Alex Kava

Śmiertelne napięcie

Przełożyła

Katarzyna Ciążyńska

Dla Debory Groh Carlin

Skromnej czarodziejki

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Czwartek, 7 października

Park Narodowy w Nebrasce

Halsey

Dawson Hayes spojrzał na ognisko i natychmiast rozpoznał tych cieniasów. To było wręcz zbyt proste.

Mógłby udawać, że posiada wewnętrzny superradar, który pozwala mu widzieć ludzi na wylot, ale prawda była taka, że ich dobrze znał, ponieważ... jak brzmi to stare powiedzenie? Pozna swój swego. Całkiem niedawno siedział w tej gromadce, zastanawiając się, czemu go zaprosili, i zlewał się potem pełen niepokoju, jaka jest cena dopuszczenia do ich grona.

Nie żałował ich. Nie musieli tutaj przyjeżdżać. Nikt ich tutaj na siłę nie ciągnął. W pewien sposób sami byli sobie winni. Zapłacili za to, że chcieli udawać kogoś innego.

Przyjęcie do klubu luzaków wymaga poświęcenia. Jeżeli sądzili, że jest inaczej, to naprawdę beznadziejni z nich frajerzy.

Dawson przynajmniej pogodził się z tym, kim jest. Zresztą tak naprawdę nie bardzo się tym przejmował. Lubił wyróżniać się spośród kolegów w klasie, czasami wręcz to podkreślał. Na przykład w futbolowe piątki, kiedy wszyscy wkładali ubrania w barwach szkoły, on ubierał się od stóp do głów na czarno. Dzięki temu, że był takim palantem, dał się zauważyć, i nawet trener Hickman, który, nim Dawson w piątki zaczął ubierać się na czarno, nie raczył zapamiętać jego imienia, teraz na jego widok przewracał oczami.

Dotąd podczas apelu na początku roku szkolnego trener wrzeszczał:

– Dawson Hayes! – i teatralnie rozglądał się po całej sali, patrzył nad głową Dawsona, a nawet prosto w jego twarz.

Kiedy Dawson podnosił rękę, brwi trenera wystrzeliwały do góry, jakby za żadne skarby świata nie

potrafił skojarzyć tak sympatycznego nazwiska z tą pryszczatą gębą i chudą kościstą ręką, która uniosła się z wahaniem. Dawson miał to gdzieś. Nareszcie zaczęli go dostrzegać i wcale go nie obchodziło, czemu to zawdzięczał.

Zdawał sobie sprawę, że wciąż go zapraszają na te ekskluzywne wyprawy do lasu, ponieważ Johnny Bosh lubił to, co Dawson przynosił ze sobą na imprezę. Tego wieczoru to coś omal mu nie wypaliło dziury w kieszeni kurtki. Starał się o tym nie myśleć. Usiłował wymazać z pamięci tę chwilę, kiedy to wyjął – tak, wyjął, pożyczył, nie ukradł – z kabury ojca, który przesypiał wolną od pracy noc. Zresztą pewnie nie miałby mu za złe, gdyby wiedział, że syn zadaje się z Johnnym B. Okej, to nieprawda. Ojciec byłby wkurzony. Ale przecież to właśnie on wciąż go zachęcał, żeby się z kimś zaprzyjaźnił i zajął się czymś, co zazwyczaj interesuje młodych ludzi. Innymi słowy, by dla odmiany zachowywał się jak normalny nastolatek.

Dawson z kolei uważał, że jest zbyt normalny, i w tym właśnie dostrzegał część swojego problemu. Nie przypominał gwiazdy sportu, jaką był Johnny B., ani żującego tabakę kowboja Lucasa. Nie był mądralą jak Kyle. Za to paralizator taser X-26 w lekkiej, jaskrawożółtej obudowie, który świetnie mieścił się w dłoni, dawał mu nową tożsamość i pewność siebie. Wystarczy, że wyceluje i wystrzeli, wysyłając ładunek elektryczny o mocy do 50 tysięcy wolt, i nagle bezbronny Dawson Hayes staje się człowiekiem pełnym mocy. Zdobywa nad wszystkim kontrolę. Dzięki temu cudowi techniki odnosił wrażenie, że jest zdolny do wszystkiego.

Okej, może nie chodziło tylko o tasera. Może w niewielkim stopniu zawdzięczał to też szałwii. Od jakichś piętnastu minut żuł ją i już czuł efekt. To była tylko jedna z głównych atrakcji wieczoru.

Zaczął szukać wzrokiem kamery ukrytej za niskimi gałęziami sosen. Chociaż była schowana, dostrzegł mrugającą zieloną lampkę. Wcześniej to on pomagał Johnny'emu ustawić kamerę w taki sposób, by gałęzie kamuflowały statyw. Nikt inny nie miał pojęcia o jej istnieniu. A więc stały etat palanta miał też swoje plusy.

Rozejrzał się po obozowisku, które urządzili w odludnym miejscu sosnowego lasu, gdzie najpewniej istniał zakaz rozpalania pieprzonych ognisk. Johnny B. powiedział, że nikt ich nie zobaczy ani z drogi, ani z wieży widokowej. Chociaż to bez znaczenia, bo i tak nikogo tam nie będzie. Z jednej strony za ogrodzeniem z drutu kolczastego była otwarta przestrzeń, czyli porośnięte wysoką falującą trawą wzniesienie. Z drugiej strony zaczynał się las z rzędami sosen żółtych, natomiast jakieś dziesięć metrów dalej wiła się rzeka Dismal. Dawson słyszał cichy jak szept szum wody płynącej po kamienistym dnie.

Zostawili samochody na pustym poboczu jakieś czterysta metrów dalej, wygniatając kołami dwie wąskie ścieżki w sięgającej kolan trawie. Żeby dostać się do lasu, trzeba było przejść przez ogrodzenie z drutu kolczastego. To był dopiero pierwszy test, który musieli zdać tej nocy, ale Dawson uważał, że już na tej podstawie wiele można się było dowiedzieć. Sposób, w jaki jego koledzy manewrowali, żeby przedostać się przez kolczaste druty, pokazywał, jacy są zwinni i sprytni. Wiele mówiło o nich także to, czy pomagali innym pokonać ogrodzenie górą lub dołem, czy raczej czekali, aż im ktoś pomoże. Albo, co gorsza, otwarcie oczekiwali wsparcia.

To była kolejna cecha, która wyróżniała Dawsona spośród rówieśników. Lubił przyglądać się, jak ludzie reagują na innych ludzi, na otoczenie, a zwłaszcza na sytuacje, które ich zaskakują. Jego pokolenie to pokolenie bezmyślnych zombi, którzy się nawzajem naśladują. Uwikłani w pułapce swoich małych światów tu i teraz, nawet nie próbują nic zmienić. I chyba to właśnie najbardziej interesowało Dawsona w eksperymentach Johnny'ego.

Tej nocy było ich tylko siedmioro, a i tak trzymali się w podgrupach. Johnny'ego otaczały laski, Courtney i Amanda. Nawet Nikki dołączyła do tej kliki, co rozczarowało Dawsona. A tak bardzo liczył, że okaże się mądrzejsza. Wszystkie trzy sprawiały wrażenie, jakby chłonęły każde słowo Johnny'ego, śmiały się głośno i odrzucały do tyłu włosy, a potem przekrzywiały na bok głowy, jak to robią dziewczyny, kiedy chcą okazać zainteresowanie.

No i dobrze. Johnny pokazywał, że to jego fanklub, jego impreza, i nieźle mu to szło. Ten rozgrywający drużyny, ten król balu był czarujący, choć do pewnych granic, to znaczy gdy nikt nie wchodził mu w paradę. Bezpieczniej było być kumplem Johnny'ego niż kimś, kto budzi w nim irytację.

Dawson nie wiedział dokładnie, po co Johnny'emu taser. Zresztą nie musiał tego wiedzieć. Johnny budził zaufanie nawet w tych idiotycznych kowbojskich butach. Dzieciaki wołały na niego Johnny B., i była to najfajniejsza ksywka. Dawson słyszał nawet, jak podczas jednego z meczów pan Bosh zawołał:

– Johnny B., daj czadu! – a potem się zaśmiał, jakby wcale się tego po synu nie spodziewał, i bynajmniej nie miał mu tego za złe.

Pierwszy błysk światła pojawił się bezgłośnie. Wszyscy się odwrócili, ale tylko na moment.

Drugiemu błyskowi towarzyszył trzask nad głowami. Dawson pomyślał, że to błyskawica, ale błysk rozmył się i zamienił w niebieskie i fioletowe linie, które rozciągnęły się nad wierzchołkami drzew jak pęknięcia na zmierzchającym niebie.

Uszu Dawsona dobiegły ochy i achy. Uśmiechnął się pod nosem. Odlatywali, podobały im się te fajerwerki. On pewnie też odlatywał.

Nigdy wcześniej nie brał szałwii, ale Johnny B. stwierdził, że jest lepsza niż wszystko, co można znaleźć w domowej apteczce, i o wiele silniejsza niż normalna szałwia.

– Jest jak rockandrollowe fajerwerki – przekonywał – które ściskają twój mózg, aż ci się zdaje, że możesz latać.

Dawson uznał, że ziółko wygląda niegroźnie. Zielone, w kolorze szałwii lekarskiej, o szerokich liściach, przypominało roślinę, którą widział na grządce uprawianej przez mamę. Boże, jak on za nią tęsknił. Zwinął znów parę listków i włożył między zęby i policzek jak tabakę do żucia. Goryczka rośliny już nie wykrzywiała mu ust.

Johnny nazywał tę roślinę Sally-D i powiedział im, że Indianie stosują ją jako lekarstwo.

– Oczyszcza zatoki i jelita, łagodzi bóle rozmaitego rodzaju i usuwa zakłócenia w czynności elektrycznej mózgu – mówił z entuzjazmem.

Co prawda z równym entuzjazmem wypowiadał się tydzień wcześniej, kiedy kazał im wszystkim wciągać oxycoxin, który rozgniótł na maleńkie kawałki. Udało mu się ukraść z apteczki matki tylko dwie tabletki, więc efekt – po pokruszeniu tabletek i podzieleniu między dwunastkę dzieciaków – nie spełnił obietnic Johnny'ego. Jednak wcale się tym nie przejął, tylko znów przemawiał jak facet z reklamy, czarował ich i skłonił do wypróbowania nowego narkotyku, w nadziei że poczują się świetnie i będą supergośćmi.

Niecałą minutę po wzięciu do ust drugiej porcji szałwii Dawsonowi zakręciło się w głowie, a miły, pobudzający szumek odseparował go od pozostałych. Patrzył na nich, jak się potykają i ze śmiechem wskazują na niebo. Zupełnie jakby poruszali się w zwolnionym tempie na odległej galaktyce, a on obserwował ich z okna swojej sypialni.

U podstawy jego czaszki rozlegało się niskie rytmiczne dudnienie. Gałęzie drzew zaczęły się kołysać. Nagle zrobiło się tych drzew dwa razy, a może nawet trzy razy więcej.

W tym właśnie momencie Dawson ujrzał czerwone oczy.

Kryły się w krzakach, za plecami Kyle'a i Lucasa, tuż za Amandą.

Ogniście czerwone oczy, które patrzyły to w tę, to w tamtą stronę.

Jak to możliwe, że pozostali ich nie widzą?

Otworzył usta, by ich ostrzec, lecz nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Uniósł rękę, by wskazać w tamtą stronę, ale to była jakaś obca ręka, żółto-zielona, niemal fluorescencyjna w migającym stroboskopowym świetle, które pojawiało się nad wierzchołkami drzew. Fale fioletu i błękitu z dziwnym trzaskiem przezierały przez gałęzie.

Wtedy Dawson po raz pierwszy poczuł zapach spalenizny i gorąco. Jakby ktoś na długi czas zostawił włączone żelazko. Nagle ten zapach nabrał mocy, przypominał mu spalone w ognisku hot dogi – czarne, chrupiące, spalone mięso. Potem przypomniał sobie, że nie przywieźli ze sobą żadnego jedzenia.

Zaczęło się od dreszczy czy mrowienia. Strumień ładunków elektrycznych płynął na falach eteru. Pozostali także to poczuli. Przestali już wzdychać z podziwu. Potykając się, z uniesionymi głowami przeszukiwali wzrokiem wierzchołki drzew.

Dawson przeniósł spojrzenie na krzak, gdzie kryły się czerwone oczy. Jednak znikły.

Kręciło mu się w głowie. Coś w niej kliknęło, zupełnie jakby jego oczy działały jak obiektyw. Każde mrugnięcie było niczym otwarcie i zamknięcie migawki. Każde odbijało się echem w głowie. Rozszerzał nozdrza, wdychając powietrze, które paliło płuca. W gardle czuł metaliczny smak.

Następnemu błyskowi światła towarzyszyło skwierczenie, pozostawiając po sobie tren iskier.

Tym razem Dawson usłyszał okrzyki zdumienia. Krzyki bólu.

Nagle ogniście czerwone oczy wymknęły się zza krzaka, pędząc przez obozowisko prosto na Dawsona.

Uniósł rękę z taserem, wycelował i nacisnął spust.

Stworzenie cofnęło się, upadło jak długie na liście, a spośród sosnowych igieł wystrzeliły w górę lśniące gwiazdy. Dawson nie czekał, aż to coś poderwie się na nogi. Odwrócił się i zaczął biec, a przynajmniej jego nogi biegły. Miał wrażenie, jakby resztę ciała popychała naprzód, w las, jakaś inna siła o mocy większej niż jego nogi.

Jedyne, co mógł zrobić, to unieść ręce i chronić twarz przed gałęziami, które rwały ubranie i kaleczyły skórę. Nic nie widział. Walenie u podstawy czaszki zagłuszało wszystkie inne dźwięki. Za jego plecami wciąż pojawiały się palące jaskrawe rozbłyski. Przed nim była kompletna ciemność.

Kiedy rozpędzony na maksa wpadł na ogrodzenie z drutu kolczastego, raził go prąd. Potknął się i poczuł, że ma poranioną skórę, czuł się jak ryba złapana na tysiąc haczyków równocześnie. Ból przeszywał ciało, otaczał go i atakował ze wszelkich możliwych stron.

Kiedy Dawson Hayes ostatecznie upadł na ziemię, jego koszula była cała we krwi.

Tytuł oryginału:
Hotwire
Pierwsze wydanie:
Doubleday, a division of Random House, Inc., Nowy Jork 2011
Opracowanie graficzne okładki:
Kuba Magierowski
Redaktor prowadzący:
Grażyna Ordęga
Opracowanie redakcyjne:
Władysław Ordęga
Korekta:
Ewa Popławska
© 2011 by S.M. Kava
© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin
Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2012
Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji
części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.
Wydanie niniejsze zostało opublikowane
w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.
Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.
Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych
– żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.
Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o.
00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 9788323896739