Lynne Graham

Dziewczyna dla milionera

Tłumaczenie:

Agnieszka Poznańska

Tytuł oryginału: The Billionaire’s Trophy

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2013

Redaktor serii: Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

© 2013 by Lynne Graham

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2015, 2025

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Światowe Życie są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 34A

info@harpercollins.pl

www.harpercollins.pl

ISBN: 978-83-291-1935-1

Opracowanie ebooka
Katarzyna Rek

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Sebastiano Christou, nazywany przez przyjaciół i znajomych Bastianem, z płonącą w ciemnych oczach frustracją obracał w dłoni ogromny pierścionek ze szmaragdem – rodzinny klejnot, który do niedawna zdobił rękę jego niedoszłej żony, Lilli Siannas. Paradoksalnie, narzeczona nie wyraziła ani słowa sprzeciwu wobec warunków intercyzy przedstawionych jej adwokatowi. Zamiast tego stawała się coraz bardziej odległa i niedostępna. Jej uraza ostatecznie doprowadziła do publicznego zerwania zaręczyn i odwołania ślubu. Od tamtej pory rzuciła się w wir imprez, wszędzie paradując z przystojnym, młodziutkim milionerem. Jej zachowanie było wyzwaniem – rzucała Bastianowi rękawicę i liczyła na to, że on ją podniesie. Miał być zazdrosny, a jednak nie był. Powinno mu być głupio, a jakoś nie było. Miał pragnąć jej tak bardzo, żeby zapomnieć o intercyzie, a jednak tak się nie stało. Lilla przegrywała tę nierówną walkę – on nigdy nie pójdzie do ołtarza, zanim nie zabezpieczy swojego majątku odpowiednią umową. To była lekcja, jaką otrzymał od swojego dziadka. Jego ojciec był czterokrotnie żonaty, a trzy niewiarygodnie kosztowne rozwody pochłonęły niemal całą rodzinną fortunę. Dziadek przekonywał go, że w udanym małżeństwie miłość nie jest potrzebna, gdyż dużo ważniejsze są wspólne cele i wyznawane zasady. Dlatego jeszcze przed oświadczynami Bastian szacował wartość Lilli niczym inwestycji – docenił urodę tej pięknej filigranowej brunetki, jej doskonałe wykształcenie i towarzyskie obycie. Teraz, chowając pierścionek z powrotem do pudełka, nie potrafił ukryć złości spowodowanej faktem, że przeoczył dziką chciwość swojej narzeczonej i tym samym stracił wiele miesięcy z kobietą, która zdecydowanie nie nadawała się na jego żonę. Jako trzydziestolatek, znudzony przygodnymi romansami, był już gotowy na założenie rodziny. Nie zdawał sobie jednak sprawy z tego, jakim trudnym zadaniem jest znalezienie odpowiedniej do tego kandydatki. Zastanawiał się także, jak uda mu się uniknąć robienia scen na ślubie swojej siostry, Nessy, na którym już za dwa tygodnie Lilla ma być jedną z druhen. Ta kobieta zrobi zapewne wszystko, by skupić na sobie uwagę gości i doprowadzić do konfrontacji z niedoszłym mężem, próbując go tym samym odzyskać. On jednak nie chciał stawiać swojej młodszej siostry w niezręcznej sytuacji czy zasmucać jej w tym szczególnym dniu. Jedynym sposobem uniknięcia zagrożenia było dla niego przybycie z inną towarzyszką, ponieważ Lilla była zbyt dumna, aby z kimkolwiek rywalizować.

Nie wiedział jednak, gdzie mógłby znaleźć kobietę skłonną do odegrania roli jego partnerki przez cały weekend rodzinnego świętowania. Kobietę, która nie próbowałaby go w żaden sposób usidlić ani nie doszukiwała się podtekstów kryjących się za jego zaproszeniem, a jednocześnie sprawiającą wrażenie bardzo mocno zaangażowanej emocjonalnie, gdyż tylko to mogłoby utrzymać Lillę na dystans. Ale czy taka idealna kobieta w ogóle istnieje?

– Bastian…? – Odwrócił się, bo jeden z dyrektorów zamaszystym krokiem wszedł do gabinetu, dzierżąc pod pachą laptop. – Chcę ci pokazać coś zabawnego. Masz ochotę?

Nie miał, lecz Guy Babington był jego dobrym przyjacielem, więc z wymuszonym uśmiechem odparł:

– Jasne!

Guy otworzył komputer i odwrócił ekranem w jego stronę.

– Tutaj… Poznajesz ją?

Olśniewająca blondynka z jasnoniebieskimi oczami, ubrana w wieczorową suknię, radośnie śmiała się do obiektywu.

– Nie, nie poznaję. A powinienem?

– Przypatrz się – nalegał Guy. – Wierz mi lub nie, ale ona dla ciebie pracuje.

– Niemożliwe! Zwróciłbym na nią uwagę – odparł zachwycony jej urodą. – Ale co jej zdjęcie robi w sieci? To jakiś portal społecznościowy?

Rozbawiony przyjaciel zaprzeczył.

– Jestem na stronie firmy o nazwie Ekskluzywne Towarzyszki. To jest agencja oferująca profesjonalną i bardzo luksusową asystę pań – wyjaśnił, sugestywnie przewracając oczami.

Bastian zmarszczył brwi, a jego zmysłowe usta skrzywiły się z niesmakiem.

– Korzystasz z usług dziewczyn do towarzystwa?

– Nie miałbym nic przeciwko korzystaniu z usług tej blondynki – wyznał, zastępując odpowiedź na pytanie lubieżnym spojrzeniem.

– Mówiłeś, że dla mnie pracuje…

– Tak, jako praktykantka na trzymiesięcznym stażu. Nazywa się Emmie i prowadzi badania dla twojej asystentki.

– To jest Emmie? – zapytał Bastian z niedowierzaniem.

Przed oczami miał obraz młodej dziewczyny, którą znał z pracy – ze spiętymi włosami, okularami na nosie i w niemodnym ubraniu. Jego uwagę przykuł nagle pieprzyk na policzku blondynki ze zdjęcia. Stażystka miała identyczny.

– Do diabła, to naprawdę ona! Rzeczywiście dorabia jako dziewczyna do towarzystwa.

– Najwyraźniej… Bardziej nurtuje mnie jednak to, dlaczego ubiera się do pracy jak brzydkie kaczątko… A jej imię według tego, co jest podane na stronie, to Emeralda.

Rzeczywiście, Bastian przejrzał listę pracowników w swoim komputerze i odnalazł Emeraldę. Emmie nie było skrótem od Emily czy od Emmy, jak wcześniej przypuszczał. Nie mógł wprost uwierzyć, że to ta sama kobieta. I choć sam nie określiłby jej mianem brzydkiego kaczątka, musiał przyznać, że irytowała go przy każdym spotkaniu. „Cukier szkodzi zdrowiu” – szepnęła, podając mu słodkie espresso, dokładnie takie, jak lubił. „Poznasz pana po cholewach” – zażartowała, kiedy niemal staranował ją w drzwiach, wymuszając pierwszeństwo. Mimo nieatrakcyjnej garderoby, jego uwadze nie umknął fakt, że miała niezwykle długie nogi, takie, jakie każdy mężczyzna pragnąłby poczuć owinięte wokół swego pasa. Dziewczyna, której towarzystwo można po prostu kupić, pomyślał. Jeśli wygląda wtedy tak ponętnie jak na zdjęciu, to mogłaby być reprezentacyjną partnerką, w której interesie byłoby sprostać jego oczekiwaniom. Nigdy nie korzystał z podobnych usług i w normalnych okolicznościach nigdy nawet nie przyszłoby mu to do głowy, lecz w zaistniałej sytuacji spodobała mu się myśl, żeby wynająć kobietę i pojechać z nią na ślub siostry. Nie musiałby prosić żadnej znajomej o przysługę ani udawać, że jest nią zainteresowany; nie byłoby mowy o nieporozumieniu – dostałby tylko to, za co zapłaci.

Emmie z trudem próbowała przezwyciężyć znużenie, kiedy Mary, osobista asystentka Bastiana, wyznaczała jej kolejne zadania. Bezwiednie pocierała obolałe nogi, które zawsze przy zwiększonym wysiłku dawały o sobie znać. Jako dwunastolatka uległa poważnemu wypadkowi samochodowemu i od tamtej pory była częściowo niepełnosprawna. Z początku poruszała się wyłącznie na wózku inwalidzkim, później o kulach. Dzięki poważnemu zabiegowi chirurgicznemu mogła znowu być samodzielna. Była z tego powodu tak szczęśliwa, że notorycznie ignorowała pojawiający się ból, jako niewarty uwagi. Niestety, zmęczenie negatywnie wpływało na jej koncentrację i znów zaczęła wątpić w to, czy bezpłatny staż jest na pewno najlepszym pomysłem na walkę z bezrobociem. Po miesiącach bezsensownej pracy w lokalnej bibliotece była zdesperowana, aby ruszyć swoją karierę z miejsca. W tym wypadku wpadła jednak z deszczu pod rynnę. Inni znani jej stażyści mogli liczyć na finansową pomoc rodziców, Emmie była zdana tylko na siebie. Miała, co prawda, doskonałe wykształcenie, lecz brak jej było doświadczenia. Wiedziała, że musi je nabyć, aby poprawić swoją pozycję. Była więc wniebowzięta, kiedy Christou Holdings, jedna z najlepszych firm informatycznych w Londynie, przyjęła ją na staż. Nie miała jednak pojęcia, jakim wyzwaniem jest utrzymanie się w wielkim mieście. I wtedy do akcji wkroczyła jej matka, Odette. Odezwała się niespodziewanie i zaproponowała córce, żeby u niej zamieszkała. Emmie, naiwnie sądząc, że matka po prostu chce nadrobić stracony czas i lepiej poznać swoją córkę, z entuzjazmem przyjęła propozycję. Nie miały ze sobą praktycznie żadnego kontaktu, ponieważ odkąd skończyła dwanaście lat, razem z rodzeństwem była wychowywana przez swoją najstarszą siostrę, Kat, w Krainie Jezior. Zauważyła konsternację Kat, kiedy powiedziała jej o propozycji Odette, lecz ta, nie chcąc zanadto ingerować w życie siostry, ostrzegła tylko, że matka bywa trudna. Emmie nie była jednak wówczas świadoma tego, co słowo „trudna” będzie dla niej oznaczało… Pierwszym niepokojącym odkryciem było to, że matka prowadzi internetową agencję oferującą usługi dziewczyn do towarzystwa. Jeszcze większym szokiem okazała się jednak determinacja Odette, aby namówić córkę do pracy dla niej. Odmówiła oczywiście, czym doprowadziła matkę do szału. Aby jakoś wiązać koniec z końcem i płacić matce czynsz, pracowała jako kelnerka pięć nocy w tygodniu. Najsmutniejsze było dla niej to, że w końcu zrozumiała, że matka jej nie kocha, nie próbuje się do niej zbliżyć ani nawet nie żałuje tego, że oddała dzieci na wychowanie swojej pierworodnej córce. Traktowała potomstwo jedynie jako efekt uboczny nieudanych związków i nie czuła żadnego przywiązania do swoich czterech pociech.

– Mary, spotkanie zaraz się zacznie. Emmie może dla nas protokołować – dobiegł od drzwi głos Bastiana.

Christou był częstym bohaterem biznesowych publikacji i zanim Emmie zaczęła tu pracować, wiele o nim czytała. Na zdjęciach zawsze wyglądał rewelacyjnie, lecz w rzeczywistości był jeszcze przystojniejszy. Wzrostem zdecydowanie przewyższał większość mężczyzn – od razu zwróciła na to uwagę, bo sama miała metr siedemdziesiąt pięć, a on górował nad nią o dobre piętnaście centymetrów. Bijąca od niego charyzma sprawiała, że żadna kobieta nie mogła przejść obok niego obojętnie. Czytała, że wygląd odziedziczył po matce, włoskiej gwieździe filmowej. Miał lśniące czarne włosy, śniadą cerę, a jego oczy wpatrywały się w nią, jak gdyby była zdobyczą, na którą chce zapolować. Była zaskoczona intensywnością jego zainteresowania. Pomyślała jednak, że może to być reakcja na zerwane zaręczyny, o których oczywiście nikt w jego obecności nie śmiał wspominać.

– Już idę – odparła Mary ze spokojem, po czym wstała i ruszyła za szefem.

Podczas narady Bastian bacznie lustrował swoją stażystkę – było w niej coś znajomego. Miał przeczucie, że już ją kiedyś spotkał. Ta myśl bardzo go rozdrażniała, bo obracali się przecież w zupełnie innych kręgach. A może natknął się na nią, kiedy towarzyszyła jakiemuś bogatemu klientowi? Tak, to jest możliwe, przyznał z niesmakiem, zastanawiając się jednocześnie, dlaczego w tak młodym wieku wpakowała się w taki szemrany biznes. Zapewne po to, by wieść wygodne życie, być obsypywaną prezentami przez majętnych adoratorów, a może nawet by usidlić jednego z nich i ustawić się na całe życie. Już w młodym wieku Bastian zrozumiał, że piękne kobiety używają swojej urody jak waluty, która ma zapewnić im przywileje i zagwarantować szczególne traktowanie. Nawet jego matka zaliczała się do nich, dlaczego więc Emmie Marshall miałaby być inna? Obserwował ją, jak robiła notatki podczas spotkania – jej oczy były lekko podkrążone, a skóra niemal przezroczysta. Chyba nigdy jeszcze nie wiedział nikogo z tak doskonałą cerą. Kiedy podparła się ręką, mógł zobaczyć smukłą szyję i delikatny podbródek. Kosmyk złotych włosów wysunął się z końskiego ogona i zatrzymał na policzku. Był zdumiony tym, że wcześniej nie dostrzegł jej urody. Luźne koszule, które nosiła, i za długie spódnice skutecznie odciągały uwagę od ładnej twarzy i kształtnych ust, a nieatrakcyjne okulary przysłaniały jasne, niebieskie oczy.

Ku swojemu zaskoczeniu poczuł podniecenie na myśl o tym, że jej pełne wargi są tylko do jego dyspozycji. Ciekaw był, na ilu klientach stosowała tę sztuczkę w ramach swoich towarzyskich obowiązków. Spochmurniał i próbował stłumić podniecenie – nigdy nie romansował z niewiniątkami, ale do płatnego seksu zawsze miał awersję. A jej cenę przecież dobrze już znał.

– Emeralda jest bardzo trudno dostępna. Wszyscy o nią proszą – spokojnie poinformował go głos w słuchawce, kiedy zadzwonił do agencji oferującej dziewczyny do towarzystwa. – Mogę polecić Jasmine albo…

– To musi być Emeralda – upierał się. – Chcę tylko jej. Hojnie wynagrodzę, jeśli zostanę wybrany na jej klienta.

Bastian zaczął robić to, w czym był naprawdę dobry – negocjować. Dobrze wiedział, że za odpowiednią cenę może kupić, co tylko mu się podoba, nawet trudno dostępną i już zarezerwowaną Emeraldę, która właśnie przysypiała po drugiej stronie stołu. Dosłownie przed chwilą nabył jej usługi na cały weekend, płacąc za ten przywilej wielkie pieniądze. Bawiło go to, że ona nie miała jeszcze o tym pojęcia, a jednocześnie dziwiło, jak kobieta mogła tak nieodpowiedzialnie sprzedawać swój czas i uwagę obcym, którzy mogli przecież nadużyć jej zaufania. Podkręcone rzęsy opadały jej teraz na policzki, a smukłe ramiona tonęły w fotelu, gdyż coraz bardziej się na nim osuwała. Wyprostował nogę pod stołem, znalazł jej stopę i lekko trącił obcas. Natychmiast się ocknęła. Jej błękitne oczy popatrzyły na niego z niepokojem, usta lekko się rozchyliły, a policzki zaczerwieniły ze wstydu. Zastanawiał się, kogo zabawiała poprzedniej nocy i czy usługi seksualne także były wliczone. Dziewięciu na dziesięciu facetów zapewne by ich oczekiwało. Ciekaw był jej zdania na ten temat. A jaki on miał do tego stosunek? Nie, nigdy! Nie ma mowy, pomyślał z obrzydzeniem.

Emmie poczuła na sobie spojrzenie palących, ciemnozłotych oczu, które ją obezwładniły. Poczuła pulsujące ciepło między nogami. Reakcja jej ciała zaskoczyła ją samą – od długiego czasu nie doświadczyła niczego podobnego. Była bardzo ostrożna i omijała szerokim łukiem atrakcyjnych mężczyzn, uważając ich za próżnych i wyrachowanych. Roztropnie i wybrednie wybierała partnerów. Tak wybrednie, że wciąż czekała na pierwszego kochanka, choć dziewictwo już prawie straciła jako ślepo zakochana studentka. Tamten związek zakończył się jednak niemal natychmiast po tym, jak Toby powiedział: „Nie mogę uwierzyć, że idę do łóżka z wierną kopią Sapphiry”… Jego wyznanie zdruzgotało Emmie, dotykając najczulszego punktu – ostatecznie odebrało jej wiarę w siebie i w miłość. Jako siostra światowej sławy modelki, co gorsza, niemal identyczna bliźniaczka, często czuła się, jakby nie miała własnej osobowości. W kontaktach z mężczyznami przypisywana jej była rola gorszej kopii nieskazitelnej siostry. Ich podobieństwo było tak silne, że w końcu, nie mogąc już dłużej znieść tych upokarzających porównań, zaczęła ukrywać swoje atuty i unikać towarzystwa rodzeństwa. Teraz zastanawiała się, co przyciąga do niej Bastiana? Dlaczego tak się jej przygląda? Wiedziała, że zaręczyny zostały zerwane i najprawdopodobniej znów jest wolny. Ale o co mu chodziło? Przecież mężczyźni zazwyczaj widzieli w niej tylko nieciekawie ubraną dziewczynę. Jego była narzeczona tak bardzo się od niej różniła – filigranowa, błyszcząca brunetka, wyglądała niczym bajkowa wróżka. Unosząc dumnie głowę, popatrzyła mu prosto w oczy. Zainteresowanie Christou wzrosło. Podobało mu się, że Emmie ma odwagę. Podobało mu się to bardzo.

– Za pięć minut w moim gabinecie – zwrócił się do niej oschle. Odepchnął krzesło i odszedł, wzbudzając respekt samym swoim wzrostem.

– Pewnie chce sprawdzić protokół. Mam nadzieję, że niczego nie pominęłaś. W pewnym momencie bałam się, że zaśniesz – skomentowała Mary.

– No cóż, to było bardzo prawdopodobne – skrzywiła się i w myślach dodała: dopóki twój szef mnie nie kopnął.

Świadomość tego, że Bastian zauważył, że odpływa, sprawiała, że miała ochotę zapaść się pod ziemię. Czy to z tego powodu ją wzywa? Dotychczas nigdy z nią nie rozmawiał, a wszelkie instrukcje i polecenia przekazywał przez Mary.

– Nie możesz rzucić tego kelnerowania? – dopytywała się Mary.

– Niestety, nie. A poza tym tutaj zostało mi już tylko kilka tygodni. – Musiała być szczera ze swoją starszą koleżanką i przyznała się, że pracuje na dwóch etatach.

– Mam przynajmniej nadzieję, że ci się to opłaci – dodała cierpko, a z jej tonu Emmie wywnioskowała, że szanse na umowę o pracę w tej firmie są raczej marne.

Oczywiście nie oczekiwała, że staż zakończy się propozycją etatu, lecz w głębi serca miała nadzieję, że tak się stanie. Najbardziej prawdopodobne było jednak, że jej posada zostanie obsadzona kolejną stażystką. Nie ma przecież powodu, dla którego pracodawca miałby zatrudniać dodatkowy personel, któremu trzeba płacić, jeśli mógł przyjmować ambitnych młodych praktykantów za darmo.

Emmie po raz pierwszy weszła do gabinetu Bastiana. Znajdujące się tam nowoczesne meble, dzieła sztuki i inne wręcz ostentacyjne elementy wystroju wnętrza świadczyły o tym, że nie szczędzono pieniędzy podczas jego urządzania. Christou nie musiał się jednak liczyć z żadnymi kosztami. Jako geniusz w dziedzinie oprogramowania i doskonały biznesmen sam zbudował międzynarodowe imperium. Jego firma sprzedawała program, który stworzył, będąc jeszcze studentem, i już jako młody człowiek stał się niezwykle bogaty.

– Zamknij drzwi – poprosił.

Był bardzo przystojny i to nie tylko z powodu wzrostu. Męskość tkwiła w jego postawie, w oczach i pewności siebie, z jaką zwracał się do innych. Zawsze wyglądał doskonale, lecz nie było w nim niczego metroseksualnego. Wystarczyło zobaczyć go w koszuli z podwiniętymi rękawami ukazującymi silne ręce, bez krawata, z odpiętym kołnierzykiem, spod którego wyłaniało się opalone ciało, żeby wiedzieć, o jaki typ męskości chodzi. Niewielu zostało dziś takich mężczyzn.

Zamknęła drzwi i odwróciła się. Przeszedł ją dreszcz, kiedy jej wzrok napotkał jego inteligentne oczy. Piękne oczy, pomyślała. I tak olśniewające, niczym gwiazdy. Ciało zdradziło ją niemal natychmiast, reagując na niego w bardzo namacalny sposób. Miała wrażenie, że w jej zbroi powstała malutka dziurka, która przez tego właśnie mężczyznę może się powiększyć do niebezpiecznych rozmiarów. Zbladła, kiedy jej sutki stwardniały. Poczuła się przy nim niezręcznie niczym nastolatka.

– Panno Marshall – cedził słowa, bacznie obserwując każdą zmianę w jej twarzy. – Czy może lepiej zwracać się do pani Emmie?

– Może być Emmie – wymamrotała.

– A może wolisz Emeraldo?

Zaskoczona tym, że ktoś zwraca się do niej oficjalną formą jej imienia, zawahała się.

– Nie używam tego imienia…

– Doprawdy?

Jego hebanowe brwi uniosły się w geście zaskoczenia. Pochylił się nad laptopem, co dało jej czas na złapanie oddechu. Zamyśliła się, wpatrując się w blask czarnych włosów swojego szefa, oświetlonych promieniami słońca padającymi przez okno. Nie wiedziała, co się z nią dzieje. To prawda, że był niezwykle przystojnym mężczyzną, lecz to jej nie imponowało. Nauczona doświadczeniem wiedziała, jacy oni są – świadomi swojej urody i oczekujący, że kobiety będą ich nieustannie podziwiały. Od niej zapewne nie oczekiwał adoracji. Zbyt mało dla niego znaczyła, aby to, co o nim sądzi, było dla niego w jakikolwiek sposób istotne. To ona sama i jej duma sprawiały, że czuła się przy nim tak niepewnie. Dojrzała kobieta nie powinna tracić zdolności racjonalnego myślenia w obecności atrakcyjnego mężczyzny, zwłaszcza, jeśli jest jej szefem, a ona chciała być traktowana poważnie. Świat biznesu był przecież światem mężczyzn, a ona chciała w nim istnieć jako poważny partner.

– Nie używam tego imienia i nigdy nie używałam – zapewniała z wymuszonym uśmiechem, przypominając sobie, że ze względów formalnych musiała podać tę formę imienia w formularzu aplikacyjnym. Być może zapamiętał je jako nietypowe.

– A jednak to nie do końca prawda.

Ton jego głosu zmroził ją i zrozumiała, że zbliża się jakieś zagrożenie. Nie wiedząc dokładnie, czego się spodziewać, zaczęła nerwowo mrugać powiekami.

– Słucham?

– To nieprawda, że nie używasz imienia Emeralda – oświadczył, obracając ekran laptopa w jej stronę.

Otworzyła szeroko usta ze zdziwienia, a szok i niedowierzanie mieszały jej się w głowie. Jakim cudem moje osobiste zdjęcie trafiło do internetu, gdzie każdy może je zobaczyć? – zastanawiała się. Zostało zrobione podczas imprezy na zakończenie studiów. Była to jedna z niewielu okazji, na którą postanowiła się wystroić. Fotografia wciąż była w jej aparacie, dlatego jej wzburzenie było wielkie.

– Co to jest? Skąd masz moje zdjęcie?

– Ze strony agencji Ekskluzywne Towarzyszki – odparł, zauważając, że Emmie staje się biała jak ściana.

Poczuł nieokreślone wyrzuty sumienia, ponieważ wydawała się autentycznie poruszona jego odkryciem. To tylko dowodzi, że jest dobrą aktorką, racjonalizował.

– E-ekskluzywne T-towarzyszki? – wyjąkała.

Przecież to firma jej matki! To zdjęcie trafiło zatem do sieci za jej sprawą. Jak mogła jej to zrobić! Patrzyła całkowicie rozbita na kolorową fotografię.

– Jak to znalazłeś?

– Nie myśl, że odwiedzam takie strony – zapewnił oschle. – Mój pracownik zwrócił mi na nią uwagę.

Z nerwów zaczęło ją mdlić. Kto jeszcze wiedział? Ilu ludzi? Zażenowana, zaczęła się zastanawiać, kto z jej współpracowników był przekonany, że dorabia jako dziewczyna do towarzystwa? A może wszyscy plotkowali już o tym za jej plecami? Czuła się upokorzona i w duchu przeklinała dzień, w którym wprowadziła się do matki. Co, do diabła, to zdjęcie robi na stronie jej agencji, skoro dla niej nie pracuje? Ale kto jej w to uwierzy?

– To jesteś ty, prawda? – naciskał Christou.

Emmie zacisnęła zęby i niemo przytaknęła. Nie potrafiła go okłamać.

– Ale to nie tak, jak myślisz…

– Pozwól, że będę myślał, co mi się podoba – odparł beznamiętnie.

– To nie twoja sprawa – warknęła w przypływie złości.

– Obawiam się, że to jest moja sprawa – ciągnął spokojnie Bastian. – W twoim kontrakcie jest zapisane, że nie wolno ci robić niczego, co mogłoby doprowadzić do utraty zaufania do firmy, a obawiam się, że reklamowanie w internecie agencji towarzyskiej mieści się w tej kategorii.

Zamarła. Nie sądziła, że głupi wyczyn matki może zagrozić jej karierze. Z drugiej strony zdawała sobie sprawę z tego, że każdy pracodawca uznałby takie powiązania za podejrzane i nieodpowiednie.

– Zajmę się tym – skwitowała stanowczo.

– Co masz zamiar zrobić? – zapytał, a jego błyszczące czarne oczy wpatrywały się w nią z rosnącym zainteresowaniem.

Jego uwaga skupiała się jednak na pełnych, miękkich ustach stażystki. Pragnął ściągnąć jej okulary, rozpuścić włosy spięte w nieatrakcyjny kucyk i ujrzeć naturalne piękno: burzę złotych loków, nieskazitelną cerę i cudowne oczy. Dlaczego, podczas gdy inne kobiety robiły wszystko, aby wyglądać jak najlepiej, ona skrzętnie ukrywała swoją urodę, jakby się jej wstydziła? Czy pokazywała ją dopiero jako dziewczyna do towarzystwa? A może obawiała się, że ktoś z biura mógłby rozpoznać ślicznotkę ze zdjęcia i roznieść informację o jej podwójnym życiu? Tak, to było jedyne racjonalne wytłumaczenie jej stylu.

– Poproszę o usunięcie mojej fotografii z tej witryny. Nie powinna się tam znaleźć. Tak naprawdę nie jestem dziewczyną do towarzystwa… – próbowała się bronić.

– Ale jesteś związana z tą agencją – podkreślił Bastian, rozbawiony jej determinacją, by przekonać go, że się myli. Niestety, nie miała szans tego zrobić, zdążył już bowiem zarezerwować i opłacić jej usługi.

Emmie za wszelką cenę pragnęła ukryć poniżającą prawdę, że ogniwem łączącym ją z agencją jest jej matka.

– Obiecuję, że zdjęcie zostanie jak najszybciej zdjęte ze strony.

– Jeśli wiąże cię z agencją kontrakt, nie będzie to taka prosta sprawa – ostrzegł ją, wręczając jednocześnie jakąś wizytówkę. – W razie potrzeby, śmiało kontaktuj się z naszym prawnikiem.

– Nie ma żadnego kontraktu, mówiłam ci. Nie pracuję tam! – powtórzyła uparcie.

Wiedziała, że jej nie wierzy i wcale go za to nie winiła; jej zdjęcie na stronie agencji było przecież dostępne dla wszystkich. Czuła się upokorzona całą tą rozmową i zaskoczona jego ofertą pomocy prawnej.

– Dlaczego moją sprawą nie zajmuje się dział kadr? – zapytała.

– Chciałem, aby ta kwestia została załatwiona natychmiast i bez dodatkowych świadków. Im mniej osób o tym wie, tym lepiej.

– Dziękuję, doceniam to – wyznała ze szczerą wdzięcznością.

– Weź wolne na resztę dnia i rozwiąż ten problem. Poradzimy sobie z Mary.

Propozycja Bastiana ponownie ją zaskoczyła. Poczuła pewną ulgę, wiedząc, że może natychmiast wyruszyć do domu i rozprawić się z matką.

– Czas to pieniądz – wymamrotała drżącym ze wstydu i frustracji głosem.

Była wściekła, że sama nie potrafiła oczyścić swojego imienia. Mogła jednak domagać się bezzwłocznego usunięcia zdjęcia.

– Słucham? – Bastian uniósł brwi w geście zapytania.

– Mówiłam do siebie – odparła. Od dziecka w stresujących sytuacjach mówiła przysłowiami.

Na razie wszystko idzie dobrze, pomyślał cynicznie, gdy już wyszła z gabinetu. Zareagowała dokładnie tak, jak się spodziewał. Jej próba zatuszowania faktów i starania o to, aby usunąć zdjęcie z witryny i odciąć wszystkie powiązania z agencją, spełniały jego oczekiwania. Nie chciał, aby ktokolwiek odkrył, że spotyka się z dziewczyną do towarzystwa, a kiedy jej fotografii nie będzie już w internecie, szanse na to zdecydowanie zmaleją.

Rozdział drugi

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji