OBLICZA NAMIĘTNOŚCI

Kimberly Raye

Kobieta na chwilę

Tłumaczenie:

Agnieszka Szyszko

Rozdział pierwszy

Eden Hallsey, właścicielka jedynego baru w Cadillac w Teksasie, spotykała codziennie wielu mężczyzn: bogatych i biednych, młodych i starych, miłych i niezbyt uprzejmych. Nigdy jednak nie widziała jeszcze osobnika tak przystojnego, tak emanującego seksem, jak ten, stojący właśnie na poboczu drogi obok dymiącego porschego: krótkie ciemne włosy, prosty nos, mocno zarysowana szczęka, pełne, zmysłowe wargi. Płócienna koszula pozwalała podziwiać muskularne ramiona i szeroką pierś, a spodnie opinały wąską talię i biodra. Czoło znaczyły mu kropelki potu, ściekające też wzdłuż szczęki i opalonej szyi. Otarł twarz, po czym pomachał w stronę zbliżającego się samochodu.

Eden bez zastanowienia nacisnęła pedał hamulca, zjechała na pobocze i otworzyła okno.

– Potrzebuje pan pomocy? – zapytała, gdy podszedł do niej. Sięgnęła pod siedzenie i wyciągnęła zestaw narzędzi. – Mam kable z izolacją, lewarek, olej silnikowy...

Jedna z jej znajomych powiadała, że trzeba być zawsze na wszystko przygotowaną. Oczywiście w jej przypadku oznaczało to wypchaną kosmetyczkę i Eden z trudem powstrzymała się, by nie chwycić leżącej w schowku różowej szminki i nie pociągnąć nią ust.

– Proszę wybrać narzędzie tortur – zaproponowała.

– Wybieram pistolet, wolę szybką śmierć.

Zaskoczona podniosła głowę i napotkała spojrzenie mężczyzny. Jego oczy miały najbardziej intensywny niebieski kolor, jaki kiedykolwiek widziała, a Eden uświadomiła sobie nagle, że skądś zna tę twarz. Zaschło jej w ustach.

To dziwne, mężczyźni nigdy nie wyzwalali w niej takich reakcji. Oczywiście nie unikała kontaktów z płcią przeciwną, czasem nawet czerpała z nich przyjemność, choć od ostatniego razu minęło już wiele czasu – chyba zbyt wiele, bo sama nie pamiętała, kiedy to było. Lubiła mężczyzn, wszyscy to wiedzieli, ale nigdy nie pozwalała im na zbytnią ingerencję w swoje życie.

– Słucham? – wykrztusiła.

Uśmiechał się coraz szerzej, a ona z coraz większym trudem nabierała oddechu.

– Chciałbym skrócić męki mojego samochodu: usterka wydaje się poważna, i chyba tylko cud mógłby mu pomóc.

– Przykro mi, wyczerpałam limit cudów na dziś. – Uśmiechnęła się.

– Ja, na szczęście, też – odparł z dziwnym wyrazem twarzy.

Wyglądało na to, że przystojny nieznajomy wcale nie zmartwił się tak bardzo, że samochód, wart pięćdziesiąt tysięcy dolarów, stał unieruchomiony w palącym słońcu na środku pustyni. Znów napotkała jego spojrzenie i znów nie mogła zaczerpnąć tchu.

Znała takie spojrzenie od pewnej pamiętnej nocy, jeszcze w szkole średniej, kiedy Jake Marlboro pozbawił ją dziewictwa i ufności. To dlatego wolała nie wspominać pierwszych kontaktów z mężczyznami. Jake zachował się podle i potraktował ją jak przedmiot, a potem chwalił się przed kumplami, że ją „zaliczył”. To jemu Eden zawdzięczała złą reputację. Od tamtej pory musiała znosić chamskie zaczepki, niewybredne propozycje, bezczelne spojrzenia.

Ale ten mężczyzna wydawał się inny. Miała ochotę zarzucić mu ręce na szyję i sprawdzić, czy jego usta są tak miękkie, jak się wydawało.

– Gdyby mogła mnie pani podwieźć, byłbym naprawdę wdzięczny...

Czy byłby także wdzięczny, gdyby zabrała go do siebie, gdyby dotknęła jego smagłego ciała, gdyby...

– ...ale nie chcę sprawiać pani kłopotu. Mogę się przejść.

Chciała, żeby był wdzięczny, chciała go podwieźć, chciała, żeby stał się jej kłopotem.

– Z przyjemnością panu pomogę – odparła, zanim zdążyła się zastanowić, co mówi.

Mimo że wyglądał znajomo, wydawał się tu obcy. Mógł być seryjnym mordercą, szaleńcem jeżdżącym porschem i ubierającym się u Gucciego... Z drugiej strony zdarzało jej się już umawiać na randki z nieznajomymi, którzy wyglądali o wiele bardziej podejrzanie. Ten mężczyzna jej nie przerażał, a instynkt podpowiadał, że stanowi zagrożenie tylko dla spokoju ducha Eden. Chyba zdoła zapanować nad sobą przez pięć minut, a tyle właśnie zajmie im podróż do miasta, do warsztatu Merle’a.

Eden Hallsey zawsze panowała nad sytuacją. Wszyscy to wiedzieli. Wszyscy wszystko o niej wiedzieli.

– Naprawdę nie chcę pani kłopotać – ciągnął nieznajomy, myśląc, że kobieta nie odpowiada, bo się waha.

– To żaden kłopot. Obawiam się jednak, że najbliższa stacja benzynowa jest dwie mile stąd, po drodze do miasta.

– To świetnie. I tak jechałem w tamtą stronę.

Eden poczuła się zaskoczona. Nie przyszło jej do głowy, że celowo zjechał z drogi stanowej. W okolicy raczej nie widywano wielu takich mężczyzn jak ten.

Oczywiście nawet w małym Cadillac mieszkali ludzie bogaci. Znajdowały się tu dwa rancza, zaliczane do największych w Teksasie, a także najstarsza i najbardziej znana na Zachodzie wytwórnia butów kowbojskich Westonów. Nawet ci najzamożniejsi, jak Stary Zachary Weston albo właściciel największego rancza przezwany Sam Srebrny Dolar (co roku przebierał się za Świętego Mikołaja i rozdawał dzieciom srebrne dolarówki), byli traktowani jak swoi i spędzali sobotnie wieczory wraz z innymi mieszkańcami Cadillac.

Eden spojrzała na nieznajomego, zatrzymała wzrok na drogim włoskim garniturze i luksusowym samochodzie. Wróciło wrażenie, że gdzieś go już widziała. Sięgnęła przez siedzenie do prawych drzwi i otworzyła je, zapraszając pasażera do środka.

Nie, to niemożliwe, nigdy by nie zapomniała takiego mężczyzny. A może... może znali się w dzieciństwie... Sięgnęła pamięcią do czasów szkolnych, ale wtedy zatrzasnęły się drzwi i obecność nieznajomego wytrąciła ją z równowagi. Czuła, jak wali jej serce.

– Jedzie pan odwiedzić znajomych czy rodzinę? – zapytała, zjeżdżając z pobocza.

– Jedno i drugie – odparł, patrząc za okno. – Przynajmniej mam taką nadzieję.

– Był pan już kiedyś w Cadillac? – Musiała zaspokoić palącą ciekawość.

– Tak.

Najwyraźniej nie miał ochoty na zwierzenia. Co innego pożerać ją wzrokiem, a co innego opowiadać o swoim życiu osobistym. A jednak kryło się w nim coś wyjątkowego. Każdy inny mężczyzna skorzystałby z okazji, żeby z nią poflirtować albo nawet zaproponować szybką przygodę na tylnym siedzeniu furgonetki.

Nie znaczy to, że była kobietą, której nie można się oprzeć. To nie wygląd przyciągał do Eden mężczyzn, tylko to, co sobie o niej opowiadali. Życie ją nauczyło, że kobietę z taką reputacją jak jej, traktuje się niczym darmowe ciasteczka: nawet jeśli nie jesteś głodny, sięgasz po nie, bo nie trzeba płacić, i tak samo robią inni. Mężczyźni po prostu lubili z nią flirtować. Wszyscy mężczyźni.

Zerknęła na pasażera. Nawet nie raczył obdarzyć jej spojrzeniem!

Ale jeśli nie pochodził stąd, nie mógł przecież wiedzieć, jaką sławą cieszyła się w okolicy. Była dla niego kobietą jak inne.

Zagryzła wargi, żeby nie zadać mu kolejnego pytania. Chciała wiedzieć o nim wszystko: jak ma na imię, co lubi, za czym nie przepada... Cały czas próbowała sobie przypomnieć, skąd mogłaby go znać. Powiedział, że już był w Cadillac. Może wtedy go widziała?

Droga minęła niepostrzeżenie i nim Eden zdążyła się obejrzeć, podjeżdżała pod warsztat Merle’a.

– Dzięki – rzucił, wysiadając z samochodu.

Znów miał ten dziwny wyraz twarzy, który wzięła na początku za dowód zainteresowania. Może się myliła?

– Chwileczkę. Proszę nie zapomnieć torby.

Sięgnęła na tylne siedzenie i wtedy jej wzrok padł na buty przybysza. W przeciwieństwie do nienagannego stroju buty były stare i znoszone, a na obcasie dostrzegła znajomy symbol – wypaloną literę W. Przypomniała sobie nagle uśmiechniętego chłopaka ze starszej klasy, który zawsze nosił dżinsy i takie same buty. Zaskoczona podniosła głowę i ich spojrzenia się spotkały.

– Brady Weston. Nie mogę w to uwierzyć!

Ten, o którym marzyły wszystkie dziewczyny w szkole średniej, z Eden włącznie.

Brady uśmiechnął się takim samym serdecznym uśmiechem, jaki widziała już pewnego lipcowego dnia wiele lat temu.

– Tak, to ja.

– To naprawdę ty... – Serce waliło jej jak młotem. – Pewnie mnie nie pamiętasz. Nazywam się...

– ...Eden Hallsey – dokończył. – Wszędzie rozpoznam twój uśmiech. Dzięki za pomoc.

Mrugnął do niej porozumiewawczo i zamknął za sobą drzwi.

Brady Weston, kapitan szkolnej drużyny futbolowej, dziedzic fortuny Westonów, bohater fantazji erotycznych dorastającej Eden, wrócił do Cadillac po jedenastu latach od chwili, gdy opuścił miasto po karczemnej awanturze z dziadkiem.

Wrócił do domu. Dotarło to do niego, kiedy stanął przed stacją benzynową wuja Merle’a, wpatrując się w wyblakły czerwony szyld, który kołysał się na dwóch łańcuszkach jak przed laty, tylko krawędzie były trochę bardziej zniszczone. Napis niezmiennie informował o serwisie całodobowym. Poniżej powiewał biało-czerwony transparent z nazwą młodzieżowej drużyny futbolowej – Kansas City Royals – którą Merle sponsorował od lat.

Bogu dzięki, że choć to pozostało niezmienione. Po drodze Brady mijał wiele budynków, których nie znał. Poczuł niepokój, że być może okolica zbytnio się zmieniła, by po prostu wkroczyć do miasta i udawać, że minionych lat nie było, a przecież tego właśnie pragnął ponad wszystko.

Spojrzał wzdłuż głównej ulicy: w barze Turtle Jima jadał frytki w piątkowe popołudnia, w aptece Sullivana kupił pierwszą w życiu prezerwatywę. Westchnął.

Tak wiele razy marzył o tej chwili w ciągu ostatnich jedenastu lat, kiedy życie dawało mu popalić. Stres związany z karierą i dalekie od doskonałości życie prywatne bardzo go przytłaczały i często tęsknił za spokojem małego teksańskiego miasteczka, w którym spędził dzieciństwo.

Wciągnął głęboko powietrze. Zapach wolności. Kontrola nad własnym życiem. Odkąd wyjechał z Cadillac, eksżona mówiła mu gdzie, co i jak miał robić. Stała się taka, bo on sam na to pozwolił. Dopiero po jakimś czasie okazało się, że wszystko, co zrobił od chwili opuszczenia rodzinnego domu, było niewłaściwe. Czas zostawić przeszłość. Teraz interesowała go wyłącznie przyszłość.

Przeczesał palcami wilgotne włosy i rozejrzał się. Po drugiej stronie ulicy wciąż stał automat z napojami, jak przed laty. Stare, dobre Cadillac. Wsuwając monetę w otwór, nacisnął ten sam guzik, którego dotykał co dzień po szkole od momentu, gdy urósł na tyle, by móc wyciągnąć starszej siostrze monetę z kieszeni sukienki wiszącej w szafie. Automat zadrżał, zastygł na chwilę i w końcu wypluł puszkę napoju pomarańczowego. Gaz syknął przy otwieraniu. Brady poczuł się zupełnie jak dawniej, stojąc w tym samym miejscu i popijając ulubiony napój. Tylko gdzieś głęboko czaiło się jakieś nowe uczucie – oczekiwania, może niepokoju, a to wszystko przez Eden Hallsey.

Pociągnął kolejny łyk zimnego napoju, jednak to nie wystarczyło, by ochłodzić żar, który czuł w sobie, odkąd zjechała na pobocze, żeby mu pomóc. W pierwszej chwili myślał, że to złudzenie. Był o krok od domu, nic dziwnego, że pojawił się przed nim obraz najbardziej seksownej dziewczyny w miasteczku. Kiedy się do niego odezwała, kiedy musnęła dłoń, poczuł, jak napina się każdy nerw w jego ciele. Kilka sekund wystarczyło, żeby cały zesztywniał.

Tak samo reagował na ich jedynej randce, jeszcze zanim poznał Sally. Może raczej zanim jego mózg nie przegrał walki z hormonami. Wydawało mu się, że jest w niej zakochany. Na jednym z pierwszych spotkań zapomniał się zabezpieczyć, dziewczyna zaszła w ciążę, pobrali się i wolność się skończyła. Wkrótce Sally straciła dziecko, ale było już za późno. Kochał ją wtedy, albo tak mu się wydawało. Myślał, że ona także go kocha. Wierzył jej jeszcze do niedawna, aż do momentu, kiedy sześć miesięcy temu zostawiła go i uciekła z jednym z jego wspólników.

I to tyle, jeśli chodzi o miłość.

Ale przed Sally istniała tylko Eden... Odkąd skończył szesnaście lat, o Eden Hallsey marzył każdy chłopak w Cadillac, z nim włącznie. Znał ją i wiedział, że była miłą, ufną i nieśmiałą dziewczyną. Wielokrotnie słyszał krążące na jej temat plotki, ale nie wierzył w nic, co o niej opowiadano. Tkwiło w tym wszystkim jednak ziarno prawdy – była niewiarygodnie seksowna. A on jej pragnął.

Ich jedyna randka wyglądała całkiem normalnie. Brady występował w roli nagrody w corocznej loterii, a Eden kupiła szczęśliwy los. Jego zdziwienie nie miało granic, gdy okazało się, że to właśnie ona wygrała tę randkę. Przecież nie musiała płacić, żeby umawiać się z chłopakami. Mogła mieć każdego, ale kupiła los, żeby umówić się właśnie z nim. Przez chwilę czuł, jak rozpiera go szczęście, ale po chwili kumpel wylał mu wiadro zimnej wody na głowę, informując, że Eden zdążyła wcześniej zaliczyć wszystkich pozostałych chłopaków z drużyny, a on był ostatnim podbojem na jej liście.

Nie chciał być kolejnym podbojem. Postanowił, że zachowa dystans i udało mu się. Z wielkim trudem.

Jednak to wszystko zdarzyło się dawno temu. Od tamtej pory nie pozwalał hormonom przejmować nad sobą kontroli. Aż do dzisiejszego wieczora, kiedy wsiadł do jej samochodu. Poczuł się jak napalony nastolatek, który doznaje erekcji na widok pięknej dziewczyny. Zupełnie jakby miał szesnaście lat. Stwardniał w ciągu kilku sekund.

Na szczęście ta niekontrolowana reakcja przypomniała mu, że już kiedyś narobił sobie w ten sposób kłopotów. W ciągu jednej nocy stracił wszystko i nie zamierzał znów do tego dopuścić tylko dlatego, że Eden była wciąż tak samo apetyczna, jak przed laty. Przyjechał do Cadillac, żeby naprawić błędy przeszłości, odzyskać to, co stracił. Chciał, by dziadek przebaczył mu, że zamienił rodzinę na dziewczynę, która nigdy go naprawdę nie kochała.

Tym razem wszystko zrobi tak, jak należy. Odpowiedzialność i poczucie obowiązku zmusiły go do wyjazdu, a teraz sprawiły, że wrócił.

– Słucham, synu, jak ci mogę pomóc... – usłyszał za sobą. Odwrócił się i ujrzał starszego mężczyznę w wyblakłym dżinsowym kombinezonie. Szpakowate włosy okalały pomarszczoną twarz, która teraz zastygła w wyrazie zdziwienia.

– Niech mnie! Brady Zachary Weston! Czy to naprawdę ty, huncwocie?

– Tak, to ja – odparł, ściskając serdecznie wyciągniętą do niego rękę. – Dobrze cię widzieć, wujku.

Merle Weston był młodszym bratem dziadka Brady’ego, typową zakałą rodziny. Zawsze się buntował, nie chciał być częścią rodzinnego interesu i zajmować się produkcją kowbojek. Trzydzieści trzy lata temu, pomimo protestów starszego brata, otworzył stację benzynową. Właściwie odnosiło się wrażenie, że uparł się przy swoim tylko po to, by zrobić mu na złość. Zamienił więc intratny rodzinny interes na własną stację obsługi i ledwie wiązał koniec z końcem. Oprócz tego ożenił się z nieodpowiednią, zdaniem brata, kobietą, która nie miała grosza przy duszy. Co więcej, przeprowadził się na drugi koniec miasta, byle dalej od siedziby Westonów.

Starszy człowiek podrapał się po głowie zwiniętym wyblakłym egzemplarzem magazynu dla mechaników.

– Zastanawiałem się niedawno, kiedy wrócisz i oto jesteś! Doskonale wyglądasz, synu. – Obejrzał go od stóp do głów i uśmiechnął się. – Najwyraźniej ubierasz się u dobrego krawca.

– To skutki mieszkania w Dallas. A tobie wciąż żal pieniędzy na bieżące numery czasopism.

– Dostaję te stare z pobliskiego salonu kosmetycznego. Mają tylko pół roku. Dla mnie są wciąż dobre. – Mrugnął porozumiewawczo. – Cena też ma znaczenie.

– Przecież dostajesz je za darmo!

– No właśnie. Nie śpię na pieniądzach. Słyszałem natomiast, że tobie się nieźle powodzi.

– Już nie. Postanowiłem trochę zwolnić. Mój samochód niestety też. Został na autostradzie pod miastem. Myślisz, że mógłbyś go ściągnąć do warsztatu?

– Oczywiście. Jaki to samochód?

– Czarny.

– Chodzi mi o markę.

Brady odetchnął głęboko.

– Porsche trzysta sześćdziesiąt sześć.

Merle aż zagwizdał.

– Samochód dla gogusiów.

– Zamierzam się go pozbyć. To ubranie też już przestało mi pasować. Muszę się przebrać, zanim pokażę się w domu.

– Tak rzeczywiście będzie lepiej. Twój dziadek wciąż hołduje wranglerom. Każdy, kto nosi coś innego, jest traktowany jak obcy.

– Mam parę w walizce, a konkretnie kilka par.

Brady jechał prosto z biura i nie zdążył się przebrać, ale wcześniej przygotował się, żeby po tylu latach wypaść przed dziadkiem jak najlepiej.

– Mógłbyś wypożyczyć mi jakiś wóz na kilka dni?

– Mam tylko starą Bessie.

– Chcesz powiedzieć, że ona wciąż jest na chodzie? – Dobrze pamiętał samochód Merle’a, który już jedenaście lat temu był wrakiem.

– Od czasu do czasu. Zwykle zapala, jeśli przedtem pogłaszczesz ją po masce.

– Rozumiem...

– Ale twojemu dziadkowi pewnie się nie spodoba, że jeździsz starą Bessie.

Pewnie spodobałoby mu się jeszcze mniej, gdyby zajechał pod dom eleganckim wozem. Zdaniem starego Zachary’ego, żaden porządny kowboj nie zhańbiłby się, wsiadając do takiego auta.

– Samochód to samochód. Dobrze się trzymasz, wuju. – Brady szybko zmienił temat. – Zauważyłem, że wciąż sponsorujesz tę samą drużynę i nosisz tę samą koszulkę.

– To nie ta sama. Co roku dają mi nową. A w tym roku dostałem nawet dwie! Z okazji dwudziestolecia.

– Czy Maria wciąż tak wspaniale gotuje?

– Tak. Powtarzam jej, że powinna to wykorzystać i otworzyć restaurację. Wtedy mógłbym przejść na emeryturę i sprzedać tę budę Marlboro.

– Jake’owi Marlboro?

– Tak. Nachodzi mnie od roku. Dotychczas przekonał Cecila i McIntyre’a, żeby sprzedali mu swoje sklepy.

– Ale po co mu to wszystko?

– Chce otworzyć supermarket ze wszystkim, od warzyw do narzędzi. Otworzył już jeden w sąsiednim miasteczku i robi na tym świetny interes. Szkoda mi jednak, bo jestem trochę przywiązany do tego miejsca. Oprócz tego, do dziś nie udało mi się przekonać Marii do otwarcia restauracji. Mówi, że jest zbyt zajęta wychowywaniem wnuków.

– Ile ich już masz?

– Siedmioro wnucząt i siedemnaścioro prawnucząt. Lada chwila dobiję do dwudziestki. – Uśmiechnął się. – Twój dziadek zielenieje z zazdrości.

– A ty nawet nie ukrywasz satysfakcji.

Staruszek uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– Mało nadarzyło się okazji w życiu, żeby mu dorównać. Cieszy mnie, że mam coś, czego on nie może mieć. – Wzruszył ramionami. – Jak widzisz, niewiele się zmieniło przez te jedenaście lat.

– Liczę na to – mruknął Brady pod nosem.

Tytuł oryginału: The Pleasure Principle

Pierwsze wydanie: Harlequin Blaze, 2001

Redaktor prowadzący: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Joanna Morawska

Korekta: Grażyna Ordęga

© 2001 by Kimberly Raye Rangel

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o. Warszawa 2002, 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin jest zastrzeżony.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1 B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9334-9

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna