Samotne święta

Oskara

Czytaj inne książki Holly Webb:

Biedna, mała Luna

Czaruś, mały uciekinier

Figa tęskni za domem

Gdzie jest Rudek?

Gwiazdko, gdzie jesteś?

Kora jest samotna

Kto pokocha Psotkę?

Ktoś ukradł Prążka!

Mały Rubi w tarapatach

Mgiełka, porzucona kotka

Na ratunek Rufiemu!

Samotne święta Oskara

Smyk, uprowadzony szczeniak

Wąsik, niechciany kotek

W poszukiwaniu domu

Wróć, Alfiku!

Zagubiona w śniegu

Samotne święta

Oskara

Holly Webb

Ilustracja: Katherine Kirkland

Przekład: Jacek Drewnowski

Dla Toma

Tytuł oryginału: Oscars’s Lonely Christmas

Przekład: Jacek Drewnowski

Redaktor prowadząca: Sylwia Burdek

Korekta: Teresa Lachowska

Typografia: Stefan Łaskawiec

Skład i łamanie: Barnard Ptaszyński

Copyright © for the Polish edition

by Wydawnictwo Zielona Sowa, Warszawa 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Text copyright © Holly Webb, 2010

Illustrations copyright © Katherine Kirkland, 2010

Ilustracja na okładce: © Sophy Williams, 2010

ISBN 978-83-7612-716-3

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 96

tel. 22-576-25-50, fax 22-576-25-51

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Rozdział pierwszy

Hania zdjęła rękawiczki i wsunęła je do kieszeni. Zimny wiatr szczypał jej policzki i z nadzieją podniosła wzrok ku niebu. Może niedługo spadnie śnieg? Był dopiero listopad, ale zrobiło się już tak zimno! Sięgnęła do pojemnika z karmą dla ptaków, wyciągnęła sporą garść i rozsypała ją w karmniku. Potem uśmiechnęła się do siebie. Była pewna, że słyszy wróble i sikorki furkoczące w pnącym jaśminie, rosnącym przy płocie. Trzepotały gorączkowo skrzydłami, czekając, aż dziewczynka odejdzie, by mogły wreszcie najeść się pysznych larw, które były ich ulubioną częścią mieszanki.

Zamknęła pojemnik i znowu włożyła rękawiczki – był taki ziąb, że już zaczęły boleć ją palce. Potem wróciła po cichutku na ogrodową ławkę i skuliła się w rogu. Jeśli będzie siedzieć bardzo, bardzo cicho i bez ruchu, ptaki mogą przylecieć pomimo jej obecności. Rozsądniej byłoby wejść do domu i prowadzić obserwację przez okno z pokoju, Hania uwielbiała jednak patrzeć na ptaki z bliska. Były takie zabawne, zwłaszcza gdy się kłóciły i wypychały nawzajem z karmników. Rodzina Hani miała aż pięć karmników i ich ogródek cieszył się dużym powodzeniem wśród miejscowego ptactwa.

Dziewczynka, opatulona wielkim szalem, patrzyła z uśmiechem, jak rudzik panoszy się w karmniku, przeganiając inne ptaszki, które z furkotem odfrunęły w krzaki. Nie będzie mogła zostać tu zbyt długo. Ledwie czuła palce. Skuliła się i pogrążyła w swoim ulubionym marzeniu – że obok niej leży pies, który ją ogrzewa. Niemal każdy pies byłby odpowiedni, prawdę mówiąc. Bardzo by chciała mieć dużego psa, którego mogłaby przytulać, ale nawet mały piesek wzbudziłby jej zachwyt.

Oczywiście, ponieważ było to tylko marzenie, mogła wybrać swojego ulubieńca. W wyobraźni Hania siedziała, trzymając w objęciach wielkiego, białego, nakrapianego dalmatyńczyka. Ta kiego jak Pongo z jej ulubionego filmu 101 dalmatyńczyków. Hania wiele razy oglądała obie wersje filmu, a dalmatyńczyki były jej wymarzonymi psami.

Jej rodzice od dawna myśleli o psie – a przynajmniej mówili „pomyślimy o tym” za każdym razem, gdy Hania ich o to pytała. Tata nawet skłaniał się do tego pomysłu – uwielbiał chodzić na długie spacery i pokazywał jej zdjęcia psa, którego miał w dzieciństwie. Ale mama trochę niepokoiła się o Olka, jej młodszego braciszka. Sądziła, że pies i małe dziecko to nie najlepsze połączenie. Olek jednak miał wkrótce skończyć trzy lata i Hania znowu zaczęła szukać informacji o psach. Nie sądziła, by czworonóg mógł stanowić dla braciszka jakikolwiek problem – malec kochał zwierzęta nie mniej niż ona sama, a kiedy tylko zobaczył psa, od razu chciał go przytulać. Wydawało się bardziej prawdopodobne, że to pies będzie potrzebował ochrony przed Olkiem, a nie na odwrót.

Gdy rozmyślała o swoim młodszym bracie, usłyszała trzaśnięcie kuchennych drzwi. To właśnie Olek wypadł do ogródka, wołając ją po imieniu.

Westchnęła ze złością, bo spłoszył wszystkie ptaki. A tak się cieszyła chwilą spokoju bez jego towarzystwa.

Gdy jednak wyszedł na chwiejnych nogach zza rogu domu, nie mogła powstrzymać uśmiechu. Miał na sobie gruby, czerwony zimowy kombinezon, tak sztywny i pikowany, że ledwie mógł się ruszać. Wyglądał tak, jakby ktoś nadmuchał go niczym balon.

– Haniu! Haniu! – podszedł i złapał ją za rękę. – Mama cię woła!

Teraz z domu wyszła także mama opatulona w duży szalik.

– Musiałaś zmarznąć, skoro siedzisz tu tyle czasu. Przyleciały jakieś ciekawe ptaki?

Dziewczynka pokręciła głową.

– Tylko te co zwykle. Właśnie miałam wracać, robi się ciemno.

Spis treści

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy