Jane Porter

Sycylijski sekret

Tłumaczenie:

Alina Patkowska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Nareszcie spokój.

Jillian Smith szła skrajem urwiska nad wzburzonym Pacyfikiem, głęboko wdychając świeże powietrze i ciesząc się rzadką chwilą wolności. Wszystko wreszcie zaczynało zmierzać ku lepszemu.

Już od ponad dziewięciu miesięcy nie widziała ludzi Vittoria i była pewna, że jeśli zachowa ostrożność, to nigdy jej nie znajdą w tym małym, nadbrzeżnym miasteczku o kilka mil od Carmel w Kalifornii. Przede wszystkim nie używała już nazwiska Jillian Smith. Miała teraz nową tożsamość, April Holliday, i nie była brunetką z Detroit, lecz blondynką z kalifornijską opalenizną. Zresztą Vitt i tak nie wiedział, że Jill pochodzi z Detroit; była to jedna z rzeczy, których nie wolno jej było wyjawić nikomu.

Przede wszystkim musiała utrzymać Vittoria jak najdalej od siebie i od Joego. Był ojcem jej dziecka, ale stanowił zagrożenie dla nich obojga. Kiedyś go kochała i wyobrażała sobie przyszłość u jego boku, potem jednak przekonała się, że nie był bohaterskim rycerzem w lśniącej zbroi, lecz człowiekiem podobnym do jej ojca – człowiekiem, który związał swoje życie ze zorganizowaną przestępczością.

Wzięła głęboki oddech, rozluźniając napięte ramiona. Nie ma się czego bać, powiedziała sobie. Vitt nie wie, gdzie jesteś, i nie może odebrać ci dziecka. Jesteś bezpieczna.

Zatrzymała się na urwisku, patrząc na ciemnoniebieską wodę, pokrytą grzywami piany. Wysokie fale rozbijały się z hukiem o ciemne skały na dole. Gniewne morze odzwierciedlało uczucia Jill. Kochała Vitta. Spędzili razem tylko dwa tygodnie, ale to wystarczyło, by zaczęła sobie wyobrażać wspólne życie – życie pełne najrozmaitszych możliwości.

A potem dowiedziała się, że był przestępcą.

Poczuła na twarzy pierwsze krople deszczu i odgarnęła do tyłu długie jasne włosy. Była zdeterminowana zostawić za sobą przeszłość i skupić się na przyszłości Joego. Zamierzała dać mu to, czego sama została pozbawiona: stabilizację, bezpieczeństwo i szczęśliwą rodzinę. Udało jej się wynająć przytulny dom położony w cichym zaułku, zaledwie o ćwierć mili od głównej drogi, dostała świetną pracę w dziale marketingu i sprzedaży Highlands Inn, jednego z najlepszych hoteli w północnej Kalifornii, a do tego jeszcze znalazła doskonałą opiekunkę do dziecka, dzięki czemu mogła pracować. W tej chwili właśnie Hannah zajmowała się Joem.

Deszcz rozpadał się na dobre. Poryw wiatru szarpnął włosami Jill i wdarł się pod czarny rybacki sweter, ona jednak nie miała nic przeciwko temu. Z uśmiechem patrzyła na ocean, wyobrażając sobie przyszłość.

– Zamierzasz skoczyć, Jill?

Znieruchomiała, wstrząśnięta, gdy nieoczekiwanie usłyszała za plecami głęboki, męski głos z obcym akcentem. Vittorio! Nie słyszała go niemal od roku, ale tego spokojnego, dominującego głosu nie dało się zapomnieć. Vittorio Marcello d’Severano kojarzył się z żywiołem i w większości ludzi wzbudzał lęk.

– Istnieją inne rozwiązania – dodał łagodnie, tak łagodnie, że Jillian wzdrygnęła się i nerwowo odsunęła o krok, tym samym przybliżając się do krawędzi urwiska i strącając kilka luźnych kamieni. Poczuła ściskanie w gardle. To było niemożliwe, zupełnie niewiarygodne! Właśnie teraz, gdy zaczęła czuć się bezpiecznie, gdy wydawało jej się, że zagrożenie minęło…

– Nie ma dobrych rozwiązań – odpowiedziała bezbarwnie. Obróciła się w jego stronę, ale nie spojrzała na niego wprost. Wiedziała, że lepiej nie patrzeć mu w oczy. Spojrzenie Vittoria było spojrzeniem magika, zaklinacza węży. Jego uśmiech miał niezwykłą moc.

– Tylko tyle potrafisz powiedzieć po tych miesiącach zabawy w kotka i myszkę?

Deszcz padał coraz mocniej. Po czarnym swetrze Jillian spływały strumyczki wody.

– Wydaje mi się, że powiedzieliśmy już sobie wszystko. Chyba o niczym nie zapomniałam – odrzekła buntowniczo, rozdarta między wściekłością a przerażeniem. Vittorio był zdolny zniszczyć jej świat i nic nie mogło go przed tym powstrzymać.

– Mogłabyś zacząć od przeprosin – powiedział, wciąż tym samym łagodnym tonem.

Wyprostowała ramiona i zebrała siły, wciąż omijając wzrokiem jego twarz. Patrzyła na silną, opaloną szyję i szerokie ramiona w czarnej koszuli, ale nawet to wystarczyło, by krew zaczęła szybciej krążyć w jej żyłach. Vittorio był prawdziwym samcem alfa. Znalazła się w jego łóżku zaledwie w kilka godzin po tym, jak go poznała. Nigdy wcześniej jej się to nie zdarzyło, ale było w nim coś, co sprawiło, że zaniechała ostrożności. Poczuła się przy nim bezpiecznie.

– Jeśli ktoś tu powinien przepraszać, to raczej ty.

– Ja?

– Udawałeś kogoś, kim nie byłeś.

– Nigdy w życiu.

– A przez ostatnie jedenaście miesięcy ścigałeś mnie jak zwierzę – dodała twardo, zamierzając walczyć do samego końca.

Vittorio wzruszył ramionami.

– Uciekłaś razem z moim synem. Co innego miałem zrobić?

– Widocznie władza nad bezbronnymi kobietami i dziećmi daje ci wielką satysfakcję – wykrzyknęła, żeby usłyszał ją ponad wyciem wiatru i dudnieniem fal rozbijających się o skały.

– Nie jesteś bezradną kobietą, Jill. Jesteś jedną z najsilniejszych i najbardziej przenikliwych osób, jakie znam, a do tego masz umiejętności profesjonalnej oszustki.

– Nie jestem oszustką.

– W takim razie dlaczego używasz nazwiska April Holliday i jak udało ci się stworzyć taką postać? Potrzebne są pieniądze i kontakty, by wyciąć taki numer, jaki tobie prawie udało się wyciąć.

– „Prawie”. To jest kluczowe słowo, prawda?

Vittorio znów wzruszył ramionami.

– To temat na inną rozmowę. Teraz chciałbym wreszcie zejść z tego deszczu.

– To idź sobie.

– Nigdzie nie pójdę bez ciebie i nie podoba mi się, że stoisz tak blisko krawędzi. Chodź tu, bo zaczynam się o ciebie martwić.

Wyciągnął rękę w jej stronę. Zignorowała ją i podniosła wzrok na jego twarz. Natychmiast zrobiło jej się gorąco, potem zimno, a potem znów gorąco.

– A ty mnie przerażasz – odrzekła gorzko i odwróciła spojrzenie. Ale, prawdę mówiąc, nie bała się jego, lecz siebie, własnych reakcji. W Bellagio Vittorio jednym spojrzeniem potrafił sprawić, że wszystkie jej postanowienia pryskały jak bańka mydlana. Jeden jego pocałunek odebrał jej niezależność. Od pierwszej chwili pragnęła go bardziej niż czegokolwiek innego na świecie.

– Nie mów bzdur – odrzekł pobłażliwie. – Czy kiedykolwiek cię skrzywdziłem?

Przymknęła oczy. W ciągu tych dwóch tygodni, które spędzili razem, okazywał jej wyłącznie dobroć, czułość i namiętność. Owszem, miał swoje sekrety, bywał tajemniczy, ona jednak zignorowała niepokój i poszła za głosem serca.

– Nie – przyznała.

– A ty uciekłaś ode mnie. A co gorsza, zabrałaś ze sobą mojego syna, moje jedyne dziecko. Uważasz, że to uczciwe?

Nie odpowiedziała. Jego głos znów zaczynał ją hipnotyzować, tak jak wtedy, kiedy go poznała, w holu hotelu w Istambule. Jedna krótka rozmowa i zaproszenie na kolację wystarczyły, by zupełnie straciła głowę. Wzięła urlop w pracy i przeniosła się do willi Vittoria nad jeziorem Como. Zdawało jej się, że jest zakochana, choć wcześniej zupełnie nie wierzyła w miłość. Romantyczna miłość była głupia, destrukcyjna, stworzona dla innych ludzi. Jill była przekonana, że nigdy się na coś takiego nie nabierze, ale kiedy spotkała Vitta, natychmiast straciła rozum i instynkt samozachowawczy. A teraz nie mogła pozwolić, by zabrał jej Joego i wychował go na własne podobieństwo.

– On nie jest Sycylijczykiem, Vittorio, tylko Amerykaninem. Do tego jest dzieckiem i moim synem.

– Zostawiłem cię w spokoju przez ostatni rok. Dałem ci trochę czasu, żebyś mogła być razem z nim, ale teraz moja kolej.

Jillian wbiła paznokcie we wnętrza dłoni.

– Nie! Nie dostaniesz go! Nigdy go nie dostaniesz!

Zachwiała się na skraju urwiska. Wiedziała, że ziemia jest rozmiękła od deszczu i niestabilna, ale gdyby się cofnęła, tym samym zbliżyłaby się do Vittoria, a wolała spaść w przepaść niż pozwolić, by zabrał jej Joego. Chciała, żeby Joe wychował się w zwykłej, kochającej rodzinie, w żaden sposób niepowiązanej ze zorganizowaną przestępczością, w rodzinie zupełnie niepodobnej do jej ani do rodziny Vittoria. Na szczęście mały był teraz bezpieczny w domu z Hannah. Opiekunka wiedziała, że jeśli Jillian przytrafi się coś złego, to ma zawieźć chłopca do Cynthii, przyjaciółki z college’u, która mieszkała w Bellevue w stanie Washington. Cynthia zgodziła się zostać opiekunką Joego, gdyby zaszła taka potrzeba. Jillian przygotowała wszystkie niezbędne dokumenty; adopcja byłaby prostą sprawą.

– Daj mi rękę, Jill! To urwisko zaraz się pod tobą zarwie.

– Nieważne. I tak ochronię mojego syna.

– Przed kim chcesz go chronić, cara?

W głosie Vittoria brzmiała troska. Jill poczuła, że łzy napływają jej do oczu. Pohamowała je z trudem. Nie zamierzała dać się ogłupić po raz drugi. Teraz już była starsza i mądrzejsza, a poza tym miała dziecko. Nie mogła dać się nabrać na ciepło, czułość i uwodzicielskie metody Vitta. Stawką był Joe – jego bezpieczeństwo, przetrwanie i przyszłość.

Mogłaby uniknąć wszystkich problemów, gdyby przed dwudziestoma miesiącami wiedziała, z kim ma do czynienia i gdyby potrafiła przewidzieć konsekwencje tego zaproszenia na kolację. Ale nie wiedziała. Od pierwszej chwili uznała Vittoria za rycerza na białym koniu. Czuła się przy nim tak piękna i godna pożądania, że bez wahania trafiła do jego łóżka. Przez dwa tygodnie snuła fantazje o wspólnym życiu, wspólnym domu. Owszem, zdarzało się, że Vittorio odbierał telefony o dziwnych porach, ale nie zwracała na to uwagi. Powtarzała sobie, że to tylko interesy i różnica czasu; szef dużej międzynarodowej firmy musiał pracować o różnych porach doby. Zresztą Vitt opowiadał jej o tej firmie i o swoim najnowszym nabytku – trzech pięciogwiazdkowych hotelach w Europie Wschodniej. Wyobrażała sobie, że będzie mogła rzucić pracę w hotelu w Turcji i pracować dla niego. W końcu to była jej branża. Znała się na zarządzaniu hotelami i marzyła, że będą razem podróżować po całym świecie.

A potem, czternastego dnia sielanki, jedna z młodych pokojówek Vitta rozbiła jej iluzje, pytając szeptem:

– Nie boi się pani mafiosa?

Mafioso. Na dźwięk tego słowa krew w żyłach Jillian zlodowaciała.

– Kogo? – zapytała, starając się zachować obojętny ton głosu.

Dziewczyna odłożyła na bok stertę białych ręczników i spojrzała na drzwi łazienki, w której Vittorio brał prysznic.

– Seniora d’Severano.

– On nie jest…

– Sì. Wszyscy o tym wiedzą – szepnęła pokojówka i natychmiast zniknęła jak przestraszona mysz. Wszystkie kawałki układanki w jednej chwili złożyły się w całość w głowie Jill. Dlaczego nie zauważyła tego wcześniej? Wielkie pieniądze, luksusowy styl życia, tajemnicze telefony. Zbierało jej się na mdłości. Sięgnęła po telefon i gdy Vittorio się ubierał, szybko sprawdziła nazwisko d’Severano w internecie. Wyszukiwarka pokazała jej dziesiątki stron pełnych zdjęć i opisów wydarzeń. Pokojówka miała rację: Vittorio d’Severano z Katanii na Sycylii był bardzo znanym człowiekiem, sławnym przestępcą.

Jillian uciekła tego samego popołudnia. Zabrała ze sobą tylko paszport i torebkę. Ubrania, buty – to wszystko mogła sobie kupić, ale wolność, bezpieczeństwo, równowagę psychiczną – nie. Tego samego dnia złożyła wypowiedzenie w hotelu, zrezygnowała z wynajmowanego mieszkania, zostawiła za sobą Europę i wszystkich przyjaciół i zniknęła tak, jakby nigdy nie istniała. Potrafiła to robić. Uczyła się tego od dwunastego roku życia, od chwili, gdy jej rodzina została objęta amerykańskim rządowym programem ochrony świadków. Od dwunastego roku życia bez przerwy udawała kogoś innego.

Jako Heather Purcell zatrzymała się na cztery miesiące w Banff w Kanadzie. Znalazła pracę w hotelu Fairmont nad jeziorem Louise w kanadyjskich Górach Skalistych i właśnie tam odkryła, że jest w ciąży.

– Chyba wiedziałaś, że w końcu cię znajdę – powiedział Vittorio łagodnie. – Musiałaś wiedzieć, że wygram.

Wiedziała, że znalazła się w potrzasku, ale nie zamierzała się poddać. Była już wystarczająco zahartowana. Od chwili, gdy się przekonała, że jest w ciąży, walczyła zębami i pazurami, by uchronić swoje dziecko przed destrukcyjnym życiem, jakie kiedyś prowadził jej własny ojciec, który wciągnął całą rodzinę w piekło.

Deszcz padał coraz mocniej i zerwał się silny wiatr. Jillian była już przemarznięta na wylot, zdawało się jednak, że na Vittoriu pogoda nie wywiera żadnego wrażenia. Właśnie ten niewzruszony spokój przyciągnął ją do niego na samym początku – to i jego uroda.

– Przecież nie wygrałeś – odrzekła, szczękając zębami. – Nie masz Joego. Możesz mnie torturować, zabić albo zrobić, co tylko zechcesz, ale i tak ci nie powiem, gdzie on jest.

– Dlaczego miałbym cię krzywdzić? Jesteś matką mojego syna, mojego jedynego dziecka, dlatego jesteś dla mnie cenna.

– Nie jestem ci do niczego potrzebna. Okazałeś to jasno rok temu, kiedy wysłałeś za mną swoich goryli.

– Moi ludzie to nie goryle, a ty sama zrobiłaś sobie ze mnie wroga, cara, zabierając mi dziecko. – Głos Vittoria wyraźnie stwardniał. – Ale dla dobra naszego syna gotów jestem odłożyć na bok różnice, więc proszę, chodź ze mną. Nie podoba mi się to, że stoisz tak blisko krawędzi. To niebezpieczne.

– A przy tobie jestem bezpieczna?

Vittorio omiótł mrocznym spojrzeniem klif i jej drżącą, przemoczoną postać.

– To pewnie zależy od twojej definicji bezpieczeństwa, ale nie interesuje mnie teraz semantyka. Zejdźmy wreszcie z tego deszczu.

Zbliżył się do niej jednym dużym krokiem i wyciągnął rękę, ale Jillian nie chciała, by jej dotykał, ani teraz, ani nigdy. Odsunęła się tak gwałtownie, że straciła równowagę. Na szczęście Vittorio miał dobry refleks i szybko pochwycił ją za przegub. Na krótką chwilę zawisła w powietrzu, patrząc na rozbijające się o brzeg fale, ale zaraz zacisnęła palce na jego dłoni. Mógł ją ocalić i wiedziała, że to zrobi.

Wciągnął ją na skraj urwiska i zamknął w mocnym uścisku. Zadrżała i przyszło jej do głowy, że może Vitt jeszcze coś do niej czuje. Może udałoby im się znaleźć jakiś sposób, by wychowywać Joego razem? Zaraz jednak wróciła do rzeczywistości. Chyba zupełnie straciła rozum. To było niemożliwe. Nie mogła pozwolić, by Joe wszedł w świat rodziny d’Severano. Jako najstarszy syn Vittoria musiałby przecież pójść w ślady ojca.

– Nie mogę, Vitt – wykrztusiła. – Nie mogę do ciebie wrócić. Nie chcę takiego życia.

Ciepłe palce odsunęły pasmo mokrych włosów z jej twarzy.

– A co jest takiego złego w moim życiu?

Wciąż czuła jego dotyk na policzku i przez chwilę nie była w stanie myśleć.

– Sam wiesz – szepnęła, myśląc o swoim ojcu, o jego związkach z mafią z Detroit i okropnych konsekwencjach, jakie poniosła przez to cała rodzina.

– Wyjaśnij mi to.

– Nie mogę.

– Dlaczego?

Odsunęła się i spojrzała mu w oczy. To był błąd.

– Przecież wiesz, kim jesteś i czym się zajmujesz.

Usta Vittoria drgnęły.

– Zdaje się, że wydałaś na mnie wyrok, nie dając mi możliwości, bym mógł udowodnić swoją niewinność. Nie jestem tym, za kogo mnie uważasz, cara.

– Chcesz zaprzeczyć, że nazywasz się Vittorio d’Severano i jesteś głową rodziny d’Severano z Katanii na Sycylii?

– Oczywiście, że nie wypieram się swojego pochodzenia. Kocham moją rodzinę i jestem za nią odpowiedzialny. Ale czy noszenie nazwiska d’Severano to jakieś przestępstwo?

Wytrzymała jego spojrzenie.

– Rodzina d’Severano ma bardzo długą i bujną historię. Szantaże, wymuszenia, napady.

– Każda rodzina ma jakiś szkielet w szafie.

– Twoja ma ich przynajmniej setkę.

Czarne oczy Vittoria zabłysły.

– Nie wyrażaj się tak o mojej rodzinie. Bardzo ich wszystkich szanuję. Owszem, jesteśmy bardzo starą sycylijską rodziną, możemy prześledzić swoich przodków do tysiąca lat wstecz. Nie sądzę, żebyś ty, Jill Smith, potrafiła to zrobić.

Skrzywiła się. Wypowiedział jej nazwisko takim tonem, że zabrzmiało pospolicie i tandetnie. O to mu właśnie chodziło. On nazywał się Vittorio d’Severano, a ona była nikim. Rzecz jasna, miał rację. Nic nie znaczyła i nie było nikogo, do kogo mogłaby się zwrócić, nikogo wystarczająco potężnego, by ją ochronić. Któż mógłby dla niej sprzeciwić się mafii? Któż mógłby walczyć z Vittoriem, skoro nie udało się to nawet rządowi amerykańskiemu ani włoskiemu? Ona jednak musiała walczyć, bo cóż jej pozostało? Miałaby pozwolić, by Vittorio odebrał jej Joego? Nigdy w życiu!

Ta myśl przywróciła jej zdrowy rozsądek. Spróbowała się wyrwać z jego ramion.

– Zapominasz się – zgrzytnęła zębami. – Jesteśmy w Ameryce, a nie na Sycylii. Nie jestem twoją własnością. Puść mnie!

Wypuścił ją. Odsunęła się o krok, a potem jeszcze o jeden i ruszyła w kierunku przeciwnym do tego, w którym stał jej dom.

– Dokąd idziesz? – zawołał za nią Vittorio.

– Na spacer. Potrzebuję ruchu.

– Pójdę z tobą.

– Proszę cię, nie.

On jednak szedł za nią niespiesznym krokiem. Jill brnęła przez kałuże, gotując się z wściekłości i zastanawiając się, jak mogłaby go zgubić. Nie chciała doprowadzić go do Joego. Nie wzięła ze sobą komórki ani pieniędzy i nie mogła zadzwonić do Hannah ani wsiąść do taksówki, dlatego po prostu szła przed siebie. Deszcz wciąż padał, a Vitt uparcie podążał za nią.

– Jak daleko zamierzasz dojść, Jill? – zapytał, gdy dotarli do skrzyżowania i ścieżka zmieniła się w chodnik ze światłami.

– Dopóki się nie zmęczę – odpowiedziała, patrząc na czerwone światło. Naraz o metr od nich pojawiła się limuzyna Vitta. Dojechała do rogu i zawróciła, blokując skrzyżowanie, a także dostęp do przejścia dla pieszych. Drzwi samochodu otworzyły się i z limuzyny wysiadło dwóch ochroniarzy. W każdej innej sytuacji Jill wybuchnęłaby śmiechem. Tylko Vitt mógł mieć ochroniarzy, którzy wyglądali jak modele z włoskiego żurnala – w eleganckich garniturach, doskonałej jakości butach i stylowych ciemnych okularach dobrej marki. Zamiast wtapiać się w tło, wyraźnie rzucali się w oczy. Patrzyli na nią z profesjonalnym zainteresowaniem, wyraźnie czekając na sygnał.

– Powiedz im, żeby się odsunęli – mruknęła Jillian.

– Ale właśnie kazałem im się tu zatrzymać.

– Nie mogę przejść przez ulicę. Blokują mi drogę.

– Wiem. Ale przecież nie będziemy tak iść przez cały dzień. Są sprawy, o których musimy porozmawiać i podjąć jakieś decyzje.

– Na przykład jakie?

– Jak podzielimy się opieką nad synem.

– Niczym nie będziemy się dzielić. On jest mój.

– W którym kraju będzie chodził do szkoły?

– W Stanach. Jest Amerykaninem.

– A także Sycylijczykiem – odparował Vitt. – W połowie jest mój. Nie masz prawa trzymać go z dala ode mnie.

– A ty nie możesz mi go odebrać.

– Nie zrobiłbym tego. Na szczęście mam doskonałego prawnika, a w ostatnich miesiącach zasięgałem rady najlepszych specjalistów włoskich i amerykańskich. Wszystkie papiery są już gotowe. Mam je ze sobą. Przez pierwszych jedenaście miesięcy życia był z tobą. Teraz moja kolej.

– Co?

Vittorio pokiwał głową.

– Musimy się nim podzielić równo, cara, bo w przeciwnym wypadku możesz zupełnie go stracić.

– Nigdy w życiu!

– Jeśli znów spróbujesz z nim uciec, to sąd uzna, że nie nadajesz się na matkę, a tego chyba byś nie chciała. Bardzo poważnie zmniejszyłoby to twoje szanse na uzyskanie prawa do opieki nad nim.

Jillian popatrzyła na niego z przerażeniem.

– Wymyśliłeś to sobie!

– Czy okłamałem cię kiedyś? Wejdź do samochodu, to pokażę ci papiery.

Mogła to zrobić, ale obawiała się, że jeśli uczyni ten mały krok, to już nigdy nie będzie bezpieczna. Przed dwudziestoma miesiącami zakochała się nie tylko w jego ciele, ale także w umyśle. Vitt był chyba najinteligentniejszym mężczyzną, jakiego znała. Można z nim było porozmawiać o wszystkim – o polityce, ekonomii, historii, kulturze, sztuce i nauce. Dużo podróżował i miał mnóstwo pieniędzy, ale nie prowadził żadnych gier. Był ciepły, zmysłowy i – jeśli nie liczyć dziwnych telefonów i nagłych, tajemniczych spotkań – bardzo otwarty. Dobrze wiedziała, że nigdy nie będzie odporna na jego urok.

– Nie ufam ci – powiedziała ochryple.

– Na tym polega cały problem.

– Nie kpij ze mnie.

– Nie kpię, ale twój brak zaufania przysparza kłopotów nam obojgu.

Odwróciła wzrok i zacisnęła usta.

– Chcę zobaczyć te dokumenty, ale nie wejdę do twojego samochodu – powiedziała w końcu, opanowując emocje. – I nie próbuj mnie do tego zmusić.

Vittorio wsunął ręce do kieszeni czarnego płaszcza.

– Nie chciałem, żeby do tego doszło, cara, ale skoro się upierasz… – Wzruszył ramionami i podszedł do otwartych drzwi limuzyny. – W takim razie trudno, skoro nie ma innego wyjścia.

Pochylił głowę i wsunął się na tylne siedzenie samochodu, a za nim podążyli dwaj ochroniarze. Czyli jednak nie zamierzali wciągnąć jej do środka siłą. Zostawiali ją w spokoju. Powinna poczuć ulgę, a tymczasem znieruchomiała ze strachu. Coś tu się nie zgadzało. Vittorio nie poddałby się tak łatwo. Skoro chciał ją tu zostawić, to znaczy, że już wygrał: miał Joego, znalazł jej syna.

Rzuciła się w stronę samochodu i przytrzymała drzwi, zanim się zamknęły.

– Co ty zrobiłeś?!

Oczy Vittoria we wnętrzu samochodu wydawały się niemal czarne. Wyraz twarzy miał nieprzenikniony.

– Sama tego chciałaś.

– Chcę, żeby mój syn był ze mną. Tylko tego chcę!

– Nie. Dałem ci taką możliwość, ale ją odrzuciłaś. Powiedziałaś, że mam cię zostawić w spokoju, więc zostawiam cię w spokoju.

Sama nie wiedziała, jak to się stało, że znalazła się na tylnej kanapie samochodu, obok Vittoria. Limuzyna ruszyła. Naprzeciwko nich siedziało dwóch ochroniarzy.

– Uspokój się – powtórzył Vittorio. – Joseph jest cały i zdrowy, pod moją opieką. Za zgodą sądu jeszcze dziś wieczorem poleci ze mną do Paterno.

Jill poczuła panikę i popatrzyła mu w oczy, szukając w nich prawdy.

– To blef.

– Nie, cara, to nie jest blef. Zjedliśmy już razem lunch. To uroczy chłopiec i bardzo inteligentny, chociaż moim zdaniem w żółtym nie jest mu szczególnie do twarzy.

Jillian przez chwilę nie była w stanie oddychać. Tego ranka włożyła Joemu żółtą koszulkę i malutkie niebieskie dżinsy. Wyglądał w tym stroju jak małe słoneczko.

– Co z nim zrobiłeś?

– Nakarmiłem go zdrowo i kazałem położyć spać. Powinienem zrobić coś jeszcze?

– Vittorio – wychrypiała. – To nie jest zabawa.

– To ty prowadzisz jakąś grę, Jillian. Możesz za to winić tylko siebie.

– A co zrobiłeś z Hannah? Czy ona jest razem z nim?

– Tak, ale już nie będzie ci potrzebna. Na Sycylii znajdziemy niańkę, która nauczy Joego ojczystego języka.

– Hannah jest dobra.

– Ja też tak uważam. Zrobiła wszystko, o co ją prosiłem.

Jillian poczuła na plecach zimny dreszcz i zrobiło jej się niedobrze. Drżącą ręką przetarła oczy.

– Co to znaczy: „wszystko, o co ją prosiłem”?

Usta Vittoria drgnęły.

– Pracowała dla mnie, ale ty oczywiście nie mogłaś się o tym dowiedzieć.

Tytuł oryginału: A Dark Sicilian Secret

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2011

Redaktor serii: Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

Korekta: Hanna Lachowska

© 2011 by Jane Porter

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Światowe Życie Ekstra są zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9826-9

ŚŻ Extra – 487

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna