Dane oryginału

Paul Dix

The Essential Guide to Classroom Assessment. Practical Skills for Teachers

Copyright © Paul Dix 2010

This translation of THE ESSENTIAL GUIDE TO CLASSROOM ASSESSMENT: PRACTICAL SKILLS FOR TEACHERS 01 Edition is published by arrangement with Pearson Education Limited.

Konsultacja merytoryczna

Przemysław Staroń

Projekt okładki i stron tytułowych

David Carroll

Redaktor inicjujący

Joanna Marek-Banach

Wydawca

Aleksandra Małek-Leśniewska

Redaktor prowadzący

Jolanta Kowalczuk

Redaktor

Anna Wojczyńska

Produkcja

Mariola Iwona Keppel

Skład wersji elektronicznej na zlecenie Wydawnictwa Naukowego PWN:

Mobisfera

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw,jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty,nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując jej część, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo

Więcej na www.legalnakultura.pl

Polska Izba Książki

Copyright © for the Polish edition by
Wydawnictwo Naukowe PWN SA
Warszawa 2014

ISBN 978-83-01-19077-4

eBook został przygotowany na podstawie wydania papierowego z 2014 r. (wyd. I)

Warszawa 2016

Wydawnictwo Naukowe PWN SA

tel. 22 69 54 321; faks 22 69 54 228

infolinia 801 33 33 88

e-mail: pwn@pwn.com.pl; www.pwn.pl

O autorze

Paul Dix jest wiodącym specjalistą w zakresie zachowania i oceny zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i na całym świecie. Jako dyrektor Pivotal Education prowadzi zespół złożony z dziesięciu specjalistów z dziedziny zachowania, oceny i uczenia się, zajmujących się szkoleniami i projektami interwencyjnymi. W październiku 2009 roku Paul zdobył krajową nagrodę w dziedzinie szkoleń w południowo-wschodniej Anglii (UK National Training Award for the South East). Jest uznanym ekspertem w dziedzinie projektowania i prowadzenia szkoleń prowadzących do prawdziwej zmiany.

Paul zdobył wykształcenie w Homerton College w Cambridge, a następnie uczył w wielu szkołach i college’ach oraz nimi zarządzał. Jego praca została uznana przez HMI[1] i Ofsted[2] za główny czynnik uzdrawiający szkołę w projekcie „Special Measures”.

Jest współzałożycielem powstałej w 2001 roku Pivotal Education. Jako główny trener wyszkolił wielu nauczycieli, wykładowców, młodych pracowników, doradców, uczniów, mentorów oraz asystentów nauczycieli, zajmujących się edukacją we wszystkich grupach wiekowych. Z jego pracy nad zachowaniem i oceną skutecznie korzystają college’e, szkoły (w tym specjalne), PRU[3] oraz twórcy wstępnych programów szkoleniowych dla nauczycieli.

Jego kursy „Taking Care of Behaviour” i „Managing Extreme Behaviour” zostały zaprezentowane jako kursy tygodnia w magazynie „Times Educational Supplement”. Jego pierwsza książka, Pivotal Behaviour Managament Handbook, została określona przez ten magazyn jako „świetna”.

Paul jest felietonistą magazynu „Teach Primary!”, regularnie pisuje do „Times Educational Supplement”, jego artykuły pojawiły się też w „The Guardian”.

Prace Pivotal Education można śledzić na bieżąco, czytając blog Pivotal Behaviour na stronie www.pivotaleducation.com/behaviour/blog.php. Udział w szkoleniach i wykładach prowadzonych przez Paula można zarezerwować pod adresem ellie@pivotaleducation.com.

Podziękowania

Chciałbym podziękować Joemu Mayowi za zgodę na opublikowanie Negocjowanych Tabel Oceniania. Od wielu lat współpracujemy jako nauczyciele i trenerzy. Wspólnie też, nierzadko w bardzo trudnych warunkach, opracowywaliśmy większość praktyk opisanych w tej książce.

Dziękuję też Karen Brown z Bournville School w Birmingham. Opracowane przez nią materiały pojawiają się również w tej książce i są odzwierciedleniem wyjątkowych praktyk Karen. Okazała mi ona pomoc w naszkicowaniu książki, dokonała przeglądu i poprawek opisanych w niej strategii praktycznych.

Dziękuję także Ellie za to, że organizowała całą resztę naszego życia, podczas gdy ja, zabunkrowany, spędzałem długie godziny na pisaniu.

Wstęp

Jako nauczyciel chciałbym poddawać refleksji nie tylko to, co przekazuję uczniom, lecz także efektywność mojego nauczania, umiejętności nabyte przez moich uczniów, stopień, w jakim opanowali pojęcia, oraz to, jak wiele zrozumieli. Chcę to wiedzieć nie dlatego, że mam obsesję na punkcie statystyki czy też że szczególnie lubię słowo „benchmarking”[4] albo że chcę dostarczyć pożywki natrętnej, żądnej statystyki biurokracji, ale dlatego, że pomaga mi to ocenić, zróżnicować, spersonalizować i dostosować treści oraz formę ich przekazywania. Właśnie to przyświeca moim refleksjom i sprawia, że mogę kierować odpowiednie wsparcie tam, gdzie jest ono potrzebne. Jeśli temu, z czego zobowiązany jestem się wywiązywać – krajowej podstawie programowej, poziomom nauczania, celom, analizom porównawczym, testom, edukacyjnej wartości dodanej itp. – będę w stanie nadać nieco człowieczeństwa, to wówczas pozostanę wierny temu, co uważam za dobre nauczanie, jednocześnie zaspokajając potrzeby tych, przed którymi jestem coraz bardziej odpowiedzialny.

Przypisy

O autorze

[1] HMI (Her Majesty Inspector) – rządowy wizytator szkolny (przyp. tłum.).

[2] Ofsted (Office for Standards in Education) – brytyjski urząd zajmujący się kontrolą instytucji oświatowych, odpowiednik polskiego kuratorium oświaty (przyp. tłum.).

[3] PRU (Pupil Referral Unit) – jednostka zajmująca się uczniami z trudnościami edukacyjnymi (przyp. tłum.).

Wstęp

[4] Benchmarking – badania porównawcze (przyp. tłum.).