagościł szeroki uśmiech, zorientowała się, że popełniła błąd. Straciła czujność, a pragnienie wzięło górę nad rozsądkiem. Nie wiedziała, ile ma czasu, ale poczuła nagłą potrzebę ucieczki, byle dalej od tego domu. Pobiegnie jakąkolwiek ścieżką, może jacyś turyści ją znajdą i zawiadomią służby. Coraz bardziej traciła nadzieję, że Michał po nią wróci. W tej chwili widziała go raczej rozszarpanego przez dzikie zwierzęta podczas nocnej wędrówki, niż myślała, że zabawia się jej kosztem w tak niewybredny sposób.

Wyciągnęła kubek w stronę gospodarza, nie zmniejszyła jednak dystansu. Wstał z kanapy, by go od niej odebrać, a następnie ruszył w kierunku zlewu. Magda postanowiła wykorzystać ten moment. Poderwała się i mocno szarpnęła klamkę drzwi. Miała nadzieję, że jak zwykle nie były zamknięte na klucz. Nie pomyliła się i po chwili znalazła się na zewnątrz. Poczuła chłodny wiatr na nogach i ucieszyła się, że zachowała sweter, który jej ofiarował Jos. Wciąż trzymała w ręku plecak. Nie oglądała się za siebie, choć była ciekawa, czy mężczyzna ją goni. Taki ruch mógłby jednak ją spowolnić. Dostrzegła kamienną ścieżkę, którą to zapewne przechodzili po ciemku dwa razy, wtedy jednak szli po omacku, teraz była dobrze widoczna. Biegła przed siebie, wkładając w to wszystkie siły, choć zdawała sobie sprawę, że ani nie posuwa się szybko, ani na długo jej nie starczy sił. Nogi ślizgały się po wilgotnych od rosy kamieniach, a znajdujące się blisko ścieżki rośliny raniły łydki. W głowie jej szumiało, serce biło jak oszalałe, a każdy oddech powodował ból w płucach.

– Monika! – usłyszała tuż za sobą i wiedziała już, że nie ucieknie. Zatrzymała się i instynktownie zaczęła krzyczeć. Szansa, że o tak wczesnej porze ktokolwiek jest w górach, była niewielka, ale nie pozostało jej nic innego. Kątem oka widziała ruch, coś się zbliżało. Gdy mężczyzna był tuż obok niej, niewiele myśląc, zamachnęła się i uderzyła z całej siły plecakiem w jego głowę. Krzyknął z bólu, a następnie zaczął szybko wyrzucać z siebie jakieś słowa. Tym razem nie był łagodny, rozwścieczyła go i zapewne będzie musiała ponieść konsekwencje swoich decyzji. Łzy napłynęły jej do oczu, nogi ugięły się pod nią i upadła na kolana, raniąc sobie kamieniami skórę na nogach.

– Zostaw mnie, proszę, zostaw mnie w spokoju – błagała, kuląc się przed nim. – Pozwól mi odejść. Proszę!

Patrzyła przez łzy na górującą nad nią postać. Jego twarz była czerwona, włosy rozczochrane. Gdyby jego wzrok był sztyletem, przebiłby jej ciało na wylot. Łkała. Nie była w stanie już nic zrobić. Dodatkowo czuła, jakby świat wokół niej się kręcił. Przed oczami latały jakieś mroczki, a postać mężczyzny się rozmazywała. Poczuła, jak pochylił się nad nią i delikatnie ją podnosił, a następnie wziął na ręce. Nie sprawiał jej bólu. Ostatnia myśl, jaka przebiegła Magdzie przez głowę, była taka, że wreszcie odpocznie, a potem poddała się i odpłynęła w sen.

ROZDZIAŁ 8

Dźwięk telefonu wyrwał Stanisława ze snu. Mężczyzna postanowił, że zwróci uwagę współlokatorom, żeby nie zostawiali włączonej komórki w salonie, bo to mu przeszkadza. W końcu w swojej sypialni też mieli kontakty i tam mogli ładować telefony. Wieczorem komórka dzwoniła kilka razy, od rana to samo. Młodzi zabalowali gdzieś poprzedniego dnia i choć czekał na nich do północy, w końcu postanowił położyć się spać. Wyraźnie wcześniej dali mu do zrozumienia, że wolą spędzać czas wyłącznie w swoim towarzystwie, i chociaż miał im sporo do zaoferowania, nie byli zainteresowani. Trochę ich rozumiał, bo byli bardzo młodzi, i z tego, co wynikało z rozmów, wybrali się pierwszy raz na wspólne wakacje. Co jednak mógł poradzić na to, że lubił towarzystwo. Skoro los sprawił, że przydzielono im wspólny apartament, to nie było w tym nic złego, żeby czasem razem zjeść kolację czy pojechać na wycieczkę. Choć nie przyznał się im do tego, to właśnie z myślą o nich wypożyczył komfortowy samochód. Gotów był pojechać nawet w odległe miejsca Hiszpanii, jeśli tylko wyraziliby taką chęć, byle dotrzymali mu towarzystwa. Oni jednak, z wyjątkiem początku pobytu w Gandii, konsekwentnie mu odmawiali, a gdy wynajęli skuter, zaczęli znikać na całe godziny. Podobnie było poprzedniego dnia, kiedy nie pojawili się nawet na hotelowej kolacji.

Telefon znowu dzwonił. Stan postanowił więc wyrazić swoje oburzenie. Poprawił piżamę, nałożył kapcie i podszedł do drzwi drugiej sypialni. Zapukał delikatnie.

– Halo, dzień dobry!

Odpowiedziała mu głucha cisza, ponowił więc pukanie, tym razem mocniej. Nadal nikt nie odpowiedział.

– Zróbcie coś z tym telefonem, dzwoni i dzwoni. Jak to możliwe, że nie słyszycie? – zawołał głośno. Nadal nie otrzymał odpowiedzi.

– Eh, ta młodzież! – westchnął i wrócił do swojego pokoju.

Telefon na szczęście się uspokoił. Pomimo wczesnej godziny Stanisław nie był już senny. Ubrał się więc i umył zęby, a potem poszedł na śniadanie. Miał nadzieję, że młodzi wkrótce dołączą, porozmawia wtedy z nimi o ich niestosownym zachowaniu. Wiele mógł zrozumieć, młodość ma swoje prawa, ale skoro mieszkają pod jednym dachem, to powinni wzajemnie sobie nie przeszkadzać, a nachalnie dzwoniący telefon jest właśnie czymś, co narusza zasady dobrego wychowania.

Tego dnia chciał zaproponować im wycieczkę łodzią. Widział w porcie oferty takiego rejsu, podczas którego można było podziwiać wybrzeże od strony morza, a dodatkowo zjeść świeżo ugrillowaną na łodzi rybę. Obawiał się jednak, że jeśli wrócili późno w nocy, to będą spać do południa, a wycieczka wyruszała o dziewiątej. Dobrze, że nie kupił wcześniej biletów.

Po powrocie do pokoju znów usłyszał dzwoniący telefon, postanowił więc wyłączyć go z kontaktu w salonie i zanieść młodym do ich sypialni.

– Mam tego dość! – Zapukał głośno do ich drzwi. – Otwórzcie natychmiast!

Nikt nie odpowiedział, w złości więc nacisnął klamkę. Przypuszczał, że drzwi będą zamknięte, ale chciał w ten sposób zmusić ich do reakcji. Co wieczór słyszał, że gdy znaleźli się już u siebie, przekręcali klucz w zamku, jakby w obawie, że w środku nocy wparuje do nich do pokoju, nie wiadomo, w jakim celu. Ku zaskoczeniu Stana drzwi się otworzyły.

– Przepraszam – rzekł pośpiesznie, ale w związku z tym, że jego zuchwałość nie wywołała sprzeciwu, uchylił szerzej skrzydło.

W pokoju nie było nikogo. Łóżko było starannie posłane i wszystko wskazywało na to, że młodzi wcale nie wrócili na noc. To wyjaśniałoby, dlaczego nie odbierali telefonu, który już dawno się naładował. Pokręcił głową z dezaprobatą. Przez chwilę przyszła mu do głowy myśl, że może mieli wypadek na skuterze, więc zadzwonił do recepcji zapytać, czy nie dotarła do nich jakaś wiadomość. Potem jednak doszedł do wniosku, że po prostu pojechali tak daleko, że zdecydowali się zostać na noc w jakimś hotelu i nie wracać po ciemku, zwłaszcza że znów padał deszcz. Ostatnia taka wyprawa wprawdzie skończyła się szczęśliwie, ale najedli się tyle strachu, że nie powtórzyliby tego więcej, sami mu to opowiadali.

Dzień spędził leniwie, trochę spacerując, trochę odpoczywając pod parasolem w chiringuitos przy plaży, gdzie podawali naprawdę dobre koktajle. Po południu postanowił skorzystać z hotelowego spa i zamówił sobie relaksujący masaż.

– Pan Stanisław Manicki? – Podczas kolacji podeszła do niego pracownica recepcji. – Przepraszam, że przeszkadzam.

I słusznie, że ci przykro – pomyślał mężczyzna, lekko oburzony, że ktoś z obsługi niepokoi go podczas posiłku. Otarł serwetką usta i zapytał:

– Tak. Słucham, o co chodzi?

– Proszę podejść do recepcji po kolacji. Jeszcze raz przepraszam i życzę smacznego – odpowiedziała nieco speszona dziewczyna.

– Można wiedzieć, w jakim celu? – zapytał.

– Proszę podejść do recepcji. Dziękuję. – Pracownica skłoniła się i odeszła, by nie dać gościowi okazji do zadawania pytań.

Stanisław jeszcze przez chwilę wodził za nią wzrokiem, łapiąc się na myśli, że dziewczyna sprawiła całkiem miłe wrażenie, choć przeszkadzanie gościom podczas posiłku było chyba wbrew zasadom panującym w hotelu. Właściwie już się najadł, ale nie chciał pokazać, jak bardzo zaintrygowało go to zaproszenie do recepcji. Zaparzył więc jeszcze jedną herbatę i leniwie ją pił, obmyślając przy tym plan na kolejny dzień. Gdy uznał, że pozwolił już wystarczająco długo na siebie czekać, wstał i niespiesznie udał się do kontuaru.

– Proszono, bym tu przyszedł – rzekł krótko po angielsku.

– Nazwisko? – zapytał chłopak siedzący w recepcji.

– Manicki.

– Pan mieszka w apartamencie tysiąc dziewięćdziesiąt osiem?

– Tak. O co chodzi?

– W tym samym apartamencie mieszka Magdalena Kotańska i Michał Woźniak?

– Tak. Czy dowiem się wreszcie, po co te pytania? – Stanisław był już mocno zniecierpliwiony.

– Proszę się nie denerwować, już wołam kierownika zmiany. – Chłopak uśmiechnął się sztucznie, po czym sięgnął po telefon i zadzwonił do kogoś, mówiąc szybko i niezrozumiale do słuchawki.

Stanisław oparł się o blat i westchnął ciężko, co przyciągnęło spojrzenie recepcjonisty. Patrzył na niego z pewnym zaciekawieniem, spuszczając wzrok, gdy zetknęli się spojrzeniami.

Po chwili do recepcji podeszła kobieta, około czterdziestoletnia, i przedstawiła się jako kierownik zmiany, Carmen jakaś tam. Nazwisko wypowiedziała tak szybko, że Stanisław go nie zrozumiał, zresztą nie miało to dla niego znaczenia.

– Czy mogę prosić o jakiś dokument? – zapytała, a Stan szeroko otworzył oczy.

– Słucham? – Myślał, że się przesłyszał. – Nic nie pokażę, dopóki się nie dowiem, w jakim celu mnie tu ściągnęliście.

– Proszę się nie denerwować. Chodzi o osoby, z którymi mieszka pan w apartamencie.

A jednak mieli wypadek – pomyślał i natychmiast sięgnął do tylnej kieszeni po portfel, skąd wyciągnął amerykańskie prawo jazdy.

– Coś im się stało? – zapytał pośpiesznie, gdy kobieta weryfikowała jego dane personalne.

– Słucham? Kiedy widział pan ostatnio swoich współlokatorów? – zapytała.

– Czyli nie mieli wypadku? – Stanisław był zbity z tropu.

– Dlaczego pan uważa, że mieli wypadek?

– Nie wiem. Nie rozumiem, po co te wszystkie pytania! Co ja mam z nimi wspólnego? Przydzielono nam ten sam apartament, ale każdy spędza czas tak, jak chce – wyrzucił z siebie, mocno już zdenerwowany. Nie był pewien, czy kierowniczka go przesłuchuje, czy zadaje standardowe pytania, i co tak naprawdę się dzieje. – Podejrzewacie mnie o coś?

Kobieta otworzyła szeroko oczy i już miała na to odpowiedzieć, lecz zrezygnowała. Wypuściła trochę za mocno powietrze z ust, po czym powiedziała już spokojnie.

– Otrzymaliśmy dziś kilka telefonów z Polski od rodziny tych państwa, gdyż nie mogą się do nich dodzwonić. Wiemy też, że dzwonił pan do recepcji z pytaniem, czy nie zgłaszano jakiegoś wypadku gości. Nie było ich również w hotelowej restauracji od wczorajszego ranka. Nie niepokoi pana, że nie ma ich w pokoju?

– No zastanawiałem się, czemu ich nie ma, ale im dłużej o tym myślę, to wydaje mi się, że gdzieś pojechali i wynajęli sobie tam nocleg. Wie pani, oni są młodzi i chcą robić rzeczy, których nie przystoi im w towarzystwie starszego pana. – Mrugnął okiem do kierowniczki i uśmiechnął z własnego żartu. – A ściany w tym hotelu są takie cienkie. – Pokazał dwoma palcami niewielką szparę.

Carmen zachowała poważną twarz, nie zdradzając, co myśli na temat przypuszczeń Manickiego.

– Gdyby pani Magdalena i pan Michał wrócili, to proszę skontaktować się z recepcją. Dziękuję, że zechciał pan z nami porozmawiać. – Kobieta ukłoniła się i odeszła.

Stanisław stał jeszcze chwilę przy kontuarze i zastanawiał się, co robić. Sam martwił się trochę nieobecnością współlokatorów, ale od początku wyczuwał, że nie są mu przychylni, zwłaszcza dziewczyna, i robili wszystko, by jak najmniej ich drogi się przecinały. Nie zaprzeczał, że było mu z tego powodu smutno. Nie rozumiał takiego zachowania, ale był dorosłym człowiekiem i ostatecznie nie wpychał się tam, gdzie go nie chcieli.

Następnego dnia pojeździł trochę po okolicy, gdyż pogoda była pochmurna, ale nic ciekawego się nie działo. Wypił kawę na Plaza del Prado w centrum Gandii i uciął sobie krótką pogawędkę z amerykańskimi turystami, których spotkał na deptaku. Tego dnia nie miał ochoty na dalsze wycieczki, podświadomie czuł, że powinien być blisko hotelu w momencie, w którym wrócą jego współlokatorzy. Analizował w myślach swoje zachowanie, czy nie był zbyt natarczywy i co mogło spowodować, że młodzi aż tak bardzo będą zdeterminowani, by przenieść się do innego hotelu. Zrozumiałby to, gdyby nie fakt, że w apartamencie pozostały ich rzeczy, a poza tym, na ile się orientował, opłacenie kolejnego hotelu nie mieściło się w ich budżecie.

Wracał do pokoju z nadzieją, że Magda i Michał już tam są, nawoływał ich od wejścia, ale odpowiedziała mu głucha cisza. Widocznie przygoda trwała dalej, co oznaczało kolejny wieczór w samotności. Postanowił wykorzystać ten czas i wziąć długą relaksującą kąpiel w wannie. Do tej pory używał wyłącznie prysznica, nie chcąc zbyt długo przesiadywać w łazience, z której mogli chcieć skorzystać także inni.

Duża ilość żelu pod prysznic wlanego pod kran sprawiła, że wanna pełna była piany, która wychlapała się na podłogę, gdy tylko Stan zanurzył się w wodzie. Ledwie pogratulował sobie dobrego pomysłu na relaks, gdy do drzwi rozległo się pukanie. Postanowił je zignorować, ale natręt nie odpuszczał.

– Nie dadzą człowiekowi wypocząć! – prychnął zezłoszczony, wstając i sięgając po ręcznik. Piana ponownie wylała się z wanny. – Żebym tylko się nie poślizgnął, bo trupa znajdą, jak tu wejdą.

Pukanie było coraz bardziej natarczywe.

– No idę, idę – krzyczał, wycierając mokre ciało. – Muszę znaleźć jakiś szlafrok... co za upierdliwiec jeden. A może to oni zapomnieli klucza. Skaranie boskie z tymi młodymi – mruczał.

Cały nastrój znikł. Stan już wcale nie miał ochoty na kąpiel w wannie.

Gdy wreszcie owinął się w szlafrok, przeszedł do przedpokoju, zostawiając ślady mokrych stóp na podłodze. Nacisnął klamkę i uchylił drzwi. Ku jego zaskoczeniu nie było za nimi współlokatorów, tylko dwóch mężczyzn w mundurach z napisem „Guardia Civil”.

– Señor Manicki? Możemy wejść? – zapytał po angielsku starszy stażem funkcjonariusz. W jego głosie było słychać wyraźnie hiszpański akcent.

Stanisław przepuścił panów, pozwalając im wejść do salonu. Natychmiast zaczęli się rozglądać. Spojrzał po sobie i zawstydził bosymi stopami i odzianiem jedynie w szlafrok.

– Czy ja mógłbym... – pokazał ręką w stronę sypialni – nałożyć coś na siebie? Zajmie mi to tylko minutkę.

Przedstawiciel władzy skinął głową. Podczas gdy Stan przebierał się w pokoju, wraz z kolegą rozglądali się po salonie. Zerknęli też na balkon, wymieniając przy tym cicho uwagi.

– W czym mogę panom pomóc? – Nagle pojawił się Stanisław.

– Otrzymaliśmy zgłoszenie o zaginięciu pani Magdaleny Kotańskiej i pana Michała Woźniaka. Czy wie pan, gdzie się znajdują?

– Nie mam pojęcia. A dlaczego uważa pan, że zaginęli? Kto zgłosił?

– Powiadomiono nas, że w Polsce na policję zgłosiła się matka pani Kotańskiej. Podobno córka codziennie wysyłała jej wiadomości i zdjęcia, a od trzech dni nie dostała żadnej informacji. Podobnie jak przyjaciółka pani Magdaleny i rodzice pana Michała. Twierdzą, że nie ma możliwości, by o nich zapomnieli. Przypuszczaliśmy, że znudziło im się codzienne kontaktowanie, zwłaszcza że jutro opuszczają Hiszpanię, ale po rutynowym telefonie do hotelu, gdy okazało się, że nie byli od kilku dni widziani, sprawdzamy różne okoliczności.

– Niestety ja nic nie wiem. Też trochę się o nich martwię, bo zawsze wracali na noc do pokoju... – Stan zastanowił się chwilę, po czym dodał: – Faktycznie, to już trzy dni, jak ich nie ma.

Funkcjonariusz przyglądał mu się uważnie.

– Kiedy widział ich pan ostatnio?

– No wtedy właśnie, trzy dni temu rano. Pojechali skuterem na jakąś wycieczkę.

– Skąd pan to wie?

– Bo dzień wcześniej pożyczyli ten skuter w Benidormie, nie ma go w garażu, więc zapewne na nim gdzieś pojechali.

Młodszy służbista notował pozyskane informacje, a starszy przetwarzał je w myślach.

– Czy wie pan, skąd wzięli skuter? Może pojechali go zwrócić?

– To bardzo prawdopodobne. Wiem, która to wypożyczalnia, bo sam ich tam zawiozłem.

Funkcjonariusz zmrużył oczy i uważnie przyglądał się każdemu gestowi Amerykanina.

– Dlaczego pojechaliście aż do Benidormu? Przecież w Gandii jest kilka wypożyczalni skuterów.

Stanisław wzruszył ramionami.

– Nie wiem. Tak chcieli, to ich zawiozłem.

– A co pan robił tego dnia, gdy, jak pan twierdzi, pojechali na wycieczkę?

– Ja... spędziłem cały dzień w pokoju, głowa mnie bardzo bolała.

– I nie mówili, gdzie się wybierają?

Stanisław pokręcił głową.

– Rozumiem, gdyby się skontaktowali albo pojawili, proszę dać nam znać. – Funkcjonariusz wyciągnął z kieszeni munduru wizytówkę i wręczył ją zaskoczonemu mężczyźnie.

– Dobrze. Oby szybko wrócili. Dziś trzeba szykować walizki. Ja mam samolot jutro po południu, ale oni wyjeżdżają autokarem chyba rano. Po drodze mają zwiedzać Walencję i Barcelonę.

Policjanci pożegnali się, a Amerykanin zamknął za nimi drzwi. Nie miał zamiaru wracać do wanny, w której woda zapewne już wystygła, nie chciało mu się także zabierać za pakowanie. Postanowił otworzyć butelkę czerwonego wina i usiąść z kieliszkiem na balkonie.

ROZDZIAŁ 9

Pierwsze, co poczuła po przebudzeniu, to ból głowy. Natychmiast przyszło jej na myśl, że przesadzili poprzedniego wieczoru z alkoholem. Przeciągnęła się leniwie, prostując kręgosłup i naciągając szyję delikatnymi skrętami głowy w obie strony. Wyciągnęła palce u stóp, dając zastałym mięśniom sygnał, że wkrótce powinny wziąć się do roboty. Nie pamiętała, co zaplanowali na ten dzień, ale w łóżku było jej tak dobrze, że chętnie by jeszcze pospała. Zwłaszcza że ten ból głowy wcale nie był przyjemny. Nie otwierała oczu, mając nadzieję, że może jeszcze zaśnie. To na pewno by pomogło i kac wkrótce by zniknął. Pomacała ręką łóżko koło siebie i nigdzie nie wyczuła Michała, który pewnie już wstał. Przez chwilę się zastanawiała, czy nie pójść w jego ślady, ale jej ciało było tak obolałe i zmęczone, że porzuciła tę myśl. Poza tym wyczuwała, że jest jeszcze ciemno albo przynajmniej rolety nie zostały podniesione. Obróciła się na bok i przytuliła do piersi drugą poduszkę. Po chwili znów zapadła w sen.

Gdy ponownie się obudziła, do jej nozdrzy doszedł zapach czegoś słodkiego i kawy. Uśmiechnęła się. Była szczęściarą. Jej narzeczony nawet w hotelu potrafił zorganizować śniadanie do łóżka. Już miała otworzyć oczy, gdy poczuła na ramieniu jego dotyk. Gładził ją to w górę, to w dół. Mruknęła z rozkoszy. A gdyby tak przed śniadaniem jeszcze się pokochać – pomyślała.

– Chodź do mnie – wyszeptała i wyciągnęła rękę. Otworzyła lekko oczy i zorientowała się, że w pokoju jest półmrok. Dotknęła siedzącego na łóżku obok niej chłopaka i zamarła. Jego ręka była owłosiona zdecydowanie bardziej niż ręka Michała. Odsunęła dłoń jak oparzona i poderwała się z miejsca.

– Co ty tu robisz? – zawołała, zakrywając się prześcieradłem, gdyż dotarło do niej, że miała na sobie tylko cienką koszulkę. Wracała jej pamięć. To, co powinno być jedynie złym snem, stawało się jawą, a to, czym mamiła się przed chwilą, było jedynie marzeniem.

– Przyniosłem ci śniadanie – powiedział łagodnie mężczyzna. – Dlaczego się mnie boisz?

Przez chwilę mierzyli się wzrokiem. W głowie Magdy kłębiło się tysiąc myśli, przypominała sobie wycieczkę do jaskini z narzeczonym, zepsuty skuter, noc w górskiej chacie z dziwnym człowiekiem, a potem ucieczkę. Nie pamiętała jednak, jak znalazła się w łóżku, czemu miała na sobie cudzą koszulkę i co najważniejsze – nie miała pojęcia, co ten mężczyzna robił w czasie, gdy ona była nieprzytomna. Milczała, nie wiedząc, jak się zachować i co powiedzieć, żeby nie pogorszyć sytuacji.

– Wczoraj źle się poczułaś, ale się nie martw, zadbam o ciebie i wszystko będzie dobrze. Chodź, ubierz się i zjemy razem śniadanie.

– Nie chcę – wyjąkała, ale w tej samej chwili poczuła, jak burczy jej w brzuchu. Z kuchni dobiegał intensywny i kuszący zapach. Nie uszło to uwadze Hiszpana.

– Zrobiłem naleśniki, tak jak lubisz, z marmoladą z dzikiej róży.

Popatrzyła na niego ze zdziwieniem, nie przypominała sobie, by mówiła mu o swoich preferencjach kulinarnych. Owszem, naleśniki były jednym z jej ulubionych dań, ale nie jadła nigdy różanej marmolady.

Mężczyzna wstał i podszedł do okna. Rozchylił okiennice i do pomieszczenia wdarło się światło. Magda rozejrzała się po pokoju. To była sypialnia tej Polki, która zaginęła. Teraz w świetle dnia wyglądała przytulniej niż przy świecy w środku nocy, a jednak nie było to miejsce, w którym zamierzała zostać dłużej. Wstała, pilnując, by prześcieradło zakrywało jej ciało. Nieważne, że dzień wcześniej paradowała w bikini i krótkich spodenkach, które nie przysłaniały więcej niż ta kusa koszulka, a jednak czuła się naga.

– Gdzie moje ubranie? – zapytała.

Jos wskazał ręką szafę, a sam udał się w kierunku wyjścia.

– Czekam w kuchni, ubierz się i przyjdź – powiedział i wyszedł, zamykając drzwi na klamkę.

Otworzyła szafę i się rozejrzała. Były tam koszulki, spodnie i sukienki, a także bielizna, ale nic z tych rzeczy nie należało do niej. Czuła, jak narasta w niej irytacja i ze złością przerzucała ubrania w nadziei, że jednak wśród nich znajdzie części swojej garderoby.

Gdy i to okazało się bezowocne, usiadła na powrót na łóżku i wpatrywała się w bałagan, który zrobiła. Na półkach, w miejscu poukładanych wcześniej ubrań, widniało kłębowisko kolorowych szmat. Te, które wisiały wcześniej na wieszakach, aktualnie walały się po dnie szafy lub podłodze.

Pokręciła głową w odpowiedzi na swoje myśli. Westchnęła ciężko i poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. Zacisnęła zęby, by rozpacz całkiem nią nie zawładnęła. Tak bardzo chciałaby wiedzieć, co tu jest grane, gdzie podziewa się Michał i dlaczego znalazła się w tak absurdalnym położeniu. Zastanawiała się, jakie ma możliwości, by powrócić do życia, w którym miała na cokolwiek wpływ. W tej górskiej, zapomnianej przez Boga chacie czuła się marionetką sterowaną przez aktora. Nigdy nie lubiła, gdy ktoś pociągał za nią sznurki, wolała popełniać błędy, ale zawsze miała satysfakcję, że były to jej własne decyzje, jej doświadczenia, jej życie.

Podeszła do okna, ale po dogłębnej analizie zorientowała się, że można je otworzyć jedynie poprzez pionowy uchył, coś jak lufcik w starym oknie w mieszkaniu babci, w którym bywała w dzieciństwie. Rolety otwierało się pokrętłem ze środka, mogąc w ten sposób regulować dostęp światła. Rozłożyła je na maksymalną odległość i z ciekawością patrzyła na otoczenie. Przed nią rozpościerał się widok taki sam jak podczas wędrówki po szlaku, trochę krzewów, karłowatych drzewek, kamieni i wyschniętej trawy. Teren szybko się wznosił. Poza odrobiną przestrzeni nie było tam nic, co dodałoby Magdzie otuchy. Nawet gdyby udało jej się tym oknem wydostać, nie wiedziałaby, co robić dalej. Te góry były nieprzyjazne, o czym przekonali się poprzedniego dnia.

Z kuchni dobiegło ją wołanie:

– Ubrałaś się? Chodź, bo kawa stygnie.

W pierwszej chwili chciała odkrzyknąć, że nie zamierza wychodzić z pokoju, dopóki mężczyzna nie odda jej ubrań, ale po chwili uznała, że byłoby to głupie. W końcu to tylko kilka szmat, a jeśli nie spełniłby jej prośby, byłaby uwięziona. Poza tym czuła parcie na pęcherz. Westchnęła i ponownie podeszła do szafy. Nie zamierzała sprzątać bałaganu, który narobiła. Wybrała luźne szorty i T-shirt, który sprawiał, że jej figura była bezkształtna. Tak właśnie chciała wyglądać, by nie kusić niepotrzebnie mężczyzny.

Znała drogę do łazienki, więc najpierw tam skierowała swoje kroki. Na prysznicu nie wisiał już kostium kąpielowy, a ręcznik poskładany był w kostkę i położony na koszu na brudy. W pomieszczeniu pachniało środkami do dezynfekcji, co Magda przyjęła z ulgą. Gospodarz potrafił jednak zadbać o czystość. To dobrze, bo miała nadzieję, że nie złapie jakiejś infekcji, przebywając w tym zaniedbanym domu. Przypomniała sobie brunatne mazie za koszem, które odkryła w nocy, ale nie miała odwagi, by spojrzeć w to miejsce jeszcze raz i przekonać się, czy wspomnienie było prawdziwe, czy jedynie nocną marą.

Gdy pojawiła się w salonie połączonym z kuchnią, doznała ponownie zaskoczenia. To, co w nocy wydało się zatęchłą norą, teraz sprawiało wrażenie całkiem przytulnego wnętrza. W powietrzu nie było już czuć smrodu gryzoni, jak w nocy, a jedynie przyjemnie drażniący ślinianki zapach słodkiego ciasta i aromatycznej kawy. Usiadła na tym samym krześle co poprzedniego wieczora. Jos siedział naprzeciwko i właśnie smarował marmoladą placek, który leżał na jego talerzu.

– Smacznego – rzekł ciepło i ruchem głowy wskazał, by nałożyła i sobie.

W jego zachowaniu było dużo łagodności i spokoju, w spojrzeniu troska i – jak jej się zdawało – onieśmielenie. Odetchnęła z ulgą. Nie chciała wspominać tego, co wydarzyło się w nocy, choć w sumie nie była pewna, co faktycznie się działo, a co było jedynie wytworem jej spanikowanej wyobraźni. Przecież ten mężczyzna nie zrobił jej nic złego, zaopiekował się nią, dał jej jeść, udostępnił pokój, by wypoczęła. Może zabrał jej ubrania do prania, może robił wszystko, by czuła się przy nim bezpiecznie i komfortowo do czasu, gdy przyjdzie po nią Michał. W końcu obiecał mu, że się nią zaopiekuje.

– Dziękuję – powiedziała spontanicznie, jakby wiedział, o czym chwilę wcześniej myślała. Upiła łyk kawy, która okazała się wyśmienita.

– Jest prąd? – zapytała w nadziei, że udało się naładować komórkę, ale Jos zaprzeczył ruchem głowy.

– Czasem nie ma przez kilka dni. – Wzruszył ramionami. – Na szczęście mam tu gaz, więc mogę gotować także wtedy, gdy nie ma prądu.

Zjem spokojnie śniadanie, a potem pożegnam się i pójdę sama do najbliższej wsi – postanowiła w myślach Magda, uświadamiając sobie, że nie ma sensu dłużej czekać na Michała, który zapewne dotarł już do hotelu i padł zmęczony. Nie należał do rannych ptaszków, zwłaszcza kiedy długo siedzieli w nocy. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach zwlekał się z łóżka o świcie. I choć ta noc była dla nich obojga bardzo ciężka i z pewnością gdy już zasnął, nie byłoby mu łatwo wstać, miała nadzieję, że powrót po nią należał do jego priorytetów. Czas jednak mijał, a chłopak nie nadchodził, musiała więc opracować swój plan B.

– Czemu nie założyłaś sukienki? – odezwał się nagle Jos, wyrywając Magdę z zamyślenia.

– Bo nie są moje – odrzekła, choć po chwili zdała sobie sprawę, że była to głupia odpowiedź.

– Przecież wiesz, że lubię cię w sukienkach. – W jego głosie dało się wyczuć lekki zawód.

– Dlaczego tak mówisz? Nie znasz mnie przecież. – Dziewczyna poczuła irytację. – Nigdy mnie nie widziałeś w sukience! – dodała odrobinę za głośno.

– Nie podnoś na mnie głosu, Moniko!

– Co? – Nie mogła uwierzyć, że ten człowiek dalej ją myli ze swoją byłą dziewczyną.

Wytarła palce w serwetkę i wstała od stołu.

– Dziękuję za śniadanie i za gościnę. Mam na imię Magda i nie mam nic wspólnego z tą jakąś Moniką. Chciałabym już iść – rzekła stanowczo, a przypomniawszy sobie, że miała ze sobą kilka rzeczy, wśród których był też portfel Michała, zapytała: – Gdzie jest mój plecak?

– Nie zachowuj się tak, proszę. To mnie rani. – Mężczyzna wyglądał, jakby był bliski płaczu.

Psychol jakiś – pomyślała i pokręciła głową, zamiast odpowiedzieć. Ominąwszy sofę, udała się do wyjścia. Szarpnęła za klamkę, drzwi jednak, ku jej zaskoczeniu, były zamknięte. Odwróciła się i spotkała spojrzeniem z Josem.

– Nie mogę pozwolić ci odejść po raz drugi – rzekł spokojnie, tym razem jednak jego ton zabrzmiał złowieszczo. – Kocham cię, Moniko, kiedy ty to wreszcie zrozumiesz?

Magda dostrzegła drugie drzwi i szarpnęła za klamkę w nadziei, że choć te będą otwarte. Przez znajdujące się w kuchni okno widziała, że prowadzą one na część posesji, z której być może będzie się dało wydostać poza jej teren. Ku jej uciesze klamka ustąpiła i po chwili znalazła się na zewnątrz.

Podwórko było niezbyt rozległe, ziemiste, gęsto obsypane drobnymi odchodami, jak przypuszczała kurzymi, nie widziała jednak żadnych zwierząt. Z dwóch stron znajdowały się zabudowania: dom i coś na kształt szopy, może właśnie kurnika, skąd dolatywały odgłosy uwięzionego tam drobiu. Po przeciwległej stronie leżały rozmaite urządzenia skorodowane rdzą, być może potrzebne kiedyś do uprawy ziemi albo innych czynności gospodarskich. Teraz jednak były porzucone niedbale i naruszone zębem czasu. Obok znajdowało się kilka plastikowych beczek, góra odpadów, a kawałek dalej coś na kształt kompostu, kopczyk z resztkami jedzenia, roślin i nie wiadomo czego jeszcze. Gdy Magda podeszła bliżej, poczuła smród zgnilizny i zobaczyła rój much unoszący się nad odpadkami. Wzdrygnęła się. Szybki rzut oka na podwórze upewnił ją, że stamtąd nie ma ucieczki. Z każdej strony okalał ją mur, jeśli nie z zabudowań, to z wysokiego płotu zbudowanego z gęsto przybitych sztachetek. Nie miała szans tędy uciec.

Odwróciła się w kierunku domu i dostrzegła postać w kuchennym oknie. Jos spokojnie ją obserwował, w jego ręce jak gdyby nigdy nic tkwił kubek z kawą.

Skoro już tu jestem – pomyślała – to zobaczę kury. Nigdy nie była w kurniku, a kontakt z żywym inwentarzem miewała rzadko, prędzej w dzieciństwie, gdy babcia zabierała ją na wieś. Zapamiętała z tamtych czasów nieprzyjemne zdarzenie z kogutem, który rozsierdzony jej bieganiną po obejściu, postanowił ją przegonić. Niestety był szybszy i wskoczył jej na plecy, dziobiąc zapamiętale po głowie. Dobrze, że całą sytuację widziała babcia, która szybko przegoniła nachalne ptaszysko, a wnuczkę przytuliła do siebie. Długo potem Magda rozmawiała o tym zdarzeniu ze swoją wyimaginowaną przyjaciółką, która w jej mniemaniu była od niej rozsądniejsza. Gdy więc następnego dnia dzieci ze wsi przyszły po nią, by razem bawili się w ganianego, dziewczynka bała się wyjść z domu. Wciąż pamiętała na swojej głowie ostry dziób zwierzęcia. Z drugiej strony bardzo chciała przebywać z dziećmi, lecz lęk okazywał się silniejszy. Postanowiła, że będzie przyglądać się zabawie przez okno. Dzieci biegały w najlepsze, śmiejąc się i ciesząc swoim towarzystwem, podczas gdy po policzkach Magdy spływały łzy.

– Wiem, że ty się boisz – usłyszała w głowie głos swojej przyjaciółki – ale ja nie. Widzę, że koguta nie ma w pobliżu. Chętnie poszłabym się bawić z dziećmi, ale nie mogę.

– Dlaczego? – spytała ją w myślach Madzia.

– Bo nie mam ciała. Zamień się ze mną, to pójdę.

I wtedy dziewczynka odkryła, że rozwiązaniem na jej lęki będzie wcielenie się w postać nieustraszonej przyjaciółki. Robiła to więc za każdym razem, gdy czuła się niekomfortowo, gdy paraliżował ją lęk przed czymś albo to, co ją spotykało, było wyjątkowo nieprzyjemne, na przykład podczas zastrzyku czy szczepienia. Swoją przyjaźń utrzymywała w tajemnicy. Tylko raz, gdy mama zauważyła, że Madzia nie płacze już podczas pobierania krwi, przyznała się jej do stosowanej metody, ale nie spotkała się ze zrozumieniem rodzicielki. Maria jedynie nakrzyczała na córkę.

– Masz już trzynaście lat, kiedy wreszcie zrozumiesz, że to tylko fantazja? Nie zachowuj się jak wariatka, jeszcze takich problemów mi potrzeba – westchnęła, wpychając pranie do pralki.

Dziewczynka miała wtedy żal do matki, że tak zareagowała. Była już wystarczająco duża, żeby zdawać sobie sprawę z tego, że jej wymyślona przyjaciółka nie istnieje, w co święcie wierzyła jeszcze kilka lat wcześniej. Sposób, który wymyśliła sobie na radzenie ze stresem, bardzo jej jednak odpowiadał, a co najważniejsze – pomagał radzić sobie w trudnych chwilach. Oczekiwała, że rodzicielka to zrozumie, a może nawet pochwali córkę za pomysłowość.

Kotańska też miała swój sposób na troski. Gdy coś działo się nie po jej myśli, brała się za prasowanie i puszczała głośno brazylijskie seriale. Gdy więc Magda wracała ze szkoły i zastawała mamę całkowicie pochłoniętą kolejnym tasiemcem, cichutko szła do swojego pokoju i nie wychodziła stamtąd, póki telewizor nie został wyłączony. Wiedziała, że jej rodzicielka zmaga się z jakimś kłopotem. Na nią i jej dziecięce stresy jednak telewizja nie działała, za to Marlena – jak nazywała głos w głowie – wielokrotnie ratowała ją przed trudnymi emocjami. Nie widziała w tym nic złego. A gdy wyimaginowana zamiana ról przynosiła ulgę, Magda nieraz łapała się na rozmyślaniu, czy potrafiłaby zostać tą drugą na zawsze, przyjąć jej odwagę, błyskotliwość, rozsądek – to, co w mniemaniu małej Magdy stanowiło jej największy deficyt.

Dopiero gdy w liceum wszystko zaczęło się w jej życiu układać, a może po prostu dojrzała i nauczyła się stawiać czoła wyzwaniom, zamiast kryć się za plecami postaci stworzonej w wyobraźni, pożegnała wyimaginowaną przyjaciółkę. Dotarło do niej, że choć był to jej dziecięcy sposób na radzenie sobie z sytuacjami, które ją przerastały, jako dorosła nie będzie mogła odwoływać się do głosu w głowie. Każdy, komu się do tego przyzna, uzna ją za wariatkę. To, co u dziecka mogło być postrzegane jako naturalna faza rozwoju, u osoby dorosłej świadczyłoby o pewnego rodzaju zaburzeniach.

Teraz stojąc na środku podwórka w górskiej pustelni, poczuła się strasznie samotna. Gdyby tak potrafiła przywołać w głowie tamtą postać, może byłoby jej odrobinę lepiej? Przymknęła na chwilę oczy i wysiliła umysł. Próbowała myślami obudzić Marlenę, ta jednak się nie pojawiała. Magda była sama i sama musiała stawić czoła sytuacji, w której się znalazła.

Z zamyślenia wyrwało ją wrażenie, że ktoś jej się przygląda. Jos nie przestawał patrzeć. Zapewne się zastanawiał, co ona robi, stojąc na środku podwórka z zaciśniętymi powiekami. Westchnęła ciężko. Nie potrafiła już sobie pomóc starym sposobem. Wciąż była sama, i dosłownie, i w przenośni. I to ta świadomość właśnie była najgorsza. Nie potrafiła pojąć, dlaczego Michał ją zostawił. Gdy myślała o narzeczonym, budziła się w niej złość, w głowie pojawiały myśli, że już nic nie będzie takie jak dawniej. Gdy w końcu wróci do hotelu, a potem do Polski, przygoda w górach pozostanie między nimi, stanowić będzie szczelinę, która przy byle trzęsieniu ziemi może się poszerzyć. Czy to właśnie była próba dla ich związku? Czy w tak bolesny sposób miała się przekonać, że nie on jest jej pisany? Planowali przecież ślub, dzieci, wspólną przyszłość. Stając jednak teraz na podwórku uwalanym ptasimi odchodami, w środku nieprzyjaznych gór, w obcym kraju, znalazła się tak daleko od poprzedniego życia jak jeszcze nigdy dotąd. Los sobie z niej zadrwił. Poczuła niemoc, kolejny raz bezsilność marionetki, już nawet nie pociąganej za sznurki, tylko porzuconej gdzieś w kąt, na zapomnienie.

W dorosłości człowiek uświadamia sobie, że tak naprawdę może liczyć tylko na siebie. Nieraz słyszała, że każdy ma w sobie wielką moc, tylko nagromadzone przez lata lęki upychają ją w najdalsze zakątki umysłu. Chciała obudzić w sobie tę pewność, że da sobie radę, nie poddawać się rozpaczy, choć w tej chwili jej przyszłość była jedną wielką niewiadomą. Patrzyła z daleka na mężczyznę po drugiej stronie szyby. Zetknęli się spojrzeniami, ale Magda tym razem nie spuściła wzroku. Przybrała zacięty wyraz twarzy, chciała mu pokazać, że nie da się złamać. W końcu będzie musiał przyznać, że więzienie jej nie ma sensu. Tak, właśnie! Czuła się uwięziona, skutecznie bowiem ograniczał ją, narzucając swoją wolę. Tak do końca nie mogła jednak go rozgryźć, a podświadomość usilnie szukała usprawiedliwień. Gdyby przecież chciał zrobić jej krzywdę, miał ku temu okazję wiele razy. A jednak, poza pewną stanowczością i uniemożliwieniem jej ucieczki, był dobry. Dbał o to, by jadła, zapewnił jej czyste ubrania, możliwość korzystania z łazienki, wygodnego łóżka. Gdyby tylko pozostanie w tym miejscu było jej własną decyzją, mogłaby nawet być zadowolona. A przynajmniej tak próbowała sobie tłumaczyć sytuację, w której się znalazła.

– O Jezu – westchnęła nagle, uświadomiwszy sobie, w jakim kierunku zmierzają jej myśli. To było chore. Ten człowiek ograniczył jej wolność, nie pytał jej o zdanie ani to, czy ktoś na nią czeka. I nawet gdyby był najmilszym z najmilszych i najbardziej dbającym o jej komfort, to sam fakt, że przetrzymywał ją wbrew jej woli, czynił z niego potwora. Zacisnęła usta i ruszyła w kierunku kurnika z postanowieniem, że wypuści ptaki, niech chociaż one wolno biegają po podwórku.

Gdy zbliżyła się do szopy, dostrzegła niewielkie drzwiczki, na których znajdował się skobel. Wisiała na nim przyrdzewiała kłódka. Kto zamyka kury na kłódkę? – pomyślała. Ten gość miał niesamowitą potrzebę kontroli nad wszystkim. Przyłożyła ucho do drewnianej ściany. Nagle zdało jej się, że wśród ogólnego hałasu, jaki kury wywoływały trzepotem skrzydeł i gdakaniem, usłyszała inny odgłos, nie potrafiła go jednak zidentyfikować. Już miała odwrócić się i przyłożyć drugie ucho, gdyż nie była pewna, czy to odgłos wydawany przez ptaki, czy jakiś jęk, gdy wyczuła ruch za plecami.

– Już czas, żebyś wróciła do domu – powiedział Jos. Nie słyszała, w którym momencie nadszedł. Chwycił ją za rękę i odciągnął od szopy.

– Dlaczego więzisz te ptaki? – krzyknęła, wyszarpując dłoń. – One się tam męczą. Potrzebują powietrza. Tu nawet nie ma żadnego okienka.

– Wypuszczę je, jak wrócisz do domu.

– Nie będziesz mi rozkazywał.

– Monika, nie utrudniaj. Natychmiast idź do domu. – Chwycił ją ponownie, odrobinę za mocno, po czym zreflektował się i zwolnił ucisk. – Przepraszam, nie chciałem – dodał.

Magda prychnęła, po czym energicznie ruszyła w kierunku chaty. Poszedł za nią. Myślała, że i on wejdzie do środka, gdy tylko jednak przestąpiła próg, zamknął drzwi i zaciągnął zasuwkę od zewnątrz.

– Oszalałeś? – krzyknęła, waląc pięścią w drzwi.

Znalazła się na powrót w więzieniu.

Podeszła do okna kuchennego i teraz to ona patrzyła na Josa, który przechadzał się po podwórku. Przyjęła najbardziej buntowniczy wyraz twarzy. Chciała, by widział, że nie akceptuje tego, co z nią robi. Wzbudzenie w sobie złości miało być też próbą ukrycia rozpaczy, które ją ogarnęła, gdy sobie uświadomiła, że nic nie może na tę sytuację poradzić. Nie miała planu, jak wydostać się z domu, nie miała odwagi zaatakować gospodarza, by wymusić na nim uwolnienie jej. Była zdecydowanie słabsza od niego, a taki atak mógłby go tylko rozwścieczyć. Musiała wziąć go sposobem, ale na razie żaden godny rozważenia pomysł nie przyszedł jej do głowy.

Patrzyła, jak podchodzi do szopy, wyciąga z kieszeni pęk kluczy i otwiera kłódkę. Schylił się, by wejść przez niskie drzwiczki, i zniknął na moment we wnętrzu. Po chwili na podwórko zaczęły wybiegać kury. Były mniejsze niż te, które widuje się w polskich gospodarstwach, i czarne. Po bliższym przyjrzeniu Magda dostrzegła, że miały białe lica, co dobrze kontrastowało z resztą upierzenia. Ptaki były pobudzone, biegały w kółko i robiły taki hałas, że nawet w domu dobrze dało się je usłyszeć. W końcu także Jos opuścił szopę. W ręku niósł miskę wypełnioną jakimś ziarnem, które po chwili rozsypał posuwistym ruchem po klepisku. Kury rzuciły się na jedzenie, a mężczyzna się wyprostował i zerknął na okno. Na jego twarzy zagościł szeroki uśmiech, gdy dostrzegł, kto mu się przygląda.

Wrócił do szopy. Magda spodziewała się, że tylko odłoży miskę i wyjdzie, długo jednak się nie pojawiał. Pomyślała, że pewnie ją sprząta – w jakim celu miałby spędzać tam tyle czasu? Znudziło jej się oglądanie kur, postanowiła więc opuścić swój punkt obserwacyjny i rozejrzeć trochę po chacie, gdy dostrzegła, że Jos wychodzi z szopy. Zamknął drzwiczki i ku zdziwieniu dziewczyny zawiesił na skoblu kłódkę. Przez myśl przebiegła jej refleksja, po co zamykać pusty kurnik, gdy zwierzęta są na zewnątrz, ale pomyślała, że zrobił to pewnie automatycznie.

Po chwili usłyszała otwieranie zasuwki i w kuchni pojawił się gospodarz.

– Zaraz pójdziemy na spacer – oznajmił.

Magda poczuła przypływ nadziei, nie tylko opuści te cztery ściany, lecz także wyjdzie poza teren posesji. Będzie to doskonała okazja do ucieczki, a może nawet spotkają po drodze kogoś, kogo poprosi o pomoc. Przestała już liczyć, że Michał po nią wróci. Albo więc coś mu się stało, albo faktycznie postanowił wykorzystać ostatnie dni wakacji na wypoczynek bez niej. Myślała, że zna go bardzo dobrze, ale teraz miała w głowie taki mętlik, że wszystko wydawało się możliwe. Czy to prawdopodobne, by chłopak wziął na poważnie słowa wypowiedziane przez Magdę kilka dni wcześniej w kłótni i założył, że skoro nie wraca, to dlatego, że spodobał jej się poznany w górach Hiszpan? Czyżby nie zauważył jej lęku za każdym razem, gdy obcy zbliżał się do nich?

– Jos? – Postanowiła kuć żelazo, póki gorące. – Czy moglibyśmy zejść do wsi? Zastanawiam się, czy Michał tam dotarł, i mam nadzieję, że nic mu się nie stało. No i może naładowalibyśmy telefony.

Przez chwilę patrzył na nią, jakby nie wiedział, o kim mówiła. Nagle podniósł rękę i uderzył się w czoło.

– Aaa, chodzi ci o tego Polaka? – Dziwnie skonstruował pytanie, co nie uszło uwadze Magdy, ale przytaknęła bez komentarza. – Kiedy spałaś, poszedłem do wsi. Mam tam znajomego, który opowiedział mi, że w środku nocy jakiś Polak dobijał się do jego drzwi. Zawiózł go swoim pick-upem do Gandii.

– Naprawdę? Czy mogłabym porozmawiać z twoim znajomym?

– Wyjechał pod Sewillę, gdzie pracuje w fabryce. Był zły, że ktoś przeszkodził mu w nocy, bo zamiast wypocząć, stracił sporo czasu na jeżdżenie tam i z powrotem.

– Szkoda. – Magda się skrzywiła. – Wolałabym mieć pewność, że Michał dotarł do hotelu.

Mężczyzna przyjrzał jej się uważnie. Widać było, że zmagał się z myślami, jakby się wahał, czy coś jej wyznać, co tylko pobudziło jej ciekawość.

– Nie chciałem ci mówić, ale... gdy znajomy zapytał tego Polaka, co robi w środku nocy we wsi, powiedział, że znalazł się w tarapatach przez... nie mogę ci powtórzyć, jak cię nazwał, bo to byłoby nieuprzejme.

– Co powiedział? – zapytała, chociaż bała się tego, co może usłyszeć.

– Nieważne. Zapomnij o nim, bo nie zasługuje na ciebie. To zły człowiek, który by cię skrzywdził. Jak tamten, o którym mi powiedziałaś, gdy się poznaliśmy.

Magda zmarszczyła brwi. Nie przypominała sobie, by w nocy opowiadała Hiszpanowi cokolwiek o swoich prywatnych sprawach, nie bardzo wiedziała też, co mógł mieć na myśli.

– Monika, proszę cię, przestań rozmyślać o kimś, kto cię skrzywdził. Ja nigdy bym na to nie pozwolił.

– Jos! Ja nie jestem Moniką! Czy to do ciebie w końcu dotrze? Miesza ci się w głowie. Jestem Magda! Słyszysz? Magda! Magda! Magda! – Zaczęła krążyć po pokoju, wykrzykując wciąż swoje imię. Mężczyzna w tym czasie spokojnie podszedł do kuchenki gazowej i nastawił niewielki garnek z wodą. Sięgnął po kubek i przesypał coś do niego ze stojącej na blacie puszki.

– Dobrze, już dobrze – powiedział. – Wiem, że jesteś rozdrażniona. Niepotrzebnie rozmawialiśmy o tym palancie. Idź, przebierz się w sukienkę, a ja przygotuję herbatę ziołową. Napijemy się, a potem pójdziemy na spacer. Po powrocie rozpalę grilla i zjemy obiad.

Dziewczyna czuła, że jej nerwy wiszą na włosku. Czuła się jak w ukrytej kamerze, ona miała swoje kwestie, a ten człowiek, który udawał wariata, swoje. Nagle w jej głowie zaświtała pewna myśl, która na moment dała nadzieję. A może to był rodzaj jakiegoś eksperymentu, w który wkręcili ją bez jej zgody? Może zamiast walczyć z nim, powinna posłusznie wykonywać polecenia, by szybciej wydostać się z tej farsy? W sumie jakie miało znaczenie, co na siebie zakłada, mogła również założyć sukienkę, a nawet kombinezon astronauty, jeśli to miałoby ją przybliżyć do zakończenia eksperymentu. Było jej wszystko jedno, czy uznano by, że jest podatna na sugestie, że łatwo daje sobą manipulować, byle pozwolono jej już odejść. Tak długo, aż obcy człowiek nie naruszy jej cielesności i nie będzie szkodził jej zdrowiu, mogła wykonywać jego polecenia. Niech organizatorzy tej zabawy myślą, że jest słaba, ona jednak wiedziała, że jeśli przyjmie taką strategię, będzie to wyłącznie jej przemyślany wybór. Oszuka system i szybko powróci do takiego sposobu spędzania wakacji, na jaki tylko będzie miała ochotę. Ta myśl sprawiła, że poczuła się lepiej. Postanowiła zagrać w tę grę, ale na własnych warunkach.

Pobiegła szybko do sypialni i wybrała jedną z sukienek, która naprawdę jej się podobała. Nie mogło być przypadkiem, że wszystkie ubrania były w jej rozmiarze, nawet buty znajdujące się na dnie szafy. Początkowo chciała założyć sandały, ale po namyśle uznała, że sportowe obuwie lepiej sprawdzi się na kamienistym zboczu. Na niewielkim stoliku dostrzegła ruchome lusterko, którego jedna strona dawała powiększone odbicie. Obok znajdowała się kosmetyczka i flakonik perfum. Magda nie była pewna, czy te przedmioty znajdowały się na nim rano, gdy się przebudziła, ale nie miało to znaczenia. Wszystko wskazywało na to, że organizatorzy dokładają akcesoria, gdy ona nie patrzy, by sterować jej zachowaniem. Dobrze, jak chcecie – pomyślała i uśmiechnęła się pod nosem. Zaczynała przypuszczać, że w całym domu ustawione są kamery, które ją nagrywają, postanowiła więc zrobić pokaz dla oglądających.

Usiadła przy stoliku i otworzyła saszetkę. W środku znalazła podstawowe produkty do zrobienia makijażu. Choć na co dzień korzystała głównie z cieni i tuszu do rzęs, tym razem postanowiła nałożyć także podkład, bronzer, róż na policzki i kilka innych specyfików, a na koniec usta pociągnęła pomadką w kolorze brzoskwini. Wykonując starannie makijaż, analizowała wszystko od momentu, gdy Michał zaproponował wycieczkę skuterem do jaskini, pomylenie drogi, spotkanie tubylca na drodze, a potem pusty bak w skuterze i rozładowany telefon. Wszystkie te zbiegi okoliczności wydały jej się tak nieprawdopodobne, że zaczęła się śmiać. Przecież narzeczony jej obiecał, że tego wyjazdu nie zapomni do końca życia. Wszystko od samego początku było uknute, a ona dawała się prowadzić jak po sznurku. To Michał twierdził, że znalazł informację o mało znanej jaskini w internecie, a jej nie chciało się tego sprawdzać. To on nie potrafił odnaleźć właściwej ścieżki, gdy wracali, a potem zaproponował, że sam pójdzie po pomoc. Musiał mieć w tej chwili niezły ubaw, oglądając ją na kamerach, Magda jednak planowała, że jak to wszystko się zakończy, zrobi mu karczemną awanturę. Nie prosiła się o takie rozrywki, nigdy nawet nie rozmawiali o czymś podobnym. Znał ją już na tyle, że powinien wiedzieć, że wcale nie sprawi jej taką niespodzianką przyjemności. Tymczasem jednak nie miała wyboru, postanowiła więc trochę poudawać.

Rozczesała włosy i na koniec popsikała szyję perfumami.

– Hmm – mruknęła – ktoś tu ma dobry gust – rzekła z uznaniem, gdyż zapach idealnie do niej pasował.

– Monika? – usłyszała z kuchni, rzuciła więc jeszcze raz spojrzeniem w lusterko, a gdy uznała, że to, co widzi, ją satysfakcjonuje, z uśmiechem na twarzy opuściła sypialnię. Weszła dumnie do kuchni, czym wywołała niemałe zdziwienie gospodarza. Nagle z rąk wyleciała mu deska do krojenia, którą właśnie wyciągnął z szafki.

– Dobry Boże! Monika, ty jesteś aniołem! – rzekł z pełnym uznaniem.

Magda wczuła się w odgrywaną rolę i uśmiechnęła kokieteryjnie. Wdzięczyła się przez chwilę, po czym dostrzegła, że Jos naprawdę jest nią zafascynowany. Postanowiła trochę przystopować, on jednak nadal pozostawał w stuporze.

– To co, wychodzimy? – zapytała już normalnym głosem.

– Yyy... – Wciąż brakowało mu słów. – Co?

– Pytam, czy idziemy na spacer.

– ...Tak. Napij się herbaty i pójdziemy. – Wyciągnął w jej kierunku kubek.

Odebrała naczynie i przytknęła do ust. Napój był już przestudzony. Pociągnęła nosem i wyczuła jakieś zioła, może kwiaty, z pewnością nie była to typowa czarna herbata, którą najczęściej pijała. Teraz, gdy była już prawie pewna, że nic jej nie grozi ze strony mężczyzny, wypiła duszkiem napar, bo prawdę mówiąc, bardzo jej się chciało pić, a zioła dobrze gasiły pragnienie. Odstawiła kubek i stwierdziła, że jest gotowa do wyjścia. Jos umył ręce pod kranem i wytarł w ścierkę. Magda zauważyła, że na blacie kuchennym leżały kawałki rozmrażającego się mięsa, zapewne przygotowane już na obiad. Wzdrygnęła się, przypomniawszy twardą jak podeszwa pieczeń, którą raczył ją poprzedniego wieczoru, pomyślała więc, że może później sama zaproponuje, że coś upichci. Gospodarz pewnie nie był wybitnym kucharzem.

Gdy opuścili chatę, Jos zamknął drzwi jedynie na klamkę, co nie uszło uwadze Magdy. Ciekawe, że wtedy, gdy byli w środku, akurat były zamknięte na klucz. Skierowali się w przeciwną stronę niż ścieżka, z której nadeszli wieczorem. Kilka metrów dalej ukazał się im całkiem przyjemny trakt wśród drzew oliwnych i fig. Jos ujął Magdę za rękę, a ta, pomimo że w pierwszej chwili chciała się wyrwać, powstrzymała się.

Dobrze – pomyślała – jeśli Michał jakimś cudem nas podgląda, to niech widzi, że się dobrze bawię. Chciał takiej gry, to będzie ją miał.

Uśmiechnęła się do mężczyzny, czym tylko go zachęciła, by delikatnie pogładził wnętrze jej dłoni.

– Ależ tu pięknie – wyznała, rozglądając się na boki.

– Jutro rano znów możemy pójść na spacer, a może nawet weźmiemy ze sobą śniadanie i zrobimy piknik pod gołym niebem? – zaproponował.

Magda zatrzymała się, zdziwiona.

– To ja będę tu jeszcze jutro?

– Kochanie, zawsze będziesz ze mną.

Spojrzała na niego powątpiewająco. Nie miała pojęcia, ile czasu może trwać ta gra, ale do końca pobytu zostały im trzy dni, podczas których chciała jeszcze skorzystać z plaży. Góry może i były piękne, ale przyjechała przede wszystkim nad morze.

– Chciałabym jutro pójść na plażę – rzekła stanowczo.

– To nie będzie możliwe.

– Dlaczego nie? Skoro tak ci na mnie zależy, to czemu nie chcesz zrobić czegoś, co sprawi mi przyjemność? Lubię morze i po to tu przyjechałam. – Wyrwała swą dłoń z jego uścisku.

Jos pokręcił jedynie głową.

Nastrój się zepsuł. Magda nagle poczuła skwar i nawet drzewa figowe nie dawały ożywczego cienia. Poza tym odczuwała już głód, a nawet trochę kręciło jej się od tego w głowie. Mężczyzna, jakby czytając w jej myślach, powiedział:

– Wracajmy, trzeba przygotować posiłek.

Zastanowiła się. Było już mocno po południu i choć nie miała zegarka, przypuszczała, że od sytego śniadania, które wprawdzie było dość późno, minęło już przynajmniej sześć godzin. Pomimo to Hiszpanie nie jadali obiadu o tak wczesnej porze.

– O której jesz obiad? – zapytała.

– Hiszpanie jedzą dopiero po zmroku, ale wiem, że wy, Polacy, jadacie wcześniej niż my i przywykłem do takiego rytmu. Dziwne pytania mi zadajesz, przecież zawsze jadamy o dziewiętnastej.

– Eee... my nie jadamy razem. Wczorajsza kolacja to był wyjątek.

– Oj, Monika, martwię się o ciebie coraz bardziej.

– Słuchaj, Jos. – Magda zebrała się na odwagę, by odsłonić karty. – Miły z ciebie facet, ale mam dość tej farsy. Jestem zmęczona i chcę przerwać tę grę. Nie wiem, dla kogo ona ma być zabawna, ale dla mnie nie jest.

– Kotku, o czym ty mówisz? – Mężczyzna podszedł do niej bliżej i chwycił jej policzki w dłonie. Nie sprawiał jej bólu, ale czuła, że jeśli zacznie się wyrywać, jego uścisk zrobi się mocniejszy. – Dla mnie to nie jest zabawa, kocham cię, wiesz przecież, jak bardzo. Tyle czasu jesteśmy ze sobą, że powinnaś już wiedzieć, ile dla mnie znaczysz.

– Mam tego dość. Nie wiem, kto to wymyślił, ale to był najgłupszy pomysł, na jaki mógł wpaść. Powiedz Michałowi, że jeśli natychmiast tej zabawy nie skończy, to się na niego pogniewam, i to poważnie. Dałam się nabrać, wygraliście. A teraz chcę wrócić do hotelu i leżeć na plaży do końca pobytu. Już mi nawet ten stary Amerykaniec nie przeszkadza, jest zrzędą, ale przynajmniej mnie do niczego nie zmusza.

Choć słowa te kierowała do Josa, miała nadzieję, że przypięli jej gdzieś ukryty mikrofon i dotrą one także do jej partnera.

– Michał, słyszysz, co mówię? – krzyknęła w przestrzeń wokół siebie, tym razem po polsku. – Michał, żądam, żebyś to zakończył.

Jej ton stawał się coraz bardziej piskliwy, zmęczenie i emocje brały górę. Choć starała się robić dobrą minę i przez ostatnią godzinę udawać, że wszystko jest w porządku, znów poczuła przypływ złości. Hiszpan stał blisko, ale poza zasięgiem jej dłoni. Trzymał ręce w kieszeniach, ale jego postawa wcale nie świadczyła o swobodzie. Był spięty i czujny, obserwował ją. Pozwolił jej się wykrzyczeć. Nie reagował, gdy wyrzucała z siebie zdania w ojczystym języku, i choć ich nie rozumiał, czuł jej narastającą złość, widział, jak zaczyna przeradzać się w histerię.

– Monika... – wyszeptał i wyciągnął dłoń w uspakajającym geście, ale nie zareagowała.

– Michał! – krzyczała nadal Magda. – Jeśli natychmiast się nie pojawisz, zrywam zaręczyny. To jest podłe, co mi robisz. Słyszysz? – Po policzkach poleciały jej łzy.

Skuliła się i załkała. Spożytkowała zbyt dużo energii, w głowie wirowało jej coraz bardziej, a do tego zaczynała mieć mroczki przed oczami. Przestraszyła się, że zaraz zemdleje, usiadła więc na ziemi, nie zważając na to, że sukienka się pobrudzi.

Znów poczuła, jak świat wokół wiruje. Sraciła kontakt z ziemią i poczuła bijące od kogoś ciepło. Ktoś trzymał ją w ramionach, niósł gdzieś, szeptał niezrozumiałe słowa. Nie chciała walczyć ze słabością, utrata przytomności przyniosłaby chwilową ulgę i zapomnienie.

ROZDZIAŁ 10

Otworzyła oczy, lecz w pokoju otaczała ją ciemność. Jedynie na toaletce paliła się świeca, dzięki czemu rozpoznała, że znów jest w sypialni Moniki. Wracała świadomość, choć była nieco zmieszana. Myśli zbierały się powoli. Trudno było jej skoncentrować się na jednym. Podniosła prześcieradło i spostrzegła, że znów jest w nocnej koszulce, a więc ktoś musiał ją przebrać. Ostatnie, co pamiętała, to jak krzyczała w górach i odpowiadało jej jedynie echo. Nie miała pojęcia, która może być godzina i jak długo była nieprzytomna, postanowiła jednak wstać i przejść do drugiego pomieszczenia. Zwlokła się z łóżka i poczuła zawrót głowy. Dotarło do niej, że w tym domu dziwnie często czuła się źle. Podejrzewała, że może podawano jej jakieś środki, które ograniczały jej świadomość. Nie powinna nic jeść ani pić, choć i tak do tej pory przyjmowała niewiele pokarmów i płynów, co nieuchronnie wkrótce mogło doprowadzić ją do odwodnienia.

Tym razem nie zaprzątała sobie głowy ubraniem czy nawet owijaniem w prześcieradło. Wyszła z pokoju w samej koszulce, przytrzymując się ściany, gdyż wcale nie czuła się pewnie. Przez chwilę łudziła się, że w kuchni zastanie Michała, widok był jednak ten sam co zawsze.

– Już się obudziłaś? – Głos Josa był łagodny, postanowiła jednak być czujna. – Zjesz coś? Wczoraj źle się poczułaś, więc nie budziłem cię na kolację. Musisz być bardzo głodna.

– Nie, dziękuję.

– Ale kawy się napijesz?

Magda zastanowiła się chwilę. Obiecała sobie, że nic już nie weźmie do ust, bo Jos na pewno dodaje jej do napojów narkotyki, ale zapach, który rozchodził się po kuchni, był kuszący. Skinęła głową, a gospodarz zaczął przygotowywać napój.

– Wyspałaś się, Moniko?

Postanowiła nie odpowiadać, gdy zwracał się do niej tym imieniem. Uważała, że to nie jest do niej. Patrzył na nią wyczekująco, aż poczuła się skrępowana. Miała na sobie cieniutką halkę, a podłoga w kuchni była chłodna. Spojrzała w dół, sutki wyraźnie odbijały się na materiale. Zaplotła ręce na piersi, ale to nic nie zmieniło w spojrzeniu mężczyzny. Odwróciła się na pięcie i pobiegła do sypialni, by coś na siebie narzucić. Ledwo zdjęła koszulkę, usłyszała za sobą, że drzwi do pokoju się otwierają. Zamarła. Mężczyzna podszedł do niej i delikatnie odgarnął jej włosy.

– Jesteś taka piękna – wyszeptał, a ona poczuła jego oddech na plecach. Stał tuż za nią. Zadrżała. W rękach miała jeszcze satynowy materiał, którym ledwie przysłaniała piersi, od tyłu była jednak zupełnie naga. Chciała krzyczeć, ale zdawała sobie sprawę, że i tak nikt jej nie usłyszy, lepiej było nie tracić energii.

Jos przysunął twarz jeszcze bliżej i pocałował ją w odsłoniętą przed chwilą szyję. Połaskotał ją brodą w ramię, co sprawiło, że po jej ciele przeszły ciarki. Przełknęła głośno ślinę. Ręka mężczyzny dotknęła jej łopatki, delikatnie muskał jej plecy, zataczając coraz szersze kręgi. Gdy jego dłoń dotarła do lędźwi, Magda poczuła, jak wstrząsa nią dreszcz. Nie mogła uwierzyć swoim reakcjom. Z jednej strony paraliżował ją lęk, z drugiej dotyk tego człowieka wywoływał w niej coś na kształt podniecenia. Dotykał sfer, które miała bardzo wrażliwe. Nie mogła dopuścić, by trwało to dłużej, zrobiła więc krok przed siebie na tyle, na ile pozwalała jej przestrzeń między łóżkiem a szafą, i się odwróciła. Sięgnęła po pierwsze z brzegu ubranie i zakryła się nim.

– Nie – powiedziała stanowczo.

Jos nie napierał, patrzył jedynie pełnym pożądania wzrokiem.

– Kocham cię – rzekł i uśmiechnął się życzliwie.

– Nigdy więcej tego nie rób. Michał by cię zabił.

– O kim mówisz, kochanie?

– Dobrze wiesz o kim. O moim narzeczonym, który w końcu sprowadzi tu pomoc. Przecież jutro mam wrócić z wycieczki. Jeśli się nie pojawię, biuro podróży zawiadomi policję i będą mnie szukać.

– Monika... – Jos wyciągnął do niej rękę, ale prychnęła, więc ją cofnął. – Boję się o twoje zdrowie. Znów masz jakieś przywidzenia. Jaka wycieczka? Jaki narzeczony?

– Pozwól mi się ubrać, wyjdź stąd. – Magda czuła, że traci siły. Marzyła o kąpieli, dobrym posiłku, wypoczynku na plaży, a jedyne, co miała, to ten ciasny pokój i szafę pełną cudzych ubrań.

Jos pokiwał głową i wycofał się do kuchni, skąd zaczęły dochodzić odgłosy krzątaniny.

Usiadła zrezygnowana na łóżku. Czuła się jak w dniu świstaka, cokolwiek by nie robiła, zaczynała i kończyła poczuciem bezsilności i mętlikiem w głowie.

– Idziesz? – usłyszała wołanie z kuchni.

Musiała wyjść z sypialni, bo tylko dobrze poznając dom i zwyczaje gospodarza, mogła znaleźć rozwiązanie. Nabrała mocno powietrza do płuc i założyła spodnie i T-shirt.

Na stole czekały tosty, dżem i świeże owoce. W filiżance stała kawa. Ten widok w innych okolicznościach pewnie by ją rozczulił, teraz jednak chciało jej się płakać. Obok talerzyka znalazła dwie tabletki. Jos zauważył jej zdziwione spojrzenie.

– Myślę, że powinnaś przyjmować leki. Nie jesteś ostatnio sobą.

– Nie jestem tą osobą, za którą mnie uważasz, nie pozwalasz mi być sobą.

– Monika, proszę cię. – Mężczyzna podszedł i przykucnął przy niej. Chwycił jej dłoń i spojrzał głęboko w oczy. – Boję się o ciebie. Daj sobie pomóc!

– Wypuść mnie stąd. Pozwól odejść.

– Nie mogę, dobrze o tym wiesz. Zacznij brać leki, to wkrótce znów poczujesz się lepiej. Już to przerabialiśmy kilka miesięcy temu.

– O czym ty mówisz? Jesteś pojebany i próbujesz mi wmówić coś, co nie ma miejsca.

– Zjedzmy najpierw, a potem porozmawiamy. Pytaj, o co chcesz, bardzo zależy mi na tym, żebyś znów czuła się ze sobą dobrze.

– To jakieś pieprzone science fiction. – Magda wypowiedziała te słowa bardziej do siebie niż do niego. To już nie była walka z wiatrakami, zaczynała tracić zmysły, albo ona, albo ten facet, którego dopiero poznała, a który wmawiał jej, że są razem od wielu miesięcy.

– Udowodnij mi, że to ty mówisz prawdę – rzekła zaczepnie. – Jeśli jestem Moniką, jak twierdzisz, to pokaż mi coś, co to potwierdzi.

Uśmiechnęła się triumfalnie, widząc jego minę. Zdawał się być strapiony.

– Dobrze, ale najpierw zjedzmy.

Magda przyjrzała się uważnie tostom, a gdy Jos sięgnął po jeden, postanowiła również się poczęstować.

– Masz łyżeczkę, chciałam pomieszać kawę? – zapytała.

Gospodarz wstał, by podać jej pożądany przedmiot. Wykorzystała chwilę nieuwagi i zamieniła kubki. Jeżeli do jej kawy dodał jakieś narkotyki, jego powinna być bezpieczna. Nie zorientował się, a Magda, już spokojniejsza, wzięła łyk napoju. Kawa była pyszna. Poczuła, jak bardzo jej tego brakowało. Od kilku dni nie odżywiała się dobrze, nie piła też wystarczającej ilości płynów, i choć kawa nieszczególnie służyła nawodnieniu, dawała chwilową przyjemność. Ktoś z zewnątrz mógłby pomyśleć, że to zwyczajne śniadanie długoletniej pary. Dziewczyna jednak znów próbowała analizować sytuację, w której się znalazła. Kofeina pomogła jej skoncentrować myśli. Gdy wspomniała zdarzenie z sypialni, ponownie przeszył ją dreszcz. Ten człowiek mógł zrobić jej krzywdę, było naprawdę blisko. Nie chciała nawet sobie wyobrażać, co by było, gdyby się nie zatrzymał. Tymczasem on uszanował to, że nie była zainteresowana zbliżeniem, był delikatny i czuły. I to w tym wszystkim było najgorsze. Być może w innej rzeczywistości, gdyby spotkała go gdzieś w bardziej cywilizowanym miejscu, może w hotelu czy barze, i pod warunkiem że nie byłaby w związku z kimś innym, być może dałaby się uwieść. Ale to, co działo się w tej górskiej chacie, dalekie było od romantyzmu.

– Cieszę się, że coś zjadłaś. Jeszcze lekarstwa i możemy porozmawiać. – Wyciągnął w jej kierunku szklankę z wodą do popicia pigułek.

– Nie zjem ich – odrzekła stanowczo Magda.

– Jak chcesz, ale to pomoże ci w zdrowieniu.

Usiadł na sofie i poklepał miejsce obok, zapraszając Magdę, by je zajęła. Nie zamierzała dawać mu tej przyjemności, przysunęła krzesło i usiadła naprzeciwko.

– Pokaż mi dowody, że mówisz prawdę.

Jos patrzył na nią ze smutkiem w oczach. Sięgnął do kieszeni po portfel i wyciągnął międzynarodową legitymację studencką. Wręczył ją Magdzie i nie musiał czekać długo na reakcję dziewczyny.

– To niemożliwe! – krzyknęła. – To jakiś pieprzony żart.

Patrzyła na kawałek plastiku wydany na imię i nazwisko Monika Rzeszotnicka, na którym było jej zdjęcie. Jak to możliwe? Czy Hiszpan był tak dobrym oszustem, czy ona faktycznie postradała zmysły? A może to jednak była gra, w którą wplątał ją Michał?

– Gdzie jest mój plecak?

– Jaki plecak?

– Nie udawaj. Michał zostawił plecak. Tam leżał. – Wskazała miejsce na podłodze przy drzwiach. – Tam był portfel z naszymi dokumentami. Udowodnię ci, że nazywam się inaczej.

– Posłuchaj... gdy znalazłem cię na zboczu rok temu, miałaś ze sobą plecak i ten dokument w portfelu, ale nie było z tobą żadnego chłopaka.

– A skuter?

– Nie wiem, o czym mówisz. Myślę, że masz urojenia. Mieszkamy tu razem od tamtego czasu. Najpierw miałaś problem z przypomnieniem sobie, kim jesteś, byłaś odwodniona, nie wiadomo, ile godzin byłaś w górach, nim cię znalazłem. Opierałaś się przed pójściem do szpitala, dlatego wezwałem kolegę lekarza. Zbadał cię, przepisał tabletki, mówił, że to udar słoneczny, żeby dawać ci dużo pić i wyzdrowiejesz. Potem mi opowiedziałaś, że uciekłaś z domu, bo cię tam nie rozumieli, podróżowałaś po Europie kilka miesięcy. Miałaś epizod z narkotykami, dlatego nie chciałaś iść do szpitala. Wolałaś się ukryć w mojej chacie. Spodobało ci się u mnie, a potem zakochaliśmy się w sobie. Naprawdę nic nie pamiętasz?

Magda kręciła głową. W tym momencie niczego już nie była pewna. Pamiętała swoje życie w Polsce, Michała, wspólny wyjazd. Jos jednak zaprzeczał, żeby coś z tego było prawdą. Długo rozmawiali, ale ta rozmowa zamiast wyjaśniać, wprowadziła tylko większy zamęt w głowie dziewczyny.

– Idę nakarmić kury, a ty może przygotujesz coś na obiad?

– Pójdę z tobą – zaproponowała, a po chwili przyszło jej coś do głowy, więc dodała: – Dlaczego zamykasz je na kłódkę?

– Boję się włamywaczy. W nocy czasem ktoś się zakrada pod chatę, dlatego lepiej zostać w domu, a drób trzymać pod kluczem.

Zupełnie jak mnie – pomyślała Magda, ale nie wypowiedziała tego na głos.

– To może ja je wypuszczę, a ty zrób obiad.

Jos pokręcił głową.

– Lepiej nie. Już kiedyś miałaś z nimi złe doświadczenia, bardzo cię podziobały. Te kury są specyficzne, lepiej, żebym sam je karmił.

Magda przystanęła i spojrzała uważnie na mężczyznę. Nie mówiła mu o przygodzie z kogutem, ale może to był tylko przypadek. Doszła do wniosku, że kury musiały pogonić Monikę, z którą ciągle ją mylił. Pomyślała o obiedzie. Może faktycznie sama by się nim zajęła. Będzie miała pewność, że nic jej nie dosypie, a poza tym przygotuje wszystko tak, jak lubi. Skinęła głową i ruszyła w kierunku kuchni.

– Z czego mam przygotować posiłek?

– W lodówce jest rozmrożone mięso, przyrządź je tak, jak lubisz, bylebyś zjadła, oprócz tego jest trochę warzyw. Niestety to ostatni kawałek mięsa, jaki mam, od jutra będziemy jeść makarony.

– A zjadasz czasem kury? – zapytała z ciekawości.

– To nie jest gatunek do jedzenia, są drobne i chude. Za to dają jajka. A poza tym lubię je, to moje zwierzęta i nie mógłbym ich jeść.

Magda pokiwała głową ze zrozumieniem. Sama nie była pewna, czy gdyby hodowała jakieś zwierzęta, które mogłyby iść na ubój, miałaby sumienie je jeść. W ogóle ograniczała spożycie mięsa, bo myśl o ich cierpieniu odbierała jej apetyt. Musiała jednak od czasu do czasu wzbogacać mięsem dietę, gdyż jego brak odbijał się szybko na jej zdrowiu. Nie potrafiła skompensować niedoborów innymi produktami.

Podeszła do lodówki i otworzyła ją szeroko. Patrzyła do wnętrza i coś jej nie pasowało. Przez moment się zastanawiała, o co chodzi, gdy nagle odwróciła się gwałtownie do Josa:

– Jest prąd?

– Nie ma.

– To jak to jest możliwe, że lodówka działa? – Chwyciła się pod boki i zacisnęła usta.

Jos wstał z kanapy i podszedł do dziewczyny.

– Monika – wyciągnął dłoń w jej stronę, ale ją odtrąciła. – Mam mały agregat prądotwórczy i jest do niego podłączona lodówka. Nie starcza na zasilenie całego domu, ale jedzenie w tym upale by się szybko zepsuło, dlatego wybrałem chłodzenie.

– Nie wierzę ci. Chcę się przekonać, czy rzeczywiście nie ma prądu w kontakcie.

– Proszę. – Mężczyzna wyciągnął zza kanapy lampkę i włożył wtyczkę do kontaktu. Nie zapaliła się.

– A gdzie masz te... – Magda pokazała palcem, jakby wciskała przycisk. Nie znała hiszpańskiego odpowiednika słowa „korki”.

– Nie wiem, o co ci chodzi. Zabierz się za obiad, a ja idę do kur.

Nie zadowoliła jej ta odpowiedź, ale udała, że się zgadza, i zaczęła wyciągać z lodówki produkty. Gdy Jos zamknął za sobą drzwi na podwórko, przekręcając przy tym zasuwkę od zewnątrz, dziewczyna porzuciła przygotowywanie obiadu i zaczęła rozglądać się po pomieszczeniu. Bezpieczniki zazwyczaj znajdowały się w przedpokoju, tam też skierowała swoje kroki. Było to pomieszczenie pozbawione okna, więc panował w nim półmrok, ale wysoko pod sufitem dostrzegła metalową skrzynkę.

Zaraz się przekonamy, czy mnie oszukujesz – pomyślała i próbowała dosięgnąć pojemnika. Niestety nawet na palcach było to trudne, musiała stanąć na stołku. Wróciła więc do kuchni i zabrała jedno z krzeseł. Była tak zaaferowana odkryciem, że nie zauważyła Josa stojącego po drugiej stronie kuchennego okna i przyglądającego się wnętrzu. Przystawiła mebel blisko ściany i stanęła na nim. W chwili gdy szamotała się z drzwiczkami od skrzynki, poczuła, jak ktoś chwycił ją za nogi.

– O matko! – krzyknęła, a gdy zobaczyła, że to Jos, dodała: – Ale mnie wystraszyłeś! Nie rób tego więcej!

– Co robisz?

– Szukam tego... no tego od prądu.

– Fusibles? Nieważne. Powiedziałem ci, że prądu nie ma. Nie masz powodu, by mi nie wierzyć. Zejdź.

– Chcę się przekonać, czy nie wyłączyłeś korków. – Tym razem użyła słowa, które prawdopodobnie oznaczało bezpieczniki.

– Zejdź natychmiast!

Jos chwycił ją za rękę i pociągnął. Zeskoczyła z krzesła.

– A teraz pójdziesz do swojego pokoju i poczekasz tam, aż zrobię obiad. – Mówił spokojnie, ale w jego oczach zobaczyła coś niepokojącego. – I zjesz lekarstwa.

– Nie chcę. Pozwól mi zrobić ten obiad, będę grzeczna.

– Dobrze, możesz siedzieć ze mną w kuchni, ale leki musisz zjeść.

Podszedł do stołu, na którym od rana leżały tabletki. Wziął je i podał Magdzie wraz z kubkiem wody. Pokręciła głową. Nie zamierzała przyjmować żadnych leków.

– Albo je sama weźmiesz, albo zmuszę cię do połknięcia – warknął nieprzyjemnie mężczyzna.

Nie widząc żadnej reakcji ze strony dziewczyny, podszedł do blatu kuchennego i trzonkiem noża pokruszył pigułki, a następnie wsypał je do kubka z wodą.

– Wypij to!

– Nie! – Głos Magdy wciąż był hardy, co tylko zirytowało Josa.

– Chciałem być miły – powiedział, po czym chwycił dziewczynę za głowę i przystawił jej kubek do ust. – Wypij to, do cholery!

Po policzkach Magdy popłynęły łzy. Wyrywała się, błagała, by ją puścił, jego uścisk był jednak jak imadło. Im bardziej próbowała się uwolnić, tym mocniej ściskał jej szczękę, sprawiając przy tym ból. Woda ściekała jej po brodzie, większość płynu wlewała jednak do ust i mimowolnie go połykała. Gdy cała zawartość kubka została wylana, mężczyzna ją puścił. Odsunęła się od niego, jak najdalej mogła. Skuliła się i osunęła na podłogę. Płakała, ale jej rozpacz nie wywołała żadnej reakcji.

Tymczasem Jos odwinął z folii kawałek mięsa, poklepał je, po czym obsypał różnymi przyprawami. W pomieszczeniu dał się wyczuć silny aromat ziół śródziemnomorskich. Do uszu Magdy dotarło ciche pogwizdywanie, jakby scena sprzed chwili nic mężczyzny nie obeszła.

Patrzyła przez łzy, jak gospodarz krząta się po kuchni, jak gdyby nigdy nic, zupełnie nieczuły na to, co przed chwilą się stało. W pewnym momencie ich spojrzenia się spotkały. W swym wzroku Magda chciała oddać całą nienawiść, jaką czuła do tego człowieka. On natomiast zachowywał się tak, jakby miał do czynienia z niesfornym szczeniakiem, którego trzeba czasem skarcić, ale tak naprawdę bardzo się go kocha.

– Lepiej ci już? – zapytał łagodnie. Magda odwróciła głowę, dając tym samym do zrozumienia, że nie chce z nim rozmawiać.

– Zaraz sobie zjemy pyszny obiad, a ty poczujesz się lepiej.

Wyciągnął z szafki patelnię, postawił na kuchence gazowej i po czym rozgrzał w naczyniu oliwę i umieścił w nim kawał mięsa. Dało się słyszeć skwierczenie.

Magda śledziła każdy jego ruch. Była zła na siebie, że straciła czujność i dała się złapać, a ponadto nie zdążyła zabrać z kuchni jakiegoś noża. To był jedyny raz, kiedy zostawił ją samą, i to w dodatku w miejscu pełnym narzędzi, które mogły służyć samoobronie. Choć myśli jeszcze krążyły wokół nieprzyjemnego zdarzenia, czuła, jak ciało zaczyna się uspokajać. W pewnej chwili nie była już nawet pewna, czy Jos rzeczywiście zastosował wobec niej przemoc, czy też było to urojenie. Słuchała, jak pogwizduje. Od czasu do czasu patrzył na nią i się uśmiechał.

Podszedł do niej i wyciągnął rękę, którą tym razem przyjęła. Pomógł jej wstać i poprowadził na kanapę.

– Usiądź tu, będzie ci wygodniej. – Jego głos brzmiał jakby z oddali.

Magdzie przemknęło przez myśl, że być może to działanie leków tak na nią wpływało, ale czuła się dobrze, wszystkie problemy stały się dalekie. Ten stan zaczynał jej się podobać. Jos pogładził jej włosy, a potem policzek. Uśmiechnął się czule, po czym wrócił do kuchni. Podwinęła nogi i położyła się na boku, cały czas przyglądając się mężczyźnie.

Chwycił do ręki nóż i sprawnie pokroił pomidory, a potem cebulę i paprykę. Mięso nadal skwierczało na patelni, zapach pieczeni roznosił się po pomieszczeniu. Po chwili rozłożył na stole talerze i sztućce, wyciągnął z szafki także butelkę wina i ją odkorkował.

Magda czuła, jak ogarnia ją senność. Przymknęła powieki, ale zaraz usłyszała:

– Nie śpij, kochanie, zaraz siadamy do stołu. – Jos podszedł do niej i ponownie pogładził po głowie. – Wstań, możesz nałożyć na talerze sałatę?

Podniosła się, nie do końca wiedząc, co ma robić. Była mocno rozkojarzona, podeszła jednak do stołu i gdy Jos ją poinstruował, posłusznie wykonała polecenie.

– Monika, widzę, że czujesz się lepiej.

Pokiwała głową, koncentrując całą swoją uwagę na misce z sałatą i szczypcach do nakładania. Po chwili mężczyzna postawił na stole deskę z pieczenią. Magda miała mgliste wrażenie, że taką scenę już widziała, nie mogła sobie jednak przypomnieć kiedy. Patrzyła, jak mężczyzna kroi mięso, a potem nakłada jej na talerz kawałek i zachęca do jedzenia.

Jos coś do niej mówił, nawet rozumiała słowa, ale trudno jej było wyłapać sens. Czuła się jak wtedy, gdy wypiła butelkę wina, tylko nie kręciło jej się tak w głowie. Bardziej skupiała się na tonie głosu, gestach i uśmiechu niż na sensie wypowiadanych zdań. Odwzajemniała uśmiech. Nie do końca wiedziała, gdzie się znajduje i kim jest ten miły człowiek, ale dbał o nią, i to jej się podobało.

– Monika, chcesz jeszcze wina?

Popatrzyła ze zdziwieniem na swój kieliszek, gdzie na dnie znajdowało się trochę czerwonego alkoholu. Piła jednak wino, ale zupełnie tego nie zarejestrowała.

– Ja jestem Monika? – zapytała, a głos, który się z niej wydobył, wydał się obcy.

– Oczywiście. Masz trochę problemy z pamięcią, ale jeśli będziesz brała leki, wszystko wróci do normy.

– To dobrze.

– Skończyłaś już? Może chcesz dokładkę?

Pokręciła głową. Mięso było twarde, łykowate, zdecydowanie bardziej wolała warzywa, ale widziała, że Josowi smakuje. Sięgnął po drugą porcję. Pewnie często żywił się w ten sposób.

– Idź pod prysznic, a ja przygotuję ci świeżą piżamę.

Magda się zamyśliła. Kąpiel faktycznie dobrze by jej zrobiła. Wstała od stołu i ruszyła prosto do łazienki. Znała drogę. Na wiklinowym koszu leżał złożony w kostkę ręcznik. Przyłożyła go do twarzy i poczuła zapach proszku do prania. Zsunęła z siebie ubranie i weszła do kabiny prysznicowej. Chwilę trwało, nim ustawiła temperaturę na odpowiednią, a potem pozwoliła, by woda oblewała całe jej ciało. Nie mogła sobie przypomnieć, kiedy kąpała się ostatnim razem. Posiłek, ciepła woda i zmęczenie sprawiły, że znów poczuła senność. Nogi uginały się pod nią, aż usiadła w brodziku pod strumieniem wody. Zamknęła oczy.

Nagle się zorientowała, że jej ciało frunie, ale była zbyt śpiąca, by zareagować. To Jos wyciągnął ją spod prysznica i zaniósł do sypialni. Ułożył nagą na pościeli i przykrył ręcznikiem. Kawałek po kawałku wycierał jej ciało, a gdy było już suche, gładził je delikatnie dłonią.

– Jesteś taka piękna – szeptał.

Obrócił ją na wznak, lekko rozłożył nogi i podziwiał piękno kobiecego ciała. Miała niewielkie krągłe piersi, których sutki sterczały, skurczone chłodem i pieszczotą. Brzuch miała płaski, trochę opalony, gdyż od łona oddzielała go kreska stanowiąca linię bikini. Przyglądał się wzgórkowi łonowemu, porośniętemu niezbyt długimi włoskami i zapragnął jej tam dotknąć, powąchać, sprawdzić, czy smakuje równie wybornie jak wygląda. Dotknął jej palcami, jedną ręką delikatnie szukał dostępu, a drugą gładził udo dziewczyny. W pewnym momencie wsunął w nią palec, a potem dwa. Jęknęła, ale się nie obudziła. Poczuł się ośmielony i delikatnie ugiął nogi Magdy, a potem wsunął głowę między jej uda i ją pocałował. Nie mógł opanować podniecenia, smakował dziewczynę jak najpyszniejszy deser. Był przekonany, że i ona odczuwa rozkosz, wydawała ciche jęki i wiła się jak w ekstazie. Choć pragnął w nią wejść, emocje związane ze zbliżeniem były tak wielkie, że nie zdążył nad sobą zapanować i po chwili poczuł, że zmoczył sobie bieliznę. Cudowna podróż dopiero się zaczynała, miał przed sobą wspaniałą istotę. Miał ją tylko dla siebie i był pewien, że to tylko kwestia czasu, gdy i ona będzie równie mocno pragnąć jego co on jej.

Gdy uspokoił emocje, położył dziewczynę na boku, sam zsunął z siebie ubranie i również wszedł do łóżka. Naciągnął na oboje prześcieradło, przytulił się i po chwili zasnął.

Magda poczuła, że jest jej gorąco. W pokoju było duszno, a Michał tak do niej przywarł, że prawie nie mogła się ruszyć. Zdziwiła się trochę, że napiera na nią z taką siłą, jakby przybyło mu trochę masy. Nie chciała go budzić, ale miała zamiar otworzyć okno, pogładziła go więc po dłoni, którą trzymał na jej piersi i delikatnie poruszała jego palcami, by zwolnił uścisk. Rzeczywiście ręka szybko zmieniła pozycję, ale teraz sunęła wzdłuż jej talii, w kierunku łona.

– Daj spokój, poczekaj chwilę, uchylę tylko okno – szepnęła i chwyciła go za rękę.

Nagle przeszył ją dreszcz. Przedramię nie należało do Michała. Pomimo półmroku spowodowanego zaciągniętymi roletami mogła rozróżniać kształty. Z przerażeniem się odwracała, modląc jednocześnie w duchu, by to, co przyszło jej do głowy, nie było prawdą.

– Nie! – jęknęła. A jednak wciąż tkwiła w najgorszym koszmarze, jaki mogła sobie wyobrazić. Choć czuła się wyspana, nie mogła sobie przypomnieć, jak to się stało, że trafiła do łóżka, i to w dodatku z typem, który ją uwięził. Była naga, a on bezkarnie ją obmacywał.

Ruchy dziewczyny przebudziły Josa. Otworzył oczy, po czym się uśmiechnął i radośnie powiedział:

– Dzień dobry! Jak ci się spało? – A gdy nie doczekał się odpowiedzi, dodał: – To była cudowna noc. Jesteś wspaniała. Do teraz mam smak ciebie na ustach.

Magda zadrżała. Ściągnęła z niego prześcieradło i owinęła się nim szczelnie.

– Wynoś się stąd! – wrzasnęła.

Mężczyzna się nie ruszył. Leżał całkiem nagi, zupełnie się tym nie przejmując.

– Monika, wczoraj było ci dobrze, jak zawsze zresztą. O co ci chodzi?

Normalnie dzień świstaka – pomyślała Magda i poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. Coraz bardziej wątpiła, że ktoś przyjdzie jej na ratunek, że kiedykolwiek wróci do dawnego życia.

– Wyjdź... proszę – dodała już łagodniej, co odniosło skutek, bo Jos przeciągnął się i wstał z łóżka.

Podszedł do okna i rozsunął rolety, wpuszczając do sypialni ostre światło. Uchylił też okno, co niewiele zmieniło, na zewnątrz bowiem było już bardzo gorąco i niemal bezwietrznie.

Nie odrywała od niego wzroku. Mimowolnie analizowała jego ciało. Miał umięśnioną i opaloną pupę, której mógłby mu pozazdrościć niejeden facet. Takie tyłki widywała tylko na kalendarzach z męskimi aktami. Gdy się odwrócił, zassała głośno powietrze, mając nadzieję, że tego nie usłyszał. Jak mogła patrzeć na niego w ten sposób, gdy on ją więził? Pokręciła głową, jakby chciała strzepnąć niepotrzebne myśli.

– Idę do kur – przerwał milczenie, lecz nie doczekał się reakcji.

Gdy opuścił pokój, Magda znów opadła na łóżko, podkuliła nogi i objęła je rękami. Cicho płakała.

– Nie zniosę tego, nie wytrzymam, jeśli on się do mnie zbliży – szeptała do poduszki. – Niech mi ktoś pomoże!

Rozszlochała się na dobre. Odgłosy z sypialni przywołały mężczyznę.

– Monika, nie płacz, proszę!

Podszedł do niej i chciał ją przytulić, ale podniosła rękę na znak, żeby nawet nie próbował. On jednak nie zważał na to, tylko przysiadł na łóżku i pochylił nad nią głowę.

– Kocham cię, nigdy o tym nie zapominaj.

Dłonią dotknął jej ramienia. Chwilę trwał bez ruchu, po czym zaczął schodzić niżej po plecach.

– Zostaw mnie – błagała. – Proszę, nie rób mi krzywdy.

– Nigdy bym cię nie skrzywdził. Jesteś moim skarbem, diamentem, który muszę chronić.

– Jeśli mnie kochasz, to pozwól mi odejść.

– Wiesz, że nie mogę. Mówiłaś, że też mnie kochasz, dlaczego teraz chcesz odejść? – Nadal gładził ciało dziewczyny.

Magda zagryzała wargę, z jednej strony tak bardzo chciała się uwolnić, z drugiej czuła coś, czego nie chciała czuć. Delikatne pieszczoty bardzo pobudzały jej ciało. Ten człowiek na swój obłąkany sposób wyglądał na naprawdę zakochanego. Nie była pewna, czy w niej, czy w kimś innym, ale biło od niego nie tylko pożądanie, lecz także troska. Wiedziała, że musi wzbudzić w sobie złość, by stłumić reakcje swego ciała. Nie mogła przecież tak po prostu oddać się obcemu, nawet jeśli trochę ją pociągał. Miała narzeczonego, własny świat, a to, w czym żyła od kilku dni, było jakąś senną marą, z której ciągle miała nadzieję się obudzić.

Przestała już wierzyć w to, że uwięzienie w górskiej chacie jest częścią scenariusza, gry, w którą wciągnął ją Michał. Różne pomysły mogły przyjść mu do głowy, ale to, by inny mężczyzna jej dotykał, spał z nią całkiem nagą, przekraczało już granice tolerancji.

Leżała bez ruchu, zamknęła oczy. Chciała, by przestał ją dotykać, a jednocześnie impulsy, które płynęły po jej ciele, były tak silne, że z trudem się opanowywała, by nie położyć się na wznak i pozwolić pieścić nawet w najbardziej intymnych miejscach. Nagle podświadomość podsunęła jej niedawne doznania. Czy to możliwe, żeby uprawiała już z nim seks? Nie pamiętała takiej chwili, ale ciało zdawało się mówić co innego. Jej oddech przyspieszył. Dłoń Josa gładziła właśnie jej lędźwie, dołeczki znajdujące się tuż nad pośladkami. On również zdawał się bardzo podniecony. Drugą ręką odsunął prześcieradło i nie napotkał sprzeciwu. Dotknął piersi dziewczyny, a potem zbliżył do nich usta i z czułością ssał sutki.

– Ożeż! – powiedziała po polsku.

Rozsądek i lęk zdominowało pożądanie. Jej ręce sięgnęły w kierunku koszulki i pomogła Josowi ją zdjąć. W tej chwili nie myślała już o konsekwencjach swoich decyzji. Od dawna była bezwolna, nie mogła stanowić o sobie, więc i tym razem Hiszpan przejął nad nią kontrolę. Chwilowo nie miała nic przeciwko temu.

ROZDZIAŁ 11

Stanisław zamknął drugą walizkę i usiadł obok niej na łóżku. Poprzedniego dnia przesadził trochę z winem, czuł więc większe niż zwykle zmęczenie i niewielki ucisk w okolicy skroni. Dobiegała godzina wymeldowania z pokoju i choć do wylotu miał jeszcze pięć godzin, nie zamierzał zostawać dłużej w Gandii. Przed udaniem się na lotnisko w Alicante, musi zwrócić samochód. Z doświadczenia wiedział, że w przylotniskowych wypożyczalniach bywają kolejki. Lubił zresztą być z zapasem czasu na lotnisku na wypadek nieprzewidzianych okoliczności, kolejki do odprawy czy potrzeby skorzystania z toalety. Chciał jeszcze wypić hiszpańską kawę.

Wziął obie torby w ręce i ruszył w kierunku wyjścia. Rozejrzał się jeszcze po salonie, czy nie pozostawił czegoś, ale jedyne rzeczy, które znajdowały się w tym pomieszczeniu, należały do Magdy i Michała. Ich autokar już odjechał. Skoro nie wrócili, to faktycznie coś musiało się stać. Był zmartwiony tym faktem, ale zrobił, co w jego mocy, by ich odnaleźć, na więcej nie miał wpływu. Poza tym miał lot i wracał do swojego życia. Sprawa poszukiwań była w rękach policji. Poprzedniego wieczoru upił się winem, ale z samego rana, nie bacząc na kaca i być może jeszcze resztki alkoholu we krwi, pojechał do Benidormu, do wypożyczalni, by spytać, czy młodzi Polacy zwrócili skuter. Zapewne policja też to sprawdzała, ale chciał mieć jakieś informacje, które mogłyby rzucić światło na sprawę. Gdy się okazało, że nie zwrócili, a do tego właściciel się wścieka, bo podany przez nich numer telefonu jest nieaktywny, zaoferował mu sto euro jako honorarium za kolejne dni wypożyczenia. W drodze powrotnej do Gandii zatrzymał się w kilku turystycznych miejscach i pytał w okolicznych turist info, kawiarniach czy innych stałych punktach, czy nie widziano dwojga młodych ludzi mówiących po polsku. Na niewiele się to zdało, bo opis, który przedstawiał, pasował do wielu turystów, a zdjęć Magdy i Michała nie posiadał. Zadzwonił także do okolicznych szpitali z pytaniem, czy nie przywieziono do nich takich osób, podając tym razem nie tylko rysopis, lecz także nazwiska i imiona. Guardia Civil zapewne zbadała i ten trop, ale nikt go nie informował. Chciał wiedzieć.

Jeżeli poszli pływać i się utopili, morze mogłoby wyrzucić ciała nawet kilometry stąd – pomyślał, ale to nie tłumaczyło zniknięcia skutera. Odrzucił więc tę myśl. W końcu uznał, że nic więcej nie poradzi i zabrał się za przygotowanie walizek.

Zszedł do recepcji i zwrócił klucz do apartamentu tysiąc dziewięćdziesiąt osiem. Już miał ruszyć w kierunku parkingu, gdy podeszła do niego pracownica hotelu.

– Carmen Endiga Barrendez, pamięta mnie pan?

– Tak, oczywiście. Śpieszę się na lotnisko.

– O ile wiem, lot ma pan za kilka godzin, proszę chwilę poczekać. Śledczy Mendoza chciałby zadać panu kilka pytań. Proszę za mną.

Stanisław westchnął ciężko. Spojrzał na zegarek i stwierdził, że może poświęcić jeszcze kilka minut na rozmowę. Podniósł walizki, lecz w tym samym czasie usłyszał:

– Proszę zostawić bagaż przy recepcji. Koledzy go przypilnują. – Kierowniczka zmiany kiwnęła głową na młodego chłopaka, który stał za kontuarem. Ten natychmiast wybiegł zza niego i zabrał torby ze środka holu.

Amerykanin podążył za kobietą do niewielkiego pomieszczenia dla personelu, gdzie przy stoliku siedział znany mu już funkcjonariusz Guardia Civil.

– Nie mam nic więcej do powiedzenia i trochę się spieszę – powiedział bez przywitania Stan.

– Proszę usiąść. Mamy nowe informacje – odparł spokojnie Hiszpan.

– Znaleźliście ich? – Stan przycupnął na skraju krzesła i pochylił się w kierunku policjanta. W jego głosie słychać było podekscytowanie.

– Pani Kotańska i pan Woźniak nadal są poszukiwani. Przejrzeliśmy jednak monitoring z hotelu i okolicy i chcemy zadać panu jeszcze kilka pytań.

– No dobrze – westchną Stan. – Byle szybko.

– Jak układały się pana relacje ze współlokatorami?

– Normalnie. Czasem zjedliśmy razem posiłek, zabrałem ich na wycieczkę, ale generalnie to mało się znaliśmy.

– Czy były między wami jakieś nieporozumienia?

– Nie... no jak to we wspólnym apartamencie, nie zawsze chcieliśmy tego samego, ale myślę, że się polubiliśmy.

– Wydaje się nam, że nie do końca było tak, jak pan mówi. Widzieliśmy nagranie, na którym pani Magdalena jest bardzo wzburzona, jakby doszło do kłótni między wami. Przestudiowaliśmy wszystkie nagrania. Widać, że nie bardzo się dogadywaliście, nawet podczas wspólnego posiłku.

– Ona rzeczywiście była nerwowa, Michał był sympatyczniejszy.

– Dlaczego używa pan czasu przeszłego?

– Oj, tak mi się powiedziało. – Stan podniósł nieznacznie głos, co nie uszło uwadze przedstawiciela władzy. – Powiedziała mi kiedyś, że przyjechali, by spędzić razem urlop, i nie chce go spędzać w moim towarzystwie.

– A jednak spędzali?

– Czasem... proponowałem im więcej wspólnych wycieczek, bo oni byli... są – poprawił się – no... niezamożni. A ja mam pieniądze i dla mnie to nie stanowi problemu za nich zapłacić. A samemu zwiedzać jest smutno. No ale zazwyczaj odmawiali.

– Czy pani Magda podobała się panu?

Stanisław otworzył szeroko oczy i spojrzał gniewnie na funkcjonariusza.

– Co mi pan insynuuje! – Nie krył zirytowania. – Ja jestem od niej niemal trzykrotnie starszy!

– To było proste pytanie. Podobała się panu?

– Obiektywnie to młoda atrakcyjna dama.

– Pokazano nam nagranie z dyskoteki, na którym widać, że pan z nią tańczył. Wyglądało, jakbyście byli w dużej zażyłości. Z jednej strony pani Magda robiła panu wyrzuty, a z drugiej dobrze się bawiła w pana towarzystwie, czy tak?

– Mniej więcej tak. – Stanisław miał już dość tego przesłuchania. Co chwilę zerkał na zegarek i się denerwował, widząc uciekające minuty.

– Mam jeszcze jedno pytanie. Dlaczego powiedział nam pan, że ósmego października cały czas przebywał pan w pokoju? Widzieliśmy nagranie, jak krótko po wyjściu z pokoju pani Magdaleny i pana Michała pan również wyszedł i udał się ich śladem na parking hotelowy, po czym wsiadł do auta i ruszył w tym samym kierunku co oni.

– Co?

Amerykanin poczuł, jak ucisk w skroniach się nasila. Objął głowę obiema rękami. Śledczy patrzył na niego wyczekująco.

– Jak mówiłem, bardzo bolała mnie głowa. Gdy wyszli z pokoju, sprawdziłem, czy mam tabletki, i się okazało, że się skończyły. Pojechałem do apteki, ale nie mieli tabletek, które na mnie działają, więc ruszyłem do centrum Gandii. Tam wypiłem jeszcze kawę i wróciłem do hotelu. Potem już nie ruszałem się z pokoju, tylko na obiadokolację. A, i nie miałem pojęcia, w którym kierunku oni pojechali, bo ich wcale nie widziałem.

– Przejrzymy jeszcze monitoringi z miasta. Proszę zostawić mi adresy miejsc, które pan wówczas odwiedził.

– Nie znam adresów, ale mogę pokazać na mapie. – Stan był gotów przekazać wszystkie informacje, byle pozwolili mu już jechać.

Carmen przyniosła mapę turystyczną okolicy, a Amerykanin wskazał na niej punkty, do których pojechał.

– Czy mogę już iść?

– Prawie. Dlaczego pojechał pan dziś rano do scooters rent w Benidormie?

– Miało nie być więcej pytań! – Stanisław wstał od stołu i rozprostował marynarkę. – Muszę już udać się na lotnisko.

– Proszę odpowiedzieć na pytanie.

– A jak odpowiem, to będę mógł już iść?

Funkcjonariusz pokiwał głową.

– Tak. Kiedy wraca pan do Ameryki?

– Mam tego dość! Czy ja jestem o coś podejrzany? Te pytania się mnożą. Nie mam nic wspólnego z tymi młodymi ludźmi. Mam szczerą nadzieję, że nic im się nie stało, ale nie czuję się za nich odpowiedzialny. Nic nie wiem na ich temat, mam natomiast swoje życie i swoje obowiązki, więc proszę mnie już zwolnić. Jeśli jestem o coś podejrzany, to proszę przedstawić mi zarzuty, jeśli nie, to chciałbym już iść.

Twarz Stanisława poczerwieniała, ręce zaciskał w pięści i choć starał się mówić opanowanym głosem, nie udało mu się ukryć zdenerwowania.

Westchnął głęboko i dodał jeszcze:

– Pojechałem tam, bo się o nich martwię. Chciałem wiedzieć, czy oddali skuter. Zapłaciłem nawet za przedłużenie wynajmu, bo właściciel wypożyczalni bardzo się pieklił. – Słysząc to, funkcjonariusz podniósł jedną brew. – Nie wiem, czemu to zrobiłem, po prostu chciałem im pomóc, żeby nie mieli kłopotów, jak już wrócą spóźnieni. I odpowiadając na ostatnie, ale to ostatnie pytanie. Będę w Polsce jeszcze miesiąc, a potem wracam do Chicago.

– Proszę pozostawić adres, pod którym będzie pan przebywał. Być może skontaktuje się z panem policja w Polsce, która prowadzi poszukiwania na własną rękę. Nie jest pan o nic podejrzany, ale naszym zadaniem jest zbadać wszystkie okoliczności związane z zaginięciem. Był pan ostatnią osobą, która ich widziała, dlatego pana zeznania są tak ważne.

Śledczy również wstał i podał Stanowi rękę na pożegnanie.

– Dziękuję, że zechciał pan z nami porozmawiać. Życzę spokojnego lotu.

Stanisław skinął głową, rzekł słowa pożegnania i szybko wrócił do recepcji po bagaże. Młody recepcjonista zaoferował, że zaniesie je prosto na parking.

Po chwili Amerykanin włączał się już na drogę szybkiego ruchu w kierunku Alicante, analizując w głowie przebieg niedawno odbytej rozmowy.

ROZDZIAŁ 12

Zoja kręciła się tam i z powrotem przed Komendą Policji przy ulicy Lubicz w Krakowie. Paliła jednego papierosa za drugim, zupełnie nie myśląc o tym, że może zapłacić za to mandat. Od kilkunastu lat obowiązywał zakaz palenia w miejscach publicznych, ale dziewczyna była tak zdenerwowana, że nie zważała na niego. Co pewien czas do komendy wchodził jakiś policjant i nikt nie zwrócił jej uwagi, więc wcale się tym nie przejmowała. Przyszła za wcześnie i choć chciała już wejść i porozmawiać z policją, obiecała Marii, że na nią poczeka.

Gdy podjechał tramwaj, opuściła go fala ludzi. Po chwili Zoja dostrzegła matkę swojej przyjaciółki zmierzającą w jej stronę.

– Dobrze, że pani już jest, bo chyba zniosłabym tu jajo.

– Jak na złość tramwaj nie przyjeżdżał, a potem było tak ciasno, że ledwo weszłam do środka. Ale chyba się nie spóźniłam? – zapytała Kotańska z przestrachem. Miała stawić się na złożenie zeznań o godzinie czternastej.

Weszły do gmachu komendy i nerwowo się rozglądały.

– Panie w jakiej sprawie? – zapytał mężczyzna w mundurze.

Powiedziały, w jakim celu się stawiły, a dyżurny wskazał pokój, do którego powinny się udać. Obie były po raz pierwszy na policji i gdyby nie potrzeba, z pewnością dobrowolnie by się tam nie pojawiły.

– Komisarz Witold Kapecki, dzień dobry. Proszę usiąść – przywitał ich funkcjonariusz, gdy tylko przekroczyły próg pomieszczenia.

– Wezwałem panie, bo pojawiły się nowe informacje w sprawie, w związku z tym chciałbym zadać jeszcze kilka pytań.

Pierwsze zeznania odebrano już przy zgłoszeniu zaginięcia Magdy i Michała, wówczas jednak, jak wywnioskowała Maria, traktowano sprawę jako wybryk młodych, którzy postanowili zaszaleć na południu Hiszpanii. Początkowo wręcz próbowano zniechęcić zgłaszającą, twierdząc, że za wcześnie na panikowanie. To, że dorosła córka nie odzywała się od kilku dni, nie mogło jeszcze świadczyć, że stało się coś złego. Kotańska jednak, a potem także rodzice Michała i przyjaciółka, tyle razy przekonywali policjantów, żeby wszczęli sprawę, aż oficjalnie nadano jej bieg.

– Pani córka i jej kolega są dorośli. Dopóki trwał ich pobyt w Gandii, nie było podstaw twierdzić, że zaginęli, ale ponieważ nie stawili się na autobus powrotny i nie pojawili do tej pory po swoje rzeczy w hotelu, policja w Hiszpanii, którą zawiadomiliśmy o państwa zgłoszeniu, rozpoczęła dochodzenie.

Maria pokręciła się nerwowo na krześle, co nie uszło uwadze Zojki, która położyła jej rękę na dłoni i lekko uścisnęła.

– Otrzymaliśmy raport z tych działań i...

– Znaleźli ich? – nie wytrzymała Kotańska.

Policjant zgromił ją wzrokiem.

– Cierpliwości. Nie wiadomo, gdzie przebywają poszukiwani, nie ma jednak żadnych poszlak, że stało się coś złego.

– A ten Amerykanin? Czy on nic nie wie? – Tym razem postanowiła zapytać Zoja.

– Pan Manicki jest już w kraju. Przebywa w Warszawie i również zgłosiliśmy komendzie rejonowej dla jego miejsca zamieszkania tę sprawę. Pan Manicki wie, że może zostać wezwany na przesłuchanie w każdej chwili.

– Czy on ma coś wspólnego z ich zniknięciem? – odezwała się Maria ledwo słyszalnym głosem.

– Wyjaśniamy różne wątki. Proszę jeszcze raz powiedzieć wszystko, co córka mówiła lub pisała o tym człowieku, i w jakim była nastroju.

Kotańska zastanawiała się przez chwilę, a potem wyciągnęła telefon i zaczęła wyszukiwać wiadomości na komunikatorze.

– Najpierw była bardzo szczęśliwa, że wybrali się na objazdówkę. Dostałam wiadomość z jakiejś francuskiej miejscowości, że jest pięknie i nie mogą się doczekać, aż pójdą na plażę. Poprosiłam, żeby dali znać, gdy dotrą na miejsce do hotelu. Gdy już tam byli, to się nie odzywali, i wtedy zadzwoniłam. Magda była bardzo zła, powiedziała, że nie miała głowy do pisania, bo przydzielili im do pokoju jakiegoś starucha z Ameryki, i ona nie wyobraża sobie z nim mieszkać. Poradziłam jej, żeby poszła na recepcję i wyjaśniła sprawę, ale mówiła, że już byli i to nic nie dało.

– A czemu tak jej to przeszkadzało? Podobno kupili wycieczkę w łączonym apartamencie.

– Chyba nie zdawała sobie wtedy z tego sprawy. Potem Michał jej to wyjaśnił i się uspokoiła. Nie chciałam długo rozmawiać, żeby nie naciągać ich na jakieś koszty. Prosiłam, żeby codziennie wysyłali wiadomości przez komunikator, kiedy już poznają hasło do wi-fi. – Maria zrobiła przerwę na odchrząknięcie, po czym kontynuowała: – Przez trzy dni miałam wiadomości, a potem się urwały.

– I co wtedy pisała?

– Że jest cudownie, ciepło, że zwiedzają, kąpią się w morzu i mogłaby tam zostać na zawsze.

Słysząc te słowa, policjant podniósł brwi.

– Wie pan, tak się mówi, jak człowiekowi dobrze, ale na pewno nie miała tego na myśli dosłownie.

– Pytała pani, jak sytuacja w pokoju? Czy udało się rozwiązać problem?

– Oczywiście. Magda napisała, że jakoś dają radę. Nic więcej...

– Do mnie pisała więcej – weszła jej w słowo Zoja. – To znaczy głównie wysyłała mi zdjęcia, ale raz do niej zadzwoniłam przez komunikator. Była wtedy w łazience. Powiedziała, że wrócili z dyskoteki i trochę jest podchmielona. Było w sumie fajnie, ale trochę ją niepokoi ten Amerykanin, bo koniecznie chciał z nią tańczyć, więc ona ma wrażenie, że ją podrywa. Powiedziała, że zamykają się z chłopakiem w pokoju na klucz na wszelki wypadek i że sama nie zostałaby w apartamencie, gdyby był stary, a Michał gdzieś wyszedł. On to, zdaje się, taki podstarzały lowelas, co to mu się wydaje, że jest bardzo interesujący, a tak naprawdę wywołuje zażenowanie.

– To ciekawe, co pani mówi – zauważył Kapecki.

– Michałowi on chyba nie przeszkadzał, ale nie widział tego wszystkiego co Magda. Kobiety są bardziej spostrzegawcze. Na moje oko ten gościu może coś wiedzieć o ich zniknięciu. Gdybym wiedziała, gdzie jest, tobym sobie z nim porozmawiała...

Zoja przybrała hardy wyraz twarzy.

– Proszę zostawić dochodzenie właściwym służbom. Czy znają panie jakieś powody, dla których poszukiwani woleliby zniknąć? Może jakieś długi, konflikt, nie wiem, sprawy, do których woleliby nie wracać?

– Co pan! Moja córka nigdy nie zniknęłaby bez słowa. Coś musiało się stać! Nic nie robicie, gadacie tylko, a ona być może gdzieś tam cierpi! – Maria nie wytrzymała i wybuchła płaczem.

Zoja ją objęła i znad ramienia Kotańskiej zgromiła wzrokiem policjanta.

– Proszę się uspokoić. Działamy, ale tu, w Polsce, nie mamy zbyt dużych możliwości. Jesteśmy uzależnieni od służb hiszpańskich. Mamy procedury. – Komisarz próbował uspokoić kobiety, odniósł jednak odwrotny skutek. Maria odsunęła przyjaciółkę córki.

– No właśnie, wy macie procedury, a Magdy i Michała jak nie było, tak nie ma. Skąd wziąć gwarancje, że ktoś ich tam szuka?

– Zapewniam... – Mężczyzna chciał coś powiedzieć, ale Zoja weszła mu w słowo.

– Trzeba jak najszybciej dać ogłoszenie w mediach! Ja zajmę się Facebookiem, a pani zadzwoni do telewizji. Zgłosimy zaginięcie do fundacji zajmujących się poszukiwaniami. Musimy działać, a wy miejcie na oku tego Amerykańca, żeby się nie okazało, że gość się zawinie i poleci za ocean, wtedy to już nic nie ustalicie.

Funkcjonariusz się skrzywił, ale nie wdał w dyskusję z dziewczyną, która niesłusznie myślała, że zna się na policyjnej robocie.

– I żeby była jasność. Magda i Michał mają tu prace, rodziny, przyjaciół. Nigdy nikomu nie wchodzili w drogę, nie ma takiej możliwości, żeby chcieli uciec. Za kilka miesięcy biorą ślub, zaliczka na lokal zapłacona. Szukajcie ich bardziej skutecznie!

– Nie mam więcej pytań – wycedził przez zęby policjant. Rozumiał emocje bliskich osób, które zaginęły, ale ta młoda kobieta była bezczelna. – Mogą panie opuścić komisariat.

Kobiety się pożegnały, a Kapecki wypuścił głośno powietrze i wyciągnął się na fotelu. Zasłużył na drugą kawę.

Jeszcze tego dnia w mediach społecznościowych ukazały się zdjęcia poszukiwanych wraz z krótkim opisem okoliczności zaginięcia i rysopisem. Posty natychmiast powielane były przez znajomych obojga młodych, a także przez obce osoby. Wiadomość o poszukiwaniach trafiała do kolejnych miast, a także za granicę. Kilka fundacji również udostępniło informacje na swoich portalach. Zoja wierzyła w moc mediów, wiele razy widziała podobne akcje, które czasem kończyły się szczęśliwie, nieraz jednak miały zły finał. Choć modliła się gorąco, by jej przyjaciele odnaleźli się cali i zdrowi, to oczekiwała na każdą informację dotyczącą miejsca ich przebywania. Najgorsza była niewiedza.

Następnego dnia spotkała się z rodzicami Michała i streściła im rozmowę na komisariacie.

– Może powinniśmy wynająć detektywa? – zaproponował bez przekonania ojciec chłopaka.

– Też o tym myślałam, ale to ogromne koszty. Może gdybyśmy się zrzucili, toby dało radę. Albo zorganizowalibyśmy jakąś zbiórkę publiczną? Sama już nie wiem. Taki detektyw będzie musiał pojechać do Hiszpanii.

– A gdzie takiego znaleźć? – zapytała matka, która dotąd siedziała w milczeniu.

– Dowiem się, proszę się nie martwić.

Zoja miała wrażenie, że rodzice Michała są bardzo przygaszeni. Podobnie jak Maria przeżywali zaginięcie ich dziecka, ale w przeciwieństwie do Kotańskiej zastygli w oczekiwaniu na informacje, bezradni. Nie znała ich dobrze, właściwie zetknęła się z Woźniakami dopiero kilka dni wcześniej, gdy próbowała ustalić, czy Michał wrócił do domu. Syn nie kontaktował się z nimi tak często jak Magda ze swoją matką, dał jedynie znać, że są na miejscu. Czekali więc spokojnie na jego powrót. Gdy ten nie nastąpił, pomyśleli, że widocznie pojechał prosto do narzeczonej. Dopiero telefon Zoi zburzył ich spokój. Ciągle jednak trwali w przekonaniu, że za chwilę Michał stanie w drzwiach, a cała akcja poszukiwawcza okaże się nieporozumieniem.

– Czy zgadzają się państwo na poszukiwania? O środki proszę się nie martwić, jakoś je załatwię, ale pewnie formalnie to wy będziecie musieli podpisać jakąś umowę z detektywem.

– Oczywiście, rób, co uważasz. Michaś na pewno się odnajdzie.

– Też mam taką nadzieję – rzekła Zoja, ale ton jej głosu świadczył o dużych wątpliwościach.

Znalezienie odpowiedniej osoby nie było łatwe, bo choć już na samo ogłoszenie o zaginięciu zgłosiło się kilka firm zajmujących się prywatnymi poszukiwaniami, Zoja wolała skorzystać z biur detektywistycznych o ugruntowanej pozycji na rynku. Gdy przeglądała strony internetowe i czytała opinie zadowolonych lub wręcz przeciwnie klientów takich biur, miała mętlik w głowie. Nie wiedziała, co robić. Nie dość, że wybór odpowiedniej osoby był bardzo ważny dla skuteczności działań, to jeszcze nie dysponowała odpowiednimi środkami na wynagrodzenie, a czas naglił.

Myślała ponownie o rozmowie z Kapeckim i jego zapewnieniach, że są w kontakcie z hiszpańskimi władzami. Rozważała, czy sama nie powinna pojechać do Gandii i rozpocząć własne śledztwo. Po chwili jednak odrzuciła tę myśl. Nie wiedziałaby, co robić, byłby to zmarnowany potencjał i środki. Lepiej było powierzyć sprawę specjalistom. Chwilę się wahała, po czym sięgnęła po telefon i wybrała numer, który pozostawił jej policjant prowadzący sprawę.

– Halo, dzień dobry. Zoja Mak – przedstawiła się, gdy usłyszała głos w słuchawce. – Kilka dni temu rozmawialiśmy w sprawie zaginięcia Magdaleny Kotańskiej i...

– Tak, pamiętam panią – przerwał jej głos w słuchawce. – Słucham – rzekł oschle.

– Chciałam o coś zapytać. Chcemy wynająć prywatnego detektywa, który pojechałby do Hiszpanii. Pomyślałam, że może pan mi podpowie, gdzie znaleźć kogoś godnego zaufania. Tyle osób się zgłasza, ale nie wiem, komu zaufać.

W słuchawce zaległa cisza. Zoja nie była pewna, czy policjant się nie rozłączył.

– Właściwie... to znam taką osobę. Podam pani numer telefonu, może pani porozmawiać. Ręczę za tego człowieka, ale musicie się dogadać.

– O! Świetnie. Już biorę coś do pisania. Jak się nazywa?

– Waldemar Kapecki.

– Jak pan? – Zoja się zaśmiała. – To brat?

– Kuzyn, ale to bez znaczenia. Ma duże doświadczenie w poszukiwaniach.

– Doskonale! Bardzo panu dziękuję, na pewno do niego zadzwonię. To do widzenia! A! – Przypomniała sobie coś jeszcze, nim odłożyła słuchawkę, ale po drugiej stronie słychać było już tylko sygnał.

Funkcjonariusz się rozłączył, a chciała poprosić go jeszcze o to, by zadzwonił do niej, gdy tylko dowie się czegoś nowego na temat Magdy czy Michała. Komisarz Kapecki był całkiem przystojny. Choć podczas rozmowy na komisariacie zwracanie uwagi na męskie walory było ostatnią rzeczą, którą mogła zrobić, to jednak jej podświadomość zapamiętała cechy policjanta. W innych okolicznościach mogłaby się nawet z nim umówić, teraz jednak wolała skoncentrować się na tym, co ważne.

Szybko wykręciła numer detektywa i po chwili byli już umówieni na spotkanie w kawiarni jednego z krakowskich hoteli.

– O ja nie mogę! Ale pan podobny do sierżanta Kapeckiego! Pomyślałabym, że klon, a podobno tylko kuzyn – przywitała się w niekonwencjonalny sposób Zoja.

– To prawda, że nas mylą, ale ja jednak jestem przystojniejszy. – Mrugnął detektyw i wyciągnął rękę. – Waldek jestem.

– Zoja.

Usiedli przy stoliku i zamówili kawę. Gdy kelner odszedł, dziewczyna przeszła do konkretów.

– Moja przyjaciółka zaginęła. I jej chłopak.

– Chodzi o tę parę, która nie wróciła z wakacji? Widziałem w telewizji i mediach społecznościowych. Dosyć głośna akcja, ale podobno nie wiadomo, czy nie postanowili poszaleć w słonecznej Hiszpanii.

– Tak. Ja nie wierzę w to, że dali nogę. Absolutnie nie mieli powodu. I kontakt urwał się tak niespodziewanie. Szukam kogoś, kto pojedzie tam na miejsce i powęszy... Przepraszam. – Zoja zauważyła, że na ostatnie słowo jej rozmówca podniósł brwi. – Przeprowadzi własne ustalenia, czy jak wy to mówicie, w każdym razie kogoś skutecznego. Bardzo się o nich martwię.

– Trafiłaś pod dobry adres. – Detektyw nie zawracał sobie głowy konwenansami, od razu przeszedł na ty. – I tak się składa, że akurat jestem wolny, bo zakończyłem poprzednią sprawę. Mogę ruszać do Hiszpanii nawet jutro. Chcesz posłuchać o moim doświadczeniu w branży?

Zoja przyglądała się mężczyźnie uważnie. Wzbudzał zaufanie, a jego bezpośredniość ani trochę jej nie onieśmieliła. Był zaledwie kilka lat od niej starszy, ale miała przeczucie, że niejedną sprawę już rozwiązał.

– Jeśli twój kuzyn cię poleca, to chyba ma powód, nie tylko więzy rodzinne, w końcu prowadzi sprawę tego zaginięcia. Poza tym... dobrze ci z oczu patrzy, jeśli mogę tak powiedzieć. Pytanie zasadnicze jest jednak takie: ile to będzie kosztować?

Waldek się uśmiechnął, po czym pokrótce opisał, na czym zazwyczaj polegają jego działania i z jakimi kosztami się ono wiążą. Zoja przetwarzała te informacje w głowie, intensywnie się zastanawiając, na co ją stać. Od rodziców Michała i matki Magdy też weźmie jakieś pieniądze, ale znając ich sytuację finansową, wiedziała, że pokrycie wszystkich wydatków może być zbyt dużym obciążeniem. Życie i zdrowie ich dzieci miało jednak pierwszorzędne znaczenie. Pomyślała więc, że jakąkolwiek kwotę trzeba będzie wyłożyć, staną na głowie, by ją zdobyć.

Ustaliła z detektywem, że jeszcze tego dnia przeleje zaliczkę na jego konto, a on ma kupić bilety i lecieć do Gandii. Wymienili się jeszcze mailami, które miały służyć do przekazywania sobie informacji.

– Jak dobrze ich znasz?

– Magdę od jakichś dziesięciu lat, a Michała od dwóch. Dam ci na wszelki wypadek kontakty do ich rodziców, ale wydaje mi się, że prędzej ja wiem, co tkwi w ich głowach, niż rodzina. Wiesz, jak to jest, matce nie mówi się wszystkiego, żeby jej nie martwić, nie szokować i tak dalej. My byłyśmy blisko, zwierzałyśmy się sobie.

– OK. To przekazuj mi wszystko, co przyjdzie ci do głowy, a co mogłoby mieć znaczenie. Ale nie do końca się z tobą zgadzam. Nikt tak do końca nie wie, co tkwi w głowie drugiego człowieka. Nawet oni sami nie mogą być tego pewni względem siebie.

– Sugerujesz, że Michał coś zrobił Magdzie i uciekł?

– Nic nie sugeruję, ale biorę pod uwagę wszelkie scenariusze. Doświadczenie mnie nauczyło, że czasem rzeczy wyglądają zupełnie inaczej, niż je widzimy. Nawet wśród najbliższych osób czają się sekrety. Nie mówiąc o tym, że pojawiają się różne choroby, zaburzenia, o których inni nie mieli pojęcia, a nawet sam zainteresowany.

Zoja się zamyśliła. Waldek miał dużo racji, a ona wcześniej nie brała tego pod uwagę. Zło potrafi zaatakować znienacka. Nawet z wnętrza człowieka.

Detektyw się pożegnał. Skoro przyjął zlecenie, musiał załatwić sporo spraw przed wyjazdem. Zoja postanowiła zamówić jeszcze jedną kawę i zostać w tym przyjemnym ciepłym wnętrzu, przy akompaniamencie fortepianu.

ROZDZIAŁ 13

Nikola przeciągnęła się leniwie w pościeli, a potem sięgnęła po telefon, by sprawdzić, która jest godzina. Była dopiero ósma, w niedzielę zazwyczaj udawało jej się pospać dłużej. Tej nocy spała niespokojnie i płytko, męczyły ją koszmary, których nie zapamiętała. Czuła jednak przez skórę coś bliżej nieokreślonego, jakieś blade wspomnienie nieprzyjemnych wrażeń. Przez chwilę się zastanawiała, co takiego robiła poprzedniego wieczoru, żeby wpłynęło na jej samopoczucie, ale nic wywołującego emocje nie przyszło jej do głowy. Tymczasem nie mogła pozbyć się wrażenia, że nadciągają ciemne chmury.

Odkąd wróciła do domu i zgodziła się podjąć leczenie, rodzice zachowywali się wobec niej inaczej. Przede wszystkim musieli ustalić na nowo zasady obowiązujące w ich domu. Jedną z nich była regularna nauka, ale to od Niki zależało, czy chce to robić rano, czy siedzieć do późna w nocy. Była nocnym markiem, dlatego wczesne pobudki zdarzały jej się wyjątkowo rzadko, tym bardziej w niedzielny poranek. Nikt jej wtedy nie niepokoił, nie wzywał na śniadanie czy gonił do nauki.

Nie chciała pokazywać rodzicom, że się obudziła, ale skoro nie zamierzała już spać, ten czas mogła wykorzystać na swoje przyjemności, czytanie książki czy surfowanie po internecie. Kolejną dawkę wiedzy zamierzała przyswoić dopiero po obiedzie. Dla rodziców najważniejsze były efekty, czyli wyniki minisprawdzianów przeprowadzanych przez korepetytorów, którzy przychodzili do domu. Kiedyś Nikolę bardzo drażniła presja matki związana z nauką, często więc uciekała. Gdy była nastolatką, wydawało jej się, że wszelkie ograniczenia, które na nią nakładają rodzice, są złośliwościami, a nie troską o jej bezpieczeństwo i dobro. Buntowała się przeciwko wszystkiemu, dlatego gdy nie zdała matury, postanowiła nie podchodzić do niej ponownie, tylko wyruszyć w wielką podróż po Europie, bez względu na protesty rodziny. Nieważne, że miała jedynie drobne oszczędności, jeśli trzeba było, najmowała się jako kelnerka czy sprzątaczka, byle tylko zarobić na kolejny fragment podróży. Jeździła oczywiście stopem, przekonana, że nic złego nie może jej się stać. I poniekąd tak było. Po trzech miesiącach podróży dotarła w końcu do Hiszpanii, gdzie na Costa Brava całe lato pracowała jako kelnerka w chiringuito. Gdy znużyła ją plaża i słońce, postanowiła pochodzić trochę po okolicznych górach. Późniejsze wydarzenia zatarły się mgłą w jej pamięci.

Teraz znów mieszkała z rodzicami, ale ich relacje miały zupełnie inny charakter. Każdy odrobił swoją lekcję. Przede wszystkim to Nikola zrozumiała, że zachowanie jej rodziny nie było związane z nadmierną opiekuńczością, tylko zwykłą troską o dobro niedojrzałej emocjonalnie dziewczyny.

Gdy pewnego dnia wróciła niespodziewanie do domu, matka była zaniepokojona. Nie był to zwykły powrót córki marnotrawnej, której znudziło się bycie dorosłą i najzwyczajniej w świecie potrzebowała, by ktoś się nią zajął. Dziewczyna wróciła odmieniona. Była zalękniona, wyciszona i choć pozornie nic, poza wychudzeniem, nie dolegało jej fizycznie, zachowywała się nienaturalnie. Przez pierwsze dni rodzice nie pytali o nic, ciesząc się, że zaprzestała swoich samotnych wędrówek po Europie. Gdy jednak córka w ogóle nie wychodziła z domu, zaczęli się dopytywać, co właściwie skłoniło ją do takiej decyzji. Stwierdziła, że zobaczyła już wszystko, co chciała zobaczyć, zmęczyła ją droga i chciałaby pobyć wśród bliskich.

Matka nie dała się jednak przekonać. Na tyle znała swoją córkę, by wiedzieć, że coś było nie w porządku. Postanowiła dać jej więc czas, gdy ta jednak poprosiła, by zmienili numer telefonu, temat powrócił.

– Podawałam numer mamy w różnych miejscach, szkoda, żeby ktoś przypadkowy ją niepokoił – tłumaczyła się Nika. – Wiecie, jak to jest z numerami, raz podasz, to się nie odczepią. Nie dzwonił nikt dziwny do ciebie?

– Miałam ze dwa głuche telefony. Wiesz, kto to mógł dzwonić? Nie wiedziałam, że to może mieć z tobą coś wspólnego. A właściwie to czemu nie podawałaś swojego numeru? – zapytała Rzeszotnicka, której zachowanie córki wydawało się nieracjonalne.

– Właśnie dlatego, że nie chciałam, by ktoś mi zawracał głowę. Wymyśliłam, że podam twój, ale teraz wiem, że to było głupie. Zmień, proszę, ten numer!

– Nika, to nie jest takie proste, wielu znajomych ma ten numer, nie chcę go zmieniać – zaoponowała matka.

– Proszę cię! – Głos dziewczyny zadrżał. – Dawałam go wszędzie, żeby uzyskać jakieś zniżki, podałam też jednemu chłopakowi, u którego mieszkałam, nie chcę, żeby cię niepokoił – przyznała w końcu. Nerwowo skubała rękaw.

Rodzice wymienili się spojrzeniami, nie zapytali jednak o nic więcej.

Kilka dni później Ewa Rzeszotnicka odebrała telefon z nieznanego numeru.

– Słucham?

W słuchawce rozległy się trzaski, a potem ktoś zapytał:

– Monika?

– Kto mówi? – dopytywała, jednak rozmówca milczał. – Halo? Proszę się odezwać!

Po chwili połączenie zostało przerwane.

Rzeszotnicka po konsultacji z mężem uznała, że być może zmiana numeru telefonu wcale nie jest głupim pomysłem. Przypuszczali, że zachowanie córki wynikało z faktu, że rozstała się z chłopakiem, którego poznała gdzieś za granicą. Choć nie udzieliła im zbyt wielu wyjaśnień, widzieli, że była nieszczęśliwa. Być może to ten chłopak właśnie próbował się do niej dodzwonić. Rodzice nie uważali jednak, że powrót do wcześniejszych relacji wyszedłby ich córce na dobre. Musiała skupić się na bieżącym życiu, swoich obowiązkach, a przede wszystkim osiągnąć spokój i stabilizację emocjonalną. Chcieli pomóc jej w znalezieniu równowagi, Nika była jednak dorosła. Tak jak długo nie chciała dopuścić rodziców do siebie, musiała sama stawić czoła własnym emocjom i wziąć odpowiedzialność za swoje decyzje.

Wszystko wracało do normy, a przynajmniej tak się wydawało. Głuche telefony się skończyły, gdyż stary numer został dezaktywowany. Córka pilnie przygotowywała się do matury, powoli odświeżała też znajomości z dawnymi koleżankami z liceum. I choć sprawiała wrażenie, jakby wcześniejsze lęki zniknęły, zaniepokojenie rodziców nie ustało. Od czasu do czasu pod pretekstem sprzątania pokoju Nikoli przeglądali jej rzeczy, szukali czegokolwiek, co mogłoby pozwolić im dowiedzieć się czegoś o przeszłości córki.

– Przejrzałam wszystkie książki, szuflady, półki z ubraniami. Nic. Ja w jej wieku prowadziłam pamiętnik, ale teraz młodym to się nie chce – westchnęła Ewa po kolejnej próbie zgłębienia tajemnic Niki. Kucała przy pralce, dzieląc pranie kolorami. – Chyba nie mamy się czym martwić. Źle się czuję, przetrząsając jej rzeczy, musimy zaufać, że wszystko jest w porządku. Intuicja jednak coś mi podpowiada, tylko nie mam pojęcia co.

– Dajmy jej spokój. Gdyby się dowiedziała, co robimy, znienawidziłaby nas.

– Marku? Przyniósłbyś mi jej pościel? Zapomniałam zdjąć, a dawno nie była prana – zwróciła się do męża.

Po chwili z pokoju córki dał się słyszeć krzyk Rzeszotnickiego:

– Ja pierdolę!

A zaraz potem wbiegł do łazienki i pokazał żonie, co znalazł. Wyciągnął przed siebie dłoń, na której leżał woreczek z pigułkami.

– Ona bierze jakiś syf! Nasza córka ćpa! – krzyczał na żonę, która usiadła z wrażenia na podłodze. – Nie znam się na tym, ale to nie wygląda na paracetamol!

– Porozmawiaj z nią, tylko proszę, uspokój się najpierw!

Do rozmowy z dziewczyną doszło godzinę później, gdy wróciła ze spaceru do domu. Już od wejścia zauważyła, że coś jest nie tak. Ojciec siedział w fotelu i patrzył wprost na nią z wyczekiwaniem.

– Cześć – powiedziała niepewnie. – Co tam?

– To ja się pytam, co tam... – Wstał i podszedł do córki. Wyciągnął w jej stronę woreczek i potrząsnął nim. – Co to, do cholery, jest? – zapytał podniesionym głosem. – Od kiedy to bierzesz?

Nika milczała. Jej dolna warga lekko drgała.

– Nie będziesz ćpać pod naszym dachem! Myślałem, że zmądrzałaś, ale widzę, że jest coraz gorzej.

– Tato...

– Wyjaśnisz mi, dlaczego to robisz? Czy czegoś ci brakuje? Jeśli masz problemy, to nam o nich powiedz, do jasnej cholery... Jak mamy ci pomóc, jeśli odrzucasz naszą pomoc?

– Tato, nic się nie dzieje...

– Nie wierzę ci! Moja córka nie będzie brała narkotyków. Jeśli chcesz tu mieszkać, musisz poddać się testom, pójdziesz do psychiatry i opowiesz nam wszystko o tych tabletkach. Skąd je bierzesz? Jak długo? – A gdy nie uzyskał żadnej odpowiedzi, dodał: – Idź do swojego pokoju i stamtąd nie wychodź.

Mężczyzna podszedł do zlewu i wsypał zawartość woreczka do odpływu, po czym odkręcił wodę i lał ją tak długo, aż miał pewność, że tabletki rozpuściły się i popłynęły rurami.

– Masz tego więcej? Skąd bierzesz narkotyki?

– Daj mi spokój – powiedziała cicho Nika i odwróciła się na pięcie. Zamierzała zamknąć się w swoim pokoju. Zatrzymał ją głos ojca.

– I ty chcesz zdawać maturę? Z mózgiem przeżartym dragami? Jesteś beznadziejna!

Dziewczyna spojrzała na schody, na których stała matka. Popatrzyła na nią błagalnie. Krzyk ojca sprawił, że skuliła się w sobie. Nie miała siły z nim walczyć. Ostatnio faktycznie czuła się lepiej, ale złe wspomnienia wracały. Tabletki wtedy pomagały jej zapomnieć. Od powrotu do Polski czuła się źle. Wciąż prześladowała ją myśl, że on ją dopadnie i coś jej zrobi. Pomimo upływu czasu i pozornie normalnego życia demony w głowie nie dawały jej spokoju. Któregoś dnia koleżanka z dawnej klasy zaproponowała wypad na dyskotekę. Nika bawiła się kiepsko, ale na zewnątrz uśmiechała się i sprawiała wrażenie wyluzowanej. W pewnej chwili dosiadł się do niej chłopak i zaproponował kwas. Pomyślała, że może pomoże jej to odgonić czarne myśli, więc przyjęła tabletkę. Po chwili poczuła, jak przeszłość się od niej oddala. Jest tu i teraz, a ona wiruje na parkiecie z nieznanym typkiem i wcale jej to nie obchodzi. Wymienili się nawet numerami telefonów. Następnego dnia stwierdziła, że nie ma ochoty umawiać się z jakimkolwiek facetem, ale chętnie kupi od poznanego w klubie kilka tabletek na zapas. Z czasem poszerzyła asortyment, gdyż potrzebowała dragów nie tylko, by dać się ponieść zabawie, lecz przede wszystkim, by odciąć się od lęków i złych myśli wciąż czających się w głowie. I tak spotykała się z nim kilkakrotnie, wyłącznie w interesach. Pieniądze na narkotyki podkradała ojcu z portfela, który ten zwykł zostawiać na szafce w przedpokoju. Prowadził sklep i często miał przy sobie spory zapas gotówki. Brak jednego czy dwóch banknotów nie był zauważalny, co tylko ośmieliło dziewczynę, by kontynuowała ten proceder.

– Pójdziesz do psychiatry. Zbadasz się i jeśli uzna, że potrzebny ci odwyk, to się mu poddasz. My zapewnimy ci dom, wyżywienie, bezpieczeństwo. Warunek jest taki, że będziemy mieć nad tobą pełną kontrolę – poinformował ją ojciec spokojniejszym już głosem jeszcze tego samego dnia wieczorem.

Rodzice postawili ultimatum. W pierwszej reakcji Nika chciała ponownie uciec z domu, który znów miał się stać jej więzieniem. Potem jednak przyszła refleksja, co może czyhać na nią poza bezpiecznym gniazdem, które zapewniali jej rodzice. Po raz kolejny postanowiła odpuścić i pozwolić, by ktoś inny zadecydował, co jest dla niej najlepsze, zwłaszcza że sama wciąż nie znajdowała w sobie dość siły, by stawić czoła problemom.

Po rozmowie z psychologiem, do którego zgodziła się pójść na konsultację, uznała, że za wszelką cenę musi spróbować stanąć na nogi. W przeciwnym razie się stoczy, a nikt poza rodzicami nie wyciągnie do niej ręki.

Dodatkowo okazało się, że matka, choć skończyła już czterdziestkę, jest w ciąży. Nika zyska wreszcie upragnione rodzeństwo, mimo że będzie między nimi różnica dwudziestu lat. Świadomość, że pojawi się na świecie ktoś, dla kogo być może będzie ważna, dała jej impuls do zawalczenia o siebie. Ojciec wobec tego, że zamiast we dwójkę będą mieszkać we trójkę, a wkrótce nawet we czwórkę, zamierzał kupić dom na przedmieściach Kielc. Była to kolejna ze zmian, która wprowadziłaby spokój w życiu Niki.

– Mamo? Chciałabym zmienić imię i nazwisko – oznajmiła któregoś dnia.

– Dlaczego? Przecież nazwisko taty jest takie eleganckie.

– Chciałabym zacząć życie od nowa, żeby nie ciągnęły się za mną te wszystkie nieudane decyzje. Od zawsze mówicie do mnie Nika, więc mogłabym zostać Nikolą, a nazwisko Rzeszotnicka jest bardzo trudne do wymówienia za granicą. Często spotykałam się z tym, a w przyszłości chciałabym pracować w jakiejś międzynarodowej korporacji. Znam języki obce, szkoda byłoby zmarnować ten potencjał. – Wiedziała, jak podejść matkę. Dla rodzicielki bardzo ważne było wykształcenie i dobra, rozwijająca praca.

– Najpierw musisz zdać maturę, żeby chcieli cię przyjąć do pracy. Pomożemy ci stanąć na nogi, jeśli nie będziesz już się buntować. To jakie byś chciała nazwisko?

– Myślałam o twoim panieńskim.

Ewa Rzeszotnicka się zamyśliła. Wiele razy żałowała, że nie przyjęła obu nazwisk, bo jej rodowe, choć niczym się niewyróżniające, było dla niej ważne. Wymawiała w myślach połączenie imienia Nikola z nazwiskiem Ryza i coraz bardziej jej się podobało. Niech chociaż córka nosi pamięć po dziadkach.

Od czasu tej rozmowy minęły trzy miesiące. Nikola miała za sobą najtrudniejszy okres związany z odstawieniem używek, dwa razy w tygodniu chodziła na psychoterapię, ale już czuła, że w jej życiu zaszły zmiany. Nosiła nowe nazwisko, mieszkała w pięknym domu z ogrodem niedaleko jeziora i lasu. Bliskość natury dobrze wpływała na jej samopoczucie, a dodatkowo odkryła, że jej rodzice nie są starymi ramolami, kierującymi się wyłącznie staroświeckimi zasadami wychowania, ale całkiem sympatycznymi ludźmi, jeśli tylko spróbuje się ich bliżej poznać. Dwa lata wcześniej była niedojrzałą smarkulą, której się wydawało, że skoro skończyła osiemnastkę, to jest na tyle dojrzała, by sama o sobie decydować. W rzeczywistości była jeszcze dzieckiem i dopiero zaczynała sobie to uświadamiać. Żałowała, że wcześniej nie dała rodzicom szansy zaprzyjaźnić się z nią, ale teraz, gdy nowy członek rodziny miał lada dzień pojawić się w ich życiu, chciała to wszystko nadrobić.

Choć zbliżał się koniec października, jesień była wyjątkowo łaskawa. Słońce nadal mocno operowało, nadając dodatkowy blask liściom złocącym się na drzewach. To promienie światła wpadające do pokoju obudziły dziewczynę tak wcześnie. Nie miała ochoty jeszcze wstawać, postanowiła więc przeskrolować portale społecznościowe, na których i tak od dawna nie znajdowała ciekawych treści. Może ta czynność znuży ją na tyle, że jeszcze się zdrzemnie.

Nagle jedna z wiadomości przyciągnęła jej uwagę. Już miała przesunąć palcem ekran, przechodząc do kolejnych wpisów, gdy w oko wpadła jej nazwa znajomej hiszpańskiej miejscowości, umieszczona w opisie pod zdjęciem dwojga młodych ludzi.

– What the fuck! – zaklęła pod nosem. Usiadła na łóżku i kliknęła na telefonie w interesującą ją wiadomość.

Po przeczytaniu ogłoszenia poczuła, jak skóra jej cierpnie na karku. Zdjęcie dziewczyny i nazwa miejscowości, w której trwają poszukiwania zaginionych, wystarczyły, by wszystkie wspomnienia wróciły. Długo przypatrywała się fotografii i czuła, jak narasta w niej panika.

Były do siebie tak bardzo podobne, to nie mógł być przypadek. Powinna była go zgłosić, opowiedzieć wszystko, co odkryła, nim uciekła, a jednak myśl, że dowiedziałby się o tym i ją odnalazł, paraliżowała.

Odrzuciła telefon, jakby ją oparzył. Nie chciała więcej patrzeć w oczy młodej kobiety, która być może znalazła się w rękach szaleńca. Modliła się w duchu, by jej podejrzenia nie okazały się prawdą. Tak bardzo chciała wymazać z pamięci tego człowieka, wystarczył jednak moment, by powróciły żywe wspomnienia.

Tego dnia chodziła jak struta, co zaniepokoiło matkę, wyczuloną na wszelkie wahania nastrojów u córki. Psycholog kazał ją obserwować i reagować natychmiast na wszelkie niepokojące objawy. Nie była całkiem wyleczona, a z uwagi na wcześniejsze uzależnienie od narkotyków nie chciano stosować farmakoterapii.

– Nikuś, co się dzieje? Źle się czujesz?

Nikola wiedziała, że nie powinna nic ukrywać przed rodzicami, to był jeden z warunków pomocy w powrocie do normalnego życia, wciąż jednak nie była w stanie wyjawić najgłębszych sekretów. Opowiadała nieraz o swoich podróżach, o pobycie w Hiszpanii i poznanym mężczyźnie, z którym zamieszkała. Wiedzieli, że to była chata na odludziu, że warunki życia nie były tam łatwe, ale córka była zakochana w tym człowieku i przez kilka miesięcy żyła jak w raju. A potem coś się popsuło. Nie chciała opowiadać o szczegółach, jedynie to, że któregoś dnia uznała, że dalszy związek nie ma sensu, i wyjechała. Miała nadzieję, że zapomni, że rzeczy, które zobaczyła, nie będą jej dręczyć do końca życia. Łudziła się, że doświadczenia związane z tym człowiekiem nie wpłyną trwale na jej relacje z innymi mężczyznami. Zapowiadało się przecież tak dobrze, była z nim szczęśliwa i pewnie dalej żyliby na odludziu, czerpiąc energię z przebywania razem, gdyby nie pewien szczegół, który wyszedł na jaw i rzucił zupełnie inne światło na osobę jej chłopaka.

– Nic, mamuś, po prostu mam słabszy dzień – odpowiedziała, ale matka nie dała się oszukać. Widziała, jak córce drżą ręce, jest blada, poci się. Obawiała się, że organizm znów domaga się prochów. Chwile przed nimi były kluczowe, nie mogła dopuścić do tego, by Nika wyszła w takim stanie z domu. Tylko w nim była bezpieczna. Wiele by dała, by dowiedzieć się, co tak rozstroiło córkę, ale ta znów nie była gotowa, by się przed nią otworzyć.

– Przygotuję ci relaksującą kąpiel. Musisz się odprężyć – powiedziała i wyszła do przedpokoju. Brzuch już jej ciążył. Cieszyła się na przyjście drugiego dziecka, ale troski związane z pierworodną nie pozwalały odczuwać radości macierzyństwa. Była potrzebna Nice, a gdy pojawi się na świecie maleństwo, jej uwaga skupi się na nim. Póki jednak nie doszło do rozwiązania, trzeba było działać.

Dziewczyna osunęła się na kanapę i przymknęła oczy. Niestety przykre obrazy kryły się pod powiekami. Tak bardzo chciała wziąć magiczną tabletkę, która przeniosłaby ją w alternatywną rzeczywistość, niestety nie miała szans jej zdobyć. W domu nie było – a przynajmniej w jej zasięgu – żadnych lekarstw. Rodzice nie chcieli ryzykować, od trzech miesięcy była czysta, i tak musiało pozostać. Gdyby tylko te koszmary nie wracały. Zwinęła dłonie w pięści i mocno przycisnęła do oczodołów, aż poczuła ból. To na moment oderwało jej myśli.

Po chwili usłyszała wołanie matki, że kąpiel jest gotowa. Wzięła ze sobą telefon i poszła do łazienki. W jej głowie tlił się plan.

Weszła do ciepłej wody, do której dodane zostały olejki zapachowe. Gdyby tylko to mogło pomóc – pomyślała, ale wiedziała, że jej trauma jest zbyt wielka, by proste domowe sposoby zadziałały.

Czuła, że nie bez powodu natknęła się na to ogłoszenie. Ktoś mógł potrzebować pomocy i jeśli jej przeczucia okazałyby się prawdą, była jedyną osobą, która jest w stanie naprowadzić poszukujących na trop. Zastanawiała się, jak to zrobić, jednocześnie nie ujawniając swojej tożsamości. Nie czuła się na siłach zgłosić na policję i opowiedzieć to, co przemilczała przed rodzicami, psychologiem i psychiatrą.

Postanowiła utworzyć fikcyjne konto na portalu społecznościowym i napisać pod postem o zaginionych: „Szukajcie chaty w górach, mieszka w niej człowiek, który może mieć coś wspólnego z ich zaginięciem. Sprawdźcie ten trop”, a potem wyłączyła komórkę, odłożyła na półkę koło wanny i zanurzyła się w wodzie.

Leżała pod powierzchnią, wstrzymując oddech i zastanawiając się, co by się stało, gdyby się nie wynurzyła. Czy ktoś naprawdę żałowałby, że odeszła? Rodzice wkrótce pocieszą się nowym dzieckiem. Przez swój wyjazd straciła niemal wszystkie koleżanki, które choć trochę kiedyś obchodziła, i pomimo że całkiem niedawno odnowiła z niektórymi znajomość, ich relacje ciągle były zbyt powierzchowne i bez znaczenia. Nie miała chłopaka ani nikogo innego, kto mógłby za nią zatęsknić.

Nagle zaczęło jej brakować tchu, walczyła jeszcze chwilę, a potem wynurzyła się z pluskiem. Jeśli miałaby umrzeć, to nie w ten sposób. Myśli galopowały po głowie jak szalone. Zastanawiała się, czy jest ryzyko, że jej były hiszpański chłopak zobaczy wpis po polsku na Facebooku, analizowała, czy napisała coś, co mogłoby zasugerować, że to ona. Kusiło ją, by sprawdzić, czy na jej komentarz jest jakaś reakcja, ale postanowiła nie zaglądać więcej do telefonu.

– Lepiej ci trochę? – zapytała matka, gdy Nikola opuściła łazienkę. Kiwnęła nieznacznie głową, a jej reakcja mogła oznaczać zarówno tak, jak i nie. – Za chwilę przyniosę ci owoce i herbatę. Będziesz robić dziś zadania z matmy? Nauczyciel przyjdzie jutro i obiecywał ci test.

Nika spojrzała na rodzicielkę nieprzytomnym wzrokiem.

– Chciałabym się położyć – szepnęła i zamknęła się w swoim pokoju, nie czekając na odpowiedź.

Nie zakładała nic na siebie, zrzuciła jedynie ręcznik, w który była owinięta, i weszła pod kołdrę. Sen nadszedł szybko.

Gdy po godzinie otworzyła oczy, siedziała koło niej matka, trzymając w ręce jej telefon. Przypomniała sobie, że zostawiła go w łazience. Od czasu gdy zawarła z rodzicami układ, nie miała założonej blokady na telefon. W każdej chwili mogli sprawdzić, czy nie koresponduje z jakimś dilerem lub innym podejrzanym typem. Nie nadużywali tego jednak, a przynajmniej ona o tym nie wiedziała.

– Gdy dotknęłam twojej komórki, to podświetliła się na jakimś ogłoszeniu o zaginięciu. Przeczytałam je. Ci ludzie zniknęli w Gandii, ty chyba mieszkałaś gdzieś w pobliżu, tak? Czy to cię tak rozstroiło?

Nika kiwnęła głową.

– Coś wiesz na ich temat?

Tym razem odpowiedź była przecząca.

– To co cię tak rozwaliło? Powiedz mi, co się tam wydarzyło. Cały czas mam wrażenie, że nie powiedziałaś nam wszystkiego.

Dziewczyna zagryzła wargę.

– Monika – matka zwróciła się do niej prawdziwym imieniem – ja widzę podobieństwo między tobą a tą dziewczyną. Teraz trochę mniej, ale zanim zaczęłaś farbować włosy, wyglądałyście podobnie. Jeśli coś wiesz, to musimy zawiadomić policję. Czy ty się go boisz? Stąd te wszystkie działania, zmiana nazwiska, numeru telefonu?

Rzeszotnicka bacznie mierzyła wzrokiem córkę, która siedziała na łóżku z pochyloną głową. Dziewczyna nie chciała spojrzeć jej w oczy. Wyglądała, jakby nie docierały do niej słowa matki.

– Córeczko, pozwól sobie pomóc. Nie pozbędziesz się traumy, jeśli gdzieś będzie czyhać niebezpieczeństwo. Nie uwolnisz się od tych myśli, jeśli nie zaczniesz o tym mówić. Widzę, jak to cię zżera, boję się o ciebie.

– Nie jestem jeszcze gotowa, mamo – odezwała się w końcu Nika.

– Dobrze, porozmawiam o tym z ojcem, kiedy wróci z pracy. Pamiętaj, że czas ucieka, więc jeśli masz informacje, które mogą pomóc w śledztwie, to trzeba je przekazać władzom. – Ewa położyła telefon córki na biurku i wyszła z jej pokoju.

Nika sięgnęła po komórkę i po chwili walki ze sobą otworzyła post o zaginionych. Pod swoim komentarzem znalazła sporo głupkowatych odpowiedzi, a wśród ikonek wyrażających emocje wiele przedstawiało uśmiechniętą buźkę.

Większość drwiła z niej, a „Idiotka” było jednym z łagodniejszych określeń. Znalazły się też takie, jak: „O tak, bo w hiszpańskich górach jest zapewne tylko jedna chatka”, „Detektywka od siedmiu boleści” czy „Cenna wskazówka, teraz to na pewno ich znajdą”. Ktoś zapytał: „Nie wstyd ci robić nadzieję rodzinie zaginionych? Gówno wiesz, ale zabłyszczeć w sieci musisz”. Nika poczuła się jeszcze gorzej. Pod wpływem chwili odpisała: „Znałam go, wiem, do czego jest zdolny, ale wy, zamiast wziąć to na poważnie, wolicie ze mnie drwić”.

Nie musiała długo czekać na reakcję. Pod komentarzem Niki kilka osób zaczęło ją obrażać, ktoś poprosił, by uszanowała rodziny zaginionych i nie wcinała się tam, gdzie jej nie potrzebują.

Żałowała, że w ogóle rozpoczęła ten wątek. Żałowała, że przeglądała komórkę, bo ta zamiast przynieść rozrywkę, tylko pogłębiła traumę.

Wieczorem do pokoju dziewczyny zajrzeli rodzice.

– Zastanowiłaś się? – zapytała od progu matka. – Uznaliśmy, że powinnaś wszystko nam powiedzieć, a potem zdecydujemy, czy pójdziemy z tym na policję, czy nie.

– Nikt mi nie uwierzy. Już próbowałam coś powiedzieć, ale tylko ze mnie szydzą – wykrzyczała Nika. – Poza tym nie mam żadnych dowodów. Ani na to, co robił, ani na to, że może mieć jakikolwiek związek z tymi ludźmi. Dajcie mi święty spokój.

– Monika, proszę cię. – Rzeszotnicka chciała dotknąć córki, ale ta odtrąciła jej rękę. Matka cofnęła się i instynktownie zasłoniła brzuch.

– Ty chyba nie rozumiesz, że każdy dzień działa na niekorzyść tych ludzi. A jeśli masz jakieś informacje i ich nie ujawnisz, to jest to przestępstwo. – Ojciec nie zamierzał się patyczkować. – Mam dość tej zabawy w kotka i myszkę. Powiedz, co ten człowiek ci zrobił i czemu uważasz, że może mieć coś wspólnego z tym zaginięciem.

Nikola zaczęła płakać. Położyła się na łóżku plecami do rodziców i podciągnęła pod brodę kolana. Objęła nogi rękoma i cicho szlochała.

– Boję się, że on mnie znajdzie i zrobi mi krzywdę.

– Kim on jest?

Nika zaniosła się kolejną falą płaczu. W tej chwili do drzwi zadzwonił dzwonek.

– Pójdę otworzyć – rzekła cicho Ewa i opuściła pokój, zabierając przy tym talerzyk po owocach i kubek. Pomyślała o tym, że córka niewiele zjadła tego dnia, znów schudła i być może wegetariańska dieta, którą stosowała od powrotu do domu, wcale nie wpływała dobrze na jej zdrowie. Zanotowała w pamięci, by omówić temat żywienia z psychologiem. Być może dobrze byłoby zrobić analizę krwi córki oraz poziom żelaza, by wykluczyć anemię i inne problemy związane z zaburzeniem odżywiania. W czasie gdy Rzeszotnicka poszła otworzyć drzwi niespodziewanemu gościowi, ojciec próbował skłonić córkę do wyznania.

– Nic ci nie grozi – powiedział już łagodniej. – Na razie powiedz nam, dopiero wtedy ustalimy, co dalej. Przecież mi możesz zaufać.

Dziewczyna się podniosła. Spojrzała załzawionymi oczami na ojca i pokiwała głową. Już miała się odezwać, gdy drzwi do pokoju się uchyliły i ponownie stanęła w nich matka.

– Przyszli... – zaczęła.

– Ewa, właśnie rozmawiam z Niką. Daj nam chwilę.

– Ale... przyszła policja.

– Co? W jakim celu?

– Powiedzieli, że ktoś z tego adresu wysyłał komentarze w mediach społecznościowych, że rzekomo wie, kto może być zamieszany w zniknięcie tych ludzi. Monika, pisałaś coś?

Dziewczyna wyciągnęła telefon w kierunku matki i wybuchła ponownie płaczem.

– Czekają w salonie. Chcą porozmawiać.

– Powiedz im, że zaraz przyjdziemy. Tylko niech się Nika trochę uspokoi. Wypytaj ich, o co dokładnie chodzi.

Gdy Ewa Rzeszotnicka opuściła pokój córki, jej mąż usiadł na łóżku i powiedział:

– Kochanie, policja monitoruje wszystkie wpisy pod postami dotyczącymi osób zaginionych, bo być może odezwie się tam ktoś, kto nie ma odwagi pójść na policję, ale ma jakieś informacje. A czasem odzywa się osoba, która ma coś wspólnego z zaginięciem, więc muszą być czujni. Wygląda na to, że napisałaś tam coś, co ich zainteresowało.

– Ale skąd oni wiedzieli, że to ja? – zapytała cicho Nikola.

– Po adresie IP, policja potrafi to szybko ustalić. Przemyj buzię i choć do salonu. Porozmawiaj z policjantami. Teraz nie ma już odwrotu. Może się okaże, że to, co wiesz, na nic się nie przyda i wtedy będziesz miała spokój. A jeśli to ważne, może przyczynisz się do odnalezienia tych ludzi. Nawet nie chcę myśleć, co przeżywają ich rodzice. Oni są niewiele starsi od ciebie. Chodź!

Podał córce rękę i pomógł jej wstać z łóżka. Gdy zniknęła za drzwiami łazienki, sam udał się do salonu, gdzie żona rozmawiała już z siedzącymi na sofie policjantami. Wstali na jego widok.

– Komisarz Lebiński – przedstawił się mężczyzna – a to podkomisarz Wnęk. – Wskazał swoją umundurowaną koleżankę. – Komenda Wojewódzka w Krakowie ustaliła, że z tego adresu dokonywano wpisów na Facebooku, które zainteresowały służby. Związane to jest ze śledztwem w sprawie zaginięcia Magdaleny Kotańskiej i Michała Woźniaka. Czy ktoś z państwa komentował posty w tym temacie?

– Zdaje się, że córka... Zaraz do nas przyjdzie.

– Czy znają państwo Kotańską i Woźniaka?

– Nie... raczej nie. Ja prawie na pewno nigdy o nich nie słyszałem, ale może córka coś... – Nie dokończył, bo w drzwiach do salonu stanęła Nika.

Policjanci na nowo się przedstawili, a potem zadali te same pytania co chwilę wcześniej.

Nikola spojrzała na rodziców, jakby w poszukiwaniu przyzwolenia, a gdy zachęcili ją skinieniem głowy, powiedziała ostrożnie:

– Wydaje mi się, że coś wiem. I to ja komentowałam jako Wielki Chaos, założyłam takie fikcyjne konto, żeby nikt mnie nie zidentyfikował.

– Jak widać, wcale nie jest to trudne – zaśmiał się Lebiński, lecz zaraz się zreflektował i dodał już poważnym tonem: – Przynajmniej dla policji. Przyznam, że te komentarze są dziwne, a jednak jest tam coś, co przyciągnęło uwagę śledczych. Czy posiada pani jakąś wiedzę na temat zaginionych?

– Tak, to znaczy nie. Nie wiem, ale... znałam kogoś, kto...

Zawahała się, bo to, co chciała powiedzieć, nie mogło jej przejść przez usta.

– Proszę wszystko dokładnie opowiedzieć, a my ocenimy, czy są to przydatne informacje – stwierdziła policjantka.

Nika wzruszyła ramionami. Teraz wpatrzone były w nią cztery pary oczu, wszyscy oczekiwali na dalszy ciąg opowieści. Zagryzła wargę.

– Mogę usiąść? – Nie czekając na odpowiedź, zajęła jedyne wolne miejsce, fotel. Czuła, że nie ustoi dłużej, nogi miała jak z waty. – Chyba muszę opowiedzieć wszystko od początku. Podczas jednej z moich wycieczek po górach w okolicach Gandii natknęłam się na człowieka, który zaproponował, że pokaże mi ciekawe freski w jaskini. Zgodziłam się i poszliśmy dalej razem. Okazał się bardzo miłym człowiekiem, był kulturalny, oczytany i miał w sobie coś uroczego. Jaskinia rzeczywiście zrobiła na mnie niesamowite wrażenie, ale nie byłam pewna, czy to chodzi o freski, czy miłe towarzystwo. Serce mocniej mi zabiło. Gdy zaproponował, żebym wpadła do jego chaty na coś orzeźwiającego do picia, zgodziłam się bez wahania. Byłoby mi smutno, gdyby ta znajomość skończyła się już wtedy. Kilka miesięcy wcześniej zerwał ze mną chłopak, bo było mu wstyd, że nie zdałam matury. Potrzebowałam towarzystwa, najlepiej osoby, która mnie nie ocenia. Od słowa do słowa opowiedziałam temu Hiszpanowi, że podróżuję od trzech miesięcy, że próbuję przemyśleć, co tak naprawdę jest dla mnie ważne, co chcę w życiu robić i gdzie osiąść, a on podzielił się swoją historią. Mieszkał w górach, w chacie położonej z dala od wsi, bo tylko tam czuł się naprawdę wolny. Żył rytmem dnia, hodował kury, miał niewielki ogród, gdzie uprawiał warzywa, do miasta schodził raz na dwa tygodnie, by kupić produkty, których sam nie mógł wytworzyć. Zauroczył mnie. Sama potrzebowałam wtedy akceptacji kogoś, kto rozumie, że i ja jestem wolnym ptakiem. – Mimowolnie spojrzała na ojca, a ten spuścił wzrok. Nie był to czas na roztrząsanie wzajemnych pretensji. Nika kontynuowała: – Nie wiedziałam nawet, kiedy na stół wjechało wino i zamieniłam szklankę z wodą na kieliszek. Zrobiło się ciemno. Jos zaproponował, że mogę u niego zanocować, żeby nie schodzić do wsi po nocy. Nie miałam zabukowanego żadnego noclegu. Zazwyczaj szłam do pierwszego lepszego domostwa i pytałam, czy mogą mnie przenocować w jakiejś stodole, bo nie miałam kasy na hotele. Zgodziłam się. U niego mogłam wziąć prysznic, dostałam czystą pościel i wygodne łóżko. Gdy obudziłam się rano, poczułam się naprawdę dobrze, pierwszy raz od dłuższego czasu. Jos przywitał mnie kawą i naleśnikami z różą. Zostałam. Po kilku dniach staliśmy się parą. Teraz, jak o tym myślę, byłam wtedy naprawdę szczęśliwa.

– I co się stało? – nie wytrzymał Lebiński.

Nikola spojrzała na niego pytającym wzrokiem. Przez chwilę zanurzyła się we wspomnieniach, które były dla niej dobre, zaraz potem uświadomiła sobie, że zgromadzeni czekają na dalszy ciąg opowieści.

– Mieszkaliśmy razem kilka miesięcy, uzupełnialiśmy się. Byłam szczerze zakochana, i to z wzajemnością. Czasem szliśmy razem do wsi, ale szybko zrozumiałam, że kontakt z innymi wcale nie jest nam potrzebny do szczęścia. Narzekałam trochę na jedzenie, które było monotonne i trochę mi wychodziło uszami. On lubił mięso... Kazał mi jeść wątróbkę i jakieś... – Nika poczuła, jak zbiera się jej na wymioty. Przełknęła głośno ślinę, niepewna, czy da radę mówić dalej. Nagle poczuła na ramieniu uścisk ręki ojca. Spojrzała na niego, a gdy zachęcił ją skinieniem głowy, by mówiła dalej, przemogła się. – Raz na jakiś czas Jos zawoził mnie na plażę, a sam szedł wtedy na polowanie. Nie chciał, bym była przy tym, jak oprawia zwierzynę. Potem na jakiś czas mieliśmy mięsa pod dostatkiem. Nie smakowało mi, ale wiem, że białko jest potrzebne, więc jadłam. Nie było nic innego, czym mogłabym to białko zastąpić. Nie przepadam za dziczyzną, trzeba było ją bardzo długo gotować, żeby zmiękła...

– Chyba za bardzo odbiega pani od tematu – zauważyła Wnęk.

– Wcale nie – żachnęła się Nika, ale straciła zapał. – Zaraz się pani dowie.

Zamilkła na chwilę. Cztery pary oczu wpatrywały się w nią z niecierpliwością.

– No więc tak sobie żyliśmy razem, przynosił mi prezenty, różne ubrania, kosmetyki. Nie wiem, kiedy i skąd to brał, bo przecież prawie cały czas byliśmy razem. Czasem mi się wydawało, że wychodzi w nocy, ale nie mogłam go przecież kontrolować. Był wolnym ptakiem. No i te kury. One były takie dziwne. Kiedyś usłyszałam wrzask i wyszłam na podwórko, zobaczyć, co się dzieje. Ptaszyska latały jakieś takie pobudzone, darły się, Jos był w szopie i zupełnie się tym nie przejmował, chciałam więc do niego pójść i zapytać, co tak zdenerwowało kury. Wtedy się na mnie rzuciły i mnie podziobały. Uciekłam i więcej nie wychodziłam na podwórko. Jos wszystkim się zajmował sam. Do tej szopy na podwórzu zaganiał ptactwo na noc, ale mi nie pozwalał zaglądać do środka, zresztą wcale nie miałam na to ochoty. Mówił, że trzyma tam koguta, którego nie może wypuścić, bo jest szalony, ale musi go trzymać dla dobra kur. Wierzyłam mu.

Nagle odezwał się sygnał krótkofalówki. Komisarz Lebiński wysłuchał informacji, po czym rzekł do Rzeszotnickich:

– Bardzo to wszystko ciekawe, ale nie wiem, jaki ma związek z zaginionymi. Wysłuchaliśmy historii pięknej miłości państwa córki do obcokrajowca o niezwykłym imieniu. Gdybym miał więcej czasu, chętnie posłuchałbym o dalszych romantycznych chwilach, ale niestety muszę wracać do ważnych spraw – powiedział z drwiną w głosie. – Mamy pilne czynności w związku ze zdarzeniem. Jeśli się pani coś przypomni, co ma związek ze sprawą – zaakcentował ostatnie słowa, zwracając się bezpośrednio do Niki – to proszę do nas zadzwonić.

Policjanci wstali i ukłonili się, kierując kroki do wyjścia.

– Uciekłam od niego – dobiegł ich głos dziewczyny. – A ta Magda jest bardzo do mnie podobna. Mogę pokazać zdjęcia, jak wtedy wyglądałam. Farbuję się na rudo. Może ją uwiódł tak jak mnie – dodała.

– Dobrze, sprawdzimy ten trop. Proszę podać dokładny adres tego pana, przekażemy informację do Krakowa, a oni zapewne do Hiszpanii, która też prowadzi dochodzenie.

– Ale ja nie znam adresu...

– Rozumiem. Jeśli będziemy mieć pytania, to się z panią skontaktujemy.

Wyszli, pozostawiając oniemiałą Nikę. Patrzyła na rodziców z nadzieją, że oni jej nie zignorują. Ojciec wzruszył ramionami i zapytał jakby od niechcenia:

– Chcesz coś jeszcze nam powiedzieć? Nadal nie wiemy, dlaczego uciekłaś. Coś ci zrobił?

– Nie. Nigdy mnie nie skrzywdził. Ale momentami mnie przerażał. Był taki nieobecny, jakby wstępował w niego ktoś inny. Gadał wtedy do siebie po katalońsku albo w innym języku, którego nie rozumiałam. A poza tym zaczynała mi tam doskwierać samotność. To, co najpierw wydawało się atutem, stawało się nie do wytrzymania. Przebywaliśmy razem niemal przez całą dobę, z wyjątkiem tych chwil, gdy zawoził mnie na plażę. Patrzyłam wtedy na ludzi, którzy mieszkali w okolicznych hotelach, i zaczynałam żałować, że mnie nie stać na takie luksusy. Miałam dość tych gór, ale kochałam Josa. Któregoś dnia mieliśmy w domu gościa. Jakiś turysta z Holandii pomylił drogi i trafił pod naszą chatę. Jos poczęstował go herbatą, a potem odprowadził na rozstaje dróg, by wskazać mu właściwą ścieżkę. Nie zwróciłabym na to uwagi, gdyby nie fakt, że kilka dni później Jos miał na sobie taką samą koszulę jak ten Holender. Zapamiętałam ją, bo przypomniała mi obrus, jaki miała babcia Kasia... Innym razem spotkaliśmy parę Amerykanów na jednym ze szlaków, a potem Jos podarował mi sukienkę identyczną, jak miała ta dziewczyna. Przeraziłam się, bo do głowy przychodziły mi różne rzeczy, o których nie chciałam nawet myśleć. Bałam się pytać. Może ich okradał, nie wiem, a może namawiał, by mu sprzedali te rzeczy, ale raczej to pierwsze, bo nie miał zbyt wiele pieniędzy. Bałam się, że jeśli moje przypuszczenia są prawdziwe, to gdy on się zorientuje, że wiem, może zrobić mi krzywdę. Gdy nadszedł dzień, kiedy miał iść w góry na polowanie, a ja byłam na plaży, po prostu uciekłam, tak jak stałam w jednym ubraniu i z ręcznikiem kąpielowym. To był impuls, jakiś głos w głowie kazał mi to zrobić. Tego dnia nie zabrałam ze sobą nawet kostiumu, a Jos tego nie zauważył. Pojechałam stopem do Walencji, a potem do Barcelony. Tam pożyczyłam pieniądze od dziewczyny, z którą pracowałam w restauracji jako kelnerka, i tanimi liniami przyleciałam do kraju.

ROZDZIAŁ 14

– Zoja? Jestem na miejscu. Zameldowałem się w hotelu, w którym mieszkali twoi znajomi. Udało mi się od razu ustalić adres tego Amerykanina w Warszawie. Tak sobie pomyślałem, że może byś do niego pojechała i z nim pogadała? Nie chcę tego robić przez telefon, a skoro jestem tu...

Dziewczyna ucieszyła się, słysząc głos detektywa. Działał, i to jej się podobało. Zastanowiła się chwilę, czy powinna pojechać do Warszawy, bo choć miała wolny zawód i mogła pozwolić sobie na takie spontaniczne wyjazdy, to trochę obawiała się spotkania z człowiekiem, który mógł być zamieszany w zaginięcie przyjaciółki. Z drugiej jednak strony policja na pewno miała go na oku i go przesłuchiwała. Jeśli uda jej się z nim porozmawiać, być może wyłapie coś, czego inni nie zauważyli, jakiś szczegół, który policja pominęła, a dla niej będzie kluczowy.

– Jesteś tam? – odezwał się w słuchawce Waldek, gdy cisza się przedłużała.

– Jestem, tylko się zamyśliłam. Dobrze, dawaj ten adres. Jutro pojadę do stolicy i zobaczymy, czy uda mi się z nim porozmawiać.

– Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć. Fajna babka jesteś.

– Zupełnie mnie nie znasz. Ale to prawda, jestem fajna. A teraz bierzmy się do roboty. Informuj mnie o wszystkim – poleciła i się rozłączyła.

Zastanawiała się, czy powiedzieć matce Magdy, że jedzie do Warszawy, ale po chwili uznała, że niepotrzebnie pobudzi jej ciekawość. Maria będzie co chwilę do niej dzwonić i pytać, czy czegoś się dowiedziała.

Zakupiła bilet na pociąg przez serwis internetowy, po czym wyszukała niewielki pokój na platformie zrzeszającej wynajmujących i poszukujących lokalu. Znajdował się w tej samej dzielnicy co dom Manickiego – Zoja nie chciała tracić czasu na przemieszczanie się po mieście. Żeby było taniej, wzięła prywatny pokój, znajdujący się jednak w większym apartamencie, z salonem i łazienką wspólnymi dla wszystkich wynajmujących.

Gdy nazajutrz siedziała już w pociągu, naszła ją myśl, że zrobiła to samo co jej zaginieni przyjaciele – miała dzielić przestrzeń z obcymi ludźmi – choć oni, jak jej się zdawało, nie zrobili tego świadomie. Nie było już czasu na zmiany, jedną czy dwie noce mogła spędzić w niezbyt komfortowych warunkach. Im bliżej była Warszawy, tym bardziej wątpiła, że przyjazdem w czymkolwiek pomoże. Nie miała pojęcia, czy Amerykanin w ogóle będzie chciał z nią rozmawiać, czy go zastanie w domu, a nawet jeśli, to czy nie przegoni jej gdzie pieprz rośnie. Musiała spróbować. Miała tylko nadzieję, że nie okaże się niebezpieczny, bo choć poznała kiedyś techniki samoobrony, wiedziała, że nawet najlepiej przygotowana do obrony osoba może dać się zaskoczyć. Idealnie byłoby spotkać się gdzieś w neutralnym miejscu, Zoja nie była jednak pewna, czy mężczyzna da się na to namówić.

Nie zwlekając długo, tuż po zameldowaniu się w pokoju i zostawieniu rzeczy, ruszyła na poszukiwania adresu wskazanego jej przez Waldka. Po piętnastu minutach stanęła przed okazałą willą z lat sześćdziesiątych. Budynek otoczony był niewysokim kamiennym murem wykończonym żelaznymi prętami. Na posesji nie zanotowała żadnego ruchu – ani człowieka, ani nawet zwierzęcia. Nie chciałaby się natknąć na jakiegoś agresywnego psa chroniącego domostwo.

Westchnęła głęboko i nacisnęła przycisk domofonu. Przez chwilę nic się nie wydarzyło, więc ponowiła dzwonienie. Już miała zrezygnować i odejść, gdy drzwi domu otworzyły się i stanął w nich siwy mężczyzna, ubrany w czekoladowy pluszowy szlafrok. Zoja machinalnie spojrzała w dół i z ulgą zauważyła, że ów człowiek miał na sobie spodnie, a na nogach kapcie.

A więc nie wyciągnęłam go z kąpieli – pomyślała i uśmiechnęła się do gospodarza.

– Dzień dobry. Jestem przyjaciółką Magdy Kotańskiej. Pan Manicki, prawda? Możemy porozmawiać?

Mężczyzna zmierzył ją wzrokiem.

– Jest pani dziennikarką?

– Nie. Magda to moja przyjaciółka, bardzo się o nią martwię. Proszę mnie wpuścić – poprosiła Zoja, nie przestając się serdecznie uśmiechać.

Starszy pan musiał nacisnąć ręką jakiś przycisk, bo rozległ się cichy brzęk i zamek furtki zwolnił. Dziewczyna weszła na teren posesji, a potem po kilku stopniach podeszła do drzwi.

– Nazywam się Zoja Mak, przyjechałam z Krakowa, by z panem porozmawiać. Poświęci mi pan chwilę?

– Proszę. – Przepuścił ją przez drzwi, a potem wskazał salon. – Pani się rozgości, a ja przygotuję herbatę. Chyba że woli pani kawę.

– Nie, dziękuję. Proszę się nie kłopotać. Nic nie trzeba.

– Właśnie miałem sobie zaparzyć dzbanuszek zielonej herbaty, pani pozwoli, że dokończę. Zaraz wracam.

Zniknął w sąsiednim pomieszczeniu, a Zojka z ciekawością rozglądała się po wnętrzu. Było urządzone w starodawnym stylu. Miała jako takie pojęcie o sztuce, dostrzegła więc, że większość mebli to antyki. Na ścianach wisiało kilka obrazów przedstawiających landszafty, a na obszernej czterodrzwiowej komodzie stało nadszarpnięte zębem czasu lustro w bogato zdobionej ramie. Przed nim znajdowało się kilka współczesnych ramek ze zdjęciami. Dziewczyna podeszła bliżej, by przyjrzeć się postaciom z fotografii. Były głównie czarno-białe. Młody mężczyzna na niektórych z nich miał rysy podobne do Manickiego, być może to on z dawnych czasów. Jedno ze zdjęć różniło się od pozostałych. Był to kolorowy portret starszej kobiety, a na ramce przewieszono czarną wstążkę.

– To moja matka. Zmarła niedawno, tuż przed moim wyjazdem do Hiszpanii – odezwał się za nią głos. Nie była pewna, jak długo gospodarz stał w salonie. Dała się zaskoczyć.

– Przepraszam – odrzekła szybko i wróciła na sofę.

– Nic nie szkodzi. Zainteresowały panią fotografie. To moja rodzina. Tu – wskazał na jedno ze zdjęć – to ja z siostrą i mamą, jeszcze gdy wszyscy byliśmy młodzi. A tam – skierował palec obok – to ja z ukochaną żoną.

– Jest piękną kobietą – zauważyła Zoja.

– Była. Również odeszła, ale wiele lat temu.

Dziewczyna znów poczuła się zmieszana. By ukryć swoje uczucia i zmienić temat, dodała:

– Ma pan piękny dom.

Manicki podziękował, a następnie zabrał się za nalewanie do filiżanek herbaty, która zdążyła się już zaparzyć.

– Co panią sprowadza?

– Nadal trwają poszukiwania mojej przyjaciółki i jej chłopaka, ale zapewne pan o tym słyszał. Chciałabym, żeby opowiedział mi pan wszystko, co o nich wie. Jak się wam razem mieszkało w apartamencie? Może Magda albo Michał coś mówili, co mogłoby mnie nakierować. Nie wiem... – westchnęła i się zgarbiła. – Czuję taką niemoc, a bardzo chciałabym pomóc. Co mogło im się stać?

– Sam się nad tym cały czas zastanawiam. Chcę wierzyć, że ruszyli w drogę. Poniosło ich gdzieś daleko i cieszą się swoim towarzystwem.

– To zupełnie nie w ich stylu. – Zoja poczuła, jak do oczu napływają jej łzy.

Stanisław opowiedział swoją historię poznania młodych ludzi oraz o tym, jak spędzali wspólnie czas. Nie pomijał żadnych szczegółów, gdyż dziewczyna, która go odwiedziła, potrafiła słuchać. Cenił w ludziach, że nie śpieszą się nigdzie, a to, co się do nich mówi, budzi ich zainteresowanie. A on lubił mówić.

Zoja nie przerywała, starała się natomiast analizować wszystko w głowie, by nie umknął jej żaden szczegół opowieści. Manicki okazał się całkiem sympatyczny, choć okropnie gadatliwy. Potrafiła sobie wyobrazić zniecierpliwienie Magdy, która chciała spędzić wakacje w objęciach ukochanego, podczas gdy starszy pan nieustannie zajmował ich uwagę swoją paplaniną. Była teraz w innych okolicznościach niż przyjaciółka, nie miała więc powodów do narzekania.

W pewnej chwili poczuła burczenie w brzuchu, dyskretnie spojrzała na zegarek i skonstatowała, że przebywa w willi już ponad dwie godziny. Do tej pory nie usłyszała nic, co mogłoby naprowadzić ją na trop. Za to oprócz właściwej historii poznała sporo faktów z życia tego człowieka, który co chwilę robił dygresje w różnych kierunkach. Intuicja podpowiadała jej natomiast, że staruszek nie miał nic wspólnego z zaginięciem jej przyjaciół, choć niewątpliwie swoją bytnością doprowadził do tego, że ruszyli w nieznane.

– Wynajęliśmy detektywa – przyznała w końcu. – Jest właśnie w Gandii. Mam nadzieję, że uda mu się coś ustalić.

– Sam nad tym myślałem, ale wie pani, nie znałem ich zbyt dobrze. Jakby to wyglądało, gdybym zlecił poszukiwania. Adwokat mi doradził, żebym się nie mieszał.

– Adwokat?

– Policja przesłuchiwała mnie kilka razy, jakbym to ja miał coś wspólnego z tym zaginięciem. Wolałem nie ryzykować, że potraktują mnie niewłaściwie, i zasięgnąłem porady prawnika.

– Poradzimy sobie sami – rzekła Zoja, ale w jej głosie dała się słyszeć niepewność, którą mężczyzna natychmiast wyłapał.

– To musi sporo kosztować – zauważył. – Ja mam pieniądze, jeśli tylko byłyby potrzebne, proszę się nie wahać. Chętnie pomogę. Czuję się trochę odpowiedzialny, może gdybym nie był zbyt natarczywy...

– Na razie dziękuję, ale... prawdę mówiąc, nie na długo starczy wpłacona zaliczka. Rodzice Michała i Magdy nie są zamożni, wiadomo, że skombinują pieniądze, ale będzie to dla nich dodatkowe obciążenie. Zastanawiałam się nad publiczną zbiórką, ale może... gdyby to nie było dla pana problemem... – Sama nie była pewna, czy wypada jej brać pieniądze od tego człowieka.

– Załatwione. Proszę zostawić mi numer konta detektywa. Kiedy trzeba będzie wpłacić kolejną zaliczkę czy pokryć jakieś koszty, to ja się tym zajmę.

– Dziękuję. Czas już na mnie. Gdyby coś się panu przypomniało, to proszę dać znać. To jest mój numer telefonu. – Zoja wyciągnęła z torebki kartkę papieru, na której nakreśliła rząd cyfr. – Dobrze było porozmawiać o Magdzie, mam nadzieję, że szybko wróci.

Mężczyzna odprowadził ją do wyjścia. W ogóle nie czuła w jego obecności zagrożenia. Opuszczając willę, była pewna, że nie skrzywdził jej przyjaciółki ani jej narzeczonego.

ROZDZIAŁ 15

Choć żyli ze sobą jak małżeństwo, Jos nie spuszczał jej z oczu. Nigdy nie pozostawała w domu sama, chyba że wymykał się wtedy, gdy spała. Było jej wszystko jedno. Od kiedy przyjmowała leki, czuła się znacznie spokojniejsza i zobojętniała na to, co się z nią dzieje. Czasem pojawiały się myśli, że popadła w obłęd, choć nie była pewna, czy gdyby tak było, w ogóle zdawałaby sobie z tego sprawę. Najtrudniej było jej przypomnieć sobie, kim właściwie jest. Jos opowiadał historie z jej życia, mówił o ludziach, których nie pamiętała, ale był przy tym tak czuły i zatroskany o jej zdrowie, że nie miała powodu mu nie wierzyć. To z nią działo się coś dziwnego. Czasem jej się wydawało, że jest inną osobą, w głowie pojawiały się urywki z życia, które zdaniem Josa było tylko wytworem jej wyobraźni. Miał wiele zdjęć, na których byli razem. Przekonywał ją, że życie w Polsce porzuciła z własnej woli, nie miała dobrych relacji z rodzicami, przyjaciele dawno się od niej odwrócili. Gdy na początku odmawiała przyjęcia leków, partner ostrzegał ją, że może doznawać halucynacji, skrajnych stanów emocjonalnych i nawrotu choroby psychicznej, na którą cierpiała. Leki natomiast tłumiły emocje i odganiały niepokojące myśli. Żyła chwilą i tym, co mężczyzna dla niej przygotował. Była zbyt słaba i obojętna, by podejmować inne decyzje.

Życie w chacie na odludziu miało swoje dobre strony. Nie musieli się z nikim liczyć, za niczym pędzić, po prostu czerpali przyjemność z otaczającej ich natury i własnego towarzystwa. Nie nudziła się, bo Jos był ciekawym człowiekiem, tematów do rozmów im nie brakowało. Zajmowała się też domem i gotowaniem. Z tym ostatnim bywało różnie, bo w chacie pokończyły się różne produkty żywnościowe przydatne dla urozmaicenia posiłków. Jos obiecywał, że wkrótce pojedzie do miasta na zakupy.

– Jest jeszcze trochę warzyw, mąka i makaron, na pewno coś z tego wyczarujesz. Zjedliśmy niestety wszystkie zapasy mięsa, ale nie martw się, jeszcze kilka dni i będzie nowa dostawa. Lubisz wątróbkę?

Wzruszyła ramionami, nie była pewna, czy pamięta smak wątróbki, podobnie jak wielu innych rzeczy. Jej mózg sprawiał wrażenie, jakby miał budowę sita, wiele informacji po prostu z niego wyciekło. Jos jednak uspokajał, że to tylko stan przejściowy, z czasem wszystko wróci do normy, jeśli tylko będzie brać lekarstwa. Połykała więc kolejną tabletkę i temat luk w pamięci się zacierał.

Na zboczu obok chaty znajdował się niewielki zagon. Jos uprawiał ogórki i cukinie, a także miał kilka dyń i kapust, z których przygotowywali rozmaite dania.

– Monika, zrób dziś placki z cukinii, a ja idę do kur – powiedział Hiszpan i gdy tylko dziewczyna potwierdziła skinieniem, wyszedł na podwórze. Nie zamykał już drzwi, bowiem przekonana o tym, że kury bywają agresywne, nie wychodziła do obejścia, jeśli ptactwo swobodnie biegało.

Obmyła świeżo zerwane warzywa i rozejrzała się za tarką. Nie mogła jej zlokalizować. Chciała zapytać Josa, czy jej nie odłożył w jakieś nietypowe miejsce, nie widziała go jednak na podwórzu. Musiał być w szopie. Patrzyła przez okno zniecierpliwiona, zbyt długo przebywał w środku, a kury biegały rozzłoszczone po placyku.

– No gdzie jesteś? – mówiła do siebie i rozważała, czy nie wyjść mu naprzeciw i nie zapytać o tarkę. Bała się jednak reakcji kur, które nie tolerowały obcych, a tak wciąż ją postrzegały.

Gdy oczekiwanie się przedłużało, przyszło jej do głowy, że być może partnerowi coś się stało. Nigdy tak długo nie zajmowało mu karmienie zwierząt.

– No dobra, idę sprawdzić – podjęła decyzję. – Bylebym tego nie żałowała. Rozejrzała się po kuchni w poszukiwaniu czegoś, czym mogłaby odstraszyć zadziorne ptaki. Jej wzrok padł na miotłę. Uznała, że omiatając się nią wokoło, będzie w miarę bezpieczna.

Wyszła na podwórze, a kury podniosły rwetes, parła jednak do przodu, torując sobie drogę miotłą. Drzwi do szopy były uchylone, zajrzała więc tam niepewnie, w obawie, że może wyskoczyć na nią dziki kogut, o którym również wspominał Jos. Nigdy jednak nie miała okazji go zobaczyć.

Usłyszała, jak mężczyzna mówi coś w języku, którego nie rozumiała, lecz z tonu głosu wnosiła, że jest zdenerwowany. Z jednej strony doznała ulgi, że nic mu nie jest, z drugiej jednak nie mogła go zlokalizować, gdyż w szopie było ciemno. Jedyne światło wpadało przez uchylone drzwi, które właśnie zasłoniła swoim ciałem. Kątem oka dostrzegła bose stopy i już miała krzyknąć, gdy świat zawirował i osunęła się na ziemię.

Jos wysunął się zza drewnianej ścianki i spojrzał na leżącą na ziemi dziewczynę. Tyle razy mówił, że nie wolno jej podchodzić do szopy. Wydawało się, że już to zrozumiała, ona jednak wciąż zachowywała się niepokornie. Nie było wyjścia, musiał zadziałać szybko. Wziął ją na ręce, zaniósł do chaty, położył na łóżku w sypialni i na wszelki wypadek zamknął drzwi na klucz.

Wyciągnął z szafki tabletki, rozkruszył je i pomieszał z wodą, następnie wrócił do pokoju. Posadził nieprzytomną dziewczynę i przytknął jej do ust kubek. Powoli, by się nie zadławiła, podawał jej miksturę. Otworzyła na chwilę oczy, po czym osunęła się ponownie na łóżko i zasnęła.

– Jutro pomyślisz, że to był sen – powiedział i wyszedł z sypialni.

Zastanawiał się, czy nie wykorzystać tej nocy na załatwienie sprawy z kurnika. Nie był jednak pewien, czy wszystko jest gotowe. Zazwyczaj czekał około dwóch miesięcy, tym razem jednak nie wszystko szło zgodnie z planem. Widocznie trafił na marny egzemplarz, który poddany odpowiedniej kuracji, zamiast dorodnieć, nie dawał gwarancji, że dotrwa do pożądanego rozrostu. Dziś o mały włos dwutygodniowe starania poszłyby na marne. Odstąpił więc od podania kolejnej dawki paszy i sterydu. W zamian wstrzyknął koktajl witaminowy i profilaktycznie antybiotyk. Miał nadzieję, że to zadziała, bo inaczej jego starania poszłyby na marne. Planował za kilka godzin sprawdzić, czy stan się nie pogorszył, a jeśli wszystko wróci do normy, następnego dnia zacząć dożywianie od nowa. Na wszelki wypadek przygotował też dawkę dopaminy. Postawi go na nogi na jakiś czas. Spojrzał jeszcze na rurkę, przez którą podawał pokarm, i postanowił ją umyć. Znajdowały się na niej ślady wymiocin i krwi, zapewne ze zranionej gardzieli, ale nie przejmował się tym, póki nie pojawiała się wysoka gorączka. Czasem dochodziło do zranień, zwłaszcza na początkowym etapie, gdy tucznik był pełen energii i buntował się przeciwko przymusowemu dokarmianiu. Zazwyczaj po kilku dniach godził się z tym, co nieuniknione. Nie chciał zbyt często podawać leków uspokajających, zwłaszcza że szybko schodziły, gdyż dziewczyna także z nich korzystała.

I musiał pamiętać, by zamykać drzwi na podwórze – napomniał siebie w myślach. Spokój ukochanej uśpił jego czujność. Nie sądził, by zdawała sobie sprawę z tego, co znajduje się w szopie, wolał jednak więcej nie ryzykować.

Wrócił do sypialni, by sprawdzić, czy śpi spokojnie, i uświadomił sobie, że wciąż jest w ubraniu. Zdjął z niej koszulkę i spodenki, a potem bieliznę, nie budząc jej przy tym. Narkotyk działał skutecznie, nie było szans, by przez najbliższych kilka godzin się ocknęła. Nie miał ochoty zakładać jej koszulki nocnej, jej opalone ciało tak pięknie wyglądało na białej pościeli. Podniecił go ten widok. Nabrał wielkiej ochoty, by skorzystać z ponętnego ciała, które nie było w stanie sprzeciwić się jego pieszczotom, powstrzymał się jednak. Nie miał wątpliwości, że dziewczyna również zaczęła dostrzegać w nim obiekt pożądania, sama czerpała przyjemność ze zbliżenia. Wolał więc, by zachowała świadomość, wówczas ich akt nie był jedynie zwierzęcym zaspokojeniem chuci, a oznaką miłości, której tak bardzo pragnął.

Przyglądał się, analizując każdy element jej ciała. Była idealna. Przez pierwsze tygodnie nie chciała jeść, co sprawiło, że straciła kilka kilogramów. Teraz jednak odzyskiwała formę i wcześniejszą figurę, choć wciąż obawiał się, że nie jedząc mięsa, nabawi się anemii. Nie musiał się oszukiwać, ich dieta nie była urozmaicona, a na razie nie miał możliwości, by pojechać do miasta po produkty żywnościowe. Musiałby dobrze otumanić dziewczynę narkotykiem, a nie chciał tego nadużywać. Ostatnio i tak przyjmowała sporo leków. Musieli radzić sobie, wykorzystując to, czym dysponowali.

Jos dbał, by niczego nie brakowało jego ukochanej, a przede wszystkim, by do głowy nie przychodziły jej myśli, które mogłyby zaburzyć ich spokój. Obiecał sobie, że gdy tylko zwolni się miejsce w szopie, postara się o jakieś kobiece stroje lub akcesoria, by sprawić dziewczynie przyjemność. Zasługiwała na prezent.

Obudził ją głód. Nie pamiętała, kiedy jadła ostatni posiłek. Potrzebowała też pójść do toalety. Wstała z łóżka, rozglądając się za czymś do okrycia. Narzuciła pierwszą lepszą sukienkę, którą znalazła na oparciu krzesła, nie trudząc się szukaniem bielizny.

– O, wstałaś, mi corazon! – Gdy Jos usłyszał ruch, wyszedł jej naprzeciw. Podszedł i dał jej buziaka.

Uśmiechnęła się, a potem pokazała na drzwi. W ustach miała niesmak, marzyła o umyciu zębów.

– Przygotuję śniadanie, bo pewnie jesteś bardzo głodna. Jajecznica? – zaproponował.

Czytał w jej myślach. Najpierw jednak prysznic – zdecydowała i zamknęła się w łazience.

Hiszpan zaczął krzątać się po kuchni, gdy nagle rozległo się pukanie. Odłożył miskę z jajkami na blat, wytarł ręce i podszedł do drzwi.

– Si? – zapytał, nie otwierając.

– Good morning, can you open, please? I would like to ask you something.

Popatrzył na drzwi łazienki i słysząc wodę lejącą się spod prysznica, postanowił wysłuchać nieproszonego gościa.

– Si? – powtórzył, tym razem patrząc na około trzydziestoletniego muskularnego mężczyznę stojącego przed chatą, który trzymał w ręku jakiś przedmiot.

Jos wyszedł przed dom i stanął na szeroko rozstawionych nogach, jakby manifestując, że nie zamierza wpuszczać nikogo do domu.

– Nie wiem, czy pan słyszał, ale w okolicy zaginęła młoda para z Polski. Możliwe, że poszli w góry. Czy widział ich pan? – Nieznajomy wyciągnął w kierunku gospodarza telefon i pokazał mu zdjęcie zaginionych.

– Nie mówię po angielsku – rzekł spokojnie Hiszpan, przyglądając się rozmówcy i zastanawiając, czy miałby szanse go pokonać, gdyby sytuacja stała się niebezpieczna. Widać było, że tamten trenuje jakiś sport, był silny i dobrze zbudowany. Lepiej byłoby, gdyby do konfrontacji nie doszło. – Policia? – zapytał, lecz tamten pokręcił głową, a Jos w duchu odetchnął z ulgą. Nieznajomy wpisał coś na komórce, po czym dał się słyszeć głos elektronicznego tłumacza po hiszpańsku.

– Jestem prywatnym detektywem wynajętym przez rodzinę pary, która zaginęła kilkanaście dni temu w okolicy. Czy widział pan gdzieś w okolicy tych ludzi? – Ponownie podsunął Josowi cyfrowe zdjęcie.

Hiszpan udawał, że analizuje fotografię, po czym pokręcił głową.

– Tu rzadko kiedy ktoś zachodzi, mieszkam na uboczu. Zresztą nie ma tu nic ciekawego. Lepiej niech pan pojedzie w kierunku Cueva del Parpalló, tam chodzi wielu turystów, może ktoś ich rozpozna.

– Mieszka pan sam? – zapytał detektyw.

Jos już miał odpowiedzieć, że tak, ale podążył za wzrokiem mężczyzny i dostrzegł pomiędzy krzewami okalającymi chatę powiewające na wietrze kolorowe ubrania. Poprzedniego dnia robili pranie i zapomnieli je ściągnąć, choć pewnie było już suche jak pieprz.

– Z żoną, a co?

– A mógłbym z nią porozmawiać?

– Dopiero poszła pod prysznic. Zresztą ona rzadko wychodzi gdzieś dalej niż wokół chaty, więc na pewno nikogo nie widziała. Proszę nas nie niepokoić. Żyjemy spokojnie na uboczu i nikomu nie wadzimy.

Przybyły zmierzył wzrokiem Hiszpana, nic jednak nie rzekł. Podziękował i się pożegnał, wracając tą samą ścieżką, którą przyszedł.

ROZDZIAŁ 16

Trafienie do pustelniczej chaty na zboczu góry było dziełem przypadku. Waldemar Kapecki od kilku dni przemierzał ulice Gandii, a gdy tam nie znalazł żadnego śladu, ruszył do okolicznych wiosek. W jednej z nich sprzedawczyni w niewielkiej kawiarni oznajmiła, że prawdopodobnie widziała tych młodych, gdy zatrzymali się u niej na kawę. Nie była pewna, gdyż wielu obcokrajowców wstępowało na chwilę odpoczynku w drodze na górskie wycieczki. Była jednak para, która przyjechała na niebieskim skuterze, co przykuło jej uwagę. Nie miała pojęcia, czy poszli w góry, czy pojechali gdzie indziej, ale już pojawił się pewien trop, który należało zbadać.

Nie kontaktował się jeszcze z hiszpańską policją. Zanim ujawni swoją obecność na ich terenie, wolał powęszyć bez ogona, który zapewne by się pojawił, jeśli lokalne władze zainteresowałyby się jego poczynaniami. Z wioski można było jechać w kierunku jaskini Parpalló wskazanej przez człowieka z chaty albo wejść na któryś z trzech szlaków prowadzących na szczyt pobliskiej góry. Skoro już tam był, nie szkodziło mu wybrać się na szlak, tym bardziej że lubił ten rodzaj aktywności. Kiedyś uprawiał nawet wyczynowo wspinaczkę górską. To, co było przed nim, oczywiście nie miało nic wspólnego z wysokimi górami, a jednak czuł przyjemność na myśl, że za chwilę znajdzie się na szlaku.

Po dwóch godzinach wędrówki uznał, że chodzenie uczęszczaną drogą mija się z celem, dla którego wybrał się w góry. Jeżeli tędy chodzili turyści, to gdyby zaginionym coś się przytrafiło, ktoś w końcu by ich znalazł. Postanowił więc zboczyć z oznaczonego traktu i przy charakterystycznym rozstaju dróg przy drzewie oliwnym ruszył w pierwszą ścieżkę po prawej. Miał przy sobie kompas i telefon z dokładnym GPS-em, nie obawiał się więc, że się zgubi. Próbował wyobrazić sobie, co robiłby na miejscu młodych, o ile w ogóle poszli w te okolice, i doszedł do wniosku, że mogli chcieć poeksplorować teren w poszukiwaniu atrakcji, których nie było przy szlaku. Nie od razu zauważył chatę, która dobrze kryła się wśród roślinności, a potem pomyślał, że jest opuszczona. Dostrzegł jednak kolorowy materiał powiewający na wietrze, co niewątpliwie musiało oznaczać, że chata ma mieszkańców. Zapukał do drzwi. Mężczyzna, który mu otworzył, był trochę dziwny, ale skoro na co dzień żył niemal jak pustelnik, widok niespodziewanego gościa mógł być dla niego zaskoczeniem. Ponadto chyba nie znał innych języków poza rodzimym i nie mógł być pewien, czy Waldek nie przybył w złych zamiarach. Niestety detektyw nie dowiedział się niczego ciekawego, choć trochę żałował, że nie porozmawiał także z żoną gospodarza.

Gdyby facet mieszkał sam – pomyślał Waldek – to wydałby mu się podejrzany, ale z żoną chyba nie porywaliby młodych turystów, bo i w jakim celu. Magda i Michał nie mieli przy sobie nic wartościowego, chyba że skuter, który również nie został do tej pory odnaleziony.

Zszedł powoli z góry. Pierwsze dni pobytu w Hiszpanii spędził przyjemnie, ale nie był tam na wakacjach, tylko wykonywał zlecenie, w którym liczył się czas. Widząc na horyzoncie morze, zastanawiał się, czy jest jeszcze dostatecznie ciepłe, czy listopad to jednak pora nieodpowiednia dla zażywania kąpieli, nawet jeśli jest to Morze Śródziemne.

W myślach detektywa nagle pojawiła się Zoja, przyjaciółka zaginionych i jego zleceniodawczyni. Zastanawiał się, czy udało jej się porozmawiać z Manickim i jak sobie poradziła. Nie znał jej zbyt dobrze, a jednak od pierwszej chwili czuł, że nadają na tych samych falach. Przez moment pozwolił sobie na fantazję, że właśnie razem przemierzają górski szlak i rozmawiają o morzu majaczącym w oddali. Nie miałby nic przeciwko wakacjom w towarzystwie tej interesującej kobiety. Nagle potknął się na wystającym z ziemi kamieniu i omal nie upadł na ziemię.

– Cholera! – zaklął, zły na siebie za nieuwagę.

Cała droga usłana była różnej wielkości kamieniami, które nieraz usuwały się spod nóg. To, co w górę nie stanowiło problemu, przy schodzeniu wymagało skupienia. Jeden nierozważny krok mógł skończyć się bolesnym upadkiem. Patrzył pod nogi. Nagle jego wzrok przykuł kolorowy papierek wystający spomiędzy kamieni. Pomyślał, że i tu, jak na całym świecie, spotkać można ludzi, którym nie chce się zabrać śmieci ze sobą, więc zanieczyszczają planetę. Odruchowo sięgnął po zgubę, by choć w ten sposób naprawić cudzy błąd, i już chciał schować papierek do kieszeni, gdy coś zwróciło jego uwagę.

Przystanął. W rękach trzymał charakterystyczne czerwone opakowanie batonika nawiązującego nazwą do gór. Z pewnością nie był to produkt, który można było kupić w Hiszpanii ani międzynarodowa marka. Polska nazwa jednoznacznie wskazywała, że został on przywieziony przez rodaków. Przykucnął i położył papierek na kamieniu. Sięgnął do plecaka i wyciągnął z niego woreczek strunowy, przydatny do przechowywania ewentualnych dowodów. Delikatnie umieścił znalezisko w foliowej torebce i zamknął ją szczelnie. Być może śmieć pozostawiony został przez innego polskiego turystę, ale nie można wykluczyć, że znajdą się na nim również odciski któregoś z zaginionych.

Podekscytowany wrócił do hotelu, gdzie po kolacji postanowił jeszcze trochę powęszyć i rozpytać personel. Może komuś przypomną się nowe informacje, które wraz z innymi podsuną jakiś ślad.

– Cześć, to ja. Możesz rozmawiać? – usłyszał w telefonie głos, który mimowolnie wywołał na jego twarzy uśmiech.

– Jasne, jak się masz?

– Słuchaj, Waldek, u mnie OK, ale nie o mnie będziemy rozmawiać – mówiła szybko Zoja. – Byłam w Warszawie u tego Amerykanina i to całkiem miły facet. Gaduła przeokropna, co chwilę zbaczał ze ścieżki, ale dałam mu się wygadać. Wygląda mi na takiego, który mógłby kogoś wykończyć, ale tylko rozmową. Nieszkodliwy dziadek, tak na moje oko. Znam już nie tylko historię jego krótkiego pobytu z Magdą i Michałem, lecz także połowy życia. Ma piękny dom, pełen antyków, taki wiesz, amerykańsko-arystokratyczny klimacik ze zdjęciami rodzinnymi na kominku... Waldek? Jesteś tam?

– No, jestem, jestem, i słucham z zainteresowaniem – odpowiedział detektyw, udając poważnego, ale rozmowa z Zoją go bawiła.

– To czemu się nie odzywasz?

– Trudno wejść ci w słowo – zaśmiał się, a potem dodał już poważniej: – Ustaliłaś coś, co mogłoby pomóc w poszukiwaniach?

– Raczej nie. Spisałam jeszcze w pociągu, co mówił, żeby było na świeżo. Wysłałam ci mailem, to sobie poczytasz. Muszę ci jeszcze coś powiedzieć.

– Słucham?

– To Manicki będzie finansował twoje poszukiwania. Dysponuje sporym budżetem, więc pokryje wszystkie wydatki, nie musisz się o nic martwić.

– O! Nieźle go urobiłaś!

– To nie było miłe – żachnęła się Zoja.

– Przepraszam... nie miałem nic złego na myśli. A... ty jak się masz?

– Dobrze, o ile działam. Wczoraj wieczorem... no wczoraj miałam kryzys – przyznała. – Poryczałam się. Tęsknię za Magdą, tak bardzo chciałabym, żeby odnaleźli się cali i zdrowi. A ty? Co dziś robiłeś? Masz jakieś ślady?

– Byłem w górach, chodziłem trochę szlakami, bo właścicielka kawiarni w pobliskiej wiosce chyba ich rozpoznała, a przynajmniej kojarzyła jakąś parę na skuterze. To mogli być oni.

– No i znalazłeś coś? – W głosie Zoi słychać było podekscytowanie.

– Nie – cmoknął przy tym z niesmakiem. – A właściwie to może...

– No mów! Nie rozumiem cię, to znalazłeś coś czy nie?

– Znalazłem na szlaku papierek po batoniku z Polski, może to przypadek, przypuszczam, że niejeden rodak chodzi tymi drogami, ale warto go zbadać pod kątem linii papilarnych.

– Oddałeś do laboratorium?

– Jeszcze nie. Wróciłem dziś późno do hotelu. W Hiszpanii nie mam znajomości, musiałbym przekazać opakowanie tutejszym władzom albo wysłać je do Polski.

– Chyba szybciej będzie na miejscu, prawda?

– Tak, myślę, że tak, ale jeszcze się nie ujawniłem. Rano pójdę na posterunek, pokażę im licencję oraz upoważnienie i mam nadzieję, że się dogadamy. O ile będą mówić po angielsku, bo ja tutejszego nie bardzo. Umiem powiedzieć dos cervezas por favor i vamos a la playa, bo taka była kiedyś piosenka. Z moją znajomością hiszpańskiego...

– Rozumiem. Ja trochę znam, więc może powinnam przyjechać i pomóc?

Propozycja, która spontanicznie padła z ust dziewczyny, zaskoczyła oboje. Nastała chwila ciszy. Detektyw w pierwszej chwili chciał przytaknąć, powstrzymał się jednak. Był w pracy, a Zoja mogłaby go tylko rozpraszać. To nie były wczasy, tylko poszukiwania zaginionych. Liczył się czas i wolna głowa, a towarzystwo atrakcyjnej kobiety odciągałoby jego myśli od sprawy.

– Chyba lepiej, żebyś... – Nie dokończył, bo weszła mu w słowo.

– Żartowałam. – Jedynie przez ułamek sekundy rozważała wyjazd, zaraz potem uznała, że nie jest to dobry pomysł. Co miałaby robić w Hiszpanii? Tylko przeszkadzałaby Waldkowi, a do tego poniosłaby spory wydatek.

– OK. To jesteśmy w kontakcie. Dzięki za maila, właśnie go otworzyłem i zabieram się za czytanie.

– Daj znać, jak rozmowa z policją i czy uda się zbadać ten papierek – poprosiła Zoja, po czym się pożegnali.

Detektyw postanowił zamówić do pokoju piwo, skoro to akurat potrafił powiedzieć. Przesunął znajdujące się na ławie foldery informacyjne i postawił na niej laptop, a sam rozsiadł się wygodnie na sofie w salonie – tym samym, w którym kilkanaście dni wcześniej mieszkała zaginiona para. Apartament po skrupulatnym sprawdzeniu i zdjęciu odcisków palców oraz zabezpieczeniu wszystkich pozostawionych przez gości rzeczy został wysprzątany i udostępniony do wynajmu. Pewnie w wysokim sezonie taka możliwość byłaby mało prawdopodobna, teraz jednak hotel wypełniony był tylko w jednej trzeciej gośćmi, dlatego Waldemarowi udało się wynająć ten sam apartament, choć tylko dla niego był on zdecydowanie za duży. Wyobrażał sobie, jak mógł wyglądać pobyt Polaków w tym miejscu, posiłkując się notatkami przesłanymi przez Zoję.

Zamyślił się. Rozpamiętywał odbytą niedawno rozmowę. Nie potrafił rozgryźć tej dziewczyny. Raz mu się wydawało, że coś między nimi iskrzy, że ich rozmowa jest wielopłaszczyznowa, a spomiędzy żartów i niepozornej wymiany zdań można wyczytać jeszcze inne komunikaty. Innym razem miał wrażenie, że Zoja traktuje go bardzo formalnie, a gdy próbuje zapytać o nią samą, a nie o łączącą ich sprawę, to zbywa go ogólnikami. Uświadomił sobie, że gdy zaproponowała przyjazd, jego serce zaczęło mocniej bić. Chciałby ją mieć obok siebie, wolałby jednak, żeby okoliczności były inne. Gdy usłyszał, że żartuje, poczuł zawód. Nie podzielała raczej jego entuzjazmu na myśl, że ich relacja mogłaby się przerodzić w coś bardziej osobistego.

Rozważania przerwało pukanie do drzwi. Serwis kelnerski wniósł dwa piwa. Mężczyzna podziękował po angielsku i wręczył drobny napiwek. Spojrzał na butelki z chmielowym napojem i uśmiechnął się do siebie. Kiedyś pojechali z kumplem do Barcelony, gdzie na każdym kroku raczyli się tym właśnie piwem. Nie było może tak dobre jak niektóre rodzime browary, a jednak w hiszpańskim słońcu dobrze gasiło pragnienie. Raz spróbowali popularnej clary, piwa z cytrynową fantą. Było jednak zbyt słodkie, takie babskie. Woleli klasyczny smak browara, nawet jeśli miał ledwo wyczuwalną goryczkę i lekki aromat cytrusowo-jabłkowy.

Wziął jedną z butelek i poszedł na balkon. Oparł się o barierkę i patrzył na światła statków migoczące w oddali na morzu i rozgwieżdżone niebo. Pomyślał o zaginionych. Czy widzieli te same gwiazdy, czy sami stali się nimi? Nie znalazł żadnych tropów, których mógłby się uczepić, i choć spędził w Hiszpanii dopiero kilka dni, miał poczucie, że stoi w miejscu. Nadszedł najwyższy czas połączyć siły z lokalnymi służbami. Z samego rana zamierzał pójść na posterunek i dotrzeć do osób prowadzących śledztwo.

ROZDZIAŁ 17

– Pani Zosia? Dzień dobry, Manicki się kłania. Nie obudziłem?

Zoja jęknęła do aparatu telefonicznego. W pierwszej chwili chciała powiedzieć, że to pomyłka, ale nazwisko wydało jej się znajome. Przez chwilę się zastanawiała, z czym jej się kojarzy, rozważając jednocześnie naciśnięcie czerwonej słuchawki i powrót do spania. Poprzedniego wieczoru długo nie mogła zasnąć, to prawda, ale ten telefon zadzwonił o jakiejś chorej godzinie, o której normalni ludzie byli jeszcze w objęciach Morfeusza. Żałowała, że nie wyciszyła komórki, mogłaby teraz dalej śnić, nieświadoma, że ktoś dzwoni. Niestety jedno zapomnienie i musiała zmierzyć się z konsekwencją pobudki.

– Czy my się znamy? – zapytała nie do końca obudzona.

– Była pani u mnie w sprawie zaginięcia pani przyjaciół. W Warszawie.

– A! Pan Amerykanin! Auć! – Dziewczyna uszczypnęła się, by pobudzić swój organizm i sprawić, by mózg szybciej zaczął łączyć fakty.

– Przepraszam, czy coś się pani stało? – Głos w słuchawce był zaniepokojony.

– Nie, nieważne. Czemu pan dzwoni?

– Powiedziała mi pani, żebym dzwonił, gdy sobie coś przypomnę. Nie wiem, czy to ważne, ale o tym nie wspomniałem wcześniej, więc chciałbym, żeby miała pani wszystkie informacje. Bardzo mi zależy, żeby...

– Do brzegu, panie Stanisławie – przerwała mu Zoja.

– Obawiam się, że nie rozumiem. O jakim brzegu pani mówi?

– Nieważne – westchnęła. – Co to za informacja?

– Otóż... W dniu zaginięcia, gdy pani Magda się szykowała, pan Michał oglądał folder z różnymi atrakcjami w okolicy. Słyszałem, jak mówił jej o jaskiniach, których jest wiele w okolicznych górach. Jest taka słynna Parpalló, ale także wiele innych, mniejszych. Gdy wychodzili, wspomniał coś, że czytał w internecie o ciekawych freskach w jakiejś jaskini, do której trudno trafić. Ja nie wiem, czy to ma znaczenie, pewnie nie, ale tak sobie pomyślałem, że może ulegli wypadkowi i wpadli do jakiejś dziury, sam nie wiem. Ja się na tych internetach nie znam, ale pani, pani Zosiu...

– Zoja – weszła mężczyźnie w słowo.

– ...że co? A no tak, pani ma na imię Zoja, nie Zosia. Dziwne imię, ale na swój sposób ładne. Rosyjskie? Nigdy się z nim nie spotkałem, ale zaraz... o czym to ja mówiłem?

– O jaskini – podpowiedziała.

– Tak, o jaskini, freskach, folderach... – wymieniał, próbując przypomnieć sobie wątek, który został przerwany – ...i o internetach. Ja się nie znam, ale pani jest młoda, to pani na pewno będzie wiedziała, czego szukać.

– Panie Stanisławie, bardzo dziękuję. To cenna informacja i oczywiście poczytam o tych freskach, nigdy nie wiadomo, jaki fakt może się przydać.

Gdy się pożegnali, Zoja była już całkiem obudzona. Spojrzała na zegarek, dochodziła siódma. Nie pospała zbyt wiele tej nocy, ale w tej chwili nie miało to znaczenia. Adrenalina zrobiła swoje. Postanowiła więc zaparzyć kawę i posurfować po internecie.

Szybko się zorientowała, że w poszukiwanym obszarze znajduje się wiele jaskiń, które różnią się wielkością i stopniem dostępności. Część otwarta jest dla turystów, część jedynie dla doświadczonych speleologów. Nie przypuszczała, by przyjaciele porwali się na odwiedzenie którejś z niebezpiecznych jaskiń. Nigdy nie interesowali się speleologią, nie posiadali odpowiedniego sprzętu, a poza tym Magda miała chyba lekką klaustrofobię.

Skupiła się więc na opisach atrakcji dostępnych dla turystów. Pierwszą z opisywanych jaskiń była położona w La Vall d’Uixó, w prowincji Castellón, gdzie trasa turystyczna, niemal kilometrowa, prowadziła podziemną rzeką. W jaskini San José znaleziono pozostałości stanowisk paleolitycznych i malowidła naskalne, co mogłoby zainteresować Magdę. Było to miejsce bardzo popularne wśród turystów, których rocznie przybywało tam ponad sto czterdzieści tysięcy. Zoja wątpiła, by zaginięcie dwojga młodych ludzi w takim miejscu pozostało niezauważone. Podobnie rzecz miała się ze Świętą Jaskinią w miejscowości Altura. Było to miejsce kultu odwiedzane przez pielgrzymów, z kaplicą i wizerunkami świętego Joachima i świętej Anny.

W prowincji Alicante znajdowały się kolejne atrakcje turystyczne: jaskinia Calaveras, Rull, Atzúbia czy Canelobre, każda na swój sposób interesująca. Zoja odrzuciła je jednak z uwagi na dość dalekie położenie od Gandii. Musiała szukać czegoś bliżej.

Dłuższą chwilę poświęciła na zapoznanie się z opisem szeregu skalnych pomieszczeń znanych pod wspólną nazwą Les Covetes dels Moros w okolicach Walencji. Wyczytała, że znajduje się tam aż sto dwanaście komnat, w większości połączonych ze sobą i ułożonych na różnych poziomach. To mogło robić wrażenie i sama Zoja kiedyś chciałaby się tam wybrać. Teraz jednak próbowała wyobrazić sobie, które z tych miejsc przyciągnęłoby jej znajomych. Odrzuciła jaskinię Don Juan w prowincji Walencja ze względu na bogatą infrastrukturę turystyczną wokół. Powinna raczej szukać miejsca mało znanego, o którym nie ma zbyt wiele w przewodnikach, a jednocześnie wartego uwagi.

Otworzyła mapę i przyjrzała się okolicy. Wydało jej się, że niepotrzebnie straciła czas na szukanie jaskiń w okolicach Walencji czy Alicante, powinna skoncentrować się na najbliższych terenach, a gdy tam nic ciekawego nie znajdzie, poszerzyć krąg poszukiwań.

Na podstawie mapy wytypowała trzy jaskinie: Beat, Meravelles i najbardziej znaną Parpalló. Pierwsza związana była z katalońskim filozofem, który podobno udał się do jaskini na medytację i miał tam wizję ukrzyżowanego Jezusa. Jego misją było napisanie książki, która obali fałszywe przekonania niewierzących. Zoja zanotowała koordynaty tego miejsca, zwłaszcza że w internecie pojawiła się informacja o zamknięciu jaskini dla zwiedzających. Może jej przyjaciele jednak postanowili tam dotrzeć i wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Warto było to sprawdzić.

Kolejne dwie jaskinie okazały się miejscami w pełni dostosowanymi turystycznie, z biletowanym wejściem, wcale nie tanim, oraz przewodnikiem. Nie był to styl zwiedzania pary, która liczyła się z każdym groszem i stroniła od skupisk ludzkich.

– Coś mi umyka – rzekła do siebie Zoja, przeglądając kolejne strony o jaskiniach w rejonie Gandii. Próbowała połączenia różnych haseł po polsku, angielsku i hiszpańsku. Wyszukiwała zarówno jaskinie, freski, malowidła naścienne, speleologię, stalagmity i stalaktyty, ciekawe, mało turystyczne miejsca w okolicach Gandii i tym podobne. W końcu trafiła na wpis po katalońsku na jakimś podróżniczym forum, wyszukiwarka jednak automatycznie przetłumaczyła treść na polski.

Kochasz górskie szlaki? Chcesz poczuć się jak odkrywca i trafić w wyjątkowe miejsce, o którym nie piszą w przewodnikach? Zdradzę ci moją tajemnicę i powiem, jak trafić do niewielkiej jaskini, którą, nie wiedzieć czemu, nie interesują się lokalne władze. Mogę ci zagwarantować, że to, co tam ujrzysz, zostanie na zawsze w twojej pamięci. Napisz do mnie na mail: pintcova@aaaa.com #malowidlo #fresk #jaskinia #nieopisanepiekno.

Zabrzmiało intrygująco. Zoja poczuła dreszcz ekscytacji. Zastanawiała się przez chwilę, czy jej przyjaciele zainteresowaliby się takim wpisem, i nie mogła tego wykluczyć. Postanowiła napisać na podany adres mailowy, prosząc o szybką odpowiedź z instrukcjami, i kłamiąc, że jest właśnie w Gandii i jeszcze tego dnia chciałaby zobaczyć coś wyjątkowego.

W oczekiwaniu na odpowiedź prześledziła inne wpisy na forum. Natrafiła na kilka odniesień do wiadomości źródłowej, w której inni użytkownicy forum dyskutowali o tajemniczej jaskini. O ile automatyczny tłumacz radził sobie z przekładem, Zoja zrozumiała, że freski znajdują się na zboczu góry, gdzie szlaki prowadzą z małej miejscowości w okolicach Gandii. Ktoś użył nawet nazwy, musiał jednak znaleźć się w niej błąd, gdyż w wyszukiwarce takiej nie było.

– Czy Waldek wspominał, jak nazywa się ta wioska, gdzie widziano młodych na skuterze? – zastanawiała się na głos. Nie mogła sobie przypomnieć, by o tym rozmawiali. Musiała się tego dowiedzieć, wybrała więc numer detektywa, ale nie doczekała się odpowiedzi.

– Cholera! – Uderzyła pięścią w blat biurka.

Odświeżała skrzynkę mailową, ale pożądana wiadomość także nie nadchodziła. Czuła, że jest blisko, serce biło jej mocno, zaczęła chodzić po pokoju, nie mogąc usiedzieć w miejscu. Znów wykonała połączenie do Waldka, tak samo bezskutecznie.

Mimowolnie zaczęła obgryzać skórki przy paznokciach, zupełnie nie zdając sobie z tego sprawy. Jej myśli krążyły wokół jaskiń i kolorowych fresków. Oczami wyobraźni widziała swoich przyjaciół uwięzionych w jakimś zapadlisku. Znane były jej historie ludzi, którzy utknęli w podobnych miejscach. Z jakiegoś powodu jedne jamy są dostępne dla turystów, inne nie, bo są zbyt niebezpieczne dla tych mniej doświadczonych. Przypuszczała nawet, że pod ziemią – albo nawet na ziemi, ale wysoko w górach – może nie być zasięgu, dlatego nie mogli wezwać pomocy. Może jednemu z nich coś się stało, a drugie przy nim zostało w nadziei, że pomoc sama nadejdzie? Czy mieli jeszcze szanse zostać odnalezieni żywi? W jaskiniach utrzymuje się stała temperatura, upały nie byłyby więc dla nich straszne. Często znajduje się w nich woda, a mając wodę, byliby w stanie przeżyć wiele dni, nawet bez jedzenia. Słyszała gdzieś, że człowiek jest w stanie wytrzymać około miesiąca, jeżeli nie będzie spalał zbyt wiele energii, podobno odnotowano także przypadki dłuższego przeżycia. Od zaginięcia minęły dwa tygodnie, czy zatem istniała choć nikła szansa, że by przeżyli? Nadzieja umiera ostatnia. Tak długo jak nie odnaleziono ciał, Zoja pragnęła wierzyć, że jej przyjaciołom nic nie grozi. Jeśli znaleźli się w trudnym położeniu, to choć wycieńczeni, wciąż żyją i doczekają się pomocy. Znów odświeżyła pocztę, nadal jednak nie otrzymała odpowiedzi.

Nagle telefon zawibrował i oznajmił nadejście wiadomości:

„Co tam? Nie mogę teraz rozmawiać, dużo się tu dzieje. Zadzwonię wieczorem”.

Zoja postanowiła nie czekać, tylko zadać detektywowi nurtujące ją pytanie w odpowiedzi na wiadomość. Po chwili znów rozległ się krótki sygnał.

„Badeaungos” – brzmiała krótka wiadomość.

– O fuck! – wyrwało się Zoi. Porównała tę nazwę ze znalezioną na forum: Vadongos. To mogła być ta sama miejscowość, tylko napisana przez kogoś, kto zna ją wyłącznie ze słyszenia. W języku hiszpańskim litery b i v często dla niewprawnego ucha brzmiały identycznie, dodatkowo zlepek liter eau z francuskiego wymawiany jest jak o. To nie mógł być przypadek. Zoja czuła tak wielką ekscytację, że miała ochotę krzyczeć. Już zamierzała napisać detektywowi o swoim odkryciu, gdy w głowie zaświtał jej pomysł. Szybko sprawdziła najbliższe loty do Benidormu, Alicante i Walencji i po chwili dokonała zakupu. Miała pięć godzin do odlotu z podkrakowskich Balic. Skoro klamka zapadła, postanowiła zrobić Waldkowi niespodziankę i po prostu zjawić się na miejscu jeszcze tego dnia wieczorem. Jeśli podzieli jej przypuszczenia, z samego rana wyruszą na poszukiwania jaskini.

Lotem błyskawicy obiegła mieszkanie, zgarniając po drodze niezbędne jej rzeczy. Właściwie to nie potrzebowała wiele, zadeklarowała zresztą jedynie niewielki bagaż podręczny. Dobre buty, strój sportowy zamierzała założyć na siebie, do torby wziąć jedynie kilka kompletów bielizny, parę koszulek, szczoteczkę do zębów i piżamę. Do tego laptop i ładowarki, na kosmetyki liczyła w hotelu, ewentualnie pożyczy coś od Waldka. Teraz nie miało to znaczenia. Wkrótce ruszała w drogę. Wzięła szybki prysznic i umyła włosy, a gdy je wysuszyła, włożyła dres i czapkę z daszkiem, szyję spryskała perfumami. Usiadła na chwilę, by pomyśleć, czy o niczym nie zapomniała, i wtedy sobie uświadomiła, że od rana niczego nie jadła. Była o kawie i adrenalinie, które trzymały ją od kilku godzin. Zrobiła kilka kanapek, z czego część zjadła, a resztę zapakowała i wsunęła do torby. Zje na lotnisku. Musiała dojechać jeszcze na dworzec, gdzie wsiądzie w kolejkę, która zawiezie ją prosto do Balic.

Siedząc w pociągu, zastanawiała się, czy ma wystarczające środki na koncie, by opłacić hotel i powrót. Nie była pewna, ile dni spędzi w Hiszpanii i jak kosztowny będzie ten jej spontaniczny wyjazd.

Najwyżej pożyczę od Waldka pomyślała i mimowolnie wzruszyła ramionami. Całe swoje oszczędności przelała mu jako zaliczkę, ale skoro Manicki zobowiązał się opłacić honorarium detektywa, może mogłaby odzyskać przynajmniej część zapłaconej kwoty. Postanowiła nie zaprzątać sobie w tej chwili głowy finansami, jakoś sobie poradzi. Teraz liczyli się tylko Magda i Michał.

ROZDZIAŁ 18

Dzień przyniósł wiele istotnych informacji. Wreszcie coś drgnęło w kwestii poszukiwań. Ku uciesze Kapeckiego hiszpańska policja zaakceptowała jego udział w poszukiwaniach. Początkowo sceptycznie wysłuchano jego opowieści o zleceniu poszukiwania przez rodzinę, gdy jednak sprawdzono licencję i w dodatku polska policja potwierdziła, że ktoś taki wspiera na życzenie rodziny śledztwo prowadzone przez nią, postanowiono podzielić się z detektywem swoimi informacjami. Nie było ich wiele, głównie dotyczyły zeznań świadków, danych z monitoringu, zarówno hotelowego, jak i miejskiego, zdjęć i opisu wypożyczonego skutera oraz protokołów dotyczących działań przeprowadzonych w apartamencie i z zabezpieczenia rzeczy osobistych zaginionych. Waldemar również podzielił się swoimi obserwacjami oraz danymi pozyskanymi od rodziny i znajomych pary.

Gorąco zrobiło się jednak dopiero wtedy, gdy przyznał, że zabezpieczył znaleziony na górskim szlaku papierek po produkowanym w Polsce batoniku, który, według zeznań przyjaciółki zaginionej, Magda bardzo lubiła. Zabrano go do laboratorium i po niedługim czasie udało się wyselekcjonować kilka fragmentów odcisków palców. Jeden był świeży i szybko ustalono, że należy do detektywa, inne niestety niekompletne i częściowo zatarte, być może dlatego, że zbyt długo leżały na drodze. Pomimo to zostały wpuszczone do policyjnej bazy w poszukiwaniu zgodności z odciskami zaginionych. Po długich kilkunastu minutach komputer dopasował fragmenty do linii papilarnych znalezionych w pokoju hotelowym. Pozostało jeszcze dopasowanie ich do osoby, która je pozostawiła, ale był to już przełom w śledztwie.

– Idziemy w góry. Zbieram jednostkę i wychodzimy w teren jeszcze dziś. Do zmroku pozostało około czterech godzin, później będziemy musieli przerwać poszukiwania – zarządził policjant dowodzący śledztwem.

– Idę z wami – zadeklarował Waldek.

Śledczy się zawahał, ale w końcu przytaknął.

– Dobrze, ale trzymasz się z boku. Jeśli coś znajdziemy, nie zbliżasz się, dopóki nie wyrażę zgody. Żadnej samowoli, zrozumiałeś? Ja tu dowodzę.

Detektyw potwierdził. Nie będą wchodzić sobie w paradę. W końcu działają we wspólnym celu.

Miał chwilę, by się przygotować, wrócił więc do hotelu. Chciał wykorzystać ten czas i oddzwonić do Zoi, ale jej telefon był wyłączony. Próbował kilka razy, ale bez skutku. Gdy wyjdzie w góry, znów nie będzie mógł z nią rozmawiać. Musieli odłożyć pogawędkę na wieczór.

Po niecałej godzinie ponownie stawił się na posterunku w Gandii. Grupa dochodzeniowo-śledcza była już gotowa do akcji. W jednym z wozów znalazło się miejsce dla Waldka. Funkcjonariusze rozmawiali ze sobą po katalońsku, co dla Polaka było równie zrozumiałe jak chiński. Odwrócił więc głowę w kierunku okna i patrzył na mijane krajobrazy.

Po kilkunastu minutach znaleźli się w wiosce o trudnej do wymówienia nazwie Badeaungos, gdzie pozostawiono samochody, a grupa udała się dalej na piechotę. Waldek wskazał mniej więcej miejsce, w którym znalazł opakowanie po batoniku, a policjanci rozeszli się również poza trakt, zaglądając niemalże pod każdy kamień w okolicy. Posuwali się bardzo powoli w górę, gdyż momentami ostre skały i gęsta, kłująca roślinność utrudniały poszukiwania.

W pewnej chwili zauważono schodzącego z góry człowieka, który zatrzymał się i z ciekawością przypatrywał grupie funkcjonariuszy. W pewnej chwili zagadał jednego z nich, ale Waldek nic z tego nie zrozumiał. Przyglądał się z ciekawością mężczyźnie, wydawał mu się znajomy. Gdy zetknęli się spojrzeniami, detektyw przypomniał sobie człowieka z chaty położonej na uboczu. Podszedł do dowodzącego i odciągnął go na bok.

– Widziałem go już kiedyś – wskazał ruchem głowy na napotkanego nieznajomego – nawet z nim rozmawiałem. Mieszka tu gdzieś w górach, przypadkiem trafiłem do jego chaty, ale zupełnie nie pamiętam, gdzie ona była. Zapytajcie go, może coś widział. Wydaje mi się, że dobrze zna te góry.

Śledczy nie potrzebował dużo czasu na podjęcie decyzji, wyminął Kapeckiego i ruszył wprost na człowieka z gór. Z daleka widział, że rozmawia on z jednym z funkcjonariuszy. Pozostałych kilku się przysłuchiwało. Gdy dowodzący podszedł, młody policjant odwrócił się do niego i podekscytowany powiedział:

– Ten człowiek zapytał, czego szukamy. Powiedziałem, że zaginionych Polaków i najprawdopodobniej ich skutera. A on mówi, że nie jest pewien, czy to coś pomoże, ale słyszał na targu w wiosce, jak ktoś opowiadał, że w dolinie rzeki Bía, to gdzieś za tamtym wzgórzem – pokazał ręką kierunek przeciwny temu, z którego nadeszli – widać wrak jakiegoś motoru albo skutera w niebieskim kolorze. Może warto to sprawdzić?

– Kiedyś tamtędy jechałem, gdy pomyliłem drogę – wtrącił się jeden z przysłuchujących do tej pory funkcjonariuszy. – To bardzo malownicza droga z widokiem na dolinę i rzekę, ale też bardzo niebezpieczna. Wąska, kręta, bez zabezpieczeń. Niewprawny kierowca może nie wyrobić się na zakręcie.

Śledczy spojrzał na zegarek i sięgnął po krótkofalówkę.

– Nie zostało zbyt wiele czasu. Dobra, Martinez, Oliveíra i Cortez, schodzicie do wioski po wóz i jedziecie na wzgórze Bía sprawdzić ten trop. Reszta dalej przeszukuje okolice – wydał polecenia przez nadajnik, a potem zwrócił się do młodego policjanta: – Odbierz od niego – wskazał głową na mężczyznę, który stał nieopodal z rękami w kieszeniach i przyglądał się policjantom – dane osobowe oraz adres zamieszkania i każ mu stawić się rano na komendzie, by złożył zeznania. A teraz do roboty, za chwilę nastanie noc i trzeba będzie się wycofać.

– O co chodzi? – zapytał Waldek, widząc że kilku policjantów zawraca, a inny coś notuje, rozmawiając z nieznajomym. – Ten gość coś wie?

– Zbadamy to. Bierzmy się do pracy, bo czas leci.

Detektyw nie był zadowolony, nie drążył jednak tematu. Nie chciał nadużywać uprzejmości policjanta, który pozwolił mu wziąć udział w akcji. Pożałował jedynie, że nie zna lokalnego języka. Brał już kiedyś udział w poszukiwaniach dziecka porwanego przez jednego z rodziców i wywiezionego na Wyspy, ale wówczas znajomość angielskiego była wystarczająca, by być ze wszystkim na bieżąco. Teraz jednak było znacznie trudniej. Bardziej się domyślał, niż rozumiał instrukcje wydawane przez dowódcę swoim ludziom. Szedł dalej drogą, przyglądając się uważnie każdemu kamieniowi. Gdy zrównał się z mężczyzną przesłuchiwanym przez policjanta, podniósł na niego wzrok. Ich spojrzenia znów się skrzyżowały na ułamek sekundy, ale w oczach obcego dostrzegł jakby niepewność, wahanie, a może lęk. Nie potrafił tego ocenić, ale zanotował w pamięci, że musi jeszcze raz odnaleźć tę chatę i porozmawiać z gospodarzem i jego żoną. Być może wiedzą jednak coś, co Waldkowi umknęło.

Około godziny później słońce schowało się za górę i szybko zaczął zapadać zmrok.

– Wracamy – wydał rozkaz dowodzący. – Jutro wznawiamy poszukiwania. Na dziś koniec. Na razie nic nie mamy – dodał ostatnie zdania po angielsku, widząc, że Kapecki nie rozumie komunikatu.

Detektyw już miał zapytać o coś jeszcze, gdy odezwała się krótkofalówka śledczego. Przez chwilę słychać było jakieś trzaski, w końcu odezwał się głos. Był jednak tak zniekształcony urządzeniem, że nawet gdyby mówił w ojczystym języku, Waldek obawiał się, że i tak nic z tego by nie zrozumiał. Policjant widocznie był przyzwyczajony, bo kiwał ze zrozumieniem głową. Wydał następnie kilka poleceń i powiesił krótkofalówkę przy pasku.

– Za sąsiednim wzgórzem jest dolina, w której płynie rzeka. W dole zauważono coś, co przypominało poszukiwany skuter. Na drodze na zboczu góry są ślady świadczące o tym, że jakiś pojazd mógł wypaść z drogi. To niebezpieczna trasa i brakuje tam zabezpieczeń na zakrętach. Niestety zejście do doliny jest bardzo trudne, Oliveíra z Cortezem są jednak dobrze przeszkoleni i mieli ze sobą linę. Zeszli więc kawałek, by lepiej dostrzec, co tam się znajduje. Twierdzą, że jest to niebieski skuter z logiem wypożyczalni z Benidormu. Nie udało im się zejść na samo dno doliny, a pojazd utknął w miejscu niedostępnym bez specjalistycznego sprzętu. Nie zauważyli ciał, ale mogło je wyrzucić dużo dalej albo nawet mogły wpaść do rzeki i poniósłby je prąd. To ważny ślad, ale w nocy nie ma możliwości dostania się tam. Jutro przeniesiemy akcję do doliny Bía, wykorzystamy również specjalną jednostkę do tego typu poszukiwań. Nakazuję ci zachować te informacje dla siebie, to nie jest jeszcze moment, by informować rodzinę, a tym bardziej prasę. Zrozumiałeś?

Detektyw pokiwał głową. Był wdzięczny Perreírze za wszystkie informacje, których mu udzielił. Mieli przełom w poszukiwaniach. Będzie musiał się bardzo powstrzymywać, by nie opowiedzieć wszystkiego Zoi, gdy zdzwonią się wreszcie wieczorem. Czuł zmęczenie po kilkugodzinnym i bezskutecznym przeczesywaniu zbocza, a jednak był zadowolony, bo dzień przyniósł wiele istotnych informacji. Podwieziono go pod hotel, wbiegł więc do holu i od razu skierował się do wind. Chciał się przebrać, umyć ręce i zejść na kolację do restauracji.

– Zoja? – Stanął jak wryty, nie wierząc własnym oczom. Przy recepcji stała dziewczyna, o której marzył od dnia, w którym się poznali. – Co ty tu robisz?

– Też się cieszę, że cię widzę – odpowiedziała z uśmiechem. – Właśnie się dowiedziałam, że zajmujesz apartament numer tysiąc dziewięćdziesiąt osiem. Też wpadłam na ten pomysł, by go wynająć, ale okazał się zajęty. Ten miły chłopak – wskazała głową na recepcjonistę, nieświadomego, że o nim mowa – zdradził mi w sekrecie, że apartament jest już zajęty przez detektywa z Polski. Szybko się domyśliłam, o kogo chodzi. Właśnie szuka mi innego pokoju – westchnęła.

– Właściwie... to ten apartament ma dwie osobne sypialnie, gdybyś chciała, to... ja zajmuję tylko jeden pokój. – Waldek poczuł, że się czerwieni. Nie był pewien, czy nie wygłupia się tą propozycją.

– To świetny pomysł! – Zoja zareagowała szybko, po czym odwróciła się do pracownika recepcji i poprosiła o dokwaterowanie do pokoju tysiąc dziewięćdziesiąt osiem. Kapecki poproszony został o podpis wyrażający zgodę i chwilę później razem z dziewczyną wsiadał do winy, gorączkowo się zastanawiając, czy rano zostawił bałagan, czy porządek w częściach wspólnych apartamentu.

– Jak to się stało, że tu jesteś? – zapytał, nie mogąc uwierzyć w to, co widzi.

– Pozwól mi trochę się ogarnąć, a potem coś zjeść i napić się lampki wina. Wtedy opowiem ci, co odkryłam. To nie mogło czekać. Jutro idziemy w góry.

– Ja właśnie...

– Ty też masz mi sporo do opowiedzenia, więc przed nami długi wieczór.

Patrzył na dziewczynę z konsternacją. Była bardzo pobudzona, gotowa do działania. Nie był jednak pewien, czy swoimi pomysłami nie wejdzie w paradę lokalnej policji. Dopuścili go do informacji, ale Zoja była zwykłą obywatelką innego kraju, w dodatku bliską zaginionych, więc jej pobyt w Gandii mógł tylko utrudniać śledztwo. Nie mógł tak po prostu dołączyć jej do grupy poszukiwawczej. Miał też swoje plany, chciał odwiedzić mieszkańca górskiej chaty, śledzić na bieżąco działania specgrupy badającej dolinę rzeki, być może następnego dnia uda się wydobyć skuter z urwiska. Wiedział jednak, że nie zbyje Zoi byle czym, musiał więc uchylić choć rąbka tajemnicy.

Podczas kolacji Zoja opowiedziała o ciekawostkach posłyszanych od Manickiego oraz znalezionych w internecie. To, co mówiła, brzmiało ciekawie i być może nawet była w tym jakaś część prawdy, ale nie przypuszczał, by Magda i Michał czekali na ratunek w jakiejś jaskini.

– Znaleziony papierek należał do Magdy, a przynajmniej miała go w ręce, bo odcisk, który udało się zdjąć z opakowania, pasuje do jej palca. Choć był częściowo zamazany, to fragment, który udało się uwidocznić, daje podstawy przypuszczać, że tam byli. To pasuje do opisu kobiety z wiejskiej kawiarni, a jeśli na tym zboczu jest jakaś mało uczęszczana jaskinia, to możliwe, że i tam dotarli. Nie sądzę jednak, że tam są – wyjaśniał.

– A dlaczego tak uważasz? Przeszukaliście zaledwie kawałek przy głównym szlaku, a trzeba dotrzeć w miejsca, gdzie większość turystów nie dochodzi. – Zoja była przekonana, że policja niewiele robi w tej sprawie. – Z tobą czy bez ciebie, idę jutro szukać tych fresków. Nie spocznę, dopóki się nie przekonam, czy ich tam nie ma.

– Dobrze, w miarę możliwości pójdę tam jutro z tobą, ale... – Waldek przypomniał sobie, że przywiózł ze sobą sprzęt szpiegowski. – Tam od pewnego momentu nie ma zasięgu. Telefony nie logują się do sieci, dlatego chciałbym, żebyś zainstalowała sobie nadajnik, taki lokalizator. Ja też taki mam, na wszelki wypadek każdy mój ruch zapisuje się w chmurze.

– A właśnie, à propos chmury. Czy twój kuzyn próbował dotrzeć do danych z telefonu Michała?

– Ostatnie logowanie do lokalnej sieci było około południa. Obawiam się, że do chmury nie dotarli. A umieszczał tam pliki?

– No pewnie, jak każdy z nas – obruszyła się Zoja na fakt, że dla Waldka nie jest to oczywiste. – Poszperałam trochę i dotarłam do tego kumpla, który mieszkał w tym samym bloku co Magda. Wiesz, tego, który ich ze sobą spiknął. Podał mi mail, z którego łączył się bezpośrednio z chmurą. Tak udostępniali sobie różne pliki, ale i zdjęcia. Michał nie lubił trzymać zbyt dużo w telefonie, na wypadek gdyby go zgubił.

– Podaj mi ten mail, to zaraz prześlę go Witkowi, niech sprawdzi, co tam ciekawego można znaleźć.

Po powrocie do apartamentu rozmawiali jeszcze chwilę o tym, jak rodziny zaginionych radzą sobie z tą sytuacją, oraz o Manickim, który postanowił zostać jeszcze przez jakiś czas w Polsce, przynajmniej do zakończenia poszukiwań.

– A ty jak sobie radzisz? – zapytał w pewnym momencie Waldek.

Zoja spojrzała na niego z zainteresowaniem. Na zewnątrz sprawiał wrażenie twardego gościa, którego niewiele rzeczy jest w stanie ruszyć. Czasem jednak jego głos brzmiał tak miękko i empatycznie, że czuła, jak ciepło rozlewa się po jej wnętrzu.

– Gdy działam, to jakoś sobie radzę, najgorsza jest bezczynność – rzekła cicho.

Kapecki podniósł butelkę, by dolać jej wina, ale zakryła kieliszek dłonią. Jeśli mieli z samego rana ruszyć w góry, musiała być w dobrej formie. Wino było pyszne, ale już po jednej lampce szumiało jej w głowie. A poza tym zaczynały się w niej pojawiać myśli, których się bała. Były miłe, a jednak budziły lęk – lęk, że to tylko bańka, która za chwilę pęknie i pozostanie tylko mokry ślad. Nie była na coś takiego gotowa, wolała więc zdusić w zarodku to, co podpowiadało jej serce.

– No to kładźmy się spać. Rano zadzwonię na policję i się dowiem, czy jestem im w czymś potrzebny. Jeśli nie, to ruszamy na podbój tej tajemniczej jaskini – rzekł wesoło Kapecki, by ukryć fałsz, jaki słychać było w jego głosie. Na szczęście Zoja nie znała go jeszcze zbyt dobrze, nie zorientowała się więc, że coś ukrywa.

W rzeczywistości chciał się dowiedzieć, czy dopuszczą go do udziału w akcji w dolinie Bía oraz czy Perreíra da mu znać, gdy coś odnajdą. Z drugiej strony perspektywa spędzenia dnia z dziewczyną była bardzo miła i wmawiał sobie, że tym razem będzie mógł połączyć obowiązki służbowe z przyjemnością. Od dawna nie czuł się tak dobrze w czyimś towarzystwie. Praca zajmowała go od rana do wieczora, a potem nie miał już sił, by myśleć o życiu prywatnym.

ROZDZIAŁ 19

– Zojka, patrz! Wczoraj, gdy poszłaś spać, rozmawiałem z Witkiem i podałem mu ten mail Michała. Wspomniałem, że chcesz iść na poszukiwania jaskini z freskami. Właśnie wysłał mi kilka fotek, które znaleźli w chmurze. Ty chyba masz rację, że ich to zainteresowało. – Waldek przekazał aparat telefoniczny dziewczynie i zaglądał jej przez ramię, jak przeglądała kolejne zdjęcia. Przesuwała palcami po ekranie, by przybliżyć detale.

– Szkoda że nie ma żadnych zdjęć okolicy, byłoby nam łatwiej tam dotrzeć. Rzeczywiście są to malowidła naskalne, a w dodatku bardzo ładne. Musimy odnaleźć tę jaskinię. – Teraz była jeszcze bardziej zdeterminowana.

Szli od dwóch godzin szlakiem, który detektyw przemierzał już dwukrotnie. Jeszcze mieli zasięg, ale wiedział, że wkrótce się skończy. Wyszli wcześnie rano, więc słońce nie dotarło jeszcze do zenitu, ale upał dawał się już we znaki. Listopad był wyjątkowo gorący. Nie to, żeby spodziewali się pogody jak w Polsce, ale na wypadek deszczu lub wiatru zabrali ze sobą kurtki. Teraz nieśli je w rękach jak niepotrzebny bagaż. W wyższych partiach góry pogoda mogła być inna. Wystarczyło też, że słońce chowało się za chmurę, a temperatura spadała o kilka stopni.

Kapecki miał nadzieję, że Perreíra będzie go informować na bieżąco o postępach w poszukiwaniach, ale telefon milczał. Słyszał odgłos policyjnego helikoptera, który krążył w pobliżu. Prawdopodobnie poszukiwania prowadzone były także z powietrza. Działali, i to było najważniejsze. Waldek czuł jednak zawód, że nie może być w środku akcji, a w dodatku nie mógł podzielić się swoją wiedzą z towarzyszką.

– O czym tak rozmyślasz? – Dziewczyna dostrzegła, że myślami jest daleko od niej.

– O Magdzie i Michale. Zastanawiam się, czy się odnajdą – powiedział zgodnie z prawdą.

– Nie biorę innej opcji pod uwagę. Zaklinam wszystko, żeby odnaleźli się żywi, ale po takim czasie mam czarne myśli. Choć... gdzieś tam w środku – dotknęła ręką klatki piersiowej – czuję, że nie wszystko stracone. Nadzieja umiera ostatnia i dopóki ich nie odnajdziemy, będę wierzyć, że żyją.

Po policzku Zoi spłynęła łza. Waldek spontanicznie wyciągnął rękę i otarł ją delikatnie, muskając przy tym policzek. W tym geście było wiele czułości. Spojrzeli na siebie i uśmiechnęli się samymi ustami, oczy wciąż były smutne. Słowa w tej sytuacji były zbędne. Połączyło ich coś wyjątkowego, znajdowali się jednak w położeniu, w którym skupianie na własnych emocjach byłoby nie na miejscu. Może kiedyś, gdy zakończą poszukiwania, los jeszcze ich zetknie i wtedy odkryją, czy to wzajemne porozumienie ma głębsze podstawy. Teraz musieli skoncentrować się na celu – priorytetem było odnalezienie przyjaciół.

– Zwróciłeś uwagę na helikopter? Może coś się pali? Krąży nad nami, potem leci gdzieś dalej i wraca.

– Pewnie masz rację... coś się dzieje, ale nie wiem co – tłumaczył nieco pokrętnie Waldek.

Droga właśnie się rozwidlała. Nie był to już typowy szlak górski, tylko raczej ledwie wydeptana ścieżka. Stanęli na rozdrożu i zastanawiali się, którą podążyć.

– Szkoda, że ten ktoś z netu mi nie odpisał. Wskazówki na forum były skąpe, musimy chyba zdać się na intuicję. To może ty pójdziesz na prawo, a ja na lewo, i ten, kto odnajdzie jaskinię, wróci na to rozdroże i zaczeka na drugiego? – zaproponowała Zoja.

– Jasne, i kiedy ty znajdziesz jaskinię, to po prostu wrócisz i nie będzie cię kusić, żeby ją obejrzeć i poszukać Magdy? – zaśmiał się sardonicznie Kapecki. – Nie ma opcji, żebym puścił cię samą. Te góry są nieprzyjazne i niebezpieczne. Idziemy razem, możesz wybrać, którą drogą.

– Kiedy nie wiem, jak iść, to zawsze trzymam się prawej strony.

– No to postanowione.

Ruszyli ścieżką. Podejście stało się bardziej strome, kamienie usuwały spod butów. Kilka razy Zoja prawie by się wywróciła, gdyby nie znajdujący się obok Waldek, w porę podtrzymujący ją przed upadkiem. W pewnym momencie dróżka dotarła do skały, której nie było jak obejść.

Przeszukali okolicę w nadziei, że będzie tam wejście do jaskini, ale były jedynie skały i skąpa górska roślinność, a gdzieniegdzie dorodne i bardzo kłujące agawy.

– Cholera, nic tu nie ma. – Zoja przysiadła na kamieniu i wyciągnęła z plecaka wodę. Upiła kilka łyków, po czym podała butelkę towarzyszowi. Również zaspokoił pragnienie, co nieco rozjaśniło mu umysł. Zorientował się, że od jakiegoś czasu nie słychać krążącego nad górą helikoptera. W ogóle wokół była niesamowita złowroga cisza.

– Wracajmy – rzekł krótko i podał rękę dziewczynie, by pomóc jej wstać.

– Ale pójdziemy na lewo? – zapytała z nadzieją w głosie.

– Naprawdę uważasz, że warto?

Dla Kapeckiego cała ta wyprawa nie miała sensu. Powinien teraz być na sąsiednim wzgórzu, na bieżąco śledzić poczynania lokalnych służb. A może odnaleźli już ciała i poszukiwania zakończono? Czy w takiej sytuacji powinien szukać jakichś fresków, nawet jeśli są wyjątkowe? W gruncie rzeczy wcale go one nie obchodziły. Zgodził się na tę wyprawę tylko dlatego, że poprosiła go o to Zoja. Widział, jak bardzo jej na tym zależy. Wierzyła, że dotrze w miejsce, gdzie byli jej przyjaciele. Nie wykluczał, że takie miejsce istnieje, ale był pewien, że młodych Polaków nie znajdą przy malowidłach.

Dziewczyna wyprzedziła go, schodząc pewnie w dół. Znała drogę, a poza tym chciała zamanifestować swoją dobrą formę i gotowość sprawdzenia drugiego kierunku. Nagle się zatrzymała, gdyż na rozwidleniu majaczyła jakaś postać.

– Tam ktoś jest – szepnęła i przybliżyła się do detektywa. Chwycił ją za rękę i wyszedł pół kroku przed nią. Milczeli. Gdy podeszli bliżej, rozpoznał twarz, która już zawsze kojarzyć mu się będzie z tymi górami.

– Hello – powiedział, a tamten odpowiedział mu skinieniem głowy.

Dziewczyna, nieświadoma, że panowie już się kiedyś spotkali, zapytała po hiszpańsku, czy ów mężczyzna wie, gdzie w okolicy znajduje się jaskinia z freskami. Słysząc to, Hiszpan uśmiechnął się szeroko i wskazał ręką ścieżkę na lewo.

Zoja podziękowała i uśmiechnęła się triumfalnie do Waldka. Ten wciąż stał niezdecydowany w pobliżu nieznajomego. Chciał go zapytać o kilka rzeczy, ale nie był pewien, czy go zrozumie, a nie przygotował dziewczyny do takiej rozmowy. Postanowił, że pójdzie z nią do jaskini, a po drodze podzieli się swoimi refleksjami na temat spotkanego człowieka i ustalą strategię rozmowy. Poza tym wolałby odwiedzić go w chacie, by móc porozmawiać także z jego żoną.

Weszli na ścieżkę po lewej, która również szybko wznosiła się ku górze. Zoja odwróciła się w kierunku rozwidlenia, gdzie stał jeszcze napotkany człowiek. Wyrósł im jak spod ziemi niczym żywy drogowskaz właśnie wtedy, gdy zwątpili, czy którakolwiek z tych dróżek prowadzi do celu.

Mężczyzna schylił się po coś, co leżało na ziemi, a może coś mu wypadło, a potem schował to do kieszeni. Miał na sobie jeansy i dopasowany, przykrótki podkoszulek. Nie był to strój do chodzenia po górach.

– Dziwny facet, ciekawe, skąd się tu wziął? – zagadnęła detektywa.

– Właściwie to ja chyba go znam. Pamiętasz, jak ci mówiłem, że natrafiłem na jakąś chatę ukrytą w roślinności na zboczu? To chyba on tam mieszka. Nie jestem pewien, bo wielu tutejszych wygląda podobnie, ale on ma coś takiego w spojrzeniu, co przykuwa uwagę.

– Chyba masz rację, jest bardzo męski. I ma w sobie coś takiego... znajomego. Choć to dziwne, nie uważasz?

Kapecki podniósł wzrok na Zoję i poczuł nieracjonalne ukłucie zazdrości. Może sprawił to ton jej wypowiedzi albo fakt, że nigdy nie odniosła się do jego męskości.

– Podoba ci się? – zapytał, nim sobie uświadomił, że zabrzmiało to źle.

Zoja się rozpromieniła.

– Czy mi się wydaje, czy słyszę zawiść w głosie pana detektywa? Jestem kobietą i dostrzegam u innych cechy obiektywnie pozytywne. Ponadto zawsze podobali mi się wysocy, ciemnowłosi i mocno opaleni macho, co nie znaczy, że inni mężczyźni nie mają u mnie szans. – Mrugnęła okiem, a Waldek poczuł, jak się czerwieni na twarzy. Ewidentnie grała z nim w jakąś grę. – Ale powierzchowność to tylko jedna z cech, które dostrzegam. Druga, ważniejsza, to ta, jak mężczyzna traktuje kobietę, czy zauważa jej potrzeby i czy gotowy jest pójść na kompromisy. Jak możesz się domyślić, niełatwo spotkać macho o gołębim sercu, a jednak i takie okazy się zdarzają. A niektórym blisko do ideału. Patrz, chyba jesteśmy na miejscu – zmieniła nagle temat i wyciągnęła przed siebie rękę.

Waldek ucieszył się z obrotu sprawy. Podszedł do skały, w której widniała niewielka szpara. Obszedł głaz kilka metrów i zauważył, że się powiększa i od drugiej strony jest coś na kształt wejścia. Założyli na głowy czołówki i ostrożnie weszli do wnętrza. Jama nie była duża, ale wystarczająca, by pomieścić kilka dorosłych osób.

– Patrz na to! Piękne! – Zoja była zachwycona. Na moment zapomniała, w jakim celu znalazła się w jaskini. Jej artystyczna dusza chłonęła obraz, który się przed nią rozpościerał.

Tymczasem Waldek porównywał malowidło ze zdjęciem, które miał w komórce. Wyglądało bardzo podobnie, choć w rzeczywistości było ładniejsze, niż Michał był w stanie uchwycić komórką.

– Myślisz, że to jest bardzo stare? – zapytał, bo sam nie miał pojęcia o sztuce.

– Nie jestem pewna. Na pewno artysta był bardzo zdolny. Te cienie, mieszanie barw, kształty postaci, to robi duże wrażenie, ale powinni tu wejść archeolodzy i ocenić datę pochodzenia fresku. Ciekawe, dlaczego nikt się tym nie zainteresował, skoro jest tyle dobrze zagospodarowanych jaskiń w okolicy. Niemożliwe, żeby władze lokalne o tym nie wiedziały, skoro przypadkowy turysta może tu trafić albo wygooglać informacje w internecie.

Zoja podeszła do ściany i przejechała palcem. Rysunki zrobione były w kolorystyce barw ziemi – miały różne odcienie brązów, czerwieni i rudości oraz czerń węgla.

– Boże! My tu gadu-gadu, a powinniśmy szukać Magdy i Michała! – krzyknęła nagle nieco za głośno, aż jej głos poniósł się echem. W czasie gdy podziwiała malowidło, Kapecki jednak rozejrzał się dokładnie po wnętrzu. Z jamy nie było żadnych odnóg, które mogłyby stanowić niebezpieczne wejście w głąb jaskini. Wyglądało na to, że młodzi faktycznie tam byli, nie pozostali jednak na miejscu. Coraz bardziej prawdopodobne było to, co przypuszczał już od jakiegoś czasu – że pojechali skuterem na drugie wzgórze i tam ulegli nieszczęśliwemu wypadkowi.

– Czas wracać. Trzeba powiadomić policję, że twoi przyjaciele tu byli, przekazać im zdjęcia z chmury. Niech sobie tu powęszą, może wezmą psy i one wpadną na jakiś trop. Zrobiliśmy, co w naszej mocy. A może... oni mają już dla nas jakieś wieści. Musimy wejść w zasięg, żebym mógł zadzwonić.

Po dwugodzinnej wędrówce dotarli w końcu do wioski, gdzie w przydrożnym sklepie kupili zimną colę. Dobrze zrobił im ten ożywczy, kłujący bąbelkami i słodki napój. Wsiedli do samochodu zaparkowanego na poboczu i ruszyli do hotelu. Przez większość drogi nie odzywali się do siebie, zmęczeni całodzienną wędrówką.

Po powrocie do apartamentu Zoja pierwsza udała się pod prysznic, Waldek tymczasem postanowił wykonać kilka telefonów. Śledczy Perreíra odebrał po drugim sygnale i zamiast udzielać informacji przez telefon, zaproponował, by spotkali się w hotelowym barze za pół godziny.

Zoja wcale się nie spieszyła, gdy więc nadchodził czas wyjścia, Kapecki jedynie się przebrał i zostawił na stole kartkę dla dziewczyny, że musi wyjść. Wszystko opowie jej po powrocie. Miał nadzieję, że sama nie zejdzie do baru i się na niego nie natknie. Nie było jednak już czasu na wyjaśnienia, zabrał więc swój klucz do pokoju i wyszedł.

– Hola, Valdemaro! Twoje imię brzmi trochę jak Voldemort – przywitał go znajomy głos. – Twoja mama chyba była fanką Harry’ego Pottera – zaśmiał się Perreíra, podając detektywowi rękę.

– To popularne w Polsce imię. A ty właściwie jak masz na imię?

– Matías.

Ponownie uścisnęli sobie dłonie. Policjant nie wyglądał już tak formalnie jak w mundurze i na służbie. Miał na sobie luźną koszulę z rozpiętym kołnierzykiem i chinosy, a na nogach mokasyny bez skarpet. Wydał się niższy niż wtedy, gdy się widzieli po raz pierwszy, oraz młodszy. Być może to mundur i pozycja dodawały mu lat i powagi.

– Dostałem zgodę od przełożonego, by przekazać ci informacje, które dziś pozyskaliśmy. Ty też podobno coś dla mniemasz, więc może zacznij – zachęcił Kapeckiego, a potem kiwnął na barmana i po hiszpańsku poprosił o dwie szklaneczki podwójnej whisky.

Waldek opowiedział w skrócie o niespodziewanym przyjeździe Zoi oraz ich wyprawie w góry. Pokazał zdjęcia malowideł ściągnięte z chmury i własne wykonane w jaskini. Jednocześnie poprosił, by mógł podzielić się z Zoją informacjami o znalezieniu skutera, gdyż trudno mu będzie utrzymać to w tajemnicy i podejmować działania wspierające policję.

– Dobrze, ale musi przyjść na komendę i podpisać klauzulę poufności. Nie możemy dopuścić do tego, by informacje się rozniosły. A teraz słuchaj. Wydobyliśmy dziś z urwiska ten skuter. Wszystko wskazuje na to, że to ten sam, który wypożyczyła nasza zaginiona para. Zostały z niego zdjęte odciski, ale jest ich bardzo dużo. Przepuszczamy je przez bęben. To trochę potrwa. Na pewno były tam odciski poszukiwanych, te wyskoczyły jako pierwsze, co do pozostałych przeszukujemy bazy, choć nie wiem, czy jest to do czegoś potrzebne. Szef naciska, żeby zamknąć śledztwo. To, że nie ma ciał, nie ma znaczenia, bo albo leżą w jakiejś wyrwie, do której nigdy nie dotrzemy, albo porwała je rzeka, albo rozszarpały zwierzęta. Tak czy inaczej, nie mieli szans przeżyć upadku z tak dużej wysokości. A! Znaleźliśmy też jeden kask, drugi pewnie też gdzieś tam leży.

– Jak to, sam kask? Czy nie powinien być na głowie, a więc... – Waldek skrzywił się na myśl, że mógłby być świadkiem tak nieprzyjemnego znaleziska.

– Był rozpięty, więc albo wskutek upadku się rozpiął i poleciał w inną stronę, albo w ogóle nie był zapięty. Wiesz, jak lekkomyślnie ludzie podchodzą do kwestii bezpieczeństwa. – Matías pokręcił głową na potwierdzenie tego, że nie akceptuje takich zachowań.

Kapecki zamyślił się chwilę, biorąc łyk swojej whisky. Teoria przedstawiona przez Perreírę była sensowna. Zamknięcie hiszpańskiego śledztwa zakończyłoby również jego dochodzenie. Zaginięcia w górach często kończyły się znalezieniem jakichś rzeczy należących do poszukiwanych, nierzadko jednak ciał nie odnajdywano. Rodziny ofiar długo nie mogły zaznać spokoju, wciąż licząc, że stanie się cud i okaże, że ich bliscy nie ulegli wypadkowi, tylko z jakichś przyczyn zniknęli. Woleli myśleć, że ktoś ich porzucił, niż że przydarzyło się mu nieszczęście.

Zamówili dolewkę alkoholu i przeszli na tematy niezwiązane z pracą. Hiszpan przyznał, że mówi tak świetnie po angielsku, bo jego matka jest Brytyjką i urodził się na Wyspach. Dopiero kiedy miał pięć lat, przeprowadzili się w rodzinne strony ojca. Mieszkał ze swoim chłopakiem w Altei i codziennie dojeżdżał do Gandii, gdzie pełnił służbę. Waldemar opowiadał mu natomiast o życiu w Polsce, pogodzie, która nie nastrajała do powrotu do kraju, aż w końcu, nie wiedzieć kiedy, temat zszedł na Zoję. Chciał z kimś podzielić się swoimi myślami i uczuciami, jakie budziła w nim ta dziewczyna, a Matías okazał się dobrym słuchaczem. Alkohol szumiał im już w głowach, mimo to zamówili jeszcze kolejkę.

– Mieszkacie w jednym apartamencie i jeszcze do niczego nie doszło? – zdziwił się policjant. – Cierpliwy jesteś.

– Gdyby okoliczności były inne...

– Rozumiem, ale musisz oddzielić pracę od życia osobistego. Ja przez wiele lat byłem sam, bo praktycznie nie wychodziłem z roboty. Carlos jest technikiem kryminalistycznym, często bywałem u niego w laboratorium, aż któregoś dnia zapytał, czy się z nim nie umówię. Sam nie zauważyłem, że się mną interesuje, po prostu nie brałem pod uwagę związku. Gdy jednak poszliśmy na randkę, wiedziałem, że to jest to. Jesteśmy razem już sześć lat i planujemy wziąć ślub.

– Piękna historia. Ja nie mam pojęcia, co Zojka o mnie myśli. – Waldek poczuł, jak ciąży mu głowa, i oparł ją na rękach. Perreíra odruchowo pogładził go po ramieniu.

– Słuchaj, jakaś dziewczyna od jakiegoś czasu nam się przygląda. Myślałem, że na kogoś czeka, ale chyba nie. Za to któryś z nas chyba wpadł jej w oko.

Kapecki podniósł wzrok i zerknął we wskazanym kierunku.

– Ja pierdolę! – zaklął po polsku. – To Zoja!

Dziewczyna uśmiechnęła się do niego krzywo, po czym podniosła kieliszek wypełniony czerwonym winem i wzniosła toast.

– Zawołaj ją tu – zaproponował Matías, po czym sam gestem ręki przywołał Polkę.

Zoja, po chwili wahania, chwyciła kieliszek i opróżnioną do połowy butelkę i podeszła chwiejnym krokiem do mężczyzn.

– Nie chcę przeszkadzać – rzekła po polsku, ale gdy Hiszpan pokręcił głową, dając znać, że nie rozumie, przeszła na jego język. – Mój towarzysz zostawił mi wiadomość, że ma pilną sprawę do załatwienia, przyszłam więc zabić czas przy lampce wina i spotkała mnie taka niespodzianka! Macie randkę, nie jestem wam tu potrzebna.

Odwróciła się na pięcie i zamierzała odejść. Tym razem Kapecki nie zrozumiał jej wywodu, ale odgadł intencję.

– Zojka, zostań! – poprosił. – Chciałbym, żebyś poznała Matíasa, dochodzeniowca z gandijskiej policji, który prowadzi śledztwo w sprawie zaginięcia Magdy i Michała.

Dziewczyna zatrzymała się i ponownie spojrzała na mężczyzn.

– Nie wygląda... – zaczęła, ale sobie uświadomiła, że to, co chce powiedzieć, jest głupie. Jak niby miałby wyglądać policjant po służbie?

– Jutro zobaczysz go w mundurze, a teraz usiądź i posłuchaj, czego się dowiedziałem. To są ważne informacje i musisz obiecać, że bez zgody policji nie przekażesz tego dalej.

Waldemar próbował skoncentrować swoje myśli na tym, by zwięźle przedstawić ustalenia. Zoja najpierw słuchała z otwartymi szeroko oczami, potem sięgnęła po kieliszek i duszkiem go opróżniła.

– Czyli to koniec? – powiedziała słabym głosem.

Waldek wzruszył ramionami.

– Przykro mi, Zoja. Czekałaś na inne wieści.

Objęła się ramionami, jakby nagle zrobiło jej się zimno, i spuściła głowę. Mężczyźni przez chwilę jej się przyglądali, w końcu Matías dopił swój alkohol i kiwnął na barmana, że chce zapłacić. Chwilę wcześniej dostał wiadomość od chłopaka, że ten skończył właśnie pracę i już po niego jedzie.

Nagle Zoja podniosła wzrok, w jej szklistych oczach widać było złość.

– Nie możecie zamknąć śledztwa – odezwała się podniesionym głosem prosto do Perreíry. – Jest wiele scenariuszy, które mogły się wydarzyć. Szukajcie. Zbyt szybko się poddajecie, zaledwie po jednym dniu poszukiwań w dolinie. Znajdźcie choć fragmenty ciał, kości, nie wiem, przecież zwierzęta nie zjadły ubrań. Coś musiało pozostać! Nie macie odpowiednich ludzi, wyszkolonych, którzy zeszliby do wąwozu i przeczesali całą okolicę? Chcecie pójść na łatwiznę. Co was obchodzą jacyś Polacy, od początku niewiele robiliście w tej sprawie!

– Zoja! Uspokój się! – Waldek próbował ją objąć, ale go odtrąciła. Gotowa była ciskać błyskawicami.

– Opanuj ją – rzekł krótko Matías i wstał z barowego stołka. – Jutro widzimy się na komendzie. Obym nie miał przez nią kłopotów – dorzucił szorstko i wyszedł.

Detektyw uregulował rachunek za Zoję i pociągnął ją w kierunku wyjścia z baru. Szła potulnie, cicho łkając. Zaprowadził ją do jej sypialni. Chciał, by położyła się spać, i miał zamiar wyjść, ale chwyciła go za rękaw koszulki.

– Zostań przy mnie – poprosiła. – Nie chcę być teraz sama.

– Dobrze, daj mi kilka minut, wezmę szybki prysznic i przyjdę do ciebie. Mam wrażenie, że cuchnę. A ty w tym czasie przebierz się w piżamę. Chcesz herbatę? Chyba jest mięta.

– Ok. Sama ją zaparzę, a ty idź do łazienki – zgodziła się z propozycją Waldka.

Po chwili siedzieli oboje na kanapie w salonie, przykryci kocem, który Kapecki przyniósł przezornie z pokoju. Piżamka Zoi była cienka, na pewno poczułaby za chwilę chłód. Okrył ją i sam usiadł obok. Oparła głowę na jego ramieniu, objął ją więc i przytulił. Czuł, jak jej ciałem wstrząsają dreszcze. Szlochała cichutko, a on pozwalał jej się wypłakać. Musiała przetrawić wieści, którymi ją uraczył, i miała tylko jedną osobę, z którą mogła podzielić się emocjami. Jego.

– Chodź, Zoja, do łóżka. Czas spać – zaproponował w końcu, widząc, że dziewczyna się uspokoiła. Delikatnie odsunął ją od siebie, lecz chwyciła go za ramię i spojrzała mu w oczy.

– Jak was zobaczyłam, to się wkurzyłam – wyznała. – Miałam nadzieję, że ci się podobam, a tu nagle patrzę, jak obejmuje cię jakiś facet. Poczułam się oszukana. Olałeś mnie po tak dobrym wspólnie spędzonym dniu. Tak sobie pomyślałam.

Waldek uśmiechnął się smutno. A jednak chciała tego samego co on, moment był tylko najgorszy z możliwych.

– Pocałuj mnie, proszę – szepnęła i zbliżyła twarz do jego. Patrzył jej w oczy i się wahał. Pragnął tego, ale czuł się tak, jakby wykorzystywał sytuację. Byli jeszcze trochę pijani, pełni rozmaitych emocji, niezdolni do trzeźwego osądu sytuacji.

Czekała. Gdyby odmówił, jeszcze bardziej by ją unieszczęśliwił. Zbliżył więc usta i delikatnie musnął jej wargi. Były ciepłe i miękkie. Smakowały wybornie. Nagle poczuł w swoich ustach jej język i wtedy zapomniał o wszelkich obiekcjach. Koc zsunął się na podłogę, a Zoja położyła się na sofie i nie wypuszczając twarzy Waldka z rąk, pociągnęła go za sobą. Ich usta rozłączyły się na moment, co dało impuls mężczyźnie, by rozpocząć wędrówkę po jej ciele. Pieścił wargami jej szyję i płatek uszny. Czuł, jak pręży pod nim ciało, i zapragnął je dotknąć. Wsunął dłoń pod koszulkę i musnął pierś. Na ułamek sekundy zatrzymał się, by sprawdzić, jaką wywołał reakcję, ale dziewczyna nie protestowała. Jęknęła tylko cicho i sama gładziła jego muskularne ciało. Ciasny T-shirt krępował ruchy, dlatego oderwał się na chwilę i jednym szybkim ruchem zdjął koszulkę. Patrzyła na niego z pożądaniem. Sięgnął po górę jej piżamy i podciągnął, odsłaniając piersi. Ustami dotknął sutka i delikatnie go possał. Zoja jęknęła, a ciałem wstrząsnął dreszcz podniecenia. Schodził niżej. Całował jej talię, językiem obwiódł wokoło pępka, a potem dotarł na krawędź szortów, które przesuwał coraz niżej. Pozwalała mu na wszystko. Czuł, jak ogromnie jest podniecona, a jego członek ledwo mieścił się w spodniach.

– Poczekaj – szepnął i wstał z kanapy. Nie odrywając wzroku od dziewczyny, zsunął jeansy. Nabrzmiała męskość natychmiast podniosła materiał spodenek.

– Jakie masz fajne gatki – powiedziała nagle Zoja i podniosła się nieznacznie, opierając na łokciach.

Waldek spojrzał w dół i zapłonął rumieńcem. Nie pamiętał, że po wzięciu prysznica włożył bokserki, w których sypiał. Przedstawiały studolarowe banknoty. Gdyby wiedział, do czego między nimi dojdzie, założyłby porządną bieliznę.

– Są seksi! – powiedziała filuternie. Po wcześniejszym smutku nie było śladu. – Wyglądasz na nadzianego gościa! Zdejmuj je i choć do mnie.

Kapecki poczuł, że powinien się wytłumaczyć. Zsunął bokserki i pozostawił je na ziemi, ale poczuł się głupio, stojąc tak całkiem nagi.

– To prezent od kumpli... może przeniesiemy się do sypialni? – zaproponował. Zoja nagle poderwała się i przytknęła rękę do ust, jakby coś ją ogromnie przeraziło.

– Aż takie zrobiłem na tobie wrażenie? – zapytał niepewny, co się stało.

– O Boże! Waldek, musimy to sprawdzić! Już wiem, dlaczego wydał mi się znajomy! Równania matematyczne! On musi mieć coś wspólnego z zaginięciem! – mówiła podniesionym głosem, ale chaos tej wypowiedzi całkiem wybił Kapeckiego z rytmu.

Machinalnie sięgnął po szorty i ponownie je założył. Poczuł się odrobinę lepiej.

– Zoja! O czym ty mówisz? Dobrze się czujesz?

Sytuacja była tak abstrakcyjna, że nie był w stanie jej ogarnąć. W ciągu kilku chwil emocje dziewczyny zmieniały się jak w kalejdoskopie. Przypuszczał, że jazda na rollercoasterze to nic w obliczu tego, co dzieje się w jej głowie.

– Możemy zadzwonić do tego policjanta?

– Teraz?

– Im szybciej, tym lepiej. Daj mi jego numer.

– Zoja... – Waldek usiadł koło dziewczyny i chwycił ją za rękę. – Weź trzy głębokie wdechy, a potem wytłumacz mi spokojnie, o co ci chodzi. Nic z tego nie rozumiem. Stanąłem przed tobą nagi, a ty...

– To nie o ciebie chodzi! – Zoja potarła dłońmi policzki, po czym posłusznie wykonała ćwiczenia oddechowe. – Pamiętasz gościa, którego spotkaliśmy dziś na rozdrożu? Tuż przed odkryciem jaskini?

– No tak, facet z chaty, do którego chciałem jeszcze iść, ale w świetle tego, co powiedział Perreíra, chyba nie ma sensu.

– Ma! Pamiętasz, jak powiedziałam, że wydał mi się znajomy? Długo nad tym myślałam, kiedy schodziliśmy, ale nic nie wymyśliłam. Musiał mi się skojarzyć z kimś podobnym. Teraz, gdy powiedziałeś, że te gatki w dolary to prezent, mój mózg przetworzył informacje, które otrzymał wcześniej. Gdy odeszliśmy, odwróciłam się i zobaczyłam, jak się schyla po coś, nie dostrzegłam, co to było, ale widziałam, jak ze spodni wystawała mu bielizna. Miał na sobie bokserki w matematyczne wzory!

Mina Zoi świadczyła o tym, że powiedziała wszystko, co konieczne, by Kapecki zrozumiał jej ekscytację. On jednak nadal czuł się jak w filmie science fiction. Pokręcił głową i podniósł brwi, by wyrazić, jak bardzo nie ogarnia sytuacji.

– Takie bokserki kupiłam Michałowi na urodziny! – wyartykułowała wyraźnie. – To były jego bokserki! Jestem tego pewna!

– Ale skąd? Przecież mógł mieć podobne, a może nawet identyczne, to nie jest chyba rzecz unikatowa.

– Jest! Zamówiłam je w firmie, która reklamuje się, że nadrukuje ci na bieliźnie wszystko, co chcesz, nawet pracę magisterską. Magda przyniosła mi kilka wzorów matematycznych i skomplikowanych równań, nad którymi pracował Michał. Wysłałam je tej firmie, a oni je nadrukowali. Nawet się śmiałyśmy, że Michał w trakcie dawania korepetycji będzie mógł się rozbierać do gatek, taki bonus dla maturzystek. Dokładnie wiem, jak one wyglądały, a ten facet na zboczu miał je na sobie.

W pokoju nastała cisza. Każde się zastanawiało, co ta informacja może oznaczać. Czy Michał mógł podarować komuś swoją bieliznę? Zwłaszcza taką, którą dostał na prezent?

Zoja wstała i zaczęła krążyć po pokoju. W ten sposób lepiej jej się myślało.

– Magda mówiła, że zawsze bierze je ze sobą, bo są wygodne. Śpi w nich, tak jak ty w tych dolarach. Musimy zapytać Matíasa, czy w pozostawionych rzeczach były takie bokserki, jeśli nie, to mamy ważny ślad. Może wcale nie zginęli w urwisku albo ten facet ich znalazł. Może wie, gdzie oni są.

– Chyba nie powiedziałem ci, że to on wskazał miejsce, w którym znajduje się skuter. Zastrzegał się, że tego nie widział, jedynie słyszał takie plotki na targu.

– No widzisz! Dzwoń!

Detektyw spojrzał na zegarek. Dochodziła północ. W Hiszpanii nie jest to jakaś wyjątkowo późna pora, a jednak był czwartek, następnego dnia większość ludzi wstawała rano do pracy. Machnął w końcu ręką i sięgnął po komórkę. Wybrał numer śledczego, usłyszał jednak tylko krótki sygnał, po czym włączyła się poczta głosowa. Poprosił, by policjant oddzwonił najszybciej, jak to możliwe, i się rozłączył.

– Nie zasnę już. Chciałabym, żeby był ranek. Pójdziemy do tej chaty i z nim porozmawiamy.

– Hola, hola! Nie zapędzaj się tak. Poinformujemy służby i oni podejmą działania. Nie wiemy, kto to jest i czego się po nim spodziewać. Nie jestem nawet pewny, czy trafiłbym ponownie do jego domu.

– Jak możesz być taki opanowany? – dziwiła się Zoja, którą targały emocje. – Gdyby nie noc, już wdrapywałabym się na tę górę.

– Wiem. Ale tu trzeba działać z planem. Policja wie, co robi, musimy tylko ich poinformować. Zapowiada się jutro ciężki dzień, więc proponuję teraz położyć się spać, żeby nabrać sił. Spróbujemy?

Jego głos działał kojąco. Zoja widziała, że jest z nią w tym wszystkim i w gruncie rzeczy była mu wdzięczna, że studzi jej zapał. Nieśmiało zaproponowała:

– Położymy się razem? – Gdy kiwnął głową, dodała: – U mnie czy u ciebie?

Rozłożył ręce. Było mu wszystko jedno. Dziewczyna zdecydowała, że będzie to jej łóżko, wśród zapachów Waldka mogłaby mieć problem z zaśnięciem.

Najpierw tulili się do siebie, po wcześniejszym pożądaniu nie było już jednak śladu. Stali się sobie bliscy i potrzebowali czuć wzajemne ciepło. To dawało im, a szczególnie Zoi, poczucie bezpieczeństwa. W pewnym momencie uświadomili sobie jednak, że w ten sposób nie zasną, za dużo było w nich emocji, a dopiero co odkryta bliskość wciąż pobudzała zmysły.

– Nie pogniewasz się, jeśli się odwrócę? Nie odchodź, ale mnie nie dotykaj. Może w ten sposób uda mi się zasnąć.

Waldek odczuwał podobnie, sam więc przesunął się na skraj łóżka i odwrócił przodem do ściany. Wsłuchiwał się w oddech dziewczyny, mając nadzieję, że choć ona zazna tej nocy trochę snu. Sam wiedział, że w takiej sytuacji zastanie go ranek. Przywykł jednak do tego. W przeszłości zdarzało mu się nie spać nawet kilka dób z rzędu, gdy prowadził obserwacje. W chwilach kryzysu musiał jednak ratować się odpowiednią dawką kofeiny.

ROZDZIAŁ 20

Natarczywy dźwięk wkręcał się w jej głowę niczym wiertło. Nie mogła skojarzyć, co to. Była rozdrażniona, bo bardzo potrzebowała snu. Jak przez mgłę pamiętała wydarzenia zeszłego wieczoru. Nagle melodyjka ucichła, usłyszała za to gdzieś obok siebie męski głos. Otworzyła oczy i powoli wracała do rzeczywistości.

Waldek wstawał właśnie z łóżka, przy uchu trzymał słuchawkę i próbował coś szeptać po angielsku. Gdy zauważył, że Zoja ma otwarte oczy, przybrał normalny ton.

– Dobrze, przyjedziemy na posterunek. Kiedy? – Zerknął na Zoję, by ocenić, ile czasu może jej zająć zebranie się. – Do godziny będziemy.

Wyłączył słuchawkę.

– Cześć – powiedział miękkim głosem. – Pospałaś choć trochę?

Nie przyznał się, że sam nie zmrużył oka.

– Zbierzmy się szybko, to zdążymy jeszcze na śniadanie. Potrzebuję wiadra kawy, potem jedziemy na spotkanie z Perreírą i jego szefem.

Gdy stanęli przed posterunkiem, dzwony na wieży kościelnej wybiły właśnie dziewięciokrotnie. Zoja przedstawiała obraz nędzy i rozpaczy, ale Waldek wiedział, że lepiej udawać, że tego nie zauważył. Miał trzy siostry, które dały mu niezłą szkołę, jeśli chodzi o postępowanie z kobietami. Siedziba policji tętniła życiem. Kilku mundurowych kręciło się tam i z powrotem, przekazując sobie różne dokumenty. Czekali chwilę w holu, nim zostali poproszeni do gabinetu śledczego.

Matías przywitał się z nimi oficjalnie, po czym przedstawił towarzyszącą mu kobietę.

– To mój szef, oficer Ana Guttierez Marueda.

Zoja spojrzała z uznaniem na policjantkę, która dowodziła całą grupą mężczyzn. Musiała mieć niesamowitą charyzmę i szacunek. Uśmiechnęła się do niej, ta jednak zachowała poważną twarz. Nie było czasu na rozważania o płci, liczył się profesjonalizm i skuteczność działań.

Najpierw zostali przesłuchani. Polka opowiedziała, tym razem spokojnie i po kolei, dlaczego uważa, że człowiek z gór może mieć coś wspólnego z zaginięciem jej przyjaciół. Scharakteryzowała bokserki w równania matematyczne, podając nawet ich rozmiar i nazwę firmy. To były konkretne dane, które mogły wskazać, czy chodzi dokładnie o tę samą bieliznę. W czasie gdy opowiadała, Perreíra analizował spis rzeczy odnalezionych w apartamencie, nie zidentyfikował jednak nic, co odpowiadałoby opisowi.

– Czy istnieje prawdopodobieństwo, że Michał Woźniak miał je na sobie w dniu zaginięcia?

– Myślę, że tak. Chyba głównie w nich sypiał, ale... – Spojrzała na Waldka, prosząc o wsparcie. Może oczekiwała potwierdzenia, że bokserki mogą służyć i jako piżama, i jako bielizna dzienna, ale ten tylko wzruszył ramionami. Nie znał Michała, nie miał pojęcia, jakie miał zwyczaje.

– Dobrze. Mamy adres tego mężczyzny, o ile spotkaliście tego samego, który wskazał nam wzgórze Bía. Nazywa się José Antonio Delgano Bacuño. Być może dla formalności złożymy mu wizytę. Wy trzymajcie się od niego z daleka. Uważam jednak, że mamy wszystko, co potrzeba do zamknięcia śledztwa. To był nieszczęśliwy wypadek.

– Ale...

– Bez dyskusji – wtrąciła się przysłuchująca do tej pory rozmowie Guttierez Marueda. – Żadnych cywilów na akcji. Będziecie pierwsi, którzy dostaną informacje, ale nie wolno wam zbliżać się ani do tego człowieka, ani do terenu poszukiwań. Tyle na teraz. Idźcie na plażę, póki pogoda dopisuje.

Wstała i skinęła głową na pożegnanie, po czym opuściła pokój. Waldek i Zoja patrzyli na Matíasa z nadzieją, że zmieni tę sytuację.

Wzruszył ramionami i pokręcił głową.

– Dostałem upomnienie. Zbyt szczegółowo wprowadziłem was w śledztwo, ale poprzednio wyraziła zgodę, więc uznałem, że mogę zdradzić wam wszystko.

– Chcemy pójść do tej chaty – naciskała Zoja. – Nie powstrzymacie nas.

– Słuchaj... – zaczął śledczy, ale Waldek mu przerwał.

– Czy macie jeszcze jakieś informacje?

Perreíra się zawahał.

– Jest jeszcze coś... przed chwilą dostałem wiadomość od Carlosa, której nie zdążyłem przekazać szefowej. Nie powinienem wam mówić, ale... to dotyczy tego, co mówiłem wczoraj, więc uznajmy, że nie są to nowe informacje.

Zoja i Waldek, zaintrygowani, nadstawili uszu.

– Nie dało się zidentyfikować wielu odcisków ze skutera, prawdopodobnie należały do wcześniejszych klientów wypożyczalni. Pewnie był niedokładnie myty, ale jedna rzecz zwróciła uwagę kryminalistyków. Te należące do poszukiwanych były na korku od baku, na siedzeniu i w kilku innych miejscach, ale co ciekawe, nie na kierownicy. Wyobraźcie sobie, że na kierownicy nie było żadnych odcisków. Żadnych – powtórzył. – Jakby ktoś dokładnie wyczyścił tę część. Nie daje mi to spokoju. W jaki sposób mogli jechać na skuterze i nie pozostawić śladów? Osoba prowadząca mogła mieć rękawiczki, ale nawet jeśli, to fakt, że cała kierownica została dokładnie wytarta, podczas gdy inne części skutera miały linie papilarne pozostawione przez wiele osób, wydaje się zaskakujący.

Policjant się zorientował, że prowadzi dywagacje w rozmowie z cywilami, a nie swoimi współpracownikami, urwał więc i tylko machnął ręką, po czym dodał: – Idźcie już. Odezwę się, gdy będę mógł. I nie róbcie głupot, ok?

Wyszli z komisariatu, zastanawiając się, co zrobić z otrzymanymi rewelacjami. Hiszpańska policja miała zamiar zamknąć wkrótce sprawę, a to utrudni dochodzenie polskich funkcjonariuszy. Oboje zdawali sobie sprawę, że tajemnicza postać człowieka z gór zbyt często pojawia się w tym śledztwie i wiąże się z nią wiele niewiadomych.

– Ja pierdolę! Oni najchętniej poszliby na sjestę, zamiast działać. Myślałam, że ta babka będzie jak petarda, a ona to taka dziunia, która chce szybko zamknąć sprawę, żeby sobie rączek nie pobrudzić. – Zoja nie była w stanie utrzymać już emocji i wybuchła, gdy tylko wyszli za zakręt budynku.

– Zojka! – Kapecki chwycił ją za rękę i zatrzymał. – Nie odpuścimy, dopóki nie dowiemy się prawdy, ale musimy działać ostrożnie i nie wchodzić policji w drogę, bo jeszcze oskarżą nas o utrudnianie śledztwa.

Patrzyli sobie w oczy. Wiedziała, że może na niego liczyć. Miał doświadczenie, więc postanowiła mu zaufać i w tej kwestii. Wzięła kilka głębokich wdechów, po czym pociągnęła partnera w kierunku hotelu.

– Chodźmy, naradzimy się przy kawie.

Ponownie omówili wszystko, co ustalili do tej pory, i z tych dywagacji wynikły dwa prawdopodobne tropy. Jeden to sugerowany przez policję wypadek. Konieczne było ponowne przeczesanie doliny, nie posiadali jednak ani odpowiednich umiejętności, ani sprzętu, by to zrobić. Perreíra mówił, że jednostka specjalna będzie przeczesywać rzekę na odcinku kilometra od miejsca znalezienia skutera, kilku wspinaczy zejdzie też z urwiska i zbada okoliczny teren, te działania Polacy mogli więc sobie odpuścić. Drugim, pomijanym przez policję wątkiem było prześwietlenie José Bacuño. Niestety nie było podstaw do przeszukania jego chaty, a zeznanie przyjaciółki zaginionej, że podczas spotkania na szlaku miał na sobie bieliznę, która przypominała bieliznę zaginionego, nie było wystarczające do wydania nakazu.

Kapecki bił się z myślami, gdyż w głowie zaświtał mu pomysł. Bał się jednak podzielić nim z Zoją. On sam miał przygotowanie do udziału w różnego rodzaju akcjach. Nieraz znajdował się w niebezpieczeństwie i potrafił przewidzieć reakcje ludzi, którzy czują się zagrożeni. Obawiał się jednak, że Zoja nie odpuści i będzie chciała pójść z nim. Bał się o nią, a lęk o partnera podczas akcji jest najgorszym, co może się przytrafić. Dekoncentruje i dodatkowo wystawia oboje na niebezpieczeństwo. Dziewczyna jakby czytała w jego myślach:

– Chcesz pójść do tej chaty?

Milczał, zagryzając delikatnie wargę.

– Nie podali nam adresu, ale ty już tam byłeś i wiesz, jak trafić.

– Nie jestem pewien...

– Poszukamy. Nie ma zakazu wychodzenia w góry. Jesteśmy turystami, chcemy pospacerować po szlaku. Zawsze można się zgubić... – mrugnęła okiem – i przypadkiem trafić do jedynego domu w pobliżu. Poprosimy gospodarza o wskazanie drogi, zagadamy, a może zaprosi nas do chaty.

– To może być niebezpieczne. – Waldek nie podzielał entuzjazmu dziewczyny.

– Weźmiemy ze sobą coś do obrony. Kiedyś trenowałam taekwondo, trochę się znam na samoobronie, damy sobie radę.

– No nie wiem... Może pójdę sam, a ty zostań w hotelu.

– Wykluczone. Musiałbyś mnie związać, żebym została, a tego nigdy bym ci nie wybaczyła. Lepiej, żebyś nie musiał się przekonać, jaka potrafię być wredna.

Kapecki podniósł ręce w geście poddania.

– Dobrze, już dobrze... Pójdziemy razem, ale jeśli zrobi się niebezpiecznie, obiecaj, że się wycofasz. Pobiegniesz tam, gdzie jest zasięg, i wezwiesz policję, OK?

Przebrali się w wygodne ciuchy niekrępujące ruchów i założyli dobre buty z traktorem. Waldek schował do kieszeni składany nóż, a dziewczynie wręczył gaz pieprzowy.

– To na dzikie zwierzęta, miej cały czas pod ręką.

Wsiedli do wypożyczonego samochodu i pojechali do Badeaungos, gdzie zamierzali pozostawić auto. Na jedynym parkingu we wsi stały dwa policyjne radiowozy.

– Dziwne – zauważyła Zoja. – Mówili, że będą na wzgórzu Bía.

– Chodźmy na szlak, może się dowiemy, o co chodzi.

Przez pierwsze kilka kilometrów byli sami. Kapecki intensywnie próbował sobie przypomnieć, w którym miejscu odbił wtedy, gdy trafił na chatę. Od tamtego czasu przemierzał tę drogę kilka razy, a gdy wraz z policją przeszukiwali teren, nieraz zbaczał ze ścieżki, nie napotkali jednak wówczas tej pustelni. Cała okolica wyglądała tak samo, tracił nadzieję, że uda mu się odnaleźć właściwy kierunek.

– Patrz, tu są połamane krzaki, jakby ktoś tędy szedł, albo nawet kilka osób. Co o tym sądzisz? – Zoja była bardzo spostrzegawcza. – Chodźmy tam.

– Poczekaj, ustawię GPS, żeby rysował trasę, którą idziemy. Głupio by było, gdybyśmy się zgubili i musieli wzywać pomoc. – Waldek ściszył głos.

Po chwili ruszyli we wskazanym kierunku. Nie była to typowa, uczęszczana ścieżka, ale widocznie czasem ktoś nią chodził. W nocy musiało trochę popadać, bo gdzieniegdzie ziemia była mokra, a w niej dało się dostrzec odbicia ciężkich butów.

– Myślisz, że to policja tędy szła?

Detektyw pokiwał głową. Wyglądało na to, że albo nie chcieli zdradzić im swoich prawdziwych planów, albo uległy one zmianie. Jeśli natrafią na funkcjonariuszy, mogą mieć nieprzyjemności. Kapecki się zastanawiał, czy nie powinni odpuścić. Za utrudnienia działań policji mógł stracić licencję. Spojrzał na dziewczynę i już wiedział, że jej nie przekona, by zawrócili.

– Idziemy, tylko staraj się robić to bezszelestnie. Podejdziemy tak blisko, jak się da, byle nie przeszkodzić policji.

Po kilkunastu minutach Waldek wiedział, że to ścieżka prowadząca do chaty. Zobaczył szpaler drzew oliwkowych, za którymi powinien majaczyć już obręb dachu. To z tego miejsca dostrzegł poprzednim razem kolorowy materiał. Teraz nic takiego nie widział. Było spokojnie, żadnych odgłosów zwierząt, ptaków czy wiatru. Martwa cisza. Wzdrygnął się na samo skojarzenie.

Dotarli niemal pod domek. Przykucnęli, by nie rzucać się w oczy.

– Co robimy? Realizujemy nasz plan i pukamy do drzwi? Wygląda na to, że nie ma tu policji.

– Nie jestem tego pewien. Poczekajmy i poobserwujmy otoczenie.

Waldek spojrzał na zegarek. Dochodziła szesnasta, pora, gdy Hiszpanie udają się na sjestę. Z dużym prawdopodobieństwem gospodarz i jego żona byli w domu. Nim zapukają, chciał jeszcze raz ustalić z Zoją scenariusz rozmowy.

– Co wy tu robicie? – usłyszeli nagle za sobą po hiszpańsku, a wielki cień przysłonił słońce, którego promienie padały im do tej pory na plecy.

ROZDZIAŁ 21

Z palcem na ustach umundurowany mężczyzna wskazał Polakom kierunek i gestem nakazał im tam pójść. Kilka metrów dalej znajdowało się niewielkie poletko, taras skalny, dobrze osłonięty bujnymi agawami.

– Miało was tu nie być – syknął przez zęby Perreíra, gdy zobaczył, kogo prowadzi Cortez.

– Zgubiliśmy się – wytłumaczyła Zoja, a Waldek przewrócił oczami. Nie było sensu udawać, że nie pojawili się tam celowo. Teraz lepiej było współdziałać, a przede wszystkim dowiedzieć się, dlaczego policja rozpoczęła akcję przy chacie.

– Po waszym wyjściu przyszła wiadomość z Polski. Podobno przesłuchali jakąś dziewczynę, która znalazła ogłoszenie o zaginionych. Skojarzyła miejsce i opowiedziała ciekawą historię. Mieszkała przez jakiś czas w górskiej chacie z chłopakiem o imieniu José, a więc takim, jakie ma nasz pojawiający się kilkukrotnie mężczyzna. Opisała go, co również odpowiada rysopisowi, oraz wskazała, jak trafić do jego domu w górach. Rano wysłaliśmy patrol pod adres, który nam podał, ale okazał się nieaktualny. Owszem, mieszkał tam, w Barillo, lecz jako nastolatek wyprowadził się i nigdy więcej nie pojawił we wsi. Ta chata nigdzie nie jest zarejestrowana.

– No i co z tego, że jakaś dziewczyna tu mieszkała? – Zoja nadal nie rozumiała nagłego zainteresowania policji.

– Ta Polka twierdzi, że jej chłopak porywał ludzi, nie była pewna, ale podejrzewała, że ich... – dochodzeniowiec spojrzał na Zoję i się zreflektował – ...ukrywał w szopie.

– Po co?

– Tego nie wiemy. Polska policja twierdzi, że to ślad, który trzeba zbadać. Ta dziewczyna wróciła z Hiszpanii z jakąś traumą, uzależnieniem narkotykowym, długo nie chciała nic mówić o tym, co tu się wydarzyło. Chyba nadal nie powiedziała wszystkiego.

Zabrzmiało to intrygująco. Dodając do tego podejrzenie, że Bacuño korzysta z ubrań zaginionego, a jego postać pojawiła się w śledztwie kilkukrotnie, hiszpańska policja postanowiła wreszcie zbadać ten trop.

– On wie, że tu jesteście? – zapytał Waldek.

– Mam nadzieję, że nie. Obstawiliśmy chatę z każdej strony. Wychodził raz zrobić coś koło domu. Wcześniej czuć było dym z grilla, teraz jest cisza. Podejrzewamy, że udał się na odpoczynek. Prawdopodobnie nie zamknął drzwi, więc wejdziemy, gdy tylko dostanę na to zgodę. – Perreíra wskazał na krótkofalówkę. – Guttierez Marueda powinna lada chwila się odezwać.

– Wchodzimy z wami – wyrwało się Zoi, która już przebierała nogami.

– Nie! Cortez was tu przypilnuje. Żadnych cywili na akcji. Za późno, żebyście wrócili do wioski, a poza tym jakiś niepotrzebny ruch czy hałas może położyć akcję.

Dziewczyna już chciała coś powiedzieć, ale poczuła uścisk Kapeckiego. Mieli rację. Nie powinna mieszać się do działań służb, nie mogła jednak znieść tej bezczynności. Byli tak blisko. Być może w tej chacie mieściły się wszystkie odpowiedzi, a ona nie umiała czekać. Dobrze, że Waldek miał więcej cierpliwości i rozsądku, gdyby bowiem działała tak, jak jej podpowiadał impuls, spaliłaby plan przygotowany przez policję.

Usiadła na ziemi po turecku i podparła brodę rękami.

Nagle odezwała się krótkofalówka. Śledczy Perreíra chwilę rozmawiał, a jego ruchy stawały się coraz bardziej nerwowe. Gdyby nie to, że musiał być cicho, pewnie wykrzyczałby swoją reakcję do nadajnika. W końcu się rozłączył i podszedł do czekających w pobliżu funkcjonariuszy. Waldek i Zoja poderwali się i także zbliżyli do pozostałych.

– Co się dzieje? – spytał detektyw.

– Nie będzie nakazu. Sędzia nie widzi podstaw. Możemy nawiązać kontakt, ale nie wolno nam zrobić nic, co nie jest konieczną interwencją. Jeśli nas nie wpuści, siłą nie wejdziemy – wyjaśnił, a potem zwrócił się do kolegów: – Oliveíra, idziesz ze mną, Martinez i Cortez są w odwodzie, ale się nie pokazują. Reszta pozostaje na pozycjach. A wy nie wychylacie się poza te agawy, zrozumiano?

Polacy kiwnęli głowami.

Policjant podszedł do drzwi chaty i zapukał. Przez chwilę nikt mu nie odpowiedział. Być może pukanie było niesłyszalne w dalszej części chaty, ale nigdzie nie zlokalizował dzwonka.

– Hola? Panie Bacuño? Śledczy Perreíra i Oliveíra, chcieliśmy porozmawiać – krzyknął donośnym głosem.

Po chwili pod drzwiami dało się słyszeć ciche szuranie i drzwi w końcu się otworzyły.

– Proszę nas wpuścić.

– Ale dlaczego? Ja już wszystko powiedziałem.

– Wiemy, ale mamy jeszcze kilka pytań. Czy możemy wejść do środka? Czemu nie chce nas pan wpuścić?

– Właściwie to... proszę, ale tylko do przedsionka, bo żona śpi i nie chcę jej obudzić – powiedział spokojnie Jos.

Weszli do niewielkiego pomieszczenia, zostawiając za sobą niedomknięte drzwi. Zanotowali, że z tego miejsca rozchodziły się kolejne dwie pary. Jedne były otwarte i prowadziły do pokoju połączonego z kuchnią. Pomieszczenie to było dobrze oświetlone kuchennym oknem. Drugie drzwi były zamknięte i prawdopodobnie umożliwiały wyjście na podwórko. W przedpokoju było ciemno, dlatego policjanci przestąpili jeszcze kilka kroków, aż znaleźli się w okolicy stołu. Stąd mieli widok na podwórze.

Gospodarz rozglądał się niepewnie, nie wiedząc, czego chcą od niego funkcjonariusze, a jednocześnie nie chciał zbytnio sprzeciwiać się ich wizycie, by nie wzbudzać podejrzeń.

– Co pan trzyma w tej szopie? – zapytał znienacka Oliveíra.

– W szopie? – powtórzył Jos, choć dokładnie zrozumiał, co policjant ma na myśli. – Mam tam kury.

– Nie widzę okien, czy to dobre warunki do trzymania ptaków? Jak często je pan wypuszcza?

– Biegają większość dnia, potem zaganiam je do szopy. Przed chwilą je zamknąłem. A właściwie to o co chodzi? Przyszli panowie w sprawie kur?

– Nie, chcieliśmy zapytać jeszcze raz, skąd pan wiedział, że skuter leży w urwisku doliny Bía.

– Mówiłem już, słyszałem na targu.

– Od kogo? Proszę opisać osobę, która o tym panu powiedziała.

Jos zastanowił się chwilę.

– To był ktoś, kogo nie znam. Mężczyzna, chyba mojego wzrostu, brunet. Miał brodę...

– Czyli jak większość mieszkańców wioski. Jakieś cechy charakterystyczne? – zapytał Perreíra.

Gospodarz wzruszył ramionami. Wydawał się lekko zagubiony.

Nagle z pokoju obok usłyszeli damski głos, który mówił coś niezrozumiałego. Bacuño drgnął, a jego oczy się zwęziły. Automatycznie skierował się w kierunku drugiego pomieszczenia, a policjanci ruszyli za nim.

– Nie wolno – powiedział stanowczo gospodarz i zatrzymał ich gestem dłoni.

W tej samej chwili na progu kuchni stanęła młoda kobieta. Miała na sobie jedynie cienką haleczkę, rękami obejmowała ciało. Nieprzytomnym wzrokiem patrzyła na zgromadzonych.

– Kto to? – zapytała cicho Josa.

– Potem ci wyjaśnię. Wróć do sypialni, bo zmarzniesz – zasugerował w odpowiedzi, a ona posłusznie wycofała się i zniknęła za drzwiami.

– Czy to pana żona?

Jos pokiwał głową.

– Jak się nazywa?

– Monica Bacuño.

– Chcielibyśmy z nią porozmawiać. Proszę ją zawołać.

– Nie czuje się najlepiej. Nie będę narażał jej na niepotrzebny stres. Wiecie już wszystko, nie mam nic do dodania.

Podczas gdy Oliveíra prowadził rozmowę, Perreíra obserwował zachowanie mieszkańców domu. Wyciągnął też telefon, na którym miał zdjęcie zaginionej, bo kobieta, którą przed chwilą zobaczył, była w podobnym wieku. Nie zdążył przyjrzeć się jej za bardzo, ale miała krótkie, czarne i mocno w tej chwili rozczochrane włosy. Nie wyglądała też na taką, która byłaby tam wbrew swojej woli.

– Proszę już iść – powiedział stanowczo gospodarz.

– Musimy porozmawiać z pana żoną. Mogła widzieć coś, co pomoże w poszukiwaniach.

– Nic nie widziała.

– Skąd może pan być pewien? Niech sama nam to powie. – Funkcjonariusz nie zamierzał odpuścić. – Pani Monico, proszę do nas przyjść – krzyknął w głąb mieszkania. – Zadamy parę pytań i wyjdziemy.

Gospodarz nerwowo zaciskał palce u rąk, pokazując tym samym, że znajduje się w niekomfortowej sytuacji.

– Ona jest chora, lekarz kazał jej unikać kontaktu z ludźmi. Nie mogę powiedzieć więcej, ale ktoś ją skrzywdził i każdy kontakt z mężczyzną źle na nią wpływa. Zachowuje się nieracjonalnie. Proszę dać nam spokój. – Tym razem Jos przybrał błagalny ton.

Śledczy Perreíra westchnął ciężko, ale postanowił odpuścić. Naruszali prywatność tych ludzi, a poza tym, że byli trochę ekscentryczni, nic nie wskazywało na to, że mogą wiedzieć więcej, niż już zostało powiedziane. Już miał się wycofać, gdy przypomniało mu się coś jeszcze.

– Czy miał pan kiedyś dziewczynę z Polski?

Było to pytanie, którego Jos się nie spodziewał. Spojrzał przejęty na policjanta. Zaraz potem próbował udawać, że nie rozumie, ale było już za późno. Jego reakcja wskazywała, że wie, o kim mówi funkcjonariusz. Zgarbił się, cmoknął z dezaprobatą, a potem powiedział:

– Miałem. Rzuciła mnie, bo nie okazałem się dla niej wystarczająco dobry. Do tego mnie okradła. To była ćpunka i złodziejka. Pewnie obwinia mnie o nie wiadomo co, bo wciąż martwię się jej losem. Dotarliście do tego, że dzwoniłem na polski numer, do jej rodziców?

– Do kogo dzwoniłeś? – zapytała kobieta, która niespodziewanie weszła do kuchni. Tym razem miała na sobie spodnie i koszulkę. Przyczesała też włosy.

– Kochanie, miałaś zostać w sypialni. – Jos podszedł do niej i ją objął. – Panowie już wychodzą, nie denerwuj się.

Patrzyła na zgromadzonych, przenosząc wzrok z jednego na drugiego i trzymając kurczowo Josa za rękę. Milczała. Perreíra zmrużył oczy i intensywnie analizował sytuację. Atmosfera była dziwna, kobieta zachowywała się nieszablonowo. Z jednej strony patrzyła na nich z ciekawością, z drugiej chroniła się za mężem. Jej sposób mówienia był inny, trochę spowolniony, miała też obcy akcent.

– Jak się pani nazywa? – zapytał.

– Monika.

– Nazwisko?

– Monika... jestem Monika... – powtarzała i patrzyła na Josa w nadziei, że jej podpowie.

– Bacuño – pomógł jej, jednak słysząc to, zmarszczyła brwi.

– Tak? Nie wiem...

– Ma problemy z pamięcią – wyjaśnił gospodarz i pogładził kobietę po policzku.

Policjanci spojrzeli na siebie. Coś tam ewidentnie nie grało, ale mieli ograniczone możliwości. Chyba należało się wycofać. Śledczy kiwnął głową na kolegę i ruszyli w kierunku przedsionka.

– A ja nie mam polskiego nazwiska? – nagle do ich uszu dobiegło ciche pytanie dziewczyny. Patrzyła błagalnie w oczy Josa, była zagubiona.

Perreíra w jednej chwili podjął decyzję. Musiał coś zrobić, nawet jeśli miałby potem ponieść tego konsekwencje. Odwrócił się i ruszył wprost do drzwi prowadzących na podwórze. Po naciśnięciu klamki ustąpiły.

– Nie idź tam! – usłyszał za sobą. – Nie masz prawa!

Funkcjonariusz nie zważał jednak na protesty, szedł w kierunku szopy. W tym samym momencie Oliveíra zawołał kolegów czekających przed wejściem.

Gdy pojawili się w chacie, kobieta krzyknęła. Stojący za nią Jos przyłożył jej nóż do gardła.

– Wycofajcie się, bo ją zabiję! Ilu was tam jest? – krzyknął do policjantów. Jednocześnie zerkał co chwilę przez kuchenne okno, widząc, jak starszy policjant próbuje szarpać za kłódkę na szopie. Była solidna, gołymi rękami nie miał szans jej otworzyć.

– Odłóż nóż. Czemu chcesz jej zrobić krzywdę? – zapytał spokojnie Cortez, który miał uprawnienia mediatora.

– Nie wolno wam nas nachodzić. Znam swoje prawa. To jest niezgodne z procedurą.

Kobieta zaczęła płakać. Ostrze noża raniło ją w szyję. Jos nie panował nad drżeniem ręki, nie zdawał sobie nawet sprawy, że kłuje ją boleśnie. Bała się, że zrobi jej krzywdę. Nie rozumiała tylko dlaczego, przecież był dla niej dobry, kochał ją. To ci policjanci byli źli, chcieli od nich czegoś.

Śledczy znajdujący się na podwórku obszedł szopę z każdej strony, nasłuchiwał przez deski, ale nie był w stanie się zorientować, czy w środku jest coś nielegalnego. Słyszał kury. Kłódka była masywna, bez klucza musiałby użyć łomu lub obcęgów, ale bez nakazu nie miał odwagi tego zrobić, to byłoby nieuprawnione zniszczenie mienia. Wrócił do chaty, gdzie trzech policjantów negocjowało z gospodarzem, który groził zabiciem towarzyszącej mu kobiety. Dwóch mierzyło do Bacuño z pistoletów.

Perreíra podniósł ręce w geście pokoju.

– Magda Kotańska? – zapytał głośno.

Kobieta nie odpowiedziała, za to José zawył jak dzikie zwierzę i przycisnął mocniej nóż do jej gardła. Po szyi pociekła stróżka krwi, a ofiara krzyknęła głośno.

Po chwili w drzwiach chaty pojawiła się kolejna postać, która odwróciła uwagę wszystkich, oprócz śledczego dowodzącego akcją. Policjant zachował zimną krew i gdy Bacuño odsunął się nieco od kobiety, by dostrzec kolejnego intruza, Perreíra rzucił się w jego kierunku, powalając go na ziemię i wytrącając mu nóż z ręki.

Zrobił się chaos. Jednocześnie słychać było krzyki wielu osób. Policjanci ruszyli w kierunku kolegi i napastnika. Zoja krzycząca imię przyjaciółki wpadła do kuchni, a tuż za nią detektyw wykrzykujący jej imię. W okolicy chaty słychać było głosy i tupot kolejnych policjantów.

Zoja dopadła do kobiety, która kuliła się w rogu pokoju.

– Magda, kochana, ty żyjesz! Magda! – Łzy ciekły jej po policzkach, gdy obejmowała ofiarę.

– Soy Monica. Yo soy Monica – powtarzała tamta i trzęsła się niczym w febrze.

– Madziu, poznajesz mnie? To ja, Zoja, a ty jesteś Magda.

Dziewczyna kręciła głową, jakby nie chciała dopuścić do siebie tej myśli.

Nagle Zoja poczuła, jak silne ramię podnosi ją i odciąga na bok.

– Musisz ją puścić. Policja ją przejmie, jej potrzebny jest lekarz. – Waldek był ostoją spokoju. Partnerka wyrywała się, ale trzymał ją mocno. Jej nagłe wtargnięcie do chaty mogło być tragiczne w skutkach. Zagadała go na zewnątrz, poprosiła, by zapytał pilnującego ich policjanta o wodę. Gdy się odwrócił, pobiegła w kierunku chaty, chwilę później rozległ się damski krzyk, więc wpadła do środka, nie zważając na skutki.

– To ona. Jestem tego pewna, choć mnie nie rozpoznaje. Kiedyś byłyśmy na balu przebierańców i miała czarną męską perukę. Magda żyje! – wyjaśniała Zoja przez łzy. Waldek obejmował ją mocno i tulił do piersi.

Patrzyli, jak dwóch funkcjonariuszy podnosi kobietę, a potem jeden bierze ją na ręce i wynosi z chaty. Wyglądała, jakby straciła przytomność.

Kawałek dalej, na ziemi pod oknem, leżał Jos z rękami skrzyżowanymi z tyłu i spiętymi kajdankami. Pilnowało go dwóch policjantów. Nigdzie nie było widać Perreíry.

Kapecki wyprowadził szlochającą Zoję na zewnątrz. Zastali tam śledczego, który wydawał rozkazy. Gdy dostrzegł Polaków, przerwał i podszedł do nich.

– Cortez zejdzie z wami na dół. Wracajcie do hotelu i nie wysuwajcie stamtąd nosa. I tak mam przez was kłopoty. Zostaną od was odebrane zeznania. Ana Guttierez Marueda już tu jedzie z nakazem, lepiej, żebyście nie stanęli jej na drodze. Od tej chwili traktujemy to miejsce jako miejsce przestępstwa. Wezwałem techników.

– Gdzie ją zabraliście? – zapytała cicho Zoja.

– Do szpitala. A wy jedziecie prosto do hotelu. Jeśli się nie podporządkujecie, zamknę was w celi.

Polacy pokiwali na zgodę i ruszyli w kierunku ścieżki. Nagle adrenalina odpuściła i Zoja się zachwiała. Gdyby nie podtrzymujące ją ramię Waldka, upadłaby na ziemię. Była drugą dobę na nogach, a wysiłek i brak dostatecznej ilości pożywienia i płynów zrobił swoje. Do tego stres, którego doświadczała od kilku godzin – to wszystko sprawiło, że z trudem poruszała nogę za nogą.

ROZDZIAŁ 22

Ledwie dotarli do hotelu, Zoja rozpłakała się na nowo.

– Muszę do niej jechać. Waldek, dowiedz się, gdzie ją zabrali. Ona mnie potrzebuje – łkała.

Kapecki podszedł do niej i przytulił do piersi.

– Zojeczko, pojedziesz do Magdy, ale teraz musisz odpocząć. Ona jest już pod opieką, a ty się wykończysz. Przygotuję ci kąpiel, coś do jedzenia, a potem się zdrzemnij.

– Nie mam na to czasu – oponowała.

– W takim stanie jej nie pomożesz. Potrzebuje wsparcia silnej przyjaciółki. Sama nabierz sił, proszę cię! Dowiem się, gdzie ją zabrali. Może Matías już wie, gdzie jest Michał. Obiecuję, że wszystkiego się dowiem, a ty w tym czasie się zregeneruj.

Wyciągnął z podręcznej apteczki jakieś pigułki i dwie z nich wręczył partnerce.

– Weź je, pomogą ci wyciszyć nerwy.

Przyjęła bez sprzeciwu i natychmiast połknęła. Skrzywiła się na myśl, że będzie leżeć w wannie, podczas gdy przyjaciółka na nią czeka. Nie miała jednak siły stać pod prysznicem, a była cała spocona. Poza tym woda zrelaksowałaby jej napięte ciało. Ciepła kąpiel zawsze działała na nią kojąco, dlatego w końcu dała się przekonać. Wszystko, co mówił Waldek, miało sens, pozwoliła mu decydować i pokierować sobą.

W czasie gdy korzystała z kąpieli, przyniesiono kilka tapasów zamówionych do pokoju. Posilili się, a potem Zoja, otulona w miękki dres i w bezpiecznych ramionach Waldka, szybko zapadła w sen. Ostatnią myślą, jaka pojawiła się w jej głowie, była ta, że powinna zawiadomić matkę Magdy. Zmęczenie jednak wygrało i odpłynęła w objęcia Morfeusza.

Gdy Kapecki się upewnił, że dziewczyna zasnęła, wstał i wykonał kilka telefonów. Śledczy Perreíra zakończył już akcję w górskiej chacie, pozostali tam jedynie technicy. Podejrzany został przetransportowany do aresztu, a co najważniejsze, w szopie odnaleziono także drugą osobę. Mężczyzna żył, choć jego stan był ciężki, i również przewieziony został do szpitala.

– Nic więcej nie mogę powiedzieć na tę chwilę. Wysłaliśmy oficjalną informację do polskiej policji, ale prosiliśmy, żeby jeszcze nie zawiadamiali rodziny, bo na dobrą sprawę nie mamy pewności, że to są właśnie poszukiwane osoby. Dotąd nie wiemy, co wydarzyło się tam na wzgórzu. Mam nadzieję, że nie planujecie jeszcze powrotu do kraju, bo chcemy odebrać od was zeznania – zakończył relację Matías.

– Zostaniemy tak długo, jak trzeba. Zresztą... Zoja nie będzie chciała wracać, dopóki jej przyjaciele będą w tutejszym szpitalu. À propos, gdzie ich przewieziono? Kiedy będziemy mogli ich odwiedzić?

– Waldemar, na razie nie ma takiej możliwości. Wysłałem kilku ludzi za nimi, żeby stali na straży. Nikt poza lekarzami nie może do nich wejść, dopóki nie odbierzemy zeznań. Dziewczyna jest w lepszym stanie, fizycznie chyba nic jej nie dolega, ale psychicznie jest słabo. Właściwie to nie mamy pewności, że to jest zaginiona. Rozumie po polsku, to już wiemy, odpowiada rysopisowi, który nam podano, a twoja dziewczyna ją rozpoznała, ale ofiara uparcie twierdzi, że ma na imię Monika. A ten chłopak... cóż, trudno go rozpoznać.

Detektyw wciągnął mocno powietrze, co nie uszło uwadze rozmówcy. Perreíra się zorientował, że znów powiedział za dużo.

– I pamiętajcie. Żadnych informacji do prasy czy rodzinie. Nikomu. Trwają czynności, dopóki nie będziemy mieć pewności, nie wolno wam puścić pary z ust. Pobraliśmy od nich odciski, to powinno wstępnie dać nam odpowiedź, kim są.

Pożegnali się.

Detektyw zamyślił się nad tym, co przed chwilą usłyszał. Bardzo chciał, by się potwierdziło, że odnaleziono Magdę i Michała, ale jeśli nawet by się okazało, że to ktoś inny, z pewnością uratowali im życie. José Antonio Delgano Bacuño był świrem, jeśli trzymał człowieka zamkniętego w szopie z kurami.

Zoja dalej spała. Zastanawiał się, czy nie przesadził, dając jej dwie tabletki, bo choć sam czasem brał taką dawkę, to dziewczyna była od niego dużo drobniejsza. No nic, należał jej się porządny odpoczynek. Sam właściwie powinien pójść w jej ślady. Adrenalina jednak mocno go trzymała, a poza tym czuł się za nią odpowiedzialny. Chciał być przy niej i pomóc na wszelkie sposoby, gdyby przypadkiem się obudziła.

Wyszedł na balkon i zapatrzył się na horyzont. Morze było takie spokojne. Rozejrzał się wokół. Na promenadzie nie było nikogo, a restauracje przy plaży już dawno zamknięto po zakończeniu sezonu. Zastanawiał się, co teraz będzie. Niedługo wrócą do kraju. Pewnie przyjmie kolejne zlecenie, a Zoja zajmie się przyjaciółką. Nie wątpił w to, że odnaleźli Magdę. Zbyt wiele na to wskazywało, a Zoja znała ją dobrze, nie pomyliłaby się w tak ważnej kwestii. Nie będzie już jej potrzebny, bo wykonał swoją robotę, do której go wynajęła.

Poczuł smutek. Przez te kilka dni zżył się z tą szaloną dziewczyną. Z jednej strony była pewna siebie, samowystarczalna i mocno wyznaczała granice, z drugiej nieraz widział w niej kogoś zupełnie innego. Bardzo wrażliwą, zagubioną i potrzebującą drugiego człowieka osóbkę. Chciał być jej rycerzem, tym, który zjawi się zawsze wtedy, gdy będzie potrzebowała pomocy. Chciał być jej partnerem, realizować z nią nawet najbardziej szalone pomysły. Chciał, by była blisko, bo po raz pierwszy od kilku lat czuł się przy niej kompletny. Wypełniała pustkę, w którą wchodził, gdy nie zajmował się pracą. To właśnie z powodu tej pustki nigdy nie wypoczywał, nie jeździł na wakacje, rzucał się w wir pracy, żyjąc życiem innych, bo jego własne było nudne i ubogie uczuciowo.

Gdy tak rozmyślał, w jego kieszeni zawibrował telefon.

– Waldek? – usłyszał głos kuzyna. – Dotarły do nas wieści. Gratulacje, jestem pewien, że maczałeś w tym palce. Właśnie dostałem potwierdzenie, że znaleziona dwójka to nasi poszukiwani. Zamierzam wybrać się do ich rodzin i przekazać wieści. Wiem, że powinienem zacząć od rodziców, ale oni zawsze polegali na przyjaciółce Kotańskiej, nie mogę się z nią skontaktować. Próbowałem dzwonić wczoraj i dziś kilka razy. Może wiesz, jak inaczej ją namierzyć. W końcu to ona dała ci zlecenie.

Waldek już miał powiedzieć, że śpi w pokoju obok, ale ugryzł się w język. Nie było jednak sensu udawać, że nie wie, gdzie jest, odrzekł więc:

– Przyjechała przedwczoraj do Hiszpanii. Wiem, gdzie jest. Wyłączyła swój telefon zaraz po przyjeździe, bo nie chciała, żeby dzwonił do niej ktoś z Polski i się zorientował, że działa na własną rękę. Na szczęście miałem ją na oku, więc wszystko OK.

– To dobrze, sprawiała wrażenie impulsywnej wariatki, nie wiadomo, w jakie kłopoty mogłaby się wpakować – rzekł Witold Kapecki.

Waldek nie skomentował. To nie był moment, by tłumaczyć cokolwiek.

– W takim razie jadę do matki tej Kotańskiej, a potem do Woźniaków. Do kiedy zostajesz w Gandii?

– Jeszcze kilka dni. Tutejsza policja chce mnie przesłuchać, bo faktycznie byłem przy ich odnalezieniu.

– Ok, to trzymaj się. Powiem szczerze, że nie przypuszczałem, że się odnajdą żywi. To dobra wiadomość, daje nadzieję w podobnych sprawach.

– Mhm – przytaknął detektyw. – Do usłyszenia!

Chwilę później Zoja otworzyła oczy. Początkowo nie wiedziała, co się dzieje, dlaczego śpi, gdy za oknem jest jasno, ale Waldek wytłumaczył jej pokrótce, co się wydarzyło.

– Przez moment myślałam, że to był sen. Jak dobrze, że Magda się odnalazła. To co, jedziemy do niej do szpitala?

Kapecki musiał ostudzić jej nowo narodzony entuzjazm. Streścił jej rozmowę z Perreírą i z kuzynem policjantem.

– Nie da się nic zrobić? Przecież ona potrzebuje kogoś bliskiego, ma wokół siebie samych obcych. Czy pani Kotańska tu przyjedzie?

Waldemar nie znał odpowiedzi na te pytania. Przypuszczał, że po zakończeniu przesłuchania dopuszczą przyjaciółkę ofiary, ale nie wiedział, ile to może potrwać.

– Chodźmy na spacer wzdłuż plaży. Nie będziemy tu siedzieć i czekać, to musi potrwać.

Zoja kiwnęła głową, ale widać było, że nie jest zadowolona.

– Wiesz, jak nie lubię czekać – syknęła. – Biedny Michał... wiadomo, co mu się stało?

Detektyw pokręcił głową. Wciąż było wiele niewiadomych. Nie znali też motywów działania sprawcy ani okoliczności, w których para znalazła się w niebezpieczeństwie.

Gdy wrócili ze spaceru i zjedli kolację, w hotelowym holu czekał na nich Matías. Od razu zaproponował, żeby poszli do baru, przy whisky lepiej się rozmawiało.

Powtórzył Zoi to, co w zasadzie znała już z relacji Waldka. Dodał jeszcze, że Magda została przebadana. Oprócz lekkiej anemii fizycznie nic jej nie dolega, poza tym że gdy została przywieziona, była pod wpływem narkotyków. Prawdopodobnie podawano je jej przez dłuższy czas. Została skierowana do konsultacji psychiatrycznej, gdyż wciąż myli jej się rzeczywistość. Raz twierdzi, że ma na imię Monika i jest dziewczyną Josa, innym razem mówi, że jest Magdą i została uprowadzona. Ta druga wersja w świetle wszystkich okoliczności wydaje się prawdopodobna, ale nie wiemy, jak doszło do tego, że znalazła się w chacie. Uzyskałem zgodę, żebyś mogła do niej wejść. – Ostatnie zdanie skierował do Zoi. – Dopóki nie przyjedzie jej rodzina, powinna mieć obok siebie kogoś bliskiego, kto pozwoli jej poukładać sobie fakty i powrócić do rzeczywistości. Tak twierdzi psychiatra. Rozmawiałem z komisarzem Kapeckim... a swoją drogą, to wielu Polaków nosi to nazwisko? – zdziwił się Perreíra, gdy uświadomił sobie, że detektyw nazywa się tak samo. – Powiedział mi, że matka ofiary wyraziła zgodę, żebyś to ty z nią była. A w ogóle zaskoczyło ich, że tu jesteś. Nie powiedziałaś, że jedziesz tropić przestępców? – Mrugnął.

Zoja uśmiechnęła się, pokazując cały wachlarz zębów. Nie ukrywała satysfakcji z tego, że potwierdziło się wszystko, co mówiła od samego początku. Była Magdzie potrzebna. Już ona przekona ją, gdzie jest prawda, i zadba o to, by nie czuła się źle w obcym kraju. Przyjaciółki powinny się wspierać zawsze wtedy, gdy zajdzie taka potrzeba. Gotowa była natychmiast jechać do szpitala, ale Matías ostudził jej zapędy.

– Już na pewno śpi. Dają jej leki na sen, żeby nie przeżywała na nowo tragedii, która ją spotkała. Im więcej sobie przypomina, tym trudniej pogodzić jej się z sytuacją, w której się znalazła.

– A czy pytała o Michała? – zainteresowała się Zoja.

– Jeśli chodzi o niego, to nie do końca jest dla nas jasne, jaką odgrywał rolę w sprawie. Dziewczyna wie, że przyjechała do Hiszpanii z chłopakiem, ale twierdzi, że wciągnął ją w grę i zostawił. Wypiera go, nie jest zainteresowana, co się z nim dzieje. Dlatego uważaj i nie poruszaj tego tematu, jeśli nie będzie gotowa, by rozmawiać.

Zoja się zamyśliła. Znała Woźniaka mniej więcej tak długo jak Magda, oczywiście nie tak blisko, ale nawet jeśli sama nie spędziła z nim dużo czasu, to przyjaciółka wiele jej opowiadała. Sprawiali wrażenie zakochanych w sobie, a wyjazd miał być wspaniałą przygodą, podróżą przedślubną, która ich do siebie jeszcze bardziej zbliży. Chłopak nie był skory do żartów, nigdy też nie robił nic, czego nie chciałaby Magda. Był typem raczej układnego pantoflarza, który nim podjął decyzję, pięć razy się upewniał, czy narzeczona nie ma nic przeciwko temu. To, co mówił Matías, nie trzymało się kupy.

– I co z nim?

– Jest w śpiączce. Właściwie to nie wiadomo, czy z tego wyjdzie. Jego stan jest ciężki, ma uszkodzonych wiele organów, poszarpany przełyk.

– Jezu! Co ten świr mu zrobił?

– Tego nie wiemy. Bacuño milczy, a teren jest dopiero przeszukiwany.

– Trzymał go przez ten cały czas w szopie?

– Na to wygląda. Leżał nagi na słomie, w odchodach kur, na ciele miał wiele śladów po dziobach. Czekamy na pełny raport z badania.

Zoja objęła głowę rękami. Na myśl o tym, ile ten chłopak musiał wycierpieć, łzy napływały jej do oczu. Nie miała nawet pojęcia, że to, co przekazał jej policjant, to najłagodniejsze z tortur, jakie go spotkały. Poczuła na plecach rękę, która delikatnie ją masowała. Waldek jak zwykle wyczuwał jej emocje.

ROZDZIAŁ 23

Pięć miesięcy później...

Magda traciła wiarę, że kiedykolwiek upora się z traumą, której nabawiła się na wymarzonych wakacjach. Odkąd wróciła do Polski, wszyscy skakali wokół niej i gryźli się w język, gdy mówili o czymś, co mogło pobudzić wspomnienia. Plaża, hotel, góry, zagraniczny wyjazd – to tylko część indeksu zakazanych pojęć, choć zdaniem terapeuty, do którego chodziła dwa razy w tygodniu, nie powinna wypierać tych wydarzeń, tylko je oswoić, o ile to, co przeżyła, dało się mierzyć tą miarą.

Być może byłoby jej łatwiej, gdyby wróciła do pracy, czymś się zajęła, ale również w radiu uznano, że prowadzenie audycji o historii i kulturze różnych regionów mogłoby ją przerosnąć. Oczywiście nie powiedziano tego wprost, ale w związku z tym, że po powrocie do kraju spędziła kilka tygodni w zamkniętej placówce, gdzie poprzez psychoterapię i uczestnictwo w grupie wsparcia nabierała równowagi, zatrudniono kogoś innego na jej miejsce. Żałowała, bo przez feralny wyjazd straciła również wymarzoną pracę. Choć nie była to najważniejsza ze strat, gdyby robiła to, co lubi, łatwiej by jej było oderwać myśli.

Przez czas rekonwalescencji duże wsparcie otrzymywała od Zoi i jej nowego chłopaka. Z zaskoczeniem przyjęła wiadomość, że Waldek jest prywatnym detektywem i pomagał w jej odnalezieniu. Od razu złapali dobry kontakt, a widząc, jak szczęśliwa jest przyjaciółka, dawała mu duży kredyt zaufania.

Po wyjściu z zakładu codziennie odwiedzała Michała w prywatnej klinice opłacanej przez Stanisława Manickiego. Amerykanin, o którym wcześniej myślała i mówiła wiele złego, okazał się hojnym i dobrodusznym człowiekiem. Gdyby nie on i jego pieniądze, nie wiadomo, jak wszystko by się potoczyło.

Walka o życie chłopaka wciąż trwała. Po miesięcznym pobycie w szpitalu w Gandii jego stan na tyle się ustabilizował, że przetransportowano go do Polski. Lekarze z krakowskiego szpitala zrobili wszystko, co w ich mocy. Wdrożyli leczenie, które pomogło odzyskać jako taką sprawność narządów i zaleczyć rany. Pacjent wymagał jednak całodobowej specjalistycznej opieki, dlatego podjęto decyzję o przeniesieniu go do prywatnej kliniki. Z powodu refluksu będącego wynikiem uszkodzenia dolnego zwieracza przełyku Michał musiał być karmiony dożylnie, a potem dojelitowo za pomocą PEG. Jego nerki nadal wymagały dializowania, a gdy i to udało się opanować, wciąż pozostawała rehabilitacja, gdyż mięśnie chłopaka wskutek unieruchomienia uległy rozpadowi. Woźniaka wpisano także na listę oczekujących do przeszczepienia wątroby, która wskutek podawania sterydów i dużej ilości benzodiazepin przestawała funkcjonować. Już gdy go odnaleziono, był w fazie ostrego zapalenia, które udało się zatrzymać, a wątroba częściowo się zregenerowała. Nie na tyle jednak, by była w stanie długo funkcjonować.

Sprawa kanibala z gór, jak nazywano człowieka, który uwięził Magdę i Michała, stała się bardzo medialna. Gazety w całej Europie rozpisywały się o tych wydarzeniach. Po kilku miesiącach do Polski dotarły także wieści, że na posesji José Bacuño znaleziono wiele szczątków ludzkich, głównie kości, które poddano analizie DNA. Porównywano je z danymi osób zaginionych w ostatnich dziesięciu latach w okolicy Gandii. Na razie zidentyfikowano trzy ofiary, ale mogło ich być o wiele więcej. Przy okazji zbadano jaskinię, na którą prawdopodobnie wabił swoje ofiary, i odkryto, że malowidło naskalne było współczesne, pochodziło sprzed kilku lat, a wykonano je między innymi przy użyciu krwi, prawdopodobnie jednej z ofiar.

Prawnik oskarżonego próbował wykazywać, że nie posiadał on pełnej świadomości popełnianych czynów i wnosił o umieszczenie w ośrodku psychiatrycznym. Sąd jednak nie przychylił się do tego wniosku. W pierwszej instancji Bacuño został skazany na dożywocie, ale adwokat zapowiedział apelację. Długo jeszcze ofiary i ich rodziny nie będą mogły zaznać spokoju, oficer Ana Guttierez Marueda z gandijskiej policji jednak zapowiedziała, że zebrano tak dużo dowodów przeciwko sprawcy, że szanse, by wymigał się od odpowiedzialności, są małe. Nawet jeśli biegli by orzekli, że jest niespełna rozumu, nigdy nie wyjdzie poza bramy placówki dla przestępców psychicznie chorych.

– Jak sobie pomyślę, czym mogło się to skończyć, to jestem bliska obłędu. Jak ty sobie z tym radzisz? – zapytała Magda, gdy zostały same z Nikolą w pokoju. U jej stóp leżał Fox, owczarek, który od czasu jej powrotu do domu nie odstępował swej pani ani na krok.

Po raz pierwszy, gdy Kotańska usłyszała o Monice, byłej dziewczynie Josa, poczuła na nią wściekłość. Irracjonalny gniew zrzucał na tę dziewczynę odpowiedzialność za wydarzenia w górach. Kiedy jednak ochłonęła, zrozumiała, że i tamta była ofiarą Hiszpana. Ją również faszerował lekami i narkotykami, przywiązywał do siebie, manipulował nią. Co gorsza, i ona zmuszana była do jedzenia ludzkiego mięsa, wątrób niewinnych ofiar i noszenia ubrań po zmarłych. Gdy tylko się zorientowała, że chłopak, któremu zaufała, jest mordercą, i to najgorszym z możliwych, uciekła, nie pozostawiając za sobą śladów, by przypadkiem jej nie odnalazł. Długo nie mogła poradzić sobie z tą traumą, nie dopuszczała do siebie nikogo, aż doznała wyparcia. Zresztą nie przypuszczała, że będzie szukał jej następczyni, nigdy nie pogodzi się z jej utratą i zamierza kontynuować swój proceder. Zauważone przez nią w internecie ogłoszenie o zaginionych uruchomiło lawinę zdarzeń, które ostatecznie doprowadziły do ich odnalezienia.

Magda dostrzegała ten fakt, dlatego któregoś dnia poprosiła o możliwość kontaktu z Moniką. Zarówno rodzina, przyjaciółka, jak i psycholog odradzali jej to, ale była nieprzejednana. Nie dzieliła się z nimi wszystkim, o pewnych sprawach mogła porozmawiać tylko z tą dziewczyną. Osobą, która przeżyła to, co ona, żyła z tym człowiekiem, jadała to, co jej podawał, uprawiała z nim seks.

W końcu dostała numer telefonu Nikoli, bo takie imię przybrała po ucieczce z Hiszpanii, i po kilku wahaniach i odkładaniu słuchawki po pierwszym sygnale odważyła się i poczekała na połączenie.

Dziewczyna w pierwszej chwili nie chciała rozmawiać z Magdą. Wspomnienia wciąż były bolesne, ale ciekawość osoby, którą Jos chciał ją zastąpić, wzięła górę. W końcu umówiły się na spotkanie. Choć dzieliła je odległość stu kilometrów, Magda postanowiła przyjechać. Namówiła Waldka, by ją zawiózł, jednocześnie prosząc, by nie informował o tym wcześniej Zoi, a dopiero po fakcie. Bała się, że przyjaciółka zrobi jej z tego tytułu wyrzuty. Nie myliła się. Koleżanka była wściekła, ale gdy usłyszała, jak bardzo ta wizyta Magdzie pomogła zrozumieć, co się stało, skapitulowała.

I tak dwie ofiary człowieka z gór stanęły twarzą w twarz, a potem rzuciły się sobie w ramiona. Bez wątpienia były do siebie podobne. Nie identyczne, ale jak siostry. Magda, której Jos, w obawie, by nie została rozpoznana, obciął i przefarbował na czarno włosy, wróciła już do swojego koloru, ale długo będzie musiała poczekać, aż urosną do dawnej długości. Poza tym wskutek długotrwałego stresu jej włosy stały się cienkie i łamliwe, a kolor bardziej wypłowiały, matowy. Nikola natomiast farbowała się na rudo, a fryzurę nosiła na pazia, pomimo to nadal między kobietami widać było wiele podobieństw.

Takich spotkań odbyły jeszcze kilka. Nikola czasem przyjeżdżała do Krakowa, ale częściej to Magda odwiedzała ją w jej domu na skraju lasu. Było tam tak spokojnie – świergot ptaków, gdzieś w oddali muczenie krowy. Dźwięki te, tak odmienne od dźwięków miasta, koiły nerwy Kotańskiej. Często w tych podróżach towarzyszył jej pies.

– Przechodziłam przez różne fazy. Najpierw wypierałam, potem brałam prochy, żeby nie myśleć. Gdy się zorientowałam, że on cię porwał i być może dalej zabija ludzi, a potem ich oprawia i zjada, chciałam ze sobą skończyć. Obwiniałam się o to, choć teraz wiem, że jedyną moją winą było to, że się w nim zakochałam. Ten człowiek jest szaleńcem, a jednocześnie potrafi tak manipulować ludźmi, że jest w stanie wmówić im wszystko. – Nikola uśmiechnęła się smutno do towarzyszki niedoli.

– Wiele razy się zastanawiałam, czy to coś ze mną jest nie tak, bo dałam sobie wmówić, że jestem tobą. Za każdym razem, gdy próbowałam z nim walczyć, podawał mi tabletki, po których nie potrafiłam odróżnić prawdy od fikcji. Byłam wtedy podatna na wszelkie sugestie. Dziś wydaje mi się to niepojęte, ale ja się do niego przyzwyczajałam. Żyłam z nim jak...

Nikola dotknęła ręki Magdy.

– Wiem. Potrafił być uroczy. Mnie też tym ujął. Kiedyś mi się wydawało, że psychola da się rozpoznać z daleka, a on wyglądał normalnie. Ilu takich chodzi po świecie i nie wiemy, że ich mijamy? – Magda zadrżała, a Nikola mówiła dalej: – Bardzo rzadko wychodzę z domu. Boję się innych ludzi, szczególnie mężczyzn. Jaką mam pewność, że nie trafię na kolejnego psychopatę?

– Tego nikt nie przewidzi. Ale może już dość nas spotkało, co? Chcę wierzyć, że wyczerpałyśmy limit nieszczęść. Ale rozumiem cię, ja też nie wiem, czy mogłabym nawiązać relację z innym mężczyzną. Zresztą mój chłopak...

– No właśnie, co z nim? Dalej jest w śpiączce?

Magda otarła łzę. Walczyła chwilę ze sobą, by powiedzieć Nikoli to, czego nie potrafiła wyznać nawet swojej najlepszej przyjaciółce Zoi. W końcu się odezwała:

– Jest przytomny, ale nie zdaje sobie chyba do końca sprawy, co się z nim działo. Jego stan wciąż jest ciężki. Gdy go znaleziono, był umierający, nerki i wątroba praktycznie nie działały, krwawił z przewodu pokarmowego, bo miał perforację i nadkażenia przełyku. Stwierdzono również przetokę do układu oddechowego, na szczęście niewielką, bo by tego nie przeżył. W dodatku miał zaburzenia rytmu serca, właściwie wszystko z nim było źle. Lekarz mi powiedział, że Hiszpanie odwalili kawał dobrej roboty, wyciągając go z tego, przynajmniej na tyle, by była nadzieja, że wróci do zdrowia. Omal nie doszło do rozerwania żołądka, tego również by nie przeżył. Ten drań wkładał mu rurę do gardła i karmił przez nią jakąś karmą dla drobiu. Podawał mu też sterydy powodujące rozrost tkanki. – Łzy już na dobre ciekły jej po policzkach, ale nie przerywała: – Tuczył go jak gęś albo jakiegoś prosiaka, żeby szybko przybrał na wadze i było co jeść. Chciał mieć pieprzone foie gras w rozmiarze XXL! Co za pierdolony psychol! Nie mogę tego objąć rozumem, jak komuś może coś takiego wpaść do głowy!

Fox poderwał się z podłogi i podbiegł do swojej pani, zaniepokojony jej krzykami. Gotów był stanąć w jej obronie, ale nie widział przeciwnika. Magda wtuliła się w jego sierść i cicho popłakiwała. Nikola objęła ją i przez chwilę trwały tak w milczeniu.

Od powrotu z Hiszpanii zarówno jedna, jak i druga poprzysięgły nigdy więcej nie tknąć mięsa, jakiegokolwiek, nawet ryb. Magda dodatkowo nie jadła jajek, bo choć można było dostać takie od wolno biegających kur, to jednak nie potrafiła wyzbyć się skojarzenia z kurami ludożercami, karmionymi resztkami tego, czego Jos sam nie wykorzystał. W ich domach nie mogło być żadnych produktów pochodzenia zwierzęcego, chyba że miały pewność, że przy ich uzyskaniu nie dzieje się zwierzęciu krzywda. Specjalnie w tym celu matka Magdy przywoziła mleko i produkty pochodne z podkrakowskiej wsi, z gospodarstwa, które hodowało dwie krowy i kozę na własne potrzeby.

– Powiem ci coś, czego nie mówiłam jeszcze nikomu – wyznała wreszcie Magda, gdy trochę się uspokoiła. – Nie umiem sobie poradzić w kwestii Michała. Życzę mu jak najszybszego powrotu do zdrowia, będę przy nim, dopóki nie stanie na nogi, ale potem... nie wiem. Nie potrafię wybić sobie z głowy myśli, że mnie tam zostawił, że sam poszedł po pomoc...

– Hej! – Nikola uważnie spojrzała na koleżankę. – Skąd wiesz, że cię zostawił? Może Jos go zaatakował, gdy byłaś w toalecie, i uwięził w szopie? Pamiętaj, że wszystko, co mówił ten psychol, było kłamstwem. Michał nie zostawiłby ciebie, przecież się kochaliście, prawda?

Magda przytaknęła, ale nadal nie była przekonana. Nienawidziła się za to, ale wciąż łapała się na myśli o mężczyźnie, który w jej wyobrażeniach raz był Michałem, innym razem miał twarz Josa. Nie widziała już przyszłości tak jasno jak jeszcze rok wcześniej. Termin ślubu z oczywistych względów został odwołany, miała jednak wątpliwość, czy kiedykolwiek dojdzie do tej uroczystości. Nie czuła się zdolna, by zaufać komukolwiek, by czuć się jeszcze w męskich ramionach bezpiecznie.

KONIEC

Kraków, 11 czerwca 2023 r.

OD AUTORKI

Droga Czytelniczko, drogi Czytelniku!

Historia, którą właśnie mieliście okazję przeczytać, jest oczywiście fikcją, choć tereny, na których się rozgrywa, są mi znane. Zjeździłam z moim mężem na skuterze nie tylko okolice Gandii i Benidormu, lecz także zapuszczaliśmy się w okoliczne góry. Choć było to wiele lat temu i przez długi czas nie wracałam do wspomnień z tego okresu, rozmowa z koleżanką z pracy, Katarzyną, sprawiła, że w mojej głowie pojawił się pomysł na książkę, której fabuła rozgrywa się właśnie w tamtych okolicach. Te myśli na tyle mną zawładnęły, że odłożyłam projekt, nad którym pracowałam, i ponownie wybrałam się, tym razem w wyobraźni, na Costa del Azahar. Zamierzałam wpleść w fabułę kilka miłych wspomnień, co też zrobiłam, ale gdy moja rozbudzona wyobraźnia zaczęła podsuwać mi różnorodne scenariusze, nie miałam już odwrotu. I tak oto powstał mój pierwszy thriller.

Jestem bardzo ciekawa, jak Wam się podoba Bauer w nowym gatunku. Czy pomimo mocniejszych treści nadal zachowałam charakter powieści obyczajowo-psychologicznej, tak typowej dla mojej prozy? Którego z bohaterów polubiliście najbardziej? Czy chcielibyście spotkać się jeszcze z Waldkiem, a może i Zoją? Podzielcie się ze mną swoimi opiniami na book@ewabauer.pl.

W tym miejscu należą się Wam ogromne podziękowania, bo to Wy, Czytelnicy, nieustannie napędzacie mnie do pracy. Do powstania tej książki przyczyniło się jeszcze kilka osób, którym również pragnę gorąco podziękować. Mojemu mężowi, bo to z nim najczęściej przemierzam świat, a te podróże przynoszą wiele pomysłów na książki, Katarzynie, która obudziła we mnie wspomnienia, Barbarze i Eleonorze, betaczytelniczkom, które od początku trzymały kciuki za tę historię, a przede wszystkim moim konsultantom – doktor Magdzie, specjalistce od kwestii medycznych, oraz Jackowi za policyjne wsparcie. Bardzo mi pomogliście, dzięki Waszej wiedzy i doświadczeniu mogłam nie tylko zrozumieć, lecz także opisać sceny.

A na koniec mała dygresja: czy wiecie, że ceniony przez wielu przysmak foie gras to nic innego jak pasztet z otłuszczonych wątróbek gęsi lub kaczek? Można by powiedzieć, że ludzie od zawsze spożywają mięso i prędko to się nie zmieni, ale gdy spojrzy się na to, w jaki sposób pozyskuje się taką wątrobę, włos jeży się na głowie. Otóż biedne ptaki są sztucznie karmione w sposób niehumanitarny, przez co niewyobrażalnie cierpią. Do gardeł wsadza im się rury, a nimi kilka razy dziennie dostają takie ilości jedzenia, których często nie wytrzymują ich żołądki i pękają, powodując przedwczesną śmierć. Gęsi szybko przybierają na wadze, otłuszczają się ich organy, mają problemy z poruszaniem i oddychaniem. Żyją zaledwie kilka miesięcy, choć w naturalnym środowisku mogłyby dożyć nawet dwudziestu lat, a wszystko tylko po to, by ludzie mogli skosztować rarytasu. Na szczęście w Polsce zauważono już ten problem i od 2000 roku taki sposób hodowli jest zakazany.

Do mnie to przemawia, zatem niech i ta powieść stanie się maleńką cegiełką, zwróceniem uwagi na problem maltretowania zwierząt wyłącznie dla zaspokojenia kubków smakowych koneserów foie gras i w celach zarobkowych. Ja mówię temu stanowcze NIE!

Do kolejnego literackiego spotkania!

Ewa Bauer

Wydawnictwo Prozami poleca

Polecamy również wciągającą serię kryminalną z podkomisarzem Robertem Lwem autorstwa M.M. Perr:

•   629 kości

•   Gdy nikt nie patrzy

•   Szepty z lasu

•   Wicierz

•   Wywiad

.

Powieści obyczajowe, kryminały, thrillery
Wciągające i niebanalne
Zaczytaj się!

www.prozami.pl

Księgarnia wysyłkowa
www.literaturainspiruje.pl