Brenda Novak

Zaufaj mi

Przełożyła

Monika Chilewicz

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Pewnie już słyszałeś?

David Willis podniósł wzrok na mężczyznę, który stanął w wejściu do niewielkiego boksu prawie w całości wypełnionego dużym, zarzuconym dokumentami biurkiem. Był to detektyw Wyman, przekornie zwany przez kolegów Tinym

*

jego najlepszy przyjaciel, a zarazem jeden z najbardziej zasłużonych policjantów w okręgu. Imponująca postura, a także opanowanie i oszczędność w słowach gwarantowały mu posłuch u wszystkich współpracowników, nie wyłączając samego Davida.

– Co słyszałem? Że znów zalegam z papierkową robotą? – Uśmiechnął się smętnie.

– Zawsze zalegasz z papierkową robotą – przypomniał Tiny, wciskając wielkie dłonie w kieszenie eleganckich oliwkowych spodni. – Myślisz, że marnowałbym cenny czas, żeby ci to wytknąć?

Choć powiedział to żartobliwym tonem, jego oczy były poważne, co zaniepokoiło Davida.

– Pewnie nie. A co się dzieje?

– Pamiętasz tego faceta, który zaatakował w środku nocy taką drobną blondynkę?

Pracując od trzynastu lat w okręgowym departamencie policji w Sacramento, zetknął się z tak wieloma sprawami, iż w normalnym przypadku potrzebowałby więcej szczegółów, by zorientować się, o czym mowa, ale tym razem doskonale wiedział, o kogo chodzi. Nie widział wprawdzie Skye od paru miesięcy, ale nie było dnia, by o niej nie myślał.

– Tak, pamiętam. Burke dostał osiem lat.

– Właśnie. Cóż... Okazuje się, że odsiedzi tylko trzy.

– Słyszałem, że będzie się ubiegać o zwolnienie warunkowe, ale nie wierzyłem, że ma jakiekolwiek szanse.

– Bo nie powinien ich mieć. Jest piekielnie niebezpieczny. Jednak z tego co wiem, doniósł na współwięźnia, dzięki czemu policja w San Francisco zamknęła śledztwo w sprawie dwóch zabójstw. W zamian za to poparli jego wniosek o zwolnienie.

– Do diabła! – David zerwał się na równe nogi. – Czy nikt nie czytał mojego listu? Czemu się do nas nie zwrócili?! Nie sprawdzili, co to za jeden?!

– Okazuje się, że parę tygodni temu skontaktowali się z komendantem Jordanem.

– I powiedział im, że morderstwa w dolinie rzeki skończyły się w chwili, gdy nasz sympatyczny dentysta trafił do więzienia?

– Tak, a oni na to, że to mógł być przypadek. Komendant nalegał, żeby zaufali naszej intuicji, ale chcą więcej.

A więc to dlatego komendant wypytywał Davida o postępy w śledztwie. Szukał argumentów, które by podważyły opinię kolegów z San Francisco. Pamiętał tę rozmowę, ale wtedy nie wydawała mu się ważna, nie podejrzewał nawet, o jaką stawkę chodzi. Zdawało mu się, że ma jeszcze dwa, trzy lata na rozwikłanie tej zagadki.

– To jakaś bzdura! – zawołał, przeciskając się obok kolegi, by wydostać się z boksu.

– Daj sobie spokój, człowieku. – Tiny złapał go za ramię, wiedząc, dokąd się wybiera. – Przecież to nie jest wina komendanta. Zrobił, co mógł, ale sąd podjął inną decyzję. Doktor Burke wychodzi w przyszłym tygodniu.

– W przyszłym tygodniu?! Czy nikogo nie obchodzi, na co go stać?

Dwaj koledzy z wydziału zabójstw wyjrzeli na korytarz, zaalarmowani jego podniesionym głosem, ale posłał im ostrzegawcze spojrzenie, by zajęli się własnymi sprawami.

– Zdaje się, że tym z San Francisco bardziej zależy na zamknięciu starych śledztw – zauważył Tiny. – Nagradzając Burke'a przedterminowym zwolnieniem, zmotywowali jemu podobnych, a siedzi tam kilku naprawdę dobrze poinformowanych bandytów. Podejrzewam, że nasi przyjaciele z San Francisco nie zawahaliby się odwołać do gubernatora w sprawie Burke'a, gdyby zaszła taka konieczność.

Jak widać, nie zaszła. Przedterminowe zwolnienie okazało się znacznie łatwiejsze do uzyskania, niż David mógł przypuszczać w najczarniejszych snach.

– Tylko jeśli Burke znów zaatakuje, na pewno nie pozwoli, by jego ofiara przeżyła i zeznawała potem przeciwko niemu. Drugi raz nie popełni tego błędu.

– Takiego samego argumentu użył komendant Jordan.

– I?

– Powiedziano mu, że gdybyśmy brali pod uwagę każdą możliwość, nigdy nie moglibyśmy w sposób definitywny zamknąć śledztwa.

– Ale bezpieczeństwo Skye Kellerman także powinno być brane pod uwagę.

Tiny potarł skronie opuszkami palców.

– Ty je bierzesz pod uwagę, prawda?

David postanowił udać, że nie domyśla się, co przyjaciel chce przez to powiedzieć. Tiny ostrzegał go kiedyś przed zbytnim zaangażowaniem w sprawę Skye. Co ciekawe, wtedy też, tak jak i teraz, próbował od nowa poukładać sobie życie z byłą żoną.

– Mam poważne podejrzenia, że Burke zechce dokończyć to, co zaczął, a przy okazji zemścić się za jej zeznania.

– To więcej niż prawdopodobne.

– Trzeba coś z tym zrobić.

– Tylko co? Póki nie znajdziemy dowodów łączących go z pozostałymi morderstwami albo póki nie popełni kolejnego, mamy związane ręce. – Westchnął z rezygnacją. – Chcesz, żebym do niej zadzwonił?

O ileż byłoby dla niego łatwiej, gdyby to rzeczywiście Tiny przekazał jej tę informację, ale David wiedział, że tak

naprawdę powinien to uczynić sam.

– Nie, dzięki, zajmę się tym.

– Jesteś pewien?

– Tak, jestem pewien.

Był tak sfrustrowany, że ledwie przyjaciel zniknął za zakrętem korytarza, uderzył z całej siły pięścią w ściankę, tak że siedzący za nią kolega zajrzał do niego z zaniepokojonym wyrazem twarzy.

– Na co się gapisz? – warknął David.

Kolega wzruszył ramionami i wrócił do siebie, ale nie poprawiło to Davidowi nastroju. Jak miał powiedzieć Skye, że strach, z którym budziła się codziennie od czasu spotkania z Burkiem, to jeszcze nic w porównaniu z tym, co ją czeka?

Słysząc odgłos grzechoczących po żużlu opon, Skye poczuła, jak z nerwów sztywnieją jej ramiona. Był chłodny styczniowy poranek, okolicę spowijała gęsta mgła, potęgując wrażenie izolacji i zagrożenia.

Szybko zbliżyła się do starego sekretarzyka, który wraz z domem odziedziczyła przed rokiem po śmierci matki. Po chwili namysłu wybrała półautomatyczny pistolet Kel-Tec P-3AT, jako że był lżejszy i łatwiejszy do ukrycia niż Sig P232. Wróciła do sypialni po bawełnianą koszulkę, wciąż bowiem miała na sobie sportowy top, który odsłaniał dekolt i pępek. Lubiła się w nim gimnastykować, ale tylko w samotności, bo nadmiernie eksponował jej spory biust. Trzasnęły drzwi auta, rozległy się ciężkie, typowo męskie kroki.

Narzuciła T-shirt z napisem „Na Śmierć i Życie: dość bycia ofiarą” i podeszła do okna, by zerknąć przez żaluzje. Mgła była jednak zbyt gęsta, by dało się zobaczyć cokolwiek więcej niż tylko zarys męskiej sylwetki.

A niech to! Poczuła w ustach metaliczny posmak strachu. Pewnie ktoś się zgubił i przyszedł spytać o drogę, pocieszała się. Wyspa Sherman, licząca jedynie stu siedemdziesięciu pięciu mieszkańców, znajdowała się na samym środku ujścia rzeki Sacramento. Tylko miejscowi mogli się połapać w skomplikowanym systemie kanałów, śluz i zwodzonych mostów. Tyle że Skye nie czuła się bezpiecznie w towarzystwie nieznajomych. Nie po tym, jak została w środku nocy obudzona przez zakapturzonego mężczyznę z nożem w dłoni...

Wprawdzie Burke odsiadywał już kolejny rok kary, ale nie znaczyło to, że mogła spać spokojnie. Wraz z dwiema przyjaciółkami – Sheridan Kohl i Jasmine Stratford – założyły fundację Na Śmierć i Życie, wspierającą ofiary przestępstw, przez co naraziły się wielu osobom. Przed jej domem mógł stać mąż Tamary Lind, który najpierw bił ją do nieprzytomności, a potem oskarżył Skye, że to z jej winy Tamara w końcu od niego odeszła. W zeszłym tygodniu groził, że podłoży bombę w siedzibie fundacji, kto wie, do czego posunie się w przyszłym... Albo Kevin Sheppard, który pojawił się w ich biurze po serii pochlebnych artykułów na temat finansowego zaangażowania fundacji w śledztwo dotyczące głośnego morderstwa. Chciał pracować jako wolontariusz, ale Skye nie wyraziła zgody, gdy okazało się, że swego czasu był oskarżony o śledzenie i nagabywanie kobiety. Wtedy wpadł w furię, wybiegł z biura i słuch o nim zaginął.

Rozległ się dzwonek do drzwi, a tuż po nim głośne stukanie. Dłoń, w której trzymała pistolet, zawilgotniała od potu. Skye była dobrym strzelcem, ale nawet najlepsi pudłowali, gdy ponosiły ich emocje. Dlatego zdecydowała, że nie otworzy drzwi, po prostu uda, że jej nie ma i spokojnie poczeka, aż nieznajomy odejdzie. Wstrzymując oddech, oparła się plecami o ścianę. Co by powiedzieli jej uczniowie z kursu strzelania, gdyby mogli ją teraz zobaczyć? Spoconą, trzęsącą się jak osika na wietrze z powodu niespodziewanego gościa. Tyle że większość z nich uważała się za niezwyciężonych, gdy tylko w dłoni znajdowała się broń. Ona zaś doskonale wiedziała, że sam pistolet nie wystarczy, trzeba być przygotowanym, by pociągnąć za spust. Czy była zdecydowana w razie czego zabić Kevina Shepparda? Albo męża Tamary?

Choć nie ruszała się ani nie wydawała żadnych dźwięków, gość nie wierzył w jej nieobecność. Jeszcze raz zabrzmiał dzwonek. Pukanie. Podszedł do drzwi, chcąc zajrzeć do środka przez znajdującą się w nich szybę.

– Skye? Jesteś tam? To ja, detektyw Willis.

Oddychając głęboko, rozluźniła palce, które ściskały rękojeść pistoletu. David. A zatem nie groziło jej śmiertelne niebezpieczeństwo. Mimo wszystko serce nie przestawało bić jak szalone.

– Na podjeździe widzę twój samochód – nie ustępował. – Otworzysz?

Znów nabrała głęboko powietrza. Zabezpieczywszy pistolet, wsunęła go do kieszeni płaszcza, który wisiał w przedpokoju tuż obok drzwi. Zagryzła górną wargę.

– Skye?

– Już idę – zawołała, wyłączając system alarmowy.

David wyglądał doskonale. Miał na sobie zieloną koszulę i krawat, może zbyt elegancki jak na tę porę dnia, ale nadający mu charakterystyczny, szalenie atrakcyjny styl. Mimo woli przypomniała sobie chwilę sprzed niemal roku, gdy jego usta najpierw delikatnie musnęły jej wargi, a potem zgniotły je w namiętnym pocałunku. Chwilę, gdy ich wzajemne zauroczenie wzięło górę nad zdrowym rozsądkiem...

– Cześć. – Uśmiechnęła się, mając nadzieję, że nie można po niej poznać, jak bardzo poruszyły ją te odwiedziny. – Co cię sprowadza w te strony?

Jego sposób zachowania sugerował, iż nie jest to zwykła wizyta w celach towarzyskich. Gdy przed niespełna rokiem pomagał jej w przeprowadzce, niewiele brakowało, a namiętność wzięłaby górę nad rozumem... Ciekawe, czy jeszcze o tym pamiętał?

– Muszę z tobą porozmawiać. To poważna sprawa. Mogę wejść na moment?

Dlaczego mówił tak oficjalnym tonem? Zjawił się osobiście zamiast zadzwonić? Zaintrygowana, ale też zaniepokojona, cofnęła się, by wpuścić go do środka.

– Masz może ochotę na filiżankę zielonej herbaty?

– Zielonej herbaty? – Uniósł brwi.

– Niestety nie mam kawy, rzuciłam jakiś czas temu.

– To ja zrezygnuję z herbaty. Mój organizm nie wiedziałby, co zrobić z czymś tak zdrowym. – Żartował, owszem, ale przypatrywał się jej uważnie.

To baczne spojrzenie trochę ją onieśmielało, szczególnie że w najmniejszym stopniu nie dał po sobie poznać, co tak naprawdę o niej sądzi, czy wciąż mu się podoba, czy jest mu raczej obojętna. Po chwili skierował spojrzenie na wnętrze, w którym się znajdowali. Od ostatniej wizyty Davida zaszło tu wiele zmian. Zniknęły przepastne kanapy, elegancki stolik z drewna kasztanowego, starodawna przeszklona witryna oraz liczne porcelanowe wazony, wypełnione bukietami jedwabnych kwiatów. Wszystko to oddała Jennifer i Brennie, swym przyrodnim siostrom, które mieszkały w południowej Kalifornii w pobliżu domu swego ojca. Miejsce mebli zajęły stojaki z ciężarkami, rower treningowy, bieżnia, schodek do step aerobiku i mata do jogi. Z tego miejsca widać było jedynie drobny fragment kuchni, głównie miniogródek na parapecie, gdzie hodowała rozmaite zioła.

– Ho, ho, ale tu się zmieniło.

Sposób, w jaki to powiedział, nie pozostawiał złudzeń, że te zmiany przypadły mu do gustu. Nie, nie przypadły. Niewątpliwie uważał je za kolejny dowód, iż Skye wciąż żyje przeszłością, rozpamiętując swoją tragedię. Właśnie o to pokłócili się podczas ostatniej rozmowy.

– Doszłam do wniosku, że szkoda marnować tyle miejsca. – Uniosła dumnie głowę.

– Praktyczna jak zawsze.

Kiedyś wcale nie była praktyczna, a jeszcze przed paru laty złamanie świeżo pomalowanego paznokcia urastało do rangi tragedii. Tak było aż do pamiętnego jedenastego dnia lipca przed niemal czterema laty...

– Konieczność dźgnięcia ostrym narzędziem gwałciciela zmienia w człowieku niemal wszystko.

Zacisnął szczęki. Najwyraźniej przypomniała mu o czymś, co go gryzło, bo spojrzał na nią spod zmarszczonych brwi.

– Skye, może lepiej usiądź.

– A po co?

– Hm... Mam złe wieści.

A więc ostatecznie pogodził się z byłą żoną, pomyślała i od razu zbeształa się w duchu. Gdyby tak się rzeczywiście stało, byłaby to dobra wiadomość, bo ośmioletni syn Davida potrzebował pełnej, szczęśliwej rodziny.

– Postoję, nic mi nie będzie. – Podniosła dumnie twarz. – O co chodzi? Nie znaleźliście dowodów, że to Burke zabił te pozostałe kobiety?

– Nie, jeszcze nie.

Łatwo było się domyślić, że traktuje to jako osobistą porażkę, starała się więc nie okazywać rozczarowania. Przez cały ten czas żyła nadzieją, że to on udowodni, iż nie myliła się, opisując swego napastnika jako bestię w ludzkiej skórze. Ani przez moment nie wierzyła jego obrońcom, którzy upierali się, że to jego pierwsze przestępstwo, że nigdy nie posługiwał się przemocą. Żona zaklinała się, iż ani razu nie podniósł na nią głosu. Wszyscy postrzegali go jako odpowiedzialnego, pobożnego członka społeczności. Ale to Skye widziała owej nocy w jego oczach szaleństwo, to ona czuła bijącą od niego nienawiść.

– Zmieniłeś zdanie? – dopytywała się. – Uważasz, że to był ktoś inny?

– Oczywiście, że nie. To był on. Ten sam wzorzec zachowania, ten sam typ ofiary. Ma niezwykle małe, jak na mężczyznę, stopy, a odcisk buta, który znaleźliśmy na miejscu jednej ze zbrodni, pasuje do jego rozmiaru.

– To nie wystarczy?

– Nie, to poszlaka, a nie dowód.

– Rozumiem, że więcej ciał nie znaleziono?

– Żadnych, które nosiłyby jakiekolwiek podobieństwo do tych trzech.

A więc skąd ta nagła wizyta? Czyżby tracił wiarę, że zagadkę trzech morderstw da się kiedykolwiek rozwikłać? Nie mogła sobie pozwolić na utratę wsparcia jedynego policjanta, który nie obraził się na fundację za to, że interesuje się przebiegiem śledztw i piętnuje wszystkie dostrzeżone błędy.

– Jeszcze nie jest za późno – zawołała, łapiąc go za ramię. – Mamy jeszcze czas. Burke jeszcze trochę posiedzi.

Skrzywił się, wyswobodził rękę z jej uścisku. To zaniepokoiło ją nie na żarty.

– Co?! Chyba nie chcesz powiedzieć, że wyszedł na wolność? Przecież dali mu osiem lat.

– Przykro mi, Skye – wymamrotał.

– Co... co chcesz przez to powiedzieć?

– Wypuszczą go w przyszłym tygodniu...

Tytuł oryginału:

Trust Me

Pierwsze wydanie:

MIRA Books, 2008

Redaktor prowadzący:

Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne:

Władysław Ordęga

Korekta:

Ewa Popławska, Władysław Ordęga

© 2008 by Brenda Novak

© or the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2010

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o.

00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

http://www.harlequin.pl/

ISBN 9788323896340