Copyright © by M.M. Macko, 2019
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2021
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Justyna Karolak

Korekta I: Paulina Aleksandra Grubek

Korekta II: Aneta Krajewska

Zdjęcie na okładce: © by Who is Danny/Shutterstock

Projekt okładki: Marta Lisowska

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek

Ilustracje przy nagłówkach: by pngtree.com

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-66754-97-3

Wydawnictwo WasPos
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
Warszawa
www.waspos.pl
kontakt@waspos.pl

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Podziękowania

Zapomniałem dodać zaskoczyła mnie! Przypomniała mi o czymś, co od lat u mnie szwankowało, a tym czymś jest wiara. Bo kiedy zawodzi nas człowiek i nauka, to wiara jest naszą ostatnią nadzieją! Jeżeli nie wierzycie w cuda, to przeczytajcie tę książkę, one naprawdę się zdarzają! M.M. Macko stworzyła niesztampową książkę, ale sami musicie się o tym przekonać. Z czystym sumieniem polecam.
Emilia Szelest, autorka Niebezpiecznej Gry i Układu Idealnego

Genialna i całkowicie absorbująca proza. Ta pełna emocji i charakteru powieść jest głębszym przesłaniem na temat ludzkiego doświadczenia i sensu życia.
A.M. Bakalar, autorka Children of Our Age

Bogu, w którym żyję, poruszam się i jestem1.

1 Biblia, Dzieje Apostolskie 17:28: „Albowiem w nim żyjemy i poruszamy się, i jesteśmy (…)” – parafraza.

Rozdział 1

Joseph uchylił jedną powiekę, ale błyskawicznie ją zamknął. Jego czaszkę rozsadzał pulsujący ból i mężczyzna bał się, że gdy otworzy obydwoje oczu, głowa mu eksploduje. Leżąc spokojnie, próbował przywołać w pamięci wydarzenia z poprzedniego wieczoru. Po pracy poszedł z kolegami do Molly Malone’s Irish Pubu. Spędzili tam z pięć godzin, a potem przenieśli się do Prime Time Pubu. Boże, co było dalej? Jo delikatnie dotknął czoła, powieki nadal szczelnie zaciskał. Wyglądało na to, że film urywał się wkrótce po przybyciu do drugiego lokalu. Czy wróciłem z kimś do domu? – natarczywe pytanie dudniło mu w czaszce, intensyfikując cierpienie.

Bardzo powoli otworzył oczy, modląc się, żeby jego przypuszczenia nie okazały się prawdą. Miał świadomość swojej hipokryzji, bo przecież nie wierzył w żaden inteligentny pozaziemski byt, który w jakikolwiek sposób wpływałby na losy ludzi, a już tym bardziej wysłuchiwał ich modlitw.

Patrząc na rude loki spływające po sąsiedniej poduszce, Joseph zaklął pod nosem. Ostrożnie odwrócił się do szafki nocnej i sięgnął po telefon. Następnie przekręcił się niezdarnie na wznak i przeczesując ręką bujne, prawie czarne włosy, wlepił wzrok w cyferki na ekranie. Cicho jęknął, odrzucił cienką kołdrę i mając nadzieję, że jego towarzyszka się nie obudzi, zsunął nogi na podłogę. Gdy robił krok do przodu, potknął się o szpilki leżące w bezładzie przy łóżku. Obejrzał się, by sprawdzić, czy rumor nie obudził kobiety. Burza rudych włosów ani drgnęła, więc dalej przemieszczał się na palcach w stronę łazienki. Stwierdził, że natrętny ból przechodzi w lekkie ćmienie i już nie roztrzaskuje mu głowy na pół. Tuż przy samych drzwiach usłyszał za sobą szelest pościeli.

– Dzień dobry, przystojniaku – odezwał się lekko zachrypnięty głos.

Mężczyzna znieruchomiał.

– Zatkało cię czy co, panie Rye? – zapytała zadziornie rudowłosa. – Wcześniej gęba ci się nie zamykała. Boże – wystękała – jeszcze nigdy nie spotkałam tak gadatliwego faceta.

– Cześć – wyrzęził Joseph i umknął do łazienki.

Kaszląc, odkręcił kurek i nalał wody do szklanki. Odczekał, aż gwałtowne szarpnięcia wydobywające się z jego krtani ustaną, i zaczął łapczywie pić. Z szafki nad umywalką wyjął słoiczek z pigułkami i łyknął trzy naraz. Następnie pomasował energicznie skronie.

Wtedy do środka weszła zupełnie naga kobieta, z którą spędził noc. Stanęła za plecami Josepha i obejmując go w pasie, oparła podbródek o jego ramię. Miała ładne zielone oczy i mleczną cerę, pokrytą drobniutkimi piegami nadającymi jej twarzy dziecięcego uroku.

– Myślałam, że wyplujesz płuca – powiedziała z troską.

– Zaschło mi w gardle – odparł niedbale, biorąc do ust jeszcze jeden łyk wody i ocierając z policzka kilka łez.

– Nie pamiętasz mojego imienia, prawda? – rzuciła nagle ruda, patrząc na ich odbicia w lustrze.

Ton jej wypowiedzi sugerował, że oczekiwała stanowczego zaprzeczenia. Jednak Jo uporczywie milczał, bo rzeczywiście za nic na świecie nie potrafił sobie przypomnieć, jak się nazywała. Co gorsze, nie kojarzył żadnego faktu związanego z ich spotkaniem. Gdyby ktoś chciał określić jednym słowem to, co malowało się obecnie na jego twarzy, byłoby nim zagubienie. Wreszcie mężczyzna pochylił wymownie głowę.

– Dupek! – Dziewczyna gwałtownie cofnęła dłonie i z impetem opuściła pomieszczenie.

Rye natychmiast ruszył w jej ślady. Nieznajoma przystąpiła do zbierania z ziemi poszczególnych części swojej garderoby. Na widok wypiętych jędrnych pośladków Joseph poczuł ukłucie podniecenia. Miał ochotę się z nią kochać, ale wiedział, że najpierw musi złagodzić buchającą z zielonookiej piękności wściekłość.

– Posłuchaj – zaczął, obserwując zgrabne nogi i idealną linię bioder. – Wczoraj zapewne nachlałem się jak świnia. Przyznaję, że bardzo niewiele pamiętam.

A szkoda – dodał w myślach.

– Spróbujmy jeszcze raz – zaproponował po chwili.

– Chcesz jeszcze raz wymienić informacje personalne czy płyny ustrojowe? – syknęła rudowłosa przez zaciśnięte usta, nerwowo się odwracając. – Oszczędź sobie – poradziła ostro.

Popatrzyła na mężczyznę wymownie i poszła do łazienki.

Odczekał, aż do jego uszu dotrze miarowy dźwięk wody lejącej się z prysznica, a potem poszedł za kobietą. Nie zamknęła się na klucz, co oznaczało, że wcale nie była aż taka rozzłoszczona, na jaką wyglądała. Joseph rozsunął szklane drzwi do obszernej kabiny, tuż przed którą leżały zachęcająco porzucone czarne stringi. Kobieta stała z zamkniętymi oczami i uniesioną głową, pozwalając, żeby woda spływała po jej włosach i twarzy. Rye zdjął bokserki i wszedł do środka.

– Chcę zostać sama. Idź sobie. – Głos tchnął nutą irytacji słabnącej w zawrotnym tempie.

– Przepraszam – szepnął Jo. – Wybacz, że nie pamiętam twojego imienia. Faktycznie dupek ze mnie.

– Baby nigdy ci nie odmawiają. Mam rację, idioto? – Rudowłosa powolnym ruchem zakręciła kurek i otarła twarz. – A ty korzystasz i wyrzucasz je jak niepotrzebne puszki po coli. Nieładnie, panie Rye. – Pogroziła mu palcem.

Joseph wiedział, że ona się przekomarza, ale pragnie tego samego, co on. Przylgnął gwałtownie do mokrego ciała kobiety i zatopił wargi w jej wydatnych ustach. Chętnie poddała się pocałunkom, pomrukując z zadowoleniem i błądząc dłońmi po jego plecach.

– Lisa – wymamrotała w końcu.

– Co? – bąknął.

– Mam na imię Lisa – powtórzyła.

– Miło cię poznać, Liso – powiedział, wsuwając rękę między jej uda.

Kiedy było po wszystkim, dziewczyna znów odkręciła wodę i wyjąwszy bezpardonowo szampon z metalowego uchwytu, umyła sobie włosy. Opuściła kabinę pierwsza, wytarła się i zaczęła ubierać.

– Lubię twoje programy – oznajmiła niespodziewanie, stając przed lustrem i ściągając z głowy biały turban. – Fajniutka ta twoja współprowadząca. – Spojrzała w stronę Josepha. – Masz suszarkę?

– Nie używam – odparł, spłukując ciało.

– I słusznie. Niszczy włosy – skomentowała Lisa. – A ty masz o co dbać. – Rzuciła okiem na gęstą czuprynę mężczyzny. – Czasami suszarka się mimo wszystko przydaje. – Chrząknęła, przyglądając się uważnie swojemu odbiciu.

– Możesz skorzystać z piekarnika – zaoferował Rye, stawiając stopy na zielonym dywaniku i owijając się w pasie ręcznikiem.

– Bardzo śmieszne – rzuciła uszczypliwie.

– Mówię poważnie. Kiedyś… – zaczął i ugryzł się w język, uświadomiwszy sobie nagle, że musiałby opowiedzieć o dziewczynie, która, jeśli dobrze sobie przypominał, miała na imię Jane.

– Nie krępuj się. Kontynuuj – burknęła Lisa, osuszając ręcznikiem rude loki. – Domyślam się, że to, co się wydarzyło między nami, nie należy w twoim życiu do rzadkości.

– Skąd taki wniosek? – Joseph oparł się o ścianę przy umywalce i obojętnie wzruszył ramionami.

Kobieta w odpowiedzi wybuchnęła śmiechem.

– Nie udawaj. – Przesunęła czerwoną szminką po wargach i przypudrowała sobie nos. – Bądź przynajmniej ze mną szczery.

– Może to ja suszyłem włosy w piekarniku?

Rudowłosa spojrzała na niego z politowaniem.

– Faceci mają w nosie, czy ich włosy są mokre, czy suche.

– Może ja jestem inny?

Lisa już nic nie odpowiedziała.

– Jesteś bardzo ładna – zauważył Rye. – Nie potrzebujesz makijażu. – Podszedł bliżej.

– Nie całuj mnie! – Widząc niebezpiecznie zbliżające się usta, asekuracyjnie wyciągnęła przed siebie dłoń. – Rozbabrzesz mi pomadkę po całej twarzy.

– Napijesz się ze mną kawy? – zapytał Joseph, niechętnie cofając wargi.

– Nie. Muszę już iść.

– Daj mi swój numer – poprosił.

– Sądzę, że nie zaliczasz się do gości wchodzących dwa razy do tej samej rzeki – skonstatowała ironicznie. – Pozostańmy przy miłych wspomnieniach – dopowiedziała.

Jo faktycznie prawie nigdy nie umawiał się z kobietami ponownie. Obłędnie przystojny i pewny siebie, nie dbał o to, żeby jakąś z nich zatrzymać przy sobie. Uważał, że skoro mógł mieć je na pęczki, szkoda by było z tego nie korzystać.

– A ty? – odezwał się.

– Co ja? – Lisa schowała swoje kosmetyki do torebki.

– Mam wrażenie, że tobie takie sytuacje zdarzają się równie często… – Rye zawiesił głos.

– Dobre masz wrażenie. To, co się między nami stało, nie ma dla mnie żadnego znaczenia – oświadczyła po chwili dłuższego milczenia, ale do jej wypowiedzi wkradł się jakiś
fałsz.

– To dlaczego wkurzyłaś się, kiedy odkryłaś, że nie pamiętam twojego imienia?

– Jesteś to winien kobietom, z którymi sypiasz. Minimum szacunku. – Uśmiechnęła się krzywo, po czym opuściła łazienkę.

– Dlaczego lubisz moje programy?! – zawołał za nią.

– Bo nie mam ochoty przełączyć kanału po trzydziestu sekundach! – odkrzyknęła z korytarza.

Rye usłyszał trzask zamykanych drzwi.

– Aha – burknął pod nosem.

Stojąc na podjeździe przed willą Josepha, Lisa zamówiła taksówkę. Mogła na nią poczekać w środku, ale nie chciała. Z jej torebki dobiegł dzwonek telefonu.

– Właśnie wylądowałam… Nie, wszystko w porządku. Będę za jakieś pół godziny… Ja też cię kocham. Pa. – Nawet się nie zająknęła, ale jej oczy się zaszkliły.

Jo zdjął ręcznik z bioder i leniwie poczłapał do ogromnej sypialni. Stając przed trzydrzwiową szafą z lustrem, uważnie przyjrzał się wiszącym na długim drążku, idealnie wyprasowanym koszulom, głównie Christiana Diora, Ralpha Laurena i Versace. Piskliwy sygnał przychodzącej wiadomości wyrwał go z kontemplacji pokaźnej kolekcji garderoby. Mężczyzna rzucił okiem w stronę stolika nocnego, ale nie zamierzał się fatygować, żeby odczytać treść esemesa. Domyślał się, kto go
wysłał.

Do studia dotarł po szesnastej i od razu natknął się na koleżankę, Emily Good. Współtworzył z nią wywiady o roboczym tytule Zmiana, który stał się tytułem permanentnym. Od kilku lat reżyserowali razem chwytliwe programy rozrywkowe o życiu w Los Angeles. W Warner Bros uchodzili za najbardziej zgraną i płodną parę młodych twórców.

Blondynka obrzuciła go sugestywnym spojrzeniem.

– Musisz z tym skończyć – oświadczyła ponuro.

– Z czym? – Na ustach Josepha pojawił się figlarny uśmiech.

– Dobrze wiesz – parsknęła w odpowiedzi, kierując się do garderoby.

– Hmm… – Joseph wyjął z kieszeni telefon. – Pozwól, że wspomogę się twoją wiadomością. Pewnie tam mi wszystko łopatologicznie wyjaśniłaś – rzucił kąśliwie.

– Nie pisałam do ciebie – sarknęła.

– Znów się z tobą droczy – oznajmił wysoki, chudy szatyn, który właśnie mijał Emily. – Nie pozwól, żeby uszło mu to na sucho.

Timothy Drew, kierownik produkcji telewizyjnej, nie miał żadnych złudzeń co do swojego przyjaciela. Jako jeden z niewielu wciąż darzył narcystycznego bruneta sympatią, mimo jego bezbłędnej zdolności do nieustannego zrażania do siebie ludzi.

– Rzeczywiście – odparł Jo, skanując tekst. – To od matki – zauważył. – A więc nie wiem. – Bezradnie rozłożył ręce, nadal udając, że nie ma bladego pojęcia, o czym mówi jego współpracowniczka. – Oświeć mnie, proszę.

– Z chlaniem i przypadkowym seksem. – Emily zapięła guziki przy mankietach koszuli i sięgnęła po marynarkę.

Pomieszczenie wypełnił głośny kaszel.

– Człowieku, idź w końcu do lekarza, bo wcale ci się nie poprawia. A najlepiej pozwól, żebym się o ciebie pomodliła – wyrzuciła z siebie ze zniecierpliwieniem.

Nadal kaszląc, pokręcił przecząco głową na znak, że nie chce żadnej modlitwy. Praktyki religijne dziennikarki, które określał mianem szamańskich sztuczek, budziły w nim awersję.

– Josephie – ton kobiety nie znosił sprzeciwu – jeśli w tym tygodniu nie umówisz się na wizytę lekarską, zrobię to za ciebie. A potem osobiście dopilnuję, żebyś dotarł do gabinetu – poinformowała z groźną miną.

– Naprawdę? Ciekawe jak? – zapytał między jednym kaszlnięciem a drugim.

– Niechętnie uciekam się do takich metod, ale chyba użyję szantażu. – Emily uśmiechnęła się chytrze.

– Mam powiększone węzły chłonne – wtrącił Joseph, dotykając szyi.

– Nawet mi nie mów. – Good energicznie przeczesała włosy.

– Jesteś o mnie zazdrosna? – wychrypiał, robiąc szelmowską minę.

Kobieta łypnęła na niego złowrogo.

– Pewnie wręcz marzy o tym, żeby znaleźć się na miejscu tych bidulek – skomentował sarkastycznie Drew, wsuwając głowę do garderoby.

– Spadaj – warknął Jo.

– To się naprawdę kiedyś podle dla ciebie skończy – ostrzegła Rye’a Emily, wkładając granatową dwurzędówkę ze srebrnymi lamówkami.

– Poradzę sobie. Jak zwykle spadnę na cztery łapy – odparł mężczyzna i otaksował wzrokiem wysoką szczupłą blondynkę.

Łączyło ich coś wyjątkowego. Jak więź pomiędzy krewnymi lub bliskimi przyjaciółmi.

Nieraz się kłócili, bo wpadała w moralizatorski ton, który doprowadzał go do szału. W głębi serca wiedział, że po prostu chce dla niego dobrze. Niestety narzędzia, jakie wybierała, nie zawsze były odpowiednie.

Tylko na samym początku ich znajomości chciał ją zaliczyć, ale szybko zorientował się, że nawet gdyby próbował zaciągnąć Emily do łóżka, ona nigdy by się na to nie zgodziła. Miała swoje żelazne zasady i wiernie się ich trzymała. Seks i wszelki intymny kontakt fizyczny – tylko w małżeństwie. Często toczyli długie dysputy na ten, jak i na wiele innych tematów, które nie kończyły się żadnym konsensusem. Mimo to Jo lubił z nią rozmawiać. Czasami przemykała mu przez głowę myśl, że czuje do niej coś więcej niż sympatię. Jednak skutecznie tłumił przeczucie w zarodku i nigdy go nie oswajał. Dzieliła ich głęboka światopoglądowa przepaść, więc taki związek zwyczajnie nie mógł się
udać.

– Daj sobie z tym spokój! – powtórzyła dobitnie.

– Masz na myśli kurwienie się? – dociekał Jo.

– Boże! Czy zawsze musisz używać ordynarnego języka? – obruszyła się Emily.

– Przecież tak to trzeba szczerze nazwać – stwierdził Joseph. – Co chwilę śpię z kimś innym. Tylko one mi nie płacą – zarechotał. – Ani ja im.

– Jeśli dalej zamierzasz w ten sposób postępować, umrzesz w samotności jako zgorzkniały starzec.

– Niczym mój ojciec?

– Tak. Z tą różnicą, że on nie był wcale stary.

– Czym jest życie, skoro muszę zrezygnować z tego, dla czego warto żyć? – Mężczyzna przechylił przekornie głowę.

– Żyć dla zabawy jest szaleństwem, a szukanie rozkoszy… Cóż to daje? – wyrecytowała Good i wyszła z garderoby, po czym usiadła na wysokim, okrągłym krześle obrotowym. Wizażystka zaczęła przykrywać pudrem świecące miejsca na jej twarzy.

– Najciekawsze jest to, że ciągle krytykowałem ojca, a teraz w sumie robię podobne rzeczy. – Joseph nagle zamyślił się.

– Osądzając innych, stajemy się tacy sami – wyjaśniła Emily protekcjonalnym tonem.

– Gdybym oczekiwał psychoanalizy, poczytałbym książkę. Czy czasami możesz mnie po prostu wysłuchać, nie tryskając swoimi złotymi radami?

– Chwyciłam okazję, bo momenty introspekcji nie zdarzają ci się zbyt często – odgryzła się. – Jo – spojrzała mu w oczy – z kim dziś prowadzimy wywiad?

– Z byłym seksoholikiem?

– Czy nie przychodzi ci na myśl żadna refleksja…? – Znacząco zawiesiła głos.

– Nie.

– Panie Rye. Ma pan problem – oznajmiła z nieukrywaną satysfakcją, jakby trzymała w rękawie asa i zamierzała niezwłocznie go użyć.

– Ależ skąd.

– Wszyscy holicy pogrążają się w zaprzeczeniu i trwają w wyparciu. – Wbiła w niego wzrok, który nagle stwardniał.

– Dobrze, że nie w zaparciu – zażartował.

Emily przewróciła oczami.

– To wcale nie jest śmieszne, bagatelizujesz swoje uzależnienie, nie słuchasz mnie – wyrzuciła na jednym oddechu.

– Ciiiicho. – Mężczyzna przytknął palec do ust. – Złość piękności szkodzi. – Wstał i czule pocałował ją w czoło. – Nie jestem uzależniony. Jeśli będę miał dość, coś zmienię. Na razie czuję się szczęśliwy.

Kobieta westchnęła z przygnębieniem.

– Hej, przyjaciółko! – Przygarnął ją do siebie. – Rozchmurz się. Przecież nikogo nie krzywdzę. Po prostu korzystam z życia. Powtórzymy sobie jeszcze raz pytania do wywiadu? – dodał wesoło.

– Jasne – mruknęła. – Ach! Zupełnie bym zapomniała. Przyszedł do ciebie list.

– List?

– Tak, tradycyjny, to znaczy nadany na zwykłej poczcie – wyjaśniła Emily, podając mu białą kopertę.

– Zaadresowany na studio – stwierdził Joseph po chwili wpatrywania się w zgrabne literki i znaczek.

– Widocznie autor nie wiedział, gdzie mieszkasz.

– Kto dziś wysyła listy? – Mężczyzna skrzywił się.

– Może jakaś przemiła staruszka? – Good wybuchnęła śmiechem. – No, co tak prześwietlasz kopertę? – zapytała, patrząc, jak jej kolega usiłuje za wszelką cenę dojrzeć, co znajduje się w środku.

– A jeśli tam jest wąglik? – Rye przystawił list do nosa.

Emily spojrzała na niego z jawną pogardą.

– Na pewno go nie wywąchasz. W sumie wcale bym się nie zdziwiła, gdyby któraś panna poczęstowała cię bakterią w akcie zemsty. – Podkreśliła ostatnie słowo.

– Najgorsze, że nie wszystkie były pannami – mruknął ponuro Jo.

– Na miłość boską! – wykrzyknęła. – Tylko mi nie mów, że zaciągasz do łóżka również mężatki!

– Co mam poradzić, że zdejmują obrączki?

– Wiesz co? – Emily wzięła do ręki kartkę. – Powtórzmy pytania i nie rozmawiajmy już o tym. Znasz dogłębnie wszystkie moje przemyślenia, więc nie zamierzam już więcej strzępić sobie języka. Zrób dla mnie tylko jedno. Postaraj się, żeby twój styl życia nie wpływał na pracę innych.

– Czyli?

– Na przykład przestań się spóźniać.

– Okej. Cudownie. – Joseph schował list do torby. Pękał z ciekawości, ale postanowił otworzyć go po programie.

W tym momencie przyszedł gość, z którym mieli przeprowadzić wywiad. Był to wysoki, dobrze zbudowany brunet przyprószony siwizną.

– Brendon Kern – przywitał się, podając im rękę i jednocześnie rozglądając się z zaciekawieniem po studiu.

Zajęli miejsca na kanapach i po krótkim omówieniu programu Jo dał sygnał realizatorowi, że mogą startować.

Rozmowa przebiegała bez żadnych zakłóceń, dopóki Emily nie wyskoczyła z pytaniami spoza scenariusza.

– Brendonie – podjęła – czy seksoholik podobnie do alkoholików bądź narkomanów nie przyznaje się do swojego nałogu, robiąc skuteczne uniki przed wszelkimi sugestiami na ten temat? – Popatrzyła wymownie na Josepha.

Brendon złapał jej spojrzenie i nieco się zmieszał.

– Eeee… Tak jak słusznie zauważyłaś, seksoholizm jest nałogiem, więc praktycznie wszystkie mechanizmy występujące przy innych uzależnieniach pojawiają się również w sytuacji, gdy mamy do czynienia z kompulsywnym zachowaniem w sferze seksualnej – naświetlił.

– Rozumiem – ciągnęła Good. – Jaki zatem jest pierwszy krok na drodze do wyjścia z problemu?

Jo utkwił w kobiecie wzrok, dając jej do zrozumienia, że przeciąga strunę.

– Trzeba sobie uświadomić, że problem istnieje i potrzebujemy pomocy – odparł niepewnie Kern, wyczuwając między prowadzącymi wyraźne napięcie.

– Czy gdy uprawianie seksu staje się sposobem na ucieczkę od problemów, z którymi nie jesteśmy w stanie się skonfrontować i uporać, możemy mówić o seksoholizmie?

Pytanie ciężko zawisło w powietrzu.

– Tak – odpowiedział wreszcie Kern. – Seksoholik będzie kontynuował swoje zachowanie mimo jego szkodliwości, ponieważ daje mu ono złudne poczucie kontroli nad życiem. W rzeczywistości jest zupełnie odwrotnie.

Po programie Rye z wściekłością wtargnął do garderoby.

– Emily! – Uniósł palec, jakby jej groził. – Nigdy więcej tego nie rób! To jest moje życie! Rozumiesz?! Powtarzam: nie jestem uzależniony – wycedził przez zęby. – Zarzekałaś się, że już niczego nie skomentujesz. I co?

– Przecież tobie nic nie mówiłam.

– Jasne. Twoje pytania do gościa i dobitne spojrzenia były przesłaniem samym w sobie. – Mężczyzna złapał ją za ramiona i lekko potrząsnął. – Ty też musisz przestać.

Emily oparła się o wieszak z ciuchami.

– Okej – zgodziła się niechętnie.

– Wiem, że się martwisz. – Ton Josepha zrobił się bardziej pojednawczy. – Ale nie możesz żyć za mnie.

– Masz rację. – Kobieta skrzyżowała ręce na piersi. – Co z listem? Nie przeczytasz go?

Jo uśmiechnął się i żwawo sięgnął do torby.

– Ciebie też trawi ciekawość, co? – zagadał, wyciągając kopertę i rozrywając ją jednym ruchem. Wciśnięta do środka kartka miała beżowy odcień, trochę niepasujący do koperty.