Spis treści

CZĘŚĆ PIERWSZA. ROMANS Z WŁAMYWACZEM

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział XIV

Rozdział XV

Rozdział XVI

Rozdział XVII

Rozdział XVIII

Rozdział XIX

Rozdział XX

Rozdział XXI

Rozdział XXII

Rozdział XXIII

Rozdział XXIV

Rozdział XXV

Rozdział XXVI

Rozdział XXVII

Rozdział XXVIII

Rozdział XXIX

Rozdział XXX

Rozdział XXXI

Rozdział XXXII

Rozdział XXXIII

Rozdział XXXIV

Rozdział XXXV

Rozdział XXXVI

CZĘŚĆ DRUGA. MAŁPA Z TYKWĄ

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział XIV

Rozdział XV

Rozdział XVI

Rozdział XVII

Rozdział XVIII

Rozdział XIX

Rozdział XX

Rozdział XXI

Rozdział XXII

Rozdział XXIII

Rozdział XXIV

Rozdział XXV

Rozdział XXVI

Rozdział XXVII

Rozdział XXVIII

Rozdział XXIX

Rozdział XXX

Rozdział XXXI

Przypisy

Karta redakcyjna

CZĘŚĆ PIERWSZA
ROMANS Z WŁAMYWACZEM

ROZDZIAŁ I
Czarny

James Lexington Morlake, niebieski ptak, a jednocześnie pan Manor[1] Wold i posiadacz wielu innych tytułów, których rzadko kiedy używał, otworzył kluczem szufladę wielkiego i pełnego skrytek biurka i zajrzał do jej wnętrza. Była wyłożona stalową blachą i miała cztery zamki. Powoli, nie śpiesząc się, wyjął z niej najpierw złożoną we czworo chustę z czarnego jedwabiu, czarny i groźnie wyglądający pistolet, wreszcie eleganckie skórzane etui, zwinięte w rulon. Odpiął pasek, na który się zapinało, i rozłożył je na biurku. Był to futerał z pięknie wygarbowanej skóry morsa, a w niezliczonych kieszonkach i pętlach zawierał zdumiewającą rozmaitość narzędzi wszelkiego rodzaju, cęgów, wytrychów – a wszystko było małe i wykonane z najhartowniejszej stali.

Obejrzał maleńki świderek, nie większy od wykałaczki, zakończony diamentem, po czym, odłożywszy go, zwinął etui. Zasiadłszy głęboko w fotelu, dumał nad czymś, nie kwapiąc się ze schowaniem groźnego rynsztunku.

Mieszkanie Jamesa Morlake’a na Bond Street było prawdopodobnie najpiękniejszym apartamentem w całej tej hałaśliwej dzielnicy. Pokój, w którym się znajdował, z plafonem rzeźbionym w zakrętasy i arabeski dłuta pierwszorzędnego mauretańskiego mistrza sztuki zdobniczej, był obszerny. Ściany z marmuru, posadzka z cieszącej wzrok mozaiki, pokryta jedwabistymi kobiercami z Ispahanu. Cztery wiszące srebrne lampy, okryte jedwabiami, mżyły dyskretnym światłem.

Ogromne biurko, sprzęt do absurdu współczesny, nie harmonizował z resztą niezmiernie skąpego umeblowania. Niska sofa pod zasłoniętym storami oknem, mały taboret z jaskrawozielonej laki i jeszcze jeden fotel, oto wszystkie meble.

Mężczyzna, który siedział przy biurku, wyglądał na czterdziestoletniego, ale był w gruncie rzeczy młodszy – o cztery lata. Miał twarz uczonego, bystrą, wyrazistą, ruchliwą. W jego oczach łączyły się iskry humoru z cieniami smutku. Ten James Lexington Morlake, ponoć z Nowego Jorku (choć wielu nie dawało temu wiary), a zamieszkały w owym czasie New Bond Street 803, w hrabstwie londyńskim, lub w Wold House w hrabstwie Sussex, miał prezencję i minę pańską. Frak oblekał jego barczystą postać bez zarzutu, a kokarda białego krawata była zadzierzgniętą ręką lokaja.

Odwrócił wzrok od swego rynsztunku włamywacza i klasnął w dłonie raz. Poprzez jedwabną kotarę, z głębi gabinetu, wkroczył cicho niski Arab, a jego biały fellab i karminowy fez ożywiły pastelowe tło sali.

– Mahmet, wychodzę dziś w nocy, dam ci znać, kiedy wrócę – mówił po mauretańsku, najczystszą arabszczyzną spośród trzech jej dialektów. – Jeśli Bóg pozwoli mi wrócić, będę miał dla ciebie robotę.

Mahmet uniósł rękę, gnąc się w ukłonie, a przystąpiwszy do pana, musnął ustami jego ramię, potem zaś ucałował pobożnie wielki palec swej ręki, gdyż z pewnych względów ten niewolnik, kupiony przez Morlake’a na jarmarku w Rahbut, ubóstwiał go.

– Rabem twym jestem, o hadż – rzekł. – Zechcesz panie mówić ze swym sekretarzem?

Morlake skinął głową i z rozlewnym gestem salaamów Mahmet znikł. Sekretarzem zwał Bingera, nie śmiejąc nazywać białego człowieka służącym.

Niezwłocznie ukazał się pan Binger, człek krępy i przysadzisty o bardzo czerwonym obliczu i bardzo konopnym wąsie, którym zwykł był wściekle targać, ilekroć coś go zbiło z pantałyku. Jednakowoż, nie zwróciwszy uwagi na nieposzlakowany przedziałek na jego głowie i rozpłaszczony na czole lok, można w nim było poznać starego żołnierza.

Spojrzał na swego chlebodawcę, potem zaś przeniósł wzrok na narzędzia leżące na biurku i westchnął.

– Wychodzi pan, sir? – zapytał chytrze.

– Wychodzę. Może mnie nie być przez kilka dni. Wiecie, gdzie mnie znaleźć.

– Mam nadzieję, że tak, sir – odrzekł posępnie Binger. – Mam nadzieję, że nie odnajdę pana tam, gdzie zawsze spodziewam się pana znaleźć, sir – w okropnej sali więziennej.

James Morlake roześmiał się cicho.

– Nie zostałeś stworzony, Binger, na lokaja włamywacza – rzekł, a panem Bingerem wstrząsnął dreszcz.

– Niech pan nie wymawia tego słowa, sir! Aż mnie ciarki przechodzą, gdy to słyszę! Nie znaczy to, bym ośmielał się pana krytykować, sir. Gdyby pan nie był włamywaczem, mnie już by nie było. Pan ryzykował dla mnie życie i ja nigdy o tym nie zapomnę!

I tak dosłownie rzeczy się miały. Pewnej nocy James Lexington Morlake włamał się do składu, którego dozorcą był Binger. Dostał się tam po drodze do większego obiektu – pewien bank przylegał do składu – i znalazł prawie nieprzytomnego z bólu Bingera, który spadł ze schodów i złamał sobie nogę w najobrzydliwszy sposób, w jaki tylko nogę złamać się dało. Morlake zaniechał wykonania planu i przyszedł nieszczęśnikowi z pomocą; zaniósł go do szpitala, chociaż Binger domyślał się, że jego zbawca to Czarny – postrach bankierów w całym Zjednoczonym Królestwie. Ryzyko nie było wprawdzie tak wielkie, za jakie uważał je Binger. James Morlake znał się na ludziach.

Teraz wydobył papierosa ze złotej papierośnicy i zapalił.

– Wkrótce, być może, stanę się nieskazitelnym obywatelem, Binger – rzekł drwiąco.

– W takim razie moje modlitwy zostaną wysłuchane – odparł służący z powagą. – Z ręką na sercu, sir, uczciwość najbardziej popłaca.

– Do rzeczy, Binger, słuchaj uważnie. Chcę mieć auto na rogu Albemarle Street o drugiej w nocy. Pada trochę, więc niech dach będzie podniesiony. Niech numer oxfordzki znajdzie się z tyłu, a z Sussexu schowany pod poduszką siedzenia. Termos z gorącą kawą i butersznyty[2] – oto wszystko.

Binger, uchylając kotary, walczył z sobą dłuższą chwilę, nim powiedział niepewnie:

– Życzę panu powodzenia, sir.

– Chcę wierzyć – odrzekł James Morlake, powstając i biorąc długi czarny paltot z sofy oraz wkładając narzędzia i pistolet do kieszeni.

W Banku Depozytowym przy Burlington Street stróż nocny siadywał na składanym krzesełku podczas swych długich nocnych dyżurów. Było to krzesełko z jedną nogą pośrodku, toteż, gdy się na nim zasnęło, powinno się stracić równowagę i przewrócić. Z czasem jednak człowiek potrafi się przystosować do wszystkiego. Cudowna ta właściwość natury ludzkiej sprawiła, że, opierając się jedną ręką na występie muru, a plecami mocno o ścianę, stróż nocny zapadał w drzemkę, która do pewnego stopnia zastępowała mu sen.

– Bardzo mi przykro! – odezwał się nad nim dźwięczny głos.

Dozorca drgnął i porwał się na równe nogi, sięgając po rewolwer, który kładł zwykle na drewnianym stoliku.

– Pański rewolwer jest w mojej kieszeni, a dzwonek alarmowy wyłączony – rzekł człowiek w czerni, a oczy w szparach sztywnej maski błysnęły drwiąco.

Stróż nocny, który mimo doznanego wstrząsu już wysilał mózgownicę nad wynalezieniem dla siebie usprawiedliwienia, nie stawiał oporu.

Skarbiec Banku Depozytowego na Burlington Street znajduje się pod ziemią, a dla dozorcy nocnego jest tam malutka cela z elektrycznym piecykiem i rozkładanym stolikiem. W ścianę wbudowany jest mały sejf.

– Właź tu – rzekł człowiek w czerni. – Odwróć się do muru, a daruję cię życie.

Dotykając nosem muru, stróż nocny usłyszał za sobą trzask zamka i brzęk kluczy. W sejfie były klucze do drzwi oraz klucze zapasowe i przy zwykłym porządku rzeczy otwierał go tylko prezes lub dyrektor banku. Czarny doskonale dał sobie radę bez tych panów.

Rozległ się odgłos zamykania drzwi i przekręcania klucza. Potem cisza, mącona tylko przeraźliwym gwizdem wentylatora, dmuchającego dozorcy nad głową. Dziesięć minut potem nocny gość powrócił i dozorca był świadkiem, jak wrzucał klucze do sejfu. Skąd je wziął i jak zamknął sejf?

– Już po wszystkim, jak sądzę – rzekł Czarny. – Ukradłem bardzo mało, tyle tylko by zwrócić sobie koszty, stracony czas i na nowy samochód. Przecież trzeba jakoś żyć.

– Przez pana wyrzucą mnie z pracy! – jęknął dozorca.

– Wszystko zależy od tego, co pan powie – odrzekł zamaskowany, stojąc u drzwi i bawiąc się pistoletem. – Jeśli będziesz twierdził, że zostałeś uśpiony środkiem nasennym, jak dozorca z Home Counties Banku, mogą ci uwierzyć.

– A co z odźwiernym? – spytał żywo dozorca.

– Śpi w swojej loży, naprawdę uśpiony przeze mnie – odpowiedział intruz.

Zatrzasnął za sobą drzwi i znowu klucz zazgrzytał w zamku. Gdy jakiś czas potem stróż odważył się dotknąć klamki, drzwi się otworzyły. Czarny musiał więc przekręcić klucz w jedną i drugą stronę, co robiło wrażenie zamknięcia na dwa spusty. Ale śladu po nim już nie było.

Trzech detektywów z kwatery głównej znalazło się w banku parę minut po zaalarmowaniu policji. Zastali odźwiernego walczącego z odurzeniem, a dozorcę nocnego rozmownego i pełnego wykrętów.

– Nie mów mi pan o uśpieniu – rzucił mu starszy inspektor Wall z irytacją – tak mogło być z odźwiernym, ale pan zasnąłeś, a zobaczywszy lufę rewolweru przed nosem, położyłeś uszy po sobie. Tak się rzeczy miały i nic o tym więcej słyszeć nie chcę.

Odźwierny nie umiał nic powiedzieć. Siedział w swej małej loży i pił kawę, którą sobie przyrządził, a poza tym nic nie pamiętał.

– Weźcie tę kawę do analizy – rzekł Wall. – Włamywacz musiał być w gmachu w chwili, gdy uśpił odźwiernego.

Na pierwszym piętrze mieściły się biura, a parter i piwnice zajęte były pod skarbiec. Z ulicy w głąb gmachu prowadził szeroki korytarz, zamknięty w połowie swej długości stalową bramą, od której klucz miał tylko odźwierny, siedzący wewnątrz, w swej loży.

– Nic prostszego – rzekł Wall, ukończywszy badanie. – Peters opuścił lożę i poszedł na pogawędkę z dozorcą. W tym czasie Czarny otworzył bramę, dla Czarnego nie ma zamka nie do otwarcia. Potem pozostawało mu tylko ukryć się i czekać.

W godzinach rannych przybył dyrektor banku i poprowadził policję do skarbca.

Zastali otwarty tylko jeden mały sejf. Należał on do Jamesa Morlake’a i właśnie ten sejf został całkiem opróżniony.

ROZDZIAŁ II
Lady na Creith

Stephens, majordomus w Creith House, wyczytał o rabunku w porannej gazecie, a będąc gadatliwego usposobienia, zakomunikował o tym swemu panu przy podawaniu porannej kawy. Gdyby, zamiast lordowi, zakomunikował o rabunku panu Ralfowi Hamonowi, będącemu stałym gościem w domu Creithów, zrobiłby dużo większe wrażenie. Ale Stephens czuł wyraźną antypatię do pana Hamona. Z czasem ta antypatia tylko się pogłębiała. Podczas swych pierwszych wizyt w Creith pan Hamon był zupełnie inny. Uprzejmy aż do przesady wobec lorda, uniżony w stosunku do dziedziczki, na każdym kroku zaznaczał swoją niższość. Wysługiwał się jednakże tylko państwu, nie dbając zgoła o służbę. Napiwki dawał skąpe albo nie dawał ich wcale, na co zresztą Stephens był przygotowany, gdyż szofer pana Hamona wyrobił mu pod tym względem opinię.

Najwięcej oburzała Stephensa zmiana w zachowaniu się finansisty względem jego państwa. Na samą myśl o tym tłusta, gładko ogolona twarz sługi kurczyła się z obrzydzeniem.

Z początku Hamon zwracał się do baroneta „milordzie”, jak służba, dzierżawcy i kupcy, a lady Jane tytułował „milady”. Powoli jednak o tym tytułowaniu państwa zapomniał, mawiał do lorda – kochany Creith, a do milady – moja młoda pani – tonem dobrodusznie lekceważącym.

Stephens stał w niszy okiennej w sali bankietowej, patrząc wprost przed siebie. Otwierał się stąd widok na strzyżony gazon, aż po rzekę, stanowiącą północną granicę majątku. Był piękny poranek wczesnej jesieni. Drzewa stały wciąż jeszcze okryte ciemną zielenią, przebłyskując tu i ówdzie rdzawo i złociście na lesistych stokach No Man Hill. Skrzyła się w słońcu rzeka Avon, tocząc leniwie swe wody, a świerki na szczycie wzgórza lekko kołysały się wśród kojącej ciszy spowijającej całą tę wiejską okolicę.

– Dzień dobry, Stephens.

Stephens odwrócił się zażenowany, słysząc za sobą głos człowieka, o którym myślał w sposób tak niepochlebny.

Ralf Hamon wszedł bezszelestnie do sali. Był to mężczyzna średniego wzrostu, krępy, z tendencją do otyłości. Stephens dawał mu jakieś czterdzieści pięć lat. Jego szeroka twarz była blada i zazwyczaj bez wyrazu. Wysokie czoło, ciemne, głęboko osadzone oczy i twarda, nieustępliwa linia ust nadawały mu podobieństwo do pewnego dyrektora szkoły, który dał się Stephensowi we znaki za młodu. Łysina prześwitywała wyraźnie poprzez cienką wełnę włosów na ciemieniu pana Hamona i błysnęła Stephensowi przed oczyma, gdy dżentelmen ten schylił się, by podnieść szpilkę z lśniącej jak lustro posadzki.

– To dobry omen – rzekł, wpinając szpilkę w klapę swego doskonale skrojonego garnituru spacerowego. – Dzień nieźle się zaczyna, Stephens, kiedy się darmo człowiekowi coś dostaje.

– Hm – odmruknął Stephens, chcąc nadmienić coś na temat własności owego czegoś, ale ugryzł się w język. – Mamy nowy rabunek Czarnego, sir – dodał.

Hamon wyrwał mu z ręki gazetę z marsem na czole.

– Rabunek Czarnego, gdzie?

Przeczytał i zasępił się jeszcze bardziej.

– Tym razem na Burlington – rzekł raczej do siebie. – Dziwię się... – Stał, wytrzeszczywszy oczy na Stephensa, który patrzył na niego z równym osłupieniem. – Dziwię się – powtórzył Hamon, potem zaś rzucił nagle: – Lord Creith jeszcze nie schodził?

– Nie, sir.

– A lady Jane?

– Milady jest w parku. Już przed godziną wyjechała na spacer.

– Hm!

Pan Hamon syknął z niezadowoleniem, mnąc gazetę i kręcąc swym grubym, pałąkowatym nosem. Wieczorem prosił Jane Carston, by pozwoliła sobie towarzyszyć podczas rannej przejażdżki, ale odpowiedziała mu, że nigdzie się nie wybiera, gdyż jej ulubiony wierzchowiec się ochwacił. Stephens nie był przenikliwy, ale przypomniał sobie otrzymane od swych państwa instrukcje.

– Milady sama dziwiła się dziś rano, że jej karosz chodzi zupełnie dobrze.

– Hm! – mruknął znów Hamon.

Wyjął wykałaczkę z kieszeni i począł dłubać nią w zębach.

– Lady Jane mówiła mi, że osadziła kogoś na jednym z folwarków – to jest nie mówiła mi tego sama, ale słyszałem, jak mówiła o tym lordowi Creith. Kto to jest?

– Nie wiem, sir – odparł Stephens, zresztą zgodnie z prawdą. – Sądzę, że to jakaś pani z córką... milady spotkała tę panią w Londynie i oddała jej domek na folwarku do dyspozycji.

Hamon uśmiechnął się krzywo.

– Lady Jane jest filantropką, he? – zadrwił.

Stephensa zdumiewała poufałość Hamona w stosunku do osoby, przed którą ten osobnik jeszcze niedawno tańczył na czterech łapach. Ta bezczelność zdumiewała starego sługę.

Hamon ruszył powoli poprzez wyłożony kamiennymi taflami westybul do parku. Nigdzie nie mógł dostrzec Jane, a wiedział, że gdyby spytał Stephensa, dokąd się udała, sługa Creithów zataiłby to przed nim lub zmyślił coś na poczekaniu. Hamon nie miał złudzeń co do swej popularności tutaj.

Panna, której Hamon nie mógł teraz nigdzie dostrzec, widziała go z No Mans Hill; na tle ciemnej zieleni rysowała się jej czarna sylwetka amazonki. Pogrążona w ciężkiej zadumie, patrzyła na stary pałac i rozrzucone bez planu zabudowania. Na jej młodej twarzy malowała się troska. Jasnoszare oczy zasnute były smutkiem czy zwątpieniem. Gdy tak siedziała, smukła i wytworna, na swym starym myśliwskim koniu, można ją było wziąć za chłopca. Obserwowała czarną plamę przed pałacem. Nagły uśmiech zadowolenia przemknął po jej czerwonych ustach.

– W drogę, Toby! – Targnęła za wodze i Toby, który tymczasem skubał trawę, puścił się kłusem w górę wzgórza. No Mans Hill przez długie wieki było przedmiotem sporu i proces, który prowadzili właściciele sąsiednich majątków, zubożył co najmniej trzy pokolenia dwóch rodzin. Creithowie dochodzili swych praw do tego terytorium od 1735 roku. Talmersowie procesowali się o nie przez lat pięćdziesiąt i pomarli zrujnowani i rozgoryczeni. Właściciele Wold House poszli ich śladem. Jane zastanawiała się, czy nowy właściciel Wold popełni ten sam błąd. Z jakiegoś powodu podejrzewała, że ma na to zbyt wiele oleju w głowie. Od dwóch lat zajmował już tę posiadłość, a nie wystąpił dotąd ze skargą do sądu.

Zeskoczyła z konia, puszczając go wolno, sama zaś wdrapała się po stromym zboczu na sam szczyt. Automatycznie spojrzała na zegarek w bransoletce. Była punkt ósma. Potem spojrzała w dół na ścieżkę, biegnącą u stóp wzgórza.

Mogła oszczędzić sobie trudu patrzenia, która godzina. Wiedziała przecież, że wyjechał z gaju, a zwykł był przejeżdżać tędy zawsze o jednej i tej samej godzinie, dzień po dniu, od wielu miesięcy. Był to mężczyzna wysoki, który doskonale siedział w siodle i, jadąc konno, palił fajkę.

Wyjęła lornetkę z futerału i nastawiła szkła, podniósłszy je do oczu. Ciekawość niezrozumiała, nie do darowania! Jane zdawała sobie z tego sprawę. Widziała znów tę wąską, ostrą twarz estety, plamę siwizny na skroniach; grubą koszulę skauta z wyłożonym kołnierzem. Mogłaby go narysować, czego zresztą nie omieszkała już uczynić.

„Jane Carston, jesteś bezwstydną kobietą – mówiła do siebie surowo. – Czy ten człowiek jest czymkolwiek dla ciebie? Nie! A osnuwasz go złotą przędzą poezji? Tak! Czy to nie wulgarna ciekawość, młodzieńcza pogoń za tajemniczością, sprowadzają cię co dzień rano i każą ci szpiegować tego średnich lat, nieszkodliwego zgoła dżentelmena? Tak! Nie wstydzisz się? Nie!”

Ten, który był przedmiotem rozmyślań Jane, przejeżdżał w owej chwili u stóp wzgórza. Delikatnym ruchem gładził grzywę wierzchowca. Patrzyła w ślad za nim ze zmarszczoną brwią, dopóki nie zniknął.

Pan James Lexington Morlake stanowił zagadkę dla całej okolicy. Od dwóch lat zajmował Wold House i tyle o nim wiedziano, że musiał być bogaty. Nie miał przyjaciół, gdyż nikt go nie odwiedzał. Wikary złożył wizytę nowo przybyłemu właścicielowi Wold House wkrótce po jego zainstalowaniu się, próbując go wciągnąć do dobroczynnych instytucji; ten ofiarował ładną sumkę na wskazane cele, ale wymówił się od wszelkiego osobistego udziału. Nie składał wizyt ani nikogo nie przyjmował.

Zasięgano języka u służby. Życie samotnika było regularne i przykładne. Nie wiedziano wprawdzie, gdzie bawił częściej: w Wold czy w Londynie, bo nawet przed służbą nie zdradzał się ze swymi zamiarami, ale tej ekscentryczności nikt mu nie mógł brać za złe.

Jane Carston dosiadła konia i zjechała w dół wzgórza. Wjechawszy na ścieżkę, rozejrzała się dokoła.

– Jestem wścibską i niedelikatną osobą, Toby – szepnęła do nastawionego ciekawie ucha swego wierzchowca. – Zdradzam brak elementarnej powściągliwości i godności, ale och, Toby, oddałabym dwa papierowe funty szterlingi – to znaczy wszystko, co posiadam – by móc pomówić z tym człowiekiem i się rozczarować!

Minęła zrujnowane wrota posiadłości Creithów. W miejscu, gdzie zaczynał się park, wzdłuż którego biegła szosa, stał bielony wapnem domek i właśnie ku niemu Jane skierowała swego wierzchowca. Kobieta stojąca w ogródku pomachała ku niej ręką na powitanie. Średnich lat, szczupła i ładna, poruszała się z godnością, choć była nader skromnie ubrana.

– Dzień dobry, milady. Przybyłyśmy tu wieczorem i znalazłyśmy wszystko przygotowane. To wielka uprzejmość z pani strony.

– Mówić o tym nie warto – odpowiedziała dziewczyna, zeskakując lekko z siodła. – Tym bardziej że kto inny zrobił to za mnie. Jak się ma pani interesujący podopieczny, pani Cornford?

Ta zawahała się.

– Nie wiem. Przyjeżdża dopiero dziś wieczór. Nie ma mi pani za złe, że będę miała lokatora?

– Nie. – Jane potrząsnęła głową. – Dlaczego pani nie zamieszka tu na stałe? Ojciec zgadza się. Kim jest pani lokator?

Pani Cornford zawahała się.

– To młody człowiek, którym się interesuję. Czuję się w obowiązku powiedzieć pani, że jest on lub był alkoholikiem.

– Wielkie nieba! – zawołała zdumiona Jane.

– Starałam się go wyleczyć i mam nadzieję, że mi się udało. To dżentelmen, są takie tragiczne wypadki, wcale nierzadkie. W Misji, gdzie bywam, o ile tylko czas mi pozwoli, alkoholicy zdarzają się często. Ale na pewno nie będzie pani miała o to do mnie urazy?

– Ani trochę – zaśmiała się Jane.

Nowa dzierżawczyni patrzyła na nią z podziwem.

– Do twarzy pani w amazonce. – Pani Cornford skinęła głową z uznaniem.

– Mnie jest do twarzy we wszystkim – odparła Jane obojętnie. – Nazywajmy rzecz po imieniu. Jestem ładna. Nic na to nie mogę poradzić. Zjem śniadanie u pani!

– Owszem, czekają na mnie w Creith – mówiła po chwili Jane, smarując grubo kawałek chleba marmoladą. – To jest, nasz gość czeka na mnie. Ojciec nie czeka na nic, tylko na milion, który spadłby mu z nieba bez jakiegokolwiek wysiłku z jego strony.

W oczach pani Cornford wyczytała zdziwienie.

– Nie, nie jesteśmy bogaci – odpowiedziała Jane na niewypowiedziane pytanie. – Gdybym była mężczyzną, pojechałabym do Ameryki i ożeniłabym się z jakąś milionerką, aby żyć z nią, jak pies z kotem, aż do błogosławionej chwili rozwodu. Ponieważ jestem kobietą, muszę wyjść za milionera domowego chowu. A tego nie zrobię.

– Ależ niezawodnie... – podjęła pani Cornford.

– Pałac, majątek, nasz dom w Londynie są lub były jeszcze tydzień temu obciążone długami hipotecznymi do wysokości ich wartości lub ponad swą wartość. Jesteśmy najbiedniejsi w całej okolicy.

Wyznanie to, uczynione z przedziwnym spokojem, zdumiało panią Cornford.

– Och, jak mi przykro – powiedziała łagodnie. – To musi być okropna rzecz dla pani.

– Bynajmniej – odpowiedziała Jane. – Wszyscy tu są o krok od ruiny. Wszyscy, prócz tajemniczego pana Morlake’a, który uchodzi za miliardera. Wszyscy. W naszych domach przy stole mówi się o zastrzeżeniach i procentach, o cenach na zboże i chorobach bydła, ale też mówi się otwarcie o stracie dla kraju, płynącej z zastąpienia lekkomyślnej arystokracji przez interesowną burżuazję.

Pani Cornford milczała, utkwiwszy poważny wzrok w oczach ostatniej z Carstonów. Jane znała ją od roku. Odkryła tę osobę na jednej z cuchnących uliczek przedmieścia, gdzie zarabiała szyciem na chleb powszedni dla siebie i córeczki.

– Ciężko być biedną – powiedziała cicho.

Jane obrzuciła ją szybkim spojrzeniem.

– Pani była bogata – powiedziała, kiwnąwszy głową ze zrozumieniem. – Wiem o tym. Prędzej czy później poproszę panią o opowiedzenie mi tej okropnej historii – nie, nie poproszę! Rzeczywiście, ciężko być biedną, ale jeszcze ciężej być bogatą – warunkowo.

Starsza kobieta uśmiechnęła się.

– To jest miejscowa znakomitość, prawda? Zdaje się ogromnie interesować okolicę. Dziewczyna ze wsi, którą pani tak uprzejmie przysłała mi do pomocy przy uporządkowaniu domku, opowiedziała mi o nim. Czy jest pani z nim zaprzyjaźniona?

– Nie, on z nikim nie jest zaprzyjaźniony – odparła Jane. – Jest takim odludkiem, że musi być bogaty. Zdawało mi się kiedyś, że będzie moim prince charman[3]. – Uśmiechnęła się ironicznie.

– Zastanawiam się nad tym, czy panią to wszystko naprawdę zasmuca – rzekła z uśmiechem starsza dama.

Piękna twarz Jane była nieprzenikniona.

– Nie podejrzewa pani, że ja również mogę mieć okropną przeszłość za sobą? – spytała. – Proszę pamiętać, że jestem już stara, mam dwadzieścia trzy lata.

– Powinnam była to odgadnąć – odparła pani Cornford z iskrą humoru w swych inteligentnych oczach.

– Albo skrywam jakąś straszną tajemnicę?

– Nie, nie przypuszczam nic podobnego. – Pani Cornford potrząsnęła głową.

Jane westchnęła.

– Muszę wracać do mego dręczyciela – powiedziała, powstając.

Dręczyciel przechadzał się w alei orzechowej, gdzie Jane go spotkała.

– Cieszę się, że pani nareszcie wróciła – odezwał się tonem źle udawanej serdeczności. – Umieram z głodu!

Jane Carston zła była na siebie za zbytni pośpiech.

ROZDZIAŁ III
Głowa rodu Creith

Ferdynand Carston, dziewiąty baronet na Creith, był to wysoki, chudy, wiecznie mający pretensje do losu człowiek. Jego największą troską było nie mieć trosk. Życie strawił na unikaniu wszelkiej fatygi, co go wreszcie doprowadziło do bankructwa. Jego „świstki” spoczywały w rękach pół kopy lichwiarzy, a hipoteki na jego posiadłościach zapisane na dobro tyluż banków. Nie chciał, by mu zawracali głowę rządcy, faktorzy i dzierżawcy. Od czasu do czasu usiłował się otrząsnąć z przytłaczających go długów, ponieważ jednak na gruntowne zbadanie tych spekulacji, w które dawał się uwikłać, nigdy nie mógł się zdobyć, pozostawała mu w końcu jedna tylko droga wyjścia, prowadząca do znanych mu dobrze lichwiarskich kantorów przy ulicach Sackville i Jermyn.

A potem ukazał się na horyzoncie baroneta niezwykle uprzejmy finansista, który wziął na siebie trud ułożenia się ze zmierzłymi bankami i napastliwymi egzekutorami. Lord Creith był mu wdzięczny. Był mu diablo wdzięczny. Sprzedał nominalne prawa do dóbr Creith i nie tylko za jednym zamachem pozbył się wszystkich długów, ale zdobył trochę gotówki.

Baronet siedział w bibliotece i przeglądał katalog sali licytacyjnej Tattersall, gdy bankier wszedł bez pukania i bez anonsowania.

– Jak się masz, Hamon! – odezwał się na jego widok bez entuzjazmu. – Jadłeś już śniadanie?

– Jane wyjechała na spacer – odpowiedział oschle Hamon.

– Czyżby? – rzucił lord Creith, patrząc nań roztargnionym wzrokiem sponad szkieł swych okularów; czując jednak, że coś mu przecież rzec wypada, zatem powtórzył: – Czyżby?

Hamon przystawił sobie krzesło i zasiadł po przeciwnej stronie biurka.

– Czy pomyślał pan kiedyś, co się stanie po pańskim przeniesieniu się do wieczności? – spytał.

Lord Creith nerwowo zamrugał oczyma.

– Nigdy o tym nie myślałem, Hamon, nigdy mi to ani w głowie nie postało. Zawsze spełniałem obowiązki religijne, choć składki na kościół dosyć mi krwi napsuły, mam przeto nadzieję, że pójdę wprost do nieba.

– Nie w tym rzecz, czy pan pójdzie do piekła, czy do nieba – odpowiedział Hamon. – Ja mówię o dziedzictwie Creith.

– Tytuł przechodzi na Jane, w ten sposób zawsze przechodzi w naszej rodzinie – odparł jego lordowska mość, gryząc koniuszek obsadki. – Ale po co zastanawiać się nad tym, kochany przyjacielu? Jeśli Jane nie zechce utracić dóbr, wyjdzie za pana, ja zaś nie mam nic przeciwko temu. Mieliśmy zawsze dziwnych ludzi w naszej rodzinie i, śmiem twierdzić, będziemy ich mieli. Na przykład moja praprababka miała drewnianą nogę.

Pan Ralf Hamon puścił mimo uszu tę niezbyt pochlebną uwagę i nie zdradzał ochoty wdawania się w dyskusję na temat ułomności przodków baroneta.

– A jeśli Jane nie będzie chciała wyjść za mnie? – spytał. – Przypuszczam, że pan ma na nią pewien wpływ?

Lord Creith zdjął okulary gestem znamionującym głęboką rozwagę.

– Na Jane? Niech mnie kulę biją, jeśli mam choć najmniejszy. Ona gwiżdże na wszystko, co bym jej powiedział! I zupełnie słusznie. Jestem najgorszym w świecie doradcą. Wdała się pod tym względem w swą nieboszczkę matkę. Ale nie męcz mnie już więcej, kochany przyjacielu.

– Przypuśćmy jednak, że Jane z punktu da mi kosza.

Lord Creith uśmiechnął się uprzejmie.

– W takim razie, kochany przyjacielu, przepadłeś pan z kretesem.

– Pan musi mieć na nią pewien wpływ, Creith – upierał się Hamon. – Niech pan z nią pomówi.

W całym zachowaniu baroneta odbiła się nuda i rezygnacja.

– Pomówię z nią – rzekł. – Ale, dobrze, że sobie przypomniałem. Tej fermy, którą chciałeś kupić, nie możesz mieć, bo przed miesiącem została sprzedana temu dziwakowi Jamesowi Lexingtonowi Morlake. Choć na co ona mu potrzebna?

– Morlake!

Creith rzucił na Hamona zdumione spojrzenie. Posępna fizjonomia tego jegomościa była zaczerwieniona od gniewu, a półrozwarte usta przybrały kształt okrutnej szramy.

– Morlake, o nie! James Lexington Morlake? Czy on tu gdzieś w pobliżu mieszka? Czy to ten, o którym pan mówił onegdaj, mówił pan, że jakiś Amerykanin...

Wyrzucił z siebie ten szereg pytań jednym tchem, aż lord Creith przymknął oczy z wyrazem znużenia.

– Nie wiem, kto to taki... choć wiem, jak się nazywa, ale co z panem, Hamon?

– Nic – odparł finansista niegrzecznie – tylko... Pomówi pan z Jane? – zakończył rozmowę i wyszedł z biblioteki.

Jane była już w swym pokoju, gdy przyszła po nią pokojówka, a choć nie kazała ojcu na siebie czekać, zastała go znów pogrążonego w katalogu sali licytacyjnej.

– Ach, Jane... tak, chciałem z tobą pomówić o czymś, tak, już przypominam sobie. Bądź jak można najuprzejmiejsza dla Hamona, kochanie.

– Czy się skarżył?

– Wielkie nieba, nie! – odparł lord Creith. – Tylko ułożył sobie, że się z tobą ożeni. Co ty na to?

– Czy chcesz, bym ci powiedziała? – odparła pytaniem na pytanie, a jego lordowska mość zaprzeczył energicznym ruchem głowy.

– Nie mów, jeśli masz mi zrobić przykrość. Wiesz, naturalnie, że sprzedałem wszystko... dom, majątek i nasze pied-a-terre[4] w Londynie?

– Panu Hamonowi?

Skinął głową.

– Wszystko – dodał. – Jeżeli nie wyjdziesz za niego, zostanie ci tylko te parę groszy, które mam, kiedy – hm – kiedy przeniosę się na tamten świat.

– Wiem o tym – odpowiedziała.

– Oczywiście, doszedłszy do dwudziestu czterech lat, otrzymasz zapis twej prababki. Na szczęście nie byłem w stanie tknąć tej sumy, chociaż próbowałem nie raz, lecz ci prawnicy to szczwane lisy, o, diablo szczwane lisy! Co ty na propozycję Hamona?

Uśmiech jej starczył za odpowiedź.

– Wiedziałem, że nie będziesz chciała – odrzekł jej ojciec z satysfakcją. – To wszystko, co miałem ci do powiedzenia... Ale, ale, czy znasz tego Morlake’a?

Lord Creith zajęty był znów katalogiem sali licytacyjnej i nie patrzył na córkę; gdyby było inaczej, zdumiałby się, gdyż oblała się ciemnym pąsem.

– Dlaczego?

– Wspomniałem o nim Hamonowi. Okropnie się zmieszał. Kim jest ten Morlake?

– Człowiekiem – odpowiedziała lakonicznie.

– Jesteś doskonale poinformowana – odrzekł lord i zajął się swym katalogiem.

ROZDZIAŁ IV
Wizyta z Wold House

James Morlake siedział w cieniu wielkiego cedru, rosnącego w pół drogi między domem a rzeką. U jego stóp rozciągał się kulawy foks, a na kolanach miał rozłożoną gazetę. Nie czytał. Siedział nieruchomo z oczyma utkwionymi w gładką jak szkliwo rzekę. Powierzchnia prysła i srebrną łuską błysnęła w skoku ryba. Wówczas dżentelmen odwrócił głowę i zobaczył człowieka, który mu się bacznie przyglądał, stojąc na betonowym tarasie u frontowych drzwi rezydencji.

Zaledwie rzucił okiem na przybysza, znów rzeka pochłonęła całą jego uwagę.

Hamon ruszył naprzód powoli z rękoma w kieszeniach.

– Hm – rzekł – nie widzieliśmy się kawał czasu. Nie wiedziałem, że pan mieszka tu w okolicy.

James Morlake podniósł na niego oczy i ziewnął.

– Powinienem był posłać panu bilet wizytowy? – rzucił od niechcenia. – Gdybym wiedział, że mnie pan raczy odwiedzić dziś rano, wynająłbym orkiestrę z miasteczka i kazał przystroić Wold flagami.

Pan Hamon przyniósł sobie trzcinowe krzesło i siadł naprzeciw właściciela Wold House, mówiąc z całą rozwagą, na jaką tylko potrafił się zdobyć:

– Kupię ten majątek od pana, Morlake.

– Panie Morlake – poprawił właściciel majątku. – Nie należy zapominać, że jesteśmy dżentelmenami.

– Odkupię od pana dom i grunt, a pan możesz się stąd wynieść. Nie będę panu pamiętał gróźb i głupiego gadania o... hm, sam pan wiesz, ale wyniesiesz się z tej okolicy w ciągu tygodnia.

Morlake zaśmiał się cicho i Hamon, który jeszcze nigdy nie widział go śmiejącego się, zdumiał się zmianą w wyrazie tej posępnej twarzy.

– Przyznam się, nie spotkałem zabawniejszego od pana indywiduum – rzekł Morlake. – Spada pan jak z obłoków, czy też wypluty z czeluści piekielnych, i natychmiast zabiera się do urządzania rewolucji w moim życiu! Tyjesz, mości Hamon, a worki pod oczyma nie dodają ci uroku. Idź pan do doktora.

Hamon pochylił się naprzód.

– A co będzie, gdy opowiem pańskim sąsiadom, kim jesteś? – spytał z naciskiem na każde słowo. – Przypuśćmy, że zwrócę się do policji i zawiadomię ją, że pan Morlake – ciągnął drwiącym tonem – jest zwykłym amerykańskim łotrzykiem.

– Nie, niezwykłym – odmruknął Morlake, obserwując swego gościa rozbawionym wzrokiem.

– Wyobraź pan sobie, że opowiem im, jak złapałem pana na gorącym uczynku rabowania Banku Prescott i że szantażem zmusił mnie pan, bym puścił go wolno!

Morlake ani na chwilę nie spuścił oczu z twarzy Hamona.

– Popełniono szereg rabunków w Londynie – ciągnął. – To są sprawki włamywacza zwanego Czarnym. Słyszał pan kiedyś o nim?

Morlake uśmiechnął się.

– Nigdy nie czytam gazet – zakpił. – Jest w nich tyle rzeczy szokujących dla szanującego się ziemianina.

– Ziemianina! – podchwycił pan Hamon, wybuchając gorzkim śmiechem. Wyciągnął zniszczony pugilares i wyjął z niego grubą paczkę banknotów.

– To na wydatki związane z przeprowadzką – rzekł, wciskając Morlake’owi pieniądze do ręki. – Co zaś do pańskiego małego domku i mająteczku, to jutro otrzyma pan ode mnie propozycję. Pańska cena?

– Wynosi sto tysięcy – odparł Morlake. – Przyjąłbym tę mizerną kwotę na jej konto, gdyby nie przeświadczenie, że ma pan zanotowany numer każdego z tych banknotów i postawił pan na pewno detektywa przy bramie, który tylko czeka z aresztowaniem, gdy pieniądze te znajdą się w moim posiadaniu. Sto tysięcy i ani pensa mniej. Zapłać mi tę sumę, Hamon, a zostawię pana w spokoju. Stoma tysiącami funtów szterlingów może pan opłacić miesiąc spokoju!

Rzucił banknoty na murawę.

– Miesiąc, co pan przez to rozumie?

I znowu wysoki, barczysty Amerykanin utkwił wzrok w oczach przybysza.

– Mam na myśli czas, który w tym kraju dzieli zasądzenie od egzekucji.

ROZDZIAŁ V
Małpa z tykwą

Ralph Hamon skoczył na równe nogi jak wyrzucony sprężyną. Jego twarz była śmiertelnie blada, a grube wargi bez kropli krwi.

– Ty łgarzu... ty przeklęty amerykański łotrze! Sam będziesz dyndał. Ja z tobą się rozprawię, Morlake! Wiem o tobie dość.

Furia Hamona wprawiała Morlake’a w doskonały humor.

– Nie strasz mnie! Moje nerwy już nie te co dawniej. I bądź pan rozsądny. Opowiedz mi lepiej cokolwiek o sobie. Słyszałem, że wyciągnąłeś z pół miliona na czysto z pól diamentowych Varoni. I przy tym w sposób uczciwy, co już jest nie do wiary. Szkoda, że inaczej zaczynałeś. Nie drżałbyś teraz bez ustanku o swoje szacowne życie. Czy pan wie, jak krajowcy chwytają małpy? Wrzucają śliwkę albo daktyle na dno tykwy z wąską szyjką. Małpa wkłada do środka rękę i chwyta daktyl, ale nie może wyciągnąć swej zaciśniętej pięści przez wąską szyjkę. Jest za chciwa, by puścić smaczny kąsek, a nie ma dość siły, by rozbić tykwę. Jesteś jak ta małpa, Hamon!

Tymczasem Hamon opanował swą wściekłość, ale wciąż był śmiertelnie blady.

– Nie wiem, o czym pan mówi – odpowiedział. – Jesteś jednym z tych amerykańskich frantów, którzy lubią perorować. Pamiętaj pan, że go ostrzegłem. Może spotkać pana gruba nieprzyjemność. Może jesteś tą tykwą, która zostanie rozbita.

– To mi się zdarzało – Morlake skinął głową – ale, jeśli zginę, to w dobrej sprawie. Tymczasem pozostanę w Wold House, napawając się atmosferą tajemniczości, która mnie otacza, i zainteresowania, które budzę w tych stronach.

– Ja się zajmę wyjaśnieniem tej tajemnicy! – ryknął Hamon. Zatrzymał się na końcu żwirowanej ścieżki u bramy parku i dodał: – Daję ci siedem dni na wyniesienie się stąd!

– Zamknij pan bramę za sobą – powiedział James Morlake, nie odwracając głowy.

Hamon wskoczył do swego auta, które zostawił na drodze, i pognał na złamanie karku, ale tego dnia czekała go jeszcze jedna niespodzianka.

Musiał przejechać kawałek drogi szosą, aby dotrzeć do alei wiodącej do majątku Creithów. Był to obecnie majątek Hamona, poprawił się w myślach z głęboką satysfakcją. Był panem tych pól i innych farm, których zarysy rozpływały się w mgłach oddalenia. Aby jednak stać się ich panem zupełnym, musiał zawładnąć smukłą nieugiętą dziewczyną, której wrogie dla siebie usposobienie czuł, a która pod pozorami uprzejmości tajoną pogardą smagała go jak szpicrutą.

Poskramiać ją, upokarzać, karać za bezczelność, byłoby dla niego rozkoszą całego życia, pochłaniającym sportem, jednym ciągiem satysfakcji. Co zaś do człowieka, który się zwał James Morlake...

Skręcił w aleję i dostrzegł bielone wapnem ściany domku za drewnianym płotem. Zatrzymał auto. Przypomniał sobie, że w tym dworku zamieszkała jakaś przyjaciółka Jane.

Hamon zwykł korzystać z każdej sposobności i chwytać w lot każdą szansę. Przyjaciółka Jane mogła stać się również jego przyjaciółką, tym bardziej że nie opływała ponoć w mamonę; może za pośrednictwem tej osoby udałoby mu się trafić dumnej pannie do przekonania.

Wyszedł z auta i zmierzał ku dworkowi. Minął wrota. Ścieżka, wyłożona czerwoną cegłą, po której obu stronach rosły bujne georginie, wiodła do drzwi. Rozejrzał się po ogródku. Mieszkanki tego zacisza nigdzie nie było, więc zapukał. Niemal niezwłocznie drzwi się otworzyły i stanęła przed nim wysoka kobieta.

Oczy ich się spotkały, ale nie padło ani jedno słowo. Stał z wlepionym w kobietę wzrokiem, jakby ujrzał ducha, kobieta zaś patrzyła nań nieruchomo.

Chciał przemówić, ale z zaciśniętego gardła dobył tylko ochrypły pomruk, potem zaś zawrócił gwałtownie i niemal biegiem puścił się z powrotem na drogę, a krople potu spływały mu na zaschnięte wargi. Elsa Cornford znała tę stronę tajemnicy, która dla właściciela Wold House była zagadką.

ROZDZIAŁ VI
Informacje Hamona

– Czy to grzmi? – spytał lord Creith i podniósł rękę do ust, aby ukryć ziewnięcie.

Obiad dłużył się nieznośnie. Jane ledwie mogła usiedzieć przy stole.

– Zdaje się, że grzmi – odpowiedział Hamon, budząc się z gorzkich medytacji.

Z tych trojga mało kto przemówił podczas obiadu. Lord Creith czynił aluzje do nudy panującej na wsi i do uciech wielkomiejskiego życia, stworzonego dla bogaczy. Ale Hamon był na to całkowicie głuchy.

– Rzeczywiście grzmi – podjął Creith z satysfakcją. – W październiku burze są rzadkością. Gdy byłem małym chłopcem... – tu zaplątał się w historię, którą chciał rozproszyć nudę, ale której nawet nie opowiedział do końca. Potem zaś, mimo woli, zawrócił rozmowę na inne tory. I niespodziewanie wszyscy się ożywili.

– Pytałem Stephensa o naszego sąsiada Morlake’a. Dziwny człowiek, bardzo dziwny. Nikt o nim nic nie wie. Przyjechał nie wiadomo skąd przed trzema laty, kupił Wold House i osiadł na wsi. Nie poluje, nie tańczy, nie przyjmuje żadnych zaproszeń i nie ma, zdaje się, wcale przyjaciół. Zachowanie, wyznaję, dziwne.

– Ja myślę. – Głośny chichot Hamona zastanowił Jane. Spojrzała na niego ze zdziwieniem.

– Czy pan go zna?

Pan Hamon wyjął papierosa z pudełka stojącego na stole i dopiero wówczas odpowiedział:

– Tak, znam. To amerykański bandyta.

– Co pan mówi?

Jane usiłowała stłumić oburzenie dźwięczące w jej głosie, ale nadaremnie; bankier udał, że na ton jej pytania nie zwrócił uwagi.

– Tak – podjął Hamon, delektując się wywołanym wrażeniem. – To bandyta. Jak się nazywa naprawdę, nie wiem. Jest jednym z wielkich asów świata przestępczego, włamywaczem i rozbójnikiem.

– Policja musiałaby o nim wiedzieć – rzekł Creith z powątpiewaniem.

– Być może. Ale przestępca tego pokroju, co Morlake, który zrabował grube sumy, potrafi i policję utrzymać w ryzach.

Jane słuchała bez słowa.

– Skąd pan to wie? – zdobyła się wreszcie na pytanie.

Hamon wzruszył ramionami.

– Spotkałem się z nim przed paroma laty. Zdawało mu się, że ma mnie w ręku, próbował mnie szantażować i ledwie uszedł cało. Nie uda mu się to następnym razem – przy tych słowach otwierał i zaciskał drapieżnie pięść – a ten następny raz jest już bliski!

Jane siedziała przytłoczona wiadomościami. Czemu te rewelacje dotknęły ją tak boleśnie, nie umiała tego wytłumaczyć. W tej chwili nienawidziła Ralfa Hamona, zupełnie niezależnie od tego, czy informacje jego były prawdą, czy oszczerstwem. Potrzebowała całego zasobu woli, by się opanować, to jej się wreszcie udało i zagryzła wargi.

– Jego prawdziwego nazwiska nie znam – ciągnął Hamon. – Policja miała go na oku całe lata, ale nigdy nie udało im się dowieść mu czegokolwiek.

– Ja nic o nim nie wiedziałem – przerwał lord Creith – a jestem tu sędzią pokoju. Policja miejscowa zawsze mówiła o nim z szacunkiem.

– Mówiąc „policja”, miałem na myśli policję kryminalną – sprostował Hamon. – Tak czy owak, agenci policyjni nie są skorzy do zwierzeń.

– Nie wierzę w to! – hamowane dotąd przez Jane oburzenie wybuchło nagle. – To bezsensowna historia! Naprawdę, panie Hamon, zaczynam przypuszczać, że pan naczytał się romansów kryminalnych.

Hamon uśmiechnął się.

– Przyznaję, że to, co mówię, zakrawa na wymysł – rzekł – ale to czysta prawda. Widziałem się dziś rano z tym człowiekiem.

– Z panem Morlake? – spytała Jane, zdumiona, na co Hamon kiwnął głową.

– Zmienił się na twarzy, gdy mnie zobaczył; czuł się bardzo nieswojo, widząc, że został poznany. Prosił mnie, bym nikomu nie mówił.

– To nieprawda. To na pewno nieprawda – powiedziała Jane ze wzgardą, aż Hamon oblał się pąsem. – Pan Morlake jest ostatnim człowiekiem na świecie, który prosiłby pana lub kogokolwiek o cokolwiek. Nie wierzę w to, aby był złodziejem.

– To pani przyjaciel? – spytał Hamon głośno.

– Nigdy go nie spotkałam – odpowiedziała krótko. – Widziałam go... z daleka i nic poza tym.

Nastąpiło przykre milczenie, ale Ralf Hamon był tak gruboskórny, że nawet zadanie mu łgarstwa w żywe oczy nie zbiło go z tropu. Próbował powrócić do Morlake’a, ale Jane skierowała rozmowę na inny temat. Gdy lord Creith poszedł do siebie, wyszła na gazon przed domem; przyglądała się krętym błyskawicom, zapalającym się na południowej połaci nieba; chciała uwolnić się od nienawistnego towarzystwa Hamona, ale ten poszedł za nią.

– Zapowiada się burzliwa noc – odezwał się, aby rozpocząć rozmowę, na co otrzymał krótką twierdzącą odpowiedź. Jane zawróciła ku domowi, ale zatrzymał ją pytaniem: – Gdzie pani znalazła tę kobietę, która mieszka w domku ogrodnika?

Czegoś podobnego nie spodziewała się wcale.

– Czy pan mówi o pani Cornford? Czemu pan pyta, czy i ona jest bandytką? – spytała.

Uśmiechnął się pobłażliwie.

– Nie to. Tylko mam wrażenie, że już ją kiedyś w życiu spotkałem, przed laty. Zdaje mi się, że ona mnie zna, czy nie mówiła? – rzucił jakby od niechcenia.

– Nigdy nie wspomniała o panu, może dlatego, że i ja nigdy jej o panu nie mówiłam – odparła zaciekawiona, co się mogło kryć za tym pytaniem.

– Zdaje mi się, że była trochę zmieszana. Spędziła dwanaście miesięcy w zakładzie dla umysłowo chorych.

– Czy tak, panie Hamon? – odparła oschle. – Zaczynam podejrzewać, że pan chce mnie zastraszyć. Według pana ci z mych przyjaciół, którzy nie są przestępcami, są wariatami.

– Nie wiedziałem, że on jest pani przyjacielem – powiedział Hamon szybko.

Zbliżył się do niej w ciemności.

– Mówiłam już panu, że nie znam pana Morlake’a. Ale jest naszym sąsiadem, a sąsiadów uważamy za przyjaciół, póki się nie okaże, że nimi nie są. Wracamy?

– Jeszcze chwilę.

Schwycił ją za rękę, ona zaś uwolniła się łagodnie.

– To zbyteczne, panie Hamon. Czego pan ode mnie chce?

– Czy ojciec rozmawiał z panią? – spytał.

– Mój ojciec często rozmawia ze mną. Pan chce spytać, czy mówił ze mną o panu?

Skinął głową.

– O tym, że pan chce się ze mną ożenić?

– O to chodzi – odrzekł cokolwiek ochryple.

– Tak, mówił ze mną o tym – ciągnęła Jane ciągle jednym tonem – ja zaś odpowiedziałam mu, że choć cenię sobie zaszczyt, który mnie spotyka, nie mam zamiaru wychodzić za pana.

Hamon odchrząknął, by dobyć głosu.

– Czy wspominał również, że w gruncie rzeczy ja jestem właścicielem Creith?

– Wspominał i o tym – odpowiedziała panna z powagą.

– Przypuszczam, że Creith jest pani bardzo drogie? Przodkowie pani byli tu panami od wieków?

– Rzeczywiście jest mi drogie – odparła, tłumiąc gniew – nie tak jednak drogie, bym dla utrzymania tytułu pani na Creith miała poświęcić szczęście całego życia. Są rzeczy gorsze, niźli być bezdomną, panie Hamon.

Zrobiła krok naprzód, chcąc odejść, lecz zatrzymał ją po raz kolejny.

– Poczekaj – mówił. Głos jego był niski i wibrujący – Jane, jestem o dwadzieścia lat starszy od pani, ale pani jest typem kobiety, o której marzyłem od najwcześniejszej młodości. Nie ma rzeczy, której nie zrobiłbym dla pani, usługi, której bym nie oddał. Chcę ciebie!

Nim się zdołała zorientować, pochwycił ją w ramiona. Wyrywała się, ale nadaremnie.

– Puść mnie, jak śmiesz!

– Słuchaj! – niemal wysyczał to słowo. – Kocham cię, Jane. Kocham cię, choć mnie raniłaś twą przeklętą pogardą. Kocham twoją twarz, twoje oczy, twoje drogie, smukłe ciało...

Odwróciła twarz jak najdalej, by jego chciwe wargi nie mogły znaleźć jej ust. A potem z westchnieniem ulgi usłyszała głos ojca, który ją wołał.

– Gdzie jesteś, Jane?

Hamon puścił pannę i cofnął się chwiejnie, wstrząśnięty i bez tchu.

– Bardzo mi przykro – mruknął.

Nie mogła się zdobyć na odpowiedź, tylko wskazała mu drzwi, by wszedł do domu. Sama pozostała jeszcze parę minut, usiłując odzyskać panowanie nad sobą. Lord Creith wpatrywał się w nią natężonym wzrokiem krótkowidza.

– Stało się co złego? – spytał uderzony jej bladością.

– Nie, papo.

Obejrzał się. Hamon wszedł przez otwarte drzwi do salonu.

– Dziki człowiek. Wyrzucę go, jeżeli chcesz.

Zaprzeczyła ruchem głowy.

– To niepotrzebne. Tak, jest odrobinę dziki. Jeżeli nie wyjedzie jutro, zabierzesz mnie ze sobą do Londynu?

– Wyjeżdżam do Londynu tak czy owak – odparł lord z zadowoleniem. – Czy chcesz, abym pomówił z Hamonem?

– To niepotrzebne – odpowiedziała, a lord Creith odszedł do swego gabinetu z westchnieniem ulgi, gdyż nienawidził awantur.

ROZDZIAŁ VII
W burzę

Poszła wprost do siebie na górę, nie chcąc ryzykować kolejego spotkania z człowiekiem, w którego oczach nawet mimo zmierzchu dostrzegła szaleństwo rozpętanej namiętności. Z szuflady biurka wyjęła klucz od swej sypialni, włożyła go w zamek i zamknęła drzwi, choć nigdy dotąd nie zwykła tego robić.

Otworzywszy drzwi balkonowe, wyszła na taras ponad głównym wejściem. Błyskawice pląsały olśniewająco, głucho toczyły się grzmoty. Ale oczy młodej kobiety szukały żółtego światełka, widocznego mimo drzew w parku. Były to okna Wold House.

Jeśli wszystko, co Hamon powiedział, było prawdą, to czy ten dziwnie odosobniony człowiek wie, że go podejrzewają? Czy powinna go ostrzec? Wyrwał jej się okrzyk zniecierpliwienia. To było szaleństwo z jej strony, istna aberracja umysłowa. Dlaczego myślała o nim? Widziała go tylko przez szkła lornetki. Ciekawa, pociągająca twarz, męska sylwetka, dokoła której uprzędła całą pajęczynę marzeń! Z bliska ten urok niezawodnie by się rozwiał. Nigdy nie zamieniła słowa z Morlakiem, wiedziała o nim tylko z plotek służby. Jeśli Hamon powiedział prawdę, Morlake był w niebezpieczeństwie. Jeśli zełgał, to nie bez celu, i groziła mu jakaś podła machinacja, w którą lichwiarz chciał go uwikłać.

Wróciła do pokoju i krytycznym okiem zmierzyła swoje odbicie w lustrze.

– Muszę się rozczarować – powiedziała powoli i z namysłem, czując, gdy to mówiła, że usiłuje oszukać samą siebie.

Podeszła do szafy, wyjęła z niej długi nieprzemakalny płaszcz i mały kapelusz.

Creith zapadało w sen wcześnie, ale dopiero o wpół do jedenastej doszedł ją hałas zamykania frontowych drzwi przez Stephensa i przykry głos Hamona, życzącego dobrej nocy. Potem drzwi pokoju sypialnego Hamona zamknęły się z trzaskiem. Minął jeszcze kwadrans i w domu zapanowała cisza.

Raz jeszcze powróciła na taras. W Wold House wciąż paliło się światło. Nagle powzięła decyzję. Z płaszczem przerzuconym przez ramię i z kapeluszem w ręku otworzyła cicho drzwi i zeszła do holu oświetlonego nocną lampką. Stephensa już nie było; ciszę w holu mąciło jedynie tykanie wielkiego ściennego zegara.

Klucz od drzwi frontowych wisiał na ścianie, wielki i nieporęczny kawał żelaza, który włożyła do torebki, nim otworzyła drzwi z zasuw i bez skrzypienia zamknęła je za sobą.

Co chwila olśniewające zygzaki błyskawic zalewały białym światłem ziemię i niebo, oświecając wszystko dokoła. Z bijącym sercem pomknęła wzdłuż alei w cieniu szeleszczących na wichrze orzechowych drzew, poprzez bramę, i znalazła się na szosie.

Raz ukryła się pod płotem przed reflektorem samochodu. Cóż pomyśleliby sąsiedzi, zobaczywszy lady Jane Carston umykającą o tej godzinie? W każdym razie nigdy nie przyszłoby im do głowy, że idzie ostrzec amerykańskiego bandytę, którego znała tylko z widzenia, przed grożącym mu aresztowaniem.

Maszerowała wzdłuż wysokiego muru z czerwonej cegły, który otaczał Wold House. Ażurowa brama z kutego żelaza była zamknięta; przez dłuższy czas mocowała się z zasuwami u wrót. Wreszcie ją otworzyła. Światło znikło; dom pogrążony był w ciemności; stanęła pod koroną drzewa, nie mogąc zdobyć się na odwagę, by wykonać swe postanowienie.

Ledwie zrobiła krok ku drzwiom wejściowym, gdy te niespodzianie się otworzyły. W smudze silnego światła, które z nich padło, zobaczyła sylwetkę mężczyzny. Czym prędzej cofnęła się znów w cień. Za tym człowiekiem, wychodzącym z domu, ujrzała Jamesa Morlake’a. Mówił głosem niskim i harmonijnym. Sprawiło jej to żywą przyjemność, był to bowiem głos dżentelmena.

Ale kto był tym drugim? Postać wydała się Jane dziwnie znajoma. Do uszu jej doszły słowa:

– Lepiej się pan teraz czuje?

– Tak, dziękuję – wymamrotał te słowa tak cicho, że się ich raczej domyśliła.

– Znajdzie pan domek u drogi. Nie znam pani Cornford, ale zdaje mi się, że tam właśnie zamieszkała jakaś dama.

– Bardzo głupio z mojej strony, że tu się znalazłem, ale wstąpiłem do bufetu na stacji... i czas mijał... a potem wybuchła ta diabelska burza. Obawiam się, że jestem pijany.

– Tego i ja się obawiam – dał się słyszeć głos Morlake’a.

Był to więc lokator pani Cornford. Ten alkoholik. Mężczyźni zeszli razem ze schodów; młodszy z nich zachwiał się na nogach; Morlake podał mu rękę i pomógł odzyskać równowagę.

– Ogromnie jestem panu obowiązany... nazywam się Farringdon... Ferdie Farringdon...

W nagłym rozbłysku ujrzała jego bladą twarz, niegoloną, z błędnymi oczyma. Lady Jane zadrżała, zagryzłszy usta, by nie wydać okrzyku zgrozy. Uchwyciła się krzaku laurowego, by nie upaść. Nieruchoma jak posąg, była świadkiem powrotu Morlake’a do domu. Wszedł i zamknął za sobą drzwi. Stała wciąż bez ruchu. Pełne, wielkie krople spadały dokoła niej, coraz jaskrawsze błyskawice przecinały niebo.

Już nie myślała o tym, by go ostrzec. Była pochłonięta własnym dramatem; widmo przeszłości stanęło przed nią, wyłoniło się zza kirowej kotary niewiadomego, z czarnej nocy. Z wysiłkiem opanowała bezwładne ciało i puściła się biegiem do bramy. Szamotała się z nią, lecz okazała się zamknięta. Morlake musiał ją zamknąć, wypuściwszy gościa. Co robić?

Rozglądała się bezradnie. Z jednej strony parku płynęła rzeka, całą posiadłość okalał mur.

Potem zaś drzwi frontowe otworzyły się znowu, toteż prędko ukryła się w cieniu drzew i krzewów. To był Morlake. Co do tego nie miała wątpliwości. Poszedł szybko ku bramie, a za chwilę usłyszała trzaśnięcie. Gdy tylko odgłos kroków ucichł, pobiegła do bramy – była otwarta. Z westchnieniem ulgi wydostała się na drogę.

W którą stronę mógł pójść? Prawdopodobnie do miasteczka. Nie przypuszczała, aby poszedł w stronę Creith, chyba że chciał się przekonać, czy Farringdon trafił do domku pani Cornford.

Nie przeszła dziesięciu kroków, a już była przemoczona do nitki, ulewa siekła okropnie. Pioruny waliły i grzmot toczył się ustawicznie, ogłuszająco, a między rozbłyskami niebieskawego światła ciemność zapadała czarna, absolutna. Dotychczas nic sobie nie robiła z burzy, ale w miarę rozpętania się ognia, wichru i ulewy ogarniał ją strach. Zaczęła biec i wreszcie dotarła do bramy Creith. Zanurzyła rękę w przemiękłą torebkę – nie, nie zgubiła klucza.

Szybko przebyła aleję i dopadła jej końca. Nagle stanęła jak wryta, z rozszerzonymi ze strachu źrenicami. W świetle błyskawicy zobaczyła postać w czerni, stojącą nie dalej niż o dwanaście kroków na jej drodze. Nie mogła zobaczyć twarzy, gdyż osłaniało ją szerokie sombrero.

– Kim pan jest? – spytała ze drżeniem.

Nim miał czas odpowiedzieć – oślepiający wybuch płomienia, łoskot, jakby ręce olbrzyma rozdarły stalową blachę na dwoje; coś porwało ją z ziemi, uniosło i cisnęło o ziemię.

Człowiek w alei stał jak sparaliżowany, potem, wydawszy okrzyk, skoczył, porwał rozciągniętą na ziemi postać i odciągnął spod palącego się drzewa. Światełko ukazało się w jednym z okien pałacu, chwilę potem pojawiło się ich mnóstwo. Domownicy byli na nogach, a płonące drzewo mogło ich ściągnąć do parku. Obejrzał się i spostrzegł klomb obsadzony rododendronami. Wniósł nieprzytomną dziewczynę i ukrył ją wśród nich w chwili, gdy Stephens wyszedł na ganek, aby zobaczyć, co się wydarzyło.

Kim była, przybysz nie wiedział. Możliwe, zdecydował, że to jakaś służąca, którą w powrotnej drodze do domu zaskoczyła burza. Twarz Jane umazana była gliną, w którą upadła. Nikt jakoś nie kwapił się z gaszeniem drzewa. Przez otwarte okno usłyszał, jak ktoś wołał, czy wezwać straż ogniową. Usłyszał i odpowiedź:

– Dzwoń, zacna duszo, dzwoń! I nie zawracajcie mi głowy tym diabelskim ogniem, póki nie zostanie ugaszony.

W tejże chwili Jane odzyskała przytomność i otworzyła oczy. Ktoś podtrzymywał jej głowę. Twarz miała mokrą od deszczu. Nad nią kołysały się i chwiały targane wichrem gałęzie drzew. Jak się tu dostała?

– Więc przyszła już pani do siebie – usłyszała dziwnie głuchy głos. Ale wiedziała, że jest to głos Jamesa Morlake’a.

– Co się stało? – spytała, a potem poczuła przykrą woń spalenizny.

– W drzewo, pod którym pani stała, uderzył piorun, ocalała pani cudem.

Twarz człowieka, z którym rozmawiała, zakryta była czarną maską od włosów do brody.

ROZDZIAŁ VIII
Bandyta

– Więc to prawda... prawda! – wyrwało się jej, on zaś, zdumiony bólem, z jakim wypowiedziane zostały te słowa, rzucił badawcze spojrzenie na leżącą postać.

– Co jest prawdą? Proszę, niech pani nie krzyczy tak głośno, bo usłyszą.

Przez chwilę usiłowała opanować drżenie swego głosu.

– Pan jest włamywaczem! – powiedziała i usłyszała w odpowiedzi stłumiony jego okrzyk.

– Pani mówi... o masce? Obawiam się, że pani ją dostrzegła. Maska na twarzy nie dowodzi jeszcze, że ten, kto ją nosi, jest włamywaczem. W tak wilgotną noc, jak ta, człowiek, dbający o swoją cerę może osłaniać twarz.

– Proszę, niech pan nie mówi absurdów!

Nagle zdała sobie sprawę, że w tej opłakanej sytuacji, w jakiej się znajduje, ton, w który uderzyła, może być śmieszny. Leżała na mokrej trawie cała uwalana ziemią... W nadziei, że i tak nie zobaczy jej twarzy, wytarła ją z błota rogiem mokrego płaszcza, który z niewytłumaczonych powodów podczas burzy niosła w dalszym ciągu przerzucony przez ramię.

– Zechce mi pan pomóc wstać, dobrze?

Bez słowa nachylił się nad nią i postawił ją na nogi.

– Czy pani bawi w Creith? – spytał tonem instynktownie tak konwencjonalnym, że wargi jej zadrżały od tłumionej wesołości.

– Tak. Bawię. Czy pan... zamierza ograbić Creith?

Wyczuła raczej, niźli usłyszała, że się roześmiał.

– Pani nie wierzy, że nie jestem włamywaczem.

– A nie jest nim pan?

W głosie jej dźwięczało wyzwanie.

– Doprawdy – rzekł James Morlake po chwili – sytuacja staje się groteskowa...

– Pan nie jest włamywaczem? – powtórzyła pytanie.

Odpowiedział zgodnie z jej przewidywaniami:

– Jestem nim.

Byłaby ogromnie rozczarowana, gdyby zaprzeczył. Włamywaczem mógł być, kłamcą w każdym razie nie był.

– Ale u nas nie ma nic do zrabowania, panie... – Urwała. Czy on wiedział, że go poznała?

– Panie? – powtórzył. – Powiedziała pani dopiero „to prawda” – to znaczy prawda, że jestem złodziejem. Czy spodziewała się pani, że dziś w nocy ktoś się zakradnie do Creith?

– Tak – odpowiedziała bez skrupułów. – Pan Hamon powiedział, że mogą nas dziś w nocy okraść.

Było to wyssane z palca, ale wywarło na Czarnym ogromne wrażenie.

– Och! Pani jest gościem w tym domu. Proszę o wybaczenie, wziąłem panią za... hm... ściśle mówiąc, mniejsza za kogo panią wziąłem, zechce pani teraz iść do domu?

– Dlaczego?

– Proszę...

Usłuchała i odwróciła się od niego. Ktoś szedł w stronę dymiącego drzewa. Oszklona latarnia chybotała się w mroku; człowiek, który ją niósł, wcale nie zdradzał ochoty do wędrówki w deszczu.

– To Peters – odezwała się i odwróciła.

Nikogo przy niej nie było. Czarny znikł.

Bez trudu wyminęła Petersa, wszedłszy jednak na korytarz wiodący do jej pokoju, natknęła się na ojca.

– Wielki Boże! Jane... gdzie byłaś... można się ciebie przestraszyć.

– Wychodziłam, aby obejrzeć drzewo – powiedziała (łgała tej nocy jak z nut).

– Co, u licha, przyszło ci do głowy wychodzić na taką ulewę, aby oglądać drzewa? – zrzędził lord Creith. – Niech Peters je ogląda! Masz twarz całkiem umazaną...

Wskoczyła do swego pokoju w chwili, gdy drzwi sypialni Hamona otworzyły się i ukazała się jego ciężka postać w pidżamie.

– Uderzył piorun? – spytał.

Lord Creith spojrzał na niego.

– W jedno z pańskich drzew, przyjacielu – rzekł z zadowoleniem. – Na Jowisza! Dopiero w tej chwili zrozumiałem, że już nie są moje.

I pocieszając się tą myślą, lord Creith dobrnął z powrotem do łóżka, a wkrótce zapadł w sen, nic sobie nie robiąc z ustawicznej kanonady piorunów i olśniewających błyskawic, które oświetlały jego sypialnię.

Sypialnia Jane była jedynym pokojem w pałacu, do którego przylegała łazienka, toteż jej pierwszą troską było usunąć wszelkie ślady nocnej eskapady.

Usiadłszy na łóżku i objąwszy rękoma kolana, przyglądała się przez otwarte okno korowodowi ciemnych chmur odganianej przez wicher burzy; zaczęła rozmyślać o Morlake’u. Czy ją poznał? To było bardzo wątpliwe. Tak mało interesował się mieszkańcami pałacu Creith, że naprawdę wziął ją za gościa.

– Teraz, sądzę, jesteś nareszcie uleczona, Jane – zadecydowała trzeźwo. – Twój cudowny książę jest włamywaczem! A włamywaczami interesować się możesz chyba w chwilach zamroczenia umysłu. Niech to będzie dla ciebie przestrogą, o młoda niewiasto! Zajmij się czym innym.

To rzekłszy, wyskoczyła z łóżka i spojrzała przez okno w stronę Wold House. Światełko znowu się paliło. Pan Morlake wrócił do domu.

Z westchnieniem satysfakcji wróciła do łóżka i spała już twardym snem, gdy James Morlake wyszedł spośród rododendronów, przeszedł na ukos przez zagon, wcisnął ostrze małego dłuta pod ramę okna i dostał się przez nie do ciemnego holu.

ROZDZIAŁ IX
Pan Hamon traci pieniądze

Jane zeszła na dół wcześnie, zamierzając zjeść śniadanie, nim wstanie Hamon. Skończyła je niemal w chwili, gdy bankier wpadł do jadalni; a pięknie wyglądał w owej chwili, nie ma co! Był w skarpetkach, spodniach wciągniętych naprędce, od których szelki wisiały, i jaskrawo pręgowanej bluzie pidżamy. Jego niegolona twarz była nalana krwią i z wściekłością toczył dokoła oczyma.

– Gdzie Stephens? – ryknął, potem zaś, spostrzegłszy, że zarówno ton tego pytania, jak i jego wygląd były pogwałceniem elementarnych wymagań dobrego wychowania, dodał głucho: – Proszę mi wybaczyć, lady Jane, ale zostałem ograbiony.

– Czy ktoś ukradł panu buty i marynarkę? – spytała, a Hamon się zmieszał.

– Dopiero przed chwilą odkryłem ten rabunek. Ktoś włamał się do mego pokoju wczoraj w nocy i skradł torbę z trzema tysiącami funtów! To ten parszywy pies, Morlake. Rozprawię się z nim! Dałem tej świni szansę ucieczki.

– Jaka szkoda, że złodziej nie ukradł również pańskiego pięknego żargonu, od którego uszy mi puchną – odpowiedziała panna zimno.

Nie odczuwała bynajmniej tej obojętności, którą okazała. A więc Morlake powrócił! Miała do niego coś w rodzaju żalu – oszukał ją. Gdy Hamon znikł w poszukiwaniu bardziej współczujących słuchaczy, zaczęła się zastanawiać, na czym polegało oszustwo, które zarzucała Morlake’owi, skąd ten żal do niego? Przyszła do przekonania, że w błąd wprowadziło ją światło w Wold House; za ukazanie się tego światła nie mogła jednak czynić odpowiedzialnym Morlake’a. Z chaotycznych wynurzeń poszkodowanego, ze słów Petersa i z opowiadania ojca ułożyły się pewne fakty.

Wczesnym rankiem nieznany przestępca włamał się przez jedno z okien bocznych holu; pokonał co najmniej dwa pokoje; wyciągnął spod poduszki śpiącemu Hamonowi skórzaną torbę zawierającą od trzech do czterech tysięcy funtów w banknotach, a ponadto miał czelność wyjąć naboje z rewolweru leżącego na stoliku przy łóżku; naboje znaleziono w parku.

– Kochany panie – rzekł lord Creith, najwidoczniej znudzony opowiadaniem powtarzającego jedno w kółko po raz czwarty Hamona – nic prostszego, jak zakomunikować tym konstablom o lotnej inteligencji, którzy teraz depczą mi klomby, że pan podejrzewa Morlake’a. Jako sędzia pokoju wydam chętnie rozkaz aresztowania, a nawet, co ważniejsze, upoważnienie do przeprowadzenia rewizji w jego domu. Jeśli ukradł pieniądze, na pewno się u niego znajdą.

– Nie chcę tego – odrzekł Hamon posępnie. – Nie mam na to dowodów.

– Ale zdaje mi się, mówił pan, że był on pod nadzorem policji? – wmieszała się Jane, choć zimno jej się robiło na myśl, że może się przyczynić do zaaresztowania sympatycznego włamywacza.

– Niezupełnie pod nadzorem – wykręcał się Hamon – ale są w policji kryminalnej ludzie, którzy wiedzą, co to za ptaszek, to znaczy, w kwaterze głównej, chciałem powiedzieć. Mój przyjaciel, inspektor Marborne, śledził go całe lata. Nie, nie myślę oddawać sprawy w ręce miejscowej policji, znaczyłoby to tyle, co popsuć sprawę. Poza tym przestępca takiej klasy, jak Morlake, jest za sprytny, by trzymać w domu pochodzące z rabunku pieniądze. Pójdę do niego i pogadam z nim.

Rzucił piorunujące spojrzenie na pannę, gdy cichy śmiech doszedł do jego uszu.

– Proszę wybaczyć – usprawiedliwiała się – ale to brzmi komicznie, prawda, gdy ograbiony chce dyskutować z tym, który go ograbił? Takie rzeczy może zdarzają się w powieściach, ale nie w rzeczywistości; nie pójdzie pan chyba i nie powie mu, że go pan podejrzewa?

– Moim zdaniem, wszystko, co słyszę o naszym sąsiedzie, to nonsens – rzekł lord Creith, otrząsnąwszy się z apatii. – Sprawa jest zupełnie prosta. Istnieje tylko jedna alternatywa: albo jest on włamywaczem, a w takim razie, skoro pan o tym wie, każ go aresztować. Jeśli zaś nie jest włamywaczem, tylko spokojnym i Bogu ducha winnym ziemianinem, za jakiego go wszyscy mamy, za takie oskarżenie może pan surowo odpowiadać. W każdym razie było to czystej wody szaleństwo z pańskiej strony, że pan przywiózł tyle pieniędzy, kochany przyjacielu! Trzy tysiące funtów! Wielkie nieba! Od czego są banki? – Spojrzał na zegarek. – Za pół godziny jadę do miasta. Nie mogę pana zabrać, bo w moim aucie mieszczą się wygodnie tylko dwie osoby, jedna zaś, i to niewygodnie, gdy jedzie Jane. Moja kochana, zabierz tym razem nie więcej niż pół tuzina kufrów i pudełek z kapeluszami.

– Jedzie pan do miasta? – odezwał się bankier z rozczarowaniem. – Miałem nadzieję, że zostanie pan do końca tygodnia.

– Powiedziałem panu w poniedziałek, że wyjeżdżam – odparł lord, choć nic podobnego nie miało miejsca. – Jutro jest licytacja w Tattersall, na której chcę być obecny, a Jane ma wizytę u dentysty. Pan może zostać, jeśli pan chce: niech się pan nami nie krępuje.

– Kiedy państwo wrócicie? – spytał Hamon.

– Mniej więcej za miesiąc – odpowiedział lord Creith.

Ralf Hamon oświadczył, że on również wyjeżdża, czyniąc przy tym aluzję do rozmiarów swego auta, które mogło pomieścić całe towarzystwo. Ale oboje, córka i ojciec, puścili to mimo uszu.

– Już po wszystkim – rzekł lord Creith z westchnieniem ulgi w chwili, gdy skręcali na szosę. – Hamon działa mi na nerwy.

Kiedy podjeżdżali do Wold House, wcisnął monokl w oko.

– A więc tu mieszka nasz przewrotny sąsiad, czyż nie, Jane? Nie widziałem go jeszcze. Jak on wygląda?

– Taki sobie przeciętnie wyglądający człowiek – odpowiedziała, spuściwszy oczy.

– Czyż tak? – Jego lordowska mość się ożywił. – To bardzo podejrzane. Nie mam zaufania do ludzi o przeciętnym wyglądzie.

W tej chwili szofer ostro nacisnął na hamulec. Z bramy Wold House wyjeżdżał samochód, długa, czarna maszyna, którą prowadził James Morlake. Rzuciwszy okiem przez ramię, spostrzegł niebezpieczeństwo i wjechał w rów, uniknąwszy w ten sposób zderzenia. Auto lorda Creith przemknęło.

– O mały włos – odezwał się lord Creith z satysfakcją. – Wina naszego szofera, bo powinien był oznajmić nas klaksonem. A więc to był Morlake, hę? Nie zgadzam się z tobą, Jane. Bardziej nieprzeciętnie wyglądającego człowieka jeszcze nie widziałem. Z tym marsem na czole wyglądał tak groźnie, że mógłbym mu przypisać morderstwo.

– Mówię o nim jako o człowieku – powiedziała Jane spokojnie – nie jako o automobiliście.

Ryk samochodowego klaksonu z tyłu zmusił ich do zjechania na bok szosy i w tej chwili czarna maszyna, której kierowca patrzył wprost przed siebie, przeleciała jakby długa lśniąca strzała.

Jane znała ten typ maszyn; to było auto włoskiej marki, rozwijające wielką szybkość i jedno z najdroższych w Europie. Najwidoczniej pan James Morlake nie żałował pieniędzy i posiłkował się najlepszymi środkami nowoczesnej techniki przy wykonywaniu swego niebezpiecznego zawodu.

ROZDZIAŁ X
Zmowa

Inspektor Marborne, wychodząc z biura swojego szefa, powoli zamknął za sobą drzwi i pogwizdując, zstępował po kamiennych schodach kwatery głównej. Tym beztroskim zachowaniem nawet jego przyjaciel i wspólnik, sierżant policyjny i stary wyga, został wprowadzony w błąd.

Poszedł za swym szefem, a kiedy wyszli na mniej ruchliwe nadbrzeża Tamizy, spytał niespokojnie:

– Poszło jak po maśle?

– Jak po grudzie – odrzekł Marborne z nonszalancją. – Stary podał mi numery banknotów, które Big Bennett dał mi za opiekę nad jego domem gry. Jestem wciągnięty do rejestru przedstawionych do dymisji, a wy ze mną – stary powiedział, że i wy maczaliście w tym ręce.

Sierżant Barny Slone skrzywił się, gdyż emerytura, a szczególnie uposażenie emerytalne nie budziło w nim entuzjazmu.

– Mam jedną tylko, jedną jedyną szansę na wygrzebanie się z tego błocka – rzekł inspektor. – Nie lubię używać takich ludzi jak Lieber i Colley, ale to są nasi starzy znajomi. Przyprowadź ich do mego mieszkania w porze obiadowej.

– Co pan ma na myśli?

– Ująć Czarnego – odpowiedział inspektor Marborne, wprawiając swego podkomendnego w zdumienie.

– Ująć go, ale jak? – spytał, nie wierząc własnym uszom.

Inspektor Marborne nie był usposobiony do zwierzeń.

– Wiem, to znaczy jeden z moich przyjaciół wie, kim on jest. Będzie to największy z moich sukcesów, Barny.

Od ponad pięciu lat Czarny, przezwany tak od odzieży tego posępnego koloru, będącej jego roboczym kostiumem, był postrachem Londynu. Nie było niedostępnego dla niego pancernego skarbca, a obywał się bez niczyjej pomocy przy swych delikatnych operacjach. Włamywał się tylko do banków i sejfów, co znakomicie utrudniało dochodzenia policji.

Rzecz dziwna, rozmiarów wyrządzonych szkód nikt nie znał. Jego specjalnością było rabowanie prywatnych sejfów i kas, gdzie szanowni obywatele przechowywali walory i dowody, które, gdyby zostały wyciągnięte na światło dzienne, zrujnowałyby ich opinię. Niektórzy ukrywali w nich pieniądze składane na wypadek, gdyby wypadło im czym prędzej pakować manatki i wynosić się, gdzie pieprz rośnie. Ci, oczywiście, nie byli skłonni do zeznawania, co i ile mieli w zrabowanych skrytkach, a często w ogóle zaprzeczali, by znajdowały się w nich jakiekolwiek walory. Czarny był dobrym psychologiem i w ciągu pięciu lat, choć przypisywano mu dwadzieścia trzy włamania, przeciw nieznanemu sprawcy nie wpłynęło ani jedno oskarżenie o rabunek określonej sumy.

O piątej po południu tego dnia pan Marborne zadzwonił do drzwi pięknego apartamentu na Grosvenor Place, gdzie rezydował Ralf Hamon. Został powitany przez bankiera z prawdziwym entuzjazmem.

– Proszę, proszę, Marborne. Cieszę się, że pana widzę. Otrzymał pan mój list?

– Tak, dziś rano – odpowiedział Marborne, kładąc swój kapelusz na posadzce i siadając z godnością. – Trzy tysiące funtów pan stracił, co? Spodziewam się, że ma pan numery banknotów?

– Tak, mam je, ale co to znaczy dla niego! Wie pan, jak łatwo puścić w obieg skradzione pieniądze, a gdy się ma do czynienia z takim wygą, jak Czarny, nie można nic na tym zbudować.

Nastąpiła przerwa w rozmowie wskutek wkroczenia służącego z flakonami rubinowych i złocistych płynów, na których widok humor Marborne’owi znacznie się poprawił.

– Jest pan pewien, że to był Czarny? – spytał detektyw, gdy gospodarz domu zamknął drzwi za służącym.

– Jestem pewien.

– Dlaczego pan nie poinformował miejscowej policji? – spytał Marborne ciekawie.

Hamon potrząsnął głową.

– Nie, to zły sposób. Nie mam dowodów, tylko podejrzenia. Nie przypuszcza pan przecież, że moglibyśmy znaleźć moje banknoty w domu Morlake’a, prawda? Sam lord Creith, który jest miejscowym sędzią pokoju, radził mi, bym obrał tę drogę, ale ja się nie zgodziłem, gdyż – pochylił się do swego gościa i zniżył głos – to popsułoby nam plan, o którym mówiliśmy przed miesiącem.

Detektyw wydął wargi z powątpiewaniem.

– To bardzo trudna robota i będzie pana kosztowała ładny kawał grosza, panie Hamon. Obmyśliłem całą rzecz drobiazgowo i, choć znam ludzi potrzebnych do jej wykonania, trzeba będzie sypnąć pieniędzmi.

– Dam, ile trzeba – rzucił Hamon gwałtownie – ale dostań go pan! Jest w Londynie – przypuszczam, że tyle pan wie?

Detektyw kiwnął głową.

– Tak, śledziłem go, ile się dało. Skaptowałem sobie mego przyjaciela, sierżanta Slone’a, ale nie poszło z tym łatwo. Nasz regulamin zabrania śledzić kogokolwiek, póki nie wpłynie na niego urzędowy raport do policji, tak więc Slone’a mogłem użyć w tej sprawie tylko w jego godzinach pozasłużbowych.

– Każda robota dla mnie będzie dobrze opłacona – rzekł Hamon z pewnym zniecierpliwieniem. – Czy pan ułożył już plan?

Inspektor znów potwierdził skinieniem głowy.

– Jest pewien dom na Blackheath – rzekł – zajmowany przez oficera wojsk kolonialnych w rezerwie. To bogaty człowiek i ma cudowną kolekcję staroświeckiej biżuterii. Mieszka z nim tylko jego żona, córka i troje służby. Mam człowieka, który potrafiłby okraść ten dom. Co do biżuterii, to znajduje się w kasie ogniotrwałej, nie ma jednak potrzeby jej rozbijania. Wystarczy ściągnąć pańskiego przyjaciela do tego domu i pozostawić dość dowodów, by go obciążały. Prawdziwa trudność polega na tym, by uniemożliwić mu alibi. Nie ma sensu oskarżać go o włamanie, jeśli będzie w stanie dowieść, że w tym czasie był w swoim klubie.

– Czy potrafi go pan ściągnąć do Blackheath w jakikolwiek sposób? – spytał Hamon, zdradzając zainteresowanie.

– Nad tym właśnie pracuję – odrzekł detektyw – ale rzecz wymaga sprytnego manewrowania. Morlake mieszka na Bond Street w mieszkaniu urządzonym w mauretańskim stylu i ma dwóch służących – Araba, zwącego się Mahmet, którego przywiózł z Maroka, i lokaja nazwiskiem Binger, który jest zwolnionym do rezerwy podoficerem czternastego pułku huzarów. Binger nie mieszka u Morlake’a, tylko ze swoją żoną i rodziną przy szosie do Blackheath i dlatego wybrałem tę okolicę. Zwykle, gdy Morlake jest w mieście, Binger wraca do Blackheath jednym z nocnych autobusów, kursujących po południowej szosie. Sierżant Slone zaprzyjaźnił się z Bingerem, który naturalnie nie wie, że on jest agentem. Nic jednak nie może wydobyć z Bingera o jego pracodawcy.

– W jaki więc sposób może pan tę okoliczność wykorzystać? – spytał Hamon.

– Potrafię ją wykorzystać – odparł inspektor spokojnie. – Morlake lubi tego człowieka i kiedy ten był chory przed dwoma laty, zwykł jeździć do niego do Blackheath samochodem, zawozić mu owoce i książki, a leczyć kazał go swemu lekarzowi. Często Binger wraca wcześnie do domu, a następnym razem, gdy się to zdarzy, zastawimy naszą pułapkę. Czy może mi pan dać cokolwiek należącego do Morlake’a – chustkę do nosa, notes?...

Hamon potrząsnął głową.

– Nie – rzekł bez wahania. – Nigdy nie byłem u niego w domu.

– To źle, ale i na to znajdzie się rada. Każę jego inicjały wyciąć na scyzoryku – łatwiej dowieść, że się jest właścicielem rzeczy, niż że się nigdy tej rzeczy nie posiadało! To będzie wprawdzie kosztować trochę – cała historia, jak mówiłem, będzie kosztowała sporo.

Pan Hamon wyjął pugilares i podał Marborne’owi przez stół sumkę przewyższającą najśmielsze jego oczekiwania.

Z tymi pieniędzmi w kieszeni i odpowiednio pokrzepiony na duchu, detektyw wyszedł z domu bankiera. Miał wiele ważnych powodów do zadowolenia z obrotu sprawy. Gdyby plan się udał, Marborne stałby się od razu człowiekiem zamożnym (o ile Hamon spełniłby swe obietnice) i za jednym zamachem zatuszowałby niejedną brzydką sprawę, rzucającą cień na jego karierę, więcej, zostałby niezawodnie przedstawiony do awansu, o ile tylko skazano by Czarnego.

Na rogu ulicy Slone czekał na swego szefa.

– Dał? – zapytał.

Inspektor Marborne zmarszczył brwi na takie postawienie sprawy.

– Mój przyjaciel dał mi trochę pieniędzy – odpowiedział surowo – ale nie są to fundusze Banku Anglii. Dostałem dla pana setkę a conto, którą dostaniesz u mnie w mieszkaniu. Powiedziałeś Colleyowi, by do mnie przyszedł?

– Czekał całe popołudnie – odpowiedział Slone. – Lieber nie wrócił jeszcze, ślamazarny jest jak każdy Holender. Co to za wielka myśl?

– Dowiesz się o tym w odpowiednim czasie – odparł szef tajemniczo.

Colley był przysadzistym człowiekiem z miną obwiesia. Matka Natura obeszła się z nim po macoszemu, dając mu twarz świadczącą przeciw niemu w licznych toczących się zbyt często sprawach przed różnymi trybunałami. Na twarzy tej wyraźnie było wypisane „przestępca”, tak że najbardziej nawet sentymentalna z kobiet, zasiadających na ławach przysięgłych, nie wahała się uznać go za winnego.

Czekał na chodniku naprzeciw drzwi wejściowych mieszkania detektywa i wszedł zaraz za obu agentami. Znalazłszy się w wygodnie urządzonym gabinecie inspektora, przyjął podane mu cygaro z przypochlebnym uśmiechem.

– Sierżant powiedział mi, że chce pan mnie widzieć, panie Marborne – powiedział. – Z początku ścierpła mi skóra, ponieważ przyszło mi na myśl, że pan mnie szuka z powodu roboty w Mill Hill. Ale niech mnie jasny piorun, jeśli nie jestem niewinny, jak nowo narodzone...

– Pal sześć robotę w Mill Hill. Wiem, czyja to sprawka – rzekł Marborne. – Mam zadanie dla ciebie, Colley.

Złodziejowi twarz się wydłużyła.

– Nie mówię o niczym uczciwym, nie bój się! Słuchaj więc, co ci powiem, uchem, a nie brzuchem. Mam przyjaciela, który chce zrobić komuś psikusa. Bądź pewien, że nie tobie.

Wyjaśnił drobiazgowo, czego żąda od Colleya; w miarę jak mówił, człowiekowi, który z początku był w strachu, zaczęło świtać w głowie. Gdy skończył, łotrzyk rzekł po chwili wahania:

– Jeśli ten facet jest z kolonii, to może mieć przy sobie spluwę. Jeżeli zobaczy mnie pierwszy, to gotów do mnie wygarnąć. To dobry psikus, panie Marborne, ale psikusy Chaplina podobają mi się bardziej.

Z godzinę wypadło Marborne’owi perswadować, że niebezpieczeństwo jest minimalne, a nagroda królewska, nim rzezimieszek wreszcie przystąpił do interesu. Ułożono, że ma być na każde zawołanie w ciągu całego następnego tygodnia. Gdy narada się skończyła, pan Marborne przystąpił do zadania, które uważał za najtrudniejszą część realizacji swego planu. Czekał jedynie na pana Liebera, którego spodziewał się znacznie wcześniej.

– Mogę nie potrzebować ciebie, Lieber, ale mogę i potrzebować, dlatego masz być pod ręką. Znasz Morlake’a?

Lieber skinął tylko głową, gdyż był niski i musiał dobrze przebierać nogami, aby dotrzymać kroku Marborne’owi.

– Nie powinieneś się pomylić, ale na wszelki wypadek ja ci go wskażę.

– Czy to grandziarz?

– Tak, grandziarz, i chcę ustalić jego tożsamość – w ten sam sposób, jak to zrobiłeś dla mnie w sprawie Crewe. Postaraj się dostać chustkę do nosa, notes, papiery, wystarczy cokolwiek. Ale mogę ciebie i nie potrzebować. Jesteśmy na miejscu – czekaj na rogu i idź za mną, kiedy stąd wyjdę.

Binger otworzył drzwi Marborne’owi i zmierzył go podejrzliwie wzrokiem, bo, choć detektyw nie był znany lokajowi, w jego zachowaniu przebijała pewna sztywność urzędowa, którą stary żołnierz zwęszył natychmiast.

– Nie wiem, czy pan Morlake jest, czy go nie ma – odpowiedział. – Jeżeli pan poczeka, zaraz sprawdzę.

Zamknął drzwi gościowi przed nosem i wszedł do wielkiego salonu w stylu orientalnym, w którym James Morlake siedział, czytając książkę.

– Mówi, że nazywa się Khelly, sir – ten szczególny londyńczyk pakował wszędzie h, gdzie tej zgłoski nikt by nie podejrzewał – może tak jest, a może nie.

– A jaki ma do mnie interes? – pytał Morlake, zamknąwszy książkę.

– Mówi, że poznał pana przed laty w Maroku i teraz dopiero wygrzebał pana adres.

– Dobrze, wprowadź go – zdecydował Morlake po chwili namysłu.

Marborne, wszedłszy do pokoju, obejrzał się dokoła z admiracją.

– Niech pan siada, panie Kelly. Nie mam krzeseł, bo nie bywają u mnie goście, może pan siądzie na sofie.

Marborne usiadł, wyszczerzywszy zęby w uśmiechu.

– Kawał czasu nie widzieliśmy się, panie Morlake. Nie wiem, czy pamięta pan, razem siadaliśmy do stołu w hotelu Cecil w Tangerze jakieś dziesięć lat temu.

– Przypominam sobie pana jak przez mgłę – odparł Morlake, musnąwszy gościa spojrzeniem.

– Podróżowałem wtedy w interesach pewnej fabryki wyrobów metalowych – łgał Marborne gładko, a przez cały czas, gdy mówił, błądził dokoła oczyma, usiłując dostrzec jakiś mały przedmiot, za pomocą którego mógłby przy sposobności ustalić tożsamość Morlake’a. – Nie wiem, czy pan dba o przygodnych znajomych, ale mnie zostało bardzo miłe wspomnienie chwil razem przez nas spędzonych.

– Teraz sobie pana przypominam – rzekł James Morlake – chociaż zmienił się pan trochę od czasu, gdy widzieliśmy się ostatnio.

Pan Marborne patrzył w górę na rzeźbiony plafon.

– Cudna robota – pochwalił. – Nikt by nie przypuszczał, że na Bond Street może znajdować się pokój w tak czysto mauretańskim stylu.

Znalazł przedmiot, który był mu potrzebny; leżał on na niewielkim stojącym pulpicie – małe skórzane etui, na którym nawet z tej odległości widział trzy wytłoczone litery, inicjały Morlake’a. Rzecz była za mała na notes, wziął je więc za pudełko do znaczków i dopiero z bliska przekonał się, że to eleganckie cacko zawiera zapałki.

Powstawszy z sofy, przeszedł się z nonszalancją po salonie, aż znalazł się naprzeciw gospodarza domu, który ani na chwilę nie spuszczał go z oka. Rękoma wsparł się na pulpicie i rzekł:

– Przyjechawszy do Londynu na parę dni, chciałem panu złożyć wizytę. Mam nadzieję, że nie przeszkadzam panu.

Dosięgnął pudełka zapałek i palce jego prawej ręki zacisnęły się na nim. Było tak małe, że mógł je ukryć w dłoni.

– Zawsze miło mi widzieć starych przyjaciół z Maroka – rzekł James. – Napije się pan czegoś, panie Kelly?

– Nie, dziękuję panu – odparł jego gość. – Nie będę panu zabierał więcej czasu. Mówiono mi, że pan nie mieszka w mieście, że ma pan dom gdzieś w Sussex.

– A tak, mam dom w Sussex – odpowiedział spokojnie Morlake.

Tymczasem pudełko z zapałkami znalazło się już w kieszeni detektywa.

– Gdy pan będzie kiedyś w Liverpoolu, niech pan mnie odwiedzi; proszę zapamiętać: John L. Kelly – rzekł Marborne, wyciągając rękę na pożegnanie. – Znajdzie pan mój adres w książce telefonicznej – Lime Street dziewięćset czterdzieści trzy. Bardzo mi było przyjemnie.

James podał mu rękę i wiódł za gościem oczami przez czas, gdy ten szedł ku drzwiom prowadzącym do holu.

– Ale, ale – odezwał się, gdy ów był już w przejściu – zechce pan zostawić moje zapałki – mogę ich potrzebować.

Marborne drgnął i wytrzeszczył oczy.

– Pańskie... pańskie zapałki? – wyjąkał.

– Tak, ma pan je w prawej kieszeni spodni, inspektorze – rzekł James, ledwie racząc spojrzeć znad książki, którą znów wziął do ręki.

– Nie mam żadnych zapałek – Marborne odpalił głośno.

– W takim razie zużył pan je i niech mi pan zwróci pudełko – mówił James. –Uprzedzam pana, inspektorze, że jeśli pan nie zostawi mnie w spokoju, pojadę do głównej kwatery i opowiem o pewnym dżentelmenie, który wymusza łapówki w Marylebone Lane. Mówiono mi, że zacny komisarz policji kryminalnej nie ma o tym pojęcia.

Twarz Marborne’a drgała konwulsyjnie; czerwony był jak piwonia. Chciał coś powiedzieć, ale się rozmyślił i dobywszy pudełko, rzucił je na podłogę.

– Dziękuję – powiedział James uprzejmie.

Dotknięty do żywego jego zimną wzgardą detektyw odwrócił się.

– Już niedługo cię złapię, Morlake – wybełkotał z wściekłością. – Nie myśl, że wykręcisz się jak zawsze sianem.

– W każdym razie teraz nie odejdzie pan z moimi zapałkami – powiedział James, a zwracając się do Bingera, który ukazał się w przejściu między portierami, dodał: – Wskażcie temu panu drogę i przypilnujcie, aby nie wziął przypadkiem mego parasola z przedpokoju.

ROZDZIAŁ XI
Jane Smith

Kiedy zamknęły się drzwi za rozwścieczonym agentem, Binger pośpieszył do swego chlebodawcy.

– To był detektyw – wyszeptał ochryple.

– Wiem o tym – odparł James, tłumiąc ziewanie. – Ukradł mi zapałki, czy to nie najlepszy dowód, Binger?

– Po co on tu przyszedł, sir? – pytał Binger poruszony.

– Aby się wszystkiego dowiedzieć o mnie pod pozorem poproszenia o ogień do papierosa. Dowiedział się wszystkiego, co będzie kiedykolwiek wiedział. Nie zawracaj sobie nim głowy, Binger.

– Ci faceci są bezczelni jak małpy – powiedział lokaj.

– Bezczelniejsi – potwierdził James. – Małpa nie jest wcale sprytna, zapamiętajcie to sobie, Binger. Jest najgłupsza ze wszystkich zwierząt.

– Czy pan wychodzi dziś w nocy, sir? – spytał Binger po chwili milczenia.

– Nie, zostaję w domu. Możesz pojechać wcześnie do siebie, do żony i dzieci, zdaje mi się, że masz dzieci.

– Tak, sir, mam dwóch chłopaków w Harney – odrzekł Binger z dumą.

James Morlake skinął głową.

– Nie będę cię więcej potrzebował. Powiedz Mahmetowi, by mi przyniósł kawę. Zamierzam pracować do późna w nocy.

Kiedy Binger opuścił mieszkanie swego chlebodawcy i zamknęły się za nim drzwi wejściowe, mały kolorowy sługa, wniósłszy i zastawiwszy maszynkę do kawy, wycofał się z komnaty w mauretańskim stylu z odpowiednim salem alejkum, Morlake podszedł do sofy i schyliwszy się, podniósł jej wierzch niby pokrywę. Wewnątrz sofy znajdowała się mała stalowa kasetka. Otworzył ją kluczem i wyjął gruby plik banknotów. W ciągu dobrej pół godziny segregował je; skończywszy tę robotę, policzył dokładnie paczki, powkładał je do różnych kopert, na każdej z nich wypisał inne nazwisko i adres, wertując pilnie w małym notesiku, który nosił w kieszonce kamizelki. Załatwiwszy się z tym, wszystkie koperty włożył do kasetki, zamknął ją i opuścił do wnętrza sofy, którą zamknął „pokrywą”.

Spojrzał na zegarek. Było wpół do jedenastej. Nie czuł się zmęczony, a książka okazała się śmiertelnie nudna. Zaczął się zastanawiać nad wizytą Marborne’a. Oczywiście był to problem. Marborne w prostocie ducha przypuszczał, że jest Morlake’owi nieznany; co za naiwność! Niewielu było agentów w centrali policji kryminalnej, których Morlake nie znał. Po co przyszedł? W jakim celu popełnił tę niezdarną, drobną kradzież? James wiedział, że na pulpicie są zapałki, a gdy detektyw podszedł do pulpitu, zauważył, jak znikły w jego dłoni. Jaki mógł być cel tej ekstrawagancji? Nastręczało się dużo różnych przypuszczeń, ale ani jedno nie było przekonujące.

Wstał i przeszedł do przyległego mniejszego pokoju, w którym stała szafa i łóżko. Postanowił wyjść. Otwierając drzwi wejściowe, zobaczył na podłodze list. Był najwidoczniej wsunięty przez szparę, a podniósłszy go, przekonał się, że nie nadszedł pocztą. Był zaadresowany ręcznie ołówkiem do pana Morlake’a z napisem „pilny”.

Rozdarł kopertę i przeczytał parę nabazgranych naprędce wierszy. Zmarszczył brew. Złożył list, wsunął go z powrotem do koperty, a kopertę włożył do kieszeni.

– Mahmet, czy słyszałeś, żeby ktoś stał za drzwiami? – spytał, kiedy sługa nadbiegł na wezwanie.

– Nie, efendi. Nie byłem przy drzwiach od odejścia sekretarza. Siedziałem przez cały czas w holu.

Morlake pokazał list Mahmetowi.

– Tego nie było tutaj, gdy żegnałeś Bingera?

– Nie, nic nie było.

Zatem list zostały wsunięty pod drzwi w czasie, gdy był w sypialni.

Schowawszy nagryzmolone ostrzeżenie z powrotem do kieszeni, wyszedł na schody. Zwykle szwajcar palił fajkę u drzwi, ale tym razem Morlake nie znalazł go na stanowisku.

Gdy Morlake wyszedł na ulicę, inspektor Marborne, kryjący się opodal w bramie, trzepnął swego towarzysza po ramieniu.

– Oto twój gość, Lieber – rzekł.

Kieszonkowiec kiwnął głową i przeszedł na drugą stronę ulicy w ślad za wysokim dżentelmenem, idącym wolnym krokiem w stronę Piccadilly. Na skrzyżowaniu ulic Morlake przystanął, rozglądając się i jakby namyślając, w którą pójść stronę. W tejże chwili przysadzisty niski człowiek potrącił go mocno.

Morlake aż zachwiał się na nogach.

– Przepraszam – wybełkotał przechodzień i potoczył się dalej jak kula. James Morlake popatrzył za nim z iskierkami humoru w oczach.

Inspektor Marborne czekał na złodzieja na rogu Air Street, a gdy ten przysadzisty jegomość skręcił w mało uczęszczaną uliczkę, podszedł do niego.

– I co? – spytał.

– Zwędziłem coś – odpowiedział Lieber, sięgając do kieszeni. – Nie miał ani chustki do nosa, ani papierośnicy w kieszeni, ale dostałem list.

Inspektor niecierpliwie wyrwał mu papier z ręki i stanąwszy pod latarnią, przystąpił do zbadania zdobyczy.

– Adresowany do niego, dobrze – powiedział. – Teraz, panie Morlake, zdaje mi się, mam cię, brachu.

Przeczytał list. Lieber, który nie spuszczał oczu z jego twarzy, zobaczył na niej wyraz osłupienia graniczącego ze zgrozą.

Tekst listu był następujący:

Szanowny Panie Morlake, Ralf Hamon najął oficera policji, nazwiskiem Marborne, który zastawia na pana pułapkę.

Jane Smith

– Kim, u starego diabła, jest ta Jane Smith? – jęknął Marborne.

To samo pytanie zadawał sobie w owej chwili James Morlake.

ROZDZIAŁ XII
Panna Lidia Hamon

Detektyw wytrzeszczył na swego towarzysza oczy z wściekłością.

– Cwany z ciebie złodziej, Lieber! – warknął. – To wszystko, co mu ściągnąłeś?

Nalana twarz Liebera wydłużyła się.

– Czy to nie wystarcza, panie Marborne? – spytał zasmucony. – Powiedział mi pan: – Dostań papier – i dostałem list.

– Tak, dostałeś liścik w sam raz – odpowiedział Marborne ze złością. – Klawy gryps, he!

Wpakował list do kieszeni i odszedł, zostawiając Liebera oniemiałego; złodziej dłuższy czas wiódł za nim osłupiałym wzrokiem.

Odkrycie, że Jane Smith wiedziała o jego zmowie z Hamonem, przeraziło Marborne’a nie na żarty, bo nie mógł się już cofnąć. Plan należało przeprowadzić, ale uprzednio musiał zbadać grunt pod nogami. Dlatego udał się na Grosvenor Place. Służący, który go znał, oświadczył, że pana Hamona nie ma w domu.

– Czy chce się pan widzieć z panną Hamon? – spytał służący.

– Panną Hamon? Czy jest panna Hamon? – rzekł Marborne, który nie wiedział nawet o jej istnieniu.

Majordomus mógłby mu wyjaśnić, że wizyty panny Hamon w Londynie były rzadkie, a dodałby chętnie, że służba w apartamencie przy Grosvenor Place 307 wolałaby, by wypadały jeszcze rzadziej, gdyż Lidia Hamon należała do tych kobiet, które wzniósłszy się z ubóstwa i niedostatku do wielkich dostatków, żyją w ciągłej trwodze, czy wszyscy dostatecznie doceniają ich znaczenie.

– O tak, pan Hamon ma siostrę, ale ona mieszka stale w Paryżu.

Lidia rzeczywiście mieszkała w Paryżu. Miała elegancki apartamencik na Bois i szykowne małe auto, prowadzone przez japońskiego szofera w różowej liberii. Studiowała sztukę z nonszalancją arystokratki, utrzymywała stosunki towarzyskie z wieloma starymi rojalistycznymi rodzinami Francji i mówiła po francusku, według własnego mniemania, bez zarzutu.

Zostawiwszy Marborne’a w holu, służący udał się do salonu i dopiero po dłuższej chwili poprosił gościa.

Lidia Hamon była ładna i smukła. Jej włosy z matoworudym połyskiem, ułożone przez pierwszorzędnego fryzjera, tworzyły idealną główkę. Przewiązane były wstążką. Na jej obnażonych ramionach tryskały ogniami i lśniły kruszcem w świetle osłoniętych świeczników w umbrelkach bransolety. Zwróciła tęskne spojrzenie ku wchodzącemu detektywowi, a łuki jej brwi podniosły się pytająco. Poza tym nie raczyła wstać na powitanie gościa i w dalszym ciągu wpół leżała na sofie.

Marborne’owi, który był mężczyzną nader wrażliwym na wdzięki kobiece, wydała się nieludzko piękna. Zielona suknia, ciemnozłote pantofelki, lśniące jedwabne pończochy pasowały wprost idealnie. Jej ręce były wypielęgnowane. Osłoniła białą dłonią oczy, jakby mogło ją razić światło. Sylwetka młodej kobiety i jej ruchy zrobiły na detektywie wrażenie. Podbiła go od pierwszego wejrzenia.

– Pan chce się widzieć z moim bratem!? – sepleniła umyślnie w sposób, który Marborne’owi wydawał się niewypowiedzianie arystokratyczny.

– Tak, panienko, mam z nim interes do załatwienia.

Rzuciła okiem na wysadzany brylantami zegarek w bransoletce.

– Wróci wkrótce – odpowiedziała. – Nie znam się ani odrobinę na interesach, więc wątpię, czy mogłabym być panu pomocna. Proszę, niech pan siada, panie Marlow!

– Marborne – poprawił cicho detektyw, siadając ostrożnie na brzeżku krzesła. – Nie miałem przyjemności widzieć pani dotychczas.

Skinęła głową, czym wyraziła żal, że tej przyjemności nie miał dotychczas.

– Mieszkam zwykle za granicą, w moim kochanym Paryżu – rzekła. – Życie jest tam takie inne, takie prawdziwe! Londyn ze swym merkantylizmem i bezdusznością przejmuje mnie strachem.

Inspektor Marborne na pewno palnąłby jakieś kapitalne głupstwo, gdyby nie nadszedł Hamon.

– Witaj, Marborne! – zawołał niespokojnie bankier. – Czy stało się coś złego? – Rzucił okiem na postać leżącą z gracją na sofie. – Pan nie zna mojej siostry? Lidio, przedstawiam ci pana Marborne’a, mego przyjaciela, który jest oficerem policji kryminalnej w metropolii.

– Naprawdę? – brzmiała odpowiedź. Podniosła znów brwi, ale, ku rozczarowaniu Marborne’a, nie zdawała się tą jego godnością zbudowana.

– Idziemy do mojej jaskini – rzucił Hamon i wyciągnął detektywa z salonu, nim ów zdążył się pożegnać.

Gdy drzwi się za nimi zamknęły, inspektor opowiedział incydent.

– Pokaż mi pan ten list – rzucił.

Badał go, schylony nad lampą, odąwszy wargi i zjeżywszy krzaczaste brwi.

– Jane Smith? Kim, u licha, może być ta Jane Smith? – mruknął.

– Czy ktokolwiek wie o... o naszej sprawie? – spytał Marborne.

– Nikt. Wspomniałem o niej mojej siostrze, ale nikomu więcej.

Marborne zaniepokoił się trochę.

– Żałuję, że pan w ogóle o niej wspominał, panie Hamon – rzekł.

– Nie mówiłem nikomu – odparł finansista niecierpliwie. – Powiedziałem Lidii tyle tylko, że mam plan załatwienia porachunków z Morlakiem. Na jedno przysięgnę – to nie jest pismo Lidii, ona nie zna tego człowieka, a gdyby nawet znała, to nie napisałaby do niego. Czy to wszystko, co pan dostał?

– To wszystko, czego nam potrzeba – odpowiedział Marborne. – Tak ułożyłem mój plan, że jest rzeczą zbędną posiadanie jakichkolwiek przedmiotów należących do Morlake’a. Znajdą kopertę – jakakolwiek poszlaka wskazująca na niego wystarczy.

Nie powiedział o wizycie, którą złożył Morlake’owi, uważając, i słusznie, że lepiej nie przyznawać się do porażki.

– Kiedy przystępuje pan do roboty? – spytał Hamon.

Marborne wzruszył ramionami.

– To zależy całkowicie od okoliczności. Spodziewam się, że w tym tygodniu – odparł. – Niech pan się nie obawia i zda na mnie. Mogę zebrać dosyć dowodów, by go obciążyły; gdy raz zostanie zaaresztowany, łatwo będzie wydostać rozkaz zrewidowania jego mieszkania i domu w Sussex. Dlaczego nie kazał go pan aresztować na wsi? To była doskonała okazja.

– Nie zadawaj pan głupich pytań – odparł bankier niecierpliwie. – Daj mi pan znać, gdy go złapiesz, a już do mnie należy reszta.

Kiedy detektyw się wyniósł, Hamon zszedł do siostry.

– Kto to? – spytała, ziewając otwarcie. – Zawsze przyjmujesz takich dziwnych ludzi, Ralfie.

– Dlaczego przyjechałaś? – spytał.

– Bo zabrakło mi pieniędzy. Kupiłam przepiękną małą statuetkę – prawdziwą Demetris i przegrałam masę pieniędzy w karty. Trzeba się trzymać na poziomie, Ralfie.

Patrzył na nią w milczeniu.

– Poza tym obiecałam spędzić koniec tygodnia u tej kochanej lady Darlew. Ona ma szalenie miłego chłopca w Eton...

– Posłuchaj mnie, Lidio – przerwał Hamon. – Kiedy ja zaczynałem, ty służyłaś w barze na West End i zarabiałaś tyle, by nie umrzeć z głodu. Chciałbym, abyś o tym nigdy nie zapominała. Nie zamierzam powiększać ci pensji. Zapomnij o tych twoich przyjaciółkach, które mają synów w Eton, a pamiętaj, że podawałaś koktajle w spelunce Lembo Dive.

Nie robiąc sobie nic z jej piorunujących spojrzeń, ciągnął:

– Zbliżają się czasy, kiedy by może będziesz musiała zarabiać na utrzymanie, moja droga.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – spytała. Od razu z wytwornej panny z towarzystwa stała się zadzierżystą kelnerką. Z rękoma na biodrach, ochrypłym ze złości głosem krzyczała: – Czy przypuszczasz, że powrócę do podawania kieliszków, podczas gdy ty zarabiasz dziesiątki tysięcy? Pomagałam ci, Ralfie, i nie zapominaj o tym! Zapomniałeś już o Johnnym Crawfordzie i co ja wtedy dla ciebie zrobiłam?

Hamon pobladł.

– Nie masz co od razu wyjeżdżać z Johnnym Crawfordem czy z jakimś tam innym – odparł szorstko. – I nie wierzgaj, bo to, co mówię, jest tylko dla twojego dobra. Potrzebuję twojej pomocy. Marborne ma plan schwytania Morlake’a, ale jeżeli mu się nie uda, trzeba to będzie zrobić w inny sposób, a jak, to ciebie niech o to głowa boli.

– A dlaczego mnie, a nie ciebie? – zasyczała. – I co za to dostanę? Tyle co za Crawforda – guzik?

– Ja także dostałem wtedy guzik – rzucił prędko.

– Łżesz! Nie wytrzeszczaj tak na mnie gał! Nie zastraszysz mnie! Znam sprawę z Crawfordem – i ty mówisz nic, ha, ha!

– Nie dostało mi się nic, powtarzam – odpowiedział podniesionym głosem. – To było największe rozczarowanie w moim życiu. Gdyby fortuna nie uśmiechnęła się wtedy, byłoby po mnie. Nigdy nie zobaczyłem pensa z pieniędzy Crawforda.

Nastąpiło krótkie złowrogie milczenie, potem zapytała:

– A co mam zrobić z Morlakiem? Nabrać go? Czy on ma pieniądze?

– Masę – odparł sucho – ale mnie nie chodzi o jego pieniądze.

Uniosła swoje cienkie brwi.

– Musisz dobrze stać, jeżeli nie dbasz o pieniądze Morlake’a. – I spytała: – Cóż zatem mam zrobić?

– To zależy wyłącznie od tego, jak pójdzie Marborne’owi – odpowiedział jej brat. – Do tego czasu wszelka dyskusja jest zbyteczna.

– Jak on wygląda – spytała – ten Morlake?

Wyszedł z pokoju i przyniósł fotografię, którą jej podał; patrzyła na podobiznę mężczyzny z zimnym wyrachowaniem.

– Dobrze się prezentuje – powiedziała. – Kim jest?

– Dałbym dużo, aby to wiedzieć – uciął Hamon. – Nie zadawaj pytań, Lidio. Chcę tylko usłyszeć, czy on jest typem mężczyzny, którego potrafiłabyś podbić, jeżeliby ci się to opłaciło.

Podniosła oczy na brata.

– Czy ten, czy ów, mnie tam wszystko jedno – odpowiedziała krótko.

ROZDZIAŁ XIII
W Blackheath

Było to w piątek wieczór. Cienka jak gaza mgła rozsnuła się ponad metropolią, zwiastunka tych mrocznych, gęstych i zawiesistych mgieł, które w ciągu miesiąca miały nadać miastu ponury wygląd i charakter.

James Morlake skończył obiad podany przez ciemnolicego sługę i czytał wieczorną gazetę z miną człowieka spodziewającego się znaleźć interesującą wiadomość. Ale się zawiódł. Binger odszedł do domu wcześniej niż zazwyczaj, otrzymawszy urlop na trzy dni, gdyż tej nocy Morlake zamierzał wrócić do Wold House i jego kufer był już w holu. Mógłby właściwie odjechać, ale czekał, by mgła choć trochę się rozproszyła. Samochód stał przy bramie. Złożywszy gazetę, podszedł do okna i odsunął ciężką kotarę.

– Czas się zbierać, Mahmet – rzekł i w tej chwili rozległ się ostry dzwonek telefonu.

Wziął słuchawkę i usłyszał nieznajomy głos.

– Czy pan Morlake?... Mówię z Blackheath. Binger został przejechany przez autobus i przeniesiony na Cranfield Gardens dwanaście. Czy może pan niezwłocznie przyjechać?

– Jest ranny? – spytał Morlake szybko.

– Jest umierający – brzmiała odpowiedź. – Mówi doktor Grainger.

Jamesowi zajęło parę minut wyszukanie na mapie Cranfield Gardens, po czym, nie tracąc chwili, wskoczył do auta i pomknął w stronę Blackheath. Mgła była gęstsza, niż przypuszczał, lecz na New Cross jej ławica się kończyła. Na niebie zamigotały gwiazdy.

Lieber, postawiony na straży przed mieszkaniem na Bond Street, był świadkiem odjazdu Morlake’a i pośpieszył do najbliższego automatu telefonicznego. Zadzwonił. Odebrał Marborne.

– Odjechał – zawołał Lieber zdyszany. – Odjechał stąd pięć minut po dziesiątej.

– Czy sam?

– Tak. Prowadzi sam swoje auto. Bardzo się śpieszył.

Marborne powiesił słuchawkę. Zapłacił rachunek w trzeciorzędnej restauracyjce na Greenwich, w której czekał godzinę na tę wiadomość, i pośpieszył na miejsce, gdzie Slone i Colley już go oczekiwali.

– Nie ma ani chwili do stracenia, Colley. Pakuj się do tego domu.

– Jest za wcześnie, panie Marborne. Jeszcze nie poszli spać – zaprotestował Colley.

– Tam kładą się spać o dziewiątej – odparł szef niecierpliwie. – Czy myślisz, że nie informowałem się w tej sprawie?

Auto, najęte na noc, zawiozło ich do Blackheath i na rogu Cranfield Gardens Colley otrzymał wskazówki.

– Dostaniesz się przez okno spiżarni, a stamtąd przejdziesz na pierwsze piętro. Możesz rozbić którąś ze szklanych gablot z biżuterią. Nie ma w tym najmniejszego ryzyka, Colley. Twoją rzeczą jest spowodować alarm, a gdy rozbudzisz domowników, możesz zmiatać.

Złodziej wsiąkł w nocne ciemności, a Slone, który czuł się nieswojo, przemówił do swego szefa:

– To ordynarna pułapka, inspektorze. On nigdy w nią nie wpadnie. Pojedzie do domu swego służącego i znajdzie go tam.

– Mówię ci, że przyjedzie najpierw tutaj. Poznałem po jego głosie, kiedy z nim rozmawiałem przez telefon, że bardzo się zmartwił.

Agenci kroczyli szybko w dół Cranfield Gardens i skręcili w bramę.

– Słyszę samochód wjeżdżający pod górę – powiedział nagle Marborne. – Ukryj się w cieniu schodów.

– To mi się nie podoba – zrzędził Slone. – To zbyt łatwe, zbyt proste. Nie może się udać.

– Stul pysk – syknął jego towarzysz. – Oto i samochód.

Skręciwszy z Blackheath Hill, James Morlake zatrzymał samochód i wysiadł z niego. Numer 12 był to czwarty od końca ulicy dom, posępny budynek z wysoką fasadą, całkowicie pogrążony w ciemnościach. Otworzył ze skobla drewnianą furtę, nim go uderzył brak czerwonego światła oznaczającego, że w domu mieszka praktykujący lekarz. Cofnął się do bramy, aby się przekonać, czy nie pomylił się w numerze domu. Tak, był to numer 12. Nie wahając się dłużej, poszedł ścieżką ku domowi i zaczął wchodzić na kamienne schody. W tej chwili usłyszał z wewnątrz domu strzał i łoskot szybkich kroków w holu. Cofnął się.

Jak błyskawica przeszyła go świadomość niebezpieczeństwa i skoczył w dół po schodach. Zrobił dwa kroki ku bramie i coś go uderzyło. Odwrócił się ogłuszony i na pół przytomny, a wtedy spadło na niego drugie uderzenie. Stracił przytomność.

Gdy ją odzyskał, leżał na twardych deskach i jakiś człowiek majstrował przy jego głowie. Otworzył oczy i w półmroku panującym w celi zobaczył brodatą postać zakładającą mu bandaż.

– Leżeć! – rzekł lekarz rozkazująco i James usłuchał.

To była cela; zdał sobie sprawę z charakteru pomieszczenia, w którym się znajdował od pierwszej chwili, gdy otworzył oczy. Jak się do niej dostał i co się właściwie stało? Powoli przypominał sobie cios, który go zwalił z nóg. Pulsowanie w głowie sprawiało mu nieznośny ból; doznał nieprzyjemnego uczucia skrępowania rąk i rzuciwszy wzdłuż ciała okiem, przekonał się, że miał na rękach kajdanki.

– Dlaczego tu jestem? – spytał.

– O tym opowie panu inspektor – rzekł lekarz, związawszy końce bandaża i odchyliwszy się, spoglądał z zadowoleniem na swoje dzieło.

– Och, on powie? – powiedział James przybity. – Hm, chciałbym, żeby już przyszedł i wyjaśnił, o co tu chodzi. Jak się ma Binger? – Uśmiechnął się. – A więc historia z Bingerem była zmyślona. Inspektor, o którym pan mówi, to inspektor Marborne?

– Sam pan go o to spyta – odpowiedział lekarz dyplomatycznie. – Będzie tu za parę minut.

Wyszedł i drzwi celi zatrzasnęły się z brzękiem żelastwa. Morlake siadł z pewną trudnością i począł badać swoje położenie. Mechanicznie włożył rękę do jednej kieszeni – była pusta. Potem do drugiej – również. Zegarek z łańcuszkiem znikł, papierośnica, wszystko, co posiadał, zostało mu zabrane.

Wówczas ocknął się z osłupienia, zapomniał nawet o bólu.

Usłyszał chrzęst klucza, drzwi celi się otworzyły i ukazał się w nich Marborne z uśmiechem triumfu na twarzy.

– Ha, Morlake, mamy cię nareszcie!

– Powinienem był dać ci te zapałki – odparł James zimno. – Nie wiedziałem, że aż tak ci się spodobały, że mnie napadniesz i obrabujesz. Oszczędziłbym ci trudu.

– Nie wiem, do czego pijesz z tymi zapałkami. Wiem tylko, że znaleźliśmy je przy tobie wraz z innymi przedmiotami. Znasz moje nazwisko? – rzucił Marborne ostro.

– Znam pana nazwisko. – James skinął głową. – Pan jest inspektorem Marborne.

– Jestem inspektorem Marborne – odrzekł agent tonem jak najbardziej urzędowym – i oskarżam pana o wtargnięcie tej nocy do domu przy ulicy Cranfield Gardens w celu włamania. Ponadto oskarżam pana o posiadanie przy sobie broni, a mianowicie, nabitego rewolweru i narzędzi służących do rabunku. Dalej oskarżam pana o włamanie się i wtargnięcie do Banku Depozytowego Burlington siedemnastego bieżącego miesiąca; wreszcie o włamanie i wtargnięcie do Home Counties Banku dwunastego sierpnia.

Zamilkł.

– Niech pan nie przerywa tego interesującego opowiadania – powiedział James. – Niech pan mnie również ostrzeże, że cokolwiek powiem, może być użyte przeciwko mnie. To jest pańskim obowiązkiem, ale o tej zwykłej formalności zapomniał pan, jak widzę.

Detektyw wpił się w niego spojrzeniem.

– Nie będzie dla pana obojętne, że zaaresztowałem również pańską wspólniczkę, Jane Smith – powiedział, a James zaśmiał się cicho.

– Jestem zachwycony! Bardzo chciałbym poznać tę Jane Smith. Czy zaaresztował pan również naszego wspólnego przyjaciela, Hamona?

Detektyw uśmiechnął się pobłażliwie.

– Nic podobnego, Morlake – odpowiedział. – Wiesz dobrze, że nie zaaresztowałem pana Hamona. O co mógłbyś go oskarżyć?

Tym razem James pomilczał chwilę.

– O zabójstwo z premedytacją – powiedział spokojnie – i oskarżę pana o to, że zostałeś jego wspólnikiem po dokonanym fakcie.

ROZDZIAŁ XIV
Złapany!

Nie od razu oficer policji zrozumiał znaczenie rzuconego przez Jamesa oskarżenia.

– Co pan przez to rozumie? – spytał ostro. – Zabójstwo z premedytacją!

– Ile pan wie o tym, Marborne, muszę się jeszcze dowiedzieć – powiedział James Morlake spokojnie. – Ale kiedy złapię Hamona, źle będzie z panem!

– Kiedy złapiesz Hamona! A więc chcesz również zostać policjantem? – spytał detektyw z sarkazmem.

– Nie, nie chcę zostać policjantem. Nie upadłem jeszcze tak nisko – odparł James.

Schyliwszy się, detektyw szarpnął Morlakiem i postawił go na nogi.

– Pójdziesz zobaczyć graty, które znaleziono przy tobie przy zaaresztowaniu – powiedział i popchnął go przed sobą na korytarz wiodący do izby przesłuchań.

Na stole sierżanta obwodowego były rozłożone różne przedmioty. Była tam czarna jedwabna maska, w której otwory oczne, co James spostrzegł od razu, zostały świeżo wycięte. Automatyczny pistolet, komplet instrumentów włamywacza, mała acetylenowa lampka, kauczukowe pudełko zawierające sześć flaszeczek i trzy małe wytrychy – słowem cały ekwipunek.

– Czy to mają być moje instrumenty? Gdzie ja je wszystkie miałem, w kieszonce od kamizelki? – spytał.

– Niektóre były w kieszeniach palta, niektóre zaś ukryte pod poduszkami siedzeń w aucie – odparł detektyw. – Przyznajesz, że to twoje graty!?

– Nie, nie przyznaję. Jedynych rzeczy, które miałem naprawdę, złotego zegarka i łańcuszka, nie widzę tutaj i przypuszczam, że je pan skonfiskował dla własnego użytku. Było też trochę pieniędzy, około sześćdziesięciu pięciu funtów, których nie ma tu również. Czy mają one stanowić poboczny dochód pana, Marborne?

– Zamknąłem pieniądze i zegarek w moim biurku – odezwał się sierżant obwodowy. – Nie poprawisz swej sprawy oskarżaniem oficera, Morlake.

– Może to i racja – przyznał James po chwili namysłu.

Podniósł ręce w kajdankach.

– Nie są chyba potrzebne, prawda, sierżancie?

Sierżant wziął klucz ze swego stołu, otworzył łańcuszki i zdjął mu je. Pod strażą więziennego dozorcy James poszedł do celi.

Jane Carston przy śniadaniu na Lowndes Square przeglądała poranną gazetę, gdy oznajmiono Hamona; ze stłumionym jękiem złożyła płachtę dziennika i rzuciła swemu ojcu wymowne spojrzenie.

– Niech go diabli porwą! Czego przychodzi o tak wczesnej porze? – spytał z irytacją. – Myślałem, że uwolniliśmy się od niego przynajmniej na miesiąc.

– Musimy go przyjąć – powiedziała Jane z rezygnacją.

Sposób zachowania się Hamona był rubaszny i radosny jednocześnie. Jane nie widziała go jeszcze w tak doskonałym humorze. Z miną triumfatora wparadował – tak scharakteryzowała panna jego marsz triumfalny – do sali jadalnej.

– Mam interesujące wiadomości dla was dwojga – powiedział prawie jowialnie, biorąc krzesło bez witania się i przystawiając je do stołu, przy którym jedli śniadanie. – Złapaliśmy diabła.

– Ładna historia – mruknął lord. – Przyznam, że nic innego z nim nie da się zrobić, tylko strącić go z powrotem do piekieł.

– Którego to z diabłów w szczególności panowie złapaliście? – spytała panna z drżeniem serca.

– Morlake’a. Został złapany na gorącym uczynku włamania do domu na Blackheath.

Skoczyła na równe nogi.

– Pan tego nie mówi serio! – zawołała bez tchu. – Pan Morlake... och, to nie może być prawda!

– To cudowna, rozkoszna prawda – rzekł Hamon (Jane przysięgłaby, że mówiąc to, cmoknął). – Został złapany na kradzieży w domu człowieka posiadającego starą biżuterię. Szczęśliwym trafem wpadł w ręce dwóch agentów policji kryminalnej, którzy od pewnego czasu go śledzili, w chwili gdy uciekał z domu, spłoszony przez właściciela, niejakiego pułkownika Patersona.

Lord Creith zdjął pince-nez i wpatrzył się w Hamona zmętniałymi oczyma krótkowidza.

– Mówi pan o Jamesie Morlake’u, naszym sąsiedzie? – spytał z niedowierzaniem.

– Mówię o Czarnym, najzręczniejszym włamywaczu, jakiego mieliśmy na tej wyspie od lat.

Jane opadła na krzesło. Radość Hamona była szczera. Mówił prawdę.

– To naturalnie pańska robota – odezwała się wreszcie, mówiąc powoli, jakby do siebie. – Powiedział pan przecież, że go złapie, prawda?

– To nie znaczy, bym go sam złapał – odrzekł Hamon, choć z żalem, że sławy pogromcy Czarnego nie może przywłaszczyć sobie – ale wyznam, że to ja udzieliłem policji wiele cennych informacji. À propos lady Jane, moja siostra będzie miała przyjemność złożyć pani dziś wizytę.

– Tak – odpowiedziała Jane, myśląc o Morlake’u. – Ach, przypominam sobie, pan ma siostrę w Paryżu. Obawiam się, że dziś po południu mnie nie zastanie.

– Miałem takie przeczucie, toteż powiedziałem jej, by przyszła wcześniej. Lidia z pewnością się pani spodoba. To dobra dziewczyna, tylko trochę przeze mnie rozpuszczona.

– Kiedy pan Morlake będzie sądzony? – spytała, natychmiast zapominając o istnieniu Lidii Hamon.

– Dziś rano zostanie przesłuchany, potem odesłany do aresztu prewencyjnego, a osądzony w przyszłym tygodniu. Pani się nim interesuje, widzę? Hm, to rzecz naturalna. Te łotry wzbudzają pewnego rodzaju romantyczne zainteresowanie u najuczciwszych ludzi.

– Nie każdy łotr je wzbudza – odpowiedziała błyskawicznie. – Znam łotrów, którzy są zdecydowanie najmniej interesującymi istotami pod słońcem!

Odzyskała równowagę, a lord Creith, który znał swą córkę doskonale, spostrzegł w jej zachowaniu i głosie ukrytą pod pozorami uprzejmości złość. Zawziętość córki dobrze dała mu się we znaki.

– Czy on ma jakichś przyjaciół? To jest, czy ma kogoś, kto poręczyłby za niego?

– Do poręczenia nie dopuszczą – odpowiedział Hamon szybko. – Złapali go z wielkim trudem, a kiedy go złapali, stawiał desperacki opór. Nie, nie będą ryzykowali, że się ulotni.

– Czy jest ranny? – rzuciła błyskawicznie.

– Dostał po łbie raz czy drugi – powiedział Hamon, wzruszywszy ramionami.

– Pan wie tak dużo o tej sprawie. Przypuszczam, że telefonowano do pana, wiedząc, że się pan nią interesuje?

– Tyle wiem tylko, co piszą gazety – odparł szybko, ale na ustach młodej damy pojawił się ironiczny uśmiech.

– Tego nie ma w gazetach – powiedziała. – Zaszło to tak późno w nocy, że nie zamieszczono tego w porannym wydaniu dzienników.

Wstała od stołu i wyszła z pokoju, nie powiedziawszy więcej ani słowa.

– Jane zdradza ogromne zainteresowanie tym opryszkiem – warknął Hamon z pasją.

– A dlaczego nie? – spytał lord Creith z błyskiem oczu. – Dla mnie również jest on diablo interesujący. Na Jowisza, żałuję, że nie wiedziałem o jego fachu. Zwróciłbym się do niego o pożyczkę, co byłoby daleko rozsądniej, niż sprzedawać Creith. Gdzie ten interesujący kryminalista będzie sądzony?

– W Greenwich – brzmiała odpowiedź.

– Greenwich! – powtórzył lord Creith, jakby mu się to w głowie nie mieściło.

Około południa dozorca wywołał Jamesa Morlake’a, który został poprowadzony poprzez wielki podwórzec do sali sądowej. Była zapełniona po brzegi. Na ławce reporterów, na której mogło się z trudem pomieścić trzech, tłoczyło się pół tuzina młodych dziennikarzy, a inni ludzie pióra, nie znalazłszy sobie miejsca przed kratkami, tułali się wśród publiczności.

Zreferowano, w jakich okolicznościach odbyło się zaaresztowanie; napomknięto o nowych, bardziej sensacyjnych jeszcze rewelacjach co do przestępstw, o które oskarżony jest podejrzewany, a policja przez swego prawnego zastępcę zażądała utrzymania w mocy aresztowania jako środka zapobiegawczego; obrońca Jamesa zaoponował przeciwko aresztowaniu, ale bezskutecznie.

– W kwestii poręczenia, wasza miłość... – zaczął obrońca, ale sędzia potrząsnął tylko głową.

– Nie może być mowy o zastosowaniu poręczenia.

I w owej chwili nastąpił zupełnie nieoczekiwany incydent. Wysoki, szczupły mężczyzna podszedł bez wezwania do stołu sądu i podał sędziemu bilet wizytowy.

– Ten dżentelmen – spojrzał sponad szkieł pince-nez na zdumionego Jamesa – jest moim sąsiadem i szczególnie mi zależy na tym, by miał wszelką możność przygotowania się do obrony.

– Jest mi bardzo przykro, lordzie Creith – odpowiedział sędzia – ale w tych wypadkach, kiedy policja sprzeciwia się zwolnieniu za poręczeniem, jak to obecnie ma miejsce, procedura nie pozwala zwolnić oskarżonego.

James odszedł do swej celi, łamiąc sobie głowę nad tym, co mogło skłonić tego dystyngowanego starszego jegomościa, którego znał tylko ze słyszenia i w którego domu popełnił kradzież z włamaniem, do wystąpienia i zaofiarowania swej pomocy człowiekowi nieznanemu, przez co narażał się na zwrócenie na siebie publicznej uwagi; a przecież ludzie z tej klasy społecznej boją się przede wszystkim wmieszania w jakąkolwiek sprawę czy skandal.

ROZDZIAŁ XV
Wyznanie Jane

Jane ze zdumieniem przeczytała w popołudniowej gazecie o wystąpieniu ojca przed sądem i, kiedy przyszedł na obiad, czekała na niego w holu.

– Naprawdę, papo, jesteś bajeczny – powiedziała, całując go na przywitanie. – Czy go widziałeś?

– Widziałem go – potwierdził lord Creith, którego wszelki serdeczny odruch córki wprawiał w wielkie zakłopotanie – i przedstawia się wcale dobrze. – Potrząsnął głową. – Policja twierdzi, że z niego najniebezpieczniejszy z łotrów. Wcale na takiego nie wygląda. Powiedziawszy prawdę – obejrzał się i zniżył głos – nasz przyjaciel Hamon daleko bardziej wygląda na łotra! Ale na miłość boską, Jane, nie powtórz tych moich słów. Ostatnim razem, gdy powiedziałem coś niepochlebnego o Hamonie, wyjechałaś z tym przy obiedzie i ja nie wiedziałem, gdzie się schować.

Jane udało się uniknąć wizyty panny Lidii Hamon, której przybycie zapowiedział jej brat, i miała nadzieję, że tym impertynenckim nieprzyjęciem uwolni się w ogóle od jej odwiedzin. W każdym innym czasie wygrałaby ciekawość i chęć przekonania się, jakiego rodzaju kobietą jest siostra Ralfa Hamona. Tego dnia jednak była całkowicie zaabsorbowana i nie mogła o niczym myśleć, tylko o tej jednej fatalnej sprawie.

Dwie godziny przed obiadem lord Creith przeznaczał na sjestę, Jane zaś na załatwianie korespondencji. Nie była tego dnia usposobiona do pisania listów, a tym mniej jeszcze do przyjmowania gości, toteż, gdy Peters zaanonsował Lidię Hamon, poczuła się do reszty zgnębiona.

– Proście ją na górę – powiedziała z gwałtownym wysiłkiem odzyskania spokoju ducha o tyle, by zdobyć się na uprzejmość.

Zobaczywszy gościa, musiała przyznać, że wyrobiła sobie o Lidii zupełnie błędne pojęcie. Młoda kobieta była pod wieloma względami bardzo obyta towarzysko. Miała gust, umiała się ubrać; wyglądała tak ładnie i dystyngowanie, gdy weszła do buduaru, że Jane aż trudno było uwierzyć, by mogła być siostrą odpychającego pana Hamona.

– Przykro mi, że pani przerwałam – z afektacją powiedziała Lidia, objąwszy szybkim spojrzeniem papier listowy, którym Jane pokryła biurko, aby możliwie skrócić wizytę. – Byłam u pani dziś rano, Ralf mówił, że będzie pani na mnie czekała, ale spotkał mnie zawód.

Jane wybąkała parę słów usprawiedliwienia, zachodząc w głowę, co mogło skłonić siostrę Hamona do złożenia wizyty o tak niewłaściwej porze.

– Przyjechałam do Londynu tylko na parę dni, głównie w celu zobaczenia pani – powiedziała Lidia, jakby odpowiadając na pytanie, które Jane postawiła w myśli. – Mieszkam na stałe w Paryżu. Czy pani dobrze zna Paryż?

– Znam go trochę. Nie jest to moje ulubione miasto – odpowiedziała Jane.

– Nie może być! – Wygięte ku górze łuki brwi Lidii jeszcze bardziej się podniosły. – Nie pojmuję, jak można nie lubić Paryża; każdy, kto ma dobry smak, kocha się w Paryżu.

– W takim razie ja mam zły smak – odcięła się lekko Jane.

– Nie, nie to miałam na myśli – Lidia pośpieszyła naprawić złe wrażenie, które mogły wywrzeć jej słowa. – Chciałam tylko powiedzieć, że w Paryżu naprawdę się żyje. Czy pani zna księcia de Montvidier? To nasz wielki przyjaciel.

Zaczęła sypać nazwiskami arystokracji francuskiej, choć Jane nie zdradzała nimi najmniejszego zainteresowania ani też nikogo z tych osób nie znała.

– Ralf mówił mi, że kupił majątek państwa w hrabstwie Sussex – odezwała się wkrótce potem Lidia, bawiąc się rączką swej parasolki i nie patrząc na Jane. – To piękny majątek, prawda?

– Tak, ładny majątek – odpowiedziała Jane spokojnie.

– Ach, co za szkoda! – zagruchała Lidia. – Strata rodowego majątku, który od setek lat należał do Creithów, boleśnie musiała panią dotknąć. Powiedziałam Ralfowi, że się dziwię, jak miał serce objąć go w posiadanie.

– Nie, nie objął go jeszcze w posiadanie i nie obejmie za życia mego ojca – odpowiedziała Jane, zaczynając się domyślać przyczyny nagłych odwiedzin siostry Hamona.

– Wiem. Nie o ojcu pani myślałam, ale o pani. Wiem, że Ralf bardzo jest panią zainteresowany.

Lidia obserwowała Jane spod oka, ale twarz tej pozostała bez wyrazu.

– Ralf odczuwa wszystko bardzo głęboko. On ma bardzo dobre serce. Mało kto go rozumie. Przeciętni ludzie widzą w nim typ drapieżnego finansisty, którego całkowicie pochłania robienie pieniędzy. W gruncie rzeczy jest on czuły i dobry, idealny przyjaciel.

– Powinien być idealnym mężem dla swej przyszłej żony. – Jane skorzystała natychmiast z tej aluzji.

Odpowiedź zaskoczyła Lidię. Nie spodziewała się, by Jane tak wręcz podjęła myśl, o której ona tylko napomknęła. Zbita z tropu popsuła sobie całą robotę.

– Tak i ja sądzę. Z ręką na sercu – choć boję się, by pani nie wzięła tego, co mówię, za impertynencję – ale Ralf jest zdobyczą, o którą warto się pokusić.

– Nie rozumiem, dlaczego pani przypuszcza, że mogłabym dopatrzeć się impertynencji w tych pani słowach – odparła Jane – skoro ja o nią pokusić się nie myślę.

Duch niezgody owładnął Jane, demon przekory, który był poważnym strapieniem dla unikającego wszelkich trosk lorda Creith.

– Widzi pani, ja nie mogłabym wyjść za pani brata, jeśli już mówimy tak otwarcie.

– Dlaczego nie? – Lidia wpadła w zastawioną pułapkę.

– Bo już jestem zaręczona – powiedziała Jane. – I to od tak dawna, że z lekkim sercem nie dałoby się tych zaręczyn zerwać.

– Zaręczona!

To była dla Lidii nowość. Była zła na brata, że ją źle poinformował.

– Tak, jestem zaręczona.

– Ale pani nie nosi zaręczynowego pierścionka? – podjęła Lidia.

– Po co pierścionek, kiedy dwa serca są złączone – odpowiedziała Jane patetycznie.

– Brat mój nie wiedział o tym.

– W takim razie będzie pani miała dla niego niespodziankę – odparła Jane.

Lidia wstała i zaczęła zwijać parasolkę z widocznym zaambarasowaniem, nie wiedząc, jak się wycofać możliwie prędko i z zachowaniem pozorów.

– Mam nadzieję, że będzie pani szczęśliwa – odezwała się sucho – chociaż z mego punktu widzenia dla panny z pani wychowaniem to fatalna pomyłka wychodzić za mąż za człowieka biednego. Przypuszczam, że narzeczony pani musi nie mieć pieniędzy, skoro pozwolił Ralfowi odkupić od ojca pani majątek.

– Tego rodzaju małżeństwa rzeczywiście wychodzą czasami na złe – odpowiedziała Jane ze słodyczą – ale mam nadzieję, że nasze małżeństwo będzie małżeństwem z miłości, przy którym brudne wyrachowania nie wchodzą w grę, i że będzie ono wyjątkiem.

Cel wizyty panny Hamon był jasny. Jej zmieszanie i niezadowolenie nie pozostawiały najmniejszych wątpliwości. Jane przejrzała ją na wskroś.

– Być może zmieni pani postanowienie – powiedziała Lidia, podając wiotką rękę na pożegnanie. – Ralf jest człowiekiem, który niełatwo daje za wygraną. Bardzo dobry z niego przyjaciel i bardzo niebezpieczny wróg. W tej chwili ktoś, siedząc w więzieniu, ma czas zastanawiać się nad tym!

– Według wszelkiego prawdopodobieństwa – odpowiedziała Jane zimno – pan Morlake tym sobie głowy nie zaprząta.

– Pani zna Jamesa Morlake’a?

Jane odpowiedziała z naciskiem, patrząc Lidii Hamon wprost w oczy:

– Oczywiście. Jestem jego narzeczoną.

ROZDZIAŁ XVI
Pan Hamon zostaje wyproszony za drzwi

Lord Creith zszedł na obiad w usposobieniu beztroskim, w jakie wprawiała go zawsze w niewytłumaczony sposób krótka drzemka. Przy deserze Jane opowiedziała mu, co zaszło.

– Wielkie nieba! – zawołał lord niemal bez tchu. – Coś ty powiedziała!

– Musiałam ją osadzić – usprawiedliwiała się Jane.

– Osadzić! Ale, na Jowisza, mogłaś to zrobić w inny sposób, Jane. Mogłaś powiedzieć jej, że wino w piwnicach Creith skwaśniało – co nie mijałoby się z prawdą – albo że dach przecieka. Po co było mówić, że jesteś zaręczona z... no, z włamywaczem? Czy może tak jest? – spytał podejrzliwie.

– Nie. Nawet go nie znam.

– Hm – mruknął lord papa, marszcząc brwi. – Wyobraź sobie, że to się dostanie do gazet. „Córka para zaręczona z włamywaczem”, albo „Córka baroneta ma poślubić znanego amerykańskiego kasiarza po jego wyjściu z więzienia”. Co ty na to, he? I co on na to powie?

Jane z trudem zdobyła się na odpowiedź:

– To mi nie przyszło na myśl.

– Koniec końców – podjął baronet rad, że choć raz jest panem sytuacji – koniec końców może mu to nawet nie konweniować. Włamywacze uważają się pewnie za coś lepszego od bankrutów.

– Nie żartuj, papo! Kto mu o tym powie?

– Tak czy owak, palnęłaś kapitalne głupstwo, bo Hamon przyleci tu i będzie mi tym zawracał głowę. A nikt nie wie lepiej od ciebie, że ja nie znoszę, gdy mi zawracają głowę.

– Możesz powiedzieć, że nic o tym nie wiesz – i nie skłamiesz. Możesz również powiedzieć, że robię, co mi się podoba, a będzie to tylko czysta prawda.

Starszy pan jednym haustem wychylił swoją filiżankę kawy.

– Zresztą może nie przyjdzie – zauważył jakby dla dodania sobie otuchy, nie zdążył jednak wstać od stołu, gdy rozległo się natarczywe pukanie Hamona.

– Nie ma mnie w domu – rzucił lord Creith spiesznie. – Powiedz mu, Jane, że mnie nie ma.

I zrejterował bez żenady.

W salonie zastała Hamona, biegającego wściekle tam i z powrotem po dywanie. Odwrócił się gwałtownie, gdy otworzyła drzwi.

– Co to za historia, którą mi Lidia opowiedziała? – Wpadł na nią niemal z krzykiem.

Hamon był zupełnie zmieniony. Przepadł gdzieś zupełnie Hamon potulny. Ten Hamon, który wpadł do ich salonu jak bomba, to była bestia. Jane patrzyła nań z dreszczem obrzydzenia. Szczękę wysunął wojowniczo; jego oczy sypały iskry.

– A więc pani zna Morlake’a? Pani jest Jane Smith! – Wskazywał na nią oskarżycielsko palcem, a jej spokój zdawał się wprawiać go w jeszcze większą furię. – Jane, już ci mówiłem i powtarzam raz jeszcze, że jesteś dla mnie jedyną kobietą na świecie. Ja chcę ciebie – i nie dam nikomu. Prędzej zabiję jego i ciebie! Jeśli to prawda, nie będę miał chwili spokoju, póki go nie zakatrupię!

Nie mrugnęła okiem, nie drgnęła przed jego furią i w tej zimnej pogardzie wydała mu się jeszcze piękniejsza – smukła i biała jak kwiat, filigranowa jak młodość, z twarzą prawie dziecka i kształtami prawie kobiety. Instynktownie, drapieżnie wyciągnął po nią ręce, ale ona ani drgnęła.

– Znam mężczyzn, którzy na moim miejscu wzięliby pana za kołnierz i zrzucili ze schodów, nim pan zdążyłby powiedzieć połowę tego, co powiedziałeś.

Głos jej nie zadrżał, wbrew jego oczekiwaniom, nie okazała ani zmieszania, ani przerażenia.

– Jeśli się mylę... – zaczął głosem ochrypłym.

– Myli się pan. Był to głupi żart z mojej strony, gdy powiedziałam pana siostrze, że jestem zaręczona, ale mi działała na nerwy. Była tak pospolita z tym wieszaniem się na szyi i trzepaniem o arystokratach, których poznała – taki dragon w spódnicy, babski egzemplarz pana, panie Hamon. Wyobrażam ją sobie krzyczącą na mnie, jak pan ośmielił się krzyczeć przed chwilą.

Nie zamknęła za sobą drzwi, wchodząc do salonu; wiedziała, że Peters jest w holu.

– Peters! – zawołała i majordomus zjawił się natychmiast. – Wskażesz drogę panu Hamonowi. Zapowiedzcie, aby go odtąd nie wpuszczano ani tu, ani do pałacu w Creith.

Skłoniwszy się w odpowiedzi, Peters z utkwionymi w Ralfa Hamona oczyma skinął głową w stronę drzwi.

Była to najszczęśliwsza chwila w jego życiu.

ROZDZIAŁ XVII
Cichy Juliusz

Pułkownik Carter z policji kryminalnej wyjął cygaro z ust, by móc się roześmiać.

– Mój kochany Welling – rzekł – jesteś romantykiem i jako romantyka powinny spotykać cię same porażki. Tymczasem, wbrew wszelkim oczekiwaniom, dziwnym zrządzeniem opatrzności, odnosisz sukces za sukcesem w twej służbie wywiadowczej. A przecież nie ma nic romantycznego w naszej robocie.

Juliusz Welling, szef ósmego biura, westchnął. Był to starszy, siwowłosy dżentelmen o smutnym wyrazie twarzy. Miał przyzwyczajenie trzeć garb nosa, gdy był czymś zaambarasowany.

– Zrobiłeś karierę, Bóg raczy wiedzieć jakim sposobem – wymamrotał Carter z cygarem w ustach. – Może szczęście, a może natchnienie.

– Detektyw też musi mieć talent – wtrącił jego kolega spokojnie.

W policji kryminalnej, której był ozdobą już trzydzieści pięć lat, ochrzczono go przezwiskiem „Cichego Juliusza”. Był w stopniu równorzędnym z nadkomisarzem, gdyż awansował szybko i stale. W rzadkich wypadkach, kiedy wkładał mundur, miał całą pierś pokrytą odznaczeniami.

Obaj oficerowie wstąpili na służbę tego samego dnia. Lata mijały. Carter, odznaczający się wybitnymi zdolnościami organizacyjnymi, trudnił się głównie szkoleniem wywiadu, Welling był praktykiem. Wiecznie zajęty studiowaniem natury ludzkiej ani się spostrzegł, jak mu zleciało trzydzieści z górą lat w służbie wywiadowczej, przynosząc tyle zaszczytów.

– Przyznaję – ciągnął Carter – nawiasem mówiąc, piękny to rys mego charakteru, że twoje sny często się sprawdzały.

Juliusz Welling uśmiechnął się tylko.

– A moje sny tym razem? – spytał.

– Tym razem cię zawiodą – odrzekł pułkownik Carter poważnie. – Złapaliśmy Czarnego, nie może być co do tego dwóch zdań. Wolałbym, by udało się to komuś innemu, ale to już wynika z charakteru naszej służby, że do najgorszego hycla może uśmiechnąć się szczęście. Dość, że to Marborne go złapał. Mamy wszelkie dowody, jakich nam trzeba. Nie mówiąc już o tym, że został schwytany na gorącym uczynku, znaleziono przy nim cały ekwipunek włamywacza i rewolwer, a sporo materiału dowodowego odkryto też w jego mieszkaniu na Bond Street. Plik banknotów z banderolą Home Counties Banku.

– Każdy może je mieć, pobrawszy pieniądze z Home Counties – odmruknął pan Welling.

– Kasetkę zakopaną w jego ogrodzie.

– A po co miał zakopywać kasetkę w swoim ogrodzie? – spytał „cichy” detektyw tonem skargi. – Tylko przestępcy amatorzy robią takie głupstwa.

– Więc jak się tam dostała? – spytał Carter, przyparty do muru.

Pan Welling począł rozcierać garb swego szacownego nosa.

– Te rzeczy mogły zostać tam umieszczone umyślnie – rzucił. – Marborne złapał w ten sposób Shellmana, fałszerza pieniędzy.

W oczach Cartera wyraźnie odbiło się zaniepokojenie.

– Czy chcesz powiedzieć, że to była pułapka? – spytał, a Welling skinął głową.

– Tak. Wiem o tym od dłuższego czasu. Shellman rzeczywiście był fałszerzem, ale za sprytnym, by go można było nakryć. Oskarżenie w tej sprawie, w której został zasądzony na dziesięć lat, było rezultatem pułapki, a zastawił ją Marborne.

– Nie wiedziałem – odpowiedział Carter, zmarszczywszy brew.

– Co zaś się tyczy sprawy tego Morlake’a – Welling przystąpił do wyłożenia swych poglądów z właściwą mu oględnością – to czy ta historia nie jest podejrzana? Oskarżony zeznaje, że jego służący miał zachorować, tak go poinformowano, a zauważ, że służący ten mieszkał w Blackheath. Zbliżywszy się do domu, zostaje powalony i ogłuszony nagłym uderzeniem. Napadnięty znienacka i ogłuszony, a twierdzą, że miał ze sobą broń! Wybiera się na kradzież, a pozostawia swój samochód na rogu ulicy z zapalonymi latarniami, podczas gdy o kilkanaście kroków od rogu biegnie zaułek, w którym mógłby go z łatwością ukryć! Miał się włamać od tyłu domu, gdzie znajduje się ogród i niski, dostępny mur, a za nim otwarta przestrzeń, tymczasem ucieka przez drzwi frontowe! Stawia opór, ale w jaki sposób? Nie zapominaj, że miał przy sobie nabity rewolwer, tymczasem stawia opór w ten sposób, że Marborne mógł go powalić uderzeniem policyjną pałką. Dlaczego oskarżony nie użył broni?

Pułkownik Carter potrząsnął głową.

– Historia z telefonem to blef.

– Przeciwnie, jest prawdziwa – odrzekł Cichy Juliusz niemal tonem usprawiedliwiania. – Stacja New Cross oświadczyła, że słyszała wezwanie. Sprawdzali połączenia, ponieważ abonent doniósł, że aparat nie funkcjonuje. Tak się złożyło, że mechanicy wysłuchali tej rozmowy, przyłączając się do linii, po której szła rozmowa.

Pułkownik Carter zrobił wielkie oczy.

– Pracowałeś nad tą sprawą? – rzekł. – Nie śledziłeś chyba Czarnego?

Cichy Juliusz potrząsnął głową.

– Śledziłem Marborne’a – powiedział jeszcze łagodniej niż zazwyczaj. – Widzisz, Jack, szef jest takiego samego, jak ty, mniemania o Marbornie i kazał mi go śledzić, aby nie skompromitował naszej służby. Otóż człowiek, który telefonował do Morlake’a i wezwał go do chorego służącego, to nikt inny, tylko Marborne. Żądam munduru Marborne’a do mego zbioru mundurów zdymisjonowanych oficerów policji. I, Jack, jak dwa razy dwa cztery, będę go mieć!

– A co powiesz o Morlake’u? – spytał Carter.

Cichy Juliusz wzruszył ramionami.

– Mogą go skazać lub uniewinnić – rzekł – lecz jedno mogę ci powiedzieć na pewno: James Lexington Morlake jest Czarnym, najprzebieglejszym z włamywaczy w ciągu ostatnich dwudziestu lat. Mam na to dowody zupełnie przekonujące.

Wydął wargi, a jego siwe brwi zbiegły się nad czołem.

– Przed dziesięciu laty – rzekł, mówiąc z naciskiem na każde słowo – policja z Haslemere znalazła na Portsmouth Road umierającego marynarza...

– O czym to mówisz, na Boga? – spytał zdumiony Carter.

– Mówię o Czarnym – odpowiedział Welling – i dlaczego został włamywaczem, zanotuj to sobie dobrze w pamięci, Jack. Marynarz, umierający od ran zadanych tępym narzędziem i przy nim ani jednego przedmiotu mogącego posłużyć do ustalenia jego tożsamości. Umierający marynarz, który teraz spoczywa na cmentarzu w Hindhead w bezimiennej mogile. Czy nie dość tego, by zrobić z uczciwego człowieka włamywacza?

– Lubujesz się w tajemnicach, prawda, Juliuszu? – rzucił jego kolega z irytacją, widząc, że Welling wstaje i zabiera się do odejścia.

– Tajemnice to moja specjalność – odrzekł Juliusz łagodnie.

ROZDZIAŁ XVIII
Rozprawa sądowa

Sala rozpraw Centralnego Sądu Karnego była wypełniona szczelnie w drugi dzień trwania rozprawy, kiedy James Lexington Morlake wchodził po schodkach wiodących na ławę oskarżonych. Pięknie prezentowała się ta sala w owej chwili, cała biała z dębowymi boazeriami do pół wysokości ściany. Szkarłat i purpura togi sędziego, aksamit, obramowane futrem szaty szeryfa wraz z czerwienią przybraną złotem zdobiącą prokuratora harmonizowały wyśmienicie.

Przewodniczący niósł w ręku mocno zwinięty bukiet kwiatów i położył go na stół. Była to pamiątka odległych czasów, gdy sędziowie do cuchnących sal zabierali pęk ziół o właściwościach dezynfekcyjnych.

Biała peruka sędziego opisała z gracją łuk i sędzia zapadł się w swój wyściełany fotel. Rzucił okiem na oskarżonego i czekał na zeznanie ostatniego świadka oskarżenia.

Raz czy dwa, oparłszy się na poręczy, rzucił ostro pytanie, ale na ogół robił wrażenie niepomiernie znudzonego i James współczuł mu szczerze.

Ostatni świadek wyszedł poza kraty.

Prokurator oświadczył, że nie ma więcej świadków oskarżenia.

– Czy oskarżony chce powołać jakichś świadków? – spytał sędzia.

James nie miał obrońcy i sam zadawał pytania świadkom.

– Nie, milordzie. Prosiłbym o przesłuchanie mechanika ze stacji New Cross, ale przeciwna strona przyznała, że wezwano mnie telefonicznie na ulicę Cranfield Gardens dwanaście. Ponieważ znany jest czas, w którym to połączenie telefoniczne miało miejsce oraz czas mego aresztowania, jasne jest przeto, że nie mogłem włamać się do domu o tej samej godzinie. Oskarżenie opiera się na fakcie, że byłem, zgodnie z doniesieniem policji, w posiadaniu instrumentów włamywacza i rewolweru, ale ich uprzednie posiadanie przeze mnie ani też nabycie nie zostało ustalone. Policja twierdzi, że jestem wytrawnym włamywaczem i że ograbiłem wiele banków.

– Policja twierdzi tylko, że oskarżony jest podejrzany o włamanie do Banku Depozytowego Burlington, którego dozorca rozpoznał jego głos; tyle tylko powiedziano o tych przestępstwach, które oskarżony miał popełnić – przerwał sędzia. – Oskarżony nie może świadczyć przeciwko sobie.

– Nie zamierzam też, bynajmniej, milordzie.

– W takim razie, rozumiem, że to mowa obrończa oskarżonego. Proszę dalej...

James oparł się o ofutrowanie ławy oskarżonych z oczami utkwionymi w przysięgłych.

– Panowie, jeśli to prawda, że jestem wytrawnym włamywaczem, to czy nie przychodzi wam na myśl, że usiłując okraść prywatną rezydencję z klejnotów o wielkiej historycznej, lecz małej rynkowej wartości, działałem w najbardziej amatorski i niefachowy sposób? Po co byłoby mi to włamanie, jeśli ograbiłem Bank Depozytowy Burlington zaledwie przed tygodniem? Panowie – wychylił się z ławy – przyjmijmy za fakt dowiedziony, że ja rzeczywiście okradłem Bank Burlington.

Powstał ruch na sali i dał się słyszeć gwar szeptów. W górze, na galerii dziewczyna, która nie opuszczała sali przez dwa dni trwania rozprawy, nerwowo szarpała chusteczkę do nosa.

– Oskarżony nie jest obowiązany do wyznawania czegokolwiek, co mogłoby go obciążać – sędzia ostrzegł wysokiego człowieka na ławie oskarżonych.

– Nic z tego, co powiedziałem lub powiem, nie obciąży mnie, bo nie może obciążyć – powiedział spokojnie. – Proszę tylko sędziów przysięgłych, by przyjęli hipotezę, że jestem wytrawnym włamywaczem, a to w tym celu, by mogli wyrobić sobie sąd o stopniu prawdopodobieństwa mego włamania się do domu przy ulicy Cranfield Gardens. Policja czyni mnie odpowiedzialnym za te włamania. Na ile tylko procedura i logika jej pozwoliły, agenci policji ukazali moje życie w podejrzanym świetle. Rozwiejmy tę chmurę podejrzeń, przypuściwszy, że jestem Czarnym, choć nikt nie twierdzi kategorycznie, za które mianowicie z włamań Czarnego mam być pociągnięty do odpowiedzialności.

Czy kradzież w Blackheath była typowa? Czy mogła przynieść jakiś zysk, czy była konieczna? Czy nie prawdopodobniejsze jest, że zostałem telefonicznie wezwany i zaaresztowany wskutek, powiedzmy, pomyłki, doskonałego zresztą, oficera policji kryminalnej, jakim jest inspektor Marborne?

Potem przemawiał prokurator. Wreszcie zabrał głos sędzia, który rozstrzygnął sprawę.

– Nie mam najmniejszej wątpliwości – rzekł sędzia Justyn Lovin – że oskarżony James Morlake posiada przeszłość kryminalną. Mam jeszcze mniej wątpliwości, czy jest on tym, który pozyskał sobie smutny rozgłos jako Czarny. Ale nie mam zupełnie żadnych wątpliwości w tej sprawie, która teraz została oddana sądowi pod rozstrzygnięcie. W tej sprawie nie widzę jego winy. Dochodzenie policyjne dało wyniki znikome. Nie wierzę, aby Marborne i Slone, którzy świadczyli przeciwko Morlake’owi, powiedzieli całą prawdę. Uważam za dowiedzione, że w danym wypadku miało miejsce to, co w języku fachowym nazywa się zastawieniem pułapki, to jest takie sztuczne nagromadzenie fałszywych okoliczności obciążających, które ma na celu wprowadzenie w błąd sądu i doprowadzenie do zasądzenia oskarżonego. A przeto, panowie sędziowie przysięgli, wnoszę, byście orzekli, że oskarżony nie jest winien. Dodam – przeniósł wzrok na ławę oskarżonych i surowym spojrzeniem spiorunował oskarżonego – dodam, że jeśli kiedykolwiek Jamesowi Lexingtonowi Morlake’owi przed sądem, któremu ja będę przewodniczył, jeśli, powtarzam, Morlake’owi kradzież z włamaniem zostanie dowiedziona, skażę go na dożywotnie ciężkie więzienie, wychodząc z założenia, że jest niebezpieczny dla społeczeństwa i że żaden uczciwy człowiek, mężczyzna czy kobieta, nie powinni mieć z nim nic wspólnego.

Pannie na galerii wydało się, że Morlake zachwiał się pod ciosem tej groźby i zbladł odrobinę; natychmiast jednak odzyskał równowagę i wyprostowany wysłuchał wyroku uniewinniającego, potem zaś wyszedł z ławy oskarżonych. Był wolny.

Publiczność rozstępowała się przed nim, przyglądając mu się z natrętną ciekawością. Tylko jeden siwowłosy człowiek zatrzymał go.

– Cieszę się, że pan wyszedł z tego cało, Morlake.

James uśmiechnął się.

– Dziękuję panu za współczucie, panie Welling, wiem, że pan mówi szczerze. Była to oczywista pułapka.

– I ja tak sądzę. – Welling skinął poważnie i zwrócił się ku posępnemu jak noc Marborne’owi, który wychodził z sądu. – Słyszał pan, co powiedział sędzia, Marborne, hę? Brzydka sprawa, co?

– Nie wiedział, co mówi, sir – odparł detektyw z miną niewinnie cierpiącego. – Nikt w życiu jeszcze tak mnie nie obraził.

– A teraz ja pana obrażę – powiedział Welling. – Jest pan zawieszony w czynnościach; to dotyczy i was, Slone. Zgłoście się do Biura Centralnego we środę i przynieście wasze mundury.

James przypatrywał się tej scenie z zainteresowaniem i odgadł jej znaczenie. Mało kto opuścił salę rozpraw, gdyż jako następną wywołano sprawę o morderstwo. Wielki murowany hol był prawie pusty, gdy powoli skierował kroki ku schodom.

– Przepraszam pana.

Odwrócił się i spostrzegł najwyraźniej czekającą na niego pannę. Była skromnie ubrana i bardzo ładna, i wyciągnęła do niego drżącą lekko rękę w rękawiczce.

– Tak się cieszę, panie Morlake! Tak się cieszę!

Ujął jej rękę z półuśmiechem na ustach.

– Pani była na rozprawie i dziś, i wczoraj – powiedział. – Widziałem panią na samym końcu galerii. Rad jestem, że już po wszystkim, stary jegomość nie oszczędził mnie, prawda?

Zadrżała.

– Nie... to było okropne.

Nie wiedział, co począć ani co powiedzieć. Jej przyjaźń i współczucie zrobiły na nim silne wrażenie. Budziła w nim żywą sympatię, chciał ją zatrzymać, pomówić z nią, a miał przykre uczucie onieśmielenia.

– Mam nadzieję – przemówił – że nie będzie pani o mnie zbyt dobrze myślała. Dystyngowany przestępca to bardzo zły przedmiot do admiracji.

Dostrzegł uśmiech na jej ustach i poczuł się niewypowiedzianie lepiej.

– Nie czynię z pana bohatera, jeśli to pan miał na myśli – odpowiedziała spokojnie. – Tylko okropnie mi pana żal! Nie przypuszczam, by pan sam siebie oszczędzał. – I potrząsnęła głową.

Obejrzawszy się, spostrzegł, że od drzwi sali rozpraw przygląda mu się ciekawie konstabl i pragnąc uchronić pannę przed konsekwencjami tego szaleństwa z jej strony, zaproponował:

– Pójdę już chyba.

Musiała się zdobyć na odwagę.

– Nie pójdzie pan ze mną na filiżankę herbaty? – zapytała niemal bez tchu. – Jest jedna mała kawiarenka na ulicy Newgate.

Zawahał się.

– Dobrze, dziękuję pani – odpowiedział.

– Czy pan wie, że wiele mi zawdzięcza – odezwała się, gdy schodzili po schodach.

– Zawdzięczam? – spytał ze zdumieniem. – Co ja pani zawdzięczam?

– Raz posłałam panu bardzo ważny list – powiedziała panna.

Patrzył na nią badawczo.

– Pani posłała mi list? Jak się pani nazywa?

– Jestem Jane Smith – powiedziała.

ROZDZIAŁ XIX
W kawiarence

Wpatrywał się w nią zdumiony i ubawiony zarazem.

– Jane Smith? – powtórzył. – Czy pani jest tą damą, która przesłała mi listownie ostrzeżenie przed Hamonem?

Skinęła głową.

– Zna go pani? Czy on należy do pani przyjaciół?

– O nie, nie jest moim przyjacielem. – Potrząsnęła energicznie głową. – Ale znam go, czasami przyjeżdża do miasteczka, w którym... bywam – do Creith.

– Czy pani mieszka w Creith? Nie przypominam sobie, bym tam panią widział.

Uśmiechnęła się.

– Wątpię, czy pan zna kogokolwiek z miasteczka – odpowiedziała sucho. – Nie można o panu powiedzieć, że jest pan towarzyski. A w każdym razie – dodała szybko – nie odwiedzałby pan ludzi żyjących tak skromnie jak my.

Kawiarnia, rodzaj baru, o tej porze była prawie pusta, lunch się skończył, a na herbatę było jeszcze za wcześnie. Zajęła miejsce przy stoliku w rogu i zadysponowała herbatę w sposób wskazujący – z czego James Morlake zdał sobie natychmiast sprawę – że znała się na prowadzeniu gospodarstwa domowego. Zastanawiał się, kim była i jak mogło się zdarzyć, że nie zauważył tak pięknej dziewczyny.

– Czy długo już mieszka pani w Creith?

– Od urodzenia – odpowiedziała.

Zastanawiał się jakiś czas, potem podjął:

– Jakim sposobem dowiedziała się pani, że Hamon zamierza zastawić na mnie pułapkę?

– Odgadłam – odpowiedziała. – Ktoś z moich przyjaciół mieszka w pałacu Creith i słyszał dużo o panu Hamonie.

James skinął głową.

– Winien jestem lordowi Creith podziękowanie za jego dobre chęci – powiedział na wpół do siebie, uśmiechając się blado. – Ale nie przypuszczam, by jego lordowska mość był zadowolony, gdybym przyszedł mu podziękować osobiście. On ma córkę, prawda?

Jane odpowiedziała twierdząco.

– Ktoś mi o niej mówił – bardzo ładna i bardzo samowolna młoda dama, i, jeśli dobrze zrozumiałem, cokolwiek romantyczna.

Zagryzła wargi.

– Nie słyszałam nigdy, by lady Jane była romantyczką – powiedziała nieomal ostro. – Mam ją za bardzo praktyczną, inteligentną pannę – jest ładna, ale to nie jej zasługa.

Podano imbryk z herbatą i zajęła się jej nalewaniem. Podała mu filiżankę. Nagle spoważniała.

– Panie Morlake – powiedziała – to była dla pana okropna nauczka, czyż nie?

– Sąd? – spytał, skinąwszy głową. – Tak, to była nauczka. Nie doceniałem Hamona pod pewnym względem, a przeceniałem nieznającego skrupułów pana Marborne’a. To usiłowanie uchwycenia mnie na gorącym uczynku było bardzo niezręczne i naiwne.

Patrzyła mu w oczy nieustępliwie.

– Nie będzie pan łamał już więcej prawa, panie Morlake? – spytała z całą równowagą i spokojem. – Towarzyszyło panu stale powodzenie. Chciałam powiedzieć, że pan musiał zdobyć masę pieniędzy. Po co ma się pan jeszcze narażać?

Nie odpowiadał. Coś w niej wydawało mu się znajome, ale pamięć go wciąż zawodziła. Gdzie on ją widział? Czy może poznawał jej głos?

– Znam panią – odezwał się nagle. – To panią spotkałem podczas burzy!

Oblała się rumieńcem.

– Tak – przyznała. – Ale przecież nie widział pan wtedy mojej twarzy.

– Poznałem pani głos; to jeden z tych szczególnie słodkich głosów, które trudno zapomnieć.

Było to powiedziane zupełnie naturalnie. Jeszcze mocniej się zarumieniła.

– Powiedziała pani wtedy, że była w gościnie. Jak mogła pani być w gościnie, mieszkając w miasteczku?

„Jane Smith” natychmiast znalazła odpowiedź:

– Skłamałam – powiedziała z całym spokojem. – Przekonałam się, że kłamstwo jest najłatwiejszą drogą wyjścia z większości trudnych sytuacji. Jeśli pan koniecznie chce wiedzieć, panie Morlake, służę w pałacu.

– Pani jest służącą? – spytał niedowierzająco.

Skinęła głową.

– Jestem panną służącą – odpowiedziała bez zająknienia – i to bardzo dobrą panną służącą.

Natychmiast spojrzał na jej ręce i była rada, że nie zdjęła rękawiczek.

– A więc stąd pani wiedziała. Hm, jestem pani bardzo zobowiązany, panno Smith. Czy wciąż jeszcze służy pani w pałacu?

– Nie – zaprzeczyła. – Straciłam służbę za wyjście z domu w tę burzliwą noc.

Potem zwróciła rozmowę na inne tory, wracając do interesującego ją tematu.

– Nie będzie pan więcej kradł, prawda?

Ku jej wielkiemu zdziwieniu uśmiechnął się.

– Nie może być! – szepnęła. – Po tym wszystkim, po tym, co sędzia powiedział! Och, panie Morlake, nie będzie pan aż tak szalony!

Tym razem roześmiał się głośno.

– Widzę, że pani nie docenia atrakcyjności życia włamywacza. W przeciwnym razie nie żądałaby pani ode mnie z tak lekkim sercem wyrzeczenia się zawodu, który jest czymś więcej niż sposobem zdobywania środków do życia. Sędzia był rzeczywiście groźny! Ale ja nie bardzo zważam na to, co mówią sędziowie. Są naprawdę małe szanse, bym kiedykolwiek stawał przed tym samym sędzią – gdyż jest ich z tuzin w samym Old Bailey; prawdopodobnie za moim następnym występem trafię przed oblicze sędziego pełnego pobłażania i humanitarnego ducha.

– Ale czy nie ma pan nikogo – zawahała się – kto mógłby pana przekonać? Kogoś bardzo panu drogiego – znajomego – jakiejś kobiety?

Zaprzeczył ruchem głowy.

– Nie mam ani znajomych, ani przyjaciół na tym świecie – odrzekł – i proszę, niech mi pani wierzy, choć to brzmi nienaturalnie, nie czuję się wcale z tego powodu nieszczęśliwy. To bardzo ładnie z pani strony, panno Smith – wyraźnie zmiękł i głos mu złagodniał – i doceniam pobudki, które skłoniły panią do proszenia mnie o to. Ale muszę iść własną drogą, jedyną, którą idąc, jestem w zgodzie z moim sumieniem. A teraz była pani już zbyt długo w towarzystwie przestępcy. Muszę panią odesłać do domu. Czy pani mieszka w Londynie?

– Tak, mieszkam, chciałam powiedzieć, mam tu przyjaciół – odpowiedziała cokolwiek zmieszana.

– A więc niech pani jedzie do swych przyjaciół.

Zapłacił rachunek i wyszli razem z kawiarni. Natychmiast jednak panna Smith, ku zdumieniu Jamesa, zawróciła i szybkim krokiem weszła z powrotem do baru. Powrócił razem z nią.

– Tam idzie człowiek, z którym nie chcę się spotkać – powiedziała bez tchu. Spojrzawszy w okno, zobaczył Ralfa Hamona, który pędził po trotuarze z wściekłością w spojrzeniu i całym zachowaniu; w tę furię wprawiło go zapewne uniewinnienie wroga. Skręcił i zniknął w drzwiach pomieszczeń biurowych.

ROZDZIAŁ XX
Odwiedziny

Interesy Ralfa Hamona były bardzo rozgałęzione. Wysoki, wąski z frontu wielopiętrowy budynek, w którym mieściły się biura jego przedsiębiorstw, zwano Domem Marokańskim, gdyż to ten kraj był terenem eksploatacyjnym Hamona. Mieściły się tam centralne biura koncesji Rif, kopalni ołowiu Marrakesz, Kompanii Ekspedycji Marokańskich i wielu innych.

Hamon wpadł przez drzwi frontowe i zatrzasnął je za sobą. Twarz, zaogniona gniewem, drgała mu konwulsyjnie – James Morlake był wolny. Ciężka walka rozpoczynała się na nowo.

Gabinet Hamona, wysłany puszystym dywanem i wypełniony meblami krytymi gobelinową materią, przypominał cokolwiek buduar. Słaba woń cedru wisiała w powietrzu, bankier lubił francuskie perfumy. Odepchnąwszy górę listów, którą wniósł sekretarz, posłał za nim soczyste przekleństwo.

– Są trzy depesze od Sadiego, sir – odezwał się sekretarz od drzwi, gotów w każdej chwili do rejterady.

– Przynieś je pan – zagrzmiał Hamon.

Przeczytał je i odszyfrował, posiłkując się książką, którą wziął z półki. Najwyraźniej nie znalazł w nich nic pocieszającego, gdyż siedział dłuższy czas z rękoma wepchniętymi w kieszenie marynarki i z ponurym grymasem na twarzy. Wreszcie sięgnął po słuchawkę telefoniczną i podał numer swego mieszkania przy Grosvenor Place.

– Powiedz pannie Lidii, że chcę z nią mówić – odezwał się i po denerwująco długiej pauzie usłyszał jej głos. – Każ przenieść telefon do mego gabinetu – powiedział cicho. – Nie chcę, aby cię słyszano. Morlake został uniewinniony.

– Doprawdy! – wycedził głos.

– Zamknij buzię! – warknął. – Nie czas na głupie rozmówki! Przenieś telefon.

Trzask. W parę sekund głos odezwał się znowu.

– Co się wydarzyło, Ralf? Czy to aż takie straszne, że Morlake się wykręcił?

– Znaczy to tyle, co życie lub śmierć – powiedział. – Teraz będziesz musiała go złowić. Nie myślałem, że to będzie konieczne, ale tak jest. Tę twoją podróż do Karlsbadu diabli wzięli. Może będę musiał wyjechać do Tangeru i zabrać cię ze sobą.

Usłyszał stłumiony okrzyk i na jego grubych wargach zarysował się grymas satysfakcji.

– Powiedziałeś, że nigdy już nie będziesz mnie zmuszał do powrotu tam – powiedziała niemal ze skargą. – Czy to jest koniecznie, Ralfi? Zrobię wszystko, co zechcesz, ale, proszę cię, nie zmuszaj mnie, bym wróciła do tego okropnego domu.

Nie było już cienia sztuczności w jej głosie; mówiła szczerze, poważnie, błagając.

– Zobaczę – odpowiedział. – Teraz czekaj na mnie, będę za pół godziny.

Odłożył słuchawkę i śpiesznie przebiegł oczami korespondencję, biorąc listy z mniejszego pliku. Leżały tam te wymagające jego osobistej decyzji. Na paru napisał decyzję, kilka wziął do kieszeni do przeczytania w wolnym czasie. Już wyciągał rękę do dzwonka, by zawezwać sekretarza, gdy to zahukane indywiduum ukazało się w drzwiach.

– Nie przyjmuję nikogo! – zawołał Hamon, dostrzegłszy bilet wizytowy w jego ręku.

– On mówi, że...

– Mniejsza z tym, co on mówi. Nie przyjmuję nikogo! Kto to?

Wyrwał wizytówkę z ręki klerkowi i przeczytał:

KAPITAN JULIUSZ WELLING
Departament Policji Kryminalnej

Ralf Hamon zagryzł mięsistą dolną wargę. Słyszał o Wellingu. Raz czy dwa Marborne odezwał się przy nim uszczypliwie o szefie ósmej grupy policji kryminalnej, z czego wywnioskował, że Welling był zarówno dobrym, jak i uczciwym detektywem. Czego on mógł chcieć od niego?

– Poproś go – powiedział krótko i po chwili Juliusz Welling znalazł się w gabinecie.

Hamon zdumiał się, zobaczywszy przed sobą człowieka o wiele starszego, niż się spodziewał, siwowłosego, lekko przygarbionego, o łagodnym wyrazie twarzy i dystyngowanych manierach. Nie wyglądał wcale na detektywa.

– Proszę, niech pan siada, kapitanie Welling. Czym mogę panu służyć?

– Przechodząc tedy – brzmiała uprzejmie odpowiedź – skorzystałem ze sposobności, by pana odwiedzić. Bardzo poręcznie się pan tu umieścił, o krok od Centralnego Sądu Karnego.

Nie poszło to w smak Hamonowi, bo poruszył się niecierpliwie.

– Zdaje mi się, że nie był pan na sprawie Morlake’a – rzekł Juliusz, kładąc delikatnie swój kapelusz, a krótki parasol wieszając na brzegu biurka.

– Nie – odrzekł finansista krótko. – Nie interesowałem się tą sprawą.

– Czyżby? – zapytał Juliusz z naciskiem. – Myślałem, że jednak tak. Skądże mi to mogło przyjść do głowy?

Pod wnikliwym spojrzeniem smutnych oczu detektywa Hamon znów poczuł się nieswojo.

– No cóż, do pewnego stopnia się nią interesowałem – przyznał. – Ten drab niepokoił mnie od wielu lat. I, jak pan wie, byłem w stanie udzielić o nim policji dużo cennych informacji.

– Nie policji – rzekł Juliusz – a inspektorowi Marborne’owi, co na pierwszy rzut oka zdaje się tym samym, ale nim nie jest. Dziwaczny człowiek z tego pana Morlake’a, prawda?

– Wszyscy przestępcy są dziwaczni – rzucił Hamon, na co detektyw poważnie skinął głową.

– Wszyscy przestępcy są dziwaczni – przyznał. – Niektórzy z nich są jeszcze dziwaczniejsi od innych. Ale jest masa dziwaków, którzy nie są przestępcami; czy pan tego nie zauważył, panie Hamon? On ma służącego Maura, zwie się Mahmet; i przypuszczam, że musi władać biegle arabskim. Ale, à propos, pan również mówi po arabsku, czyż nie?

– Mówię po arabsku mauretańskim dialektem – odpowiedział Hamon krótko.

– Dziwna rzecz – rozmyślał głośno Cichy Juliusz, patrząc w okno. – Czy to nie zastanawiający zbieg okoliczności? Obydwaj macie do czynienia z Marokiem. Zorganizował pan szereg przedsiębiorstw prosperujących zazwyczaj w Maroku. Na przykład Kompania Marrakesz do eksploatacji szybów naftowych na pustyni Hari. Była tam rzeczywiście pustynia, ale nie było nafty, o ile mnie pamięć nie zawodzi, nastąpiła likwidacja przedsiębiorstwa.

– Była nafta, ale szyby się wyczerpały – poprawił Hamon.

– A Morlake? Czy i on interesuje się marokańskimi przedsiębiorstwami? Mieszkał tam przez pewien czas, o ile mi wiadomo. Czy pan się z nim spotykał?

– Nie, nigdy – brzmiała krótka odpowiedź. – Wiem, że był w tym kraju. Tanger to kanał, do którego ściekają wszystkie europejskie męty.

Juliusz skinął głową.

– Tak jest – rzekł. – Czy pamięta pan Syndykat Pól Diamentowych Rif? Zawiązał go pan jakieś dwanaście lat temu?

– Również został zlikwidowany – odparł Hamon.

– Losy przedsiębiorstwa mnie nie obchodzą, ale co przytrafiło się udziałowcom?

– Może się pan o nich nie troszczyć, gdyż ja byłem jedynym udziałowcem – odparł Hamon szorstko. – Jeśli pan przyszedł poinformować się o moich przedsiębiorstwach, kapitanie Welling, najlepiej zrobiłby pan, przystępując wprost do rzeczy.

– Do jakiej rzeczy? – spytał Juliusz z gestem zaprzeczenia. – Osiągnąłem wiek, panie Hamon, kiedy człowiek staje się gadułą. To było dwanaście lat temu, a jednak jak dziś sobie przypominam, ile się mówiło o diamentowych polach Rif i jakie piękne kamienie wydobyto w tej kopalni, położonej o czterdzieści pięć mil na południowy zachód od Tangeru. Czy złapał pan wielu żółtodziobów na tę przynętę?

Pytanie to zadane było tak spokojnie, tak równym głosem, że w pierwszej chwili Hamon nie spostrzegł, jak dalece mu uwłaczało.

– Kogo pan rozumie przez żółtodziobów? – wybuchnął po chwili. – Powtarzam panu, że żadnego udziału, żadnej akcji nie wypuszczono. Ani jeden funt nie wpłynął od publiczności. A jeśli pan nie wierzy moim zapewnieniom, może pan zajrzeć do ksiąg. W jednym z londyńskich pism ekonomicznych ukazał się artykuł, napadający na syndykat i podający w wątpliwość bona fides jego organizatorów, toteż, nie chcąc, by choć cień padł na moje dobre imię, cofnąłem zaofiarowanie udziałów i wycofałem się z całego przedsiębiorstwa.

– I ani jeden udział nie został sprzedany? – spytał Welling.

Czujność i naprężenie Hamona rzucały się w oczy. Nagle jakby się postarzał.

– Ani jeden – odpowiedział wyzywająco.

Juliusz Welling westchnął, wziął parasol, kapelusz i powstał sztywno.

– Na Jowisza! – rzekł swym równym głosem. – W takim razie cała sprawa jest zagadką! Bo jeśli nie sprzedano ani jednego udziału, to czemu James Morlake depcze panu po piętach, Hamon? Po co w ciągu dziesięciu lat rabuje banki? Dlaczego jest włamywaczem?

Juliusz podszedł do drzwi, otworzył je i rzucił swój największy atut:

– Nigdy nie spotkał pan marynarza na Portsmouth Road, Hamon? – odezwał się drwiąco, a gdy ów zachwiał się pod tym oskarżeniem, dodał: – Teraz się ich już nie spotyka po szosach, podróżują koleją. To bezpieczniej. Jest mniejsze prawdopodobieństwo, że się zostanie zmasakrowanym na śmierć w wagonie kolejowym niźli na odludnej szosie do Portsmouth. Pomyśl pan nad tym!

ROZDZIAŁ XXI
Tom Emersona

„Ile ten stary detektyw mógł wiedzieć – głowił się Hamon. – Czy wie to od Morlake’a?”

Stanął mu w oczach skwarny dzień w Maroku. Dwaj ludzie jechali na mułach przez pustynię ku górom Rif, błękitniejącym na horyzoncie. Był jednym z nich; jego gość, ów bez nazwiska, był drugim. Gdy wspinali się na piaszczyste zbocza, pewien młody człowiek nadjechał galopem i nagle powściągnął wodze, by się im przyjrzeć do woli. Wówczas po raz pierwszy Hamon zobaczył Jamesa Lexingtona Morlake’a.

I pamiętał, że pierwszym odruchem na jego widok, szalonym i niewytłumaczonym impulsem, gdy patrzył w jego stronę, było porwać za broń i położyć go trupem. Hamon sięgnął instynktownie do boku, gdzie nosił w owych czasach ciężko kalibrowy rewolwer, potem nie bez wysiłku ocknął się z zamyślenia i wyszedł do biura, gdzie oczekiwał go znudzony sekretarz.

– Wychodzę – rzekł szorstko. – Przyjdź pan do mnie do domu jutro rano, nie będzie mnie w biurze przez cały jutrzejszy dzień. Przynieś pan wszystkie imiennie adresowane listy i telegramy.

Dopiero zbliżając się do domu, przypomniał sobie, że czeka na niego siostra.

– Mówiłeś, że wracasz natychmiast – zawołała Lidia z wściekłością, cierpliwością bynajmniej się nie odznaczała. – Mam być na proszonym obiedzie u lady Clareborough. Mam dla ciebie pięć minut.

W sukni wieczorowej prezentowała się imponująco.

– Masz pięć minut? Niech i tak będzie. Wystarczy – odparł. – Lidio, czy znasz tego człowieka, Morlake’a?

– Morlake’a? – rzuciła z nonszalancją. – Czy nie skończyliśmy z nim?

– Pytanie, czy on ze mną skończył – odpowiedział Hamon.

Ręka, którą gładził swe przerzedzone włosy, drżała lekko.

– Oto jak stoją rzeczy. Musisz się poznać z tym człowiekiem. Mniejsza, w jaki sposób, mniejsza, ile to będzie kosztowało. Chcę z nim zawrzeć pokój i zdaje mi się, że prędzej tobie się to uda niźli mnie. Jesteś sprytna i pomysłowa. Może on jest z tego gatunku ludzi, który leci na kobiety w twoim rodzaju. Zresztą niewielu znajdzie się takich, których nie potrafiłabyś owinąć sobie wokół palca.

Westchnęła z afektacją.

– Dobrze, ale czego ty właściwie chcesz?

– Byś go w ten czy inny sposób skłoniła do wyrzeczenia się swej wendety.

– Czytałam, co mu powiedział sędzia przy wydawaniu wyroku. Czy nie dość tego? Prawo się samo z nim rozprawi. Poza tym, Ralf, ja nie myślę narażać mego stanowiska, które zdobyłam w świecie, wdając się w znajomości z notorycznym złodziejem. Muszę mieć wzgląd na to, co o mnie powiedzą.

– Zabieraj się na swój obiad, mądra niewiasto – przerwał jej szorstko. – Nic ci, widzę, nie może wybić z głowy tego towarzystwa.

Otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale ugryzła się w język, zobaczywszy w oczach brata jadowity błysk.

Lidia Hamon wyszła, nie ważąc się powiedzieć więcej ani słowa.

Ralf Hamon był bogaczem o duszy nędzarza. Był z tych, którzy zbierają szmaty w nadziei, że kiedyś im się mogą przydać. Szafy jego przepełnione były starą, wyświechtaną garderobą, której jednakże nie ważył się rozdać. Będąc w domu, zdejmował nowiutkie garnitury od pierwszorzędnego krawca, w których ukazywał się publicznie, i wkładał starą i znoszoną odzież. Gdy w liście, który otrzymał, stroniczka była niezapisana, oddzierał ją i zużywał do robienia notatek.

James Morlake znał tę słabość swego nieprzyjaciela i doskonale ją odmalował w określeniu „małpa z tykwą”. Cecha ta mogła przyprawić go o zgubę. Zdrowy rozsądek nakazywał Ralfowi Hamonowi rzucić w ogień pewien skrawek papieru, a mimo to przechowywał go od lat. I choć dziesiątki razy postanawiał zniszczyć dokument, fizycznie nie był w stanie tego uczynić. Było to przeciwne całej jego naturze.

Biblioteka, w której pracował, mieściła się w apartamencie przy Grosvenor Place na pierwszym piętrze i z jej okien otwierał się widok na podwórze i dachy szeregu garaży. Chociaż Ralf Hamon nie tracił czasu na czytanie książek, trzy ściany biblioteki zdobiły szafy wypełnione książkami, „dostarczonymi” wraz z umeblowaniem. Były oprawione w sposób harmonizujący z obiciem i zadawalały próżność finansisty. Wśród tych szacownych ksiąg o imponującym wyglądzie poza szkłem bibliotecznych szaf znajdowała się jedna, do której właściciel księgozbioru często zaglądał. Był to tom Emersona, umieszczony poręcznie między dziełem Harlitta z jednej a Widzem Addisona z drugiej strony. Zamknąwszy drzwi biblioteki na zasuwkę i zasunąwszy story u okien, Hamon otworzył tę szafę i zdjął z półki piękny tom, który musiał być cięższy od odpowiednich rozmiarów książki, gdyż przeniósł go na biurko obiema rękami. Nawet kiedy leżał już na blacie, oko laika mogło w nim widzieć tylko księgę, jak każdą inną, gdyż brzegi miała pokryte pięknie żyłkowanym rysunkiem. Złudzenie prysło dopiero, gdy Hamon wyjął klucze, znalazł zamek między oprawą a „tekstem”, otworzył i podniósł pokrywę płaskiego pudełka wypełnionego do połowy papierami. Tom Emersona był z grubej stali, był kasetką; Hamon przechowywał w niej dokumenty, które pragnął mieć pod ręką.

Wziął do ręki jeden z tych papierów i czytał ze zmarszczoną brwią. Dokument ten mógł na niego ściągnąć nieodwołalną klęskę, dożywotnie więzienie, może nawet śmierć. Każde słowo w nim potępiało go, odkrywało ropiejącą ranę jego przeszłości, piętnowało znakiem zbrodni; a jednak, podniósłszy zapałkę do rogu kartki, nie zdobył się na to, by ją do rogu papieru przytknąć. Wypaliła mu się w drżącym ręku, cisnął ją do kominka, a papier włożył z powrotem do stalowego pudełka.

W tej chwili zapukano do drzwi i śpiesznie wepchnął „książkę” na jej miejsce w szafie, a oszklone drzwi zamknął.

– Kto tam? – zawołał.

– Czy zechce pan przyjąć pana Marborne’a? – spytał służący przyciszonym głosem.

– Tak. Proś go.

Otworzył drzwi z zasuwki i wyszedł na spotkanie niefortunnego detektywa.

– Hm, zrobiłeś pan z tego kaszę, Marborne – rzekł cierpko.

– Ze mnie to zrobiło kaszę, mówię panu, Hamon – odrzekł ekspolicjant. – Kazano mi zwrócić mundur. Bodajbym nigdy się nie wdawał w sprawę tego przeklętego Morlake’a.

– Co za sens biadać – rzucił Hamon niecierpliwie.

Wyjął butelkę whisky i syfon z wodą sodową. Umieścił je na biurku.

– Po tym, co sędzia powiedział o metodach policji, trudno mi będzie gdziekolwiek się zaczepić. Musisz pan znaleźć dla mnie zajęcie, Hamon.

– Muszę? Naprawdę muszę? – odpowiedział Hamon szyderczo ze szklanką do whisky w każdym ręku. – Ależ pan masz czelność, Marborne!

– Nie wiem, kto jest bardziej bezczelny, ja czy pan – odrzekł eksinspektor ponuro – tylko...

– Nie kłóćmy się. – Hamon nalał swemu gościowi trzy czwarte whisky i puścił do jego szklanki strumyczek syczącej wody selcerskiej. – Znajdę dla pana odpowiednie zajęcie. Potrzebuję człowieka w Tangerze, by miał oko na pewne moje interesy. To nie ja ściągnąłem na pana nieszczęście, przyjacielu, ale pan James Lexington Morlake.

– Niech go diabli! – rzekł Marborne i wlał w siebie szklankę whisky z wodą sodową jednym haustem.

– Dobra whisky – zachęcał Hamon.

Marborne, zasiadłszy u biurka, zaczął przewracać papiery w swym pugilaresie. Wyjął ćwiartkę kartki.

– Mam tu spis wydatków, wyłożonych przeze mnie na tę sprawę – powiedział. Podał rachunek Hamonowi, który skrzywił się, zobaczywszy sumę, na którą ten „spis” opiewał.

– To już za słono, Marborne – rzekł finansista. – Nie upoważniałem pana do czynienia takich wydatków.

– Upoważnił mnie pan do wydania, ile było trzeba.

– Ale to prawie tysiąc! – warczał Hamon.

– Tak czy owak, pan to pokryje. W tym jest i udział Slone’a.

– Zapomniał pan, że dałem panu już pieniądze awansem – zaczął przekładać Hamon, ale mu przerwano.

Majordomus Hamona spoza drzwi szepnął swemu panu coś, czego Marborne nie dosłyszał.

– Tu? – rzucił Hamon w odpowiedzi.

– Tak, sir, na parterze.

Hamon zwrócił się do swego gościa.

– On jest na dole – powiedział.

– On, kto? – odpowiedział zdumiony detektyw. – Czy pan mówi o Morlake’u?

Hamon skinął głową.

– Zostań pan lepiej tutaj. Rozmówię się z nim. Zostawię drzwi otwarte. Gdybyś usłyszał hałas, zejdź na dół.

James Morlake czekał w holu; Hamon powitał go z jak największą serdecznością.

– Proszę, niech pan wejdzie, Morlake – rzekł, otwierając drzwi do salonu. – Rad jestem, że mogę panu powiedzieć, jak cieszę się z pańskiego uniewinnienia.

James odpowiedział dopiero, gdy drzwi się za nimi zamknęły.

– Postanowiłem porzucić mój niebezpieczny zawód, Hamon – odezwał się, przystępując wprost do rzeczy.

– Bardzo rozsądne postanowienie – odrzekł Hamon dobrodusznie. – Jeśli tylko mógłbym czym się przyczynić.

– Jest jedna rzecz, którą pan może się do tego przyczynić, a mianowicie, oddając mi pewien dokument, podpisany przez człowieka, którego widziałem z panem w Maroku przed jakimiś dwunastu laty.

– Przypuśćmy, że go mam – odrzekł aferzysta po chwili – czy pan przypuszcza, że będę na tyle głupi, by oddać go panu, a wraz z nim moją... moją wolność w pańskie ręce?

– Dam panu dość czasu na opuszczenie kraju i zobowiążę się nie podtrzymywać oskarżenia, które zawiera dokument. A bez mego poparcia i świadectwa sprawa przeciwko panu zostanie umorzona. W każdym razie będzie pan miał czas na przeniesienie się pod inne nieba.

Hamon roześmiał się szyderczo.

– Wcale nie mam zamiaru opuszczać Anglii – odparł – szczególnie w tej chwili, kiedy żenię się z lady Jane Carston.

– Bardzo miła osoba – rzekł James. – Czy to nie córka lorda Creith?

Hamon skinął głową.

– Nim wyjdzie za pana za mąż, dowie się czegoś o pańskiej przeszłości.

– Wie wszystko, co powinna wiedzieć.

– Więc ja jej opowiem o tym, czego wiedzieć nie powinna – odparł James. – Ale pańskie plany matrymonialne nie wchodzą tu w rachubę. Przyszedłem, aby panu dać wyjście z sytuacji, a sobie zaoszczędzić wielu ciężkich przejść. Potrzebny mi ten dokument.

Hamon znowu się roześmiał.

– Szukaj pan wiatru w polu – odrzekł drwiąco. – Co do tego jakiegoś dokumentu, to on nie istnieje. Ktoś nabrał pana, korzystając z powszechnie znanej pańskiej łatwowierności. Ale, Morlake, czy nie moglibyśmy zakończyć nieporozumienia jak dwaj dżentelmeni?

– To będzie trochę trudne, gdyż z nas dwóch jeden tylko urodził się i był całe życie dżentelmenem, drugi jest ordynarnym krętaczem i oszustem, który doszedł do majątku, rujnując ludzi. To jest ostatnia szansa dla pana, a prawdopodobnie także i dla mnie. Oddaj mi to sprawozdanie, ja zaś puszczę pana wolno.

– Prędzej zobaczymy się w piekle! – wykrzyknął Hamon dziko. – Nawet gdybym miał to, czego nie mam.

James skinął głową powoli, pogrążony w myślach.

– Rozumiem. Ręka małpy tkwi w tykwie; małpa jest za chciwa, aby puścić przynętę. – Odwrócił się do drzwi i pogroził. – Ostrzegłem pana, Hamon – rzekł i wyszedł.

Hamon zamknął drzwi za nim i ruszył po wyłożonych dywanem schodach do biblioteki.

– Cóż, nasz przyjaciel wciąż staje okoniem – powiedział głośno, ale w pokoju nie było nikogo.

Marborne poszedł sobie. Hamon zadzwonił na swego maître d’ hotel.

– Czy pan widział Marborne’a wychodzącego? – spytał.

– Tak, sir, wyszedł zaledwie przed chwilą, przed samym pańskim powrotem na górę. Bardzo się śpieszył.

– To bardzo dziwne – rzekł i kazał służącemu odejść.

Wówczas spostrzegł kartkę papieru, na którym widniały nabazgrane te słowa:

Nie chciałeś pan zapłacić mego rachunku, być może zapłacisz większy.

Hamon podrapał się w brodę. Co znaczyły te zagadkowe słowa? Napisał je na jego najlepszym papierze listowym. Widocznie Marborne obraził się za podawanie w wątpliwość jego rachunku. Hamon wzruszył ramionami i siadł przy biurku. Nie miał czasu zwracać uwagę na drażliwość swych agentów.

Rzuciwszy dokoła okiem, zauważył, że oszklone drzwi biblioteki stały otworem, a przysiągłby, że je zamknął. Chwila i... zakląwszy, skoczył na równe nogi.

Stalowa „książka” znajdowała się na swym miejscu, ale tytuł na jej grzbiecie był odwrócony do góry nogami. Ktoś miał ją w ręku. Wyciągnął tom czym prędzej i wziął za pokrywkę. Ku jego przerażeniu kasetka była otwarta. Zapomniał ją zamknąć.

Przewracał papiery drżącymi rękami. Fatalnego dokumentu nie znalazł.

Z rykiem dzikiego zwierza rzucił się ku drzwiom i wpadł na swego służącego.

– W którą stronę poszedł Marborne? – rzucił mu szybko.

– Na prawo, sir, ku Grosvenor Square.

– Sprowadź mi taksówkę, prędko!

Hamon wpadł z powrotem do biblioteki, wrzucił papiery do kasetki, zamknął ją i wepchnął między książki. Minutę potem taksówka wiozła go do mieszkania Marborne’a.

Marborne’a tam nie było, jak poinformowała go gospodyni, dopiero co telefonował, że nie wróci na noc, gdyż wyjedzie prawdopodobnie na kontynent.

Pozostawało tylko jedno do zrobienia, udać się wprost do Scotland Yardu. Marborne wciąż był oficerem policji i musiał zameldować się prędzej czy później. Miał to szczęście, że zastał Wellinga, a ten posiwiały w służbie wywiadowczej dżentelmen wcale nie zdawał się zdziwiony jego odwiedzinami.

– Chce pan zobaczyć się z Marbornem, he? Obawiam się, że już nie jest na służbie. Ba, nigdy już nie będzie na służbie – odrzekł Juliusz. – Czy ma pan coś ważnego?

– Czy on wcale tu już nie przyjdzie, to znaczy, z raportem? – spytał Hamon prawie bez tchu.

– Co to, to nie. Przyjdzie na pewno – odpowiedział detektyw. – Ma się stawić u szefa policji jutro rano.

– Czy on ma jakichś przyjaciół? Gdzie mieszka Slone?

Juliusz Welling poprawił okulary i spojrzał przenikliwie na aferzystę.

– Panu, widzę, bardzo się śpieszy, by go znaleźć. Czy stało się coś złego? – spytał.

– Tak, nie. Nic, co miałoby znaczenie dla kogokolwiek, prócz mnie i Marborne’a.

– Ach tak! – Juliusz zamilkł grzecznie.

Otworzył księgę adresową i odnalazłszy adres Slone’a, napisał go na skrawku papieru i podał gościowi.

– Jestem panu bardzo zobowiązany, kapitanie Welling. Nie spodziewałem się, że pan zechce zadać sobie tyle trudu – rzekł Hamon.

Ledwie drzwi się za gościem zamknęły, detektyw podszedł do automatycznego telefonu i połączył się z holem.

– Człowiek nazwiskiem Hamon schodzi na dół – rzucił szybko do mikrofonu. – Powiedzcie sierżantowi Lavingtonowi, by za nim poszedł i nie tracił go z oczu. Chcę wiedzieć, gdzie pójdzie i co zaszło.

Położył słuchawkę i zatarł powolutku ręce z oczami utkwionymi w jeden daleki punkt.

– A że się coś stało – dodał do sufitu – i coś niedobrego... to jak dwa razy dwa cztery.

ROZDZIAŁ XXII
Powrót do domowych pieleszy

James Morlake nigdy nie wracał do Wold House tak powoli. Wyobrażał sobie, jak towarzystwo z Sussex zostało wstrząśnięte w swych posadach. Trzęsienie ziemi bardziej by ich nie poruszyło. Ci pastorzy, te bractwa kurkowe i kościelne, kasztelani i kasztelanki, pankowie na paru prętach z przyległościami, a nawet mieszczanie z Creith, dbający przede wszystkim o zachowanie pozorów, widzieli na pewno w jego aresztowaniu i skierowanej pod jego adresem przestrodze sędziego formalną katastrofę i dyshonor dla całej okolicy. Bo i jakże! Prowadził dom na wielką skalę. Miał zarządzającego i gospodynię, zatrudniał z tuzin służących, pokojówki, kucharza, kuchcików, kilku ogrodników.

Brama Wold House stała otworem. Zajechał przed portyk, a szofer, który go oczekiwał, z posępną jak noc twarzą dotknął daszka swego kaszkietu i objął bez słowa ster maszyny.

„Jak zachowają się – myślał – wszyscy ci ludzie, których zatrudniał i żywił, dla których był dobrym, niewymagającym chlebodawcą?”

Wątpliwości Morlake’a, jeżeli je miał, natychmiast się rozwiały, ledwie tylko przestąpił próg swej rezydencji.

Pierwszy wystąpił majordomus, pan William Cleaver, ledwie z rąk swego pana odebrał palto, kapelusz i rękawiczki.

– Zmuszony jestem prosić pana o zwolnienie mnie z obowiązków, sir – rzekł. – Mówię także w imieniu pani Cleaver.

– Chce pan porzucić mój dom? Zajęcie się panu nie podoba?

– Jest to doskonałe stanowisko – zapewnił pan Cleaver – tylko życie na wsi mi nie służy, a zaofiarowano mi właśnie doskonałe miejsce w mieście.

– Bardzo dobrze – odrzekł James krótko i węzłowato.

Otworzył biurko, wyjął podręczną kasetkę i wypłacił Cleaverowi należność.

– Kiedy będę mógł odejść? – spytał majordomus.

– Zaraz – brzmiała lakoniczna odpowiedź. – Ma pan pociąg do pańskiego ukochanego miasta za godzinę i za godzinę żeby tu pana nie było. Zrozumiano, Cleaver?

– Tak, sir – odrzekł skonfundowany mistrz ceremonii. – I inni prosili... o zwolnienie, ale zatrzymałem ich.

– Dobrze. – James skinął głową. – Przyślij mi tych wszystkich innych.

W ten sposób rozpoczął się powszechny exodus służby.

Wreszcie wszyscy się oddalili. Swoje kosze i kufry, owiązane grubymi sznurami, znieśli na platformę, którą Morlake zamówił telefonicznie z miasteczka; zamknąwszy za nimi bramę, powrócił do pustego domu.

Binger był mu potrzebny w Londynie, a Mahmet, acz niezrównany mistrz w przyrządzaniu kawy, na pewno nie potrafiłby przyrządzić nic strawnego do jedzenia. Jedną tylko rzecz rozsądny człowiek na moim miejscu mógłby zrobić – powiedział do siebie – wróciłby do Londynu.

Morlake nie był jednak człowiekiem, którego mogłaby wyprowadzić z równowagi swym impertynenckim zachowaniem służba domowa. Poszedł do spiżarni, aby sprawdzić, co się w niej znajduje. Wyszperał chleb, masło, herbatę. Postanowił poczynić zapasy.

Największym sklepem kolonialnym w miasteczku był sklep Coltera. Gdy podjeżdżał autem, zobaczył przez okno zaaferowanego subiekta, wskazującego na niego brodatemu panu Colterowi.

– Dobry wieczór – rzekł. – Niech pan mi przyśle do Wold House pieczywo i parę kilo masła. Potrzebne mi będą również jajka.

Colter odsunął na bok swego subiekta i spoza kontuaru spiorunował Morlake’a wzrokiem, dając w ten sposób upust swej nieposzlakowanej uczciwości.

– Nie poślę chleba ani czegokolwiek do pańskiego domu, panie Morlake – zaperzył się. – Jak żyję, nie zbrukałem rąk kradzionymi pieniędzmi!

James wyjął cygaro z ust i spojrzał na kupca z ukosa.

– Czy to znaczy, że pan odmawia dostarczenia mi swych wiktuałów?

– A żeby pan wiedział – zawołał Colter. – I powiem panu jeszcze, że im prędzej pan się wyniesie z Creith, tym lepiej dla pana.

James rozejrzał się po sklepie.

– Piękny interes – rzekł. – Kupię go od pana.

Pan Colter potrząsnął głową, a w tej samej chwili jego gruby wspólnik, który dotychczas przysłuchiwał się w milczeniu zza drzwi w głębi składu, ukazał się w nich.

– Nie potrzeba nam pańskich pieniędzy. Nie wdajemy się z panem w żadne interesy – nasrożył się. – Nie dość, że człowiek musi patrzeć, jak włamywacze żyją po pańsku, jeszcze mają oni czelność przychodzić z propozycjami do przyzwoitych, uczciwych, bogobojnych ludzi.

– Dobrze, że choć Boga się pan boi – odparł James i wyszedł ze sklepu.

Bank jego mieścił się prawie naprzeciwko, a bankierzy nie są tak skrupulatni.

– Cieszę się, że pan wyszedł cało z tych opałów, panie Morlake – powitał go dyrektor banku. – Ale trzeba panu wiedzieć, że policja badała stan pańskich interesów.

– I nie znalazła związku między mymi licznymi włamaniami a przelewem mamony na moje konto. Ale do rzeczy. Ostatnim razem próbował pan mnie namówić do lokowania pieniędzy w nieruchomościach miejskich Creith. Zauważyłem, że skład naprzeciw Coltera stoi pusty.

Dyrektor banku skinął głową.

– Czy pan chce go nabyć?

– Niech pan wymieni rozsądną cenę. Niech pan sobie wyobrazi, że pan pertraktuje z arcybiskupem Canterbury i zapomni, że jestem milionerem włamywaczem.

Godzinę później wychodził od notariusza jako właściciel składu.

O godzinie dziesiątej wieczór tego samego dnia zameldował się w Wold House młody i energiczny człowiek.

– Telefonowałem do Związku Handlowców i zarekomendowano mi pana, jako najbardziej przedsiębiorczego ze specjalistów branży kolonialnej.

– I nie ma w tym blagi – odrzekł młodzieniec ze zdumiewającą pewnością siebie.

– Mam skład naprzeciwko sklepu Coltera w miasteczku. Chcę, aby pan objął zarząd nad nim od jutra rana; niech pan sprowadzi cieśli i malarzy i zaopatrzy go we wszystkie artykuły, którymi handluje Colter. Na wszystko postawi pan ceny o 25 procent niższe od jego cen. Kupi pan platformę i każe roznosić produkty po okolicy w poszukiwaniu klientów. Jeżeli on obniży ceny, pan obniży swoje, utrzymując zawsze różnicę między nimi o jedną czwartą.

– To będzie kosztowało.

– Musiał pan słyszeć o mnie. Nazywam się Morlake i jestem z zawodu włamywaczem, moje środki są zatem nieograniczone – odrzekł trzeźwo James.

Przez cały dzień ciężarowe automobile wpadały z łoskotem do miasteczka i mały oddział rzemieślników, cieśli i malarzy z sąsiedniego miasteczka pracował gorączkowo nad zamianą zdezelowanego garażu na sklep kolonialny. Po południu wywieszono anons, z którego mieszkańcy dowiedzieli się o sensacyjnej stałej zniżce cen na wszystkie produkty. Pan Colter udał się na policję, szukając pomocy prawa; miejscowy sierżant odesłał go do adwokata. Pierwszy raz w życiu kupiec zdecydował się zapłacić honorarium adwokatowi, okoliczności jednak wymagały wysiłków heroicznych. Nie chciał wierzyć własnym uszom, kiedy prawnik powiedział mu, że nic zrobić nie można.

Pan Colter był zdezorientowany, czuł się pokrzywdzony, a jeszcze za taką radę musiał zapłacić!

– Każdemu wolno rozdać to, co posiada – orzekł adwokat.

– Ale to skandaliczne przedsiębiorstwo stoi na pieniądzach włamywacza! – biadał pan Colter.

– Choćby były to pieniądze mordercy, sytuacja pozostałaby bez zmiany.

Podczas gdy kupiec brał się za bary z fatalną koniunkturą ekonomiczną, Morlake parał się gospodarstwem domowym.

Herbata i sucharki zbrzydły mu do cna, wkrótce jednak odkrył koszyk z jajkami. Nie ważył się rozpalać pod blachą, ale znalazł maszynkę spirytusową i postawił ją u siebie w gabinecie. Zagotował herbatę i wyłożywszy stół gazetą, przystąpił do spreparowania potrawy z jajek. Tyle wiedział, że do tego eksperymentu potrzebny jest ogień i patelnia. Pokój był pełen dymu i swędu, gdy niespodziewanie zjawił się gość.

Weszła przez otwarte drzwi frontowe i stała w sieni zdumiona tymi rozpaczliwymi próbami kucharzenia, którymi pochłonięty był pan Wold House.

– Co pan robi? – spytała skonsternowana, przebiegając przez hol i wyjmując mu z ręki buchającą swądem patelnię. – Nie dodał pan tłuszczu! – powiedziała. – Jak może pan smażyć jajka bez tłuszczu?

Osłupiał. Zjawienie się Jane Smith w Wold House było ostatnią rzeczą, której mógł się spodziewać. A była to Jane Smith we własnej osobie, piękniejsza niż kiedykolwiek w swym skromnym granatowym kostiumie, wykładanym à la Piotruś Pan kołnierzu i malutkim kapelusiku.

– Skąd się pani wzięła?

– Wzięłam się z miasteczka – odpowiedziała, kręcąc swym zgrabnym noskiem z niezadowoleniem. – Fu! Niechże pan otworzy okno.

– Przypuszczam, że pani wie...

– Wiem wszystko. – Zdmuchnęła płomień spirytusowy, potem zaś, zdjąwszy kapelusz i żakiet i rzuciwszy je na sofę, dodała: – Przyszłam, by się zająć panem – powiedziała – biedny amerykański rozbitku!

ROZDZIAŁ XXIII
Nowa gospodyni

Posłusznie odniósł maszynkę spirytusową, filiżankę, spodeczek oraz imbryk do kuchni i był świadkiem rozpalania przez Jane Smith ognia pod blachą.

– O, palenie w piecu to jest kunszt, dopiero teraz to zrozumiałem. Czy matka pani wie, że pani jest tutaj?

– Być może – odpowiedziała. – Mama jest w niebie.

– A pani ojciec?

– Papa jest w Londynie. Niech pan zajrzy do spiżarni, czy nie ma tam słoniny.

A kiedy powrócił, dźwigając gruby połeć słoniny, pytała dalej rzeczowo:

– Czy ma pan mleko?

Potrząsnął głową.

– Ani na lekarstwo. Najwyżej puszki ze skondensowanym mlekiem.

– Dlaczego pan tu siedzi? – Przykucnąwszy u trzaskającego ognia, patrzyła na niego spod oka.

– Wolę zostać tutaj – odparł.

– Po pańsku! Ani słowa. Jak to pięknie brzmi: „Wolę zostać tutaj!” – przedrzeźniała go. – Zginie tu pan z głodu i chłodu, jak sierota. Mieszkańcy Creith za nic nie zniżą się do obcowania z dżentelmenem o pańskiej bujnej przeszłości! Niech pan sprowadzi służących z Londynu, którzy nie mają takich przesądów. Bowiem mają tam kina, które wtajemniczają ich w arkana wyższej kryminalistyki. Dlaczego pan nie sprowadzi pańskiego kamerdynera, Bingera?

– Bingera? – spytał ze zdumieniem. – Pani go zna?

– Mówiłam z nim – odpowiedziała. – Gdy pan był w więzieniu, wybrałam się do pańskiego mieszkania, aby się przekonać, czy nie mogłabym czegoś dla pana zrobić. Musiałam się mieć niesłychanie na baczności, by nie wzbudzić w nim podejrzeń. Mimo to zachował się z rezerwą skończonego dyplomaty. I widziałam też pańskiego Maura i pana piękny pokój. Czy długo mieszkał pan w Maroku?

– Nie, niedługo – odpowiedział.

Zajęta gospodarstwem, zdawała się nad czymś namyślać.

– Musi pan wiedzieć, skąd ten wrogi stosunek do pana w miasteczku. Przed tygodniem przyjechał pan Hamon i konferował prawie ze wszystkimi kupcami w miasteczku, a nawet, jeśli się nie mylę, z zarządzającym pańskim domem.

– Więc pani tu była w tym czasie?

– Nie, byłam wtedy w Londynie. Powiedziano mi o tym, gdy wróciłam. Oto i jajka dla pana.

– Trzy. Przecież nie zjem trzech.

– Toteż jedno jest dla mnie – odpowiedziała.

Poszła do holu i powróciła z torbą podróżną, z której wyjęła świeżą bułkę i osełkę masła.

– Zjemy w kuchni, bo tam się czuję bardziej swojsko – powiedziała. – A po śniadaniu zobaczę, co jest do zrobienia. Mogę zostać każdego dnia ledwie parę godzin.

– Czy pani przyjdzie jutro? – rzucił skwapliwie.

Skinęła głową i przyjął to zapewnienie westchnieniem ulgi.

– Ciekawa rzecz, że nie widziałem, jak pani przyszła, choć patrzyłem przez okno, z którego dobrze widać aleję przed frontem domu.

– Ja nie przyszłam szosą – odpowiedziała. – Odkryłam mały mostek tylko dla pieszych na rzeczce dzielącej park majątku Creith od pańskich łąk. Pozostało mi jeszcze tyle poczucia godności własnej, że przyszłam potajemnie.

Roześmiał się.

– Nie uwierzę, by pani dbała choć odrobinę o to, co w miasteczku o pani pomyślą – rzekł. – Z miasteczka – zawahał się – może pani zresztą pochodzić, bo za wiele pani wie, co się w nim dzieje, ale nie wmówi pani we mnie, że należy do uciemiężonej klasy robotniczej.

– Niech pan mi przyniesie odkurzacz – rozkazała – a przekona się pan, że choć nie jestem uciemiężona, potrafię jednak być dobrą pracownicą.

Miał wrażenie, że była nie dłużej niż dziesięć minut, gdy wróciła do gabinetu ubrana do wyjścia.

– Pani już idzie? – ledwie tchnął rozczarowany.

– Tak, idę – skinęła głową – a pan będzie na tyle lojalny, że nie będzie próbował iść w ślad za mną. A także polegam na pańskim honorze, że nie będzie pan pytał swych znajomych z miasteczka, w którym zresztą niewielu życzliwych panu pozostało, kim jestem i z jakiej rodziny pochodzę. Pragnę, aby nazwisko Smith pozostało bez skazy. To piękne nazwisko.

– Nie znam lepszego – zawołał z entuzjazmem. – Do widzenia, Jane.

Ściskając jej rękę, uczuł się przejęty do głębi, ona zaś zarumieniła się lekko.

– Miałabym prośbę do pana w zamian za moje usługi, a mianowicie, żeby pan zaprzestał swej mściwej kampanii przeciw Colterowi, innymi słowy, by pan go zostawił w spokoju. On działa wedle swego rozumienia i nie zrobi panu niezawodnie wielkiej satysfakcji, jeśli go pan zrujnuje.

– Przychodziło mi to już na myśl – odrzekł James trochę zawstydzony – ale co mogę poradzić. Nie mogę się wycofać jak niepyszny i pozwolić nieprzyjacielowi triumfować nade mną.

– Nie ma mowy o triumfowaniu; biedny człowiek jest w śmiertelnym strachu. Mogę panu zdradzić, jak rzeczy stoją. Spekulował na akcjach naftowych według wskazówek pana Hamona, który, nawiasem mówiąc, musi mieć jakiś udział w tych przedsiębiorstwach i teraz stoi u progu ruiny. Wystarczy panu tylko otworzyć sklep, a nie upłynie tydzień, jak Colter zrobi plajtę. Mam nadzieję, że pan się rozmyśli, panie Morlake. Nie wiem, w jaki sposób pan może się wycofać, ale że to jest w pańskiej mocy, nie wątpię.

Godzinę po odejściu panny Smith James udał się do miasteczka i wszedł do sklepu Coltera, który z całą uniżonością pośpieszył mu na spotkanie, pytając skwapliwie, czym może służyć.

– Potrzebuję chleba, masła i jajek – odpowiedział James stanowczo. – Mają mi być dostarczane każdego ranka z kwartą mleka i innymi artykułami, których zażądam.

– Słucham, sir – odpowiedział potulnie kupiec. – Ten pański sklep naprzeciwko zrujnuje mnie. Miałem dziś trzech okolicznych farmerów, starych klientów, którzy mimo to wstrzymują się z zimowymi zakupami do otwarcia tego sklepu. Mówią co innego, ale ja wiem, co o tym sądzić.

– Sklep nigdy nie zostanie otworzony, póki będę miał jajka, chleb, masło i mleko – oświadczył James cierpliwie. – Rozumie pan?

– W zupełności, sir – zawołał kupiec entuzjastycznie i odprowadził Morlake’a do drzwi z ukłonami.

Tej nocy młody dyrektor konkurencyjnego przedsiębiorstwa został odesłany do Londynu, sprzedawszy uprzednio nagromadzone zapasy Colterowi niżej ceny kosztu, a następnego ranka James, otworzywszy drzwi frontowe, zastał roznosiciela ze sklepu Coltera siedzącego na stopniach ganku.

Jane Smith przybyła późno tego dnia i coś w jej zachowaniu zwróciło uwagę Morlake’a.

– Pani płakała? – przywitał ją pytaniem.

– Nie, nie płakałam. Po prostu źle spałam.

– Pani płakała – powtórzył.

– Jeśli pan powie to jeszcze raz, pójdę sobie. Pan naprawdę jest bardziej nieznośny, niż przypuszczałam.

Przestał ją wypytywać, ale był niespokojny. Czy spotkała ją jakaś przykrość z powodu tej eskapady do niego? Nigdy nie chciało mu się wierzyć, by była służącą. Prawdopodobnie była ubogą krewną którejś z licznych rodzin szlacheckich w sąsiedztwie. Naokoło jego posiadłości ciągnęły się półakrowe działki.

Jedli śniadanie w dość smętnym nastroju. Spytał ją wręcz:

– Gdzie pani mieszka?

– Och, gdzieś w okolicy – odpowiedziała wymijająco.

– Czy pani mówi kiedykolwiek prawdę, młoda niewiasto?

– Byłam najprawdomówniejszą osobą w świecie, póki... – Urwała nagle.

– Póki co? – podchwycił.

– Póki nie zaczęłam kłamać. To bardzo łatwe.

– Ale, dobrze, że sobie przypomniałem – odezwał się po chwili milczenia – dwie z byłych służących w tym domu przyszły prosić o przyjęcie z powrotem, podczas gdy pani słała łóżko.

– Niech pan ich nie przyjmuje – zawołała śpiesznie. – Bo ja nie przyjdę.

Ale w następnej chwili pod wpływem wyrzutów sumienia dodała szybko:

– Dobrze, niech pan je przyjmie. Im prędzej pan zaangażuje służbę, tym lepiej. Większość tych służących, którzy odeszli pod wpływem Cleavera, pali się, aby wrócić, bo w całym hrabstwie mamy bezrobocie. Tylko niech pan mnie uprzedzi, nim wrócą.

Pomógł jej zmyć naczynia, potem zaś udał się na górę do swego gabinetu, gdyż miał do załatwienia sporo korespondencji. Schody kuchenne prowadziły do holu; ze zdumieniem zobaczył w nim jakąś elegancką damę. Drzwi frontowe stały otworem, więc musiała wejść, nie dzwoniąc. Była bardzo ładna, spostrzegł to od pierwszego wejrzenia, i bardzo wytwornie ubrana. Przyszło mu na myśl, że może to delegatka kobiet hrabstwa Sussex, przybywająca z żądaniem, by natychmiast opuścił bogobojne terytorium.

Z uprzejmym uśmiechem podążyła ku niemu.

– Pan jest panem Morlake – powiedziała na powitanie, podając mu rękę. – Znam pana z fotografii. Pan mnie nie zna.

– Nie miałem tego szczęścia – rzekł James, wprowadzając ją do salonu.

– Musiałam przyjść i zobaczyć się z panem, panie Morlake, z powodu tej niemądrej wojny z moim bratem, która musi się kiedyś skończyć.

– Pani bratem? – spytał ze zdziwieniem.

Pokryła zmieszanie szelmowskim uśmiechem.

– Przyzna pan chyba, że Ralf wcale panu nie przypadł do gustu.

Zaczęło mu świtać w głowie.

– Więc pani jest panną Hamon? – spytał.

– Naturalnie, że jestem panną Hamon! Przyjechałam z Paryża specjalnie, aby się z panem widzieć. Ralf jest okropnie dotknięty tą pańską waśnią z nim.

– Przypuśćmy, że jest dotknięty – odparł James uprzejmie. – I pani zdecydowała się na taką podróż tylko, by nas pogodzić? Naturalnie, że pani jest Lidią Hamon. Jakże mogłem pani nie poznać! Pamiętałem panią, ale taką, jaką pani była, zanim brat się dorobił.

Lidia, której dążeniem było, aby owe fatalne czasy jak najprędzej utonęły w niepamięci, zwróciła rozmowę na inne tory.

– Niechże mi pan powie, Morlake, czy to niemożliwe, byście panowie, jak to Amerykanie mówią, zeszli się?

Drzwi otworzyły się gwałtownie i wpadła Jane Smith. Była w żakiecie i wciągała właśnie rękawiczki, zbierając się do odejścia.

– Myślałam, że pan jest w gabinecie – zaczęła i nagle zobaczyła obcą osobę.

Jeśli zjawienie się Lidii Hamon wywarło silne wrażenie na przyjaciółce Morlake’a, to siostra Hamona na jej widok była jak spiorunowana. Podniosła machinalnie lorgnon do oczu i przez szkła rzucała na młodą lady jadowite spojrzenia.

– Na pewno się nie mylę – odezwała się. – To lady Jane Carston!

– Do diabła! – zaklęła Jane.

ROZDZIAŁ XXIV
James dowiaduje się ciekawych rzeczy

Lady Jane Carston! James nie wierzył własnym uszom.

– Naturalnie, że pani się myli, panno Hamon – odparł. – Ta pani to... – Urwał.

– Ta pani to lady Jane Carston i cieszę się, że państwo jesteście tak dobrymi przyjaciółmi. Nie wątpię, że narzeczona mego brata potrafi pogodzić pana z Ralfem.

– Kto jest narzeczoną pani brata? – spytała Jane, dotknięta do żywego tą insynuacją.

– Wszyscy mają panią za narzeczoną Ralfa. – Lidia uśmiechnęła się słodziutko.

– Chyba ci wszyscy, którzy mają źle w głowie – odpowiedziała Jane ostro – ale ani ja nie uważam się za nią, ani mój ojciec. A my chyba przede wszystkim powinniśmy o tym wiedzieć.

Lidia wzruszyła ramionami. Obecność panny w domu samotnika usiłowała wytłumaczyć sobie na swój sposób, powoli jednak stawało się dla niej jasne, że w domu, oprócz tych dwojga, nie ma nikogo, a w miarę jak do tego przekonania dochodziła, całe jej zachowanie stawało się coraz bardziej sztywne i impertynenckie.

– Czy pani ojciec jest tutaj, lady Jane?

– Papy nie ma w Creith – odpowiedziała lady, zmiarkowawszy od razu, do czego pije siostra Hamona. – Ani nie ma mojej ciotki, ani w ogóle nikogo z rodziny. Nie mam innej przyzwoitki w Wold House, prócz poczucia mej niezmiernej wyższości.

Wymalowane brwi czerwonowłosej kobiety coraz bardziej się podnosiły.

– Nie przypuszczam, aby Ralfowi się to podobało – zaczęła.

– Och, jest tyle rzeczy, które Ralfowi się nie podobają – podchwycił James, oszczędzając Jane wystąpienia, którego mogłaby później żałować – ale nie będziemy lady Jane nudzić ich wyliczaniem. Sądzę, panno Hamon, że obejdzie się bez wtajemniczania lady Jane w naszą starą waśń rodową.

Wyciągnął rękę do młodej damy.

– Jestem niezmiernie pani wdzięczny – powiedział. – Są to bardzo banalne słowa, ale wyrażają dokładnie to, co czuję.

Spodziewał się po niej zmieszania, tymczasem jej zimna krew wprawiła go w podziw.

– Radzę panu poszukać sobie służących – odpowiedziała, mrugnąwszy mu okiem – i kazać im przyjść jutro o drugiej po południu.

Położyła nacisk na te słowa, a James uczuł ciepło nadziei w sercu, gdyż znaczyło to, że Jane Carston przyjdzie na śniadanie.

Lidia popatrzyła w ślad za młodą lady.

– A więc to prawda, że lady Jane jest z panem zaręczona? – rzuciła pytanie, które zelektryzowało Jamesa. – Powiedziała mi tak, ale myślałam, że chce – no, że chce mnie ukłuć.

– Zaręczona ze mną? – ledwie tchnął. – Czy ona, czy to powiedziała?

Lidia uśmiechnęła się pogardliwie.

– Oczywiście była to blaga, choć inaczej można wnosić z jej sposobu postępowania. Jest z panem w przyjaźni?

– Na sposób damy z towarzystwa dobroczynnego interesującej się wyjątkową nędzą.

– I ta wyjątkowa nędza to pan!

Zdobyła się na uśmiech. Był to uśmiech nieszczery, który nie pokrył całkowicie złości, jaką usiłowała maskować. Przypomniała sobie cel swej wizyty.

– Ale do rzeczy, panie Morlake – rzuciła nonszalancko. – Czy nie sądzi pan, że należałoby położyć kres tej pańskiej nieszczęsnej kłótni z Ralfem?

– Czy mam panią uważać za posła przybywającego z gałązką oliwną? – spytał cokolwiek ironicznie. – Bo jeśli tak, to zwyczajem ambasadorów musi pani mieć coś więcej do zaofiarowania prócz platonicznej przyjaźni, i to w bardzo podejrzanym gatunku.

Podeszła do drzwi frontowych, zamknęła je i dopiero wróciwszy na dawne miejsce, odezwała się półgłosem:

– Ralf powiedział, że pan chce czegoś, co on miał, ale czego już nie ma!

James zmarszczył brew.

– Czy on to zniszczył?

– Nie, już tego nie ma – powiedziała Lidia Hamon – obecnie jest to w obcym ręku.

Patrzył na nią niedowierzająco.

– Czy pani mówi serio?

Skinęła głową.

– W takim razie, jak się to dzieje, że brat pani jest na wolności?

Zaczerwieniła się po białka oczu.

– Co pan przez to rozumie, panie Morlake? Na wolności? Czy to znaczy, że brat mój powinien być w więzieniu?

– Powinien być w więzieniu tak czy owak – odpowiedział James spokojnie. – Ale jeżeli dokument – a przypuszczam, że pani mówi o pewnym dokumencie – wpadł w czyjeś ręce, to, o ile tylko nie dostał się w ręce szantażysty lub złodzieja, pani brat musi się znaleźć na ławie oskarżonych.

Było dla niego rzeczą zupełnie jasną, że mówiła bez znajomości sprawy, że nie miała pojęcia o charakterze przepadłego dokumentu.

– Czego on chce ode mnie? – podjął.

– Chce uzyskać pańską przyjaźń – odparła. – Powiedział mi, że nie ma takich antagonizmów, które przy dobrych chęciach nie dałyby się załagodzić.

– Innymi słowy, jeśli ten osobnik, w którego ręku znajduje się pewne sprawozdanie, wyciągnie je na światło dzienne, brat pani życzy sobie, bym świadczył za nim?

Zawahała się.

– Nie wiem, czy tego właśnie sobie życzy – być może. Nie powiedział mi nic ponad to, co panu powiedziałam, mianowicie, że coś, czego pan żąda, znajduje się w obcym ręku i że on prosi o pańską przyjaźń.

James podszedł do okna i wyglądał przez nie, starając się rozwikłać tę nową zagadkę, ale ciągle przez pajęczynę jego rozumowań przewijało się jeszcze bardziej zdumiewające odkrycie, że Jane Smith była Jane Carston, córką lorda Carston, a przeto, z jego punktu widzenia, niedostępną dlań osobą.

– Nie mogę nic na to poradzić – rzekł, odwracając się do Lidii. – Waśń, jak pani się wyraziła, między nami może się skończyć tylko, o ile brat pani da zadośćuczynienie. Niech mu to pani powtórzy.

– A więc wojna? – powiedziała cokolwiek patetycznie.

Uśmiechnął się, ale odpowiedział na serio:

– Obawiam się, że tak.

Zagryzła wargi i kombinowała szybko. Instrukcje, otrzymane przez nią, były dość mętne i Ralf Hamon dał jej carte blanche co do wyboru metody postępowania z Morlakiem, byleby tylko osiągnęła cel. Miała dwie drogi do wyboru i postanowiła spróbować wystąpić w innej roli.

– Czy pan rozumie, co to znaczy dla mnie, jego jedynej siostry? – spytała z lekkim drżeniem w głosie. – Czy pan zdaje sobie sprawę, co znaczy dręczyć się po nocach, nie spać i obawiać, co przyniesie jutro?

– Niestety, nie zdaję sobie z tego sprawy. Otwarcie mówiąc, panno Hamon, ja pani nie mogę współczuć. Jeśli panią naprawdę gnębią tego rodzaju obawy, hm... nic na to nie mogę poradzić.

Stanął przed nią i patrząc jej prosto w oczy, powiedział:

– Może pani zanieść moje słowa bratu, będę walczył z nim do ostatka. Naraziłem się na rzeczy straszniejsze, niż pani może sobie wyobrazić, i spełnię moją misję do końca.

– Włamywacz z misją! – syknęła jadowicie.

– Śmieszne, prawda? – odrzekł z symulowaną dobrodusznością.

Jeśli mógł mieć jakie złudzenia co do jej dobrej wiary, to od razu sama je rozwiała. Ta kobieta była aktorką i na dodatek złą. Nie potrafiła ani utrzymać się w roli nieszczęsnej ofiary, ani ukryć złości wywołanej poniesioną porażką.

– Dałam panu szansę ocalenia, Morlake! – zawołała przeszywającym głosem, odrzucając precz wszelką pozę. – Nie mam pojęcia, o co poszło między panem a Ralfem, ale on jest sprytniejszy od pana i prędzej czy później przekona się pan o tym. Mam wyżej uszu całej tej chryi! Jeżeli Ralf jest szelmą, to kim pan jest? I czy nie starczy łupów dla każdego?

– Tego się spodziewałem – odrzekł James Morlake, otwierając przed nią drzwi.

ROZDZIAŁ XXV
Telegram

W ciągu tygodnia Ralf Hamon zmienił się bardzo. Czasami swej siostrze wydawał się starym człowiekiem. Więcej siwizny ukazało się w jego włosach, a na odpychającej twarzy przybyło zmarszczek, i chodził bardziej zgarbiony. Ku wielkiemu zdziwieniu Lidii sprawozdanie z wizyty u Morlake’a przyjął spokojnie, nawet wiadomość, kogo zastała w Wold, nie zdołała go wyprowadzić z równowagi.

Następnego dnia po tej wizycie, odesławszy bagaż na dworzec, udała się do biura brata, z biletem kolejowym w podręcznej torbie.

– Wyjeżdżam do Paryża dziś wieczór – odezwała się ze swą zwykłą nonszalancją – i potrzebuję trochę pieniędzy.

Spojrzał na nią.

– Kto ci powiedział, że wrócisz do Paryża? – spytał, a jej udane zdziwienie nie zrobiło na nim najmniejszego wrażenia. – Zostaniesz w Londynie, póki nie powiem ci, że masz wyjechać. Powiedziałem ci to przed tygodniem. Może będziemy musieli wyjeżdżać, i to nie tracąc ani chwili.

– Czy stało się coś złego? – spytała, zdając sobie sprawę po raz pierwszy z grozy położenia. – Czy sprawy tak źle stoją?

– Tak źle, jak tylko stać mogą – powiedział Hamon i dodał: – przynajmniej w tej chwili. Widzisz, Lidio – podjął już łagodniej – nie chcę, byś mnie zostawiła samego. A przy tym – rzekł z wahaniem – obiecałem Sadiemu zabrać cię do Tangeru.

Nie odpowiedziała od razu. Przystawiła sobie krzesło do biurka i siadła naprzeciw brata, rozparłszy się na biurku łokciami i utkwiwszy wzrok w jego oczach.

– Czy obiecałeś Sadiemu jeszcze coś więcej? – spytała.

Jego oczy umknęły przed jej wzrokiem.

– Pięć czy sześć lat temu bardzo ci zależało, aby mnie zatrzymać w Tangerze – powiedziała. – Dlaczego? Co obiecałeś Sadiemu?

– Nic określonego. Zdawało mi się, że go lubiłaś, Lidio.

Zrobiła grymas.

– Interesowałam się nim, naturalnie. Każda młoda dziewczyna interesowałaby się malowniczym Arabem, ale po tym co mi mówiłeś, przestał być już nawet malowniczy. I mnie też rozjaśniło się tymczasem w głowie.

– Sadi jest mi bardzo potrzebny, koniecznie potrzebny. Należy on do jednej z najstarszych mauretańskich rodzin, jest chrześcijaninem – przynajmniej mają go za chrześcijanina – jest bogaty.

Uśmiechnęła się lekceważąco.

– Tak bogaty, że pobiera kwartalną pensję od ciebie!... Nie, Ralf, mnie nie zwiedziesz. Wiem wszystko o Sadim, to jest łotrzyk marokański i, jeżeli przypuszczasz, że odegram przy nim rolę Desdemony, to się zawiedziesz. Jest bardzo zabawny, przypuśćmy, i może nawet być wielką osobistością w Tangerze, może być chrześcijaninem, chociaż to wątpliwe. Ale nie zamierzam być numerem dwudziestym trzecim w jego zakładzie i dokonać mego żywota w nieprzewietrzanym haremie nawet za cenę zostania perłą i pierwszą żoną szeryfa Sadiego Hafiza. Kogo tylko zaleciał z bliska odór Bliskiego Wschodu, ten nie da się wziąć na jego romantyczność. W ostatnich tygodniach mego pobytu w Paryżu otrzymałam od ciebie parę listów z opisami gnuśnych rozkoszy Maroka, toteż przy pierwszej sposobności postanowiłam cię spytać, do czego to właściwie zmierza.

– Sadi jest tobą zachwycony – odpowiedział niezręcznie. – Tego rodzaju małżeństwa czasami bywają szczęśliwe. On ma dobrą markę w rządzie i jest udekorowany jak generał.

– Choćby był udekorowany jak choinka na Boże Narodzenie, nie zrobiłoby to na mnie większego wrażenia – odrzekła zdecydowanym tonem. – Więc uważajmy tę sprawę za przesądzoną.

W skrytości ducha była zdumiona, że jej opór nie rozgniewał go.

– Rób, jak chcesz – odpowiedział – ale będziesz musiała zostać w Londynie, póki się z tym nie uporam.

Po jej odejściu nie próbował nawet pracować. Parokrotnie wyjął z kieszeni telegram otrzymany świeżo z Tangeru. Sadi potrzebował pieniędzy. Z pewnych względów było mu to na rękę.

Po skromnym lunchu, który wnieśli mu do gabinetu, zadzwonił na sekretarza i wyjąwszy książeczkę z kasetki, wypisał niechętnie czek.

– Weź pan to i przynieś pieniądze natychmiast.

Dobrze wyszkolony urzędnik, nawykły do obracania dużymi sumami, tym razem jednakże zdziwił się wysokością kwoty, na którą opiewał czek, gdyż Hamon unikał operacji gotówkowych.

Powrócił po upływie pół godziny z trzema grubymi pakietami banknotów, których Hamon nawet nie przeliczył.

– Oczekuję pana Marborne’a – powiedział, kładąc pieniądze do szuflady. – Wprowadź go pan natychmiast.

Marborne miał przyjść o wpół do drugiej, ale była już niemal trzecia, gdy wtoczył się do biura. Uległ cudownej transformacji, będąc od czubka głowy aż po pięty przybrany w sposób najbardziej odpowiadający jego wykwintnemu smakowi i pojęciu o szyku; pięknie wyglądał, ani słowa, z karmazynowym krawatem i w szarym cylindrze. Grube cygaro wyjął z ust i kiwnął jowialnie głową obserwującemu go finansiście.

– Dobry dzień, Hamon! Spóźniłem się kapeczkę, ale musiałem wpaść tu i ówdzie po drodze.

Był wstawiony. Hamon od razu to zauważył. Na ogół wolał zawsze mieć do czynienia w interesach z ludźmi wstawionymi.

– Masz pieniążki, staruszku?

Hamon bez słowa wyciągnął szufladę i wyrzucił pieniądze na stół.

– Dzięki – rzekł Marborne, który zwykł żyłować ludzi z całą kurtuazją. – Jak się pan czuje, mając mnie na utrzymaniu?

Hamon oparł się łokciami na biurku i wlepił rozognione oczy w szantażystę.

– Słuchaj, Marborne, jestem gotów dostarczać ci środków do pewnych granic, ale musisz dotrzymać swej obietnicy.

– Nie przypominam sobie, bym dawał jakąkolwiek – odparł eksinspektor zimno. – Powiedziałem panu, że u mnie pański mały sekrecik jest pewny. Nie będzie pan teraz mi skakał do oczu z powodu lada paru groszy? – spytał z ironią. – Muszę się utrzymać na pewnym poziomie. Przez pana zostałem wylany z policji bez emerytury, a ze mną Slone. I zostawiłby pan nas na bruku, gdybym nie miał odrobiny szczęścia i trochę wrodzonej drapieżności.

– Gdzie pan zostawił ten... ten papier? Wyobraź pan sobie tylko, że wpadnie w inne ręce? – spytał Hamon i Marborne się roześmiał.

– Uważasz mnie, stary, za takiego durnia, bym nie umiał strzec takiego dobrego kąska? – spytał pogardliwie.

Nie zdając sobie z tego sprawy, przycisnął rękę do lewego boku. Był to odruch, który nie uszedł uwagi Hamona.

– Jest w sejfie – rzekł Marborne głośno – bezpieczny od włamania i od ognia, od którego ja jeden mam klucz. Rozumiesz pan?

– Rozumiem – odparł Hamon i z lekkim sercem otworzył drzwi gabinetu, wyprowadzając swego gościa.

Wziąwszy z biurka blankiet, wypisał telegram i zaadresował go „Hotel Cecil, Tanger”. Był tylko jeden sposób pozbycia się tyranii Marborne’a – wyekspediować go w ślad za marynarzem, którego znaleziono na szosie do Portsmouth.

ROZDZIAŁ XXVI
Jane

Od pamiętnej nocnej burzy Jane nie widziała lokatora pani Cornford. Unikała myśli o nim, jak unika się wspomnienia nocnej zmory. Był to pomiot piekielny, zrodzony przez burzę.

Pewnej nocy zbudziła się z zimnym potem na skroni i zdała sobie sprawę, że okrutna zjawa była faktem, ponurą rzeczywistością, nieubłaganą pewnością jasnego dnia, a nie tylko nocną zmorą. Następnego ranka James ujrzał cień rozpaczy w jej rysach i nadaremnie łamał sobie nad tym głowę.

Kiedy po raz ostatni Jane wybierała się do Wold House, służąca weszła do jej sypialni z oznajmieniem, że przyszła pani Cornford.

Jane pobladła.

– Ale tchórz z ciebie! – powiedziała na głos.

– Ze mnie, milady? – spytała zdumiona dziewczyna.

– Nie, ze mnie, Alicjo. Zaraz schodzę na dół.

Znalazłszy się wobec zaproszonej przez siebie do Creith kobiety, Jane doznała przykrego drżenia.

– Dowiedziałam się, że pani wróciła, i przyszłam się spytać, czy lord Creith wydzierżawi mi tę fermę, lady Jane.

– Tylko tyle? – odpowiedziała z westchnieniem ulgi. – Naturalnie, że wydzierżawi. Czy chce pani się osiedlić w Creith?

Pani Cornford zawahała się.

– Być może – powiedziała. – Panu Farringdonowi poprawia się tu tak prędko, że chciałby pozostać. Obiecał mi płacić tak dobrze, że mogłabym zaniechać dawania lekcji muzyki.

– Pan Farringdon? – spytała z lekkim drżeniem w głosie. – To ten pani lokator, prawda? Ten młody człowiek, który... który pije. Skąd on pochodzi?

– Nie wiem. Mieszkał jakiś czas na zachodnim wybrzeżu Afryki. Zaczął pić w Afryce i przeniósł się z powrotem do Anglii. Jego ojciec umarł i zostawił mu dożywocie. Czy chciałaby go pani zobaczyć?

– Nie!

Gwałtowność, z jaką odmówiła, musiała dotknąć panią Cornford, toteż dodała śpiesznie:

– Nie, droga pani, nie chcę go widzieć. Moje nerwy są trochę rozstrojone ostatnimi wypadkami w tej okolicy.

– Ma pani na myśli pana Morlake’a? Co za okropne położenie! Służba opuściła go. Byłam prawie zdecydowana zaofiarować mu moją pomoc. Pan Farringdon widział go w tę noc, kiedy tu przybył.

– Wiem o tym – powiedziała córka lorda i poprawiła się szybko: – Mówiono mi o tym.

Po odejściu pani Cornford głęboko się zamyśliła. Musiała wracać do Londynu, choćby amerykański włamywacz miał pozostać znów sam w swym opuszczonym domu.

W miasteczku pojawiło się dwóch obcych. Chodziły słuchy, że spędzają urlop na wsi. Widziała ich w przejeździe poprzedniego dnia po południu. Wyglądali na dwóch dziarskich próżniaków, którzy zabijają czas.

Przyszedłszy o wpół do dziesiątej do Wold House, wspomniała o nich Morlake’owi.

James skinął głową.

– A tak – sierżant Finnigan i detektyw Spooner ze Scotland Yardu. Przybyli następnej nocy po moim powrocie. Przyjechali ostatnim pociągiem i zostali odwiezieni na miejsce służby policyjnym automobilem.

Widząc jej zaniepokojenie, roześmiał się.

– Nie przypuszcza pani chyba, by policja przestała się mną interesować? Welling przysłał ich, by mieli na mnie oko. Powałęsają się tu jeszcze z tydzień, aż im kuchnia pod Czerwonym Lwem do cna obrzydnie.

Zmieniła natychmiast temat rozmowy.

– Już więcej nie przyjdę. Sądzę, że może pan zebrać służbę z powrotem. Widziałam wczoraj w miasteczku Cleavera, który opłakuje utraconą u pana posadę.

– Tak, stracił ją – rzekł James ze złością. – Stracił raz na zawsze. Jest jedynym człowiekiem, którego nie chcę mieć u siebie.

– Gdy poprosi o służbę, musi go pan przyjąć – powiedziała.

– Musi? Skoro pani sobie tego życzy...

– Nie życzę sobie. Przyjmie go pan, gdyż nie może pan kłócić się ze służbą tak samo, jak z panem Colterem.

Usłyszała, że tłumi śmiech i zmarszczyła brew.

– Wybaczy pani moją nieprzystojną wesołość, lady Jane – rzekł ze skruchą – ale nikt mi nic nie narzucał od tak dawna! Przyjmuję Cleavera, zresztą kogokolwiek pani każe. Dlaczego powiedziała pani Lidii...

Urwał, ona zaś zatrzymała się z patelnią w ręku i obrzuciła go pytającym spojrzeniem.

– Co takiego jej powiedziałam?

– Och, nic... Sądzę, że powiedziała to jej pani na złość. I ona tak myśli.

Zmieszał się. Czuł, że się czerwieni, a im bardziej usiłował opanować ten śmieszny objaw afektu, tym bardziej język mu się plątał i czuł się onieśmielony.

– Pan ma na myśli moje stwierdzenie, że jestem z panem zaręczona? – spytała z zimną krwią. – Tak powiedziałam. Chciałam ją ostudzić, a pierwsze nazwisko, które mi przyszło do głowy, było pańskie – nie ma pan o to do mnie urazy?

– Urazy...? Śmiem twierdzić, że nie...!

– Miałam nadzieję, że nie weźmie mi pan tego za złe. Byłam potem strasznie zła na siebie, że powiedziałam Lidii coś podobnego!

Zręcznie zsunęła z patelni smażone jajka na półmisek.

– Bałam się, że pana skompromitowałam – pan jest żonaty, naturalnie?

– Nie jestem żonaty – wybuchnął gwałtownie. – I nigdy nie byłem żonaty.

– Większość sympatycznych ludzi, których znam, to żonaci – odpowiedziała z taką obojętnością, że uczuł się zgnębiony – a przypuszczam, że pan jest sympatyczny, nawet jestem tego pewna. Ostrożnie, zrzuci pan półmisek, dziękuję panu!

Nie miał wcale apetytu. Zbrzydły mu smażone jajka. Perspektywa małżeńskiego jarzma nie była wcale ponętna.

– Żałuję bardzo, że pani jest lady Jane. Wolałbym Jane Smith... Lubię bardzo to nazwisko. Była dziewczyna w Springfield, w stanie Connecticut, którą znałem...

– Nie potrzebuje mi pan opowiadać o swojej pierwszej miłości – przerwała mu. – Jestem za młoda, by tego rodzaju historie miały dla mnie urok.

– To nie była pierwsza ani w ogóle miłość – zaprotestował. – Nazywała mnie Jim. Jej ojciec był merem.

– Jeśli chce pan mówić mi po imieniu, to niech się pan nie krępuje – powiedziała, siadając na stole kuchennym. – Mogłabym nawet nazywać pana Jimmy, ale mój ojciec ma angorę, która tak się wabi, i gdybym tak pana nazywała, bałabym się, że mi pan odmiauknie. Nie podoba mi się Lexington – to zupełnie jak nazwa stacji kolejowej. Ani też Morlake. Lepiej nie będę pana nazywała wcale... tak czy owak. Ale co do tych naszych zaręczyn, czy nie ma pan mi za złe, że przedłużę je jeszcze na jakiś tydzień? Pan Hamon ma widoki na moją osobę i fortunę.

– Ale co by się stało, gdyby on tę śmieszną historię powtórzył pani ojcu? – spytał skonsternowany.

– Śmieszną historię... sama papie opowiedziałam – odparła zimno. – Z początku bałam się, że to trafi do gazet.

– Dlaczego Hamon ma takie znaczenie tu w okolicy? – spytał.

Opowiedziała mu jak najdokładniej, w jaki sposób stopniowo do tego doszedł.

– Więc, jak pan widzi, nasz tytuł jest pustym dźwiękiem. Prawdziwym lordem Creith jest Hamon, a ja jestem jego pokojówką. Chce się ze mną ożenić, zupełnie jak w bajkach czarny charakter zawsze chce poślubić córkę zrujnowanego baroneta. Aby bajka była kompletna, powinnam być po uszy zakochana w biednym synu okolicznego farmera, który jest prawowitym dziedzicem majątku. Ale wszyscy okoliczni farmerzy są jak na złość bogaci, a papa mówi, że nie dałby trzech groszy za ich uczciwość.

Nie był w stanie oderwać od niej wzroku, słuchając tych słów zaprawionych gryzącym dowcipem. Nie sama tylko jej piękność tak go oczarowała i nie błyskotliwość jej humoru, kryjącego się pod maską ironii. Nie, wszystko to po trosze składało się na jej urok. Ale przypomniał sobie, jak pewnego ranka – czy było to wczoraj? – przyszła z oczami zaczerwienionymi od płaczu. Jej rzeczowy i ostry ton – to poza! To nie była prawdziwa Jane Carston. Czuł się wstrząśnięty, zaniepokojony.

– Niech pan nie wlepia we mnie oczu, James – co brzmi jakoś lepiej niż Jim, choć to lokajskie imię. Chciałam pana zapytać... ale o co? Już wiem! Dzisiejszej nocy pożyczyłam sobie szkła od Petersa. Z mojego okna widać Wold House. Po nocach widywałam światło w pana domu, lecz nie mogłam określić, skąd pochodzi. Przez lornetkę dopiero odkryłam, że z okna biblioteki. I widziałam pański cień, chodzący tam i z powrotem, odznaczający się na białych storach. Dlaczego pan ma białe story, James? I wciąż pan chodził tam i z powrotem, choć położyłam się spać o pierwszej w nocy. Przyglądałam się panu przez godzinę... dlaczego pan się śmieje?

– Finnigan i Spooner przyglądali mi się dłużej – odpowiedział między dwoma wybuchami wesołości. – Złożyli specjalny raport o tym, że jestem bardzo niespokojny, dałbym głowę.

– Skąd pan wie, że pana obserwują?

– Po zapadnięciu ciemności poprzeciągałem czarne nici – odpowiedział. – Wszystkie te nici znalazłem poprzerywane dziś rano. Również poprzerywana była bawełna, którą przytwierdziłem na kółkach w furtce. Na ścieżce pod oknami porozkładałem brązowy papier, pokryty lepem na muchy, znalazłem go na drodze dziś rano.

W oczach jej pląsał chochlik.

– Jestem w przyjaźni z boyem, który czyści buty pod Czerwonym Lwem. Poszedłem go odwiedzić dziś rano i zastałem przy zdrapywaniu lepu z butów Finnigana, a spodnie Spoonera przedstawiały obraz nędzy i rozpaczy – musiał siąść na tym! Będą mnie mieli pod obserwacją, oczywiście – bo po cóż by tu siedzieli?

Gdy zjedli śniadanie, przy wspólnym zmywaniu naczyń spytała:

– Co pan tak rozpamiętywał wczorajszej nocy, nie mogąc spać?

– Moje grzechy – odparł uroczyście.

Z tej czy innej przyczyny zachowanie panny pod koniec jej odwiedzin stało się bardziej sztywne.

Tego dnia popełnił jeszcze jedną gafę. Dopuścił się niedyskrecji. Wszedł do kuchni, podczas gdy zagniatała jakieś ciasto z obnażonymi po łokcie rękoma.

– Musiała się pani fatalnie sparzyć – zagadnął ją.

Pierwszy raz zauważył na jej ręku małą bliznę w kształcie serca.

Ku jego zdumieniu oblała się pąsem.

– Pokazuje się tylko czasami – odpowiedziała, nie wdając się w konfidencje.

Odeszła wkrótce potem, nie pożegnawszy się nawet.

Po południu przyszedł bardzo uniżony Cleaver i zaczął rozwodzić się nad przyczynami, które go skłoniły do opuszczenia służby. James Morlake mu przerwał.

– Możecie wrócić, Cleaver – rzekł krótko – i możecie przyjąć tych z dawnej służby, którzy się do was zwrócą. Ale zaprowadzam nowy porządek w domu. Wszyscy muszą być w łóżku o dziesiątej i nikomu pod żadnym pozorem nie wolno mi przeszkadzać, gdy pracuję w moim gabinecie.

Gabinet mieścił się na końcu budynku od strony Creith House. Był to długi, dość wąski pokój z dwojgiem drzwi, z których jedne prowadziły do holu, drugie do małego przedsionka. Były tam schody do sypialni znajdującej się nad gabinetem. Sypialny pokój położony był prostopadle do gabinetu; podczas gdy gabinet mieścił się wzdłuż frontu domu, sypialnia ciągnęła się od frontu ku oficynie.

James udał się do swej sypialni, zamknął drzwi na klucz i podniósłszy róg dywanu, otworzył małą klapę w posadzce, spod której dobył czarne metalowe pudełko. Zniósł je na dół i wyjął etui z narzędziami, pistolet i nieodłączny czworokąt z czarnego jedwabiu. Zaniósł to wszystko do gabinetu i włożył do szuflady.

Choć wszyscy detektywi zdawali się dawać nań baczenie, choć groźba uwięzienia wisiała nad nim jak miecz Damoklesa, Czarny znów wyruszał na swą nietoperzową wyprawę, gdyż głos umarłego przemawiał znów do jego serca. James Morlake bez wahania dał mu posłuch.

ROZDZIAŁ XXVII
Lokator pani Cornford

James napełnił benzyną bak swego auta i pojechał do miasteczka. Zatrzymał się przed urzędem telegraficznym, by zadepeszować do Bingera, potem zaś przed garażem. Uszkodzenia, które opisał mechanikowi, a właściwie uchodzącemu za mechanika ślusarzowi, nie dały się oczywiście naprawić w Creith.

– Lepiej niech pan zajedzie do Horsham, panie Morlake – rzekł ślusarz. – Takich maszyn nie da się tu zreperować.

Agent policyjny zjawił się w garażu natychmiast po odjeździe Morlake’a.

– Ma defekt w kierownicy – objaśnił ślusarz. – Powiedziałem mu, że jeździć z tym niebezpiecznie i zabrał się do Bolleya w Horsham.

Agent uspokojony udał się do kolegi. O zmroku James powrócił autobusem kursującym trzy razy dziennie między Horsham i Creith. O powrocie jego Spooner również zameldował.

Wkrótce po powrocie Jamesa do domu przybył Binger z małą torbą podróżną w ręku, zawierającą wszystko co było niezbędne do przebrania, a William Cleaver zaprowadził go do pokoju pana na Wold House.

– Mam dla was przyjemną pracę, Binger – powitał go James. – Będziecie musieli czuwać przez pięć do sześciu godzin co noc, wysypiając się za to w dzień.

Binger, któremu twarz się wydłużyła na słowo „praca”, rozchmurzył się znowu.

– Nie jestem z natury wałkoniem, sir – rzekł – ale po tylu latach wojskowej służby łatwo się męczę. To musi być z powodu febry, którą złapałem w Indiach. Takh – ciągnął z przydechowym akcentem. – A pan, sir, wpadł tu w tarapaty. Naturalnie, że panu tu urządzali różne hopki. Ładna historia, niech to khule bijom. I mnie się też oberwało, bo jak pana wpakowali, za przeproszeniem do hula, to nachodzili nas różne reportery i nasze fotografie zamieścili w gazetach. Ten Mommot (tak Binger nazywał Mahmeta) nic sobie z tego nie robił. Ale ja nie jestem z Hafryki, sir. Spodziewam się, że pan już tego zaniechał?

– Zaniechałem czego? – spytał Morlake.

– Włamywań, sir.

Spostrzegł niezwykły przedmiot – gramofon, stojący na stole.

– Hinteresuje się pan muzyką, sir? – spytał.

James spojrzał na wielki gramofon, dostarczony mu przed kilku dniami.

– Tak, polubiłem jazz – rzekł. – A teraz słuchajcie, Binger. Instrukcje, które wam daję, macie wypełniać co do joty. Dziś w nocy o dziesiątej zajmiecie miejsce poza drzwiami mego pokoju. Możecie postawić sobie najwygodniejszy fotel, jaki znajdziecie i nie będę miał wam za złe, jeżeli zdrzemniecie się od czasu do czasu. Ale nikt nie może wejść do mego pokoju – rozumiecie? Nie wolno mnie niepokoić pod żadnym pozorem. Jeżeli przyszliby tu detektywi...

– Detektywi? – zawołał Binger przestraszony.

– Tak, jest ich dwóch w Creith – odpowiedział James z zimną krwią – ale nie przypuszczam, aby nas niepokoili. Jeżeli jednak będą wzywali do otworzenia drzwi, stukali od frontu, cokolwiek robiliby po dziesiątej wieczór, nie należy ich wpuszczać, póki nie okażą nakazu sądowego, co jest więcej niż nieprawdopodobne. Rozumiecie?

O wpół do dziesiątej James rozmawiał z Cleaverem, który zbierał się na spoczynek.

Następnie James wyszedł do parku i stanął u bramy. Droga była pusta, ale w cieniu żywopłotu zobaczył czerwony krążek rozpalający się i przygasający regularnie. Tam stał agent. James uśmiechnął się.

Wracając do gabinetu, natknął się na Bingera, który ustawiwszy fotel w holu i zaopatrzywszy się w koc, zajmował swe stanowisko.

– Dobranoc, Binger. – Zamknął za sobą drzwi.

Choć w domu była instalacja elektryczna, dynamo pracowała od dnia powrotu Morlake’a. Na jego biurku stała zapalona jasna lampa naftowa z abażurem. Zdjął abażur i światło lampy było wprost oślepiające. Przyniósł gramofon i postawił go na stole pośrodku pokoju, umocował go i wyregulował talerz, póki ten nie zaczął się obracać w najwolniejszym tempie. Z biurka wyjął stalowy pręt, który wkręcił w brzeg talerza obrotowego. Do pręta na mocnym drucie przymocował maleńką tekturową sylwetkę z rękami złożonymi na plecach. Kiedy figurynka już stała na pręcie, zabrał z biurka lampę i postawił ją pośrodku talerza obrotowego gramofonu. Puścił gramofon w ruch. Talerz zaczął się obracać powoli, a z nim lampa i tekturowa sylwetka. Jej rozmazany cień jął się przesuwać po białych storach.

– O, znowu zaczyna swoje! – jęknął detektyw Spooner. – A Bóg raczy wiedzieć, jak to długo potrwa.

Tym razem potrwało krótko, bo James zatrzymał gramofon i poszedłszy do sypialni na górę, włożył swój dawny czarny kostium. Okrył się czarnym nieprzemakalnym płaszczem, który sięgał mu do kostek i który wraz z miękkim czarnym kapeluszem dopełniał stroju. Włożył narzędzia i pistolet do kieszeni, także małą, choć silną latarkę elektryczną i spojrzał na zegarek. Było wpół do jedenastej. W domu panowała cisza. Zszedłszy do gabinetu, zawołał przez drzwi do Bingera.

– Urządziliście się tam?

– Tak, sir.

– Pamiętajcie, że nie wolno mi przerywać.

– Tak, sir, rozumiem doskonale.

Po głosie Bingera poznał, że jego czujny służący już niemal śpi.

Puścił znów gramofon i przez dłuższą chwilę regulował jego ruch. Wróciwszy do sypialni, podszedł do okna wychodzącego na tyły domu i odsunąwszy je, wydostał się na mały balkonik.

Dziesięć minut potem był na swoich gruntach, przemykając ukradkiem w cieniu zarośli ku małemu mostkowi wiodącemu do majętności Creith. Wkrótce zbliżył się do stojącej na uboczu stodoły, do której dostęp był wyłącznie od pól Wold; tutaj stał jego samochód.

– Już znowu – odezwał się Spooner do sierżanta, który podszedł do niego – zaczyna swoje.

Cień przemknął po firankach.

Spooner jęknął.

– To znaczy robotę na całą noc.

W owej chwili samochód Jamesa mknął w górę Haymarket w lejącym deszczu. Skręcił na Wardour Street i zostawiwszy automobil w końcu długiego ogona samochodów oczekujących na teatralną publiczność, ruszył na Shaftsbury Avenue i zawołał taksówkę. Gdy podjeżdżała, drzwi jakiegoś baru otworzyły się gwałtownie i wytoczył się z nich człowiek.

Padł na Jamesa, który go przytrzymał i potrząsnąwszy jak należy, postawił na nogi.

– Prze...praszam! – przemówił pijak. – Miałem maleńką sprzeczkę na czysto abstrakcyjny temat meta... metafizyczny – ledwie zdołał to słowo wybełkotać.

James przyjrzał mu się bacznie. Był to ten sam młody człowiek, który zabrnął do jego domu w noc burzy.

– Halo, przyjacielu, jesteś daleko od domu – rzekł, nim się zorientował, że ma szczególne powody, by nie zostać poznany. Ale człowiek ten nie byłby w stanie nikogo poznać.

Taksówka czekała. Widząc, że gawiedź uliczna zaczyna się zbierać, wepchnął opoja do taksówki.

– Jedź pan na Long Acre – rzucił szoferowi.

O tej godzinie ulica przekupniów owocowych i garaży powinna być pusta. Zatrzymawszy taksówkę na najspokojniejszej części ulicy, sprowadził swego towarzysza na chodnik.

– Teraz, panie pijus, zbieraj się pan do domu.

– Domu! – odparł pijany z goryczą. – Nie mam domu, nie mam przyjaciół, nie mam dziewczyny.

– Być może to całe szczęście dla tej dziewczyny – odparł James, chcąc się czym prędzej odczepić.

– Czyżby? Nie wiem. Chciałbym tylko dostać tę dziewczynę, która mi zrobiła ten kawał. Zabiłbym ją jak psa!

Twarz pijaka wykrzywiła się w nagłym paroksyzmie furii, potem zaś z oczu popłynęły mu łzy pijackiego rozrzewnienia.

– Złamała mi życie, przeklęta! – załkał. – I ja nawet nie wiem, kim ona jest. Ale znam jej imię; jej ojciec jest lordem... i ma małą bliznę w kształcie serca na odwrocie ręki.

– Jak na imię tej dziewczynie, która... która złamała panu życie? – spytał James ochryple.

Młody człowiek wytarł oczy z łez i przełknął spazmatycznie.

– Jane – tak ma na imię... Jane. Obeszła się ze mną jak z psem; niech no ją tylko znajdę, zabiję ją jak psa.

ROZDZIAŁ XXVIII
Pan Welling udziela rad

Tego dnia, kiedy Ralf Hamon otrzymał odpowiedź z Maroka na swój telegram, pan Marborne był na obiedzie w jednej z największych i najszykowniejszych restauracji na Oxford Street. Współbiesiadnikiem jego był oczywiście August Slone, pomiędzy którym a dawnym sierżantem Slone’em, owym niepokaźnym, tęponosym osobnikiem z zafrasowaną miną, takie zachodziło podobieństwo, jak między motylem a jego poczwarką.

– Jeszcze jedną butelkę szampitra – rzucił Marborne z pańska.

Eksinspektor obciągnął swój sztywny gors wydymający się w wycięciu białej kamizelki i oglądał krytycznie popiół cygara, które palił z miną wielce pańską.

– Hm, Slone, to ja nazywam życiem; to nie to, co deptać po piętach doliniarzom.

– Rozumie się – otrzymał w odpowiedzi od Slone’a, również wystrojonego z przesadną elegancją. – Ale jak długo to potrwa? – zaniepokoił się ekssierżant.

– Do końca naszych dni – odrzekł Marborne, machnąwszy z fantazją ręką, na której zalśniły ognie nowo nabytego pierścienia z brylantem.

– Czego dowiedziałeś się o Hamonie?

– Jak to, czego się dowiedziałem?

– Jednak dowiedziałeś się czegoś. – Slone kiwał głową z pijacką poufałością i uporem. – Co to takiego?

– Nie zaprzątaj sobie tym głowy i nie zadawaj głupich pytań. Dobrze robię czy nie?

– Dobrze zrobiłeś dla mnie, co do tego dwóch zdań być nie może – przyznał Slone i kordialnie uścisnęli sobie ręce ponad stołem.

– Nie powiem ci wszystkiego, ale mądrej głowie dość po słowie. Pewien dokumencik dostał się w moje ręce – rzekł Marborne. – Nie powiem, co to takiego ani jak mi się to dostało, dość, że mogłoby mu zrobić wielki zamęt. Ten drab jest milionerem i ma siostrzycę...! – Ucałował końce swych palców i wzniósł oczy w ekstazie do plafonu.

– Wiem – odparł Slone – ale ona nie chciałaby się zadawać z tobą.

Marborne zrobił się purpurowy na twarzy.

– Co przez to rozumiesz? – spytał zaczepnie. – Kim ona była, nim Hamon zrobił pieniądze? Kelnerką! Kelnerką była w barze i basta! Podawała kieliszki na rogu Glashouse Street. Nie była nikim lepszym ode mnie. Ba, czymś gorszym.

Slone przyznał mu skwapliwie i przypochlebnie rację.

– A sam Hamon – podjął Marborne – ordynarny złodziej i mam na to dowody.

– Czy tego się o nim dowiedziałeś?

– Tego czy czego innego, nie twoja rzecz – odrzekł Marborne, powziąwszy nagłe postanowienie opuszczenia lokalu.

– Jeszcze kropelkę – zaproponował Slone.

– Dość – rzucił mu kompan. – Jest tu to stare ścierwo, Welling.

Odkrycie, że przez cały wieczór prawdopodobnie był pod obserwacją tego siwowłosego wygi, otrzeźwiło go. Pochwyciwszy promień wzroku Marborne’a, Welling wstał od stolika i podszedł do spłoszonych gości, a Slone stanął instynktownie na baczność.

– Siadaj, głupcze – rzucił mu półgębkiem Marborne. – Nie jesteś już w policji. Dobry wieczór, kapitanie Welling.

– Dobry wieczór, Marborne. Mamy labę, co? – Siadł na wolnym miejscu przy stoliku i przyglądał się zdymisjonowanemu oficerowi z zainteresowaniem. – Robisz pieniądze, he? Uczciwe pieniądze przynoszą szczęście, nieuczciwe przysparzają kłopotów.

– Nie będę się wdawał z panem w dyskusję, czy moje pieniądze są uczciwe, czy nieuczciwe. Jeżeli...

– Nie zaprzeczysz, Marborne, że robisz pieniądze. Jak się miewa pański przyjaciel Hamon?

– Mój przyjaciel! Nie żyję z nim wcale tak dobrze – zaprotestował Marborne. – Co to wszystko znaczy, kapitanie? Jakim prawem pan się miesza w moje interesy? Nie mam panu za co być wdzięczny.

– A tu się pan myli, Marborne – odparł Welling, zapalając niedopałek cygara, który dobył z kieszeni kamizelki. – Komisarz chciał pana ścigać sądownie, ale ja go przekonałem, że w interesie naszej służby będzie puścić pewne pańskie sprawki w niepamięć. Pracuje pan teraz dla Hamona?

– Mówię panu, że nie mam z nim nic wspólnego.

– Musi pan pracować dla Hamona – odparł detektyw grzecznie, ale stanowczo. – On wycofuje dużo gotówki z banku, a większość czeków nie kto inny, tylko pan przedstawił do płatności. Nie płaciłby panu za nic, gdyż nie jest to praktykowane na tym padole łez. – Welling westchnął.

Zapadło milczenie.

– Zainteresowałem się Hamonem – podjął kapitan policji kryminalnej. – Wygląda źle. Wygląda na przybitego jakimś nieszczęściem. Nie zginęło mu nic z apartamentu na Grosvenor Place, bo przecież doniósłby policji o swej stracie. Prawda? O, rad jestem, że się wam obydwu powodzi. Slone’owi również. Mieszka sobie w hotelu na Bloomsbury, jak pan. Wy dwaj robicie kokosy. – Pogroził palcem wściekłemu i coraz bardziej zaniepokojonemu Marborne’owi. – Przeciąga pan strunę, inspektorze. Inspektorze, mówię, bo to brzmi lepiej. Ktoś mówił mi, że zainstalował pan u siebie w mieszkaniu piękną zieloną kasę ogniotrwałą.

– Pan mnie śledzi, Welling – rzucił Marborne gwałtownie. – Pan nie ma do tego prawa!

– Cóż znowu! – Juliusz Welling zdawał się dotknięty tą insynuacją. – Nic podobnego. Wiem to tylko z plotek. Londyn jest taki mały. Jeden powie drugiemu, ludzie spotykają się i nic nie da się ukryć. Jeżeli pan trzyma kupę pieniędzy, a bankom pan nie dowierza, to co innego pozostaje, jak zainstalować u siebie kasę pancerną?

– Dlaczego miałbym nie dowierzać bankom? – zaperzył się Marborne. – Mam rachunek bieżący w Holborn.

– Na którym pan nigdy nic nie trzyma – odrzekł Cichy Juliusz, potrząsając głową. – I, nie dowierzając bankom, czyni pan słusznie. Z drugiej strony, mając wielką, piękną zieloną kasę pancerną, czego można się obawiać, prócz włamywaczy? A co tam dla pana włamywacz? Czarny pana nie okradnie, choćby nawet nie wyrzekł się swej kariery, co jest rzeczą zgoła możliwą.

Obejrzał się szybko dookoła, potem zaś, zniżywszy głos, dodał:

– Marborne, próbował pan kiedyś uwiązać kotu pęcherz do ogona? Widzę po wyrazie pańskich oczu, że pan nie próbował. To daleko mniej niebezpieczne zajęcie, niż pompować Ralfa Hamona. W Biblii stoi, że jest czas na wszystko, na smutek i na wesele; i niech mi wolno będzie dodać, że następuje też i czas największy na wycofanie się z interesu. Nie życzę panu źle, Marborne. Toteż niech pan skorzysta z mojej dobrej rady, niech pan pakuje manatki i zabiera się stąd.

– Ale dokąd? – spytał zdumiony Marborne.

Welling wstał od stołu.

– Gdzie bądź. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, by pana ochronić.

– Ochronić! Mnie! – tchnął Marborne.

Welling skinął głową.

– Tak, mój panie. Wiem, co mówię. Powtarzam panu, że zrobię wszystko, co będę mógł dla pana, ale nie jestem wszechmocny. Strzeż się pan wściekłego kota.

Ku jeszcze większej irytacji Marborne’a stary detektyw poklepał go po ramieniu.

– Niech pan pamięta, że zbyt łatwo przychodzące pieniądze bokiem w końcu wychodzą.

ROZDZIAŁ XXIX
Między przyjaciółmi

– Kiepski wariat z tego starego! – zauważył Marborne ze złością. – Sprowadź mi taksówkę.

– Nie lekceważ Wellinga, inspektorze – odpowiedział Slone, na którym skóra ścierpła. – Ten człowiek wie, co mówi. Jeżeli mówi, że trzeba się wycofać, nie trzeba lekceważyć jego rady. Wycofaj się z tej gry.

– Zobaczymy się jutro rano – Marborne rzucił Slone’owi, wskakując do taksówki.

Chciał wracać do domu, ale zmienił zamiar i kazał się wieźć na Grosvenor Place.

Zobaczył światło w oknach salonu i z uśmiechem zadowolenia zadzwonił.

Lidia usłyszała jego głos w holu i nim lokaj zdążył go zaanonsować, powiedziała półgłosem:

– Nie ma mnie w domu.

Trzeci wieczór z rzędu w ciągu jednego tygodnia Marborne przychodził z wizytą, a za każdym razem był coraz zuchwalszy. Nim służący zdążył wyjść z salonu, drzwi, pchnięte gwałtownie, otworzyły się i stanął w nich eksinspektor.

– Halo, Lidio! Jak się miewamy!

Pierwszy raz ośmielił się nazwać ją po imieniu i w jej oczach zapłonął blask źle wróżący dla zuchwalca.

– Ralfa nie zastałem, jak mi się zdaje?

– Odkąd to brat mój jest dla pana Ralfem, panie Marborne?

– Och, od dawna – rzucił Marborne z nonszalancją. – Nie jestem etykietalny. Jeśli ktoś ma na imię Ralf, to wołam go Ralf i kwita.

Ugryzła się w język, gdyż doświadczenie nauczyło ją, że najlepszym sposobem pozbycia się tego natręta było milczeć i zmuszać go do prowadzenia rozmowy.

Będąc jednak zdenerwowana, wybuchła:

– Co się takiego stało ostatnio, panie Marborne, co upoważnia pana do tej poufałości względem brata i mnie? Powiem panu wręcz, że nie podoba mi się, by pan mnie nazywał po imieniu, i sobie tego nie życzę.

– A dlaczego nie? Na imię ma pani Lidia. Wołano na panią – Lidia! Za dobrych dawnych czasów, kiedy mieszała pani koktajle za szynkwasem baru!

Zbladła z wściekłości, ale opanowała wzburzenie.

– Słuchaj, Lidio, dajmy pokój tym fochom. Jestem taki dobry, jak każdy inny. Dlaczego nie możemy być przyjaciółmi? Chodźmy jutro na lunch.

– Dziękuję za zaszczyt – odpowiedziała z zimną wzgardą. – Niestety umówiłam się już z kimś innym na jutrzejszy lunch.

– Więc odwołaj to – odrzekł Marborne, pożerając ją oczyma. – Lidio, dlaczego nie możemy zostać przyjaciółmi?

– Dlatego, że mi się pan nie podoba – odpowiedziała. – Koniec końców kelnerki nie wybierają sobie kelnerów, ale szukają towarzyszy stojących pod względem inteligencji i pod względem społecznym cokolwiek ponad nimi. Kim pan jest w gruncie rzeczy, nie miałam sposobności się przekonać, ale czułabym się w pańskim towarzystwie równie dobrze, jak w towarzystwie jednego z lokajów mego brata. Zrozumiał pan?

Zrobił się purpurowy na twarzy i wybełkotał coś pod nosem. Jasne było, że zrozumiał. Na szczęście w tej właśnie chwili wszedł Ralf. Skorzystała z tego, by wymknąć się z salonu.

– Co z panem? – spytał Ralf Hamon, przyglądając mu się bacznie.

– Powiem ci, co ze mną, Hamon. Ta twoja siostra będzie musiała przede mną się wytłumaczyć... przeprosić mnie. Udawać taką damę... nie jestem dla niej lepszy od lokaja!

– Może i ma rację – odparł Hamon z jadowitym uśmiechem. – Nie nazwała pana przez pomyłkę szantażystą? Miałaby rację. Słuchaj no pan i to sobie zapamiętaj – głos Hamona zgrzytał jak piła. – Płacę panu dlatego, że ukradłeś mi coś i grozisz podaniem tego do wiadomości. Będę płacił panu, póki będę zmuszony kupować pana milczenie. Ale swoje interesy ograniczy pan wyłącznie do mnie. Nie będzie pan miał do czynienia z moją siostrą. Zrozumiałeś pan?

– Zrobię, jak mi się będzie podobało! – ryknął Marborne.

– Jest pan pijany – odparł Hamon spokojnie. – Gdyby pan nie był pijany, nie wystawiałby się na pośmiewisko. Przyjdź jutro rano.

– Chcę, aby Lidia mnie przeprosiła – upierał się Marborne, a Hamon roześmiał się zgryźliwie.

– Przyjdź pan jutro, a może pana przeprosi. Chcę się już położyć. Widział pana Wellinga?

– Wellinga. Tak. Dlaczego pan o to pyta? – rzucił Marborne zdumiony.

– Stał przed domem, gdy tu wchodziłem.

Marborne podszedł do okna i uchyliwszy storę, wyjrzał na dwór. Na przeciwległym chodniku stał człowiek.

– To Welling – objaśnił Hamon. – Czego on chce?

– Śledził mnie – odwarknął Marborne.

– Bardzo się cieszę – mruknął Hamon. – Bałem się, że mnie. Napije się pan?

Marborne potrząsnął głową z krzywym uśmiechem.

– Nie, dzięki. Wolę nie narażać się na otrucie.

Na ulicy Marborne daremnie się oglądał i zatrzymywał. Nigdzie ani śladu Wellinga.

Mieszkanie Marborne’a mieściło się na piętrze ponad sklepami i należało do rzędu tak zwanych mieszkań umeblowanych. Zapełniały je zatem graty, które od niepamiętnych czasów właściciele mieszkań do wynajęcia zwą meblami. Stał więc tam kredens, skrzypiący i nie do użytku, zegar, który chyba nie chodził od nowości, stół, na którym nie dało się pisać, na nim trójramienny świecznik, w którym zapalało się tylko jedno światło. Ale na kredensie Marborne znalazł syfon z wodą selcerską i butelkę whisky; zmieszał sporą szklankę płynów i wychylił.

Do czego właściwie pił Welling? Prawdą było, że Marborne przechowywał pieniądze u siebie w mieszkaniu, a czynił to w przekonaniu, że może nastąpić chwila, gdy będzie musiał uchodzić przed zrozpaczonym Hamonem. Wówczas trzeba będzie, rozumował, mieć gotówkę pod ręką.

Podsycił ogień na kominku, zdjął żakiet i wszedł do sypialni. Przekręciwszy kontakt, stanął w drzwiach. Pierwszym przedmiotem, na który padło jego spojrzenie, była kasa pancerna. Stała w rogu pokoju na drewnianym postumencie.

Patrzył na nią posępnie tępym wzrokiem. Nagle skoczył z rykiem wściekłości. Znalazłszy się u kasy w mgnieniu oka, zaczął grzebać w jej ciemnym wnętrzu. Drzwiczki stały otworem. Była pusta!

Ochłonąwszy z pierwszego wrażenia, zaczął szukać śladów. Co do sposobu włamania nie mogło być wątpliwości. Złodziej dostał się po żelaznej drabinie w murze, dosięgnął okna sypialni.

Zbiegł po schodach do drzwi frontowych i otworzył je z trzaskiem. Kapitan Welling z rękoma założonymi za siebie stał na chodniku i wpatrywał się w oświetlone okna mieszkania Marborne’a.

– Kapitanie Welling!

Głos Marborne’a zdradzał wielkie wzburzenie.

– Stało się coś? – spytał Welling, podchodząc. – Traf, że się tu znalazłem.

– Zostałem okradziony... okradziony! – krzyczał Marborne. – Ktoś rozpruł moją kasę pancerną...

Poprowadził Wellinga w górę po schodach, bełkocąc niezrozumiale, i ukląkł przed rozbitą kasą. Welling poczynił pierwsze spostrzeżenia.

– Znać specjalistę – odezwał się. – Pancerne kasy z gwarancją to bagatelka dla kasiarza. Lepiej niech pan jej nie dotyka. Sfotografujemy ją jutro rano i poszukamy odcisków palców.

Podszedł do okna. Schylił się.

– A to co?... Bawełniana rękawiczka. Możemy dać sobie pokój z szukaniem odcisków.

Podniósł rękawiczkę pod światło.

– I można stracić zdrowie, szukając jej pochodzenia. Nic nie da się przez nią ustalić. Ile pieniędzy pan stracił?

– Od dwóch do trzech tysięcy funtów – jęknął Marborne.

– A co jeszcze?

Eksinspektor spojrzał na byłego kolegę ostro.

– Co jeszcze miałem stracić? – spytał ponuro. – Dwa tysiące to mało według pana?

– Miał pan jakieś książki, dokumenty?

– Nie w kasie – odpowiedział Marborne i poprawił się szybko – w ogóle nic w tym rodzaju.

– Wygląda mi to na robotę Czarnego – zamruczał Welling, wracając do rozprutej kasy. – Ma pan u siebie telefon?

– W sąsiednim pokoju – odpowiedział Marborne.

Welling zamówił rozmowę międzymiastową i powrócił do badania, które z góry uznał za bezowocne.

Złodziej nie zadowolił się tym, co znalazł w kasie. Wszystkie szuflady były wyciągnięte, a ich zawartość wyrzucona na podłogę, zamek komody został otwarty wytrychem. Kufer, wyciągnięty spod łóżka, został wypatroszony na podłogę. Pościel z łóżka leżała porozrzucana, najwidoczniej została skrupulatnie przeszukana, materac rozpruty.

Welling przeszedł do jadalni. Rozejrzał się po ścianach. Jeden z obrazów wisiał krzywo i Cichy Juliusz kiwnął głową.

– Czegoś szukał ten pana przyjaciel. Czego on szukał? – spytał Welling.

– Skąd u diaska mogę wiedzieć? – rzucił Marborne z wściekłością. – W każdym razie nie znalazł.

– Jak możesz tak twierdzić, skoro nie wiesz, czego szukał! – powiedział Juliusz łagodnie.

Telefon zadzwonił. Komunikacja z Creith została nawiązana.

– Mówi kapitan Welling. Czy to wy, Finnigan?

– Tak, sir.

– Gdzie jest wasz człowiek?

– W domu. W każdym razie był przed pięcioma minutami.

– Jesteście tego pewni?

– Zupełnie pewien, sir. Nie widziałem go, ale jego cień. Jest na pewno. Poza tym nie ma auta. Zostawił je dziś w Horsham do reperacji.

– Ach tak? – odrzekł Welling łagodnie. – Dobrze.

Odwiesił słuchawkę i wrócił do Marborne’a, stojącego bezradnie przy rozbitej kasie.

– Lepiej wezwij pan policję i niech panu przyślą detektywa – poradził stary wyga. – Wątpię jednak, czy coś panu pomogą. Szkoda tych pieniędzy. A jednak w banku trzymać je byłoby bezpieczniej.

Marborne nic nie odpowiedział.

ROZDZIAŁ XXX
Sadi

Wąska stroma uliczka prowadzi z meczetu do Wielkiego Suku Tangeru; skręciwszy na prawo w stronę Kasby, wędrowiec staje wobec wysokiego białego muru, w którym widnieje jedna tylko masywna brama na zjedzonych grynszpanem zawiasach.

Poza murem – źle utrzymany ogródek, pośrodku którego bije fontanna, raz wysoko, to znów słabo i nisko. Wygięty, nierówny bicz wody spada z pluskiem na senną, mętną powierzchnię basenu, drzemiącego w otoku ze zmurszałego kamienia. Pośród odwiecznego śmiecia i odpadków pływają w basenie złote rybki.

Dom Sadi Hafiza przylega pod kątem prostym do muru – bielony wapnem brzydki budynek, wzdłuż którego biegnie weranda. W pogodne dnie siadywał na niej Sadi Hafiz. Rozwalony na wypłowiałym fotelu popijał herbatę i palił. Wysoki, blady Maur z obwisłymi policzkami i fioletowym zarostem drzemał ustawicznie. Pewnego ranka siedział tak pogrążony w półsen z papierosem przylepionym do pełnej i obwisłej dolnej wargi, utkwiwszy wzrok bez wyrazu w zwiędły krzak geranium pośrodku ogródka.

Szeryf Sadi Hafiz był człowiekiem, który piastował wiele razy rozmaite stanowiska zaufania przy wielu rozmaitych rządach. Służył dwóm sułtanom i czterem pretendentom do tronu, był konfidentem sześciu konsulatów europejskich państw i jednego amerykańskiego i z reguły zdradzał je wszystkie. Posiadał wybitne zdolności lingwistyczne i władał wieloma narzeczami pustyni. Przyjaźnił się z nomadami przybywającymi w pełnym rynsztunku na zakupy do Tangeru. Wpływy jego sięgały w odległe oazy i zakamarki gór Rif. Pośredniczył w handlu koncesjami. Pod tym względem nie miał sobie równych.

Przyszedł do niego o zachodzie słońca pewien niski, mały jegomość, zwący się Colport, który był generalnym przedstawicielem w Tangerze wszystkich przedsiębiorstw Hamona.

– Dobry wieczór, może szklaneczkę whisky? – mruknął dzielny szeryf po angielsku. – Otrzymał pan odpowiedź na mój telegram?

– Depeszuje, że pensja kwartalna należy się panu dopiero za dwa miesiące – odrzekł Colport, Maur zaś splunął z pogardą.

– I wydał dwadzieścia peset, aby mi powiedzieć tylko tyle. Allah! Jeśliby i należały mi się za dwadzieścia miesięcy, potrzebuję tych pieniędzy zaraz. Czy on przyjedzie?

– Nie wiem. Nic nie pisze.

Maur uważnie patrzył na Colporta spod spuszczonych, ociężałych powiek.

– Czy Lidia przyjedzie z nim? Nie. Od pięciu lat jedzie i przyjechać nie może. Traktuje mnie gorzej niż Izraela Hassima, Żyda. Daję mu w ręce interesy, on na nich zarabia miliony i wszystko, co dostaję w zamian, to ta mizerna kwartalna pensja. A co ja zrobiłem dla niego przed laty? Spytaj go pan!

Colport słuchał z filozoficznym spokojem. Sadi od wielu lat tak się skarżył, od wielu lat napomykał o tajemniczych, oddanych Hamonowi przysługach. Nigdy nie powiedział nic wyraźnie.

– Patrzyłby na mnie, gdybym leżał w Kasbah przykuty za nogę i błagał o wodę za centyma. I nie kiwnąłby palcem. A ja mam dla niego dwa nowe cuda. Mam żyłę srebra w górach! Aha, ślinka wam idzie, co? Milion peset może przynieść ta jedna jedyna koncesja. Kto inny potrafiłby znaleźć coś podobnego, jak nie szeryf? Jestem najpotężniejszym z mężów Maroka – potężniejszym niż pasza – większym niż sułtan...

Długi czas burczał pod nosem, wreszcie Colportowi udało się przemówić:

– Pan Hamon pisze, że wypłaci panu pensję kwartalną i pięćset funtów szterlingów ponadto. Ale musi mu pan przysłać natychmiast... gdzie ja to mam, zaraz.

Wyłowił telegram z kieszeni i rozprostował go na kolanie.

– „Powiedz Sadiemu muszę mieć nowego Hassana Ali”. Co to znaczy, Sadi?

Senne oczy Sadiego w jednej chwili szeroko się rozwarły, a poplamione tytoniem palce iskały capią brodę.

– Jest w ciężkich opałach – rzekł wreszcie powoli. – Zdawało mi się, że musi tak być. Ali Hassanowie nie wyrastają na każdym kaktusie, Colport.

Myślał czas dłuższy w milczeniu, a myśli jego nie musiały być miłe. Wreszcie rzekł:

– Zadepeszuj mu pan, że będzie to kosztowało tysiąc. Przynieś mi pan pieniądze jutro wieczór. Wówczas... no, zobaczymy.

Leniwie klasnął w dłonie, a kiedy nadeszła niewolnica, rzekł:

– Przynieś herbatę, ty czarne bydlę.

Był widocznie zadowolony. Z niebywałą łaskawością odprowadził Colporta aż do bramy. Wróciwszy na werandę, zapadł znów w swój odrapany fotel i oparłszy łokcie na kolanach, a brodę ukrywszy w dłoni, znieruchomiał aż do chwili, gdy rozbrzmiał zew muezina na wieczorną modlitwę.

Po modlitwie rozprostowawszy zesztywniałe kolana, zawezwał człowieka pełniącego przy nim funkcję skryby i jednocześnie lokaja.

– Czy znasz Ahmeta, poganiacza mułów?

– Tak, ekscelencjo. To człowiek, który zabił lichwiarza, a są tacy, którzy mówią, że jednego jeszcze Żyda, i rzucił ciało do studni. To niebezpieczny człowiek.

– Czy on mówi po angielsku?

– Po angielsku i po hiszpańsku. Był gidem w Casablance, ale ukradł coś jednej Europejce i został oćwiczony.

Sadi skinął poważnie głową.

– Będzie moim Ali Hassanem – rzekł. – Idź na nadbrzeże. Jeżeli jest pijany, zostaw go w spokoju, bo nie chcę, żeby francuska policja go widziała. Jeżeli jest trzeźwy, niech przyjdzie do mnie o godzinie dwunastej.

Jedyny zegar Tangeru wydzwaniał północne kuranty, gdy sługa dopuścił przed oblicze szeryfa Sadiego Hafiza prostacką postać poganiacza mułów.

– Pokój temu domowi i oby Allah zesłał ci rozkoszne sny! – odezwała się biało przybrana postać w księżycowym świetle.

– Ahmet, ty byłeś w Anglii?

Stali pośrodku podwórca z dala od oczu czuwających poza trzema zakratowanymi oknami haremu.

– Tak, szeryfie, nieraz bywałem z transportami mułów podczas wojny.

– Jedź tam, Ahmecie. Jest tam człowiek, który cię potrzebuje. Pamiętaj, że dwa razy ocaliłem cię od śmierci. Dwa razy miałeś stryczek na szyi i dwa razy ja szeryf Sadi z Ben-Aza wstawiłem się za tobą do baszy i cię uratowałem. Nie będzie nikogo w Anglii, aby cię ratował, jeżeli okażesz się durniem. Przyjdź do mnie jutro, a dam ci list.

ROZDZIAŁ XXXI
Jane mówi prawdę

James Morlake powrócił nad ranem. O wpół do trzeciej Spooner dostrzegł, że biała stora w oknie podnosi się i ukazuje się w nim James. Morlake odcinał się wyraźnie na tle jasnego światła. W następnej chwili Morlake otworzył drzwi balkonowe i wyszedł na gazon. Zmierzał ku bramie. Detektyw zaszył się głębiej w cień, ale usłyszał, że Morlake go woła.

– Czy to pan, Finnigan, czy pan, Spooner?

– Ja, Spooner – odpowiedział zbaraniały detektyw, występując naprzód.

– Proszę pana na szklankę whisky – rzekł James, otwierając bramę. – Ziąb, mróz trzęsie człowieka po takiej całonocnej warcie.

– Skąd pan wie, że my tu jesteśmy?

James roześmiał się.

– Nie bądź pan naiwny – odparł. – Naturalnie, że wiem.

Detektyw wypił podaną mu dużą szklankę whisky i oblizał wargi.

– Ja też myślę – powiedział – że to marnotrawienie czasu człowieka.

– Dwóch ludzi – poprawił James.

– Czy pan nigdy nie sypia? – spytał detektyw, wybierając cygaro z pudełka, które mu podał Morlake.

– Bardzo rzadko – odpowiedział pan domu z całą powagą. – Orzeźwia mnie chodzenie po pokoju.

– Ale jak pan to robi? Zauważyłem, że mija pan okno tylko w jednym kierunku.

– Chodzę naokoło stołu. Można tak zrobić kawał drogi – odpowiedział James z nonszalancją. – Ale chciałem pana zapytać, czy nie słyszał pan czyichś krzyków, czy też to bezsenność tak mi rozstroiła nerwy.

Pan Spooner potrząsnął głową.

– Nie słyszałem żadnych krzyków, musiało się panu wydawać. Skąd pochodziły te krzyki?

– Z łąki po drugiej stronie rzeki – odpowiedział James. – Ale jeżeli pan nic nie słyszał, to może nie warto się tym przejmować.

– Czy tam jest most na rzece? – spytał detektyw, rad z każdej odmiany. – Co to były za krzyki?

– Brzmiało jak wołanie o pomoc – rzekł James. – Jeżeli panu się zdaje, że warto się przekonać, to wezmę latarnię i pójdziemy zobaczyć.

Zapalił oszkloną latarnię i poszli po murawie do małego mostku; po mostku przeszli na drugą stronę rzeczki.

Spooner ujrzał wkrótce jakąś postać rozciągniętą na łące i podbiegł do niej.

– A to co? – spytał James.

– Wygląda na pijanego. Hej, człowieku!

Podniósł nieprzytomnego człowieka na kolana i trząsł nim za ramiona.

– Zbudź się pan! To ten młody człowiek, który mieszka u pani Cornford, na farmie – poznał go nagle Spooner.

– Zdaje się, że ma pan rację – zgodził się James. – Ale skąd, u diaska, wziął się tutaj? Nie odprowadzą go panowie do domu?

Kiedy detektywi odeszli, ciągnąc nieprzytomnego pijaka, James powrócił do Wold House. Ciężką miał robotę tej nocy, gdyż kasa pancerna Marborne’a okazała się rzeczywiście trudnym orzechem do zgryzienia, a nadto, znalazłszy na pół obłąkanego alkoholika, miał go cały czas na karku. Poszedł po samochód, który zostawił w pobliżu Shaftesbury Avenue, i zabrał pijanego, któremu groziło aresztowanie. Ferdie Farringdon spał w jego aucie przez cały czas, gdy James zajęty był swym urągającym prawu procederem. Spał w dalszym ciągu w drodze powrotnej z miasta i James musiał go jeszcze zaciągnąć od miejsca, gdzie zostawił auto, aż prawie do samego Wold. Wreszcie zostawił alkoholika rozciągniętego wygodnie na łące w obrębie majątku Creith. Potem dopiero przyszło mu na myśl, by odstawieniem pijaka do domu obarczyć detektywów.

Poszedł na piętro do sypialni, przeliczył kupkę banknotów wyjętych z kieszeni czarnego płaszcza, włożył je do koperty, którą zaadresował. I z powrotem narzędzia włamywacza powędrowały do skrytki pod dywanem.

Poniósł porażkę, ale mniej go to bolało niźli dziwna historia opowiadana przez Farringdona. Nie mogła to przecież być Jane – a jednak jej ojciec był parem Anglii, miała bliznę w kształcie serca na odwrocie ręki, i na imię jej było Jane.

– To nie do wiary! – mruknął pod nosem. – Nie do wiary! Jak Jane Carston mogła złamać mężczyźnie życie? Jane, która jest jeszcze dzieckiem...

To był bezsensowny bełkot pijanego, usiłował wmówić w siebie, ale nadaremnie. Postanowił odwiedzić Ferdynanda Farringdona i zażądać wyjaśnień.

Przespał cztery godziny i wziął prysznic. Ledwie się obudził, myśli jego wróciły do przedmiotu, o którym myślał, zasypiając, do alkoholika i zagadkowych denuncjacji.

Dosiadł wierzchowca i ruszył boczną drogą, okrążającą miasteczko, aż dotarł do fermy i domku ogrodnika. Nigdy przedtem nie widział pani Cornford, ale się nie zdziwił, znalazłszy się wobec kobiety dobrze wychowanej. Pantoflową pocztą doszło do niego, że jest ona przyjaciółką córki lorda Creith.

– Nazywam się Morlake – powiedział, wpatrując się w damę przenikliwie. – Cieszy mnie, gdy widzę, że pani nie mdleje na widok takiego jak ja bandyty – dodał. – Chciałbym widzieć się z pani lokatorem.

– Z panem Farringdonem? – Uśmiech znikł z jej twarzy. – Obawiam się, że to niemożliwe. Jest bardzo chory. Wyszedł wczoraj po południu, kiedy robiłam zakupy w miasteczku, i nie wrócił, aż do dziś rana. Właśnie posłałam do doktora.

– Czy jest naprawdę chory? – spytał James. – To jest, czy jest tak chory, że nie będzie mógł ze mną mówić?

Skinęła głową.

– Tak, zdaje mi się, że ma febrę; podniesioną temperaturę i bredzi. Czy pan zna go dobrze? – spytała.

– Nie tak znów dobrze. Wiem o nim co nieco.

Nie zdradzała ochoty do rozmowy o ekscentrycznym młodzieńcu, który u niej mieszkał, i Jamesowi nie pozostawało nic, jak tylko wracać.

Skręcił i skierował wierzchowca ku No Mans Hill. Musnęło go tchnienie boru na wierzchołkach gór budzących tęsknotę do samotności. Przejeżdżał między sosnami i rododendronami stojącymi w głębokiej zadumie i ciszy. Te drzewa, wyrastające nad nim, piętrzące się wyżej i wyżej zasłaniały mu płaski szczyt; i nie mógł wiedzieć, że inny jeszcze jeździec błądził po jego ulubionej górze. Raptem znalazł się o krok od Jane.

– Papa wrócił tej nocy do Creith – odpowiedziała na jego zdumione spojrzenie. – Zaczyna się znów nasza zaściankowa egzystencja i możemy się spodziewać lada dzień wizyty Hamona.

– Winszuję!

– A czy pan wie, że w Londynie wczorajszej nocy zdarzyło się kolejne włamanie, to jest, włamanie przypominające ogromnie jedno z pańskich?

Utkwiła w nim badawczy wzrok.

– Marna imitacja – odparł James. – Wszędzie widzi pani moją rękę.

– To pana robota? – nie ustępowała.

Odwrócił się na siodle ze śmiechem.

– Pani ma naprawdę ambarasujący sposób wypytywania i nie zaspokoję pani ciekawości.

– Będzie pan twierdził, że to nie pan? – Nachyliła się, zaglądając mu w oczy.

– James Morlake odmawia wszelkich zeznań, komunikuję to pani urzędowo – odparł.

– To pan! – zawołała i ciężko westchnęła. – Od razu tak mi się wydawało, choć w miasteczku są zupełnie pewni, że nie opuszczał pan tej nocy Wold House.

– Faktem jest natomiast, że opuściłem Wold House i byłem w Londynie wczorajszej nocy. Cokolwiek uczyniłem złego, spełniłem przynajmniej jeden dobry uczynek. Uratowałem pewnego młodego człowieka od aresztowania za nietrzeźwość i sprowadziłem go do dobrej opiekunki, pani Cornford.

Zbladła śmiertelnie.

– To bardzo ładnie z pana strony – powiedziała dość niepewnym głosem.

– Czy pani zna tego człowieka?

Nie odpowiedziała.

– Czy ma on jakiś powód, żeby pani nienawidzić?

Potrząsnęła głową.

– Jane, jest pani w wielkim kłopocie!

– Jestem zawsze w kłopocie – rzuciła z nonszalancją. – I zawsze od dziecka byłam w kłopotach.

– Widzę, że nie chce mi pani powiedzieć. Ale niech mi pani odpowie na jedno! – Z trudem przychodziły mu słowa. – Jane, gdybym ja nie był – gdybym był szanowanym obywatelem i należał... do tego, co i pani, towarzystwa – czy wyszłaby pani za mnie za mąż?

Oczy jej pociemniały. Wytrzymała jego wzrok i potrząsnęła głową.

– Nie – odpowiedziała.

– Dlaczego nie?

– Dlatego że... pytał pan mnie przed chwilą, czy znam Ferdie Farringdona...

– No i co? – odezwał się, gdy urwała.

Spostrzegł, że oblizała wyschłe wargi, ale zdobyła się na odpowiedź.

– On jest moim mężem.

Zwinąwszy w ręku cugle, skręciła z miejsca i ruszyła pełnym galopem w dół po stromym zboczu.

ROZDZIAŁ XXXII
Kapitan Welling się domyśla

Wmawiał w siebie, że mu się śniło, że się przesłyszał. Rzecz była nie do wiary. Kompletny absurd. Zadrwiła sobie z niego jak z Lidii Hamon.

Machinalnie szarpnął cugle i znalazł się przy płocie okalającym ogródek pani Cornford. Gdyby tak wytrząsnąć prawdę z tego pijaka. Nagle drzwi się otworzyły i zobaczył doktora wychodzącego z domku; eskulap witał go od drzwi.

– Jak się ma pański pacjent? – James zdobył się na zapytanie.

– Bardzo źle. Dostał, zdaje mi się, reumatycznej gorączki. Jego organizm jest zupełnie wycieńczony, możliwe są więc wszelkie komplikacje. Pan też wygląda źle, Morlake. Nie widziałem pana od pańskiego powrotu z... hm...

– Z więzienia Brixton. – James uśmiechnął się. – Nie, nie widzieliśmy się. Jestem w formie, jak faworyt publiczności stający do Derby.

– Ze smutnego doświadczenia wiem, że te konie zwykle nie są w formie – zrzędził doktor – choć o tym dowiaduje się zazwyczaj po wyścigach, to jest kiedy już się straci pieniądze.

Doktor szedł obok Jamesa, nie przerywając swych wynurzeń.

– Dziwak z tego Farringdona – podjął. – Wykształcony, skończył studia. Bredzi dziś w delirium i gada takie rzeczy, że człowiekowi włosy mogłyby stanąć na głowie, gdybym je miał. Na szczęście jestem łysy. Słyszał pan kiedyś o Mnichach Nocnych?

– O czym? – zdziwił się James.

– O Mnichach Nocnych! Myślałem, że pan, znając lepiej świat i ludzi, może o nich słyszał. Jakiś tajny związek. Przez pewien czas bełkotał o tych Mnichach Nocnych; mówię to panu, choć, Bogiem a prawdą, nie powinienem zdradzać tajemnic moich pacjentów. Gadał o tych Mnichach Nocnych i o jakiejś Jane. Ciekawe, kto jest tą Jane?

James go nie słuchał. Myśl jego również krążyła koło Jane, szukając klucza tej zagadki. Jane Carston chciała zbić go z tropu, oszołomić potężnym nokautem. Usiłował to w siebie wmówić, nie mogąc jednak pokonać nurtującego go niepokoju.

Odprowadziwszy doktora do miasteczka, wjeżdżał w bramę Wold, gdy długi samochód przemknął obok niego. Poznał w przelocie twarz kierowcy i odwróciwszy się w siodle, zdążył jeszcze przekonać się, że był nim Hamon.

– Byli tu aghenci policji – melodramatycznie powitał go Binger swym przydechowym akcentem, wychodząc przed klomb na spotkanie swego pana.

– Którzy znów agenci? Finnigan i Spooner?

– Wszyscy. Chcieli wiedzieć, czy pan był tej nocy w domu. William powiedział, że, o-h-ile mu wiadomo, to pan był i nighdzie nie wychodził. Tak pohwiedział. A jah, choć niepytany, a wiedząc, że pan był w domu, potwierdziłem.

– Kiedy poszli?

– Wcale nie poszli. Są w gabinecie – powiedział Binger. – A ten trzeci z nich, jest ich trzech, powiedział, że źle się czuje i musi siąść w domu, by skryć się przed okiem słońca.

– Słońca nie było od miesiąca. Ten trzeci to musi być Welling. To do niego podobne.

– Tak, tak, sir, pan Welling. Zupełny staruszek, który musi mieć źle w głowie, trochę zdziecinniały. Wyciągnął gramofon na stół i pytał mnie, po co te małe dziurki po brzegach. To okhopna rzecz tak słuchać, kiedy khto tak bredzi.

– Okhropna – przyznał James zupełnie szczerze.

Gdy wszedł do gabinetu, Welling wpatrywał się z admiracją w miedzioryt wiszący nad rzeźbionym kominkiem. Powoli odwrócił głowę i spojrzał na Jamesa sponad szkieł swych okularów.

– Nareszcie pan jest, Morlake – rzekł. – Z przyjemnością widzę, że pan dobrze wygląda.

– Miejscowy doktor, którego przed chwilą spotkałem – odrzekł James, witając się z detektywem – powiedział mi, że wręcz odwrotnie – ale, zdaje mi się, że to pan ma rację.

– Postanowiłem pana odwiedzić – podjął Welling, utkwiwszy w Jamesie swe niebieskie oczy o nieugiętym spojrzeniu, które już zbiło z tropu tylu przestępców. – Dopiero wczorajszej nocy odkryłem, że poza mymi plecami Scotland Yard wysłał dwóch ludzi do śledzenia pana. Otóż uważam to za rzecz niegodną zarówno względem mnie, jak i względem pana. Przybyłem więc osobiście, aby ich stąd zabrać.

James roześmiał się głośno.

– Nie mam najmniejszych wątpliwości, Welling, że to pan we własnej osobie przysłał mi na kark tych łapaczy – odparł.

– Co do tego i ja nie mam teraz wątpliwości – odpowiedział Welling otwarcie. – To ja ich przysłałem. Kłamstwo to odwrotna strona medalu w naszym zawodzie. – Potrząsnął głową z ubolewaniem. – Musimy kłamać. Źle mi się robi, gdy wspomnę, co za łgarstwa przeszły przez moje usta w ciągu dnia. Ale jaki ładny mały gramofonik ma pan tutaj? Ma pan jakieś płyty?

– Mam – odparł James prędko.

– To dobrze – odparł kapitan Welling i przekręcił rączkę gramofonu, którego talerz obrotowy zaczął się powoli obracać.

– Bardzo wolno, prawda? Przyszło mi na myśl, że gdyby pan postawił lampę pośrodku tego talerza, a figurkę w postaci człowieka umieścił na jego brzegu tak, aby za każdym obrotem jej cień padał na zasłony, mógłby pan wyprowadzić w pole niejednego agenta. Czy to nie doskonały pomysł? Umieszczę opis tej maszynki w moim podręczniku dla włamywaczy z ilustracjami, a jakże!

James przekręcił regulator i talerz obrotowy ruszył szybko.

– To tylko przykład, jak nawet pomysłowy przestępca może wpaść, jeśli nie zachowa elementarnej ostrożności – odparł. – Gdybym był przestępcą i gdyby mi zależało na oszukiwaniu opiekuńczego oka detektywów, przesunąłbym regulator i kwita. Niech pan nie zapomni umieścić tej wskazówki w swoim podręczniku.

– Jeszcze czego! – zaprotestował Welling. – Dziękuję panu.

Obejrzał się na Spoonera i jego towarzysza.

– Wszystko w porządku, sierżancie – powiedział. – Nie jesteście mi panowie potrzebni. Zabiorę was z sobą następnym pociągiem. Spotkamy się na stacji. Teraz chciałbym pomówić prywatnie z panem Morlakiem. Musimy zestawić nasze wspomnienia, że się tak wyrażę – oświadczył detektyw z promiennym uśmiechem.

Podszedł do okna i patrzył w ślad za oddalającymi się detektywami.

– Bardzo porządni ludzie – rzekł, odwracając się – ale nie mają ani krzty wyobraźni. Poza tym doskonali z nich policjanci. Gdzie pan był wczoraj w nocy, Morlake? – spytał krótko.

– A gdzie panu się zdaje, że byłem? – odpowiedział James pytaniem, biorąc fajkę z kominka i nabijając tytoniem.

– Zdaje mi się, że był pan przy Cambridge Cirrus trzysta dwa i zoperował kasę pancerną pana Marborne’a. Mówię, zdaje mi się, ale w rzeczywistości wiem to z pewnością. To nierzetelnie, Morlake. – Potrząsnął głową z wyrzutem. – Jest przysłowie: kruk krukowi oka nie wykole. Złodziej nie okrada złodzieja. Ten Marborne jest największym ze złodziei, którzy kiedykolwiek nosili uniform policyjny. Dostał pan przynajmniej to, czego pan szukał?

– Nie dostałem tego, czego szukałem.

– Więc po co było brać pieniądze?

– Co za pieniądze? – spytał James niewinnie.

– Widzę, że nie obejdzie się bez kłótni między nami – rzekł kapitan Welling, przysiadając na znak, że rozmowa potrwa dłużej.

– Niech Bóg broni! – zawołał James. – Biorę pieniądze tylko wtedy, kiedy należą do tego, kogo ścigam.

Welling skinął głową.

– Domyśliłem się tego. Ale to były pieniądze Marborne’a zdobyte nieuczciwie wprawdzie, ale jego własne. Co łączy Marborne’a z Hamonem?

– Szantaż, zdaje mi się. Nie, w gruncie rzeczy jestem tego pewien. Wpadł w jego ręce dokument, który w wysokim stopniu obciąża Hamona i teraz łupi ze skóry tego dżentelmena. Oto moja diagnoza.

Welling znowu skinął głową.

– Zbliżamy się do pewnej tajemnicy, która mnie intryguje – rzekł. – Istnieje zatem dokument, który pan chciał dostać, a posiadł go Marborne. Jest to dokument, którego opublikowanie, względnie, gdyby wpadł w ręce przedstawicieli sprawiedliwości, pociągnęłoby bardzo poważne konsekwencję dla Hamona. Czy dobrze to ująłem?

– Zupełnie ściśle – odpowiedział James.

– Bardzo dobrze. Teraz niech pan mi powie, czy jest coś w tym dokumencie zmuszającego Hamona, by go nie zniszczyć, by go nadal trzymać?

– Nie, nic – brzmiała odpowiedź Jamesa.

– Więc dlaczego, u diabła, go nie zniszczy? – ze zdumieniem zapytał Welling.

Słaby uśmiech zarysował się na ustach Jamesa.

– Bo jest jak małpa – odpowiedział. – Włożył rękę do tykwy i ujął w garść owoc; nie może wyciągnąć ręki, nie puszczając zdobyczy.

– Ale przecież powiedział pan, że w tekście dokumentu nie ma nic takiego, co mogłoby mu przynieść korzyść. I nie chce tego zniszczyć! To nie do uwierzenia. Mówiono mi, że jest skąpcem; ktoś mi mówił, że przechowuje trzydzieści par butów, niemal od dzieciństwa. Ale co go skłania do przechowywania rzeczy, przez którą...

– Zawiśnie na szubienicy – wtrącił James, a Welling spoważniał.

– Aż tak źle? – spytał detektyw obojętnie. – Mam wrażenie, że to możliwe. Ten człowiek jest szalony! Przechowywać dowód przeciwko sobie, dowód potępiający, tego jeszcze nie było w historii kryminalistyki. Człowiek może przechowywać dokument przez niedbalstwo albo zapomnienie, ale trzymać coś podobnego! Czy on to sam napisał?

James potrząsnął głową.

– Nie, ktoś inny, oskarżając go o usiłowanie oszustwa i morderstwa.

Kapitana Wellinga niełatwo było zadziwić, ale tym razem siedział przez dłuższą chwilę oniemiały ze zdumienia.

– Daję za wygraną – rzekł. – Tak czy owak to zabije Hamona. Widziałem go wczoraj i wyglądał na człowieka w przeddzień całkowitego rozstroju nerwowego.

– O, nie chciałbym, aby Hamon umarł śmiercią naturalną – odpowiedział James. – On tu jest, nawiasem mówiąc.

Welling skinął głową.

– Tak, zatelegrafował do lorda Creith, prosząc o gościnę. Odesłał siostrę do Paryża. – Podrapał się w brodę. – Chciałoby się zgłębić tę sprawę do dna. Zdaje mi się, że w niej kryje się więcej, niż pan wie i zgaduje.

– Znam wszystkie sprawki Hamona – odpowiedział James.

Lubił Wellinga i innym razem chętnie spędziłby z nim cały dzień, ale czuł się zupełnie zgnębiony oświadczeniem Jane Carston. Rad był, gdy sympatyczny dżentelmen pożegnał się z nim i odszedł. Przyszedł do przekonania, że Jane nie igrałaby z nim, że powiedziała mu prawdę. Dwukrotnie w ciągu tego popołudnia podjeżdżał do farmy pani Cornford, wreszcie wstąpił do domku ogrodnika i spytał o chorego.

– Jest bardzo chory, ale doktor jest lepszej myśli – poinformowała go gospodyni tego miejsca. – Bardzo to ładnie ze strony lady Jane, że przyjechała i przywiozła mu wina.

Ostry cierń przeszył Morlake’a, ale w następnej chwili zawstydził się przed sobą samym.

– Co pani wie o panu Farringdonie? – podchwycił.

– Tyle tylko, że nie ma przyjaciół. Co miesiąc przychodzą do niego pieniądze od rejenta. Chciałabym wiedzieć, czy ma krewnych, aby móc ich zawiadomić o jego stanie. Ale nie mówi o nikim innym, tylko o jakichś Nocnych Mnichach, a jedyne nazwisko, które wspomina, prócz imienia Jane, wydaje mi się skądś znane – Bannockwaite. Ale dlaczego tak mi się wydaje, nie mogę sobie przypomnieć.

Jamesowi również wydało się znajome to nazwisko i budziło w nim mętne wspomnienie jakiejś niesmacznej historii. Uderzyła go jedna myśl. Spotkał w miasteczku Wellinga, który powiedział mu, że zabawi parę dni w Creith, toteż zaprosił go przy tej sposobności na obiad. Pojechał z powrotem pod Czerwonego Lwa, gdzie stary szef służby wywiadowczej obrał sobie kwaterę, i znalazł go w barze. Cichy Juliusz był tam najmniej rzucającym się w oczy gościem i pił piwo z błyszczącej konwi.

– Czy pan zna kogoś nazywającego się Bannockwaite?

– Znam jednego łajdaka o tym nazwisku – odparł Welling natychmiast. – Nie pamięta pan tej sprawy? Młody proboszcz, który został wyłączony z kościoła. Nic szczególnego nie popełnił, przejawiał tylko sporą dozę perwersji i dowiódł, że zupełnie nie nadaje się do stanu kapłańskiego. Potem zadał się z bandą szulerów z West Endu, ale nie wytoczono mu sprawy. Kiedy wybuchła wojna, dosłużył się stopnia oficerskiego, walczył dzielnie, dostał Victoria Cross i padł nad Sommą. Przypomina go sobie pan prawdopodobnie w związku z którymś ze stowarzyszeń, które założył. Nigdy z tego powodu nie wpadł nam w ręce.

– O jakich stowarzyszeniach pan mówi?

– Miał manię zakładania tajnych stowarzyszeń, które zdezorganizowały nie tylko jedną konkretną szkołę, ale i dziesiątki okolicznych. Był pewnego rodzaju mistykiem z wybitną skłonnością do demonizmu.

– Co to była za szkoła? Musiał pan już zapomnieć?

– Nie. Dziwna rzecz, ale pamiętam. To była szkoła w Hulston, duża szkoła w Berkshire.

Powróciwszy do domu, James napisał do dyrektora szkoły w Hulston, pocieszając się myślą, że jego sława jeszcze do tego dżentelmena nie dotarła. Pod wieczór wielki automobil Hamona przemknął przed Wold House, jadąc w stronę Londynu i James zaczął łamać sobie głowę, jaka to ważna, niecierpiąca zwłoki sprawa skłoniła finansistę do nagłego wyjazdu. Dobrze po północy usłyszał znów specyficzny łoskot tej maszyny i wyjrzawszy szybko, przekonał się, że to Hamon powraca.

„Jest bardzo zajęty w ostatnim czasie” – pomyślał James i nie pomylił się, gdyż Hamon spędził dwie bite godziny na naradzie z pewnym cudzoziemcem, który przybył do Londynu, i cała ta narada odbywała się wyłącznie po arabsku.

ROZDZIAŁ XXXIII
Poganiacz mułów

Nie było człowieka zdolnego bardziej przejąć się losem bliźniego w nieszczęściu niż ekssierżant Slone. Jeżeli jednak nieszczęście dotyczyło jego samego, wówczas Slone robił się kłótliwego usposobienia.

– Nie wchodzę w to, co pan robi ze swymi pieniędzmi, Marborne – rzekł. – Możesz je wyrzucać choćby za okno, ale w tej pańskiej nieszczęsnej kasie były cztery setki moje i od tygodnia prosiłem, by je pan zdeponował w banku.

– Nie widziałbyś tych pieniędzy, Slone, jak własnych uszu, gdyby nie ja – odparł Marborne. – Tak czy owak źródło się jeszcze nie wyczerpało.

– Czy aby na pewno się nie wyczerpało? – zatroskał się praktyczny Slone.

– Przysłał pięćset dziś rano. Łatwiej przyszłoby wycisnąć je z kamienia – odparł Marborne. – W każdym razie nie zginiemy. Slone, nie zmrużyłem oka przez całą noc i łamałem sobie nad tym głowę.

– Bo i jest nad czym – powiedział Slone, utkwiwszy ponury wzrok w opróżnionej kasie. – Nikt inny tylko Czarny; zaraz widać po robocie.

– Po co tu przyszedł?

– Po forsę – odrzekł Slone z goryczą. – A po cóż miałby przyjść, tak dla zabicia czasu?

– Nie pozwalaj pan sobie zanadto – rzucił Marborne ostro. – Będzie pan zwracał się do mnie jak wtedy, gdy byliśmy na służbie, albo kwita z przyjaźni, sierżancie Slone!

– Nic chciałem nic złego – mruknął Slone – ale dla mnie to cios stracić taką furę pieniędzy.

– Czarny nie po nie przyszedł. Wziął je, bo były, ale nie po nie się wyprawił. Przyszedł po to. – Poklepał się znacząco po piersi. – I to jest to, czego on szuka od samego rozpoczęcia swej kariery włamywacza. Przeglądałem mój notatnik dziś rano. Mam w nim zapisane wszystkie włamania Czarnego. I wiesz, Slone, co odkryłem? A nie darmo byłem przecież agentem policji kryminalnej przez dwadzieścia trzy lata.

– To się wie – podchwycił usłużnie Slone. – Śmiem twierdzić, Marborne, że nie było lepszego oficera w całym Scotland Yardzie jak pan, nawet Welling do pana się nie umywa.

– Nie pleć bzdur, Slone – przerwał Marborne. – Welling mógłby dać mi lub komukolwiek innemu wszystkie atuty w rękę i jeszcze wyprowadzić nas w pole. Otóż słuchaj pan, Slone: we wszystkich bankach, które Czarny ograbił, Hamon miał bieżący rachunek. We wszystkich bankach znajduje się pomieszczenie pancerne, w którym przechowywane są dokumenty klientów i we wszystkich wypadkach włamań Czarny zawsze włamywał się do tego pomieszczenia. A na co polował, pytam. Polował na to. – Znowu uderzył się po boku.

– Co to takiego? – spytał Slone, paląc się z ciekawości, na co jego były szef uśmiechnął się pobłażliwie.

– Chciałbyś wiedzieć? – rzucił i ciągnął dalej. – Ten Morlake jest bogatym człowiekiem. Zawsze podejrzewałem, że jest bogaty.

– Ja myślę – wtrącił Slone z wściekłością. – Kto nie byłby bogaty po czterdziestu dwóch szczęśliwych włamaniach, zrabowawszy tysiące i tysiące funtów? A teraz jest bogatszy o czterysta moich dusiów.

– Nie przerywaj. On jest bogaty niezależnie od tego. A zresztą nikt w gruncie rzeczy nie wie, czy on naprawdę wziął jakiekolwiek pieniądze.

– Ja wiem, że ukradł nasze – odpowiedział Slone z goryczą.

– Dość, że jest równie prawdopodobne, że on zapłaci mi za ten świstek, jak to, że sam Hamon zapłaciłby za niego. Muszę się nad tym zastanowić i, jeżeli będę miał jutro jakieś trudności z poczciwym Hamonem... – Strzepnął palcami znacząco.

Slone odszedł do domu wcześnie. Musiał otrząsnąć się po poniesionej stracie i pozostawił samego Marborne’a. Eksinspektor pogrążył się w myślach. Były niewesołe. Wciąż piekła go wzgarda Lidii Hamon. Nie myślał o niej w owej chwili jako o pani swego serca, marzył tylko o odpłaceniu jej pięknym za nadobne.

Tego dnia rano posłał do Hamona z kategorycznym żądaniem pokrycia strat i otrzymał tylko nędzne pięćset funtów. Natychmiast ponowił żądanie, ale tym razem zakomunikowano jego posłańcowi, że Hamon opuścił miasto. Marborne widział w tym tylko niezręczny wybieg, sam więc udał się na Grosvenor Place. Na miejscu z ust zarządzającego domem dowiedział się, że nie tylko nie ma Hamona, ale i jego siostra odjechała o jedenastej ekspresem kontynentalnym i że zabawi z tydzień w Paryżu.

Marborne był wytrącony z równowagi, zdenerwowany. Nie mógł usiedzieć na miejscu. Samotność ciążyła mu do tego stopnia, że włożył kapelusz i wyszedł na ulicę. Brnął w dół Shaftesbury Avenue ku Piccadilly Circus z oczami utkwionymi w promienną grę nocnych reklam. Niespodziewanie, ku swemu wielkiemu zadowoleniu, natknął się na Slone’a.

– Miałem potężnego boja – zwierzył się jego godny kompan. – Marborne, co pan na to, by wyciągnąć większą sumę od tego draba i dać nogę z kraju? Pamiętasz, co nam powiedział Welling, że w północnej Hiszpanii byłoby nam zdrowiej.

Marborne skinął głową.

– Myślę, że to niezła myśl – rzekł. – Zatelegrafuję do Hamona zaraz rano; on jest u lorda Creith. Lepiej nam będzie we Włoszech niż w Hiszpanii.

– Hamon jest w mieście – niespodziewanie oznajmił Slone. – Widziałem jego auto pędzące Coventry Street, był w nim.

– Jesteś pewien?

– Spodziewam się. A pan mógłbyś się pomylić co do niego? – odparł z irytacją.

– Poczekaj chwilę. – I Marborne wszedł do budki telefonicznej. Połączył się z domem Hamona.

– Na nic nie zdadzą się łgarstwa – rzekł, kiedy majordomus finansisty podszedł do aparatu. – Hamona widziano przed godziną na Coventry Street.

– Przysięgam panu, panie Marborne, że wyjechał na wieś. Wiem, że wrócił potem załatwić jeden interes, bo oddałem mu zaszyfrowaną depeszę, ale zabawił tylko z dziesięć minut, nie dłużej. Pojechał z powrotem.

– Nie zdziwiłoby mnie, gdyby powiedział prawdę – zauważył Marborne, powtarzając rozmowę Slone’owi. – Przekonamy się jutro.

Rozstali się na Shaftesbury Avenue i Marborne, pokrzepiony cokolwiek na duchu, zwrócił się ku Cambridge Circus. Wkrótce rzucił mu się w oczy dziwny przechodzień, ukazujący się co pewien czas i krążący dokoła niego. Wyglądał na cudzoziemca, na marynarza. Był w pasiastym swetrze, aż po szyję, w ciężkiej kurcie z grubego sukna i specyficznej czapce, noszonej przez załogi małych przybrzeżnych kutrów. Ale eksinspektora zastanowiła szczególnie duża blada twarz marynarza z cienkim czarnym wąsem. Kiedy Marborne otwierał kluczem drzwi swego mieszkania, tamten stał w pobliżu i przyglądał się. Kiedy drzwi wejściowe otworzyły się, mężczyzna podszedł z czapką w ręku.

– Przepraszam – rzekł z wybitnie gardłowym akcentem – czy pan jest Marborne?

– Tak się nazywam – odparł eksinspektor.

– Mam tu coś dla pana. – Cudzoziemiec pokazał dużą kopertę. – Od pana Hamona. Ale przede wszystkim muszę wiedzieć na pewno, że pan jest Marborne.

– Wejdzie pan – rzucił Marborne szybko.

„A więc Hamon skapitulował” – ucieszył się w duchu. W tej przesyłce musiały być pieniądze, finansista przysyłał mu nieraz dziwnych posłańców. Otworzył drzwi mieszkania przed barczystym marynarzem, który wszedł za nim po schodach. Marynarz patrzył na niego badawczo.

– Pan jest Marborne? – powtórzył. Mówił po angielsku z wielkim trudem.

– Tak, we własnej osobie – powiedział Marborne jowialnie, a nieznajomy położył paczkę na stole.

– To dla pana – rzekł. – Proszę niech pan otworzy i da mi znak.

– Pokwitowanie, chciał pan powiedzieć.

– Tak, chciałem powiedzieć – pokwitowanie.

Marborne ściągnął sznurek z paczki i rozerwał kopertę. Na mgnienie oka odwrócił się od swego gościa, a wówczas Ahmet, poganiacz mułów, gdyż to był on, wyciągnął z kieszeni długi krzywy nóż i zamachnąwszy się w tył, dźgnął nim ku górze z gardłowym – Hrr!

ROZDZIAŁ XXXIV
Sznur

Marborne nie potrafiłby powiedzieć, co go skłoniło do podniesienia wzroku. W lustrze nad kominkiem dostrzegł błysk noża i skoczył, popchnąwszy stół przed sobą. Odwrócił się do napastnika, a jednocześnie uniósł róg stołu, którym cisnął w niego. Pistolet znalazł się w ręku eksinspektora i w tejże chwili zgasło światło. Ahmet, poganiacz mułów, był wprawdzie barbarzyńcą, lecz mieszkając w mieście oświetlonym elektrycznością, potrafił w odpowiedniej chwili przekręcić kontakt.

Marborne usłyszał tupot jego nóg na schodach i skoczył za nim, przewrócił się jednak, potknąwszy się o stół. Gdy zapalił światło, napastnika ani na schodach, ani w korytarzu na dole nie było. Nie dostrzegł jego śladu na ulicy, więc zamknąwszy drzwi wejściowe na dwa spusty, powrócił na górę i sięgnął po butelkę whisky.

– Świnia! – mruknął. Postawił butelkę i podniósł przesyłkę, którą napastnik upuścił.

Była to paczka starych gazet.

Ochłonął. A więc taki był Hamon. Nie cofnie się przed niczym dla odzyskania tego, co utracił. Marborne siedział przez pół godziny bez ruchu, potem wstał, zdjął marynarkę, kamizelkę i koszulę. Na gołym ciele miał torebkę jedwabną, przytwierdzoną paskami plastra. Założył nowe paski, ubrał się i dokładnie obejrzawszy swój rewolwer, włożył go w kieszeń. Pozostawała tylko jedna rzecz do zrobienia, a należało ją zrobić natychmiast. Przyszło mu na myśl, by zawezwać Slone’a, ale powstrzymała go obawa, by ten sprawy nie pokpił, postanowił więc działać sam. Powinien wyruszyć natychmiast, nim niedoszły morderca nie ochłonie ze strachu. Wciągnął płaszcz, wziął do ręki laskę-sztylet i wyszedł.

Jedyną ucieczką w krytycznym położeniu był dla niego James Morlake. Zdawał sobie z tego sprawę bardzo jasno. Zamykając drzwi za sobą, rzucił okiem na prawo, na lewo, ale zgodnie zresztą ze swymi przypuszczeniami nie dostrzegł nigdzie ani cienia cudzoziemskiego marynarza.

O dwudziestej trzeciej James, który pracował gorliwie tej nocy w swoim gabinecie, usłyszał, że ktoś zbliża się po żwirowanej ścieżce ku domowi. Otworzywszy drzwi, wysłuchał rozmowy między Bingerem a nieznajomym. Wkrótce Binger nadbiegł w konsternacji.

– To ten przeklęty Marborne – szepnął.

– Wpuścić go – odrzekł James po chwili namysłu.

Czego mógł chcieć Marborne? Oczywiście mógł podejrzewać Jamesa, ale więcej niż nieprawdopodobne było, by przedsięwziął całą podróż i przybył o tej godzinie w celu czynienia mu gorzkich wymówek lub wybadania go.

Marborne miał minę dość niepewną. Wbrew obawom Morlake’a był uprzedzająco grzeczny.

– Proszę darować, że niepokoję pana o tej godzinie, panie Morlake – odezwał się. – Nie przypuszcza pan chyba, bym przybywał z powodu tej małej robótki z wczorajszej nocy.

James milczał.

– Sprawy wzięły taki obrót – powiedział Marborne, zniżając głos – że jestem w... – Odwrócił się nagle. – Co to? – zawołał.

Z zewnątrz słychać było zgrzyt żwiru ostrożnie skradających się kroków.

– Kto to? – spytał ochryple.

– Pójdę zobaczyć – odpowiedział James.

Sam otworzył drzwi.

– Witam pana, kapitanie Welling. Jest pan dziś drugim z rzędu niespodziewanym gościem.

– A kto był pierwszym? – spytał Welling.

– Pański stary znajomy, który przybył przed chwilą – Marborne.

Kapitan Welling uniósł swe siwe brwi zdumiony.

– Marborne! Co za niespodzianka! Czy przyszedł, aby odebrać swoje pieniądze?

– Tak mi się wydawało w pierwszej chwili – odrzekł James jowialnie – i słowo daję, trudno by mi było mu odmówić. Nie, chodzi o coś poważniejszego od straty pieniędzy.

Na widok Wellinga w twarzy Marborne’a odbiła się wyraźnie ulga. James był zdumiony.

– Spodziewałeś się pan przyjaciela, Marborne? – rzucił wesoło Cichy Juliusz.

– Nie, nie, sir – wybąkał eksinspektor.

– Nie wygląda pan na to. Zostaw lepiej ten pistolet. Bardzo to zły zwyczaj noszenia pistoletów. Dziwi mnie, że taki stary policyjny wyga, jak pan, ucieka się do broni palnej. Dobry kij to wszystko, czego policjantowi potrzeba – dobry kij, którym się uderza w porę.

Wobec człowieka, który w znacznej mierze przyczynił się do jego upadku, Marborne’owi powróciła zimna krew.

– Nie będę pana już niepokoił moimi interesami dzisiejszej nocy, panie Morlake. Może mi pan poświęcić parę chwil rano?

– Jeżeli moja obecność...? – zaczął Welling.

– Nie, sir. Gdzie mógłbym przenocować? Mam nadzieję, że jest tu jakiś hotel?

– Jest zajazd – odpowiedział Welling – pod Czerwonym Lwem. Sam się tam zatrzymałem. Ale ja mogę poczekać, nie mam nic ważnego. Chciałem tylko zadać panu Morlake’owi parę pytań.

– Nie, poczekam do rana – zadecydował Marborne.

Postanowił dać ostatnią szansę Hamonowi, który był tu przecież na podorędziu. Rano mógł mu postawić ultimatum, poparte próbą oskarżenia o usiłowanie morderstwa. To go powinno skłonić do hojności.

– Znajdzie pan dwóch swych byłych kolegów w bramie, Finnigana i Spoonera – ostrzegł Cichy Juliusz.

– Byłem przekonany, że już pan ściągnął swoje psy gończe – rzekł James po odejściu Marborne’a.

– Nie inaczej, ale bezpośredni dowódca odesłał ich z powrotem następnym pociągiem. W naszej służbie, panie Morlake, lewica nie wie, co czyni prawica. Panowie Spooner i Finnigan nie należą do mojej grupy.

Roześmiał się, jakby wytykanie błędów organizacyjnych służby wywiadowczej sprawiało mu przyjemność.

– Ale ja ich ściągnę z powrotem. Przybyłem tu dziś w nocy, aby pana uprzedzić i by pan nie miał powodu przypuszczać, że nie dotrzymałem słowa. Co się stało z Marborne’em?

– Nie wiem. O ile zrozumiałem, chciał powiedzieć, że jest w niebezpieczeństwie. Może był pijany.

Welling potrząsnął głową.

– Nie, nie był pijany – odparł. – Zachodzę w głowę, co on mógł mieć na myśli. – Cichy Juliusz mówił niemal do siebie. – Może lepiej pójdźmy za nim, Morlake. Rozmawia pewnie jeszcze z moimi agentami.

Wyszli na drogę do detektywów, którzy czekali na powrót Wellinga.

– Czy jest tam Marborne?

– Nie, sir – odpowiedział Finnigan.

– Czy już poszedł?

– Nie wiem, o czym pan mówi, sir. Nie widziałem go wcale.

– Co, nie widział pan? – wykrzyknął niemal Welling. – Czy nie wyszedł tą bramą przed dwiema minutami?

– Nie, sir – obydwaj detektywi mówili naraz. – Nikt nie wyszedł jeszcze z tej bramy. Pan jest pierwszy.

Nastąpiła chwila milczenia.

– Czy któryś z was ma ze sobą latarkę elektryczną?

Zamiast odpowiedzi Finnigan rzucił krąg światła przed siebie. Welling, wziąwszy od niego latarkę, skierował się z powrotem ku domowi, omiatając ścieżkę światłem na prawo i na lewo.

Pół drogi między bramą i domem stanął i skierował światło w stronę leżącego ciała.

Marborne leżał twarzą do ziemi. Miał niewielką rankę z tyłu głowy, ale jego śmierć spowodował zaciśnięty na szyi jedwabny sznur.

ROZDZIAŁ XXXV
List nadszedł pocztą

– Obawiam się, że jemu już nic nie pomoże – rzekł James po półgodzinnych usiłowaniach obudzenia iskierki życia w rozciągniętej w gabinecie postaci.

Obnażywszy ciało do pasa, usiłował stosować sztuczne oddychanie, ale bezskutecznie. Marborne musiał umrzeć parę sekund przed odnalezieniem go.

– Czysta robota! – rzekł Welling, zagryzłszy dolną wargę. – Zrewidowano go, czy pan zauważył?

Wskazał na nagą pierś nieboszczyka.

– Oto gdzie kryła się tajemnica.

– Nosił ją przytwierdzoną do skóry – stary kawał, który Marborne musiał poznać podczas swej praktyki policyjnej.

Finnigan powrócił z oględzin terenu, meldując, że były daremne.

– Nic nie da się zrobić do świtu, prócz zaalarmowania policji. Połącz się pan z komisariatem, Spooner.

Ale dzień nie przyniósł innych odkryć, prócz znalezienia przez Spoonera w parku długiego, krzywego noża, który najwidoczniej morderca zgubił w panice ucieczki.

Było to jednak odkrycie pierwszorzędnej wagi.

– Mauretański – rzekł James, wziąwszy nóż do ręki – to znaczy z Birmingham, ale na wywóz do Maroka. Takie noże są w użyciu wśród plemion afrykańskiego wybrzeża i, jeśli tylko nie zachodzi obawa, że został tu rzucony naumyślnie, może pan zaryzykować rozkaz zatrzymania każdego Araba, na którego policja trafi w promieniu dwudziestu mil stąd.

Jedyny otrzymany w tym przedmiocie meldunek głosił, że widziano marynarza o cudzoziemskim wyglądzie w okolicy Shoreham Road, ale nie był on czarny – tak stało w raporcie. Welling przyniósł depeszę Jamesowi.

– Co można począć z takimi zakutymi pałami – jęknął. – Nie czarny! Spodziewali się widać, że będzie czarny jak noc. Jakiego mógł być koloru skóry?

– Biały najprawdopodobniej – odrzekł James.– Większość Arabów ma jaśniejszą skórę ode mnie lub od pana.

Policja londyńska zrobiła rewizję w mieszkaniu Marborne’a i także jego przyjaciel został zbadany. Slone zeznał, że widział się z eksinspektorem poprzedniego dnia i że wspominał on o jakimś cudzoziemsko wyglądającym marynarzu, którego zjawieniem się był zaniepokojony.

– To nasz człowiek – rzekł Welling. – Był w mieszkaniu Marborne’a i miała tam miejsce bitwa. Pokój znaleziono w ogromnym nieporządku, krzesła i stoły poprzewracane, a również i fałszywa przesyłka, zaadresowana do Marborne’a, dzięki której uzyskał wstęp. Marborne obronił się widocznie i przybył do pana.

– Ale po co?

– Najwidoczniej chciał sprzedać panu dokument, którym szantażował Hamona. Przypuszczał pewnie, że Arab usiłował go zabić z rozkazu tegoż. Hamon musiał maczać rękę w tej zbrodni i – dodał Cichy Juliusz z rozpaczą – nie mamy przeciwko niemu nawet poszlak, byśmy mogli zażądać u niego rewizji!

Welling obrał sobie Wold House za kwaterę, co niemało zdziwiło Ralfa Hamona, gdy został tam zawezwany. Został wpuszczony do gabinetu Jamesa.

– Może to i zabawne, a może i wypaść tragicznie – odparł Juliusz, biorąc tym razem rozbrat ze zwykłą swą uprzejmością – ten dom jest dość przyzwoity dla mnie, a więc tym bardziej i dla pana. Wie pan, co się stało, panie Hamon?

– Że Marborne został zabity? Tak, wiem, szkoda mi biedaka!

– Był pańskim przyjacielem?

– Znałem go. Tak, mógłbym nawet powiedzieć, że był moim przyjacielem – rzekł Hamon.

– Kiedy widział się pan z nim po raz ostatni?

– Nie widziałem go już od kilku dni.

– Czy rozstaliście się panowie przyjaźnie?

– Bardzo przyjaźnie. Przyszedł pożyczyć ode mnie trochę pieniędzy na puszczenie w ruch pewnego interesu.

– I pan mu je naturalnie pożyczył? – zapytał Welling sucho. – Tym pan zamierza objaśnić transakcje, które miały miejsce między wami?

– Co pan przez to rozumie? – zapytał Ralf. – Czy pan przypuszcza, że kłamię?

– Ja twierdzę, że pan kłamie! – uciął Welling krótko. – Nic nie przypuszczam przy dochodzeniu zbrodni. Dał pan mu pieniądze przez wyrachowanie. Miał on w swoim posiadaniu dokument, na którego odzyskaniu panu bardzo zależało, ponieważ zaś szantażował nim pana, wypłacił mu pan znaczne sumy.

Hamon zbladł śmiertelnie.

– Niech pan się liczy ze słowami, bo pańskie oskarżenie może się stać przedmiotem rozprawy sądowej.

– Niezawodnie będzie przedmiotem rozprawy sądowej, o ile pochwycę mordercę – odpowiedział Welling ostro.

– Czy nie przyszło panu do głowy – szydził Hamon – że Marborne był przyjacielem Morlake’a, przecież znaleziono go w obrębie Wold House?

– I owszem, panie Hamon – odpowiedział Cichy Juliusz – tylko że nie może to mieć najmniejszego znaczenia, gdyż byłem z Morlakiem przez cały ten czas, w ciągu którego Marborne został zamordowany, a paczka, którą nosił przytwierdzoną do piersi plastrem, została zrabowana przez mordercę.

W miarę jak mówił, widział, jak przerażenie znika z twarzy Hamona i ustępuje miejsca wyrazowi żywego zadowolenia. Była to wybitna gra twarzy, jaką nieczęsto obserwował w ciągu swej długoletniej praktyki.

– Nie wiedział pan o tym, co? Tak, pański człowiek zdobył paczkę według rozkazu.

– Mój człowiek? – zorientował się Hamon. – Co to ma znaczyć? Bądź pan ostrożniejszy, Welling. Nie jesteś pan tak wszechwładny w głównej kwaterze, by nie mógł pan zostać wylany!

– A pan nie jesteś znów taki magik, Hamon, byś nie mógł zostać powieszony – podchwycił Welling dobrodusznie. – Dość, dość tego, panie Hamon, po co mamy się kłócić? Chodzi nam tylko o poznanie prawdy. To fakt, że Marborne szantażował pana. Mogę panu zaoszczędzić masę kłopotu, oświadczywszy panu, że mamy zupełnie przekonujący dowód szantażu Marborne’a. Slone nam powiedział.

Hamon wzruszył ramionami.

– Co wam Slone powiedział, wcale mnie nie interesuje. Mogę panu tylko oświadczyć, że pożyczyłem pieniądze temu nieszczęśnikowi, aby mu umożliwić rozpoczęcie interesu, a jeśli macie dowód, że tak nie jest, to czemu go nie przytoczycie?

Kto mógł lepiej wiedzieć, że takiego dowodu nie było? Ale Welling się nie stropił, tylko natychmiast spróbował zażyć Hamona z innej strony.

– Posyłał pan ostatnio masę depesz do Maroka, przeważnie szyfrowanych, które dotyczyły głównie niejakiego Ali Hassana. Kto to taki?

Znowu niepokój odmalował się wyraźnie na twarzy Hamona, natychmiast jednak odzyskał zimną krew i uśmiechnął się drwiąco.

– Teraz rozumiem, dlaczego detektywi mają tyle do roboty. Ten Ali Hassan, widzę, sen spędzał panu z powiek. Ali Hassan to popularna marka marokańskiego tytoniu!

Welling spojrzał na Jamesa, który kiwnął twierdząco głową.

– To prawda. Tak nazywał się również osławiony marokański morderca, który został powieszony przed jakimiś dwudziestu pięciu laty.

– Teraz ma pan wybór – rzucił Hamon z impertynenckim uśmiechem.

– To jest pańskie pismo? – Welling wyciągnął kopertę spod blatu biurka i podsunął je Hamonowi.

– To nie jest moje pismo – odparł Hamon bez namysłu. – O co pan mnie podejrzewa, kapitanie Welling?

– Podejrzewam pana o to, że sprowadził pan specjalnie w celu morderstwa tego Araba, który zamordował Marborne’a.

– Innymi słowy, że byłem podżegaczem i wspólnikiem przy popełnieniu tego morderstwa.

Welling skinął głową twierdząco.

– Gdyby ten pomysł nie był tak zabawny, byłby oburzający – rzekł Hamon – ale wobec takiego postawienia sprawy odmawiam odpowiedzi na wszelkie dalsze pytania. – Zatrzymał się u drzwi, starannie wygładzając swój filcowy kapelusz. – A pan nie może mnie do tego zmusić, nikt lepiej nie wie tego od pana, kapitanie Welling. Czy pan rozumie? Nie uzyska pan ode mnie żadnych informacji.

Welling skinął głową.

– Więcej nam ich dał, niż sobie wyobraża – rzekł, kiedy drzwi zamknęły się za zbuntowanym Hamonem. – Kto to Sadi Hafiz?

– Jadowity skorpion, który zamieszkuje w Tangerze – odpowiedział James bez wahania. – Łotr, pozbawiony wszelkich skrupułów, ale niezmiernie użyteczny dla takich jak Hamon i innych przedsiębiorczych indywiduów spod ciemnej gwiazdy. Agent Hamona. Znałem go przed laty; wymieniliśmy nawet parę kul w czasie, kiedy mi powierzono czuwanie nad terenami przeznaczonymi pod kolej do Fezu. Ma na pewno więcej przestępstw na sumieniu niż ktokolwiek inny w Maroku.

Welling podrapał się za uchem.

– Jeśli schwytamy mordercę, powie nam coś niecoś.

– Nie powie słowa przeciw Sadiemu Hafizowi – odpowiedział James szybko. – Ci szeryfowie są u muzułmanów zupełnie jak święci. Sadi Hafiz nie może przejść ulicami Tangeru, by nie całowano pyłu z brzegów jego płaszcza. Nasz morderca nawet w obliczu śmierci nie powie nic obciążającego Sadiego Hafiza.

Wieść o morderstwie dotarła do Jane za pośrednictwem jej pokojówki. W pierwszej chwili ścierpła na niej skóra.

– W parku u pana Morlake’a? Jesteś pewna?

– Tak, panienko. Pan Welling, pewien pan z Londynu i pan Morlake znaleźli go parę minut po zamordowaniu. Wszyscy mówią w miasteczku, że to kara za to, że zezwolono panu Morlake’owi zostać.

– To powiedz tym wszystkim, że są osły! – zawołała Jane, pokrzepiona na duchu.

– I mówią też, że ten biedny pan u pani Cornford jest umierający.

Jane nic nie odpowiedziała. Przed południem była w domku ogrodnika i przekonała się, że to przesada.

– Na Jowisza! – rzekł lord Creith przy lunchu, kiedy fakt znalezienia zamordowanego ekspolicjanta stał się ogólnie znany. – Nie mieliśmy tu w miasteczku morderstwa od trzystu lat! Przeglądałem stare kroniki. Chociaż chyba jeszcze powieszono jakiegoś Cygana na szczycie No Man’s Hill, zwanego z tego względu Wzgórzem Wisielca, sto lat temu. Cóż pan o tym myśli, Hamon? Mówiono mi, że pan poszedł na konferencję z policją?

– Z policją... hm, tak – odpowiedział Hamon niechętnie – ale co za sens dyskutować z tak ograniczonymi ludźmi? Welling to stary wariat, tańczy, jak mu ten przeklęty złodziej zagra.

– Ten złodziej – poprawił lord Creith z uprzejmym uśmiechem. – Nigdy nie klniemy, gdy panie są przy stole. Mówi pan, oczywiście, o Morlake’u. Więc policja tańczy, jak on jej zagra? Hm, hm, sprawy biorą piękny obrót. Uważałem zawsze Wellinga za wyjątkowo inteligentnego człowieka, co zaś do jego wieku, to protestuję; jest o dwa lata młodszy ode mnie, a mnie nikt nie ma za starca! Ale, à propos, Jane, ten młody człowiek, który mieszka u Mrs. Cornford – czy wiesz, kto to jest?

Poruszyła ustami, ale nie zdołała wymówić słowa.

– To młody Farringdon, syn sir Willoughby Farringdona. Pamiętasz starego Farringdona? Jego chłopak był w Kolegium Hulston. Tak, to młody Farringdon, nicpoń jeden. Zaplątał się w jakąś brzydką historię w szkole i został wyrzucony. Stary Willoughby nigdy mu tego nie darował. Zdaje mi się, że pił, ale to wina ojca. Wszyscy Farringdonowie pili. Pamiętam jego dziada...

Panna siedziała sztywno, nie odzywając się słowem.

– Z Hulston wyfrunął niejeden dziwny ptaszek – podjął baronet, idąc za biegiem swych wspomnień. – Tam był także ten łotr Bannockwaite! Zawiązał całe kłębowisko błazeńskich stowarzyszeń w szkołach i zdezorganizował je najokropniej w świecie. Przypominasz go sobie, Jane?

– Tak, papo – odpowiedziała, ale coś w jej tonie uderzyło Hamona i skłoniło do podniesienia oczu na nią. Była tak blada, że nawet wargi jej zbielały. Poszedłszy za kierunkiem jego wzroku, lord Creith skoczył na równe nogi.

– Czy coś ci jest, Jane? – spytał niespokojnie.

– Czuję się trochę słabo, nie wiem dlaczego. Dzień był taki niespokojny. Proszę mi wybaczyć, papo.

Odprowadził ją na górę i całą służbę postawił na nogi.

Lord Creith udał się do miasteczka, a stamtąd skierował kroki ku Wold. Była to pierwsza jego wizyta w tym domu i James nie mógł wyjść z podziwu, zobaczywszy go u bramy.

– Proszę bardzo, lordzie Creith – rzekł. – Niespodziewany to honor dla mnie.

– Gdybym nie przyszedł do pana teraz, to chyba nigdy bym nie przyszedł – rzekł baronet, mrugnąwszy okiem. – Chciałbym dowiedzieć się wszystkiego o tym morderstwie i jakiego zdania jest policja.

James przyjął to oświadczenie z rezerwą. Nie mógł zdradzać poglądów niepochlebnych dla gościa lorda Creith. Ograniczył się więc do bardzo drobiazgowego opisu wydarzeń tej nocy, gdy Marborne został zabity, baronet zaś słuchał uważnie. Jako do miejscowego sędziego pokoju, należało do niego przeprowadzenie dochodzenia wstępnego, gdyby policja kryminalna nie wzięła sprawy w swoje ręce.

– To najniezwyklejsze wydarzenie, o jakim słyszałem – przemówił, gdy James skończył swoje sprawozdanie – na wskroś wschodni perwersyjny pomysł i wschodnie wykonanie. Mieszkałem kilka lat w Indiach i ten typ morderstwa jest mi znany. Co na to policja?

Ale pod tym względem James nie zaspokoił ciekawości lorda. Zobaczywszy przez okno Wellinga, kierującego policjantami, skorzystał ze sposobności, by go zaprowadzić do fontanny, gdzie Welling kręcił się ze swym sztabem.

– Ciekawa rzecz – mówił lord Creith – że miałem uczucie, jakby coś niezwykłego się stało. Obudziłem się o godzinę wcześniej niż zwykle. Powinienem był dowiedzieć się o tym od listonosza, który jest zawołanym plotkarzem, ale nie otrzymaliśmy dziś rannej poczty. Zresztą – dodał po chwili – jeden tylko list przyszedł dziś w Creith House, później, o godzinie jedenastej, i to nie do nas, a do naszego gościa...

Welling odwrócił się gwałtownie, jak szarpnięty za rękaw.

– Do pana Hamona? – rzucił pytanie.

– Tak.

– Z Londynu?

– Nie, dziwna rzecz, nie z Londynu, a z małego miasteczka o jakieś osiem mil stąd. Chciałem go spytać, co za znajomych, prócz nas, może mieć w tej okolicy, ale przyszło mi na myśl, że prawdopodobnie kupuje tu ziemię, a wiem, że kupuje – dodał posępnie.

– Z jakiego miasteczka?

– Z Little Lexham.

Detektyw namyślał się ze zmarszczoną brwią. Jeśli list nadszedł o jedenastej przed południem, to został nadany rano.

– Czy był to gruby list?

– Tak. W pierwszej chwili odniosłem wrażenie, że zawiera chustkę do nosa. Dlaczego zadaje mi pan te pytania? Co może pana interesować korespondencja mego gościa?

– Interesuje mnie, i to bardzo. Nie pamięta pan pisma?

Lord Creith zmarszczył brwi.

– Nie rozumiem celu tego badania – odpowiedział. – Co do pisma, to przypominam sobie, że list był zaadresowany pismem maszynowym.

– Czy koperta była gruba?

– Tak, zdaje mi się. Zwróciła moją uwagę, gdyż była pokryta odciskami brudnych palców i dlatego spytałem listonosza, kto mógł mieć ten list w ręku.

Welling szybko powziął decyzję.

– Powiem panu, co myślę o tej sprawie, lordzie Creith – rzekł. – Mam podstawy do mniemania, że Marborne został zamordowany, ponieważ był w posiadaniu dokumentu, na którym panu Hamonowi bardzo zależało.

– Wielki Boże! – zawołał lord Creith.

– Jeżeli moja teoria nie jest fałszywa, a nie ulega wątpliwości, że dokument został zrabowany z ciała Marborne’a – morderca włożył przedmiot znaleziony do koperty, danej mu uprzednio w tym celu. Będąc obcokrajowcem, miał dość oleju w głowie, by list powierzyć poczcie.

– Czy pan zdaje sobie sprawę z doniosłości tego, co pan mówi? – spytał lord Creith niemal bez tchu.

– Dzielę się tylko z panem moimi podejrzeniami, lordzie Creith, które, mam nadzieję, zachowa pan w tajemnicy, jako sędzia pokoju w tym okręgu. Czy można by dostać tę kopertę?

Lord Creith namyślał się chwilę.

– Niech pan pójdzie ze mną.

Hamona w pałacu Creith nie zastali. Ku utrapieniu Jane wybrał się z nią do parku.

– Niech mnie licho porwie, jeśli wiem, co mam zrobić – bezradnie westchnął lord. – A więc, najpierw niech pan przeszuka jego pokój.

Welling przystąpił do dzieła szybko i dokładnie, aczkolwiek rezultaty tych usiłowań wypadły słabo.

Przy biurku w pokoju Hamona był kosz na papiery, ale został opróżniony przy sprzątaniu.

– Ach, oto jest! – odezwał się nagle Welling i wskazał w głąb obszernego kominka.

Leżał tam w samym rogu płatek popiołu, który detektyw zebrał pieczołowicie.

– To z koperty, ale i czegoś jeszcze. – Rzeczywiście popioły pochodziły nie tylko ze spalonego papieru.

Welling podniósł szczyptę popiołu i powąchał.

– Nie, to nie papier – orzekł. Błądził oczami po suficie, szukając natchnienia. – Nie potrafię określić z czego. Czy może mi pan dać jakąś kopertę?

Zebrał popioły do dwóch kopert, schował je do kieszeni i zszedł do holu w chwili, gdy udręczona Jane ze swym fatygantem wchodzili na taras pałacu. Minęła Wellinga, powitawszy go skinieniem głowy, i wzięła pod rękę swego ojca.

– Papo, czy mogę z tobą pomówić? – spytała. – Czy mogę przyjść do biblioteki?

– Naturalnie, kochanie moje – odparł, wpatrując się w nią uważnie. – Jesteś bardzo blada, nie powinnaś wychodzić.

Potrząsnęła głową.

– Nie, jestem zupełnie zdrowa – odpowiedziała. – Myślę tylko, jaki ty będziesz blady, kiedy... kiedy powiem ci, co mam do powiedzenia.

Stanął i spojrzał na nią.

– I jak rozczarowany będziesz.

Potrząsnął głową energicznie.

– Trzeba bardzo wiele, aby mnie rozczarować co do ciebie – powiedział i przycisnął ją do serca.

Usiłowała stłumić spazm płaczu, który nią wstrząsnął. Lord Creith zamknął drzwi i usadowił córkę w niszy okiennej.

– Teraz, Jane – rzekł, patrząc na nią ze współczuciem i miłością – możesz się wyspowiadać.

Dwukrotnie usiłowała przemówić, aż wreszcie wyrzuciła z siebie:

– Papo, wyszłam za mąż za Ferdie Farringdona, jeszcze gdy byłam w szkole.

Lord Creith nie mrugnął nawet okiem.

– Bardzo dobra stara rodzina ci Farringdonowie, ale nałogowi pijacy – rzekł jego lordowska mość, a córka osunęła mu się na pierś z łkaniem.

ROZDZIAŁ XXXVI
Za sprawą Bannockwaite’a

– Mów, Jane. Nie ma takiej rzeczy na świecie, która mogłaby umniejszyć moją miłość dla ciebie. Jesteś jedyną osobą niesprawiającą mi kłopotu.

Wówczas Jane opowiedziała swoje przejścia.

– Impulsem był Bannockwaite. Stowarzyszeni nazywali się Mnichami Nocnymi. Chłopcy z Hulston przełazili przez mur i po nocach w klasztornym parku urządzaliśmy sobie pikniki. Może się wydawać dziwne, ale nie było w tym nic zdrożnego. Wszystkie tajne stowarzyszenia Bannockwaite’a zaczynały się zupełnie niewinnie. My byłyśmy Mniszkami Nocnymi, a moja najlepsza przyjaciółka, Ada Lancing, była naszą „przeoryszą”. Naturalnie siostry nie wiedziały o niczym – to znaczy prawdziwe zakonnice naszego klasztoru. Pomarłyby biedaczki ze zgrozy, gdyby przeczuły, co się dzieje za ich plecami. Potem zaś ktoś zaproponował, aby w celu wieczystego połączenia obu gałęzi naszego zakonu odbyły się symboliczne zaślubiny – nic poza tym. Myślisz, że to zupełnie nieprawdopodobna historia, a jednak takie rzeczy działy się i, jak sądzę, był to pomysł Bannockwaite’a. Właśnie przybył z Oxfordu i wybudował małą kapliczkę w lesie. Nigdy nie tracił z oczu założonych przez siebie stowarzyszeń i bardzo interesował się Mnichami, którzy należeli do jednego z jego pierwszych pomysłów. Wiem, że maczał w tym palce, gdyż przewodniczył na naszych letnich świętach nocnych. Ciągnęłyśmy losy, kto będzie panną młodą.

– I los padł na ciebie? – odezwał się lord Creith łagodnie.

Potrząsnęła głową.

– Nie, padł na Adę, która przyjęła ten wyrok z entuzjazmem, była w siódmym niebie aż do dnia ślubu. Był to dzień świąteczny i starsze uczennice parami mogły wyjść z klasztoru. Bannockwaite urządził wszystko. Pan młody miał wystąpić w habicie mniszym z twarzą zasłoniętą kapturem, a panna młoda w grubym welonie na twarzy. Oboje nie mieli nic wiedzieć o sobie. Nawet nikt nie powinien był wiedzieć, kto wyciągnął losy. Czy możesz sobie wyobrazić coś bardziej wariackiego? Bannockwaite miał udzielić ślubu. Poszliśmy do tej małej kapliczki w lesie blisko Ascot i w zakrystii biedna Ada zemdlała. Wówczas dopiero do pewnego stopnia zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie żarty. Nie będę mówiła, jak się to stało, dość, że zastąpiłam Adę.

– Więc nie widziałaś twarzy twego męża?

Pokręciła głową.

– Widziałam, kaptur mu się osunął, a kiedy ceremonia ślubna się odbyła i podpisywałam się w rejestrze, odczytałam jego nazwisko. Nie sądzę, by on zobaczył moje, chyba że wrócił potem.

– I nigdy więcej go nie ujrzałaś?

– Nie, tak to było ułożone. Nie widziałam go nigdy, aż do jego przyjazdu tutaj! Słyszałam, że umarł. To bardzo niepięknie z mojej strony, ale byłam rada, kiedy biedna Ada umarła.

Lord Creith nabił fajkę trzęsącą się ręką.

– To piekielna machinacja tego Bannockwaite’a i nawet jego śmierć winy nie zmaże. Mogło być gorzej. – Objął córkę i ścisnął ją lekko. – To bardzo ciężkie dla ciebie, Jane, ale nic na to poradzić się nie da.

– Cięższe, niż ci się wydaje, papo – odpowiedziała.

Lord Creith był doświadczonym człowiekiem i znał arkana ludzkiego serca, toteż odgadł trafnie.

– Co z tobą, córeczko? – spytał. – Czy kochasz kogoś innego?

Skinęła głową.

– O, to bardzo nieszczęśliwie się składa. – Znowu powrócił mu tik i zamrugał powiekami. – Chodź na herbatę. Cóż, nie jest ci lżej?

Pocałowała go. Carstonowie nie okazywali nigdy swoich uczuć. W zwykłych okolicznościach pocałunek córki zaambarasowałby bardzo lorda Creith, tym razem łzy stanęły mu w oczach.

Jane poszła do swego pokoju usunąć ślady łez z twarzy, a jego lordowska mość poszedł do biblioteki. Znajdował się w niej Hamon, plecami zwrócony do ognia na kominku i z twarzą posępną jak noc.

– Mój lokaj powiedział, że pan zaprowadził policję do mojego pokoju, z jakiej racji?

– Ponieważ jestem sędzią pokoju w tym zapadłym kącie i nie mogę odmówić spełnienia żądania stawianego mi przez odpowiedzialnego oficera policji kryminalnej – odpowiedział spokojnie lord Creith.

– Niech pan nie zapomina, że ten dom należy do mnie!

– Nie zapominam – brzmiała odpowiedź – ale, jeżeli nawet całe hrabstwo należałoby do pana, nie zmieniłoby to ani na jotę mego postępowania. Jeśli ktoś jest podejrzany o morderstwo...

– Podejrzany? Co pan chce przez to powiedzieć? Czy pan uwierzył w tę wariacką historię? Czego policja chce ode mnie? Dlaczego robiono rewizję w moim pokoju? Co spodziewali się znaleźć?

Wyrzucił z siebie te pytania jak z pistoletu.

– Spodziewali się znaleźć spaloną kopertę – odpowiedział lord Creith od niechcenia i doznał pewnego rodzaju złośliwej satysfakcji, widząc, jak jego gość drgnął. – Była to koperta od listu, który pan otrzymał dziś z Little Lexham.

– Nie mogli jej znaleźć! – zawołał ostro Hamon.

– Ale znaleźli popiół z niej – rzekł lord Creith i dodał: – Czy pan chce zostać oskarżony o zabójstwo z premedytacją? Moje zainteresowanie przestępstwami już minęło. À propos, Hamon, na którą mam kazać zajechać pańskiemu szoferowi?

– Po co mu kazać zajeżdżać?

– Ponieważ pan wraca do Londynu dziś wieczór – odrzekł niemal wesoło lord. – Przypomina mi pan ustawicznie, że dom należy do pana. Niech mi wolno więc będzie przypomnieć panu raz, że jestem dożywotnim jego użytkownikiem i mam zarówno prawo, jak i moralny obowiązek wyprosić pana z domu, co też obecnie czynię w najwyraźniej możliwy sposób!

– To jest zdumiewający postępek z pańskiej strony, lordzie Creith – odpowiedział gość tonem znacznie łagodniejszym.

– Nie wiem, czy to zdumiewające z mojej strony, ale nie ulega wątpliwości, że jest konieczne – odpowiedział. Nie wdając się w dalsze rozmowy, wyszedł i kazał powiedzieć szoferowi Hamona, by zajechał za godzinę.

Wieść tę Hamonowi przyniósł jego własny lokaj.

– Nie wracamy do Londynu – zdecydował. – Idź pod Czerwonego Lwa i zamów mi sypialnię i salonik.

Bieg wypadków wpłynął na zmianę jego planów. Śmierć Marborne’a i szczęśliwe odzyskanie dokumentu, który za wszelką cenę chciał mieć w ręku, nie gwarantowały mu bezpieczeństwa. Skoro był podejrzany, miał jeszcze jedną ważką przyczynę nieopuszczania Creith, póki nie spełni swych zamierzeń i nie upewni się, że klęska nie spadnie nań z zupełnie niespodziewanej strony.

Lord Creith dowiedział się o przenosinach swego gościa pod Czerwonego Lwa bez żalu.

– Nie wiem, jak Czerwony Lew przedstawia się obecnie – powiedział do córki. – Za moich czasów był znany z brudu i pcheł. Przypuszczam, że nic się nie zmieniło. No, teraz mamy czystsze powietrze, dzięki Bogu.

Jane była tego samego zdania, ale myśli jej błądziły dookoła kogoś innego. Nie widziała się z Jamesem od ostatniego spotkania na szczycie No Mans Hill. Rozmyślnie go unikała.

– Czy lubisz Amerykanów, papo? – spytała.

– Niektórych z nich lubię, innych nie cierpię – odpowiedział baronet, nie odrywając oczu od gazety, którą czytał – ale dotyczy to każdego niemal narodu. Dlaczego? – Spojrzał ponad brzegiem gazety. – Myślisz o Morlake’u, prawda?

– Tak – przyznała.

– Bardzo miły człowiek. Nigdy nie przypuszczałem, by taki desperat mógł być miły. I przy tym to dżentelmen. – Powrócił do wertowania gazety.

CZĘŚĆ DRUGA
MAŁPA Z TYKWĄ

ROZDZIAŁ I
List

Mieszkańcy miasteczka Creith byli zdumieni, widząc, że gość ich lorda i, jeśli pogłoski nie myliły, przyszły właściciel majątku Creith, przeniósł się do zajazdu. Hamon jednak doszedł już do tego, że nie dbał, co ludzie powiedzą. Jeszcze przed tygodniem taki afront doprowadziłby go do rozpaczy, ale sytuacja zmieniła się bardzo na niekorzyść. Filary gmachu jego fortuny chwiały się niepokojąco.

Zadepeszował do Lidii, wyznaczywszy jej spotkanie w Londynie na dzień następny. Kiedy się ściemniło, wyszedł i zwrócił się ku domkowi ogrodnika. Otworzyła mu pani Cornford i w pierwszej chwili nie poznała go w ciemnościach.

– Chcę z panią pomówić, pani Cornford – powiedział.

– Kim pan jest? – spytała.

– Ralf Hamon.

Chwilę stała bez ruchu w wąskim przejściu, potem, otwierając drzwi szerzej, powiedziała:

– Proszę wejść – i poprowadziła go do małego saloniku.

– Bardzo mało się pani zmieniła, pani Cornford – zaczął, nie wiedząc jak przystąpić do sprawy, która go sprowadziła.

Nie odpowiedziała. Sytuacja była niezręczna.

– Boję się, że pani wciąż ma do mnie żal?

– Nie – odpowiedziała spokojnie i dodała: – Zechce pan usiąść, panie Hamon?

– Nie ma pani o co. Zrobiłem wszystko, co mogłem, dla Johna.

– Gdzie on jest? – spytała.

– Nie wiem – przypuszczam, że nie żyje. – Ta brutalna odpowiedź sprawiła jej widoczny ból.

– I ja myślę, że umarł – ledwie tchnęła, smutnie zwiesiwszy głowę. – Przed dwunastoma laty był pan równie pewien, że żyje – podjęła spokojnie. – Co się stało z jego pieniędzmi, panie Hamon?

– Stracił je. Już pani mówiłem – odparł niecierpliwie.

Przez cały czas ani na chwilę nie spuszczała z niego oczu.

– W liście z Maroka pisał mi o kopalni, która przynosi wspaniałe dochody; miesiąc potem pisał z Londynu, że załatwia interesy z panem, i więcej nie miałam od niego wiadomości.

– Znikł, przepadł jak kamień w wodę. Nic więcej nie wiem – powtórzył Hamon. – Przyszedł do mego biura, by dokonać kupna akcji, umówił się i nie zjawił się więcej. Niezwłocznie zatelefonowałem do pani z zapytaniem, gdzie jest.

Ton jego był wyzywający.

– Ja wiem tylko, że pobrał z banku sto tysięcy funtów i że ani jego, ani tych pieniędzy więcej nie widziano – twierdziła uparcie. – Nie utrzymuję wcale, panie Hamon, bym w pożyciu z mężem była szczęśliwa. Był zbyt niestałego usposobienia, miał zbyt wielu przyjaciół, a szczególnie przyjaciółek, pił przy tym, ale pod wieloma względami był dobrym mężem. Nie zostawiłby mnie tak bez grosza.

Wzruszył ramionami.

– Dlaczego pani nie zwróciła się do policji? – spytał przyjaźnie. – Jeżeli pani miała jakiekolwiek wątpliwości co do mnie...

Spojrzała na niego z góry i lekceważący uśmiech zaigrał na jej znużonej twarzy.

– To pan mnie prosił, bym nie zwracała się do policji – odpowiedziała cichym głosem. – Widzę teraz, jaka byłam głupia. Prosił mnie pan nie tylko przez wzgląd na mnie samą, ale i na mego męża, i jego rodzinę, bym nie podawała do wiadomości, że przepadł bez wieści.

– Czy ja nie zamieściłem ogłoszeń we wszystkich pismach? Czy nie posłałem agentów do Monte Carlo, do Aix, Deauville, do każdego z domów gry, gdzie tylko mógł być? – rzucał pytania retoryczne z udawanym oburzeniem. – Naprawdę, pani Cornford, źle mnie pani sądzi.

Wszelka dyskusja była zbyteczna. Kłamliwymi obietnicami skłonił ją do zaniechania wszelkich kroków bezpośrednio po zaginięciu męża, a kiedy wreszcie zwróciła się do agencji wywiadowczych, było już za późno, a wszystkie ich wysiłki nadaremne. Poza tym w tej sprawie odegrały znaczną rolę okoliczności uboczne. Gdyby John Cornford był przeciętnym biznesmenem, jego poszukiwania toczyłyby się normalnym torem. Żona natychmiast dałaby znać policji. Ale Johnny to był wielki brat łata, wesoły kompan, mający zwyczaj tajemniczego znikania co pewien czas. Życie nauczyło jego żonę dyskrecji.

– Po co pan przyszedł? – spytała.

– Chciałem ostatecznie załatwić sprawę ze zniknięciem Johna. Czuję się w znacznym stopniu odpowiedzialny, że ściągnąłem go do Londynu. Zechce mi pani pokazać list, który napisał do pani z metropolii?

Pokręciła przecząco głową.

– Chciał go pan widzieć już nie raz, panie Hamon. To jest jedyny dowód, że mąż mój w ogóle wrócił do Anglii. Zdarzyło się, że ktoś pytał pana o mego męża, a pan odpowiedział, że zginął na pustyni. Setki ludzi, którzy go znali, myślą, że zginął w Maroku.

– Co to? – zapytał nagle. Dał się słyszeć cichy, przeciągły jęk.

– Mieszka u mnie pewien młody człowiek, który jest bardzo chory – odpowiedziała i śpiesznie wyszła z pokoju.

Rozejrzał się po mieszkanku. Gdzie taka kobieta, jak pani Cornford, mogła przechowywać korespondencję! Nie, nie w jadalni, dostępnej dla wielu osób. Najprawdopodobniej w sypialni. Drzwi do sypialnego pokoju stały otworem. Zajrzał tam. Świeca paliła się na stole. Usłyszał kroki i czym prędzej wrócił na swoje miejsce.

– Niech mi pani pozwoli zobaczyć ten list, pani Cornford, a powiem pani wszystko o śmierci Johna – powiedział.

– A więc nie żyje? – spytała słabym głosem. Hamon skinął głową.

– Od dziesięciu lat.

Dłuższy czas walczyła ze sobą. Wreszcie wstała, wyszła do sypialni i zamknęła drzwi za sobą. Wróciła po paru minutach z małą hebanową skrzynką.

– Oto ten list – powiedziała, otwierając skrzynkę. – Może pan przeczytać.

Tak, list był pisany na niebieskim papierze, na papierze firmowym hotelu Crittona, który był tej barwy.

Odczytał kilka nabazgranych wierszy. Był datowany w hotelu.

Widziałem się z Ralfem Hamonem dzisiaj i ułożyliśmy się co do kupna udziałów. Co do jednej tylko rzeczy mam wątpliwości – i muszę to wyjaśnić – czy kopalnia, którą oglądałem, jest własnością Hamona, czy też należy do doskonale prosperującego koncernu, niemającego ze spółką Ralfa nic wspólnego. Z drugiej strony nie sądzę, by mnie oszukiwał.

Nie spuszczała aferzysty z oka, gotowa w każdej chwili wyrwać mu list, gdyby próbował go włożyć do kieszeni, ale nie zaszło nic podobnego. Oddał list, który włożyła z powrotem do skrzynki, a tę zamknęła. Odniosła ją do sypialni, zamknęła drzwi, a wychodząc z pokoju, przekręciła klucz w zamku. Obserwował całą tę ceremonię złośliwym okiem; gdy pani Cornford wyszła do chorego, udał się w ślad za nią.

– Kto to jest? – spytał, patrząc na wymizerowaną twarz na poduszkach.

– Mój lokator – odpowiedziała zatrwożona. – Jest mu dziś gorzej.

Farringdon podniósł się na łokciu i usiłował wstać z łóżka. Musiała użyć wszystkich sił, by go utrzymać. Gdy ponowił próbę wydostania się z łóżka, Hamon musiał jej przyjść z pomocą.

– Czy nie zostałby pan, podczas gdy ja pobiegnę po doktora?

Ralf Hamon nie miał wcale ochoty pielęgnować na pół obłąkanego człowieka, ale w danych okolicznościach uznał to za wskazane. Przysunął sobie krzesło i nie spuszczał go z oka, miotającego się na łóżku, śmiejącego się i bełkocącego w delirium. Nagle bredzenie stało się zrozumiałe:

– Jane, mężatka? Tak, ojciec jej był lordem. Ślub nasz odbył się w małej kapliczce w lesie. Nie chciałem się żenić, ale koledzy mnie zmusili. Ciągnęliśmy losy. To robota Bannockwaite’a. Zawsze brakowało mu piątej klepki. Nie zna pan Bannockwaite’a? Został wyświęcony tego roku. Wydawało mu się to bardzo zabawne. Byczy kawał, ani słowa. Ano, zawiesili go w pełnieniu obowiązków za jeden z takich kawałów. Nie wiem dobrze kiedy, byłem wtedy zagranicą. Nigdy nie powinien być proboszczem. Zawiązał tych Mnichów Nocnych jeszcze, gdy sam był w Hulston. Dziewczęta z klasztoru wykradły się... Jane było jej na imię – Jane. Jej ojciec był parem Anglii i mieszkał gdzieś w Sussex. Bannockwaite powiedział mi o tym. Nazywał ją z początku Adą, ale jej na imię było Jane...

Hamon słuchał z zapartym tchem... Jane! Musiała to być Jane Carston, Jane. Nachyliwszy się nad chorym, spytał dobitnie:

– Gdzie wzięliście ślub?

Przez pewien czas alkoholik bełkotał niezrozumiale.

– Gdzie? – powtórzył ostro.

– W małym kościółku w lesie, w pobliżu Ascot – odmruknął Farringdon. – Wciągnięte do rejestru.

Hamon znał reputację Bannockwaite’a i odgadł resztę. Jane zamężna! Wydął wargi. Zamyślił się. Jak z tego skorzystać? Usłyszał kroki. Pani Cornford wracała z doktorem. Skinieniem głowy pożegnał ją w przejściu i ruszył w stronę hotelu.

Lekarz zabawił u łoża chorego z pół godziny; wychodząc, stwierdził znaczne polepszenie.

– Przyślę pani pielęgniarkę z County Hospital na dzisiejszą noc, pani Cornford – przyobiecał na odchodnym, za co była mu niezmiernie wdzięczna. Mało co spała w ciągu ostatnich czterdziestu ośmiu godzin.

Jaki był cel wizyty Ralfa Hamona? Było to wielkie ryzyko z jej strony, że pozwoliła mu wziąć do ręki list męża. Przed udaniem się na spoczynek otworzyła szufladę biurka, wyjęła hebanową skrzynkę. Wyblakły arkusik niebieskiego papieru leżał na dnie. Instynktownie wyjęła go, by odczytać ostatni list męża. Listowy papier był niezapisany!

Ralf Hamon znał barwę, rozmiar i kształt listu. Zamienił go!

Co miała robić? Godzina była późna. Chciała biec do pałacu i wezwać na pomoc lorda Creith. Ale widziała go tylko raz w życiu i była mu zobowiązana za gościnę.

Wówczas przyszedł jej na myśl James, ów rozważny, przedsiębiorczy człowiek. Włożyła kapelusz, okrycie i już maszerowała do Wold House.

Według Hamona pobyt w hotelu miał swoje dobre i złe strony. Na pewno stroną negatywną było, że do pokoi hotelowych każdy mógł mieć wstęp wolny. Noc była zimna, Hamon siedział przy kominku, na którym trzaskał ogień. Dopalał ostatnie cygaro przed udaniem się na spoczynek. Nagle bez pukania drzwi się otworzyły i na progu ukazał się James Morlake.

– Mam ważne wiadomości dla pana, Hamon. Po pierwsze pana Arab został ujęty. Po drugie, masz oddać list, który ukradłeś pani Cornford, i to oddać natychmiast!

ROZDZIAŁ II
Wycieczka jachtem

Ralf Hamon zerwał się na równe nogi z rękami zagrzebanymi w kieszeniach i wyrazem wściekłości na twarzy.

– Mój Arab, jak go pan nazywa, nic mnie nie obchodzi, a ta historyjka z jakimś skradzionym listem jeszcze mniej.

– Jeśli przyszedłem do pana po nocy, to nie po to, by wdawać się z panem w dyskusję – odparł James. – Dawaj pan ten list.

Zrobił dwa kroki naprzód i Hamon, jak wyrzucony sprężyną, znalazł się między nim a komodą.

– A więc to tak? Zejdź pan z drogi.

James odgarnął go na bok, jak wyrostka, i wyciągnął szufladę komody. Na wierzchu leżał pugilares, wziął go.

– Złodzieju! – zawył Hamon i skoczył ku niemu, ale odtrącony, zatoczył się pod ścianę.

– Oto i list – rzekł James, zrewidowawszy szybko pugilares. – Może pan teraz wezwać policję. Nie dbam o to, jestem przyzwyczajony. Możesz mnie skarżyć o rozbój, he? Dobra gratka.

Hamon milczał.

– Jeżeli Arab przemówi, to dopiero będzie lament na Wall Street. Nigdy akcje na giełdzie nie lecą tak na łeb, na szyję, jak wtedy gdy zakładają pętlę na szyję prezesa jakiegoś trustu lub koncernu!

Hamon i na te drwiny nic nie odpowiedział. Otworzył okno, wychylił się i obserwował, jak Morlake oddalał się w ciemnościach. Potem usiadł znowu przy kominku i zamyślił się. Uderzyła go jedna myśl: Jane – zamężna. Jane wydała mu się nagle w zbyt dobrej komitywie z jego wrogiem. Czyżby Morlake stanął mu i na drodze do Jane? Ha, gdyby tak było! Gdyby mógł zdobyć pewność!

Wyjechał nazajutrz do Londynu i poszedł na dworzec na spotkanie Lidii. Przeczytała o zamordowaniu Marborne’a we francuskich gazetach. Była przestraszona i niespokojna.

– Jak się to stało, Ralf? – spytała w drodze do domu. – Co za okropność! Czy on rzeczywiście został zabity przez Araba? Ty nic o tym nie wiesz, Ralf? – Chwyciła jego rękę i zaglądała mu w oczy. – Nie wiedziałeś o tym, prawda?

– Czego histeryzujesz, Lidio? Naturalnie, że wiem o śmierci tego nieszczęśnika nie więcej niż ty. Nie twierdzę, bym go lubił, a już szczególnie, kiedy zaczął się przystawiać do ciebie.

– Co zamierzasz zrobić, Ralf?

– Wyjechać z tego kraju – powiedział. – Mam go po uszy.

– Do Maroka?

Rozczarowanie odbiło się na jej twarzy.

– Tak, do Maroka. Pojedziemy tam na Boże Narodzenie. To sezon dla północnych brzegów Afryki najlepszy.

– Na długo?

– Naturalnie, że nie na długo. Możesz stamtąd wyjechać na Gibraltar lub do Algieru. Nie widzę potrzeby, byś siedziała w Tangerze – uspokajał ją. – Może wcale nie będę zmuszony tam jechać. Powinienem być w Nowym Jorku, by dobić pewnego interesu. Opowiadałaś mi przed tygodniem o pewnym eleganckim Francuzie, twoim znajomym, który chciał nająć jacht w podróż na wyspy Oceanii. Co się stało z tą wycieczką? Nie doszła do skutku?

– Tak – odpowiedziała, robiąc wielkie oczy.

– Nie mogłabyś zafrachtować tego jachtu dla nas na całą zimę?

– Czemu nie obrać zwykłego sposobu podróżowania, Ralf? To dużo wygodniej – pytała.

– Wolę podróż morską.

Nic nie odpowiedziała, wiedząc, że nie znosi morza.

– Zajmij się tym – rozkazał niecierpliwie.

– Dobrze, Ralfie. Hrabia Lagune jest teraz w Londynie, o ile się nie mylę. To, jak sądzę, da się zrobić.

Powróciła wieczorem z wieścią o zafrachtowaniu jachtu, który miał zostać oddany im do dyspozycji w Southampton. Zastała brata w wyśmienitym humorze, gdyż aresztowany Arab uciekł, poraniwszy przedtem policjanta.

Tej nocy Hamon napisał list do lorda Creith, utrzymany w tonie pojednawczym.

Następnego ranka baronet podał go swej córce. List brzmiał, jak następuje:

Przyznaję, że zachowywałem się jak prawdziwy gbur podczas tych ostatnich paru dni, ale tyle różnych wypadków, które ostatnio się wydarzyły, zupełnie stargało mi nerwy. Mam nadzieję, że nie będzie Pan myślał o mnie źle, a za rok lub za dwa na pewno obaj będziemy się śmiali z absurdalnego przypuszczenia, że ja przyczyniłem się do śmierci biednego Marborne’a. Zostałem niespodziewanie zawezwany do Ameryki, co zupełnie pokrzyżowało moje plany. Miałem zamiar udać się w podróż morską na Morze Śródziemne i w tym celu nająłem jacht, z którym teraz nie mam co zrobić. Nie wiem, czy potrafię skłonić Waszą Lordowską Mość do odbycia zamiast mnie tej wycieczki. Bylibyście Państwo zupełnie sami i zabawilibyście się świetnie. Żałuję tylko, że ani ja, ani moja siostra nie moglibyśmy Państwu towarzyszyć. Jacht ten nosi miano L’Esperance i będzie cumował w Southampton we wtorek. Zechce Wasza Lordowska Mość wyświadczyć mi tę łaskę i rozporządzać jachtem jak własnym, mnie zaś oszczędzić największej przykrości, jaka może spotkać finansistę – przekonania, że się wyrzuciło pieniądze za okno.

– Hm! – zastanawiał się lord Creith. – Naturalnie, gdyby się wybierał z nami, odpisałbym mu bardzo uprzejmie, że w żadnym razie nie mogę wziąć udziału w tej wycieczce. Ale tak to zupełnie co innego. Jak sądzisz, kochanie?

Wiedząc, jak nieufnie córka odnosi się do Hamona, był przygotowany na sprzeciw z jej strony. Przyjemnie go jednak zdziwiło, gdy chętnie się z nim zgodziła. Creith również jej działało na nerwy – Creith z alkoholikiem u pani Cornford i Jamesem, którego unikała jak ognia, ciągle walcząc z pokusą zobaczenia go.

Pierwsze wieści o zamierzonej przez Carstonów wycieczce dotarły do Jamesa, jak zwykle, za pośrednictwem Bingera.

– Mówią, że ten jacht jest na służbie u Hamona – komunikował konfidencjonalnie swemu panu.

– Co to znaczy na służbie, został zafrachtowany?

– Tak, sir, jeśli mnie poinformowali akuratnie...

– W co wątpię. Ale gdzie się wybierają?

– Na Morze Śródziemne, sir. Pan Hamon z siostrą pojechali do Hameryki. Krzyżyk na drogę.

– Na Morze Śródziemne?

James zaglądał uważnie do swej fajki.

– To znaczy... Kiedy wyruszają?

– W sobotę, sir.

– Tak prędko?!

Logiczne wnioski zazębiły się natychmiast w umyśle Jamesa: Morze Śródziemne to Tanger, w Tangerze był Sadi Hafiz, za Tangerem – piekielne kręgi gór Rif.

ROZDZIAŁ III
Kaplica w lesie

Mała kapliczka stoi poza Bagshot Road. Piękno jej ukrywa się zazdrośnie poza kurtyną drzew. Furtka w ogrodzeniu prowadzi w chłodny cień lasu i nic nie zdradza kaplicy. Jak rok długi skrywa ją zieleń sosen, a dziko rosnące fiołki wypełniają wiosną powietrze swym aromatem.

Ralf Hamon pozostawił auto na szosie i wybrał się pieszo na zwiady. Stał pewien czas, wlepiwszy oczy w miniaturową budowlę, ale jakże daleki był w owej chwili od podziwiania harmonii wykutej w kamieniu i rozrzuconego wokół hojną ręką piękna natury. Zachodził w głowę, co za wariat wybudował kaplicę w tak znacznej odległości od ludzkich osiedli. Ile mogło kosztować jej wybudowanie? Co za sens wznosić budynek tak bezużyteczny!

Wnętrze kościółka z pięknie kolorowanymi szybami gotyckich okien i marmurowym ołtarzem wydawało się większe, niż było w istocie. Kościelny wycierał terakotową posadzkę. Odwrócił się, gdy drzwi zakrystii zamknęły się za Hamonem.

– Dzień dobry – odezwał się Ralf. – Czy jest tu wikary?

Kościelny potrząsnął głową przecząco.

– Nie, sir, nie ma tu wikarego. Proboszcz od Świętego Barnaby czasami odprawia tu mszę. Ale zazwyczaj nasza kaplica służy do dawania ślubów.

– Ślubów? Dlaczego? – zadziwił się Ralf.

– Bo to romantycznie – odpowiedział kościelny. – Została zbudowana przez bogatego młodego proboszcza właśnie w tym celu. Nazywał się... hm, jak on się nazywał?

– Bannockwaite – podsunął Ralf.

– Aha, Bannockwaite. – Kościelny potrząsnął głową. – Był nic dobrego, sądząc z tego, co ludzie mówią.

Ralf Hamon zapytał o rejestr ślubny.

– Tak, sir, prowadzi się tu rejestr.

Spojrzał z wahaniem na drzwi zakrystii.

– Nie wiem, czy powinienem go panu pokazywać. W każdym razie złoży pan przepisową opłatę.

– Zapłacę chętnie, przyjacielu. Pokażcie mi rejestr.

Przeszedł za kościelnym pod gotyckim łukiem drzwi wiodących do zakrystii. Był to mały pokoik o ścianach z kamienia, w którym stał stół i parę krzeseł. Kościelny otworzył szufladę i wyjął na stół grubą księgę.

– Kiedy to mogło być?

– Z pięć lub sześć lat temu – odpowiedział Hamon.

– To musiało być wtedy, kiedy kaplica została zbudowana – odpowiedział i otworzył rejestr na pierwszej stronicy.

Pierwszy wpis na pierwszej stronie stwierdzał zawarcie małżeństwa między Ferdynandem Karolem Farringdonem a Jane Marie Carston!

Drżącą ręką skopiował pozycję rejestru, dał hojny napiwek kościelnemu i spiesznie opuścił zakrystię. Jakiś człowiek błądził wśród sosen otaczających kościółek, ale rozgorączkowany Hamon nie spostrzegł go, a gdyby nawet dostrzegł, to nie poznałby.

Co za korzyść mogło mu przynieść przeniknięcie tej tajemnicy? Czy mógł zagrozić Jane Carston, że wyda jej potajemne małżeństwo? Zaniechał tej myśli. Nie miał czym grozić. Mimo to był przekonany, że prędzej czy później odkrycie to mu się przyda.

Odjechał do miasta, po raz pierwszy od wielu dni w dobrym humorze. Juliusz Welling był świadkiem jego odjazdu i udałby się natychmiast za nim, ale chciał się przekonać, co sprowadziło finansistę do Ascot...

Lidia kierowała pakowaniem rzeczy, gdy przybył brat, i powitała go uprzejmiej niż zazwyczaj.

– Już wróciłeś, Ralf? – przemówiła. – Chciałam cię widzieć z paru względów. Nie wyobrażasz sobie, jak jestem rada, że zdecydowałeś się wyjechać do Ameryki. Zawsze chciałam być w Stanach Zjednoczonych. Moglibyśmy zatrzymać się w Palm Beach...

– Nie jedziemy do Ameryki – przerwał jej.

Twarz jej się wydłużyła.

– Jedziemy do Maroka.

– Do Maroka! – jęknęła. – Ależ, Ralf, zamówiłeś kabiny na parowcu transatlantyckim.

Westchnął ciężko.

– Musiałem je zamówić, aby nie wiedziano, jakie mam plany.

– To po co oddałeś jacht lordowi Creith?

– Pojedziemy koleją, jak proponowałaś – odpowiedział Ralf Hamon. – Interesy wymagają koniecznie mojej obecności w Tangerze... Muszę zobaczyć się z Sadim przed świętami Bożego Narodzenia.

Patrzyła na brata z marsem na czole.

– To mi się nie podoba, Ralf – przemówiła. – Czuję coś złego. Czego ty właściwie chcesz?

– Chcę Jane Carston.

– Chcesz się z nią ożenić?

– Chcę się z nią ożenić, jeśli to możliwe – zastrzegł. – Wszystkie przeszkody usunę wkrótce.

– Ale jeżeli ona ciebie nie cierpi?

– W małżeństwie, moja gąsko, ludzie cierpią się nawzajem tylko dlatego, że muszą – odpowiedział Ralf cynicznie. – Czasami bywają w sobie zadurzeni i to się nazywa miłością. To nie znaczy, by potem nie kochali się jak pies z kotem. Najważniejsza rzecz, by mężczyzna potrafił zdobyć szacunek kobiety. A szacunek kobiety zdobywa się różnymi sposobami. Najskuteczniejszy sposób to wzbudzić w niej strach przed sobą.

– Czy to konieczne, bym jechała z tobą?

– Bezwzględnie konieczne – odpowiedział bez namysłu.

Wyjęła papierosa z małego emaliowanego pudełka i zapaliła, wpatrując się w brata uważnie.

– Widzę, że będziesz potrzebował pomocy Sadiego Hafiza? – spytała.

– Naturalnie.

– I przypuszczasz, że Sadi będzie usłużniejszy, gdy ja tam będę?

Spostrzegła od razu, że zdziwienie jego było udane.

– Nawet mi to nie przyszło do głowy – odparł.

– Nie cierpię tego domu! – Tupnęła nogą ze złością. – Niedobrze mi się robi, gdy pomyślę o tym starym wstrętnym domu z zaśmieconym ogrodem i o tych nieszczęsnych kobietach pożerających mnie oczami spoza krat.

– O, to bardzo piękny dom – przerwał entuzjastycznie – a powietrze jest tam odurzające jak wino... – Urwał nagle.

– Masz na myśli inny dom – wtrąciła szybko. – Czy ma jeszcze inny?

– Zdaje mi się, że ma drugi dom gdzieś w górach – odpowiedział krótko. Nic więcej na ten temat nie udało jej się z Ralfa wyciągnąć.

Zamknął się na długo w gabinecie.

ROZDZIAŁ IV
Zakochani

– Jedna pani czeka na pana, sir.

Cleaver wypowiedział te słowa przyciszonym głosem. Ze zdumienia, graniczącego z przerażeniem, które malowało się na jego twarzy, James wywnioskował, że stało się coś niezwykłego.

– Kim jest ta pani? – spytał i odgadł, nim Cleaver zdążył odpowiedzieć.

– Lady Jane.

James skoczył na równe nogi.

– Czemu jej pan tu nie poprosił?

– Nie chciała wejść, sir. Spytała tylko, czy może z panem mówić.

Pobiegł do parku. Jane stała na brzegu rzeki z rękoma założonymi na plecach; na zgrzyt żwiru odwróciła się.

– Chciałam się z panem widzieć – powiedziała. – Czy przejdziemy przez most? Idę z domu i może mnie pan odprowadzić aż do żywopłotu.

Wkrótce oddalili się w milczeniu, uchodząc przed ciekawością Cleavera.

– Uciekłam wtedy panu na No Mans Hill – odezwała się. – Winnam panu wyjaśnienie.

I opowiedziała mu niemal w identycznych słowach jak ojcu nieprawdopodobną historię ze swych czasów szkolnych, on zaś słuchał z rosnącym zdumieniem.

– To jest takie bolesne, że muszę już po raz drugi się spowiadać; niedawno wyznałam to memu papie, dlatego – dlatego, że powinien wiedzieć, teraz zaś panu, ponieważ...

Nie skończyła zdania, James zaś nie nalegał.

– Małżeństwo może być unieważnione z wszelką pewnością – powiedział.

Skinęła głową.

– Papa również mi to powiedział i panu może się to wydawać bardzo proste. Ale mnie, gdy pomyślę o roztrząsaniu tej upiornej historii przed sądem, punkt po punkcie, źle się robi. – Dreszcz nią wstrząsnął. – Wątpię, bym się kiedykolwiek na to odważyła. Tchórz ze mnie. Nie wie pan o tym?

– Jestem zupełnie innego zdania o pani – zaśmiał się. – Nie, Jane, w tchórzostwo pani nie uwierzę. Odraza do brzydoty życia nie jest dowodem tchórzostwa. Pani wyjeżdża, prawda?

Skinęła potakująco głową.

– Nie uśmiecha mi się ta wycieczka, ale przypuszczam, że papie wyjdzie na dobre. Zima w naszym klimacie źle wpływa na jego zdrowie, a przy tym obojgu nam potrzeba odmiany. Podejrzewałam, że kryje się w tej propozycji jakaś pułapka – uśmiechnęła się melancholijnie – ale pan Hamon naprawdę wyjeżdża do Ameryki. Żegna się właśnie z papą...

– Czemu zawdzięczam, że panią widzę – zaśmiał się.

Zaprotestowała energicznie.

– Nie, przyszłabym tak czy owak. Musiałam panu powiedzieć o ślubie. I czy pan wie, James, zdaje mi się, że Hamon też o tym wie?

– Jakim sposobem mógłby się dowiedzieć?

– Był w domu ogrodnika jednej nocy, kiedy Farringdon bredził w malignie. Zaszło to tej samej nocy, kiedy pani Cornford zginął list, który pan dla niej odzyskał. Mówiła mi, że wówczas Farringdon mówił bez ustanku o kaplicy w lesie Ascot. Człowiek tak chytry, jak Hamon, musiał się domyślić prawdy.

– To nie ma znaczenia – odpowiedział James po chwili namysłu – czy on wie, czy nie wie. Ale jak się ma Farringdon?

Wzruszyła ramionami.

– Ma się lepiej. Bardzo to brzydko z mojej strony, ale cieszyć się z poprawy jego zdrowia nie mogę. Będę panu mówiła Jim, dobrze? Widziałam go dziś. Chodził po gaju za domkiem ogrodnika.

– Tak prędko!? – zdziwił się Morlake – Ale czy mógł panią poznać!?

Skinęła głową.

– Mam wrażenie, że tak – odpowiedziała. – Doktor powiedział pani Cornford, że alkoholikom niekiedy bardzo prędko się poprawia. Nie wiedziałam, że włóczy się po lesie i na raz spotkałam się z nim twarzą w twarz. Przyglądał mi się uporczywie. Że mnie poznał, wnoszę ze słów pani Cornford. Mówiła, że pytał, kim jest lady Jane i jakie stanowisko w świecie zajmuje jej ojciec. A potem spytał, jak daleko stąd do Ascot.

Głos jej zadrżał i zagryzła wargi, siląc się na zimną krew.

– Może tylko podejrzewa – stwierdziła po chwili – ale, gdyby nawet tak było, to dla mnie trudna sytuacja. Co robić, Jim? Co robić?

Ledwie się powstrzymał, by nie wziąć jej w ramiona. Kochał ją. Nie zdawał sobie do tej chwili sprawy, jak bardzo ją kochał. Nastąpiła w nim cudowna zmiana. Z Jamesa Lexingtona Morlake’a stał się Jimem Morlakiem. Otwierała przed nim nieznany świat, perspektywę szczęścia, nowy plan życia. Wyrzekłby się bez wahania walki, która mu wypełniła najlepsze lata, byle tylko przyjść jej z pomocą.

Spojrzała na niego i spuściła zaraz oczy, jakby odgadła, co się dzieje w jego sercu. Położył jej rękę na ramieniu pieszczotliwym ruchem. Powoli szli w stronę lasu, a ona instynktownie pochylała się coraz bardziej ku ukochanemu, aż wreszcie ramię Jima ją opasało, a włosami łaskotała go po policzku.

Ralf Hamon, pożegnawszy się z lordem Creith, rozglądał się po okolicy, szukając wzrokiem Jane. Nagle zobaczył przytuloną do siebie parę i stanął jak wryty. Nawet z tej odległości w mężczyźnie poznał Jamesa Morlake’a po jego atletycznych kształtach i wyrazistym zarysie twarzy. Poza tych dwojga zdawała się nie pozostawiać wątpliwości co do łączącego ich stosunku.

Zniknęli w młodym zagajniku, Hamon zaś stał dłuższy czas, gryząc paznokcie z wściekłości. Niezawodnie coś między nimi było. Wyśmiał Lidię, kiedy podzieliła się z nim swoimi spostrzeżeniami, ale tym razem musiał uwierzyć świadectwu własnych oczu. Zaczął biec po porosłym trawą zboczu ku zagajnikowi, nie wiedząc, co zrobi ani co powie, gdy zobaczy parę kochanków. Poszedł za ślepym impulsem zatarasowania im drogi i popsucia szczęścia wybuchem niepoczytalnej furii.

Przebrnąwszy przez wysoką trawę, wpadł bez tchu do gaju. Stanął, chcąc zorientować się, gdzie są; usłyszał kroki i ruszył w tym kierunku. Posuwał się ostrożnie, ukradkowo od drzewa do drzewa, zobaczył, kto idzie, i zatrzymał się. Był to Farringdon, człowiek, na którego natknął się w domku ogrodnika u pani Cornford.

Spotkanie z Farringdonem zbiło Hamona z tropu. Przypuszczał, że ten wciąż leży, przykuty do łóżka. Farringdon zbliżał się, więc Hamon, ukrywszy się za drzewem, pilnie nadstawił ucha. Alkoholik bełkotał pod nosem, ale Hamonowi nie udało się pochwycić ani jednego słowa. Przeszedł, Hamon zaś ruszył za nim, przewidując, że alkoholik zaprowadzi go ku gruchającej parze.

Dla Jima były to drogocenne, cudowne chwile. Brzemię, które dźwigał od lat, osunęło się z jego barków. Ambicje, dążenia, zadania, które sobie postawił, cała egzystencja samotnika utonęły w nurcie nagle znalezionego szczęścia. Bez słowa weszli do lasu, zapominając o całym świecie. Wreszcie Jane usiadła na pniu obalonego drzewa.

– Dokąd my idziemy? – spytała, James zaś odczuł, że pytanie dotyczy przyszłości, nie teraźniejszości.

– Idziemy do szczęścia i zdobędziemy je prędzej czy później – odpowiedział, siadając przy niej i przyciągając ją do siebie. – Rozwikłamy wszystkie węzły, małe i wielkie, które nam zawiązały życie, i wyprostujemy wszystkie nasze drogi, choćby nie wiem jak były pogmatwane i wyboiste.

Uśmiechnęła się i z uśmiechem podała mu usta. W tej chwili, gdy pierwszy pocałunek łączył ich wargi, James usłyszał za sobą ochrypły, szyderczy chichot i odsuwając od siebie łagodnie ukochaną kobietę, odwrócił się.

– Idylla w lesie! Piękny widok dla męża, gdy widzi swą żonę w ramionach innego!

Farringdon stał przed nimi wyprężony, z założonymi na piersi ramionami i gorączką w szarych oczach. Lady Jane porwała się z okrzykiem przerażenia i uchwyciła się ramienia Jima Morlake’a.

– On wie! – szepnęła ze zgrozą.

– Tak, wie...! – szydził. – A więc to jest Jane, ty nią jesteś, moja pani? Gdyby nie moje przeklęte lenistwo, odnalazłbym cię już dawno.

Zdjął kapelusz z komicznym rozmachem.

– Rad jestem ze znalezienia pani, pani Farringdon. Kawał czasu upłynął, odkąd zostaliśmy połączeni sakramentalnym węzłem. Więc ty jesteś Jane! Marzyłem o tobie od lat, ale nie śniło mi się, byś była taka ładna. Powinnaś wiedzieć, że – wskazywał na nią oskarżająco palcem, a przy tym ręka trzęsła mu się widocznie – że miałem narzeczoną i ożeniłbym się z nią, gdyby nie ten przeklęty wybryk! Byłaś kamieniem rzuconym mi pod nogi, kłodą na drodze mego życia; przez ciebie szukałem zapomnienia w pijaństwie.

Przystąpił do niej nagle i pochwyciwszy za rękę, szarpnął ją ku sobie.

– Wrócisz ze mną do domu – powiedział i roześmiał się.

W następnej chwili został odepchnięty gwałtownie i potknąwszy się, upadł. Jim nachylił się, by go podnieść na nogi, ale alkoholik odtrącił jego rękę i z okrzykiem wściekłości rzucił się na niego.

– Psie! – zawył. Wił się jednak jak dziecko w rękach Morlake’a.

– Jest pan chory, Farringdon – przemówił Jim łagodnie. – Żałuję, że pana potrąciłem.

– Puść mnie! Puszczaj! – darł się Farringdon. – Ona jest moją żoną. Opowiem całemu miasteczku... ona jest moją żoną! Masz iść za mną, Jane – czy słyszysz! Jesteś moją żoną i masz zostać przy mnie, póki śmierć nas nie rozłączy. I nie rozwiedziesz się ze mną, póki nie przyznasz się, że masz kochanka!

Wyrwał się z rąk Morlake’owi i odskoczył w tył. Ciężko łapał oddech, a twarz mu drgała, wykręcona grymasem maniaka.

– Teraz mam cel w życiu – ciebie! Przyszłaś zobaczyć, jak się miewam, he? I on przyszedł do mnie, a jakże! Gdy następnym razem przyjdziesz, ślicznotko, przyjdziesz sama!

Skoczył w tył i pognał po ścieżce leśnej jak opętany. Wkrótce znikł im z oczu. Jim odwrócił się do Jane. Siliła się na uśmiech.

– Och, Jim!

Ból sprawiło mu drżenie, które czuł, przycisnąwszy ją do piersi.

– Już mi lepiej – powiedziała po chwili. – Będziesz mnie musiał odprowadzić, Jim, kawałek drogi. Co ja mam robić? Dzięki Bogu, że wyjeżdżamy w sobotę.

Potwierdził skinieniem głowy.

– A ja gryzłem się twoim wyjazdem! – powiedział. – Musiał znów zajrzeć do butelki, jeśli nie zwariował do reszty!

– Jak sądzisz, nie przyjdzie chyba do pałacu? – spytała niespokojnie, potem zaś ze zdumiewającym wysiłkiem woli odsunęła się od Jima na odległość ramienia i spojrzała na niego poprzez łzy drżące na jej rzęsach. – Powiedziałam ci, że jestem tchórzem i przekonałeś się, że to prawda, Jim. Zaczynam rozumieć żony, które mordują mężów. Mówię okropne rzeczy, prawda? Ale tak myślę! Nie przyjdzie do pałacu, a jeżeli przyjdzie... – dodała, przychodząc powoli do siebie. – Papa wie. Kto mógł powiedzieć – Farringdonowi, rozumie się?

– Zgadł – rozstrzygnął Jim – dziwi mnie tylko, dlaczego przedtem nie odgadł. Prawdopodobnie zbieg okoliczności, który go sprowadził do Creith, sposobność widzenia ciebie i twoje imię ułatwiły mu odkrycie prawdy.

Rozmowa się urwała, oboje byli zbyt zaabsorbowani swoimi myślami. Kiedy pałac Creith ukazał się ich oczom, Jane zapytała nieoczekiwanie:

– Jim, kim byłeś, nim zostałeś włamywaczem?

– Och, byłem szanowanym członkiem społeczeństwa.

– Ale kim byłeś? Wojskowym?

Potrząsnął przecząco głową.

– Byłeś na służbie państwowej?

– Skąd przyszło ci to na myśl, Jane? – spytał, spojrzawszy na nią ze zdziwieniem.

– Czy zgadłam?

– Byłem w służbie dyplomatycznej przez pewien czas – to znaczy nie ambasadorem czy konsulem. Trzymałem się po prostu ambasad i misji zagranicznych.

– W Maroku? – podjęła, gdy zamilkł.

– W Maroku, Turcji i innych państwach azjatyckich. Porzuciłem tę służbę, bo miałem dość pieniędzy i zboczyłem na inne tory życia, bardziej awanturniczego.

Skinęła głową ze zrozumieniem.

– Od razu przypuszczałam coś w tym rodzaju – powiedziała. – Dalej iść nie możemy. Będziesz pisał do mnie?

Zawahał się, co zauważywszy, dodała:

– Biedaku! Nie wiesz, dokąd pisać! Papa każe kierować całą korespondencję dla siebie do Klubu Angielskiego w Kadyksie – nie zapomnisz? Bądź zdrów!

Podała mu obie ręce, które wziął w swoje.

– Lepiej mnie już nie całuj! Nie chcę do reszty stracić głowy, będę musiała wytrzymać wzrok bazyliszka.

Bazyliszek był świadkiem rozstania zakochanych z pewnej przyzwoitej odległości i zazgrzytał zębami, gdy towarzysz Jane wbrew jej życzeniu objął ją i ucałował.

ROZDZIAŁ V
Wizyta u pani Cornford

James vel Jim Morlake trzymał się pewnych zasad w swej działalności. Jedną z jego zasad była bezpośredniość działania. Nim Jane znikła mu z oczu, już ułożył plan. Bez wahania skręcił w pole i poszedł drogą do miasteczka, skąd prowadziła bocznica do farmy pani Cornford.

Jim zadecydował, że Farringdon musi zwrócić Jane wolność, choćby wypadło wytrząść temu młodzieńcowi z mózgownicy pewne myśli, które dostały się tam wraz z oparami spirytusu.

Pani Cornford otworzyła mu drzwi i od pierwszego wejrzenia poznał po niej, że znów jest czymś zaniepokojona.

– Mam nadzieję, że nie przychodzę w nieodpowiedniej chwili.

Zaprzeczyła.

– Cieszę się, że pana widzę, panie Morlake – odpowiedziała i zaprosiła go do saloniku.

Nietrudno było odgadnąć przyczynę strapienia pani Cornford, gdyż bredzenie i miotanie się alkoholika wypełniało cały domek.

– Marzenia moje się rozwiały – powiedziała ze smutnym uśmiechem – i to dość nieoczekiwanie.

– Co się stało? – spytał.

– Miałam nadzieję pozostania w Creith, ale to zależało od tego, czy pan Farringdon pozostanie u mnie.

– Czy on wyjeżdża?

Potrząsnęła głową przecząco.

– Nie chciał wyjechać, ale muszę mu wymówić mieszkanie. Dziś zachowuje się jak wariat. Przed kilkoma minutami wpadł tu w stanie niemal nieprzytomnym.

James zastanowił się chwilę.

– Chciałbym się z nim zobaczyć – rzekł.

Pani Cornford spoważniała.

– Niech pan tego zaniecha – prosiła. – Może niech pan przyjdzie jutro lub później. Zamknął drzwi swego pokoju na klucz. Chciałam mu zanieść herbaty, ale mi nie otworzył. Zaczynam się bać.

James miał wiele sympatii dla pani Cornford. Nie ulegało dla niego wątpliwości, że jakaś katastrofa strąciła ją z wyżyn społecznych nad sam brzeg nędzy.

– Proszę mi wybaczyć, jeśli spytam panią, czym pani zarabia na życie? – odezwał się po chwili milczenia. – Może mógłbym być pani w czymś pomocny?

– Tylko w tym wypadku, gdyby pan poszukiwał lekcji muzyki – odpowiedziała i zaśmiała się cicho.

Bredzenie stawało się coraz głośniejsze. Chciał powstać z fotela, ale go powstrzymała.

– Niech pan mu da spokój – powiedziała. – Wezwę pielęgniarkę ze szpitala. Zdaje mi się, że znów mu gorzej.

– Czy wybaczy mi pani, jeśli zadam pytanie dotyczące jej prywatnego życia?

Pani Cornford nie odpowiedziała, ale w oczach wyczytał przyzwolenie.

– Pani – zawahał się, nie wiedząc, w jakich słowach wyrazić się jak najoględniej – musiała pani stracić znaczną fortunę?

– Chce pan przez to powiedzieć, że jestem zdeklasowana? – odpowiedziała z uśmiechem. – Obawiam się, że ma pan rację. Mój mąż, którego uważałam za człowieka bardzo bogatego, znikł przed wielu laty i kiedy interesy jego zostały zlikwidowane, okazało się, że nic nie pozostawił. John Cornford – mówiła szczerze – był człowiekiem bardzo ekscentrycznym, co utrudniło mi poszukiwania po jego zaginięciu. Być może zresztą źle zrobiłam – posłuchałam złej rady, nie usiłując go szukać natychmiast, gdy się tylko dowiedziałam o tym. Wierzyłam panu Hamonowi...

– Hamonowi? – wtrącił szybko. – Czy to Hamon poradził pani nie szukać męża? Kiedy znikł mąż pani?

– Prawie jedenaście lat temu – powiedziała.

– W którym miesiącu?

– W maju. Ostatnia wieść od niego doszła do mnie w maju. Był to ten list, który pan był łaskaw odebrać panu Hamonowi.

– Czy mogę go przeczytać?

Przyniosła list, który odczytał dwukrotnie.

– Mąż pani nazywał się John Cornford?

– Dlaczego pan pyta? – spytała zaintrygowana. – Czy go pan znał?

– Nie – odpowiedział, zaprzeczywszy ruchem głowy – tylko przed laty zdarzyło się coś podobnego. Zaszło to tydzień po zniknięciu pani męża, ale to absurd łączyć te dwa fakty. Czy ma pani jego fotografię?

Weszła do sypialnego pokoju i powróciła dopiero po dłuższej chwili.

– Musiałam ją odszukać. Przechowuję ją w bezpiecznym miejscu.

Wziął fotografię z rąk pani Cornford, nawet drgnieniem powiek nie zdradził, co się działo w jego duszy.

Fotografia przedstawiała czterdziestoletniego mężczyznę, dobrze ogolonego i najwyraźniej zadowolonego z siebie.

Ale twarz tego człowieka była Morlake’owi znana. Była to twarz marynarza, którego znalazł umierającego na szosie do Portsmouth, który, nim zamknął oczy na zawsze, opowiedział mu najdziwniejszą historię, jaką James słyszał w życiu.

John Cornford był tym nieznanym nikomu marynarzem, który spoczywał w bezimiennej mogile na cmentarzu w Hindhead! Przez dziesięć lat James Morlake śledził człowieka winnego jego śmierci; szukał dowodów winy mordercy w celu pociągnięcia go do odpowiedzialności.

– Czy pan go znał? – spytała pani Cornford niespokojnie.

Oddał jej fotografię.

– Widziałem go – odpowiedział po prostu, a z tonu, jakim słowa te były wypowiedziane, domyśliła się prawdy.

– Nie żyje?

Jim skinął głową poważnie.

– Tak jest, nie żyje.

Osunęła się na fotel i ukryła twarz w dłoniach. Jim myślał, że płacze, ale zaraz podniosła na niego oczy.

– Czułam, że nie żyje – powiedziała – ale od pana mam pierwszą pewną wiadomość o śmierci Johna. Gdzie on umarł?

– W Anglii.

Skinęła głową.

– Wiem, że umarł w Anglii. Hamon powiedział, że zginął na pustyni. Czy może mi pan o jego śmierci powiedzieć?

– Wolałbym nie mówić – odpowiedział, ociągając się – jeszcze nie dziś. Niech pani jeszcze trochę będzie cierpliwa.

Uśmiechnęła się smutnie.

– Byłam cierpliwa tak długo, że mogę poczekać jeszcze trochę. Zechce pan wziąć pod uwagę, panie Morlake, że choć wielki to dla mnie cios, mąż mój i ja – zawahała się – nie byliśmy właściwie przyjaciółmi. Nie dobraliśmy się, sądzę, i wina może była po mojej stronie, choć trudno mówić o winie po tylu latach.

– Czy mogę wziąć jego fotografię? – spytał.

Oddała mu ją bez słowa.

– Pozostaje jeszcze jedno. Mąż pani przed śmiercią wręczył mi pewną sumę dla oddania swej żonie. – Widząc wyraz zaskoczenia i niedowierzania na twarzy pani Cornford, dodał: – Niech pani weźmie pod uwagę, że nie wiedziałem, jak on się nazywa.

– Nie wiedział pan, jak się nazywa? – spytała w rozterce. – Więc jakże...

– To długa historia; będzie pani musiała mi zawierzyć.

Wówczas przyszła jej nagle na myśl podejrzana przeszłość Jamesa Morlake’a.

– Czy on był zamieszany w jakiekolwiek, jakie... – nie potrafiła znaleźć słów, nie chcąc nazywać rzeczy po imieniu.

– Jakieś przestępstwo? – James uśmiechnął się. – Nie, przynajmniej co do mnie, to był mi zupełnie nieznany, gdy go zobaczyłem. Powtarzam pani, że nie wiedziałem nawet, jak się nazywał.

Morlake odszedł, nim pani Cornford zaczęła się zastanawiać, jakim sposobem John Cornford mógł dać mu tysiąc funtów dla żony, której nawet nie wspomniał z nazwiska.

Pół godziny po wyjściu Morlake’a zjawił się Binger z kopertą zawierającą dziesięć banknotów stufuntowych i kilku słowami, skreślonymi na bilecie wizytowym.

„Proszę, niech mi pani wierzy” – pisał Morlake. Rzecz dziwna, pani Cornford miała uczucie, że zamyka swoje własne pieniądze w hebanowej skrzynce.

– Czekaliście? – spytał Bingera po powrocie.

– Tak, sir. Ta pani powiedziała, że nie będzie odpowiedzi.

James odetchnął z ulgą.

– Czy ma pan jakieś plany, sir? – spytał Binger.

– Co do czego?

– Co do przyszłości, co do powrotu do miasta? Prawdę powiedziawszy, sir, wieś działa mi na nerwy.

James pomyślał chwilę.

– Możecie wracać do Londynu pierwszym pociągiem. Połączcie się z miastem i zawołajcie Mahmeta do telefonu.

I Binger powrócił do stolicy z największą skwapliwością. Był on londyńskim szlifibrukiem, a samotność i odosobnienie wsi ciążyły mu jak młyński kamień.

ROZDZIAŁ VI
Kapitan Welling na tropie

Juliusz Welling zjawił się w biurze ewidencyjnym kwatery głównej i natychmiast oficer dyżurny pośpieszył dowiedzieć się, czego sobie życzy, gdyż w rzadkich tylko wypadkach ten siwowłosy weteran służby wywiadowczej przychodził do ewidencji osobiście i zawsze było to zapowiedzią jakichś sensacyjnych rewelacji.

– Chciałem sprawdzić, czy mnie pamięć nie myli. To przed dziesięciu laty rozpoczęły się włamania Czarnego, prawda, sierżancie?

Otworzyła się szuflada i karty zaczęły migać w kartotece; po chwili sierżant odpowiedział:

– Tak, sir – dziesięć lat kończy się w bieżącym miesiącu.

– Dobrze! Teraz dajcie mi spis wszystkich morderstw, które wydarzyły się w ciągu roku poprzedzającego datę pierwszego z tych włamań.

Inna szufladka otworzyła się bezszelestnie.

– Czy mam zrobić listę, sir, czy też zechce pan przejrzeć karty – zawierają skrót okoliczności sprawy.

– Karty mi wystarczą.

Kiedy Julian dostał do rąk gruby plik, składający się z pięćdziesięciu dużych kart, zaczął je przekładać, mówiąc do siebie bez ustanku.

– Adams John, powieszony, Bonfield Karol, obłąkany, Brasfield Dennis, powieszony – wszystko to są „wykryte”, sierżancie?

– Niewykryte są u spodu, sir.

Wszystkie karty Welling czytał obojętnie, aż doszedł do ostatniej z nich.

„Mężczyzna nieznany, prawdopodobnie morderstwo. Napastnik nieznany”.

Detektyw zrobił wielkie oczy.

– Mam! – zawołał entuzjastycznie i przeczytał głośno.

– Mężczyzna, z pozoru marynarz, znaleziony został na brzegu Punch Bowl, w Hindhead, nieprzytomny. Rany tłuczone i wstrząs mózgu. Tożsamość nieustalona. Zabitego znalazł cyklista, którego nazwisko nie jest znane. (U. S. D. I. 6. Patrz F. O. Regulamin Cudzoziemskich Agentów Wywiadowczych, c. 970). Zmarł wkrótce po zainstalowaniu w szpitalu. Rysopis i fotografia podane do wiadomości publicznej.

Welling spojrzał ponad oprawy swych szkieł.

– Co to znaczy U. S. D. I. 6? – spytał.

– Wywiad Dyplomatyczny Stanów Zjednoczonych. Szóstka oznacza Departament Szósty – odrzekł sierżant szybko. – Regulamin Foreign Office stanowi, jak postępować z przedstawicielami wywiadu cudzoziemskiego w naszym kraju. Przeglądałem go kiedyś, sir.

– A co mówi ten regulamin?

– Jeśli działają z ramienia swych rządów za wiedzą naszych osób urzędowych, nie należy im przeszkadzać, chyba że są podejrzani o szpiegostwo.

Kapitan Welling potarł nos.

– Więc to było tak: cyklista to był oficer wywiadu cudzoziemskiego rządu. Gdy go zapytano, kim jest, przy ustalaniu tożsamości zabitego, okazał swój bilet inspektorowi miejscowej policji, a ten ostatni stosownie do regulaminu nie zamieścił jego nazwiska w raporcie.

– Tak i mnie się zdaje, sir.

– Stąd wniosek, że należy się udać do miejscowego inspektora – zadecydował Welling.

Po południu przybył do Hindhead i odwiedził naczelnika miejscowej policji.

– Inspektor, który pisał ten raport, poszedł na emeryturę przed kilku laty, kapitanie Welling – oświadczył urzędnik. – W naszym rejestrze nazwiska wywiadowcy pan nie znajdzie.

– Kto był wówczas inspektorem?

– Sennett. Mieszka teraz w Basingstoke. Pamiętam okoliczności, w których ten marynarz został znaleziony. Zmarł, ledwie go przewieziono do szpitala.

Zarząd szpitalny udzielił Wellingowi informacji o wyglądzie i stroju ofiary, gdy dostarczono ją do szpitala w stanie nieprzytomnym. Welling bardzo dokładnie odczytał wpis o zarejestrowaniu. W kieszeniach nie znaleziono żadnych pieniędzy ani też żadnych papierów, mogących posłużyć do ustalenia tożsamości.

– Chciałbym – powiedział Welling, gdy wyszli ze szpitala – zobaczyć miejsce, gdzie znaleziono ciało, jeśli to panu jest wiadome.

– Mogę wskazać ściśle miejsce – odpowiedział inspektor z Hindhead.

Wsiedli do samochodu policyjnego i zajechali na odludny pas drogi, biegnącej nad głębokim parowem, zwanym przez okolicznych mieszkańców Devil’s Punch Bowl.

– To tutaj. – Zatrzymawszy auto, policjant wskazał na porosły trawą brzeg drogi.

Welling wysiadł i dłuższą chwilę rozglądał się po miejscu tragedii.

– Czy pan osobiście oglądał to miejsce, kiedy znaleziono ciało? – spytał.

Inspektor skinął twierdząco głową.

– Czy były jakieś ślady walki, jakaś broń?

– Żadnych. Odniosłem wówczas wrażenie, że został przyniesiony na to miejsce po dokonanej zbrodni i rzucony na trawę.

– Ach! – rzekł Welling z błyskiem oka. – Bardzo prawdopodobna hipoteza.

Obejrzał całą okolicę, zacząwszy od kotliny, a kończąc na zboczu drogi.

– Czyj to dom?

Inspektor objaśnił, że dom należy do miejscowego lekarza.

– Od jak dawna w nim mieszka?

– Od piętnastu czy dwudziestu lat. Sam go postawił.

Welling zwrócił się w innym kierunku.

– A to czyja willa? Zdaje się niezamieszkana?

– Och, to mały bungalow; stanowi własność jednego prawnika, który zmarł przed dwoma czy trzema laty. Nikt w nim nie mieszka od tysiąc dziewięćset czternastego roku.

– Ile lat był w jego ręku?

– Parę lat.

– A przedtem? – pytał z uporem Welling, nie przestając rozglądać się dokoła.

– Przedtem... – Inspektor ze zmarszczoną brwią usiłował przypomnieć sobie nazwisko byłego właściciela. – Wiem już. Należał do człowieka nazwiskiem Hamon.

– Co! Do Ralfa Hamona?

– Tak. On jest teraz milionerem. Zanim się wzbogacił, spędzał w tej willi letnie miesiące.

– Och, tak – mruknął Welling cicho. – Chciałbym ją obejrzeć.

Ścieżka prowadząca na wzgórze, na którym stała willa, była zarośnięta, ale nie zawsze musiała być w tym stanie, gdyż miejscami widniały schodki ułatwiające dostęp do domu. Budynek wyglądał na od dawna niezamieszkany. Okna miały zamknięte okiennice, pajęczyny zasnuły kąty drzwi i okien.

– Jak długo ten prawnik tu mieszkał?

– Nigdy tu nie mieszkał. Był właścicielem domu i paru akrów gruntu, ale od chwili wyprowadzenia się pana Hamona nikt w nim nie zamieszkał. Pan Hamon sprzedał go z umeblowaniem i ze wszystkim... pamiętam, że tak było, bo pan Steel – tak nazywał się ten prawnik – mówił mi, że chce wynająć ten dom z umeblowaniem.

Welling po dłuższej chwili szamotania się z okiennicą otworzył ją. Szyby były tak brudne, że nic przez nie nie sposób było zobaczyć.

– Zamierzam dostać się do tej willi. – Szyba rozprysła się z brzękiem pod uderzeniem jego laski.

Wsunąwszy rękę przez otwór, odciągnął rygiel, na który okno się zamykało, i podniósł ramę okienną. Wnętrze pokoju wyglądało zupełnie przeciętnie. Była to skromnie umeblowana sypialnia; choć kurz leżał grubo na każdym meblu, zdawały się dobrze zachowane. Nie było nic ciekawego w urządzeniu pozostałych pokoi. Umeblowanie było porządne, a stosunkowo nowe dywany stały zwinięte po kątach.

Ale meblami Welling nie zdawał się interesować. Rozglądał się po ścianach, które, bez wyjątku, zostały zapacykowane na różowo. Na tyłach domu mieściła się duża, ładna kuchnia, w której oknach osadzone były mocne kraty.

– Czy życzy pan sobie, sir, bym przeszukał biurko?

Welling potrząsnął głową.

– Nic pan w nim nie znajdzie – odparł. – To, czego szukam...

Otworzył okno i odepchnął okiennicę.

– Mieści się tu. – Wskazał palcem. – Widzi pan tę plamę?

– Nie, nie widzę – odparł inspektor zdumiony.

Kuchnia była wybielona, przy tym część ściany nosiła cechy świeższego malowania niż inne.

– Nie widzi pan, że ściana tutaj została na nowo zamalowana?

Nieregularna plama nowszej farby, nałożonej na starą, odcinała się.

– A oto druga – odezwał się Welling nagle i zaczął odskrobywać warstwę farby scyzorykiem. – Morderstwo zawsze się wyda – powiedział do siebie.

– Morderstwo? – spytał inspektor zaskoczony.

Zamiast odpowiedzi Welling wskazał na plamę w kształcie gruszki, która ukazała się spod ostrza jego scyzoryka.

– To krew, jeśli się nie mylę – powiedział bez patosu.

Chustką do nosa starł kurz ze stołu i zbadał jego powierzchnię cal po calu.

– Tu zostało coś naskrobane. Czy pan to czuje pod palcem?

Delikatnie wodził palcem po heblowanym sosnowym blacie.

– Tak, został wyskrobany.

– Czy pan przypuszcza?...

– Przypuszczam, że nieznany marynarz został na śmierć zatłuczony w tym pokoju – rzekł Welling.

– Ale pan Hamon musiałby o tym wiedzieć.

– Prawdopodobnie nie było go wtedy. Bywał tu tylko na letnich wywczasach – odpowiedział Welling, a inspektorowi słowa te wystarczyły, by rozproszyć cień podejrzenia, który mógłby paść w jego umyśle na osobę ekswłaściciela willi.

– Naturalnie nie pomyślał pan o przeszukaniu domu w pobliżu miejsca, gdzie znaleziono ciało – myślał głośno Welling. – Nic więcej nie mam tu do roboty, inspektorze. Niech pan każe przybić okiennice, a każdego, kto chciałby wynająć ten dom, niech pan najpierw odeśle do mnie.

Poczyniwszy jeszcze parę notatek u zbiegu ścieżek wiodących do willi i szosy, pożegnał inspektora:

– Biorę samochód, aby pojechać do Basingstoke. Więcej nie będę pana już niczym trudził.

Bez trudu odnalazł emerytowanego policjanta. Gorsza sprawa była ze skłonieniem go do mówienia, gdyż, dowiedziawszy się, kim był Welling, ożył w nim przysłowiowy antagonizm między konstablami a Scotland Yardem.

Ale kapitan Welling miał przedziwny dar jednania sobie ludzi. Wytrząsnął, jak z rękawa, taką obfitość wesołych anegdot, że skruszyłby nimi najzatwardzialszego z konstabli żywiących ansę do kwatery głównej.

– To sprzeciwia się wszelkim przepisom – oświadczył wreszcie ugłaskany eksinspektor – ale tak się składa, że mogę zaspokoić pańską ciekawość, bo zachowałem jego bilet wizytowy, jako unikat swego rodzaju. Nie zdarzyło mi się dotąd spotkać takiego ptaszka z wywiadu dyplomatycznego, jeszcze cudzoziemca na dodatek, toteż od razu się tym zainteresowałem.

Odnalezienie karty wizytowej zajęło godzinę. Starszy pan miał szczególną manię zbierania wszelkiego rodzaju pamiątek, jak starych afiszy teatralnych, programów wyścigowych, fotografii. Przyglądając się jego poszukiwaniom, Welling zastanawiał się, czy nie jest to objaw tej samej manii, która u Hamona doszła do krańcowości.

– Oto jest! – zawołał nagle emeryt i z triumfującą miną podał Wellingowi poplamiony bilet wizytowy.

Cichy Juliusz włożył na nos okulary i odczytał:

Major James L. Morlake

Konsulat Stanów Zjednoczonych w Tangerze

Zwrócił konstablowi bilet z błogim uśmiechem.

Wszystkie zagadki odgadł, prócz jednej, najtrudniejszej: dlaczego Ralf Hamon przechowywał dokument, który był przecież dla niego równoznaczny z wyrokiem śmierci.

ROZDZIAŁ VII
Jim!

Creith House tętnił od ruchu i podnieconego nastroju, jak to zwykle bywa przed wyjazdem na wypoczynek. Szczególnie cieszył się sam lord.

– Młodzi ludzie teraz są zupełnie inni niż za moich czasów – rzekł do córki. – W twoim wieku tańczyłbym z radości na samą myśl o tej eskapadzie. Nie będziemy widzieli Hamona przez dwa miesiące. Już sama ta perspektywa powinna cię wprowadzić w doskonały humor.

– Nie posiadam się z radości, papo – odpowiedziała obojętnie – tylko jestem zmęczona.

Panna służąca przyszła zabrać jej kostium, ale ją odesłała. Jaki był stan Farringdona? Czy był to zwykły atak delirium... czy może postradał zmysły? Żałowała, że nie było połączenia telefonicznego między pałacem a domkiem ogrodnika, bo chciała zatelefonować do pani Cornford i zapytać. Pod wrażeniem chwili napisała bilecik, ale gdy służąca weszła na wezwanie, zmieniła zamiar. Postanowiła pójść sama, aby wyperswadować Farringdonowi, jeśli zastałaby go przytomnego, jego dzikie pretensje. Musiała przekonać się, jak rzeczy stały.

Lord Creith zobaczył ją schodzącą po schodach.

– Wychodzisz? – spytał skonsternowany. – Nie lubię, gdy chodzisz nocną porą, kochanie. Przy tym dmie dziś jak wszyscy diabli!

– Tylko parę kroków do bramy i zaraz wracam, papo – odpowiedziała.

Okropnie jej było przykro, że musiała skłamać.

– Pójdę z tobą.

– Nie, papo. Chcę być sama.

– Nie możesz wziąć twojej panny służącej? – nastawał. – Nie zapomnę nigdy strachu, jakiego się najadłem w noc, kiedy uderzył piorun.

Lord Creith stał przez chwilę niezdecydowany, czy nie wybrać się z córką na nocną przechadzkę. Wkrótce znikła mu z oczu, kierując się ku bramie wjazdowej. Doszedłszy do domku stróża, skręciła w boczną ścieżkę wiodącą wzdłuż muru i wkrótce znalazła się o parę kroków od domku ogrodnika. Hulał burzliwy wicher, drzewa trzeszczały, suche gałęzie zataczały się nad głową lady Jane z jękiem, trzaskiem i bębnieniem. Ale nie słuchała głosów burzy, gdyż gorsza burza szalała w jej sercu.

Pani Cornford miała ciężką przeprawę z chorym tego wieczora, a doktor, wezwany śpiesznie, stwierdził groźny stan.

– Czy pan sądzi, panie doktorze, że on zwariował? – spytała z przerażeniem.

– Obawiam się, że tak – odpowiedział lekarz. – Alkoholicy najczęściej kończą w szpitalu dla obłąkanych. Czy doznał jakiegoś nerwowego wstrząsu?

– Nie wiem o niczym w tym rodzaju. Wstał rano i spacerował po ogrodzie, zachowując się zupełnie rozsądnie. Dopiero po południu – wskazała na pustą butelkę od whisky – znalazłam to w ogrodzie. Prawdopodobnie posłał po nią pod Czerwonego Lwa kogoś z miasteczka.

– Tak, to jest przyczyna – odpowiedział doktor. – Nie powinien dostawać więcej ani kropli alkoholu przez bardzo długi czas. Przewiózłbym go jeszcze dzisiejszej nocy, ale nie będę w stanie porozumieć się z władzami szpitalnymi. Uszy puchną!

Pacjent darł się, co tchu w piersi, ale ani jednego zdania z jego bredzeń nie można było zrozumieć.

– Jane! – wrzeszczał od czasu do czasu.

– Ta Jane musiała mu zalać sadła za skórę – powiedział doktor. – Nie podejrzewa pani, kto to taki?

– Nie mam pojęcia – odpowiedziała pani Cornford.

W głębi duszy miała pewne podejrzenie, ale zwalczała je przez lojalność do osoby, która tak wiele dobrego dla niej uczyniła.

Wychodząc, lekarz ujrzał młodą kobietę na ścieżce w ogródku.

Wziął ją za pielęgniarkę ze szpitala.

– Czy to pani, siostro? – zapytał.

– Nie, doktorze, to ja, Jane Carston.

– Lady Jane! – zawołał ze zdumieniem. – Co pani robi w taką noc?

– Idę odwiedzić panią Cornford – odparła Jane.

– Widzę, że z pani dzielna panna. Nic nie skłoniłoby mnie do wyjścia, gdyby nie obowiązek.

– Jak się ma pański pacjent? – spytała.

Potrząsnął głową.

– Źle bardzo, bardzo źle. Niech pani się do niego nie zbliża.

Nie odpowiedziała. Pani Cornford, słysząc głosy, pośpieszyła do drzwi wejściowych i była nie mniej zdziwiona od doktora, gdy się przekonała, kto przyszedł.

– Pani nie może go zobaczyć – odpowiedziała, gdy odkryła, co było celem jej wizyty.

– Ale ja muszę! Koniecznie muszę z nim mówić! – zaprotestowała Jane.

Przybladła jednak, słysząc odgłosy brewerii, które dochodziły z sąsiedniego pokoju.

– Czy jest z nim aż tak niedobrze? – zapytała drżącym głosem.

– Jak nigdy dotychczas.

– Pani nie może zrozumieć, co mnie do tego skłoniło – powiedziała Jane z półuśmiechem. – Być może powiem pani kiedyś.

– To potrwa całą noc – powiedziała pani Cornford. – Lada chwila przybędą pielęgniarki. Doktor posłał po nie.

– Pani się nie boi? – spytała Jane ze zdziwieniem.

Pani Cornford potrząsnęła przecząco głową.

– Nie, ja... ja miałam już do czynienia z człowiekiem niemal równie chorym – odpowiedziała, Jane zaś była zbyt taktowna, by pytać więcej.

Zrozumiała, jak niemądrze postąpiła, przychodząc w nocy. Trzeba było wracać czym prędzej.

– Bardzo żałuję, że przyszłam – wyznała, biorąc swój płaszcz. – Nie, niech pani ze mną nie wychodzi. Z łatwością znajdę drogę. Niech mnie pani nawet do drzwi nie odprowadza.

Wyszła, zamykając drzwi wejściowe za sobą. Po lewej stronie blask padał z okna – tam musiała być sypialnia Farringdona. Podeszła bliżej i zatrzęsła się ze strachu, słysząc zwierzęce głosy, które wydawał. Wówczas, otuliwszy się płaszczem, zrobiła parę kroków ku ścieżce.

Doszedł ją stuk furtki, więc nie chcąc, by ją widziano, ukryła się za gruby pień wiązu, rosnącego przed domem. Czy był to doktor? Może pielęgniarka? Nie, w ciemności rysowała się postać mężczyzny. Coś szczególnego uderzyło Jane w jego zachowaniu. Skradał się, poruszał się bezszelestnie, jakby jego życzeniem było pozostać w ukryciu. Mogłaby, wyciągnąwszy rękę, dotknąć go, tak blisko koło niej przeszedł. Ciekawość przykuła Jane do miejsca. Pragnęła odkryć, kim był ten nocny gość pani Cornford.

Ale nie zapukał do drzwi. Podszedł natomiast pod okno pokoju chorego. Potem usłyszała, że majstruje przy ramie. Pociągnął ją ku sobie i okno otworzyło się. Roleta zaczęła wzdymać się na wietrze. Uniósł jej róg. Jane stała jak skamieniała ze zgrozy. Nie była w stanie się ruszyć ani dobyć głosu. Nie błysk broni w ręku nocnego gościa zamienił ją w słup soli, tylko jego twarz okryta czarną maską.

– Jim! – wymówiły bezgłośnie wargi Jane.

W tej chwili intruz dał dwukrotnie ognia, a Ferdynand Farringdon krzyknął przeraźliwie i stoczył się na podłogę bez życia.

ROZDZIAŁ VIII
Morderstwo

Usłyszała krzyk przerażenia w domu i w pierwszej chwili chciała biec pani Cornford na pomoc. Ale ktoś jeszcze usłyszał strzał. Rozległ się tupot nóg, gwizd policyjnego gwizdka, jakiś człowiek przemknął przez furtkę i w okamgnieniu był już u drzwi domu, które się otworzyły.

– Co się stało? – spytał.

– Nie wiem – odpowiedziała pani Cornford wzburzonym głosem. – Zdaje się, że pan Farringdon się zastrzelił.

Jane czekała, dygocząc ze zgrozy. Co miała robić? Jeśli powiedziałaby, że była świadkiem morderstwa, musiałaby również opisać napastnika. Gdy drzwi się za nowym przybyszem zamknęły, umknęła przez furtkę z ogrodu.

Ktoś biegł po drodze. Nie trzeba, aby ją widziano. Zjawienie się jakichś obcych ludzi ostatecznie pchnęło ją do ucieczki. Rzuciła się pędem po ścieżce wzdłuż muru. Obcas uwiązł jej w miękkiej glinie i omal nie upadla. Nim zdążyła zdać sobie sprawę, co się z nią dzieje, znalazła się na szerokich schodach pałacu. Nie spotkała na szczęście nikogo w holu. Lord Creith usłyszał, gdy zatrzasnęła za sobą drzwi sypialni, i chciał przyjść do niej, ale drzwi zastał zamknięte.

– Położyłaś się spać, kochanie? – zapytał.

– Tak, papo – ledwie zdołała wyjąkać.

Pokój pogrążony był w ciemnościach. Potknęła się, idąc do łóżka, i padła na nie.

– Jim, Jiiim! – załkała. – Po coś to zrobił? Po co?

Musiała zapaść w sen, bo kiedy otworzyła oczy, do drzwi pukano gwałtownie. Poznała głos ojca.

– Czy śpisz, Jane?

– Tak, papo. Chcesz czegoś ode mnie?

– Czy możesz zejść? Stało się coś strasznego.

Od razu ją zamroczyło. Wiedziała, co oznacza to „coś strasznego”.

– Czy mogę wejść?

Otworzyła drzwi.

– Zapalić światło? – spytał i sięgnął do kontaktu, lecz powstrzymała go.

– Nie zapalaj światła, papo, strasznie boli mnie głowa. Co się stało?

– Z Farringdonem... wydarzył się wypadek – odrzekł lord, który był złym dyplomatą. – Hm, właściwie został zastrzelony. Niektórzy sądzą, że popełnił samobójstwo, ale Welling jest innego zdania.

– Czy jest tu pan Welling? – spytała z drżeniem.

Nagle ogarnął ją strach przed tym chytrym starym detektywem.

– Tak, przyjechał dziś w nocy z miasta. Jest na dole, w holu. Chce cię widzieć.

– Chce mnie widzieć, papo? – zawołała przerażona.

– Tak, powiedział mi, że opuściłaś domek pani Cornford zaledwie na parę minut przed zastrzeleniem Farringdona.

– Zejdę natychmiast – odpowiedziała łagodnie.

Welling powrócił do Creith tej nocy i zdążył przenieść swoje rzeczy pod Czerwonego Lwa. Był w drodze do Wold House, gdy usłyszał strzały i krzyk. Czerwony Lew znajdował się mniej niż pięćdziesiąt kroków od domku ogrodnika, a wiatr wiał ku detektywowi.

– Nie może być wątpliwości, że to morderstwo – wyjaśniał lordowi Creith. – Okno było otwarte i nie znaleziono broni. Jedyną poszlaką, którą zdobyłem, są ślady na rabatce kwiatowej.

– Czy już nie żył, gdy go pan znalazł?

– Tak, był martwy – odpowiedział Welling. – Miał przestrzelone serce. Dwa wystrzały padły jeden za drugim, tak szybko, że ich huk zlał się w jeden. Z pistoletu automatycznego. Nie wie pan, po co lady Jane poszła do pani Cornford?

– Nie wiem. Pani Cornford jest jej przyjaciółką i prawdopodobnie poszła dowiedzieć się w zdrowie Farringdona. Była już u niej w tym celu parę razy – odpowiedział lord Creith spokojnie, Welling skinął głową.

– Tak mi też powiedziała pani Cornford – rzekł.

– Więc po kiego licha pan mnie pytasz? – wybuchnął lord Creith z nagłą furią.

– Ponieważ należy do obowiązków detektywa pytać parokrotnie – odparł Juliusz w najłagodniejszy możliwie sposób, a jego lordowską mość przeprosił go za okazanie złego humoru.

– Oto i moja córka – powiedział.

Pan Welling był jednym z niewielu, którzy znali tajemnicę kościółka w lesie Ascot, toteż nie zdziwiła go jej bladość.

– Jego lordowska mość już pani powiedział pewnie, że Farringdon został zabity? – zapytał.

Skinęła powoli głową.

– Musiała pani być bardzo blisko domu, gdy padł strzał. Czy pani coś słyszała?

– Nie, nic.

– Albo może pani kogoś widziała?

Zaprzeczyła ruchem głowy.

– Ani w ogrodzie, ani na drodze? – nastawał Welling. – Pani Cornford mówiła mi, że zaledwie jakąś minutę po pani odejściu rozległy się wystrzały.

– Nie słyszałam nic i nie widziałam nikogo – odpowiedziała z oczami spuszczonymi na dywan.

– Wiatr mógł wiać w przeciwnym kierunku – zastanawiał się – więc możliwe, że pani nie słyszała wystrzału. Czy jest w tym ogródku gdzie się ukryć?

– Nie znam tak dobrze tego ogródka – odpowiedziała szybko.

– Hm! – Potarł nos właściwym sobie gestem. – Pani nie znała tego Farringdona, naturalnie? – powiedział, a nie otrzymawszy odpowiedzi, podjął: – Może i lepiej, że go pani nie poznała. Oszczędzi to niepotrzebnych przykrości wielu ludziom, a nic nie pomoże sprawie wymiaru sprawiedliwości.

Zmierzając ku bramie parku, usiłował rozwikłać problem zagadkowego morderstwa. Kto zastrzelił Farringdona? Kto miał w tym interes? „Znajdź zainteresowanego, a odkryjesz mordercę” – głosiła tradycjonalna formuła wywiadu policyjnego. Kto był zainteresowany w przekreśleniu tej bezużytecznej egzystencji – Jane Carston.

– Ba! – Wzruszył ramionami. – Dlaczego nie lord Creith? On również był zainteresowany.

Welling przybył do miasteczka sam jeden i musiał działać przy pomocy sierżanta miejscowej policji.

Śledztwo wstępne nic nie wykazało i Welling przystąpił do zrealizowania swego pierwotnego planu – udał się do Jamesa Morlake’a. W oknach Wold House nie było świateł. Brama wjazdowa stała otworem. W świetle latarki elektrycznej, którą sobie świecił, dostrzegł świeże ślady kół samochodowych. Garaż stał przy domu, zwrócił się zatem w tę stronę. Puściwszy strumień światła przez otwarte drzwi garażu, przekonał się, że był pusty.

Cleaver otworzył drzwi detektywowi.

– Czy pan chce widzieć się z panem Morlakiem? – spytał. – Niestety, nie ma go w domu.

– Od jak dawna go nie ma? – spytał Welling.

– Od jakiejś pół godziny. Zdziwiło mnie to bardzo, bo kazał się jutro obudzić wcześnie.

– Czy mówił panu, że wyjeżdża?

Cleaver potrząsnął głową.

– Nie, sir; zobaczyłem światło samochodu skręcającego w bramie. Wyjechał z wielkim pośpiechem, bo zostawił fajkę i kapciuch z tytoniem, czego nigdy nie robi. Co dziwniejsze, wyszedł przez drzwi balkonowe.

Drzwi prowadzące do gabinetu wciąż jeszcze były otwarte.

– A więc to tak, śpieszył się bardzo, wyjeżdżając – rzekł Welling cichym głosem. – Pół godziny temu? Niech pan mnie zostawi na chwilę panie Cleaver; chcę zatelefonować.

Połączył się z głównym posterunkiem policji w Horsham.

– Zatrzymajcie dwuosobowe auto, czarne. Prowadzi je właściciel; nazywa się Morlake. Chcę, byście go zatrzymali – nie aresztowali, tylko zatrzymali, rozumiecie?

– Pod jakim zarzutem, kapitanie Welling?

– Morderstwa – odpowiedział Welling lakonicznie.

ROZDZIAŁ IX
Poszukiwany

James Morlake znikł. Nie widziano go ani w domu, gdzie mieszkał, ani też w restauracji, w której jadał, będąc w Londynie. Samochód Morlake’a znaleziono przed garażem, w którym zwykle go trzymał. Karoseria była pokryta błotem, a maszyna nosiła ślady szybkiej jazdy w dżdżystą noc, ale poza tym – żadnej wskazówki.

Binger nie widział go, a kiedy pytano Mahmeta, Maur wypierał się wszelkiej łączności ze swym panem; z jego twarzy nic nie dało się wyczytać. Popołudniowe gazety zamieściły na widocznym miejscu ogłoszenie, by pan James Morlake zgłosił się do najbliższego posterunku policji. Ale i to nic nie dało.

– Zawsze w niebezpieczeństwie, zawsze w niebezpieczeństwie! – jęczał Binger. – Nie mogę zrozumieć, dlaczego pan Morlake nie zachowuje helementarnych ostrożności.

Mahmet nie odpowiedział. Jego znajomość angielszczyzny była niewielka, a szczególnie dialekt Bingera był dla niego niezrozumiały.

– Pan jest z wielkiego świata, panie Mommed – ciągnął Binger, który lubił perorować – i ja jestem z wielkiego świata. My dwaj znamy młodych dżentelmenów i kawalerskie życie, ale to na co patrzymy, to nie są żarty. Naturalnie, pan Morlake jest cudzoziemcem, że się tak wyrażę, ale zawsze to Anglosaksończyk, a Anglosaksończycy, jak ja z panem, nie zwykli znikać, nie mówiąc nikomu nic.

Czystej krwi Anglosaksończyk, Mahmet Ali, grzecznie ukrył ziewnięcie i z rezygnacją człowieka Wschodu wysłuchał oracji o bezmyślności chlebodawców. Kiedy Binger zatrzymał się dla nabrania tchu, Mahmet odezwał się:

– Ja pójdę iść trochę.

– Co pan przez to chce powiedzieć, panie Mommed? – rzekł Binger. – Dlaczego pan nie chce nauczyć się po angielsku? Gotowy jestem poświęcić panu godzinę dziennie na hedukację.

– Ja pójdę iść teraz? – spytał Mahmet i Binger udzielił mu urlopu z miną lorda.

Mahmet udał się do pokoiku, w którym był ulokowany, zdjął swoją białą dżelabę i ubrał się w tandetny europejski strój; utracił od razu całą swą malowniczość. Odbył przejażdżkę na dachu omnibusu na wschód miasta i dotarł w ten sposób aż do doków. W bocznej uliczce mieścił się mały brudny zakład, niegdyś bar, którego właścicielowi odebrano prawo wyszynku. Był to dom noclegowy, do którego spływali kolorowi przybysze do metropolii. Za duże pieniądze mogli znaleźć w nim mętną kawę i przytułek.

Mahmet dał nurka w zadymioną czeluść lokalu. Z pół tuzina ciemnoskórych postaci grało w karty. W jednym z graczy Mahmet poznał rodaka i dał mu znak. Umieścili się w pustej alkowie na drugim końcu pomieszczenia.

– Mój dobry pan poszedł – rzekł Mahmet lakonicznie. – Napisz do brata twojej matki w Casablance, żeby kupił cztery muły i żeby posłał do szeryfa Az-Zaja z Tetuanu, żeby był z tymi mułami przy latarni morskiej As-Spartaj na dwunasty dzień tego miesiąca. Nie słyszałeś nic więcej?

Kamrat Mahmeta, grubokościsty Maur z twarzą oszpeconą przez ospę, miał naturalnie dużo do powiedzenia.

– Zamieszki wybuchły w kraju Angera i stoczono dużo bitew. Na mój rozum żołnierze sułtana wezmą w skórę. Sadi Hafiz trzyma stronę powstańców z Angera i to prawda, że robi wielkie przygotowania w swoim domu w górach. Posłał tam niewolnice. A to rzecz dziwna, bo Sadi nigdy jeszcze nie posyłał tam służby.

Mahmet mu przerwał.

– Jesteś stary – powiedział lekceważąco. – Opowiedziałeś mi tę historię już dwa razy, a tak zwykli czynić starzy ludzie.

W tym improwizowanym karawanseraju Mahmet Ali mógł się nasłuchać do syta wielu innych plotek, o pierwszej faworycie paszy, o najnowszych sprawach wielkiego wezyra, Allah wie o czym, ale machnął na nie ręką i pośpieszył na Bond Street. Zebrawszy swoje rzeczy w węzełek, oddalił się szybko. Kiedy Binger powrócił do apartamentu swego chlebodawcy następnego ranka, nie zastał śladu pana Mommeda. Oburzony przystąpił do sprawdzenia całego inwentarza apartamentu, ale z prawdziwą przykrością skonstatował, że nie brakuje najmniejszej drobnostki.

ROZDZIAŁ X
Szpiczaste obuwie

Wielkie zmiany zaszły w pannie Carston w ciągu ostatnich paru dni. Nic spała tej nocy, siedząc u okna ze złożonymi na zimnym blacie marmuru rękami, z oczami utkwionymi w ciemną sylwetę Wold House. Gdyby tam ukazało się światło! Gdyby mogła usłyszeć jego głos wśród głuchego rozruchu burzliwej nocy! Paliła ją tęsknota za Jimem. Jaka była szczęśliwa! Nie umiała ocenić swego szczęścia!

Brzask zastał ją przy oknie z zaczerwienionymi oczami. Nagle uświadomiła sobie z przerażeniem, że tego dnia wyjeżdża! Nie, nie mogła odjechać teraz, kiedy Jim mógł potrzebować jej pomocy. Nie sądziła go, nic próbowała odgadnąć, jaka pobudka popchnęła go do popełnienia tak okropnego czynu.

Kawa, którą wypiła na śniadanie, orzeźwiła ją nieco, toteż wyszła do parku. Po niebie cwałowały chmury; dzień był chłodny; w zagłębieniach ścieżki błyszczała metalicznie woda deszczowa. Zamyślona doszła do bramy i oparła się o żelazną kratę. Spojrzała ku domkowi ogrodnika i wstrząsnął nią dreszcz. Zawróciła. Nie uszła jednak paru kroków, gdy usłyszała, że ktoś ją woła. Był to Welling w zabłoconym żółtym ulsterze i wysłużonym kapeluszu, wciśniętym zawadiacko na głowę.

– Pan także był całą noc na nogach, kapitanie Welling? – spytała. Podbródek detektywa jeżył się od siwego zarostu, buty oblepione miał błotem i podniósł do kapelusza niewypowiedzianie brudną rękę.

– Wnioskuję z tych słów, milady – rzekł – że źle pani spała dzisiejszej nocy. Rzeczywiście, wiatr hulał okropnie. Czy lord Creith już wstał?

– Nie wiem. Wstaje zwykle o dziewiątej, ale dziś pewnie kazał się swemu lokajowi obudzić wcześniej, może o ósmej. – Uśmiechnęła się blado.

– Panią też dotknęły wypadki, które tu zaszły – rzekł detektyw, idąc obok Jane, a widząc, że nie zdradzała ochoty do zwierzeń, podjął: – Niezwykła sprawa, bardzo niezwykła! Czy pani zauważyła, że Morlake nosi obuwie o szerokich nosach, fasonu amerykańskiego?

– Nie, ja nic nie zauważyłam – odparła szybko, bojąc się zaszkodzić mimo woli Jimowi.

– Otóż, tak jest – powiedział Welling. – Nigdy innych nie nosi. Przeszukałem cały jego dom.

– Więc jego nie ma? Pokojówka powiedziała mi, że go nie ma.

– Znikł – rzekł Welling. – Po prostu znikł jak kamfora. Kiedy ci spryciarze znikają, czynią to dokumentnie. Zwykły przestępca zostawiłby swój bilet wizytowy na każdym przydrożnym słupie.

Czekał, by się odezwała: zapadło dłuższe milczenie. Wreszcie zebrała odwagę i zapytała:

– Jakie znaczenie ma to, co pan powiedział o butach z szerokimi nosami?

– Takie, że Farringdona zabił człowiek w spiczastych butach.

Odwróciła się do niego jak na komendę.

– Pan uważa, pan uważa, że Jim Morlake go nie zabił? – spytała niepewnym głosem. – Pan na serio tak myśli, kapitanie Welling? Nie stara się pan mnie złapać, bym powiedziała coś przeciwko niemu? Nie zrobiłby pan tego?

– Nawet do tego byłbym zdolny – wyznał Cichy Juliusz z żałosnym potrząśnięciem głowy. – Nie ma takiej niegodziwości, do której bym się nie posunął; tak jest, niestety, lady Jane. Ale w tym szczególnym wypadku jestem zupełnie szczery. Ślady stóp pod oknem są to ślady stóp mężczyzny w szpiczastym obuwiu. Poza tym pistolet, z którego strzelał morderca, jest cięższego kalibru od tych, które posiada Morlake. Znam całą zbrojownię Morlake’a i mógłbym przysiąc, że nigdy nie posiadał broni, z której padły te dwa fatalne wystrzały. James Morlake ma trzy rewolwery: ten, który nosi, i dwa służbowe colty. Ale pani była, zdaje się bardzo pewna, że to Morlake? – powiedział, rzucając na nią badawcze spojrzenie.

– Tak, byłam pewna – odpowiedziała i idąc za pierwszym impulsem, dodała: – Widziałam, jak morderca strzelał do pana Farringdona.

Spodziewała się, że będzie wstrząśnięty tą rewelacją, tymczasem Cichy Juliusz wybuchnął śmiechem.

– Wiem o tym – rzekł spokojnie – kryła się pani za drzewem. Nietrudno mi było odkryć pani ślady. Wróciła pani do domu ścieżką wzdłuż muru – znalazłem tam obcas jednego z pani pantofli i wywnioskowałem stąd, że się pani śpieszyła. Gdyby go pani zgubiła przy świetle dziennym, podniosłaby go pani. Gdyby go pani zgubiła i miała czas, szukałaby go pani dokoła. Tak czy owak zgubiła go pani tylko dlatego, że pani tak biegła. Czy człowiek w szpiczastym obuwiu wiedział, że pani tam była? Ale, à propos, nie widziała pani jego twarzy.

– Skąd pan to wie?

– Bo nie była pani pewna, że to Morlake; stąd wniosek, że nie widziała pani jego twarzy. I jeszcze jeden wniosek, musiał być zamaskowany. Był w czerni?

Skinęła głową.

– Od stóp do głów, co? W sposób wprowadzony przez pana Morlake’a. Zgadłem? – rzekł, gdy skinęła twierdząco głową.

Stanął, Jane poszła za jego przykładem. Stary wyga wpatrzył się w nią przenikliwie.

– Teraz, być może, zechce mi pani udzielić informacji mogących naprawdę mi się przydać – powiedział. – Kto, prócz ojca pani, nosi w Creith szpiczaste obuwie?

ROZDZIAŁ XI
Na pokładzie

Spojrzała na niego ze zdumieniem, potem wybuchła niepohamowanym śmiechem.

– Och, panie Welling, jak mnie pan nastraszył! Papa nic zabiłby nikogo: za wiele miałby z tym kłopotu!

Detektyw nie rozchmurzył się.

– Ja nie twierdzę, że pani ojciec zastrzelił tego człowieka. Twierdzę tylko, że jest on na dziesięć mil dokoła jedynym, który nosi szpiczaste obuwie.

– Banialuki! – zawołała. – Masa ludzi nosi spiczaste obuwie. Pan Hamon nosi szpiczaste...

Przerwał jej.

– To tylko chciałem wiedzieć! – powiedział cicho. – Do tego wszystko się sprowadza. Wiem, że lord Creith nosi takie obuwie, gdyż byłem u miejscowego szewca, który zna każdą parę butów w miasteczku. Ale skąd mógłbym wiedzieć, co za buty nosi Hamon.

– Pan Hamon jest tak zamożny, że nie potrzebuje oddawać butów do reperacji – powiedziała dziedziczka z Creith i dodała poważnie: – Nie podejrzewa pan pana Hamona? On nie był w Creith tej nocy.

– Jeśli zastrzelił Farringdona, to był w Creith. Jeśli go nie zastrzelił, nie interesuję się tym, gdzie był – odpowiedział Welling.

Po całonocnej depresji następowała reakcja. Musiała walczyć ze sobą, by nie zarzucić rąk na szyję temu tajemniczemu dżentelmenowi i nie uścisnąć go z całej siły z okrzykiem nieopisanej ulgi i radości.

– Jest pan pewien, zupełnie pewien?

– Co do Morlake’a? – odpowiedział pytaniem, idąc za biegiem jej myśli. – Nie może być dwóch zdań. Jest to jeden z tych wielkostopych mężczyzn. Nie mógłby wcisnąć nóg w obuwie, którego mamy ślady. Z drugiej strony – dodał ostrożnie – skąd pewność, że właściciel szpiczastych butów jest mordercą? Przeciw Morlake’owi świadczy, że człowiek w szpiczastym obuwiu był na gruntach Wold House ubiegłej nocy. Ślady biegły do rzeki i według wszelkiego prawdopodobieństwa na dnie jej znajduje się pistolet, z którego strzelał morderca.

– Z czego pan wnosi? – spytała.

– Co więcej – podjął, nie odpowiadając na pytanie – otrzymam pewnie list od osoby nieznanej z dokładnymi wskazówkami, w którym miejscu szukać pistoletu mordercy. Lubię takie anonimowe listy, szczególnie kiedy ich się spodziewam. List będzie pisany na maszynie i będzie wysłany – rozglądał się po zachmurzonym niebie – skądże, na Boga, zostanie wysłany. Ha, już wiem, będzie nosił stempel poczty głównej.

– Pan jest prorokiem – powiedziała z uśmiechem.

– Jestem tylko obserwatorem – odparł.

Gdy wrócili do pałacu, zastali lorda Creith wśród sterty bagażu.

– Halo, Welling! – rzekł. – Kogo pan zaaresztował dziś rano?

– Nigdy nie aresztuję nikogo w soboty. Nie chcę im psuć niedzieli – odpowiedział Welling. – Miał pan telefon od pana Hamona?

– Tak – odpowiedział baronet zdumiony. – Skąd pan wie?

– Telefonował wczoraj w nocy, prawda?

– Około północy. Skąd, na Boga, pan może to wiedzieć? Gdyby połączenie uzyskał przez Creith, rozumiałbym jeszcze, ale połączył się przez Little Lexham.

– Prosił o odesłanie mu czegoś, co zostawił u państwa?

– Nie. Chciał się dowiedzieć, o której dziś wyjeżdżamy.

– Naturalnie. – Welling kiwnął głową. – Cóż naturalniejszego? Telefonował około dwunastej w nocy?

– Trochę przed północą. Pan się włączył! – zauważył lord Creith.

Gdy wyszedł, by szukać broni myśliwskiej, która w tajemniczy sposób znikła, Jane spytała:

– Skąd pan wie o tym wszystkim, kapitanie Welling?

– Zgadłem – odpowiedział stary wyga. – Przypuśćmy, że człowiek w szpiczastym obuwiu to nasz przyjaciel Hamon, jasne jest, że skorzysta z pierwszej sposobności, by udowodnić, że był w tym czasie w Londynie. – Potrząsnął smutnie głową. – Telefoniczne alibi staje się coraz częstsze – dodał.

– A czemu pan Morlake zniknął? – spytała.

Prosiła pana Wellinga, by pozostał na śniadaniu, ale jego lordowska mość nie dotrzymywał im towarzystwa. Kilka wędek poszło w ślad za strzelbą, a potem także ulubionej rakiety tenisowej nigdzie nie można było znaleźć.

– Nie wiem – rzekł Welling bezradnie. – Coś złego się stało albo się szykuje. Wiem tylko, że odjechał bardzo pospiesznie.

– Nie sądzi pan...? – rzuciła szybko, na co odpowiedział z uśmiechem:

– Ci ludzie są w niebezpieczeństwie i poza wszelkim niebezpieczeństwem każdej chwili. Prawdopodobnie jest zajęty wykonaniem planu jakiegoś włamania.

– Pan jest okropny, kapitanie Welling – oburzyła się. – Pan wie, że pan Morlake nie jest włamywaczem.

– Jeżeli czegokolwiek można być pewnym na tym padole łez – odpowiedział Welling – to pewien jestem, że on jest włamywaczem! Mniejsza z jakich szlachetnych pobudek, niemniej nim jest. Co więcej, jest on najlepszym kasiarzem w całym Zjednoczonym Królestwie.

– Czy ukradł dużo pieniędzy? – spytała.

– Masę, ale kradł tylko pieniądze Hamona. I to jest najzabawniejsza rzecz przy tych włamaniach, choć nie brałem ich przedtem z komicznego punktu widzenia. Włamał się do sejfów i innych osób, ale nikt z nich nie skarżył się na stratę pieniędzy. Tymczasem tylko Hamon ciągle się skarży na straty. A już najdziwaczniejsze z wszystkiego jest to, że Morlake’owi nie chodzi o jego pieniądze.

Jeśli Jane oczekiwała, że cud się stanie i Jim się zjawi w ostatniej chwili przed ich odjazdem, to zawiodła się srodze.

Widok jachtu zakotwiczonego na Southampton Water był dla niej miłą niespodzianką. Spodziewała się zobaczyć bardzo mały stateczek i perspektywa żeglugi w takiej łupinie po burzliwej Zatoce Biskajskiej wcale jej się nie uśmiechała, tymczasem jacht L’Esperance miał wygląd jednostki oceanicznej.

Kapitan, Anglik, przywitał lorda Creith i lady Jane u szczytu schodów. Jacht był w gotowości do wyruszenia na morze.

– Pan Hamon nie przybędzie, o ile wiem? – rzekł kapitan Green, typowy marynarz z opaloną twarzą. – Jeśli pan rozkaże, odbijemy, milordzie. Będziemy mieli małą falę w Kanale i według wszelkiego prawdopodobieństwa morze będzie spokojne w Zatoce.

– Odbijajmy więc, kapitanie – rzucił lord Creith wesoło.

Lord Creith z córką sami zasiedli tego wieczora do stołu. Kapitan był na pomoście, gdyż żeglowali po pełnym statków Kanale la Manche i sygnały radiowe zapowiadały ławice mgielne między Portland Bill a Brestem.

– Doskonały obiad – pochwalił lord z zadowoleniem. – Macie dobrego kucharza, stewardzie.

– Tak, sir – odpowiedział szef steward, Francuz, który mówił lepiej po angielsku niźli lord Creith po francusku. – Mamy dwóch.

– Cała załoga składa się pewnie z Francuzów, bo to jacht francuski?

Steward zaprzeczył ruchem głowy.

– Nie, milordzie – odpowiedział. – Większość marynarzy to Anglicy i Szkoci. Właściciel jachtu woli angielską załogę. Jest tu zaledwie kilku Francuzów. Wśród załogi są przedstawiciele najróżniejszych narodowości, a nawet jeden Turek czy Maur. Przybył na statek w ostatniej chwili i jest chory od naszego wypłynięcia z Solent. Przypuszczam, że to służący właściciela; mamy go wysadzić w Casablance.

Podał lordowi kawę, a ten skrzywił się okropnie, ledwie umoczył w niej usta.

– Pochwaliłem was za wcześnie. Kawa jest okropna.

Steward porwał maszynkę z kawą i znikł w zakamarkach poza salonem. Wrócił, sumitując się solennie.

– Kucharz zrobi świeżą kawę, milordzie. Mamy nowego kuchcika, który nie stanął na wysokości zadania.

Po obiedzie Jane wyszła na pokład. Noc była cicha, morze zupełnie spokojne. Poprzez mgłę gwiazdy mrugały nad masztami, a po sztymborku jasne światło wybuchało i gasło w regularnych odstępach czasu.

– To Portland – objaśnił jeden z oficerów, który zszedł właśnie z pomostu.

Wdała się z nim w pogawędkę, póki nie nadszedł lord Creith z palarni. Przyniósł dla niej ciepły płaszcz, którym się okryła, gdyż noc była bardzo chłodna.

Stali obok siebie, ojciec i córka, goniąc wzrokiem po falach słabą fosforescencję. Lord odezwał się pierwszy:

– Czujesz się dobrze, córeczko?

– Bardzo dobrze, papo.

– O kim myślałaś, wzdychając przed chwilą?

Dosłyszał jej stłumiony śmiech i uśmiechnął się niewidocznie w ciemności.

– Nie wiedziałam, że wzdycham. Myślałam o Jamesie Morlake’u.

– Bardzo sympatyczny człowiek – stwierdził lord serdecznie. – Amerykanin, a mimo to bardzo sympatyczny człowiek. Naturalnie, nie chciałbym mieć za zięcia włamywacza. Ale wolałbym włamywacza od lichwiarza. Stanowczo wolę włamywacza.

Następne dni upływały Jane w zupełnym spokoju. Jacht był doskonałym statkiem. Żeglowali po cichym morzu, przy małej fali. Na jachcie panował komfort i wygoda. I Jane brakowało tylko Jamesa.

ROZDZIAŁ XII
Bunt

Podróż minęła bez większych wydarzeń; dopiero o świcie w dniu, w którym dotarli do Kadyksu, coś obudziło Jane z najgłębszego snu. W mgnieniu oka odzyskała przytomność. Nadstawiła uszu. Słychać było tylko gwizd wiatru i szorowanie fali pod akompaniament charakterystycznego trzeszczenia wiązadeł okrętowych. Szarzyzna poranna majaczyła przez iluminator i mętnie rozświetlała kabinę. Jane, siadłszy na łóżku, rozglądała się dokoła.

Jej uwagę pochłonął nietypowy ruch u drzwi. Zamykały się powoli. Skoczywszy na równe nogi, pobiegła do drzwi i otworzyła je na oścież. Dostrzegła przez mgnienie masywną postać, znikającą w mroku korytarza. I w tej chwili zaszło coś dziwnego. Masywny człowiek dotarł nieomal do końca wąskiego korytarza, kiedy ktoś powstał spod jego nóg i obalił go. Nawet mimo panującego hałasu usłyszała uderzenie ciała o twardy pokład. W następnej chwili porwał się na równe nogi i znów padł. Wytężywszy wzrok, zobaczyła człowieka stojącego nad nim. Potem obaj znikli.

Zamknęła drzwi i położyła się, ale nie zasnęła więcej. Mógł to być wypadek. Jakiś złodziej – a zdarzają się złodzieje wśród najlepszych załóg – zakradł się i został zauważony przez sternika i to tłumaczyło walkę, której była świadkiem. Nie chciała niepokoić ojca, lecz jeszcze przed śniadaniem odszukała starszego stewarda i opowiedziała mu, co się stało.

– Nie wiem, kto to mógł być, panienko – odpowiedział. – Wachta była na pokładzie i jak zwykle szorowała pokład o świcie. I zawsze w nocy jeden ze stewardów czuwa w korytarzu. Jak wyglądał ten człowiek?

– O ile mogłam rozeznać, miał na sobie białą koszulę i niebieskie spodnie.

– Wysoki był, niski?

– Był bardzo masywny.

– Zwrócę się do starszego oficera – powiedział.

– Nie chciałabym wywoływać zamieszania.

– Milady więcej ziobi ziego, nie zameidowawszy o tym – odpowiedział szef steward.

Lord Creith zbagatelizował sprawę i oświadczył, że córce całe wydarzenie się przyśniło.

Spędziła dwa wspaniałe dni w Kadyksie, obserwując piękne kobiety o leniwych ruchach i brodatych mężczyzn; w Jerez przyglądała się wyciskaniu wina, które Anglicy przezwali „sherry”. Niebo było cudownie niebieskie, a od gór zwanych „sierra” wiało chłodem.

Opuścili Kadyks o północy na trzeci dzień, a o świcie obudziło Jane bujanie, spowodowane zatrzymaniem maszyn. Doszedł ją łoskot spuszczanego łańcucha i plusk kotwicy. Po raz pierwszy widziała zarysy Afryki. Później w chłodnym świetle poranka zobaczyła białe domy na brzegu cytrynowej barwy; w oddali błękitne góry.

Na jej dzwonek zjawiła się stewardka.

– Gdzie my jesteśmy? – spytała.

– W Suba, to mała mieścina nadbrzeżna.

W tej chwili zobaczyła łódź, spuszczoną z jachtu, która zmierzała do brzegu. Oddalał się plusk wioseł.

– Załoga popłynęła, aby sprowadzić skrzynie z afrykańskimi zbiorami, które pan Hamon sprowadza z Afryki – objaśniła stewardka. Łódź znikła przy odchyleniu się statku.

Drzwi otworzyły się i wszedł lord Creith.

– To jest Suba – oświadczył zgoła zbytecznie. – Włóż płaszcz i chodź na pokład, Jane.

Zarzuciła na siebie futro i wyszła z ojcem. Na pokładzie wałęsał się jeden tylko marynarz. Na pomoście samotny oficer patrzył w ślad za szalupą bez zainteresowania.

– Nikt prawie nie pozostał na jachcie – orzekła Jane, rozejrzawszy się dokoła.

Lord Creith krytycznym okiem omiótł chmury na niebie.

– Dwóch ludzi wystarczy do manewrowania statkiem w taką pogodę – odparł. – Nie ma wiatru.

I nagle poprzez bakburtę zobaczył wysoki, biały wzdęty żagiel, zbliżający się powoli ku jachtowi.

– Jest wiatr – odpowiedziała Jane z uśmiechem. – Czy oni nie zbliżają się za szybko?

– O nie! – odparł wesoło lord. – Maurowie są urodzonymi żeglarzami, a z kształtu żagla wnoszę, że statek jest mauretański. To wybrzeże jest ojczyzną berberyjskich piratów.

Obejrzała się niespokojnie na wzdęty żagiel, a lord Creith, nie zdając sobie sprawy z obaw córki, podjął:

– W ciągu stuleci nakładali okup na każdy statek na tych wodach. Słowo „taryfa” pochodzi od miasteczka Tarifa, które...

Urwał, a Jane odwróciła się prędko. Oboje usłyszeli jęk.

– Co to? – spytał lord Creith. – Czy komuś się coś stało?

Nikt się nie pokazał. Lord Creith ruszył w stronę pomostu. Nagle przy schodach do kajuty ukazał się człowiek masywnej budowy i Jane od pierwszego wejrzenia poznała w nim intruza, który rano zakradał się w korytarzu. Stąpając bosymi nogami bez żadnego dźwięku, zbliżał się do opartego na poręczy tylnej burty oficera.

– Baczność! – wrzasnął lord Creith.

Oficer odwrócił się gwałtownie. Cios wymierzony przez napastnika o włos chybił głowy oficera i spadł na jego ramię. Mężczyzna runął na ziemię, krzycząc z bólu. W następnej chwili napastnik odwrócił się i Jane ze zgrozą zobaczyła w jego ręku ciężki młot.

Okrzyk lorda Creith ocalił oficerowi życie. Ranny rzucił się ku kajutom i stoczył się na pokład. Znów porwał się na nogi i znikł, a za nim wielki Maur o białej twarzy.

– Do kajuty, prędko! – krzyknął lord Creith i Jane skoczyła do schodów.

Już we drzwiach kajuty dostrzegła rzutem oka wysoki, biały żagiel arabskiego statku i usłyszała jazgot podnieconych, gardłowych głosów.

– Biegnij korytarzem do mojej kabiny! – krzyknął jej lord Creith.

Padła, ciężko dysząc, na kanapę, podczas gdy ojciec zaryglował drzwi. Otworzył walizę i przewracał w niej.

– Mój rewolwer przepadł – powiedział.

– Co to znaczy? – spytała. Odzyskała już przytomność umysłu.

– Wygląda na bunt – odpowiedział posępnie lord.

Usłyszała nad głową tupot nóg biegnących po pokładzie i na nowo jazgot głosów.

– Napadli nas ci z arabskiego żaglowca – powiedział spokojnie; usłyszeli, że ktoś zaklął w sąsiedniej kabinie.

– Jest tam kto? – zawołał lord Creith.

Gródź dzieląca kabiny nie sięgała do górnego pokładu i dzięki tej właściwości w budowie jachtu rozmowa była możliwa. Okazało się, że to ranny oficer. Nie miał złamanego obojczyka, choć ramię bolało go wściekle.

– Czy ma pan jaką broń palną? – spytał oficer.

Lord Creith musiał wyznać, że jest bezbronny.

– Co się stało? – spytał.

– Nie wiem – brzmiała odpowiedź. – Prawie cała załoga jest na brzegu. Z nimi kapitan, pierwszy i drugi oficer wyprawili się po jakieś paki.

– Ilu ludzi zostało na jachcie?

– Sześciu, razem ze stewardem. To Maur, którego zabraliśmy w Southampton, napadł na mnie. Musiał rozprawić się przedtem z marynarzami. Posługacze nie będą się bili. Zostaje nam jeden pomocnik kucharza.

Zaśmiał się z goryczą.

– A ten będzie się miał z pyszna – odezwał się po chwili. – To on pobił Maura przed paroma dniami. Dowiedziałem się o tym dopiero podczas rannej wachty. Pamięta pan, na co skarżyła się pańska córka – jest tam z panem, jak przypuszczam?

– Tak – odparł lord Creith. – To Maur otworzył wtedy drzwi?

– Tak, to on. Musiał szukać broni – mówił oficer. – Pomocnik kucharza był na służbie i – oho! Już idą!

Rozległ się tupot nóg w korytarzu i ktoś zaczął się dobijać do drzwi kabiny.

– Mister wyjść, mister nic nie być! – zawołał ochrypły głos.

Lord Creith nie odpowiedział.

Trach! Drzwi zadygotały pod potężnym uderzeniem, ale widocznie w korytarzu było za wąsko, by można było dobrze się zamachnąć młotem, gdyż zamek nie puścił. Znowu spadł cios i długa szpara ukazała się w jednej z desek.

Lord Creith rozejrzał się bezradnie dokoła.

– Żadnej broni – powiedział przyciszonym głosem do córki.

Spojrzał na iluminator.

– Nie mogłabyś się tamtędy przecisnąć?

Potrząsnęła głową.

– Nie opuszczę cię, papo – odpowiedziała i pogładziła ojca po ramieniu.

– Nie sądzę, aby to było możliwe – rzekł, mierząc oczyma iluminator.

Trach! Bum! Deski drzwi się rozleciały, ale huk, który usłyszeli, był innego pochodzenia. W korytarzu powstał ruch, padł strzał jeden i drugi. Potem z przeciwnego końca korytarza padły kolejne trzy strzały, jeden po drugim. Ktoś padł całym ciężarem ciała na ścianę z ohydnym wyciem. I nastąpił moment ciszy.

– Co to?

Oficer odezwał się spoza grodzi.

– Ktoś strzela – odpowiedział lord Creith. Spojrzał przez rozłupane deski w drzwiach. Człowiek leżący w korytarzu wciąż wył, ale był to jedyny głos wśród ciszy.

– Patrz, papo! – zawołała Jane gorączkowo. – Szalupa wraca.

Wskazała przez iluminator. Dwie łodzie jachtowe płynęły co sił ku swemu statkowi.

Nagle w korytarzu rozpętało się piekło. Zatupotały nogi napastników i drewniany stuk pistoletu odezwał się na nowo.

– Kto to może być? Jeden z marynarzy? Skąd wytrzasnął broń?

Pytania się sypały, ale lord Creith zbyt był pochłonięty obserwowaniem walki, by tracić czas na odpowiedzi. Ogień ustał, a krzyk się wzmógł. Rozległ się ryk triumfu i kogoś wleczono wzdłuż korytarza.

– Mają go – rzekł lord Creith cokolwiek ochrypłym głosem. – Kto to może być?

Potem ktoś zawołał do nich po angielsku:

– Nie otwierajcie drzwi, dopóki załoga nie wróci na pokład. Są już blisko.

Jane skamieniała na dźwięk tego głosu i odtrąciwszy ojca, nachyliła się do szpary w drzwiach. Zobaczyła człowieka miotającego się w rękach odzianych biało krajowców – wysokiego mężczyznę w białym uniformie kuchcika okrętowego. To był Jim Morlake!

ROZDZIAŁ XIII
Człowiek na brzegu

Jane krzyknęła i zaczęła szarpać za drzwi.

– Klucz, gdzie jest klucz, ojcze? – wołała nieprzytomnie. – To Jim!

Lord Creith odciągnął ją jednak.

– Nie pomożesz, kochanie, Jimowi Morlake’owi, wpadłszy sama w łapy tych bestii – przemówił jej do rozsądku.

Zwisła mu w ramionach; położywszy córkę na kanapie, podbiegł do iluminatora. Szalupy zbliżały się do jachtu. Z postawy kapitana, stojącego na rufie jednej z nich z rewolwerem w ręku, lord Creith wywnioskował, że domyślił się on, co zaszło. W korytarzu i na pokładzie ucichły wszelkie hałasy, tylko ranny skomlał i jęczał w dalszym ciągu. Jeszcze chwila i usłyszeli uderzenie przybijających łodzi w burtę i łoskot obutych nóg. Potem głos kapitana, który wołał:

– Jest tu kto?

Lord Creith otworzył drzwi kluczem i przestąpił ciało zabitego napastnika.

– Bogu dzięki – zawołał kapitan Green z przejęciem. – A młoda lady, czy się jej nic nie stało?

Jane ocknęła się; leżała dłuższą chwilę bez ruchu. Potem, uświadomiwszy sobie, że ona jedna wie, kim był „kuchcik”, dźwignęła się i powstała.

– A Jim! Oni porwali Jima! – zawołała gwałtownie.

– Pańskiego kucharza – objaśnił lord Creith.

– Mojego kucharza? – zapytał zdumiony kapitan, a potem rozjaśniło mu się w głowie. – Pomocnika kucharza, pewnie tego, którego zabraliśmy w Southampton? Czy on zabił tego zbója? – Rzucił okiem na trupa w korytarzu.

– Jeżeli go porwali, to jest na żaglowcu – kontynuował kapitan. – Odbili w chwili, gdy my wpadliśmy na pokład.

Pobiegł w górę pokładu, a za nim Jane. Biegła, choć drżała jak liść i czuła się bardzo słaba. Żaglowiec był kilkanaście jardów od jachtu i wykręcał pod świeżą bryzą, która wzdęła jego wielki żagiel.

– Jest pani pewna, że go porwali? – spytał kapitan. – On może być między... – Nie skończył zdania.

Jeden z marynarzy był zabity, drugi umierający; przeszukano cały jacht; nigdzie ani śladu Morlake’a.

– Możemy ich dogonić – rzekł lord Creith, kapitan skinął głową.

– Każę podnieść kotwicę, ale nie sądzę, byśmy wiele wskórali, jeśli nie będą głupi, to nie wezmą kursu na pełne morze. Sądzę, że opłyną cypel i skryją się u brzegów, gdzie moglibyśmy ich gonić tylko w szalupach.

Arabski statek nabierał pędu z każdą chwilą, rozwijając za sobą wspaniałą bruzdę piany.

Napastnicy zapomnieli rozprawić się z radiotelegrafistą, który ocalał w swej kabince na górnym pokładzie. On to odwołał kapitana. Uczynił więcej, bo uzyskawszy połączenie z małym amerykańskim kontrtorpedowcem, krążącym u brzegów na odległości jakichś dwudziestu mil, ściągnął go na pomoc. Dym ukazał się na horyzoncie.

– Czy zdąży, wielkie pytanie – zauważył kapitan.

W tej chwili żaglowiec zmienił kurs.

– A co, czy nie mówiłem – podjął – okrążają cypel.

Wiatr się wzmagał. Dął mocno, gdy jacht zaczął wykręcać w pogoni za żaglowcem. Ale cypel sterczał w morze na dwie mile. Żaglowiec znikł poza nim.

Gdy opłynęli przylądek, żaglowiec był tak blisko brzegu, że zdawał się siedzieć na mieliźnie.

– Lądują – oświadczył kapitan Green, obserwując statek przez szkła – a oto i mój kuchcik!

Jane niemal wyrwała mu lornetkę z ręki. Jej ręka drżała tak mocno, że widziała tylko rozrzucone białe szaty na tle żółtego piasku; wreszcie opanowała się i nastawiła szkła na wysoką białą postać idącą w głąb lądu.

– To on – szepnęła. – Och, Jim, Jim!

– Pani go zna?

Skinęła głową.

– W takim razie uważam za zbyteczne trzymanie tego przed panią w sekrecie – rzekł kapitan Green – tylko proszę, by to, co powiem, nie doszło do moich armatorów. Kapitan Morlake i ja znamy się od dawna. Poznałem go, gdy był w Tangerze. Przybiegł do mnie w wielkim pośpiechu w piątek wieczór przed naszym wypłynięciem i prosił, bym go zabrał. Wiedząc, że zawsze był zamieszany w dziwaczne przygody – wiem, że był w służbie wywiadowczej, a może i jest wciąż jeszcze – wpisałem go na listę jako kuchcika. Ostrzegał mnie przed niebezpieczeństwem, poczytywałem to jednak za romantyczne brednie.

– Ostrzegł pana przed tą napaścią? – spytał lord Creith, zdumiony nad wszelki wyraz. – Skąd mógł wiedzieć?

Kapitan potrząsnął głową.

– Nie mam pojęcia, ale wiedział; nie wiedział wprawdzie, kiedy to nastąpi, bo byłby mnie ostrzegł przed wyprawą na brzeg po te przeklęte paki, których wcale nie znaleźliśmy!

Kontrtorpedowiec był już widoczny gołym okiem.

– Na nic się nam nie przyda – rzekł kapitan, patrząc w kierunku okrętu wojennego. – Nim wyląduje desant, będą daleko na pustyni. – Zagryzł wargi. – Ale kapitanowi Morlake’owi nic się nie stanie. On mówi ich językiem i wątpię, czy jest taki szejk w Maroku, który by o nim nie słyszał. W tej chwili kapitan żaglowca musi być w strachu, dowiedziawszy się, jakiego wziął jeńca.

Znów nastawił szkła na brzeg.

– Dwóch Europejczyków! – zawołał półgłosem. – Kogo drugiego wzięli do niewoli? Nie wie pan, Johnson? – Odwrócił się do swego drugiego oficera.

– Nie, nie mogę poznać tego drugiego – odpowiedział oficer.

Oparł lornetę o słup burty i spojrzał po raz drugi.

– To na pewno Europejczyk i na pewno nie marynarz. Ma na sobie cywilne ubranie.

– Czy mogę zobaczyć?

Z pomocą drugiego oficera Jane naprowadziła lornetkę na sylwetkę człowieka kroczącego obok przy Maurze w bieli. Jim znikł za garbem wzgórza piasku, a ci dwaj szli sami, Maur, gestykulując, a jego towarzysz, wygrażając pięścią.

Potrząsnęła głową.

– Nie znam go – oświadczyła.

A przysięgała przecie, że poznałaby Ralfa Hamona w każdym przebraniu! Gdyż był to Ralf Hamon we własnej osobie, a przy nim kapitan arabskiego żaglowca.

ROZDZIAŁ XIV
Zabawa

Ralf Hamon dygotał w swym lekkim ubraniu, mimo ciepłego palta. Drapał się na strome wzgórze, warcząc przekleństwa po arabsku, a trzeba wiedzieć, że jest to język specjalnie stworzony, aby kląć.

– Jesteś dureń! – wołał z gniewem. – Czy nie mówiłem ci sto razy, jak to zrobić?

Czarnobrody kapitan piratów wzruszył ramionami.

– To wina mego oficera, który teraz smaży się w piekle. Najpierw kazałem mu zatkać gębę wszystkim marynarzom, którzy zostali na jachcie, a ten dureń zapomniał o marynarzu mającym pistolet.

– Czego nie daliście mu po łbie? Czego przywlekliście go aż tutaj? – warczał Hamon.

– Bo moi ludzie chcą się z nim rozprawić na swój sposób. On zabił Jussefa, którego moi ludzie kochali. On będzie żałował, że nie zginął w bitwie – rzekł kapitan złowróżbnie, a Ralf Hamon prychnął złym śmiechem.

– Czego on żałuje, a czego nie, to mnie ani ziębi, ani grzeje – podjął. – Mieliście kobietę w ręku i nie schwytaliście jej.

– Gdyby nie ten marynarz, który miał rewolwer – zaczął kapitan, ale Ralf Hamon nie dał mu dokończyć.

– Do diabła z marynarzem mającym rewolwer! – ryknął. – Myślisz, że leżałem chory w twoim śmierdzącym pudle przez dwa dni po to, aby złapać tego marynarza?

– Jeżeli zechcesz go zobaczyć, efendi – błagał Maur.

– Nie chcę go widzieć ani nie chcę, by on mnie widział. Pozwoliliście kobiecie uciec, to możecie puścić tego drania. Nie chcę, aby mełł jęzorem w Tangerze, kto był z wami. Róbcie z nim, co się wam podoba.

Zobaczył jeńca z daleka. Był to wysoki człowiek z twarzą pokrytą brudem i krwią. Nie podszedł do niego. Muły czekały w małej wiosce i na widok jednego z nich pod kosztownym siodłem z czerwonej skóry Ralf Hamon zagryzł wargi do krwi. Wierzchowca tego przeznaczył dla pani swego serca.

Bezzwłocznie ruszyli w drogę. Po południu zatrzymali się na dwie godziny w pustynnej okolicy, a wieczorem dotarli do małej wioski węglarzy.

– Nie przyjdziesz na zabawę z jeńcem, efendi? – spytał kapitan. – No tak, ten człowiek jest z twojej rasy i ciężko byłoby ci patrzeć na jego mękę.

– Wcale nie byłoby mi ciężko – odwarknął Ralf wściekle – ale jestem zmęczony.

Postawili dla Hamona namiot przy namiocie wodza. Już miał się położyć, choć słońce ledwie dotknęło skraju horyzontu, gdy zobaczył poruszenie wśród uczestników karawany i rozległy się głośne rozmowy. Spytał o przyczynę.

– Az-Zafuri – brzmiała lakoniczna odpowiedź.

Ralf słyszał to nazwisko szejka powstańców, choć nigdy się z nim jeszcze nie spotkał.

– On tu jest?

– Nadjeżdża – odpowiedział kapitan obojętnie – ale ja jestem z nim w przyjaźni i nie mamy się czego bać.

Chmura kurzu świadczyła wymownie o liczebności świty Az-Zafuriego. Kiedy pół godziny potem szejk rozbił w pobliżu namioty, Ralf Hamon rad był, że łączyły ich z nim przyjazne stosunki.

Poszedł złożyć czołobitność potężnemu szejkowi i zastał go siedzącego przed namiotem. Był to przysadzisty, barczysty człowiek, zdradzający cechy murzyńskiego pochodzenia.

– Pokój twemu domowi, Zafuri! – rzekł, jak nakazywał zwyczaj.

– Pokój z tobą – odrzekł Zafuri, patrząc przybyszowi prosto w oczy. – Zdaje się, że cię poznaję. Jesteś Hamon.

– Tak się nazywam – odpowiedział Ralf, ucieszony, że sława jego dotarła aż tak daleko.

– Jesteś przyjacielem szeryfa Sadiego Hafiza?

Ralf Hamon poczuł się na śliskim gruncie. Tak prędko Sadi Hafiz zawiązywał i rozwiązywał węzły swych politycznych sojuszów i przyjaźni, że w owej chwili mogli już być z Az-Zafurim śmiertelnymi wrogami.

– Sadi jest moim agentem handlowym – rzekł oględnie – ale kto może wiedzieć, czy jest moim przyjacielem w tej chwili? Albowiem Sadi jest przyjacielem słońca, które świeci.

Mógł taką odpowiedź zaryzykować śmiało, gdyż Sadi Hafiz miał ustaloną reputację. Z zadowoleniem spostrzegł Hamon iskrę humoru zapalającą się w ciemnych oczach Az-Zafuriego.

– To prawda – rzekł. – Dokąd zmierzasz, hadżi? – zwrócił się do kapitana statku, który stał u boku Ralfa podczas rozmowy.

– W góry Rif, szeryfie – odrzekł zapytany.

– To obraliście najdłuższą drogę – powiedział szejk znacząco. – Masz jeńca?

Kapitan piratów skinął głową.

– Moi ludzie już mi powiedzieli. On umrze, jak mówią. Hm, najlepszy to sposób. Kiedy człowiek śpi, nikomu źle nie czyni i jest szczęśliwy. Przyjdę na waszą zabawę.

Ralf byłby przy tej okrutnej rozprawie obecny, ale dwie doby spędzone bez wypoczynku zwaliły go z nóg. Ledwie legł na maty, rozesłane w jego namiocie, zapadł w kamienny sen.

Zabawa miała się odbyć godzinę po zachodzie słońca. Piraci uszykowali się w odstępach kilku kroków jeden od drugiego, we dwa szeregi, zostawiając wąskie przejście między sobą, przez które miano puścić jeńca, obiecując mu wolność i życie, jeśliby uszedł zarówno ciosów ich pałek, jak i szabel stojących u końca tej żywej uliczki dwóch odźwiernych śmierci. Zadaniem tych ostatnich było śmiertelnie sponiewieranego człowieka wyprawić ostatecznie w krainę cieni. Jim słyszał o tej wypróbowanej torturze; w ten sposób rozprawiano się ze złoczyńcami i nieprzyjaciółmi politycznymi. Wiedział, że choćby zwinny był jak jaskółka, nie uniknie gradu ciosów sypiących się z obu stron.

Przynieśli mu owoców i wodę.

– Bądź chybki, a ujdziesz cało – rzekł jeden z rozbójników z chichotem i zdumiony zatrzymał się, gdy Jim odpowiedział mu płynnie w mauretańskim narzeczu popularnym przysłowiem:

– Sprawiedliwość jest szybsza od ptaka, a straszniejsza niźli lwy.

– Och! – zawołał Arab zdumiony. – Mówisz językiem prawdziwego Boga! Hej, przyjacielu, wstaw się za mnie do dżinów, bo jeszcze dzisiejszej nocy będziesz wśród cieni.

Poprowadzono go przed spoczywającego na jedwabistym kobierczyku kapitana, by usłyszał ostateczny wyrok.

– Oko za oko. Kto mieczem wojuje, od miecza ginie – zarecytował pirat monotonnie i śpiewnie.

– Zapamiętaj to sobie – odpowiedział Jim surowo.

Zafuri, z którym kapitan dzielił kobierzec, rzucił szybkie spojrzenie na brodatego jeńca.

– Słuchaj człowieku bez nazwiska – podjął Jim płynną arabszczyzną. – Jeżeli ja umrę, wieść się rozejdzie i spadnie na ciebie kara, gdziekolwiek byś się krył i będziesz wisiał w bazarze, a twój duch pójdzie do dżehenny i spotka się z moim...

– Zabierzcie go! – zawołał kapitan ochryple.

– Zostawcie go.

To przemówił Zafuri.

– Pokój z tobą, Milaka. – Było to nazwisko, pod którym był znany wśród Arabów. W oczach Jima zapaliło się światełko.

– I pokój z tobą, Zafuri – odpowiedział Jim, poznając szejka.

Wówczas Zafuri powstał i objąwszy jeńca jedną ręką, pocałował go w ramię.

– Kto żąda śmierci mego przyjaciela, niechaj mi to powtórzy – rzekł, a jego lewa dłoń zacisnęła się na pochwie krzywej szabli.

Kapitan piratów pozostał niemy.

ROZDZIAŁ XV
Podwórze

Tanger skąpany w porannym słońcu bielił się i zielenił przed zachwyconymi oczami Jane Carston, podczas gdy jacht wpływał wolno do zatoki. Nad nią wisiało niebo bez chmurki, a wiatr odlądowy niósł na swych skrzydłach lekki, nieokreślony odór.

– Czy czujesz się na siłach zejść na brzeg? – spytał lord Creith swoją córkę, a kiedy skinęła głową, podjął: – Jesteś nadzwyczajna, Jane. W ostatnim tygodniu przeszłaś więcej niż większość ludzi przez całe życie.

Roześmiała się.

– Można przyzwyczaić się i do silnych wrażeń. Przypuszczam, że teraz już tylko trzęsienie ziemi wyprowadziłoby mnie z równowagi.

Rzucił na nią szybkie spojrzenie ukradkiem.

– Nie trapisz się więcej o... o Morlake’a?

– Trudno powiedzieć. Mam taką wiarę w niego. Zresztą, gdyby się stało coś strasznego, odczułabym to niezawodnie.

Lord Creith zmienił temat rozmowy. Okazało się, że jacht miał zatrzymać się w Tangerze na tydzień; zarówno lord, jak i Jane postanowili skorzystać z okazji i poznać trochę to miasto Berberów.

Lord Creith wynajął pokoje w wielkim hotelu ulokowanym nad zatoką. Z obrzeżnego tarasu swego apartamentu mogli podziwiać mieszankę budowli, z których składa się współczesny Tanger.

– Zupełnie jak Stary Testament, oświetlony elektrycznością – rzekł jego lordowska mość, delektując się obrazowym i trafnym porównaniem. – Te miasta wschodu nigdy nie są tak piękne z bliska, jak się wydają z odległości trzech mil. – Podniósł chustkę do nosa i skrzywił się.

– Jim mieszkał tu całe lata – odpowiedziała Jane.

– Nawet ten fakt nie uczynił Tangeru wonniejszym – rzekł jej praktyczny papa. – Co on tu robił?

– Kapitan Green mówił, że był w służbie dyplomatycznej. Pójdę zasięgnąć informacji.

Następnego dnia maszerowała po krętej uliczce Tangeru, na której mieściły się konsulaty różnych państw. Informacje zebrane przez Jane były jednak bardzo skąpe. Charakter służby Jima Morlake’a sprawiał, że urzędnicy konsularni nie rozwodzili się na jego temat. Mogła jednakże z tego wszystkiego wywnioskować, że przez kilka lat Jim grał wybitną rolę w życiu Maroka. Lord Creith wpadł na pomysł szukania Morlake’a w więzieniu. Za pośrednictwem miejscowego angielskiego rezydenta uzyskał wstęp do Kasbah. Na szczęście Jane nie zdecydowała się mu towarzyszyć. Powróciwszy, lord opowiedział córce rzeczy, od których włosy stawały na głowie.

– Piekło na ziemi – ujął lapidarnie swoje spostrzeżenia.

Po trzech dniach bezowocnych wędrówek po mieście Jane zaczęła odczuwać znużenie. Była na głównym placu targowym, błąkała się wśród handlarzy węgla drzewnego i klęczących wielbłądów, przyglądała się kuglarzom i zawodowym świętym, rozmawiała ze sprzedawcami wyrobów miedzianych na bazarach.

– Najpiękniejszej części Tangeru się nie widzi. Czy pamiętasz, papo, tę brzydką uliczkę za meczetem? – spytała. – Otworzyła się bardzo staroświeckiej roboty brama i zobaczyłam przepiękny ogród, w którym dwie zawoalowane kobiety karmiły gołębie z balkonu. To był tak piękny obraz, że omal nie weszłam do środka.

Lord Creith mruknął coś o braku elementarnych warunków sanitarnych w tych domach i przeszedł do roztrząsaniu rachunku hotelowego. Po południu tego samego dnia wybrali się na zawody strzeleckie. Beduini z gór napłynęli tego dnia do miasta z okazji rocznicy śmierci miejscowego świętego. Na żądanie Jane lord Creith zboczył z placu targowego, by pokazać córce front więzienia. Ohydna twarz wyjrzała zza kraty i Jane wstrząsnął dreszcz od stóp do głów.

Lord Creith odwrócił się, by otworzyć parasol, słońce paliło nieznośnie.

– Wschód jest Wschodem, a Zachód Zachodem – perorował. – Zawsze kiedy patrzę na tych ludzi, zachodzę w głowę, co też oni mogą myśleć. W gruncie rzeczy niepodobna się zorientować na Wschodzie, póki się nie pozna ich psychologii.

– Teraz, jeślibyś mnie spytała... – zaczął i odwrócił się dla zwrócenia jej uwagi na to, co mówił.

Jane nie było!

Wrócił. Żebrak stał na rogu, żądając jałmużny w imieniu Allaha; korpulentna zawoalowana kobieta niosła kosz miejscowej roboty; ale nigdzie ani śladu Jane. Podniósł oczy na wysokie mury po jednej i drugiej stronie ulicy, jakby się spodziewał, że zobaczy ją gdzieś w górze zawieszoną w cudowny sposób na gzymsie.

I wówczas zdał sobie sprawę z powagi sytuacji. Ruszył pędem po wyboistym bruku aż do końca uliczki. Rozglądał się na lewo, na prawo. Ani śladu. W jednej z ulic zobaczył czterech ludzi, niosących drewnianą skrzynię, którzy śpiewali, idąc. Wrócił do żebraka, aby go zapytać, czy nie widział młodej lady, ale, podszedłszy do niego, przekonał się, że jest ślepy.

– Jane! – ryknął na całe gardło.

Nie było odpowiedzi. Człowiek śpiący w cieniu portyku drgnął i obudził się, wytrzeszczył oczy na białego starca, potem zaś, wyklinając wszystkich cudzoziemców, którzy mącą spokój wiernym, przewrócił się na drugi bok i zasnął na nowo.

Lord Creith zobaczył w oddali oficera francuskiej żandarmerii i pobiegł ku niemu.

– Czy pan widział Europejkę, moją córkę? – zaczął bezładnie.

W kilku słowach opowiedział historię o zniknięciu.

– Prawdopodobnie weszła do jednego z tych domów. Czy ma pan jakichś znajomych wśród Arabów? – spytał oficer.

– Nie, żadnych – odparł lord z emfazą.

– Gdzie była pańska córka, kiedy ją pan widział po raz ostatni? – badał oficer i ruszył z miejsca.

Ale nie znaleźli jej i na wielkim placu targowym. Lord Creith pobiegł do hotelu. Lady nie wróciła, jak objaśnił go dyrektor. Nie było jej na tarasie. Stał tam natomiast wysoki mężczyzna w szarym garniturze, wachlując się swym szerokoskrzydłym sombrero.

Obejrzał się na dźwięk głosu lorda Creith i skoczywszy na równe nogi, podbiegł do niego.

– Morlake! – zdumiał się lord Creith – Jane!...

– Co jej się stało? – rzucił Jim prędko.

– Znikła! O Boże, jestem w strachu, w okropnym strachu!

ROZDZIAŁ XVI
Dom Sadiego

James Morlake odbył krótką konferencję z szefem miejscowej policji, nim lord Creith zaprowadził go na miejsce, skąd Jane znikła.

– Zdaje mi się, że to tu!

Morlake powiedział coś półgłosem do szefa policji, na co oficer potrząsnął głową i odpowiedział:

– Nie mogę być panu w tym pomocny. Wynikłyby stąd dla mnie zbyt poważne konsekwencje. Ale będę na każde pańskie zawołanie.

– To mi wystarcza – odpowiedział Jim.

Zapukał do furtki w murze. Po dłuższej chwili zakratowane okienko się otworzyło i wyjrzała czarna twarz.

– Szeryfa nie ma w domu – powiedziała z gardłowym akcentem czarna niewolnica.

Jim obejrzał się. Oficer policji trzymał się w przyzwoitej odległości.

– Otwórz, o różo Saronu – szepnął. – Przybywam od paszy z wieściami do szeryfa.

Niewolnica zawahała się, ale potrząsnęła głową.

– Nie wolno mi otworzyć – rzekła niepewnym głosem.

– Przybywam z wieściami od Hamona – rzucił nerwowo Jim.

Okienko zamknęło się. Jim obejrzał się po raz wtóry i kazał lordowi Creith dotrzymywać towarzystwa szefowi policji, co też jego lordowska mość niechętnie uczynił.

Wkrótce rozległ się brzęk odsuwanych rygli, klucz zazgrzytał w zardzewiałym zamku i przez uchyloną furtkę Morlake przeniknął na znane mu dobrze kwadratowe podwórze. Rzucił okiem na staroświecką fontannę, brudną werandę, wypłowiałe krzesła; zobaczywszy postać ludzką w drzwiach domu, jednym skokiem znalazł się na werandzie.

– Sadi Hafiz, chcę mówić z tobą! – zawołał, a na dźwięk jego głosu człowiek w drzwiach drgnął i odwrócił się.

– Allah! – zawołał skonsternowany szeryf. – Nie wiedziałem, że jesteś w Tangerze, Milaki!

Arab zbladł widocznie, ale w następnej chwili już był uśmiechnięty i opanowany.

– Czym mogę panu służyć, kapitanie Morlake? – odezwał się płynną angielszczyzną. – Co za niespodzianka, co za miła niespodzianka. Dlaczego nie kazał się pan oznajmić?

– Bobyś mnie nie przyjął – odpowiedział James. – Gdzie jest lady Jane Carston?

Twarz Araba pozostała niewzruszona.

– Lady Jane Carston? Nie przypominam sobie – odpowiedział. – Czy to jakaś lady z angielskiej ambasady?

– Gdzie jest ta młoda kobieta, którą zwabiłeś do tego domu przed półgodziną? – spytał James. – Ostrzegam cię, Sadi Hafiz, że nie opuszczę bez niej tego domu.

– Jak wyznaję Allaha – zaprotestował energicznie opasły Arab. – Nie znam tej lady ani ją oczy moje widziały. Po cóż miałaby przebywać tu, w moim skromnym domu, skoro należy widocznie do angielskiej arystokracji!

– Na Boga, Sadi, odpowiesz mi na to pytanie, albo nigdy więcej już na żadne pytanie nie odpowiesz.

Wyrwał pistolet automatyczny z kieszeni, a blask broni zdawał się oślepiać Araba, gdyż przymknął oczy i zamrugał powiekami.

– To napaść – odparł daleko mniej dobrą angielszczyzną. – Zaskarżę pana przed konsulem.

James odepchnął go i ruszył w głąb wyłożonej kamiennymi płytami sieni. Drzwi znalazł z lewej strony i rozwarł je kopnięciem. Była to palarnia Sadiego, bo w powietrzu unosiła się woń tytoniu i haszyszu. Kręcone żelazne schody wiodły na piętro. Bez wahania pomknął po schodach. Z okrzykiem przestrachu dziewczyna, leżąca na otomanie, skoczyła na równe nogi i naciągnęła welon na twarz.

– Gdzie jest angielska pani? – rzucił James bez tchu.

– Panie – odpowiedziała dziewczyna, dygocząc – nie widziałam żadnej Angielki.

Przebiegł przez mroczną izbę i zajrzał za kotary trzech alków, ale Jane nie znalazł. Skoczył w dół po schodach i znalazł się wobec wściekłego Sadiego Hafiza.

Nim Arab strzelił, James wiedział, że walka jest nieunikniona, skoro wdarł się do jego haremu.

Kula Sadiego utkwiła w miejscu, z którego James zniknął przed chwilą; wyskoczył zaraz spoza filaru i Sadi musiał podnieść ręce do góry. Rewolwer Sadiego znalazł się w ręku Morlake’a. W następnej chwili szeryf leżał przed nim rozciągnięty.

– Teraz – rzekł James, dysząc ciężko – gdzie jest Jane Carston?

– Mówię, że nie wiem.

Za drzwiami zbiegli się stłoczeni i przerażeni słudzy. James podszedł do ciężkich drzwi, zatrzasnął je i zaryglował.

– Gdzie jest Jane Carston?

– Już jej tu nie ma – odpowiedział ponuro zwyciężony Arab.

– Łżesz. Nie było czasu na jej zabranie.

– Była tu tylko minutę, a wyprowadzili ją na ulicę Szkół, jest inna jeszcze brama z podwórza.

– Kto ją wyprowadził?

– Nie wiem – brzmiała wyzywająca odpowiedź.

James stał nad powalonym wrogiem z ręką opartą na biodrze, a oczy jego błyskały złym światłem spod spuszczonych powiek.

– Sadi – rzekł cicho – znasz Az-Zafuriego? Wczoraj w nocy powiedział mi, że poderżnie ci gardło, bo zdradziłeś go przed rządem, wziąłeś pieniądze od niego na zakupienie karabinów i schowałeś je do kieszeni. Mógłbym cię uratować, choć jesteś łotrem.

– Grożono mi już nie raz, panie Morlake – odparł Sadi, odzyskując bezczelność – i co? Żyję. Nic nie wiem o tej lady.

– Powiedziałeś mi przed chwilą, że była w podwórzu i została wyprowadzona na ulicę Szkół. Kto ją stąd zabrał?

– Na brodę proroka, nie wiem! – wykrzyknął łotr po arabsku, a Jim wymierzył mu potężny policzek.

– Popamiętasz, Sadi Hafiz.

James odwrócił się, odryglował drzwi i wskazując palcem na podgardle szanownego szeryfa, dodał:

– Zafuri się z tobą załatwi, jak Bóg w niebie. Ale nawet gdybyś mu się z rąk wywinął, jak stanie się coś złego tej lady, to ja obedrę cię ze skóry.

Zatrzasnął drzwi za sobą i wyszedł na podwórze.

Od pierwszego rzutu oka spostrzegł, że rzeczywiście była w murze furtka prowadząca w wąską uliczkę. A potem przypomniał sobie, że na tej właśnie uliczce lord Creith widział czterech ludzi dźwigających ciężką skrzynię. Wyszedł na ulicę Szkół i zawezwał szefa policji.

– Proszę, odnajdźcie mi trop czterech ludzi, którzy nieśli ciężką skrzynię w górę ulicy Szkół. Musieli minąć bazar.

Okazało się, że policjant krajowiec widział ich, zmierzających na szosę do Fezu i załadowujących skrzynię na auto ciężarowe, które oczekiwało w tym miejscu od samego rana. Poganiacz wielbłądów, odpoczywający w pobliżu, potwierdził meldunek policjanta i dodał, że kiedy wewnątrz skrzyni coś się poruszyło, zapytał jednego z tragarzy, co niosą, i otrzymał odpowiedź, że to transport kur.

– Czekajcie! – zawołał James.

Skoczył w tłum, który dokoła nich się zebrał i przepadł jak kamień w wodę. Po kwadransie lord Creith zobaczył limuzynę, która szybko się ku nim zbliżała. Prowadził ją James.

– Znalazłem ją przy hotelu Angielskim! – zawołał zdyszany. – Bóg raczy wiedzieć, do kogo należy.

Lord Creith wskoczył do auta.

– Żałuję, ale nie będę mógł wam towarzyszyć – powiedział szef policji, który, będąc Francuzem, trzymał się kurczowo przepisów.

James skinął mu głową i skierował limuzynę na szosę do Fezu. Długo mknęli po śladach kół auta ciężarowego, wreszcie o dziesięć mil od Tangeru...

– Mamy i auto ciężarowe! – zawołał James.

Stało porzucone z boku szosy, a na nim widniała skrzynia. Na myśl, że mogli pójść fałszywym tropem, Jamesowi niedobrze się zrobiło.

Zeskoczył i już był przy aucie. Pokrywa skrzyni leżała zrzucona w krzaki. Skrzynia była pusta.

Nie, niezupełnie pusta, gdyż w głębi znaleźli mały pantofelek, na którego widok lord Creith jęknął.

– To but Jane – powiedział krótko.

ROZDZIAŁ XVII
Dom w wąwozie

Jane Carston spacerowała ze swym ojcem, gdy drzwi w murze domu, koło których właśnie przechodziła, otworzyły się. Stanęła, aby rzucić okiem w głąb podwórza. W pierwszej chwili doznała rozczarowania, ale Murzynka, która otworzyła furtkę, z uśmiechem wskazała coś w głębi, widocznie godnego widzenia. Jane, powodowana ciekawością, weszła przez furtkę. W tej chwili zatrzaśnięto za nią drzwi, wielka czarna łapa zakryła jej usta i została popchnięta ku czarnej odźwiernej, która szepnęła jej do ucha słowa wprawdzie niezrozumiałe, ale dźwięczące groźbą.

Nim zdała sobie sprawę, co się stało, czterej czarni, którzy, rzekłbyś, wyrośli spod ziemi, rzucili się na nią, związali jej nogi w kostkach, a grubym bawełnianym szalem zakryli twarz. W następnej chwili leżała na kamiennych płytach. Potem znów znalazła się w powietrzu i poczuła zapach świeżo heblowanego drewna. Ściągnięto jej z twarzy szal i Negr, czarny jak noc, owiązał jej głowę szarfą, odchylając brzegi tak, by mogła oddychać. Pokrywa skrzyni, do której ją wrzucono, została przymocowana i poczuła bujanie w powietrzu. Bała się poruszyć wewnątrz skrzyni, aby nie zbić z nóg tragarzy.

Powietrze w skrzyni było duszące. Czuła, że bliska jest omdlenia i usiłowała podnieść wieko głową, ale było umocowane z zewnątrz. Całą wieczność zdawało się już trwać to zawrotne kołysanie na barkach tragarzy, potem z łoskotem skrzynia została spuszczona na równą powierzchnię. Poczuła pulsowanie i wstrząs motoru. Auto toczyło się pod nią z coraz większą szybkością, a szofer nie zwolnił nawet, gdy wpadli z szosy na wyboistą drogę. Wkrótce była cała poobijana.

Musiała stracić przytomność, gdyż ocknęła się, leżąc przy drodze. Ciężarowe auto i skrzynia znikły, a jej czterej prześladowcy z głowami owiązanymi perkalowymi chustkami patrzyli na nią. Jeden z nich pochylił się i postawił ją na nogi, krzycząc coś niezrozumiale po arabsku. Potrząsnęła głową na znak, że nie pojmuje słów, a potem zobaczyła oczekujące muły. Ogromny Negr porwał ją na ręce i posadził na muła, po czym powiódł zwierzę za uzdę w dół po stromym nasypie, po którym biegła droga.

Kręciło się jej w głowie, czuła się źle, rozbita, chora, a przy tym męczyło ją okropne pragnienie. Szczęśliwie do celu podróży było już niedaleko. W wąwozie stał dom o niskim spłaszczonym dachu, otoczony wysokim białym murem i przez bramę wjazdową Negr powiódł jej muła.

Podwórzec jarzył się od jaskrawych jesiennych liści; tradycyjna fontanna biła pośrodku. Czekała przed domem, aż zamknęli za nią bramę, a wówczas Negr powiódł ją do drzwi i zapukał. Natychmiast się otworzyły i znalazła się w sieni. Wewnątrz było tak ciemno, że w pierwszej chwili nic nie widziała. Po chwili dostrzegła, że stoi tam Arabka, ładna, mimo niezdrowej cery. Wprowadziła Jane do długiego pokoju, w którym podłoga pokryta była nędznymi dywanikami, a całe umeblowanie stanowiła otomana.

Światło przenikało przez okna umieszczone wysoko pod sufitem i zrozumiała na podstawie opisów, które czytała, że znajduje się w haremie arabskiego domu. Była sama, gdyż dziewczyna, która ją wprowadziła, znikła natychmiast, zamykając za sobą drzwi.

Nie miała wątpliwości co do znaczenia tych dwóch ataków na swoją osobę, z których pierwszy na jachcie w Subie został udaremniony przez Morlake’a, drugi zaś powiódł się jej prześladowcom. Kim mogli być?

Nieznośnie bolała ją głowa i była bardzo słaba. Mimo to skoczyła na równe nogi, gdy drzwi się otworzyły i weszła Arabka, niosąc ogromną tacę z brązu z chlebem, owocami i dużą karafkę wody. Poszczerbiona filiżanka uzupełniała zastawę.

– Czy mówisz po angielsku? – spytała Jane.

Dziewczyna potrząsnęła głową. Próby rozmówienia się po francusku również spełzły na niczym. Arabka mówiła łamaną hiszpańszczyzną, niedostępną jednak dla Jane. Gdy dziewczyna wyszła, sięgnęła po karafkę z wodą i wypiła pełen kubek. Spojrzała podejrzliwie na chleb, potem przełamała go i wzięła zdecydowanie do ust.

– Jane Carston – powiedziała do siebie, trzęsąc głową – jesteś w fatalnym położeniu. Zostałaś porwana przez Arabów, co przecież dzieje się tylko w romantycznych powieściach. Niestety, tobie się nie śni to wszystko, biedna dziewczyno. Możesz śmiało zjeść, co ci tu podali, bo nie przypuszczam, aby cię chcieli otruć już teraz! A gdyby chcieli cię otruć, to byłoby dla ciebie lepiej.

– Bardzo wątpię – rzekł głos poza nią. Odwróciła się z okrzykiem przerażenia.

Mężczyzna wszedł przez drzwi od strony wnętrza domu i zbliżywszy się cicho po dywanach, zaskoczył ją znienacka.

– Pan?! – zawołała.

Ralf Hamon uśmiechnął się obleśnie.

– Co za miła niespodzianka – odezwał się.

Zjawienie się Hamona sparaliżowało ją na dłuższą chwilę, potem zaczęło jej świtać w głowie.

– A więc to wszystko pańskie machinacje? – powiedziała powoli. – To dlatego wysłał nas pan w tę podróż? Pan był tym drugim Europejczykiem na brzegu? Powinnam była się domyślić. Gdzie jest James Morlake?

Hamon zdumiał się z kolei.

– James Morlake?! O czym pani mówi? Pewnie w Anglii aresztowany za morderstwo. Musi pani wiedzieć, że jej mąż został zabity w noc przed waszym odjazdem i że zastrzelił go Morlake.

Potrząsnęła głową i ze zdumieniem zobaczył uśmiech na jej twarzy.

– To pan zabił Farringdona – powiedziała. – Kapitan Welling powiedział mi, że to pan. Powiedział mi, że znalazł ślady pana butów w ogrodzie.

Tym razem strach odbił się wyraźnie na tej wstrętnej twarzy koloru popiołu.

– Próbuje mnie pani nastraszyć – odpowiedział ochryple.

– Gdzie jest James Morlake? – powtórzyła pytanie.

– Nie wiem. Mam nadzieję, że się już przeniósł ad patres, przeklęty amerykański bandyta!

– Na pewno żyje, jeśli go pan nie zamordował wówczas, kiedy wpadł w pana ręce.

Osłupienie Hamona było szczere i wymowne.

– W moje ręce? Nie rozumiem. Kiedy to był w moim ręku?

– On był tym marynarzem z jachtu – odpowiedziała – kuchcikiem.

– Do diabła! – syknął Hamon i cofnął się o krok. – To blaga. To nie był Morlake. To był prosty marynarz.

Skinęła głową.

– To był pan Morlake. Co pan z nim zrobił?

– A niech to piekło pochłonie! – warknął. – Ten wieprz Zafuri zabrał mi go... – Urwał, potem zaczął z innej beczki: – Już po nim! Załoga arabskiego żaglowca rozprawiła się z nim.

– Teraz pan kłamie. Pan Morlake wyszedł z tego cało!

Nie odpowiedział. Zirytowany, zamyślony, patrzył na nią spode łba.

– Morlake tu! To niemożliwe – wydusił. – Wymyśliłaś to, Jane. A to, co mówił mój przyjaciel Welling, to również pani wymysły. Jaki miałbym interes w zastrzeleniu tego pijaka?

– Kapitan Welling powiedział mi wyraźnie, że jest pan mordercą – odpowiedziała Jane zimno.

Otarł czoło chustką od nosa.

– Jestem mordercą, he? – powtórzył głucho. – Zresztą łatwo się przekonać, czy Morlake jest w Tangerze – dodał jakby do siebie.

– Nie powiedziałam, że jest w Tangerze. Tego nie wiem – oświadczyła.

– Jeśli nie jest, to niezadługo tu będzie – rzekł, zmarszczywszy się znowu paskudnie.

Zagryzł wargi i rozmyślał nad czymś ponuro.

– Dowiem się, czy jest w Tangerze – powiedział i wyszedł tą samą drogą, przez małe drzwi za zasłoną w końcu haremowej komnaty.

Parę chwil po odejściu Hamona powróciła dziewczyna i powiodła Jane na przeciwną stronę domu, gdzie w podłogę wmurowana była kaflowa wanna. Na migi dała Janne do zrozumienia, że ma się rozebrać. Przerzucony przez poręcz koślawego krzesła leżał strój Marokanki. W pierwszej chwili Jane odmówiła, ale gdy dziewczyna wskazała znacząco na drzwi, nic jej nie pozostawało, tylko ustąpić wobec groźby gwałtu.

Wyszedłszy z kąpieli owinięta w prześcieradło, przekonała się, że jej rzeczy znikły.

– Chcesz, abym przebrała się w to? – spytała na pół po francusku, na pół po hiszpańsku.

– Si, señorita – odpowiedziała Arabka.

Jane ubrała się powoli. Pozwolono jej zatrzymać tylko pończochy. Zgubiła po drodze pantofle i musiała w samych tylko pończochach powrócić do haremu, w którym została znów zamknięta.

Mrok zapadał, gdy Ralf Hamon zjawił się powtórnie.

– Morlake ma poważne kłopoty z marokańskimi władzami – powiedział. – Ale sam tego chciał! Znając kraj tak, jak on, powinien był wiedzieć, że szaleństwem jest wdzierać się do haremu marokańskiego magnata. Nie wiem, czy to panią interesuje, ale to on panią gonił.

– Wszystko, co jego dotyczy, zawsze mnie interesuje – odpowiedziała i spostrzegła z przyjemnością, jak dalece poszło to nie w smak Hamonowi.

– Radziłbym pani, Jane, zmienić, póki czas, swoje zapatrywanie i swoje gusta – rzekł. – Przystosować się, że tak powiem, do okoliczności. Wielkie zmiany nastąpią w pani życiu i w moim.

Siadł na otomanie obok Jane, która się odsunęła, a potem wstała.

– Będę się rozkoszował życiem, o jakim zawsze marzyłem – powiedział. – Dolce far niente w Maroku jest rzeczywistością, nie zaś, jak we Włoszech, frazesem.

– I wyobraża pan sobie, że wydostał się pan za granice panowania prawa? – spytała.

– Prawa! – szydził. – Nie ma prawa w górach Berberii, prócz prawa karabinu i fantazji szejka, który włada tym lub owym okręgiem. Czy nie pojmuje pani, że był w tym kraju człowiek nazwiskiem Raisuli, który rządził się jak szara gęś w ciągu dwudziestu lat. Moja kochana Jane – uderzył nagle w inny ton – żadne państwo nie będzie o ciebie prowadzić wojny. Prawdopodobnie okazuję ci wielką przysługę. Poznasz życie – życie, którym warto żyć.

– W jakim charakterze? – spytała, patrząc na niego poważnie.

– Jako moja żona – odparł. – Będą pewne trudności z tym ożenkiem rok, dwa, ale małżeństwa w Maroku zawiera się daleko łatwiej. Nauczysz się arabskiego. Sam będę cię uczył; będziemy razem czytać poematy Hafiza. W końcu nauczysz się patrzeć z daleka na dawną Jane Carston, dziwiąc się, jakie wartości znajdowała ona w życiu w porównaniu...

– Pan umie być wymowny – przerwała mu. – Nikomu na myśl by nie przyszło, że człowiek w pańskim wieku i z pańską fizjonomią mógłby mówić o poezji.

Patrzyła na niego z góry, założywszy ręce na plecy, i patrzyła z widocznym zainteresowaniem.

– Nadzwyczajny człowiek z pana – powiedziała z naciskiem. – Nie wiem, ile morderstw pan popełnił, ale wiem z pewnością o jednym, które popełnił pan niezawodnie. Może być, że cała pańska fortuna pochodzi z jakiegoś strasznego przestępstwa. Wydaje się niemożliwe, by w dwudziestym wieku istniał taki człowiek. A jednak muszą być przecież przestępcy, którzy obłowili się i nie zostali wykryci.

Był niemy z przerażenia i wściekłości. Słowa Jane były dla Hamona rewelacją, gdyż człowiek może uwikłać się w sofizmaty do tego stopnia, że zakryją mu one przed oczami jego własnego sumienia szpetną prawdę, ale wystarczy rzucone w odpowiedniej chwili słowo, by pajęczynę wykrętów rozerwać i wówczas staje on wobec siebie samego w całej obmierzłej nagości.

– Nie jestem mordercą – zakrakał z drgającą konwulsyjnie twarzą. – Nie jestem mordercą, słyszysz? Jestem – wszystkim, ale nie mordercą.

– Kto zabił Ferdynanda Farringdona? – spytała spokojnie.

Hamon odwrócił wzrok z wyrazem bólu.

– Nie wiem, może i ja. Myślałem, że wrobię w to Morlake’a. Trzy mile od miasteczka zostawiłem auto i resztę drogi odbyłem pieszo.

Zdawał się odganiać od siebie jakiś dokuczliwy obraz. W następnej chwili nastąpiła reakcja.

– Jak śmiesz mówić mi takie rzeczy? – ryknął wściekle ze spazmem w krtani. – Zobaczysz wkrótce!

Chciał coś powiedzieć, ale zmienił zamiar i wyszedł szybko z izby. Nie zobaczyła go tej nocy, ale kiedy już zasypiała na otomanie, obudził ją odgłos otwieranych drzwi. Weszła Arabka, niosąc długi niebieski płaszcz, przerzucony przez rękę. Bez słowa narzuciła go brance na ramiona. Jane zrozumiała, że ma się udać w dalszą drogę.

ROZDZIAŁ XVIII
Wizyta u paszy

Hamon nie zełgał, że James miał poważne kłopoty z miejscowymi władzami. Ale były to kłopoty, którym potrafił sprostać. Pasza Tangeru, gubernator i władca wiernych pił kawę, gdy James Morlake został mu oznajmiony przez famulusa, będącego jednocześnie mistrzem ceremonii. Pasza potargał swą brodę i nachmurzył się nieludzko.

– Powiedz ekscelencji, że nie mogę go przyjąć. Szeryf Sadi Hafiz wniósł przeciwko niemu skargę, która jutro pójdzie pod jurysdykcję konsularną.

Sługa znikł, ale niezwłocznie zjawił się z powrotem.

– Panie mój – rzekł – Morlaki posyła przez moje usta jedno słowo i czeka na odpowiedź.

– Jesteś dureń – odrzekł pasza ze złością. – Mówię ci, że nie chcę go widzieć na oczy. Co to za słowo?

– Słowo to, panie mój, to „cukier”.

Nic niewinniejszego, zdawałoby się, nie może być od cukru, jednakże ręka władcy skoczyła do jego brody i zatargała nią nerwowo.

– Wprowadź go – rzekł do famulusa, a po chwili James zjawił się przed dostojnym obliczem.

– Pokój twemu domowi, Tewfik Pasza! – rzekł.

– I pokój niech będzie z tobą – odrzekł władca wiernych i ruchem ręki odprawił sługę. – Otóż, ekscelencjo, jest wielkie wzburzenie w Tangerze. Szeryf Sadi Hafiz skarży się o wdarcie się do – zniżył głos – jego haremu.

– O la la! – rzucił James pogardliwie. – Czy ja tu przybyłem, by mówić o haremach, Tewfik? Przybyłem do ciebie, aby mówić o cukrze – wielkich skrzyniach z cukrem, które otrzymałeś wiosną tego roku, w którym wybuchło powstanie, a w tych skrzyniach z cukrem były karabiny, a karabiny te znalazły drogę do uzurpatora.

– Niechaj cię osłoni łaska Allaha! – jęknął pasza. – Co ja mogę? Jeżeli Sadi wniósł skargę, to muszę go wysłuchać, bo stracę władzę. Co zaś do cukru...

– Nie mówmy o cukrze – rzekł James, siadając na poduszce przed otomaną paszy. – Pomówimy o pewnej lady, porwanej w tym mieście za sprawą Sadiego Hafiza.

– Jeżeli możesz tego dowieść...

– Czego można dowieść w Tangerze? – odrzekł James z lekceważeniem. – Tu, gdzie każda strona może kupić tysiąc świadków za dziesięć peset? Znasz Sadiego, Tewfik. Był twoim wrogiem.

– Był też moim przyjacielem – odparł Tewfik zmieszany.

– Teraz znów jest twoim wrogiem. Nie dalej, jak tydzień temu, posłał wieść sułtanowi, że knujesz z Hiszpanami i chcesz im sprzedać koncesję kolejową.

– Żeby się udławił! – wybuchnął pasza. – Wydałem tylko ucztę na cześć hiszpańskiej ekscelencji.

Znów James mu przerwał.

– Tyle ci powiem, byś wiedział, co myśleć o przyjaźni Sadiego Hafiza. Daj mi moc rozprawienia się z nim.

Pasza wahał się.

– On jest bardzo potężnym człowiekiem, a Anglicy są z nim w wielkiej przyjaźni. Mówią, że jest również przyjacielem Raisuli, ale w to nie wierzę, bo Raisuli nikomu nie sprzyja. Jeżeli ja nie nadam biegu tej sprawie...

– Jak będziesz mógł nadać jej bieg, jeżeli Sadi Hafiz będzie siedział w więzieniu? – spytał James spokojnie, a pasza aż podskoczył.

– W więzieniu? Bismillah! Jak mógłbym wsadzić człowieka o jego znaczeniu do Kasbah? Jesteś szalony, Morlake! O co go oskarżę?

– Znajdź mi oskarżenie w odpowiedniej chwili – odparł James. Dobył z kieszeni gruby plik banknotów tysiąc pesetowych i rzucił je na kolana gubernatora Tangeru. – Oby Allah darzył cię pokojem! – powiedział i powstał.

– A tobie zesłał sny szczęśliwe! – odpowiedział pasza mechanicznie i jego ręka ujęła pieszczotliwym gestem banknoty.

James wrócił do hotelu i udał się do lorda Creith.

– Nie ma jak szukać jej po domach, w których może być ukryta – oświadczył James. – I tak dość napytałem sobie biedy. Jedno zdaje się pewne – nie odjechali dalej drogą do Fezu. Przebyłem dwadzieścia mil poza miejsce, w którym znaleźliśmy auto ciężarowe, i nikt nie widział takich podróżnych. Muszą być w okolicy i dzisiejszej nocy jadę na poszukiwania sam.

Lord Creith udał się do swego pokoju, by przynieść pełnomocnictwa uzyskane od władz konsularnych, podczas gdy James wyszedł na taras. Noc była chłodna, ale księżyc w pełni płynął pogodnie przez niebiosa bez chmurki. Zatrzymał się oczarowany pięknością widoku, który się roztaczał dookoła posrebrzony seledynowym światłem. Na obszernym tarasie siedział tylko jeden mężczyzna z kołnierzem palta podniesionym powyżej uszu i nogami opartymi na kamiennym parapecie balustrady.

„To Amerykanin lub Anglik” – pomyślał. Nikt inny nie ważyłby się wystawiać na działanie nocnej aury, uznanej powszechnie za złośliwą.

James zainteresowałby się tym jegomościem, lecz w tejże chwili wrócił lord Creith.

– Obawiam się, że niewiele zdadzą się wszystkie te papierzyska – rzekł – ale w tych miejscowościach, które uznają władzę sułtana, miejscowe władze będą je honorowały. – Wyciągnął do niego rękę. – Powodzenia! – powiedział po prostu. – Niech pan sprowadzi mi córkę. Tęsknię za nią, a i pan pewnie również.

James uścisnął rękę starego człowieka zbyt wzruszony, by odpowiedzieć. Skinął głową, potem zaś łagodnie wypchnął go przez oszklone drzwi do holu hotelowego. Przez chwilę wiódł oczyma za oddalającym się towarzyszem niedoli, potem, odwróciwszy się nagle, skierował się ku schodom prowadzącym na szosę nadbrzeżną. Postawił już nogę na pierwszym stopniu schodów, gdy ktoś na niego zawołał:

– Hej!

To wołał jegomość z cygarem. Sądząc, że to nieporozumienie, szedł dalej.

– Hej! Niech pan wróci, Morlake! – Zdumiony, zawrócił i podszedł ku samotnikowi.

– Skoro pan wie, kim jestem, nie zdziwi pana, gdy powiem, że bardzo się śpieszę.

– Nie wątpię – odpowiedział nieznajomy bez zbytniego pośpiechu, zakładając nogę na nogę. – Chciałem pana tylko zapytać, czy nie widział pan mego przyjaciela Hamona?

Nieznajomym był kapitan Welling.

ROZDZIAŁ XIX
Lady z Lizbony

– Co, na Boga, pan tu robi?

– Narażam się na atak reumatyczny – mruknął Welling. – Pan się śpieszy? Czy stało się co złego?

– Lady Jane zniknęła – odpowiedział James i w krótkich słowach opisał okoliczności towarzyszące jej porwaniu.

Stary detektyw słuchał uważnie.

– To źle – rzekł. – Słyszałem o jakiejś awanturze w tym mieście, ale nic nie mogłem z tego pojąć. Na hiszpańskim łamię sobie język, a arabskiego wcale nie rozumiem. Nie znaczy to, by arabski był potrzebny człowiekowi podróżującemu po Maroku. Lady Jane! Na Boga, to bardzo źle! Gdzie pan się tak śpieszy?

– Szukać jej – odpowiedział James krótko.

– Nie chcę pana zatrzymywać. Ani śladu Hamona?

James potrząsnął głową.

– Jest w Maroku, a jakże – mówił dalej Welling. – Pan nie wie? Śledziłem go aż do Kadyksu. Przybył na Gibraltar na Peleago. Tam straciłem jego ślad. Z Gibraltaru ulotnił się jak kamfora.

Informacje te zrobiły na Jamesie piorunujące wrażenie. Nie widział Hamona od czasu spotkania z piratami.

– Mógł tu już przybyć – rzekł – ale ja go nie spotkałem. Przypisywałem Sadiemu Hafizowi wszystkie machinacje, ale bardzo możliwe, że Hamon kryje się gdzieś w cieniu i wszystkim kieruje.

Zabierając się do odejścia, dodał:

– Może pan pójdzie do lorda Creith. Jest zgnębiony. Opowie panu z detalami o napadzie w Subie. – I pożegnawszy się naprędce, pośpieszył ku bramom miasta.

W pobliżu ulicy Meczetów stoi mały skromny domek, do którego drzwi prowadzą wysokie schody. Wszedł po nich, zapukał i natychmiast został wpuszczony. Kiwnąwszy głową Arabowi, krawcowi, który siedział z podwiniętymi nogami nad swą robotą, wszedł do sąsiedniego pokoju, w którym zdjął palto. Ukazał się we drzwiach po chwili.

– Przygotowałeś wszystko? – spytał.

– Tak – odpowiedział krawiec, nie podnosząc oczu i nie przestając manipulować igłą, która błyskała w jego ręku. – Będą czekali na ciebie na drodze przy domu angielskiego doktora.

James zdejmował kamizelkę, gdy rozległo się chrapanie zdające się wstrząsać w posadach staroświeckim domem. Spojrzał w górę ku kwadratowemu otworowi w suficie, o którego brzeg stała oparta stara, zniszczona drabina.

– Kto tam jest? – spytał od drzwi.

Krawiec podniósł do oczu igłę i nawlókł ją z iście błyskawiczną szybkością, dopiero wówczas odpowiedział:

– Człowiek tam mieszka na strychu, który przedtem najmował woziwoda. Ale woziwoda umarł na ospę. Yassim żyd nie mógł znaleźć lokatora po jego śmierci, więc najął poddasze Inglezowi za sześć peset miesięcznie. Ja płacę pięćdziesiąt, ale Yassim wie, że nie mogę znaleźć innego sklepu, bo moi przodkowie mieszkali tu od czasów Sulejmana.

Dał się słyszeć ruch na górze i bełkot.

– On pali – rzekł krawiec. – Teraz pójdzie do café, gdzie fajka haszyszu kosztuje dziesięć centymów.

Podarty trzewik ukazał się na najwyższym stopniu drabiny, a za nim nogawka poszarpanych spodni, których frędzelki sięgały zaledwie do połowy wysokości brudnej łydki. Powoli schodził ten obszarpaniec, a James przestał się przebierać i przyglądał mu się pilnie. Siwe włosy spadały na kołnierz wyświechtanego surduta. Nos miał napęczniały i czerwony jak burak, usta jak wąska szrama, wygięta ku podbródkowi w podkowę.

Ruda broda, strzyżona niepewną ręką jej właściciela, dopełniała to czcigodne oblicze, z którego wyjrzała ku Jamesowi para bezczelnych, niebieskich, wypłowiałych oczu.

– Dobry wieczór – rzucił z facecją.

– Anglik? – spytał James zdumiony.

– A jakże, nie patrz pan na mnie z taką odrazą, dobry człowieku. Honesta mors turpi vita potior![5] – czytam wyraźnie w twoim szlachetnym wejrzeniu. Sądząc z twego obrzydliwego akcentu, jesteś z kolonii, lub Amerykanin, choć co tu robisz, diabli cię wiedzą. Pożycz mi pięć peset, o litościwa osobo; jutro na pewno otrzymam pieniądze.

James opuścił hiszpańskiego doura na wyciągniętą łapę i pokraczny obdartus poczłapał w noc.

– Uf! – odetchnął James Morlake. – Od jak dawna on tu mieszka?

– Od paru lat – odpowiedział krawiec – a winien mi pięć peset.

– Jak się nazywa?

– Nie wiem, na co to komu?

James przyznał mu rację.

Zaledwie obdartus opuścił sklep, gdy na ulicy ukazała się kobieta, prowadzona przez chłopca w wąskiej brązowej dżelabie. Chłopak niósł latarnię ze świecą, a choć tego rodzaju iluminacja zbyteczna była na równych ulicach, stała się konieczna, gdy zapuścili się w labirynt zaułków i krętych uliczek biegnących za gmachem poczty.

Tragarz niósł za nią dwie duże walizy, gdyż Lidia Hamon nawet do piekła nie wybrałaby się bez bagażu. Przybyła na parowcu Portugalskiej Linii Zachodnioafrykańskiej, która zabiera czasami pasażerów do Tangeru. Dotarłszy do jasno oświetlonego hotelu Continental, zwolniła tragarza i przewodnika. Po chwili wahania wpisała do rejestru hotelowego swe nazwisko.

– Mamy tu list dla pani, panno Hamon – odezwał się portier i wziął list z półki.

Lidia poznała pismo Ralfa. Rozejrzawszy się dokoła, rozerwała kopertę i odczytała:

Jeżeli otrzymasz mój list przed wpisaniem się do rejestru, podaj fałszywe nazwisko. Zaraz po przyjeździe przybądź do domu Sadiego Hafiza. Chcę cię widzieć natychmiast. Pod żadnym pozorem nie waż się powiedzieć komukolwiek, że tu jestem.

Przeczytawszy list, podeszła do kominka, cisnęła go w ogień i zaczekała, aż się obróci w popiół. Wówczas z ciężkim westchnieniem zawróciła z czytelni hotelowej do holu i zwróciła się do portiera.

– Potrzebny mi jest przewodnik w górę miasta, do bazaru – powiedziała.

– Czy madame jadła już obiad?

Skinęła głową.

– Tak, na statku.

Wybiegł na ulicę. W następnej chwili był już z powrotem, a z nim mały chłopiec z latarnią. Chłopiec, któremu portier powiedział widać, gdzie ma iść, poprowadził Lidię na mały targ, gdzie siedzieli sprzedawcy pieczywa, a przed każdym z nich paliła się świeczka, oświecając jego towar.

– Prowadź do domu Sadiego Hafiza – powiedziała, gdy zbliżali się do szczytu wzgórza, i chłopiec bez słowa skręcił i stanął wkrótce przed okutymi drzwiami, w które zaczął bębnić zaciśniętymi pięściami.

Długi czas czekali.

– Poczekaj tu na mnie – powiedziała do chłopca po hiszpańsku. – Będę wracała.

Chłopak odburknął coś i zgasił latarnię, przysiadł, skrzyżowawszy nogi, i wciągnął połatany kaptur na głowę.

Drzwi się otworzyły i odźwierny, obejrzawszy Lidię w świetle latarni, powiódł ją ku domowi. Nim doszła do drzwi, ukazał się na jej powitanie Sadi we wspaniałej szacie z niebieskiego jedwabiu.

– Wielki zaszczyt uczyniła pani memu domowi, panno Hamon – powiedział po angielsku.

– Czy jest tu Ralf? – spytała, przerywając Arabowi kwiecistą przemowę.

– Musiał opuścić Tanger, ale spodziewam się jego powrotu lada chwila.

Zaprowadził ją do komnaty, do której wpadł James Morlake i klasnął w dłonie. Z pół tuzina sług zjawiło się na jego rozkazy.

– Słodycze dla lady i herbatę angielską – zadysponował. – Przynieście też i papierosy, żywo!

Komnata była oświetlona, ale bardzo słabo. Oświecała ją tylko jedna żarówka, osadzona w tłumiącej światło pseudowschodniej latarni. Dookoła kręgu światła kładły się cienie.

– Zechce pani spocząć i pożywić się po tak długiej podróży? – zapraszał Sadi Hafiz. – Brat pani przybędzie wkrótce.

– Jest pan pewien, że przybędzie? – spytała podejrzliwie. – Nie pozostanę tutaj, czy pan rozumie?

– Rozumiem – odpowiedział ze zgrzytem w głosie. – Moja nędzna lepianka niegodna jest gościć jaśnie panią.

– Nie o to chodzi, tylko wolę hotel – ucięła krótko.

Co to miało znaczyć? Czy chciał uśpić jej podejrzenia? Nagle usłyszała głos Ralfa z zewnątrz, a kiedy się ukazał w kręgu światła, zdumiała się jeszcze bardziej, widząc brata po raz pierwszy w arabskich szatach. Strząsnął z nóg żółte pantofle i zbliżył się do niej, ściągając kaptur swej opończy.

– Jesteś nareszcie – rzekł posępnie. – Spodziewałem się ciebie już wczoraj.

– Zatrzymano nas w Lizbonie. Były jakieś polityczne zamieszki. Czego chcesz ode mnie?

W ostatniej chwili Ralf zmienił plany i wyjechał z Lizbony pierwszy, Lidia zaś sama musiała odbyć drogę na Gibraltar.

Na znak Hamona Sadi Hafiz wycofał się bezszelestnie, zaciągając w przejściu kotarą brzydkie, przypominające więzienie drzwi.

– Muszę ci powiedzieć, Lidio, że jestem w fatalnym położeniu – rzekł Hamon. – Jeżeli to, co mówi ta dziewczyna, jest prawdą, popełniłem okropny błąd.

– Jaka dziewczyna?

– Mówię o Jane.

– O Jane? Ona tu jest? Gdzie?

– Mniejsza z tym gdzie, jest tu i kwita.

– Ach, tak! – uspokoiła się. – Nastraszyłeś mnie, Ralf! Zapomniałam, że jacht stoi w porcie. Pokazywano mi go, gdy wpływaliśmy. Widziałeś ją?

– Nie ma jej na tym jachcie, skoro chcesz wiedzieć – odparł Ralf ostro. – Jest w jednym z domów Sadiego, o dwadzieścia mil od Tangeru. Podwójnie jest mi teraz potrzebna. Mam w niej zakładnika. Morlake jest w Tangerze.

Oniemiała ze zgrozy. Nie chciała wierzyć własnym uszom.

– Co ty mówisz! Porwałeś Jane Carston siłą?

Skinął głową.

– Wielki Boże! Ralfie, zwariowałeś!

– Jestem zupełnie przy zdrowych zmysłach. – Zaczął szukać papierośnicy, znalazł ją, wyłowił ze swych orientalnych szat i zapalił papierosa.

– Nie... nie znieważyłeś jej?

– Nie bądź głupia – odpowiedział brutalnie. – Po co miałem ją znieważać? Zostanie moją żoną.

– Ale, Ralf, jak możesz mieć nadzieję, że ujdziesz kary – jęknęła niemal.

– Nie mam nadziei, tylko liczę na to z całą pewnością – odpowiedział. – Znam kraj i ludzi. W Maroku nie ma prawa. Ten kraj jest w ciągłym stanie wojny, a państwa europejskie nie mają tu władzy za grosz. Ze wszystkich mocarstw świata mogę sobie robić tyle. – Strzepnął palcami. – Są tak zazdrosne jedno o drugie, że ciągle tylko szachują się nawzajem. Nie troszcz się o mnie. A ja tu ulokuję się na dobre.

– W Maroku? – spytała ze zgrozą.

Kiwnął głową.

– Jestem w przyjaźni ze wszystkimi potężniejszymi szejkami – powiedział. – A kiedy cały huczek się uciszy i Jane przyzwyczai się do nowego życia, pomyślę może o wyjściu na szerszy świat; tymczasem tu będę siedział.

– Chcesz naturalnie, bym wróciła? – powiedziała niespokojnie. – Ktoś musi zlikwidować twoje interesy w Londynie.

– Są już zlikwidowane – odpowiedział. – Sprzedałem dom przed wyjazdem. Wszystkiego się wyzbyłem prócz majątku Creith. Chcę go zachować dla moich dzieci.

– Ale moje sprawy wymagają zlikwidowania, Ralf! – zawołała z rozpaczą. – Nie mogę tu zostać. Powrócę, jeśli sobie życzysz, ale...

– Nie wyjedziesz stąd – odparł. – Słuchaj, Lidio! – Przyskoczył do niej, gdy się cofnęła, i potrząsnął nią gwałtownie. – Żadnych fanaberii! – warknął. – Powodzenie całego planu zależy od Sadiego Hafiza. Jest absolutnie konieczne, bym zachował jego przyjaźń i pomoc. Życie moje jest może w jego ręku – rozumiesz. Nie wiem, ile Welling wie, a ile Jane zmyśliła, ale jeżeli wie choć połowę z tego, co ona mówi, zrobią ze mną krótki koniec!

– Ty, ty nie zabiłeś nikogo? – szepnęła.

– Odpowiadałbym co najmniej za dwa morderstwa – rzucił Hamon, a jego siostra osunęła się na otomanę pod ciosem tego wyznania. – Żyłaś sobie po pańsku w Paryżu, zaznajamiając się z arystokratami za moje pieniądze. Czy zastanawiałaś się czasem, skąd one się biorą? Nie znaczy to, że dostałem choć funta przez śmierć Cornforda – ale dostanę je, dostanę! Dlatego zdecydowany jestem zostać tu. Wtedy już mniejsza, co będą o mnie wiedzieli.

Wstała chwiejnie.

– Ralf, muszę iść – powiedziała. – Nie mogę tego już dłużej znieść.

Wyciągnęła rękę do niego, ale się nie ruszył. Westchnęła i ruszyła ku drzwiom, odciągnęła portierę i ujęła za klamkę. Drzwi ani drgnęły.

– Zamknięte – rzekł jej braciszek lakonicznie. – Idziesz, a dokąd to, jeśli wolno wiedzieć? To jest twój dom, Lidio – ten i dom Sadiego w górach. Wybrałem dla ciebie dobrą partię.

Patrzyła na niego z niedowierzaniem.

– Co... ty chcesz mnie wydać za mąż za Araba?

– Nie inaczej – potwierdził. – Musisz pogodzić się z losem. Ten dom jest niepiękny, przyznaję, ale za to dom w górach – cudowny. I dobrze będzie, jeżeli Jane będzie miała obok siebie taką kobietę jak ty. – Zaśmiał się zjadliwie. – Będzie jej przyjemnie mieć Sadiego Hafiza za szwagra.

Była złapana w potrzask tak samo, jak Jane Carston. Wiedziała, że nie ma sensu odwoływać się do braterskich uczuć Ralfa.

Już otwierała usta, gdy Sadi Hafiz wpadł do komnaty.

– Prędko! – zawołał. – Wychodźcie przez małą furtkę! Dom jest otoczony przez żołnierzy paszy. Może przychodzą mnie aresztować. Dowiem się wkrótce, ale nic mi się stać nie może. Wyprowadź ją!

Ralf schwycił Lidię pod ramię i wybiegli pędem na podwórze. Znał widać boczne wyjście, bo poprowadził wprost do furtki na ulicę Szkół. Znaleźli drzwi w murze otwarte. Zatrzasnął je za nimi sam Hafiz. Ubiegli już kawał drogi, nim hałas dobijania się do bramy frontowej ucichł.

Widok Araba, idącego z Europejką, nie budził nigdzie zainteresowania. Ralf z twarzą osłoniętą kapturem ani na chwilę nie puścił ramienia Lidii. Doszli do bazaru, pustego o tak późnej porze. Instynktownie zwróciła się ku wzgórzu, za którym zaczynała się dzielnica europejska.

– O nie, tam nie pójdziesz – rzucił przez zaciśnięte zęby. – Znam bezpieczne miejsce, gdzie znajdziesz nocleg.

– Ralfie, na miłość boską, daj mi odejść! – błagała.

W tej chwili z mroków nocy wyłonił się człowiek w długim palcie podbitym futrem. Kołnierz miał podniesiony powyżej oczu, a między jego rogami żarzył się ognisty krąg cygara.

– Czy mogę być pani pomocny, madame?

Ralf na dźwięk głosu mężczyzny puścił ramię Lidii i rzucił się pędem w mrok nocy.

Różnych ludzi spodziewał się spotkać w Tangerze, ale nie Juliusza Wellinga.

Hamon przebiegł jak szalony przez pusty i wąski plac, minął kręty zaułek między dwoma kaktusowymi żywopłotami. Widząc, że ktoś nadchodzi, przestał biec i ruszył najpierw krokiem miarowym, a nawet zszedł z drogi, aby wyminąć przechodnia, który jednak miał ten sam zamiar, gdyż w rezultacie zderzyli się gwałtownie.

– Bodaj byś zdechł! – ryknął Ralf po angielsku. – Patrz, gdzie idziesz!

Ale ku jego zdumieniu przechodzień odpowiedział najczystszą angielszczyzną:

– O psie parszywy! Gdzie masz oczy, gamoniu jeden. Trykać łbem w dżentelmena, jesteś pan pijany, sir!

Zaintrygowany tonem i brzmieniem głosu przechodnia, Ralf zapalił zapałkę i omal jej nie upuścił, gdy zobaczył nalaną twarz i czerwoną brodę przechodnia.

– E tenebris oritur lux[6] – mruknął palacz haszyszu. – Wybacz mi język paskudny – pardon!

Zadarł głowę ku niebiosom, na których królował księżyc w pełni.

– Czy nie zechce mi pan, łaskawy sir, wskazać Gamma w konstelacji Oriona? Mieszkam gdzieś pod tą gwiazdą. W nędznej jaskini mieszkam, sir, w sąsiedztwie zatraconego arabskiego krawca. A kim jestem, ani się domyślasz nawet, przyjacielu! Nie jestem już osobą duchowną, niemniej jednak szanowanym wielce dżentelmenem! I do tego oficerem, udekorowanym najwyższym odznaczeniem, jakie zna świat – mającym Victoria Cross, sir! Aylmer Bernardo Bannockwaite – niech mi będzie wolno się przedstawić. Ale, à propos, litościwa osobo, czy nie mógłby mi pan pożyczyć pięciu peset do jutra... jutro otrzymuję pieniądze...?

Automatycznie, jak zahipnotyzowany, Ralf Hamon wcisnął banknot w rękę tej zmory.

Bannockwaite – człowiek, który połączył Jane i Ferdynanda Farringdona węzłem małżeńskim!

ROZDZIAŁ XX
Kapitan Welling dopisuje „postscriptum”

Juliusz Welling zatrzymał się na rogu stromej uliczki i czekał, by dama przyszła do siebie.

– Dziękuję panu, bardzo panu dziękuję – łkała spazmatycznie. – Czy nie zechce pan odprowadzić mnie do hotelu? Taka jestem panu wdzięczna!

– Kim był ten mężczyzną, który panią napastował? – spytał.

– Tak... nie... to był przyjaciel. To był mój brat.

Cichy Juliusz stanął jak wryty.

– Pani brat?

I wówczas w świetle latarni ulicznej zobaczyła twarz swego obrońcy.

– Kapitan Welling?! – zawołała bez tchu.

– Do usług. Pani musi być panną Lidią Hamon. Szukałem pani po całym świecie. Więc to był pani brat.

Lidia mruknęła coś niewyraźnie.

– Rozumiem – podjął niewzruszony detektyw. – Dziwna rzecz, nie przyszło mi na myśl, że może nosić takie ubranie. Odrobina teatralności nigdy nie zawadzi. Muszę kupić sobie dżelabę i zabrać ją do Londynu.

Ale nawet obraz Wellinga w długiej białej szacie z szerokimi rękawami nie zdołał rozśmieszyć Lidii.

Była rada, że towarzyszył jej w drodze powrotnej do hotelu. Pięli się po wąskiej krętej kamiennej szyi, w której hotel Continental się znajdował. Odezwała się nagle:

– Kapitanie Welling, ja się boję mego brata.

– Rzecz oczywista – mruknął. – Sam żywię podobne obawy do pewnego stopnia.

– Czy byłoby możliwe – spytała – by pan przydzielił kogoś do strzeżenia mnie? To wydaje się śmieszne, ale...

– Rozumiem – odpowiedział detektyw. – To proste. Jaki jest numer pani pokoju?

– Nie wiem nawet. Czy pan mieszka w Continental?

Skinął głową.

Tak się szczęśliwie złożyło, że numer Lidii Hamon sąsiadował z pokojem zajmowanym przez Wellinga.

O wpół do jedenastej, gdy zamykano hotel, zjawił się Arab z listem do Lidii i Welling przyniósł jej ten list na górę. Otworzyła drzwi, list przeczytała i bez słowa podała mu do przeczytania:

Wszystko już w porządku. To był tylko blef ze strony paszy dla zamydlenia oczu. Sadi Hafiz mówi, że Morlake był u paszy po południu i ta napaść stąd pochodzi. Przyjdź na chwilę i bądź uprzejma dla Sadiego Hafiza. Sam odprowadzę cię z powrotem do hotelu.

– Czy mogę odpowiedzieć na to? – spytał Welling, mrugnąwszy okiem.

Gdy zezwoliła, znalazł pióro wieczne w głębinach swych kieszeni i dopisał u dołu:

Przyjdź pan, to porozmawiamy. – J. W.

Włożył odpowiedź do koperty i zniósł gońcowi.

– Wątpię, czy teraz przyjdzie – powiedział, powróciwszy na górę. – Przez wzgląd na panią, mam nadzieję, że nie.

Tej nocy Welling nie spodziewał się, by go niepokojono. Hamon nie narażałby się na spotkanie z detektywem. Nie mógł wiedzieć, jakie policja ma przeciw niemu dowody, a nieczyste sumienie na pewno doradzało mu ostrożność.

Welling miał lekki sen i obudził się na dźwięk garści drobnego żwiru ciśniętej w jego okno. Nie zapalił światła, tylko, powstawszy zwinnie, otworzył okno do połowy i wyjrzał ostrożnie.

Dwóch mężczyzn, z których jeden miał latarnię, stało w zaułku pod oknami hotelu. Zobaczył, że jeden z nich coś ciska. W tejże chwili garść żwiru rozsypała się na oknie numeru hotelowego Lidii i natychmiast usłyszał jej kroki za ścianą.

– Czy to panna Hamon? – odezwał się ktoś z dołu przyciszonym głosem.

– Tak – odpowiedziała. – Co to znaczy?

– To ja, Sadi Hafiz. Pani brat się postrzelił.

Welling usłyszał okrzyk przerażenia Lidii, ale nie ruszył się z miejsca.

– Niech zejdzie pani na dół – wzywano, potem zaś: – Obawiam się, że umrze, dał mi paczkę, bym ją pani przekazał, a pani żeby doręczyła ją panu Morlake’owi.

– Zejdę natychmiast – powiedziała śpiesznie.

Welling nie czekał dłużej, tylko włożył pantofle i wciągnął palto. Musiała położyć się w ubraniu, bo kiedy wypadł na korytarz, już jej nie było i usłyszał, że stuka, otwierając zamki i łańcuchy drzwi frontowych. Otworzyła je w końcu. Wychyliwszy się za poręcz schodów, zobaczył wchodzącego Araba.

– Kiedy się to stało?

Głos jej drżał.

– Tej nocy. Brat pani widział zdaje się znanego sobie oficera policji i wrócił do mego domu bardzo wzburzony. Zostawiłem go na chwilę samego, by przygotować kawę i, ledwie odszedłem, usłyszałem strzał. Gdy nadbiegłem, znalazłem pani brata leżącego na otomanie. Postrzelił się.

– Ale żyje?

Sadi Hafiz potrząsnął głową.

– Nie będzie żył długo. Nie ma się pani czego bać, bo mój dom jest pełen żołnierzy paszy – powiedział – pod dowództwem kapitana Morlake’a. Pójdzie pani ze mną?

– Powiedział pan, że ma pan coś dla mnie?

Wyjął z zanadrza maleńką paczkę i oddał ją Lidii. W następnej chwili przestąpiła próg za nim i znikła w cieniu ulicy.

Welling, choć stary, jednym susem znalazł się u stóp schodów, przebiegł pędem hol i dopadł do Lidii w chwili, gdy zstępowała ze schodka podjazdu.

– Sekundę – powiedział i wciągnął ją z powrotem przez drzwi.

Potem zaś ze zdumiewającą lekkością uniknął ciosu wymierzonego weń przez człowieka ukrytego w cieniu grubego muru u drzwi frontowych. I już był za nimi, zamknął je i zgasił światło.

– Ależ panie Welling... mój brat...

– Brat pani się nie zastrzelił – odpowiedział Welling zadyszany. – Tego rodzaju spryciarze nigdy tego nie czynią.

Wziął z jej ręki kopertę.

– Chcieli panią uprowadzić, ale właściwym kozłem ofiarnym miałem być ja. Ta cudowna paczka zawiera, oczywiście, czysty papier.

Odprowadził ją na górę. Była oszołomiona i wystraszona do nieprzytomności.

– Nie przypuszcza pan, by to było prawdą?

– Wiem, że to łgarstwo – odpowiedział. – Kamień, rzucony w moje okno, miał mnie obudzić, gdyż ułożyli to z góry, abym podsłuchał waszą rozmowę. A ogólną dyrektywą – jak mówią w wojsku – było, bym dostał po karku, gdy tylko pokażę się na ulicy. I o mały włos, a byłbym dostał! Wyznaję, że wyrobiłem sobie zbyt niepochlebne mniemanie o poziomie inteligencji ludzi Wschodu. Najniesłuszniej w świecie. Są przebiegli!

ROZDZIAŁ XXI
Kawalkada

Noc boleśnie wryła się w pamięć Jane Carston. Przez cztery godziny kołysała się na grzbiecie muła, jadąc przez kraj nie tylko nieznany, ale i niewidzialny w ciemnościach. Na ile mogła zmiarkować, ciągnęli bitą drogą; od czasu do czasu krzaki cierniste ocierały się o biały miękki płaszcz, w który była zawinięta.

Świt zastał ich wśród okolicy dzikiej i odludnej. Kawalkada składała się z sześciu ludzi eskorty i dziewczyny, która usługiwała Jane. Jeden z Arabów rozpalił ognisko i zawiesił nad nim imbryk z wodą, podczas gdy drugi sprowadził muły do strumyka płynącego w pobliżu, choć niewidocznego z miejsca, gdzie rozłożyli się obozem.

Błękitnawe góry obrębiały połowę widnokręgu, a znacznie dalej odkryła samotną górę szczególnych kształtów i poznała szczyt Gibraltaru.

Rozpostarto dla niej koc i na migi dano jej do zrozumienia, że może położyć się spać; nie zasnęła. Myśli kłębiły jej się w głowie. Dziewczyna służebna przyniosła duży kubek kawy i jęczmienny placek, który jej smakował, zwłaszcza że nie miała nic w ustach od rana dnia poprzedniego.

– Czy jeszcze daleko? – spróbowała poinformować się łamaną hiszpańszczyzną, ale nie otrzymała odpowiedzi.

Po dwugodzinnym wypoczynku kawalkada ruszyła w dalszą drogę. Dziwiło ją, że nieliczni podróżni, których spotykali, nie zdradzali zainteresowania Europejką na pustyni, otoczoną przez Arabów, ale wziąwszy pod uwagę jej szaty, było to zupełnie zrozumiałe; jeżeli zwracała na siebie uwagę, to tylko tym, że niczym nie osłaniała twarzy.

Zbliżali się ku górom. Jane odkryła małą białą plamę na zboczu, nie zdając sobie sprawy, że ku niej właśnie zmierza. Plama nabierała coraz konkretniejszych konturów, w miarę jak drapali się po pochyłości. Był to dom, którego malownicze położenie wkrótce zaczęła podziwiać. Wyglądał jak klejnot pośród tarasów położonych wyżej i niżej, a pełnych bujnej zieloności.

Przejeżdżali po łagodnym, kędzierzawym zboczu, gdy na prawo zobaczyła jeźdźca na okropnej szkapie. Prześladowcy Jane nie zwrócili na niego uwagi, tylko dziewczyna służebna, jadąca z nią strzemię w strzemię, wypowiedziała zrozumiałe słowo.

– Żebrak? – powtórzyła zdumiona i w innych okolicznościach byłaby ubawiona widokiem żebraka na koniu.

Był to starszy człowiek z brodą prawie zupełnie siwą. Twarz jego wyglądała na niemytą od urodzenia. Tarbusz na czubku jego głowy ociekał brudem. Wytrzeszczył oczy na mijających go jeźdźców, a dozorczyni Jane opuściła welon, nakazując jej gestem uczynić to samo.

Ale Jane była zbyt wstrząśnięta. Obejrzała człowieka od stóp do głów, obejrzała łachmany dżelaby, która okrywała zgarbioną postać, dostrzegła zżartą od potu koszulę u jego szyi i zatrzęsła się z obrzydzenia.

– Zlitujcie się! – zabeczał, gdy się z nim zrównali. – Udzielcie jałmużny ubogiemu w imieniu Allaha Miłosiernego!

Jeden z ludzi eskorty rzucił żebrakowi miedzianą monetę, który ją schwycił z niezwykłą zręcznością w czarną i brudem obrosłą rękę.

– Jałmużny, o różo Saronu, w imię Miłościwego i Miłosiernego Allaha, zlituj się nad ubogim!

Głos jego przeszedł w zgrzyt.

Jane padała ze zmęczenia, gdy otworzyły się przed nimi bramy ogrodu. Dom z bliska był nawet piękniejszy niż z oddali. Prawie nowy, choć ściany jego pokryte były bugenwillą.

– Musi tu być pięknie w lecie – powiedziała po angielsku, ale w tej samej chwili zdała sobie sprawę, że służebna jej nie rozumie.

Do drzwi wejściowych prowadził szeroki ganek z filarami, w rażący sposób nieharmonizujący z prostotą i wdziękiem całości.

Gdy została wprowadzona do wnętrza domu, towarzysząca jej dziewczyna, która zdawała się tu równie obca, pobiegła przodem i zaczęła szeptać z kobietami przyglądającymi się ciekawie nowo przybyłej. Jedna z nich wysunęła się naprzód. Była to wysoka kobieta znacznej tuszy o grubych rysach, zeszpeconych jeszcze w tej chwili wściekłością. Powiedziała coś ostrym głosem, ale Jane potrząsnęła tylko głową. Wskazując na drzwi, Arabka, która wydawała się bać wysokiej kobiety, skinęła na Jane, dając jej do zrozumienia, by tam weszła.

Pokój był w pełni umeblowany i zupełnie europejski z tą różnicą, że okna, jak w większości domów arabskich, były zakratowane. Jane rozejrzała się ciekawie i spytała dziewczyny:

– Kim jest ta gruba kobieta?

Arabka zachichotała.

– To jest señora Hamon – odparła.

Jane siadła na najbliższej otomanie i roześmiała się z bezradną goryczą.

Mogła zostać główną, ale nie pierwszą żoną pana Ralfa Hamona!

ROZDZIAŁ XXII
W białym domu

– Kim są te inne kobiety? Czy to są także żony? – spytała oschle.

Arabka potrząsnęła głową.

– Nie, tu jest tylko jedna żona – odpowiedziała, a Jane bez trudu chwytała sens. – Pozostałe kobiety to służebne. Żona tu nie mieszka; przybyła niedawno. Nie widziała swego męża długie lata.

Mówiła wolno, powtarzając niezrozumiałe słowa.

– Dziękuję – odpowiedziała Jane.

– Claro? – spytała Arabka, która jak się okazało na imię miała Zulejka.

– Zupełnie claro – odpowiedziała Jane, uśmiechnąwszy się.

Czemu była tak niezwykle ożywiona? Jane nie potrafiła sobie zdać sprawy, co się z nią dzieje. Moment był niezaprzeczenie tragiczny. Może podziałało na nią tak odurzająco czyste, jak kryształ, górskie powietrze. Może dlatego, że dotarła do dna wszystkich niespodzianek. Podniosła oczy na sufit, który przypomniał jej plafon w salonie Jima. Był z grubej warstwy cementu, który arabscy murarze ostrymi nożami pocięli i popisali tak delikatnie, że przypominał morską pianę.

Umeblowanie i boazeria pochodziły z Europy. Gruby niebieski dywan ze złotobrązowym wzorem po brzegach musiał zostać utkany na krosnach perskich. Smak europejski wyrażał się w białym marmurowym kominku z zielonymi malachitowymi słupkami i siedzącymi lwami. Ralf Hamon musiał o tę kryjówkę dbać całe życie.

Było to piękne więzienie, ale więzienie. Uprzytomniła sobie, że grozi jej coś gorszego od uwięzienia.

W dalszym końcu tej komnaty było okno, pokryte z zewnątrz kratą z kutego ręcznie żelaza. Otworzyła okno i wychyliła się. Rozpościerał się stamtąd szeroki widok na dolinę. W bardzo odległej perspektywie skrzyło się morze, a odwróciwszy głowę w inną stronę, ujrzała błękitny zarys Gibraltaru.

Zauważyła coś poruszającego się w dolinie i dłonią osłoniła oczy przed rażącymi promieniami słońca bliskiego zachodu. Był to żebrak; odjeżdżał drogą w stronę Tangeru.

Zamknąwszy okno, powróciła do drzwi i ujęła za srebrną klamkę. Ku jej zdziwieniu drzwi były otwarte. W holu nie było nikogo, również drzwi domu znalazła otwarte. Pozornie udzielono jej pewnej swobody.

Znalazłszy się jednak w ogrodzie, zrozumiała całą beznadziejność wszelkich prób ucieczki. Mur dokoła posiadłości był niezwykle wysoki nawet jak na dom arabski i usiany na wierzchu odłamkami potłuczonego szkła, które błyszczało w słońcu. Niemożliwe też byłoby przedostać się przez bramę, gdyż przy murze w tym miejscu mieściła się przybudówka, w której spał odźwierny.

Z ciężkim sercem wróciła więc Jane do przeznaczonego dla niej pokoju.

Do Ralfa Hamona nadeszła wieść o pomyślnym zakończeniu uprowadzenia i jechał teraz po wyboistej drodze, pełen triumfu, z oczami utkwionymi w biały dom na górskim zboczu.

Nareszcie! Jane należała do niego. Odbył tajemniczą naradę z czerwonobrodym włóczęgą w Tangerze i nic już mu do szczęścia nie brakowało. Sadi Hafiz, który jechał z boku Hamona, był w zgoła odmiennym nastroju. Jemu odjęto wprost od samych ust czarę rozkoszy. Był więc ponury i nierozmowny.

– Przybędziemy tam wkrótce po zachodzie słońca – rzekł Hamon.

– Ale ja tam po co, Bóg raczy wiedzieć – odparł Sadi niechętnie. Korzystał z każdej sposobności, by mówić po angielsku, chełpiąc się nie tylko znajomością tego języka, ale i jego bogatej literatury. – Całkiem pokpiłeś moją sprawę, Hamon!

Ralf Hamon roześmiał się ochryple, nie będąc usposobiony do gniewu, mimo całej bezpodstawności tego oskarżenia.

– Kto kazał ci wpadać wtedy do pokoju i krzyczeć, że żołnierze paszy są u drzwi? Po coś ją wypuszczał z domu, mając ją już w swoim ręku? Czyj to był plan, aby obudzić detektywa i skończyć z nim za jednym zamachem, podczas gdy bez tego Lidię uprowadzilibyśmy bez hałasu. Ja nie popsułem ci sprawy. Cierpliwości! Lidia jest wciąż w Tangerze, pobędzie jeszcze parę dni i jeżeli ja mogłem sprowadzić moją damę w to miejsce...

– Jeśli ty mogłeś ją sprowadzić! – przerwał mu Sadi drwiąco – Insz-Allah! Kto ją sprowadził, jeśli nie ja, szeryf Sadi Hafiz?

– Ona jest piękna! – zawołał nieopatrznie Hamon z zapałem.

– Czy wyruszyłbym w tę podróż, gdyby tak nie było? – odpowiedział Sadi Hafiz zimno, a ton, jakim słowa te były powiedziane, zastanowił Hamona.

– Możesz zaspokoić swoją ciekawość, a potem fora ze dwora – powiedział krótko. – Żeby nie było nieporozumień co do tego, Sadi. Ja się z nią żenię.

Szeryf wzruszył ramionami.

– Kobiet jest tyle, co żebraków – zacytował, wskazując ruchem głowy na mizerną postać, która się ku nim zbliżała.

– Jałmużny w imię Allaha Miłościwego i Miłosiernego! – jęknął żebrak, a Ralf spojrzał na niego obojętnie. Przyzwyczajony był do widoku żebraków.

– Masz, bezzębny szakalu. – I rzucił mu monetę na wschodni sposób.

– Oby Bóg zesłał ci sny szczęśliwe – zaskomlił żebrak i skierował szkapę w ślad za nimi. – Zdobądź zasługę w niebie i raj proroka – ciągnął – udzieliwszy mi noclegu, albowiem jestem stary...

Sadi znosił żebracze skomlenie ze stoicyzmem. Ralf odwrócił się i spojrzał w zaognione oczy nędzarza.

– Idź precz, ty psie! – ryknął, ale starzec nie dał się zbić z tropu i ciągnął monotonnie swoje zaklęcia.

– Pozwól mi położyć się w cieniu twego domu, o mój piękny rajski ptaku! Daj mi choć kawałek dachu nad głową, bowiem noce są zimne, a ja jestem bardzo stary...

– Zostaw go! – rzekł Sadi – tyle czasu jesteś w Maroku, a wdajesz się w rozmowy z żebrakami?

Musieli więc pogodzić się z tym, że stary jechał za nimi w pewnej odległości, dopóki nie zatrzaśnięto bramy przed długim pyskiem jego konia. Wówczas zrzędząc i żaląc się, zjechał ze zbocza. Ralf ujrzał wkrótce, że rozłożył się obozem w pobliskich krzakach, nad którymi uniosła się smuga dymu.

Ralf miał przed sobą niezbyt miłą przeprawę, zwlekał więc. Zjadł obiad z Sadim.

– Nie wyglądasz na szczęśliwego kochanka – rzekł Arab. – Widziałeś ją?

– Może poczekać – odpowiedział Hamon.

– W takim razie ja pójdę do niej – rzekł Sadi z nonszalancją, a widząc wahanie na twarzy Hamona, dodał: – Koniec końców nie jesteś muzułmaninem, a sądzę, że widok mój pokrzepi lady i dowiedzie jej, że nieobce nam są dobre maniery.

– Mam jeszcze coś innego do załatwienia, poczekaj na mnie – zdecydował Hamon.

To coś innego polegało na rozmowie z kobietą, której nie widział osiem lat. Gdy wszedł do jej pokoju, wydało mu się niemożliwe, by gruba posępna kobieta, którą miał przed sobą, była kiedyś piękną, wiotką i powabną arabską dziewczyną.

– Więc przyjechałeś, Hamonie? – rzuciła ostro. – Tyle lat cię nie widziałam ani o tobie nie słyszałam.

– Czy byłaś kiedy głodna? – spytał zimno. – Nie miałaś dachu nad głową, łóżka do spania?

– Kim jest ta dziewczyna, którą tu sprowadziłeś? – spytała kobieta podejrzliwie.

– Zostanie wkrótce moją żoną – odpowiedział Hamon, a kobieta skoczyła na równe nogi, trzęsąc się z wściekłości.

– Więc czegoś mnie tu sprowadził? – wybuchła. – Żeby wystawić na pośmiewisko przed moimi służącymi? Czemu nie zostawiłeś mnie w Mogador? Mam tam przynajmniej przyjaciół. Tu, na tej pustyni jestem żywcem pogrzebana. I na co? Abym została niewolnicą twojej nowej żony? Wiedz, że nią nie zostanę, Hamon!

Teraz Hamon był pewien swego.

– Możesz odjechać do Mogador w przyszłym tygodniu. Nie sprowadziłem cię tutaj bez celu.

Namyślała się ze zmarszczoną brwią.

– Czy ona wie? – spytała.

– Kazałem dziewczynie, by jej powiedziała, więc wie – odpowiedział Hamon niedbale.

Rzeczywiście sprowadzenie tej kobiety miało swój cel, ten mianowicie, by Jane ją zobaczyła, a, zobaczywszy, by zrozumiała. Subtelność umysłowa Ralfa Hamona w niczym się tak nie objawiła, jak w tym szczególe planu.

Wrócił do Sadiego Hafiza.

– Idę do pani mego serca – oświadczył – a potem wprowadzę ciebie.

Zastukał do drzwi, a gdy nie było odpowiedzi, otworzył i wszedł. Jane siedziała na taborecie przy fortepianie.

– Czy pani tu wygodnie? – spytał.

Nie odpowiedziała. Stał przez chwilę, podziwiając jej postawę i niezmącony spokój jej rysów. Kobieta z gorszej sfery okazałaby swą nienawiść i gniew, ale na twarzy Jane nie było cienia wrogości, jakiegokolwiek afektu, jak gdyby na jej dzwonek wszedł służący w Creith.

– Czy to nie piękny zakątek? Jeden z najpiękniejszych w Maroku – ciągnął. – Wymarzone gniazdko. Widziała pani Numer Pierwszy?

Siadł nieproszony i zapalił cygaro.

– Pod Numerem Pierwszym pan rozumie, o ile mi się nie zdaje, panią Hamon.

Skinął twierdząco. Nigdy jeszcze nie widziała Hamona w tak beztroskim usposobieniu.

– Gdy nazywam ją „pierwszą”, zdradzam może zupełną nieznajomość obyczajów arabskich. W każdym razie jest pierwszą, którą widziałam.

– I ostatnią, którą zobaczysz, Jane – zaśmiał się. – Małżeństwa, mówią Arabowie, zawierane są w niebie. Miłe związki zawiera się w Maroku, ale Numerem Pierwszym, pierwszą i ostatnią jednocześnie będzie dla mnie lady Jane Hamon.

Cień uśmiechu przewinął się po jej twarzy.

– To brzmi okropnie, czyż nie? – zapytała szczerze.

Miała szczególny dar wyprowadzania go z równowagi. Potrafiła znaleźć bolesne miejsce i dopiec mu do żywego. W pierwszej chwili oczy mu się rozżarzyły jak dwa węgle, ale zmusił się do śmiechu. W głębi serca podziwiał jej zimną krew i żałował, że sam nie potrafi się na to zdobyć.

– Może brzmi źle, ale dla mnie to dość dobre nazwisko – powiedział.

– A to także zwyczaj arabski – spytała zimno – żeby panna nosiła nazwisko mężczyzny, który ją porywa? Musi mnie pan wtajemniczyć w arkana arabskiego prawa małżeńskiego. Nic o nim nie wiem.

Podszedł do niej, ciągnąc za sobą krzesło.

– Teraz posłuchaj, Jane – powiedział spokojnie. – Nie będzie żadnego arabskiego małżeństwa. Odbędzie się ślub, udzielony przez mającego odpowiednie pełnomocnictwa duchownego episkopalnego kościoła anglikańskiego z obrączkami i wszystkim, co potrzeba. Pytałem ciebie przed chwilą, czy widziałaś moją żonę, Arabkę, i przypuszczam, że ją widziałaś? Co myślisz o niej?

Jane nie odpowiadała.

– Co pani myśli o niej? – poprawił się.

– Mam dla niej żywe współczucie.

– Tłusta jak gęś tuczona, co? A jaką ma nalaną twarz, jaką cerę? Wszystkie są takie w Maroku. To wskutek przebywania w mroku haremu, wskutek braku ruchu i swobody. Traktowane są jak bydło, zamykane w pomieszczeniach z cieplarnianą atmosferą. Pół godziny gimnastyki dziennie pod okiem niewolników. Czy to nie gorsze od więzienia? Oto co znaczy być arabską żoną. Czy chcesz być arabską żoną, Jane?

Patrzyła mu wprost w oczy.

– Nie chcę być jakiegokolwiek rodzaju pańską żoną – powiedziała.

– Czy chcesz być arabską żoną? – powtórzył. – Czy też wolisz wyjść za mnie i mieć dzieci, noszące twoje nazwisko i mogące odziedziczyć tytuł twego ojca?

Powstała gwałtownie i przeszedłszy nerwowo przez całą długość pokoju, zatrzymała się odwrócona od niego.

– Chwilowo odłożymy dyskusję o tym – powiedział Hamon, wstając. – Chcę, byś poznała mego bardzo dobrego przyjaciela, Sadiego Hafiza, i była dla niego grzeczna, ale nie za grzeczna.

Coś ją uderzyło w jego tonie.

– Dlaczego? – spytała.

– Bo on właśnie się na mnie boczy. Chciał mieć Lidię, a Lidia mu się wymknęła. Nie życzę sobie, aby zajął się tobą.

Zostawił ją pod wrażeniem tych słów, a za chwilę wrócił z Sadim w jedwabnej szacie. Od pierwszego wejrzenia Jane poczuła, że człowiek ten był dla niej równie niebezpieczny, jak Ralf Hamon, może nawet niebezpieczniejszy, gdyż obcy mu był ów szczególny rodzaj próżności, dzięki której udawało jej się dotąd trzymać z dala parweniusza. Ze swą otyłą twarzą bez wyrazu i bezwstydnymi czarnymi oczami, zdającymi się ją oceniać niczym zwierzę, wzbudził w niej żywą antypatię. Odrażające było w nim wszystko, i cienka warstewka cywilizacji, którą zdawał się powleczony, jak werniksem, i płynna angielszczyzna, i niewymuszony uśmiech.

Oto nowe niebezpieczeństwo. Zwietrzyła je natychmiast.

Sadi Hafiz nie pozostał za długo, tyle tylko, by zrobić wrażenie. Byłby zdumiony, gdyby mógł wyczytać, co się dzieje w sercu Jane, gdyż uważał się za wytrawnego Don Juana i pogromcę serc niewieścich.

– Co o nim myślisz? – spytał Ralf, gdy Arab uskutecznił swój odwrót.

– Nie myślę o nim wcale – odpowiedziała kłamliwie.

– Dobry przyjaciel i niebezpieczny wróg – powiedział Hamon sentencjonalnie. – Lidia powinna mieć więcej oleju w głowie. Zawdzięcza mi wszystko.

Niespodziewanie powstał.

– Odchodzę. Przyjemnych marzeń.

Nie odpowiedziała.

Od drzwi się odwrócił.

– Lepiej korzystać ze swobód europejskiego małżeństwa, niż być zamkniętą w haremie. Musiałaś już to zrozumieć.

Milczała.

– Za dwa dni będziemy mężem i żoną – powiedział. – Chcesz jeszcze kogoś zaprosić na nasz ślub?

– Nie będzie pan śmiał – wybuchła. – Nie będzie pan śmiał sprowadzić anglikańskiego duchownego.

– Naprawdę? – szydził. – Nie tylko sprowadzę go, ale on udzieli nam ślubu, mimo wszystkich twoich protestów. Poznasz w nim starego przyjaciela, Jane.

– Starego przyjaciela? – zdziwiła się.

– A jakże, wielebnego Bannockwaite’a. – I rzuciwszy ten zatruty grot, dokonał odwrotu.

Usłyszała zgrzyt klucza w zamku.

ROZDZIAŁ XXIII
Twarz w oknie

Sadi czekał na niego w saloniku dla mężczyzn, przeznaczonym do palenia, i tak pogrążony w myślach, że ocknął się dopiero, gdy Hamon zawołał nań po imieniu.

– He? – Podniósł oczy na zacnego kamrata. – Allah, przestraszyłeś mnie. Ani słowa, piękna kobieta – nie pięknością arabską, za chuda, jak dla mnie. Ale wy, Aryjczycy, macie inne gusta; nie wiem dlaczego.

Hamon nie dał się wywieść w pole. Jego branka zrobiła na szeryfie piorunujące wrażenie.

– Podoba ci się bardziej od Lidii? – spytał z udaną dobrodusznością, nalewając kieliszek z karafki.

Sadi wzruszył ramionami.

– Lidia nie jest doskonałością.

Był to zły znak. Dotychczas myśl o Lidii pochłaniała Araba całkowicie, a oto odzywał się o niej krytycznie i bez entuzjazmu. Bardzo zły znak.

– Czy wracasz jutro do Tangeru? – spytał i oczy zalśniły mu gniewnie, gdy otrzymał odpowiedź przeczącą.

– Nie. Postanowiłem pozostać dłużej. Jestem zmęczony.

– Ale obiecałeś sprowadzić Bannockwaite’a?

– Przyjedzie i beze mnie. Kazałem zająć się nim jednemu z moich ludzi. Przyjedzie, gdy brzękniesz sakiewką.

– Znasz go dobrze? – spytał Hamon.

– Widziałem go. Znany jest w Tangerze – odpowiedział Sadi Hafiz. – Przybył podczas wojny. Podobno się upił i zdezerterował przed bitwą pod Sommą. On jest pozbawiony wszelkich skrupułów, ale czy będzie mógł dać ślub, to pytanie. Podobno jest pozbawiony godności duchownej.

Ralf potrząsnął głową.

– Nazwisko jego figurowało na listach duchownych kościoła episkopalnego aż do zaginięcia pod Sommą. Przypuszczam, że wciąż figuruje na nich, gdyby tak jednak nie było, to i wówczas ślub, który da, będzie ważny.

– Po co się żenić? – spytał Arab. – Jesteś pełen przesądów, mój przyjacielu.

Ralf uśmiechnął się.

– Mniej, niż przypuszczasz – powiedział. – Tytuł lordowski Carstonów przejdzie za pośrednictwem mojej żony na jej dzieci.

Arab wzruszył ramionami po raz drugi.

– To fantastyczna idea – rzekł – ale właśnie te wybryki cię zgubiły, Hamon.

– Jeszcze nie jestem zgubiony – warknął Hamon.

– Ale będziesz – odparł jego kompan – chyba – dodał szybko, spostrzegłszy błysk obudzonego niedowierzania i podejrzliwości w oczach Hamona – chyba że zdecydujesz się na pozostanie w Maroku poza sferą jurysdykcji konsularnej.

Przeciągnął się i ziewnął.

– Idę spać – powiedział. – Zmieniłem zamiar i wyjeżdżam jutro.

Dostrzegł błysk zadowolenia w oczach Hamona. Uśmiechnął się w duchu.

– I przyślę ci Bannockwaite’a pod eskortą.

Sadi Hafiz odjechał rzeczywiście wczesnym rankiem następnego dnia, za co Hamon był mu niemal wdzięczny. Wieczorem zameldował mu służący, że ku domowi zbliżają się jacyś jeźdźcy. Nastawiwszy szkła lornetki, obserwował długo trzech jeźdźców pnących się wyżej i wyżej po zboczu. Dwaj z nich byli to Arabowie, w trzecim, chwiejącym się na koniu jak pijany, poznał człowieka, którego zdarzyło mu się widzieć tylko przez krótką chwilę, w nocy, przy świetle nikłego płomyka zapałki. Była to charakterystyczna postać Aylmera Bannockwaite’a.

Gdy przybyli na miejsce przeznaczenia, wielebny drapichrust omal nie spadł z wierzchowca, ale jeden z ludzi eskorty przewidział, że tak się stanie, bo uchwycił go w porę i postawił na nogi.

Bannockwaite ukazał się oczom Hamona w całej swej krasie, nie pochwycił jednak wyciągniętej ku niemu prawicy gospodarza, tylko po chwili gorączkowych poszukiwań w głębiach swego mizernego tużurka błysnął monoklem i osadził go w oku.

– Kim pan jesteś i czym pan jesteś? – odezwał się z irytacją. – Kazałeś mnie pan wlec taki kawał po pustyni, co nie należy do przyjemności – i po co to wszystko, do diaska?

– Przykro mi, że musiałem pana trudzić – rzekł Hamon, kpiąc w żywe oczy.

– Pięknie powiedziane.

Wielka, rozlazła łapa dotknęła ręki Hamona.

– Pięknie powiedziane, mój synu. Otóż, jeśli dasz mi wypocząć, fajkę haszyszu dla uspokojenia moich nerwów i podniecenia wyobraźni, połączy nas dozgonna przyjaźń. A jeśli dodasz do tych delicji butelkę bezcennej marsali i perfumowaną cygaretkę, gotów jestem zaprzedać ci się w niewolę!

Jane ze swego okna była świadkiem tej ohydnej sceny powitania i odgadła, kogo tu sprowadzono. Czy mógł to być Bannockwaite, który pozostał jej w pamięci jako smukły, wysoki duchowny z twarzą ascety? Nie mogła mu się dobrze przyjrzeć z okna, tak prędko znikł we wnętrzu domu, a jednak... uderzyło ją pewne podobieństwo.

To był Bannockwaite. A więc nie zginął. Bannockwaite, namaszczony, zwariowany proboszcz, ideał Hulston, za którym szalała młodzież, organizator dziwacznych potajemnych związków stał się tym brudasem, pokraką w łachmanach?

Skąd Hamon go wyłowił? To mniej ważne, dość, że Bannockwaite nie cofnie się przed udzieleniem takiego ślubu. Gdyby nawet był to dawny Bannockwaite przy zdrowych zmysłach, to i tak zdecydowałby się na ten haniebny czyn, aby zadowolić swą chorobliwą pasję do odegrania tajemniczej i złowrogiej roli.

Hamon wbrew obawom Jane, że sprowadzi do niej pijanego pastora, nie pokazał się u niej tej nocy. Sypialnia znajdowała się obok saloniku. Był to duży pokój, umeblowany w stylu cesarstwa. Okno tego pokoju było zakratowane daleko mniej kunsztownie, ale równie mocno. Czekała do północy, wreszcie rozebrała się i na pidżamę, przyniesioną przez Arabkę, włożyła długi płaszcz z miękkiej tkaniny. Przystawiła sobie krzesło do okna i zgasiwszy światło, odciągnęła portierę. W tej chwili krzyknęła przeraźliwie i omal nie zemdlała ze strachu. Okropna twarz patrzyła na nią spomiędzy krat, twarz długobroda z sępim nosem, zaognionymi oczyma! Był to ów spotkany przez nią żebrak, a między zębami błyszczał mu w świetle księżyca długi nóż.

ROZDZIAŁ XXIV
Ślub

Żebrak usłyszał okrzyk przerażenia, natychmiast zsunął się na rękach w dół i znikł jej sprzed oczu. Kim był i czego chciał? Jakim sposobem dostał się do ogrodu? W domu panowała zupełna cisza. Nikt nie słyszał jej krzyku; mury były grube.

Zmusiła się do otwarcia okna i wyjrzała, na ile tylko krata pozwalała. Ogród zdawał się uśpiony, tajemniczy w księżycowym świetle. Wyobraźnia Jane zaludniła go fantastycznymi postaciami. Dopiero po dłuższej chwili, gdy się trochę uspokoiła, dostrzegła żebraka. Skradał się ostrożnie ku wysokiemu murowi, okalającemu ogród. Znikł jak zjawisko.

Czemu łączyła tego nocnego rabusia z osobą i zamiarami Sadiego Hafiza? Czy był to może szpieg przebiegłego Maura?

Świtało, gdy położyła się i spała mocno, gdy weszła Zulejka; dziewczyna przyniosła kawę, owoce i odsłoniła okno.

Pierwszą myślą Jane było wspomnieć o żebraku czy szpiegu Sadiego Hafiza. Ale niewiele czasu dano jej tym razem do rozmyślań, gdyż ledwie zdążyła się ubrać i zjeść śniadanie, wpadł Hamon, rześki i ogromnie wesół.

– Jane, czeka na ciebie wielebny Aylmer Bannockwaite – rzekł na powitanie. – Dżentelmen ten zgodził się dopełnić ceremonii, która, mam nadzieję, będzie początkiem szczęśliwszej ery dla nas obojga.

Odpowiedziała milczeniem.

– Czy będziesz wreszcie rozsądna, Jane? Jesteś zupełnie sama i nie ma tu w promieniu stu mil człowieka, który podniósłby przeciwko mnie rękę, gdybym cię nawet zabił.

– Kiedy? – odezwała się matowym głosem.

– Dziś, natychmiast – powiedział.

Ogarnął ją strach.

– Musi mi pan dać czas do namysłu, panie Hamon! – zawołała. – Jutro.

– Dziś – nalegał. – Ani jednego dnia zwłoki. Znam zbyt dobrze mego przyjaciela Sadiego Hafiza. Ma on pewien respekt przed małżeństwem – szydził – i nie będzie śmiał zaczepić mojej żony. Ale jeżeli poczekam do jutra... – Wymowne wzruszenie ramionami dopowiedziało myśl Hamona.

Ale w rysach Jane nie wyczytał trwogi.

– Odmawiam kategorycznie wyjścia za pana – powiedziała – i jeżeli pan Bannockwaite zachował choć odrobinę uczciwości, nie da tego ślubu.

– Wybij to sobie z głowy – odpowiedział Hamon. – Nie ma w nim za grosz uczciwości, ani nawet tej odrobiny. Jest teraz w nienajgorszym humorze. Radzę ci z tej szczęśliwej chwili korzystać.

Przy świetle dziennym Aylmer Bannockwaite wyglądał jeszcze ohydniej niż o zmroku. Zadrżała. Miała wrażenie, że jakaś piekielna zmora, żywe wcielenie zła zmaterializowało się nagle i zmierzało ku niej z wyciągniętą rozlazłą i klejącą się łapą.

– Co widzę, moja mała dziewczynka Carston! – przemówił eksproboszcz jowialnie. – Mam, widzę, szczególny przywilej dawania ci ślubów.

Rzuciła na jego twarz jedno tylko spojrzenie i miała dość. Odtąd nie podnosiła oczu powyżej drugiego od góry guzika jego poplamionego surduta.

– Ja nie chcę wychodzić za mąż, panie Bannockwaite. Mówię to panu wyraźnie, jeżeli udzieli mi pan ślubu, to wbrew mojej woli.

– Terefere kuku! – odparł wielebny głośno. – Nie ma mowy, nie ma mowy. Co widzę, wstydliwa narzeczona! „Stoimy, zacisnąwszy nóżki, u maleńkiej strużki”. Co znowu za cnotka, he? Jak Boga mego – stan małżeński, moja córko, jest przyrodzonym stanem człowieka. Zawsze, jak pamięcią sięgnę, żałowałem, że ja sam...

– Nie chcę wychodzić za niego, nie chcę, nie chcę – wybuchnęła. – Jeżeli będę wychodziła za mąż, to za porządnego człowieka i ślub będzie mi dawał porządny ksiądz!

Stała wyprostowana z roziskrzonymi oczyma i palcem wyciągniętym oskarżająco ku osobie wielebnego.

– Teraz cię mam. Wyglądasz na to, kim jesteś, a całe twoje komedianctwo schodzi z ciebie jak skóra z węża. O przewrotny i rozpustny człowieku! Zaiste sprawiedliwie nazwała ciebie Ada, ty bestio z rozdwojonym językiem!

Miała dziwny i niebezpieczny dar dokuczenia do żywego, instynktem zgadywała najboleśniejsze miejsce. Gruba dolna warga obwisła wielebnemu, ukazując ohydną paszczę, a w mętnych oczach malowała się pasja, bliska obłędu.

– Ty jędzo! – ryczał. – Dam ci ślub, choćby mnie mieli za to powiesić! I będzie to dla ciebie ślub ważny i wiążący, ty, ty...

Hamon schwycił go za ramię.

– Spokojnie – szepnął i zwrócił się do Jane: – Nie był dla ciebie zły, kiedy ci po raz pierwszy dawał ślub.

– Ja nie chcę wychodzić za pana, nie chcę! – Tupnęła nogą. – Prędzej wyszłabym za żebraka, którego spotkałam na drodze. Prędzej wyszłabym za ostatniego z pańskich niewolników niż za pana, złodzieja i mordercę, za człowieka, który nie gardzi żadnym przestępstwem. Wolałabym wyjść za...

– Włamywacza? – rzucił biały z wściekłości.

– Tysiąc razy, tak, jeśli rozumiesz pod mianem włamywacza Jima Morlake’a. Ja go kocham, Hamon. Będę go kochała, póki żyję.

– Będziesz go kochała, ha, ha, ha! – I wypadł z pokoju jak szalony, zostawiając ją z byłym duchownym.

– Jak pan mógł tak upaść, Bannockwaite? Upaść tak nisko? – spytała go surowo. – Czy nie ma już w panu iskry honoru, do którego mogłaby się odwołać kobieta?

– Ja nie mam obowiązku słuchać kazania od pani – warknął. – Intelektualnie stoję wyżej od pani, społecznie jestem pani równy.

– A moralnie jest pan błotem pod moimi nogami – dodała z pogardą.

Przez chwilę myślała, że ją uderzy. Jego obrzmiała twarz stała się purpurowa, a potem biała jak papier.

– Intelektualnie stoję wyżej od pani, społecznie na równi – powtórzył. – Jestem ponad to wszystko. Nie mogą mnie dosięgnąć te obelgi.

W następnej chwili wrócił nieprzytomny z wściekłości Hamon, ciągnąc za sobą człowieka, na którego widok Jane zatoczyła się do tyłu. Był to żebrak, bezzębny starzec, wykrzywiony jak małpa; był straszny, gdy tak wchodził zgięty uniżenie do elegancko urządzonego pokoju.

– Oto twój mąż! – wrzasnął przeraźliwie Hamon, tocząc błędnymi oczyma. – Patrz na niego! Prędzej wyszłabyś za żebraka niż za mnie, ty jędzo! Dobrze, więc wyjdziesz za niego i precz z moich oczu, na pustynię! Tam spędzisz z tym szakalem miodowy miesiąc!

Przeniosła wzrok z żebraka na Bannockwaite’a i nawet w tym stanie wzburzenia i rozpaczy uprzytomniła sobie, że nigdy w życiu nie widziała dotychczas dwóch istot równie odrażających.

– Gdzie twoja biblia, Bannockwaite! – ryczał Hamon. Miał pianę na ustach i trząsł się jak liść w nieprzytomnej furii. Bo był to w tej chwili furiat.

Bannockwaite dobył z kieszeni małą czarną książkę.

– Potrzebni są świadkowie – powiedział, a Hamon wypadł znów z pokoju, powrócił z półtuzinem służących.

I w ten sposób na oczach szepczących między sobą Arabów odbył się ślub lady Jane Carston z Abdulem Azizem. Hamon szepnął parę słów po arabsku do żebraka, a potem Jane uczuła, że ktoś ją chwyta za ramię i ciągnie przez hol do ogrodu.

Hamon przyciągnął ją do otwartych wrót i wypchnął przez nie tak gwałtownie, że omal nie upadła.

– Zabierz twego męża do Creith! – zawył. – Na Boga! Jeszcze będziesz błagała, żeby do mnie wrócić.

ROZDZIAŁ XXV
Mąż żebrak

Hamon wyrzucił żebraka w ślad za Jane i zatrzasnął za nimi bramę.

Jane próbowała iść, potknęła się, znowu szła, a potem już nie wiedziała, co się dzieje. Ocknęła się z omdlenia, leżąc w cieniu pod wielkim krzakiem jałowca. Twarz miała mokrą; czarka z wodą stała przy niej. Stary żebrak znikł; oparłszy się na łokciu, zobaczyła go, jak odwiązywał swą mizerną szkapę.

A potem daleko na równinie zobaczyła chmurę kurzu. Zbliżała się grupa jeźdźców. Natężywszy wzrok, dojrzała biel dżelab i błyski stali. Był to oddział Arabów, prawdopodobnie powracał Sadi Hafiz – w każdym razie nie należało się spodziewać od nich pomocy.

Stary żebrak zawijał sobie twarz w szarfę, aż tylko brodę i czerwony koniec haczykowatego nosa było mu widać. Podążał do niej, wiodąc konia, na którego wsiadła bezwolnie na dany znak. Prowadził szkapę za uzdę i zauważyła, że wybrał ścieżkę biegnącą pod kątem prostym do gościńca do Tangeru. Raz czy dwa obejrzał się za siebie lub na szybko najeżdżający oddział, widoczny teraz wyraźnie. To był Sadi. Jane poznała go. Jechał na czele. Zauważyła też, że nie było wśród nich żadnego jeźdźca bez karabinu.

Raptem żebrak zmienił kierunek i ruszyli równolegle do kierunku ruchu oddziału Arabów, przynajmniej takie miała wrażenie, gdyż zniknęli jej z oczu. Żebrak prowadził szkapę w górę po zboczu ku miejscu, gdzie kończyły się ogrody. Z niespokojnych spojrzeń, rzucanych do tyłu przez żebraka, wywnioskowała, że się obawia, aby Hamon nie rozmyślił się i nie odebrał mu zdobyczy. Wprowadził konia w łożysko krętego strumienia górskiego i trzymał się jego biegu, nie skracając sobie nigdzie drogi poprzez brzegi. Nagle padł gdzieś strzał, jeden, drugi. Echo je podchwyciło, powtórzyło. Spojrzała na starca niespokojnie.

– Co to? – zapytała po hiszpańsku.

Potrząsnął głową, nie obejrzawszy się nawet.

Znowu usłyszała wystrzał i zrozumiała ich znaczenie. Miały na celu zwrócenie uwagi żebraka i odwoływały go. Tego samego zdania był widać i żebrak, bo szarpnął za wodze i wierzchowiec jego przeszedł w kłus, a żebrak biegł zwinnie na równi z pyskiem swego Rossynanta.

Dotarli do małego lasku sosnowego i żebrak pognał swą szkapę w górę po zboczu wzgórza, aż znaleźli się pod osłoną drzew. Wówczas dał jej do zrozumienia, by czekała, sam zaś poszedł pieszo. Upłynęło z pół godziny, nim powrócił. Przyniósł jej wody ze strumienia i rozwinął węzełek z prowiantem, ale była tak zmęczona, że nie mogła przełknąć ani kęsa pożywienia. Tylko kryształowa czysta woda ją orzeźwiła. Była tak zmęczona, że na nic nie zważając, padła na koc, który rozesłał, i zasnęła.

Tymczasem Ralfowi Hamonowi powoli rozjaśniło się w głowie. Atak furii osłabił go do tego stopnia, że czuł się złamany i drżący. Z okna swej sypialni zobaczył żebraka prowadzącego Jane po zboczu wzgórza i z okrzykiem wściekłości porwał się na nogi.

Jeden ze służących Arabów cieszył się szczególnymi łaskami Hamona. Był to człowiek, który postarzał się w służbie u niego.

– Ahab – rzekł – znasz żebraka, który jedzie na koniu?

– Tak, panie.

– Uprowadza on w tej chwili panią mego serca. Idź, sprowadź ją z powrotem, żebrakowi daj te pieniądze. – Dobył garść banknotów i włożył je w drżącą pożądliwie dłoń sługi. – Jeśli będzie się opierał, zabij go.

Wkrótce po wyruszeniu Ahaba Ralf zobaczył po raz pierwszy oddział jeźdźców wspinający się po górskim zboczu.

– Sadi – przestraszył się, ogarnąwszy w mgnieniu oka sytuację.

Za późno już było odwoływać gońca. Wybiegł do bramy na powitanie swego byłego agenta. Sadi Hafiz zeskoczył z konia. Jego ton, mina, całe zachowanie było zupełnie odmienne. Nie był to już grzeczny i cywilizowany wychowanek szkoły misyjnej. Wziąwszy się pod boki, stał przed Hamonem arabski szejk, bezczelny, wyniosły i chmurny.

– Wiesz, po co tu jestem, Hamon – rzekł butnie. – Gdzie ta dziewczyna? Ja jej pożądam. Sądzę, że się z nią nie ożeniłeś, ale gdyby tak nawet było, to mnie nic nie obchodzi.

– Ja się nie ożeniłem – odpowiedział Hamon – tylko wydałem ją za mąż.

– Co to znaczy?

– Pani mego serca pierwszeństwo przede mną oddała żebrakowi. Powiedziała, że raczej wolałaby wyjść za starego nędzarza, który na drodze prosił o jałmużnę, niż za mnie. Spełniłem jej życzenie.

Oczy Sadiego zwęziły się do dwóch szpar, błyszczały podejrzliwością.

– Dostali ślub przez półgodziną i są tam. – Szerokim gestem wskazał pustynię.

– Kłamiesz, Hamonie – rzekł szeryf stanowczo.– Tą bajeczką nie wyprowadzisz mnie w pole. Przeszukam twój dom, jak Morlake przeszukał mój.

Hamon milczał. Sadiemu towarzyszyło dwudziestu zbrojnych i wystarczyłby jeden gest ich dowódcy, a nie byłoby Ralfa Hamona.

– Możesz przeszukać cały dom od haremu do kuchni – odpowiedział spokojnie.

Arab wyszedł śpiesznie, ale wrócił po krótkiej chwili.

– Rozmawiałem z twoimi służącymi i wiem, że powiedziałeś prawdę. W którą stronę poszli?

Hamon wskazał kierunek i Sadi wydał rozkazy. Jeden z jeźdźców strzelił w powietrze. Dwóch innych poszło za jego przykładem.

– Jeśli to nie osiągnie skutku, pojedziemy za nimi i sprowadzimy ich – rzekł Sadi.

– Rób, jak chcesz. – Ralf wzruszył ramionami. – Mnie ona obmierzła.

Zełgał, ale tymi słowami i całym swoim zachowaniem wprowadził w błąd kompana.

– Zrobiłeś głupio, puszczając ją – powiedział szeryf łagodniej.

– Jeżeli nie puściłbym jej, prawdopodobnie skłoniłbyś mnie do tego – odrzekł Hamon, a na grube usta Sadiego wypełzł w odpowiedzi uśmiech.

Wkrótce potem oddział Arabów zjeżdżał z góry, rozpraszając się na prawo i na lewo, aby łatwiej natrafić na ślad żebraka i jego żony. Hamon obserwował ich przez dłuższą chwilę, nim powrócił do domu. Zapadł w gorzką zadumę. Oto leżała przed nim misterna pajęczyna jego planów porwana na strzępy.

Wyjął z zanadrza pugilares z czarnej skóry i zawartość jego rozłożył na stole. Badał każdy ze znanych sobie papierów bardzo skrupulatnie. Ostatni dokument, który wziął do ręki, był prostokątny i pokryty drobnym pismem. Znał jego treść na pamięć, niemniej odczytał go automatycznie:

Będąc przekonany, że Ralf Hamon, którego uważałem za mego przyjaciela, chce mnie zgładzić, chcę wyjaśnić okoliczności, wskutek których jestem uwięziony w małym domku w pobliżu Hindhead. Namówiony przez Hamona pojechałem do Maroka obejrzeć kopalnię, którą uważałem za jego własność. Wróciliśmy do Londynu po kryjomu, na co się zgodziłem, gdyż twierdził, że odbiłoby się fatalnie na jego interesach, gdyby wiedziano, że wyzbywa się jakichkolwiek swych posiadłości lub udziałów w nich. Powziąwszy podejrzenie, że posiadłość, którą podawał za swoją, nie ma w gruncie rzeczy nic wspólnego z jego spółką, pojechałem do Hindhead, nie chcąc rozstawać się z moimi pieniędzmi, póki mi nie dowiedzie, że jestem w błędzie. Przedsięwziąłem pewien środek ostrożności, który uważałem i wciąż jeszcze uważam za skuteczny. W Hindhead moje podejrzenia się potwierdziły i odmówiłem wydania pieniędzy. Zamknął mnie w kuchni pod strażą Araba, którego przywiózł ze sobą z Tangeru. Już raz targnęli się na moje życie i obawiam się drugiego napadu...

Na tym tekst się urywał. Złożył dokument pieczołowicie i wraz z innymi umieścił go z powrotem w pugilaresie. Tak czyniąc, przypomniał sobie słowa Jamesa o łakomej małpie, która nie może wyjąć figi z tykwy.

Tymczasem jeden z Arabów Sadiego znalazł ślady stóp i Sadi wraz z dwójką swych ludzi poszli ich tropem do brzegu strumienia.

– Zsiądźcie z koni i idźcie pieszo – rozkazał szeryf.

Poszli w dół strumienia, aż szeryf nie przyszedł do przekonania, że zbiegowie nie mogli udać się w tym kierunku. Minęli bardzo płytkie miejsce, na którego dnie ślady kopyt musiałaby być widoczne.

– Wracajmy – rzekł i poprowadził ich z powrotem.

Po godzinie marszu w odwrotnym kierunku dotarli do miejsca, w którym strumień płynął między wysokimi brzegami. Tu bystre oko Araba dostrzegło znowu ślady kopyt i dał znak towarzyszom, by zachowywali się jak najciszej. Bardzo zwinnie wspiął się na brzeg i popełzł.

Jane obudziła się ze snu i zobaczyła utkwione w siebie czarne oczy Sadiego Hafiza.

– Gdzie jest pani przyjaciel? – spytał Sadi i schylił się, by pomóc jej wstać.

Rozejrzała się naokoło błędnie, wciąż jeszcze oszołomiona snem.

– Mój przyjaciel? Mówi pan o Abdulu?

– Zna pani nawet jego imię – powiedział Sadi.

– Co pan zamierza zrobić ze mną? – spytała.

– Odwiozę panią do Tangeru do pani przyjaciół – odpowiedział, ale czuła, że kłamie.

Nigdzie nie mogła dostrzec śladu żebraka. Koń jego wciąż stał przy drzewie, ale stary znikł. Sadi posłał po tę szkapę i pomógł Jane dosiąść wierzchowca.

– Byłem bardzo przestraszony – podjął Sadi, wysławiając się bez błędów – kiedy nasz wspólny przyjaciel, Hamon, powiedział mi, co zrobił. Są chwile, kiedy Hamon nie jest przy zdrowych zmysłach. Pani podoba się Maroko, lady Jane?

– Nie bardzo – odpowiedziała ze śmiechem.

– Nie dziwię się. – Spojrzał na nią z adoracją. – Ale jak pani do twarzy w marokańskim stroju. Rzec można, że został dla pani stworzony.

Napuszony styl i pretensjonalne zwroty Sadiego Hafiza w innych okolicznościach ubawiłyby Jane. Szedł u jej boku, podczas gdy jeden z jego najemników prowadził szkapę za uzdę. Przebyli i zostawili za sobą strumyk. Ani chwili nie stracono. Wkrótce musiała się przesiąść z nędznej szkapy żebraka na wspaniałego wierzchowca, którego najwidoczniej Sadi Hafiz kazał zabrać luzem specjalnie dla niej. Zrozumiała, że gdyby nawet Ralf doprowadził do skutku małżeństwo z nią, to i tak z powrotem jechałaby na tym samym wierzchowcu. Sadi Hafiz powrócił, by ją zabrać do domu w wąwozie, czy zastałby ją panną czy mężatką.

Jechał przy niej przez cały niemal dzień, rozmawiając bardzo biegle i wprawiając Jane w zdumienie swą erudycją.

O zachodzie słońca zatrzymali się i rozłożyli obozem. Mimo lodowatych nocy na pustyni o tej porze roku Arabowie, owinąwszy się w swe wełniane płaszcze, sposobili się do snu pod gołym niebem. Dla Jane jednak zdjęto z jucznego konia namiot i ustawiono w najbardziej osłoniętej części obozu według wskazówek szeryfa.

– Będziemy odpoczywali do północy – oświadczył. – Muszę być u celu naszej podróży przed świtem.

Leżała z oczami utkwionymi w cienkie płótno namiotu, na którym odbijały się kręte cienie dymów z obozowych ognisk, rzucane w ostatnich krwawych promieniach słońca. Słuchała klekotu rozmów w barbarzyńskim narzeczu. Powoli ucichły i one. Zapanowała cisza, przerywana czasami rżeniem konia. Spojrzała na świecący cyferblat swego zegarka-bransolety – jedyny cenny przedmiot, którego jej nie odebrano. Była dziewiąta. Miała przed sobą trzy godziny.

Odchyliła nieznacznie fartuch zasłaniający wejście do namiotu i wyjrzała. Zobaczyła ciemną sylwetkę – niezawodnie wartownik. Z tej strony ucieczka była niemożliwa. Wyciągnąwszy rękę między brzegiem płótna a gruntem, namacała w ciemnościach kołek. Pot jej wystąpił na czoło, nim zdołała wyciągnąć go z ziemi, potem równie długo, ostrożnie i pracowicie, podnosząc skraj namiotu, wytknęła najpierw głowę, wreszcie przepełzła cała pod namiotem.

Przed nią rosły zbite cierniste krzaki. Popełzła dokoła namiotu, drżąc, by wartownik się nie odwrócił, gdyż wówczas jej biała szata zdradziłaby ją niezawodnie. Znalazła przejście wśród krzaków i zaczęła się nim przeciskać. Na szelest i trzask rozchylanych gałęzi pełniący straż odwrócił się i krzyknął coś po arabsku. Z desperacją porwała się na nogi i skoczyła wprost przed siebie. Ciemności panowały tak gęste, że widziała ledwie na krok przed sobą; raz wpadła na karłowate drzewko i uderzenie o nie omal jej nie ogłuszyło, natychmiast jednak porwała się znów do biegu. Jasność wschodzącego księżyca ukazała jej oczom rzadko zadrzewioną równinę, ale i zdradzała ją jednocześnie przed prześladowcami.

Cały obóz teraz huczał. Słyszała okrzyki za sobą i ryki Sadiego Hafiza, a potem tętent. To sam Sadi ją gonił. Wiedziała, że to on i w panicznym strachu pędziła co sił. Doganiał ją jednak. Bliżej i bliżej był jeździec; w następnej chwili przemknął obok niej i zawrócił.

– Tuś mi, moja różyczko! – zawołał z triumfem. – Nie tędy droga do szczęścia.

Schylił się z konia, schwycił ją za skraj płaszcza i zeskoczywszy z konia, porwał ją w ramiona.

– Tej nocy będę w raju! – krzyknął ochryple.

– Tej nocy będziesz w piekle!

Odwrócił się w mgnieniu oka, zobaczył starego żebraka i sięgnął w zanadrze swej dżelaby.

Jane Carston stała jak wryta i wlepiła oczy w przybysza. Zobaczyła ohydną twarz Abdul Aziza, ale głos, którym przemówił, był głosem Jima Morlake’a.

ROZDZIAŁ XXVI
Ucieczka

Dwa wystrzały zlały się w jeden i Sadi Hafiz z jękiem padł na kolana i przewrócił się na bok.

– Siadaj na tego konia, prędko – powiedział Jim i niemal wrzucił ją na siodło.

Wskoczył na wierzchowca i trzymał się za nią.

– Jim! – szepnęła, a ramię, które ją opasywało, ścisnęło ją mocniej.

Mimo podwójnego obciążenia wielki, silny koń pomknął szybko. Odwróciwszy głowę, Jim widział białe sylwetki jeźdźców, które zatrzymały się dokoła swego wodza.

„Stracą co najmniej kwadrans – pomyślał – i mamy najlepszego konia”.

Nikt ich nie gonił, ale Jim nie miał co do tego złudzeń. Jeśli tylko Sadi Hafiz był w stanie wydawać rozkazy, pogoń musiała nadejść. Po godzinie szybkiej jazdy wierzchowiec się zgrzał i Jim zeskoczył, aby go prowadzić za uzdę.

– Była w tych okolicach hiszpańska strażnica nad brzegiem morskim – powiedział.

Patrzyła na niego z konia, usiłując rozpoznać w ohydnej twarzy żebraka ślady rysów Jima.

– A więc to pan?

– O tak, to ja – zaśmiał się. – Charakteryzacja jest doskonała. To jedna z moich dawnych masek i gdyby Sadi miał za grosz bystrości oka, przypomniałby mnie sobie niezawodnie. Nos tylko jest nietrwały. Wosk mięknie na słońcu i wymaga ciągłego poprawiania. Reszta siedzi jak ulana.

– Ależ pan nie ma zębów?

– Są tam gdzieś w głębi – odpowiedział niedbale. – Szczoteczka do zębów i mydło wystarczą do odzyskania mojej prawdziwej twarzy.

Powiedziała coś tak cicho, że nie dosłyszał.

– Co takiego? – rzucił prędko.

– Nic – odpowiedziała. – To zabawne!

– Skoro już odzyskujesz dobry humor, moja młoda przyjaciółko, to dowód, że jesteś na dobrej drodze do odzyskania wolności.

Przed świtaniem zatrzymali się u źródła, rozsiodłali i napoili konia.

– Niestety nie mamy nic do jedzenia – powiedział Jim. – Jedno tylko pozostaje mi do zrobienia...

Zdjął dżelabę, rozchylił koszulę i wyjął z przyszytej do niej od wewnątrz kieszeni mały woreczek z nieprzemakalnej tkaniny, który zabrał ze sobą do strumienia.

Poszedł jako ohydny starzec, a wrócił jako Jim Morlake; przemiana ta była tak raptowna, tak wprost cudowna, że siedziała, patrząc na swego towarzysza i obrońcę w niemym podziwie.

– To sen – powiedziała zdecydowanie. – Zaraz się obudzę i zobaczę, że jestem... – Dreszcz nią wstrząsnął.

– Nigdzie indziej, tylko o dwie mile od wybrzeża – wtrącił Jim. – Sadi musiałby wydać bardzo kategoryczne rozkazy, żeby jego ludzie odważyli się ścigać nas aż do domu strażniczego.

Przewidywania Morlake’a sprawdziły się. Nie zobaczyli więcej białej szaty, a przybywszy na strażnicę, znaleźli w niej, jak Jim słusznie przypuszczał, hiszpańskiego oficera na posterunku. Znajdowali się na terytorium leżącym w sferze wpływów Hiszpanii, które uważała ona za swoje.

– Wyruszywszy stąd, będziemy musieli wędrować wzdłuż wybrzeża morskiego – oświadczył Jim po rozmowie z oficerem. – Hiszpanie nie mogą nam dać eskorty do Tangeru ze względów politycznych. Francuzi patrzą niechętnym okiem na swych sąsiadów przekraczających granicę, ale wątpię, by nas niepokojono w tej drodze.

Rozłożyli się obozem niemal w promieniu świateł Tangeru. Jim wypożyczył koce z hiszpańskiego posterunku i rozłożył je na noc dla Jane za starą mauretańską basztą.

– À propos – odezwał się, powiedziawszy już dobranoc i zabierając się do odejścia na wystawioną na wiatr stronę muru – dziś rano powiedziała pani, że coś jest zabawne, co to takiego?

– Nie powiem – oświadczyła Jane stanowczo.

Nim sen ją zmorzył, zastanowiła się, czy ceremonia ślubna, która odbyła się tego ranka, była ważna i wiążąca – gorąco pragnęła, aby tak było.

ROZDZIAŁ XXVII
Koniec Sadiego Hafiza

Przynieśli rannego szeryfa do domu w górach. Dobijanie się do bram zbudziło Ralfa Hamona ze snu. Pobiegł do okna.

Wrota były zamknięte i umocnione antabami. Nie wolno było ich otworzyć bez wyraźnego rozkazu. Zobaczył błądzące u muru latarnie; przeraźliwy głos zawołał, wymieniając jego nazwisko, i zrozumiał, że to Sadi. Zbiegł ze schodów i puścił się pędem do bramy, u której odźwierny kręcił się podejrzliwie i pertraktował z przybyszami przez zakratowane okienko.

– Otwórz! – zawołał Hamon i sam podniósł jedną z antab.

Od pierwszego spojrzenia na Sadiego zrozumiał, że zaszło coś poważnego. Bez słowa pomagał przenieść rannego do domu.

– Allah, źle ze mną! – jęknął Sadi. – O wieprz nieczysty! To przez ten przeklęty pistolet, który mi się zaplątał w fałdach płaszcza. Gdyby nie to, dzisiejszej nocy – o, pies – byłby w piekle!

Hamon posłał po kobietę znającą się na opatrunkach i zajął się badaniem rany.

– To głupstwo – odpowiedział Sadi szorstko. – Ostatnim razem postrzelił mnie gorzej.

– Kiedy cię ostatnim razem postrzelił? – powtórzył Hamon bez zrozumienia.

Sadi zauważył dziwną zmianę w Hamonie. Zdawał się tak pochłonięty uporczywą myślą, że nie miał czasu zważać na wydarzenia bieżącej chwili.

– Co się z tobą dzieje?

– Nic – odpowiedział Hamon, ocknąwszy się nagle. – Mówiłeś...

– Mówiłem, że ostatnim razem gorzej mnie postrzelił.

– Ale kto cię postrzelił, Sadi? – spytał Hamon. – Przecież nie żebrak?

– Żebrak – odpowiedział szejk ponuro.

Rozmowę przerwało wejście kobiety, którą służebna Jane nazwała señorą Hamon. Przyniosła dużą miskę z wodą i bandaże. Podczas gdy opatrywała ranę, Hamon wodził za ruchami jej rąk niewidzącymi oczami. Dopiero po jej odejściu powrócił do tematu rozmowy.

– Nie przyszło mi nawet na myśl, by mogło ci grozić jakieś niebezpieczeństwo z jego strony – powiedział. – Był stary i słaby. Nie mówiłeś mi, że go znasz.

– Nie wiedziałem, że to on, ani ty nie wiedziałeś – odpowiedział Arab. – Pan Morlake jest moim wrogiem od dawna!

Na dźwięk tego nazwiska Hamon drgnął i odzyskał przytomność umysłu.

– Mówiłeś o żebraku, czy nie tak? – spytał ze zmarszczką na czole. – Jestem dziwnie zamroczony dzisiejszej nocy. Mówiłeś o starym żebraku, Abdulu.

– Mówię o panu Morlake’u – syknął szejk – o dżentelmenie, którego ożeniłeś z twoją damą dziś rano!

– Och! – odburknął Hamon, który wciąż jeszcze nie znajdował związku między Morlakiem a wypadkami dnia ubiegłego. Przetarł dłonią oczy. – Nie rozumiem – rzekł. – Mówisz, że Morlake był żebrakiem? Jakim cudem? To był kompletny starzec...?

– Trzeba było mieć oczy – odpowiedział Arab z goryczą. – Powinienem był go poznać. To był ulubiony typ Morlake’a podczas jego służby w oddziale wywiadowczym w Maroku.

Hamon siadł na otomanie, na której leżał ranny.

– Morlake był żebrakiem – powtórzył bezmyślnie. – I ja ich połączyłem!

Wybuchnął przeraźliwym śmiechem i Sadi, który znał się na ludziach, zrozumiał, jak stary łotr jest bliski ostatecznego rozprzężenia umysłu. Hamon uspokoił się równie nagle.

– Czy on ją dostał? Naturalnie. Zabrał ją mnie, a ciebie ranił. O Boże! Co za idiota ze mnie!

– On cię nienawidzi, Hamon – odezwał się Sadi po dłuższym milczeniu. – Coś się poza tym kryje.

Czytając w myślach Araba, Hamon powiedział:

– Myślisz, że jestem pijany. Wcale nie. Tylko – urwał, szukając słów – myślę trochę inaczej, tylko tyle.

Wyszedł gwałtownie, jak to było w jego zwyczaju, pozostawiając Sadiego samemu sobie. Sadi rozmyślał. Myśli jego były niewesołe. Zdecydował z zimną krwią, że Hamona trzeba się pozbyć. Jeśli to prawda, że w Tangerze widziano oficera angielskiej policji kryminalnej, który szukał Hamona, to należało mu go wydać. Tylko za tę cenę Sadi mógł się zrehabilitować w oczach swych licznych protektorów. Hamon był bliski ruiny. Chytry Arab doskonale orientował się w sytuacji.

Sadi nie spał, rana w ramieniu sprawiała mu zbyt wiele bólu. Zaraz po wschodzie słońca wstał i udał się na poszukiwanie gospodarza domu.

Hamon znajdował się w pokoju, który jeszcze wczoraj zajmowała jego branka. On przynajmniej znalazł zapomnienie we śnie. Spał u stołu z głową opartą na złożonych ramionach. Przed Hamonem leżał otwarty pugilares, a dokumenty w nim przechowywane leżały dokoła na stole. Sadi przejrzał je ukradkiem.

Było tam z pół tuzina czeków na nazwisko Jacksona Browna, a między nimi biały papier, złożony we czworo...

Hamon obudził się i powoli podniósł głowę. Arab czytał i usłyszał nagle:

– To moje. Oddaj mi, gdy przeczytasz.

Niezmieszany ani odrobinę, Sadi położył papier na stole.

– Więc to tak? Dziwiłem się, czego się bałeś. Jesteś wariatem. Ten papier wystarczy, abyś dyndał. Czemu go nie spalisz?

– Kto ci kazał go czytać? – spytał zaczepnie Hamon z oczyma żarzącymi się jak dwa węgle. – Kto kazał ci podkradać się do mnie i szpiegować mnie, Sadi?

– Zwariowałeś. Boli mnie rana i się nudzę. Przyszedłem do ciebie na rozmowę, spodziewając się zastać cię w łóżku.

Ralf zbierał powoli porozrzucane papiery.

– Moja wina, że je zostawiłem na wierzchu – powiedział. – Teraz wiesz.

Sadi skinął głową.

– Dlaczego tego nie zniszczysz? – spytał.

– Bo nie chcę, nie chcę! – warknął Hamon, pakując pugilares do kieszeni trzęsącą się z wściekłości ręką.

Wiódł oczyma za oddalającym się nonszalancko Arabem, a po jego odejściu długo siedział nieruchomo ze wzrokiem utkwionym w drzwi i przebierając palcami po wargach.

Pod wieczór zobaczył jednego z ludzi Sadiego, dosiadającego konia, a drugiego wierzchowca luzem. Arab zjeżdżał po górskim zboczu. W jeden jedyny sposób mógł sobie ten fakt wytłumaczyć – był to goniec do Tangeru z poleceniem niezatrzymywania się w drodze. A gońca mógł Sadi wysyłać tylko w jednym celu. Ralf Hamon zatrząsł się od milkliwego śmiechu. Z pewnego względu Hamonowi sytuacja wydawała się komiczna. Sadi Hafiz ratował swoją skórę za cenę jego skóry. Za dwa dni, może już jutro, przybędzie przedstawiciel sułtana z upoważnieniem, a wówczas on, Ralf Hamon, zostanie ujęty przez człowieka, którego wzbogacił. I dostawiony do Tangeru, a tam wydany władzom angielskim, postawiony przed sąd, ale za co?

Gwizdnął przeciągle. Bezwiednie dotknął pugilaresu. Nie było miejsca na kuli ziemskiej, gdzie można tę rzecz bezpiecznie ukryć, ale wystarczyłaby jedna zapałka, by się od niej uwolnił na zawsze, Hamon jednak wiedział, że nic z tego. Wiedział, że nie spali tego przekleństwa. Znał się zbyt dobrze. Co było niemożliwe, to było niemożliwe.

Na tyłach domu mieściły się stajnie Hamona i pomieszczenia jego stajennych. Poszedł na spacer w tę stronę i od niechcenia przywołał starszego koniuszego.

– Wyruszam w podróż dziś w nocy, ale to jest tajemnica. Przyprowadź twojego konia i mojego na miejsce, gdzie strumień przepływa przez drogę. Pojedziemy w stronę wybrzeża morskiego, a potem na terytorium hiszpańskie. Dostaniesz ode mnie tysiąc peset, a drugie tysiąc, jeśli nie piśniesz słowa i wszystko przygotujesz w sekrecie.

– Panie, zaszyłeś moje usta nićmi ze szczerego złota – odrzekł groom patetycznie.

Hamon udał się do pokoju Sadiego i zjadł z nim obiad, a był przy tym obiedzie niezwykle wesoły.

– Sądzisz, że oni dotrą do Tangeru? – spytał.

– Bez problemu – odpowiedział Sadi – ale moja sprawa jest czysta. Powiedziałem tej lady, że odwożę ją do przyjaciół. Nie zrobiłem Angielce nic złego i przypuszczam, że uda mi się z łatwością przekonać konsula, że ta młoda dama przestraszyła się bez powodu. Dlaczego strzelałem do żebraka? Skąd mogłem wiedzieć, że to Morlake? Dla mnie to był stary łotr, z którego rąk oswobodziłem lady. Nie ma dwóch zdań, że wytłumaczę się przed konsulem.

– A przypuszczasz, że ja również będę w stanie wytłumaczyć się przed konsulem? – spytał Hamon, wbijając w rannego Araba roziskrzone oczy.

Sadi wzruszył ramionami, rana go widocznie przy tym zabolała, bo syknął z bólu.

– Jesteś bogatym i potężnym człowiekiem – odpowiedział dyplomatycznie. – Ja jestem biednym Arabem, zdanym na łaskę i niełaskę cudzoziemców. Jutro będę z powrotem w Tangerze – dodał – a ty?

– Jutro i ja mogę być w Tangerze – odpowiedział Hamon, patrząc w oczy Arabowi, którego zmieszało to oświadczenie.

– Wszystko jest w ręku Boga – odpowiedział sentencjonalnie.

Wcześnie cisza zapadła w całym domu. Najemnicy Sadiego zostali umieszczeni wewnątrz domu, z czego ich wódz zdawał się mocno zadowolony. Północ wybiła na małym zegarze w salonie, kiedy Hamon, ubrany do konnej jazdy, w grubym palcie jesiennym, sięgającym mu aż do kolan, zszedł po kamiennych schodach wiodących do holu. Miał na nogach buty o gumowych podeszwach i skradał się bezszelestnie ku drzwiom pokoju, w którym spał Sadi. Guz klamki przekręcił bez najmniejszego hałasu. Lichtarz z zapaloną świecą stał przy łóżku rannego. Hamon zatrzymał się w otwartych drzwiach, póki nie wywnioskował z miarowego oddechu Sadiego, że ten śpi. Wówczas wyciągnął z kieszeni długi, prosty nóż i wszedł do pokoju. Był tam parę minut, świeca zgasła i wyszedł śpiesznie.

Hamon i jego groom odjechali wyciągniętym kłusem. Po dwóch godzinach szybkiej jazdy groom rozpalił ogień, by zagrzać wodę i przygotować posiłek. Wówczas w pląsającym świetle ogniska sługa zobaczył swego pana i zawołał przestraszony:

– Panie mój, widzę krew na twoim rękawie i na twoich rękach.

– To nic – odpowiedział Hamon spokojnie. – Pies z mojego domu chciał mnie ugryźć, więc go zabiłem.

ROZDZIAŁ XXVIII
Powrót Mauretanki

Tanger pławił się w potopie słońca. Powierzchnia zatoki zdawała się jakby wykuta z połyskliwego złota. Cuda barwy i kształtu hojnie zostały rozrzucone dokoła. Jednak dla dwóch ludzi, którzy stali w owej przesyconej słońcem chwili na tarasie luksusowego hotelu w dzielnicy europejskiej, nie miało to żadnego znaczenia. Myślami błądzili daleko. Był to lord Creith i Welling.

Parowiec pocztowy, łączący Tanger z Kadyksem, stał w porcie i białe łodzie z pasażerami przybijały do jego burt. Dymił z długich czarnych kominów. Był pod parą.

– Uprzedziłem ją, że nie mogę jej odwieźć na okręt, nie będzie więc rozczarowana – powiedział Welling.

– Kto? Lidia Hamon?

Welling skinął głową.

– Będzie szczęśliwa, że wydostanie się z Tangeru.

Milczenie.

– W tej dziewczynie jest materiał na uczciwą kobietę.

– Jak w każdej innej – zauważył lord Creith spokojnie.

Welling uśmiechnął się sceptycznie.

– Nie ma wiadomości, prawda? – spytał Welling.

Lord Creith potrząsnął głową. Spojrzał ku pięknemu jachtowi, kołyszącemu się w zatoce na kotwicy.

– Będzie pan czekał aż do otrzymania jakichś wieści? – zapytał Welling.

– Będę czekał – odpowiedział posępnie lord. – A pan?

– Ja w gruncie rzeczy skończyłem moją robotę – mówił Welling, paląc cygaro. – Przybyłem tu, by rozjaśnić mroki kryjące początki kariery Hamona, co też mi się w znacznej mierze udało. Był to mistrz fikcyjnych spółek i przedsiębiorstw. Miał dosyć średnie powodzenie, póki nie ściągnął do Maroka pewnego dość zamożnego Anglika. Mieszkali u Sadiego Hafiza i wałęsali się razem ze dwa tygodnie, a potem razem wyjechali. Wykryłem, że ów Anglik wypłacił Hamonowi bardzo znaczną sumę. Przejrzałem książki miejscowego oddziału Credit Lyonnais i przekonałem się, że Hamon w owym czasie dostał od tego Anglika pięćdziesiąt tysięcy funtów.

– Z jakiego tytułu? – spytał lord Creith, który zainteresował się, mimo przytłaczającego go brzemienia.

– I ja bym chciał to wiedzieć. Najwidoczniej jeszcze większą sumę Hamon spodziewał się otrzymać, ale nic więcej nie wpłynęło tu na jego rachunek.

– Nie zna pan nazwiska tego tajemniczego Anglika?

– Nie, nic nie wiem na pewno, ale przypuszczam, że Hamon dostał pieniądze. Gotów jestem zaryzykować twierdzenie, że ostateczna wypłata miała miejsce w pobliżu Hindhead, jeżeli bym tylko potrafił tego dowieść, Hamon już nigdy nie ważyłby się pokazać w Tangerze.

– Nie pokaże się tak czy owak – odpowiedział lord Creith z goryczą. – Na Boga, Welling, jeśli rząd tego piekielnego kraju nie zrobi nic do jutra, zorganizuję ekspedycję i wyruszę na poszukiwanie córki. Dzień mego spotkania z Ralfem Hamonem będzie ostatnim dniem jego życia!

Welling nie przestawał ćmić swego cygara. Oczami błądził po złocistej zatoce.

– Skoro James Morlake nie może jej znaleźć, to pan, milordzie, tym bardziej – powiedział.

– Gdzie on się podział? – jęknął lord Creith. – Tylko niepewność trzyma mnie na uwięzi.

– Nikt nie wie. Ten Anglik spod ciemnej gwiazdy, mieszkający u krawca, gdzie Morlake również najmuje pokój, znikł z Tangeru i nie było go przez dwa dni. Wrócił wczoraj w nocy. Mam wrażenie, że on jest zamieszany w tę sprawę. Ale słowa z niego nie mogłem wydobyć, tak chrapał.

Dwoje ludzi ukazało się konno. Jechali ku miastu wzdłuż brzegu zatoki. Byli o jakieś pół mili, ale zwracali na siebie uwagę swym zachowaniem, urągającym wszelkim zasadom przepisanym dla wyznawców Koranu.

– Rzadko się zdarza w Maroku, by mężczyzna i kobieta prowadzili publicznie tak ożywioną rozmowę, prawda? To jest sprzeczne z tutejszymi dobrymi obyczajami – rzekł Welling, nie spuszczając ich z oka.

– Czy mniejszy z tych jeźdźców to kobieta? – spytał lord Creith.

– Zdaje mi się.

Lord Creith nastawił na nich szkła swej lornetki, a wówczas kobieta pomachała ku nim ręką na powitanie. Wydawało im się przynajmniej, że to pozdrowienie było dla nich przeznaczone.

– Czy to dla nas?

– Wygląda na to – odrzekł Welling.

Lord Creith zbladł nagle.

– Nie może być – odezwał się drżącym głosem. W następnej chwili zbiegł ze schodów tarasu. Biegł coraz prędzej po drodze ku piaskom wybrzeża. Dwoje jeźdźców skręciło w jego stronę i puściło się galopem.

Welling obserwował tę scenę ze zdumieniem. Zobaczył, jak kobieta w szatach Mauretanki rzuca się z konia w objęcia starego dżentelmena, potem zaś większy jeździec z tej pary Maurów zeskoczył z konia, witany kordialnie przez lorda.

– Jeśli to nie James Morlake, to niech mnie kule biją – przemówił Welling głośno.

Godzinę później towarzystwo, złożone z czterech wesołych i zgłodniałych osób, zasiadło do stołu. Welling znikł do lunchu i powrócił wkrótce z wieścią, że pasza wysłał rozkaz aresztowania Hamona na skutek denuncjacji Sadiego Hafiza.

– Stąd wniosek – rzekł Morlake – że Sadi ocalał i chce się rehabilitować. Dobrze się stało, że go nie zabiłem. – Jim zwrócił się do lorda Creith. – Zapewne odwiezie pan lady Jane jak najprędzej?

– Odpływamy dziś wieczór – odpowiedział jego lordowska mość z zapałem. – Choćby Zatoka Biskajska i La Manche nie wiem jak były wzburzone, każę żeglować wprost do Southampton. Puściłbym jacht kantem i odbył podróż drogą lądową, gdyby nie to, że prawdziwy jego właściciel należy do moich przyjaciół. Jedzie pan z nami, Morlake?

Jim zaprzeczył ruchem głowy.

– Jeszcze nie – powiedział spokojnie. – Przybyłem tu w podwójnym celu. Jeden w znacznej mierze osiągnąłem, ale pozostaje drugi.

– Hamon?

Skinął głową.

– Ani myślę zostawić pana tutaj, Jim – zawołała Jane z irytacją. – Mam specjalne prawo żądać, byś z nami wrócił!

Ale Jim postawił na swoim.

Następnego dnia po wypłynięciu jachtu nadeszły wieści o śmierci Sadiego Hafiza i o ucieczce jego mordercy. Jim przeklął wówczas chwilę, w której nie poszedł za głosem swego serca. Ruszył w pogoń za L’Esperance, ale, przybywszy do Southampton, zmienił nagle zamiary. I Jane nie zobaczyła człowieka, którego pokochała, w ciągu całego długiego miesiąca.

ROZDZIAŁ XXIX
Dżentelmen bardzo wielebny

Wkrótce po powrocie do Anglii Jim siedział w swoim mieszkaniu na Bond Street nad obszernym atlasem. Uwaga jego była skoncentrowana na marokańskim wybrzeżu, skąd na wszystkie strony świata przeprowadzał linie, zachodząc w głowę, jaką drogę mógł obrać morderca w ucieczce przed pomstą Arabów i sprawiedliwością europejską. Przy tym zajęciu zastał go Welling.

– Układa pan podróż poślubną? – spytał detektyw, a Jim się zmieszał.

– Nie układam wcale podróży poślubnej – odpowiedział trochę sztywno.

– W takim razie psuje pan zupełnie dobry atlas – podjął Cichy Juliusz spokojnie, kładąc swój kapelusz na głowie śpiącego na fotelu foksteriera. – Pański przyjaciel jest żyw i cały.

Welling skinął głową.

– Dwa czeki zostały zainkasowane w Tangerze i to na znaczne sumy. Wystawione były na nazwisko fikcyjne, lecz walutę podjął Hamon. Odkryłem to dopiero wczoraj, będąc w jednym z jego banków. Hamon ma niejeden rachunek bieżący i wykryć je wszystkie to niełatwa sprawa.

– Więc dostał się do Tangeru? – spytał Jim rzeczowo.

– Naturalnie. Przyszło mu to bez trudności. Przyjmuję pańską teorię, że przedostał się przez terytorium hiszpańskie. Z Tetuanu do Tangeru tylko krok. Parowce z Gibraltaru zawijają do obu portów.

– Zostałby tam, jeśli jest mądry.

– Ale on nie jest mądry – odpowiedział Welling. – A zresztą w Tangerze grozi mu niebezpieczeństwo. W razie odkrycia zostałby sądzony i skazany za zabójstwo Sadiego Hafiza. Sam fakt podjęcia tych pieniędzy świadczy w moich oczach dość wyraźnie, że ma zamiar uciec z Tangeru przy pierwszej nadarzającej się sposobności, być może już dawno go tam nie ma. I ja rano tak samo przewracałem atlas, próbując zgadnąć, jaki kierunek obrał...

– Jaki mógł obrać?

– Gibraltar – Genua albo Gibraltar – Neapol z Genui, a z Neapolu do Nowego Jorku lub Nowego Orleanu. Z Nowego Jorku lub Nowego Orleanu do Londynu, albo może przedostał się wprost do Kadyksu, skąd na statku z bananami odbył podróż ku brzegom Tamizy, to najprawdopodobniejsze.

– Przypuszcza pan, że przyjedzie tutaj? – zdziwił się Jim.

– Na pewno – odparł detektyw. – A co ważniejsze, nigdy go nie dostaniemy.

Jim odłożył atlas i odchylił się w krześle.

– Dlaczego pan twierdzi, że go nigdy nie złapiemy?

– Może go i złapiemy, choć po dziś dzień mam tyle dowodów przeciwko niemu, co kot napłakał – odpowiedział detektyw – ale on nigdy nie będzie dyndał. Bo to jest wariat! On jest niepoczytalny, Morlake! Czytałem raport lekarza, który oglądał ciało Sadiego Hafiza, i mogę zapewnić pana, jako biegły w medycynie sądowej, że Ralf Hamon jest trzecim wariatem w tej sprawie.

Jim zapalił fajkę.

– Ja jestem jednym z nich? – spytał z ironią.

– Nie, było ich trzech, ściśle mówiąc, ale pana do nich nie zaliczam. Pierwszy to Farringdon; co do tego nie może być dwóch zdań; drugi to Bannockwaite, wariat, choć nie niebezpieczny; trzeci Hamon – najgorszy ze wszystkich.

Jim Morlake głęboko się zamyślił.

– Bannockwaite to z nich największy wariat – orzekł wreszcie.

– I on opuścił Tanger. – Welling skinął głową. – Rezydent brytyjski dał mu dwadzieścia cztery godziny na zebranie manatków, co pewnie ma związek z pańskim przedstawieniem afery Hamona, gdyż ja się do tego nie przyczyniłem. Kiedy nasz wielebny stanął na hiszpańskim terytorium, odmówiono mu prawa pobytu. W Paryżu był wczoraj. Dziś przybył do Londynu.

– Skąd pan wie? – spytał Jim zainteresowany.

– Kazałem go śledzić od dworca. Mieszka na Stamford Street, w dzielnicy Blackfriars.

Ale Jim był zbyt zaabsorbowany swoimi sprawami, by wypytywać się o Bannockwaite’a, toteż Welling, który po powrocie z Maroka często zaglądał na Bond Street, wziął kapelusz, nieodłączny swój parasol i zabierał się do odejścia.

– Dlaczego nie wraca pan do Wold House? – spytał na odchodnym.

– Chwilowo wolę miasto. Teraz na wsi za zimno – tłumaczył się Jim.

– Czego pan się boi? – podjął Cichy Juliusz. – Dziewczyny?

– Nikogo się nie boję – odparł Jim, czerwieniąc się.

– Boi się pan Jane Carston – brzmiała odpowiedź starego dżentelmena, który i tym razem miał rację.

Jim odprowadził go do drzwi, po czym nabił fajkę i odniósł na miejsce atlas.

W skrytości serca przyznawał, że boi się Jane Carston – bał się, co o nim pomyśli, bał się, by odzyskawszy równowagę umysłu, nie powzięła podejrzenia, że skorzystał ze sposobności ożenienia się z nią. Bał się, że ślub jest ważny, a również obawiał się, że jest nieważny. Zaproszenia z Creith House stawały się coraz chłodniejsze, ale on obawiał się spotkania z Jane. Z tych rozmyślań obudził go dźwięk dzwonka i niezwłocznie potem wszedł Binger.

– Jakiś człowiek chce pana widzieć, sir.

– Co to za człowiek?

– Wygląda na hokropnego pijaka, sir.

– Czy powiedział swoje nazwisko?

– Bannockburn, sir. Czy mam mu powiedzieć, że pana nie ma w domu?

– Nie – odpowiedział Jim. – Mógłby źle zrozumieć. Przyjmę go.

Nie zauważył wielkich zmian w wyglądzie zewnętrznym specjalisty od dawania ślubów.

Miał na sobie kołnierzyk i krawat. Z barwy kołnierzyka należało wnosić, że zdobił szacowną osobę wielebnego co najmniej od czasu jego powrotu do Londynu.

– Jak się pan ma, Morlake? – rzekł z szerokim gestem swej rozlazłej łapy. – Zdaje mi się, że się już spotkaliśmy.

– Zechce pan siąść – odpowiedział Jim poważnie. – Binger, krzesło dla pana Bannockwaite’a.

Binger spełnił rozkaz z grymasem obrzydzenia.

– I zamknij za sobą dokładnie drzwi – dodał Jim znacząco.

Binger wyszedł głęboko urażony.

– Otrzymałem pański adres od naszego wspólnego przyjaciela.

– Innymi słowy, z książki telefonicznej – odpowiedział Jim. – Nie mamy wspólnych znajomych, prócz Abdullaha, krawca z Tangeru. Sympatyczny człowiek!

Bannockwaite ruchem światowca włożył monokl w oko i obdarzył Morlake’a spojrzeniem życzliwej wyższości.

– Sympatyczny, choć ograniczony. Pracowitość tego człowieka wprawiała mnie w zdumienie. – Pogładził swą szczecinowatą czerwoną brodę i rozejrzał się z upodobaniem po apartamencie. – Cudowne, wprost cudowne! – mruknął. – Styl staromauretański! Szczególnie piękny jest plafon.

Jim nie mógł odgadnąć celu tej wizyty, ale wkrótce został oświecony.

– Miałem zaszczyt dokonania pewnej ceremonii dla pana, panie Morlake – rzekł wielebny, wykonując nieokreślony ruch obrzękłą ręką. – Bagatelka, oczywiście, ale czasy nastały dla mnie ciężkie, a necessitas non habet legem[7]. Wówczas nie wiedziałem, że mam tak dystyngowanego – hm – klienta, ale i tak wyszło szydło z worka. Daleki jestem od myśli ciągnięcia zysków z mego szczytnego powołania, jednakże dla człowieka tak zamożnego, jak pan, co znaczy pięć gwinei? Bagatelka. Mógłbym zarobić o wiele więcej, skrobnąwszy mały artykulik tym stylem zagadkowym i żywym, który wsławił moje imię w Oxfordzie, a dzięki memu dobremu przyjacielowi, redaktorowi „Megaphone’u”...

– Krótko mówiąc, jeżeli nie dam panu pięciu gwinei, roztrąbi pan o moim małżeństwie z Jane Carston?

– To byłby szantaż – mruknął gość i uśmiechnął się jowialnie. – Nie, nie, powiem panu w zaufaniu, intra muros[8], że jestem za leniwy, aby pisać. Kochany przyjacielu, będę z tobą całkiem szczery, nie mam najmniejszego zamiaru pisania czegokolwiek.

Jim wyjął banknot z pugilaresu i podał go wielebnemu poprzez stół.

– Panie Bannockwaite, nieraz zastanawiałem się, czy pan w ogóle myśli?

– Co, przepraszam? – Ekspasterz pochylił się najpierw z gestem przesadnie ugrzecznionym, otaczając dłonią ucho. – Czy ja myślę w ogóle? – powtórzył. – Kochany przyjacielu, po cóż miałbym myśleć? A po cóż ja miałbym myśleć, na miłość boską? Żyję bieżącą chwilą. Jeśli czasy są dobre, raduję się w sercu, a jeśli złe, to się smucę. Przeżyłem w ten sposób całe życie.

– Nie żałuje pan niczego?

Gość włożył banknot do kieszeni, odął wargi.

– Odwiedzę pana jeszcze – rzekł, powstając.

– Jeżeli pan mnie odwiedzi, zostanie pan wyrzucony za drzwi – powiedział Jim spokojnie. – Przykro mi, że muszę mówić to człowiekowi tak wybitnie inteligentnemu, jak pan, ale jest pan zupełnie niemożliwy.

Gość zadarł głowę i wybuchnął śmiechem. Śmiał się tak długo i serdecznie, że Binger otworzył drzwi i zajrzał do pokoju.

– Kochany przyjacielu – rzekł – twoja filozofia szwankuje. Życzę ci miłego spędzenia tego wieczoru.

Gdy drzwi się za Bannockwaite’em zamknęły, Jim zadzwonił na Bingera.

– Otwórzcie okno i przewietrzcie pokój – nakazał.

– Miałem to na końcu języka – odpowiedział oburzony Binger.

– Przełknijcie to z powrotem – uciął wszelką dyskusję Jim.

Spojrzał na zegarek. Była ósma i przypomniał sobie, że nie jadł obiadu. Binger gotował paskudnie, a Mahmet nie wrócił jeszcze z Casablanki. Jim jadał czasami w małej restauracyjce na Soho, ale na myśl o restauracyjnym menu zrobiło mu się niedobrze. Zapragnął obiadu ze świeżych potraw, podawanych w staroświeckiej jadalni przy trzaskającym kominku. Zatęsknił do atmosfery domu, do szmeru zmarzniętych gałązek na dworze i gazonu przed oknami.

Tego wieczoru okna Wold House rozbłysły. Jane, kładąc się spać, spojrzała w okna jak to miała w zwyczaju, i zobaczyła pełną iluminację.

– Oho, przyjechałeś, przyjechałeś jednak – powiedziała pieszczotliwie i ucałowawszy koniuszki palców, rzuciła całusa sąsiadowi.

ROZDZIAŁ XXX
Śniadanie

– Ale co mnie gnębi – rzekł lord Creith przy śniadaniu – to przyszłość tego nieszczęsnego majątku.

– Dlaczego, papo? – spytała Jane.

– Co się stanie z nami, jeżeli ten łotr zostanie aresztowany lub powieszony, co przecież jest możliwe? Kto odziedziczy Creith House?

– Jego siostra – odpowiedziała po chwili namysłu.

– Nie inaczej – rzekł lord Creith – a my będziemy tak samo bankrutami, jak gdyby żył.

– Czy sprzedałeś cały majątek ostatecznie?

– Nie – odpowiedział jego lordowska mość – tylko zapisano jego sumę na pierwszym numerze hipoteki.

– Jaką sumę?

Wymienił sumę, której wysokość ją przeraziła.

– Czy on wypłacił wszystkie te pieniądze? – spytała z szeroko otwartymi oczyma. – Co z nimi zrobiłeś, papo?

Lord Creith zmienił temat rozmowy.

– Zdaje mi się, że Morlake wrócił – powiedział. – Dlaczego, u licha nie zjawił się dotychczas, nie mam pojęcia. Młodzi ludzie są inni niż za moich czasów. Nie twierdzę zresztą, by Morlake był młodzieńcem. Musi mieć ze czterdzieści lat.

– Czterdzieści? – powiedziała lekceważąco. – Ma może trzydzieści, ale nie więcej.

– Gdy będziesz w moim wieku, zrozumiesz, że jest bardzo mała różnica między trzydziestką a czterdziestką – jego lordowska mość na to. – Posłałem mu zaproszenie na lunch, ale wątpię, czy wstanie tak wcześnie.

– Wstaje zawsze o szóstej, papo – powiedziała surowo. – Na parę godzin przed tobą.

– Skąd wiesz? – zapytał.

– Opowiadał mi masę rzeczy o sobie w Maroku... – Zamilkła, gdyż drzwi się otworzyły i ten, o którym mówili, wszedł do pokoju.

Jim był dziwnie skrępowany, Jane zaś zdradzała bardzo małe zainteresowanie jego sprawozdaniem ze wszystkiego, co zdziałał po powrocie do Londynu. Lord Creith mu przerwał:

– Ale, gdzie na Boga, pan się podziewał? Jane...

– Zechcesz mnie nie mieszać do tego, papo – przerwała mu natychmiast. – Pan Morlake bardzo mało się interesuje moimi poglądami.

– Przeciwnie – powiedział Jim śpiesznie – bardzo się interesuję, ale miałem masę rzeczy do załatwienia.

– I wszystko pan załatwił szczęśliwie – rzuciła ostro. – A teraz, do widzenia, idę do mleczarni. O, niech pan się nie fatyguje – powiedziała, gdy chciał wstać – bo będę bardzo zajęta teraz co najmniej przez dwie godziny.

– Zostaje pan na lunch, Morlake?

– Co za absurd, papo – podchwyciła Jane. – Pan Morlake przyjechał tu z Londynu na jeden dzień! Pan Cleaver nigdy by nam nie darował, gdybyśmy zatrzymali dawno niewidzianego chlebodawcę.

Lord Creith posępnie popatrzył w ślad za córką.

– Wobec tego nici z naszego lunchu, mój chłopcze – rzekł. – Ale będziemy razem polowali, prawda?

– Wątpię – odparł Jim, starając się ukryć rozczarowanie. – Wieś w zimie nie ma dla mnie uroku. Przyjechałem, aby pozostawić dom w porządku. Wyjeżdżam w przyszłym tygodniu do Ameryki.

– Piękny kraj – rzekł jego lordowska mość, zapominając, że powinien był okazać żal lub zdziwienie.

Kiedy gość odszedł, Jane wróciła na lunch.

– Gdzie jest pan Morlake? – spytała.

– Poszedł do domu, dokąd niedwuznacznie go odesłałaś – odpowiedział lord, rozwijając bardzo uważnie serwetkę.

– Ale ja myślałam, że on zostanie na lunchu.

Lord Creith wzniósł oczy w milczeniu, zadziwiony tym rażącym brakiem logiki.

– Wiedziałaś doskonale, że nie zostanie na lunchu, Jane! – powiedział surowo. – Jak mógł pozostać, kiedy kazałaś mu iść do domu? Jadę jutro do Londynu, aby go odprowadzić na przystań.

– Dokąd się udaje? – spytała niemal bez tchu.

– Wyjeżdża do Ameryki – powiedział. – Do Ameryki Południowej, prawdopodobnie. – I – dodał – zabawi tam dziesięć lat.

– Czy tak ci powiedział? – spytała, patrząc na ojca badawczo.

– Nie poinformował, na jaki czas wyjeżdża – odpowiedział – ale wywnioskowałem z jego sposobu zapatrywania się na świat i bieg wypadków, że tylko polowanie na aligatory albo na boa dusiciela na brzegach Amazonki zdoła dostarczyć mu trochę emocji i zapełnić życie. Tak czy owak, wyjeżdża. Nie znaczy to, bym go miał odprowadzać, wiesz, że unikam wszelkich kłopotów.

– Ale czy na serio, papo, wyjeżdża z Creith?

Jego lordowska mość podniósł oczy do góry z wyrazem zdumienia i westchnął.

– Powiedziałem ci już dwa razy, że jedzie do Ameryki. I nie na żarty. – Wziął krzesło i przystawił do stołu.

– Nie chcę nic, Peters.

– Nic nie jesz? Na pewno piłaś mleko – rzekł jego lordowska mość oskarżająco. – Zawsze, gdy pijesz mleko, nic potem nie chcesz jeść. I od mleka się tyje.

– Wcale nie piłam mleka. Po prostu nie chce mi się jeść.

– To jesteś chora.

Oparła głowę na ręku i zagryzła wargi. Przy stole panowało grobowe milczenie, wreszcie się odezwała.

– Nie wierzę w to, że wyjedzie!

– Kto?

– Ten, o kim mówiliśmy.

– Nie mówiliśmy o nikim od kwadransa – rzekł zrozpaczony lord. – Jesteś najbardziej nietowarzyską kobietą, z którą siedziałem kiedykolwiek u stołu. Mówię ci, że wyjedzie.

Podniosła brwi na znak, jak jest jej to obojętne.

– Nie przypuszczam, by wyjechał – powiedziała. – Jestem głodna, a nie ma tu nic do jedzenia. Nienawidzę cielęciny.

Lord-papa westchnął z wyrazem anielskiej cierpliwości.

– Idź do niego na śniadanie, moja droga, idź, na miłość boską! Powiedz mu ode mnie, że robisz się coraz bardziej nieznośna. Zastanawiam się, jak prędko staniesz się starą panną. Mieliśmy ciotkę w naszej rodzinie – ciotkę Janinę. Chowała króliki, jeśli się nie mylę...

Ale Jane nie chciała słuchać wspomnień i wymknęła się do siebie na górę.

Jego lordowska mość był u siebie w gabinecie, gdy zobaczył Jane, maszerującą po łąkach w stronę Wold House. Umiała dać się we znaki...

– Dziękuję, Cleaver – powiedział Jim. – Nie chcę lunchu.

– Mamy bażanta, sir – odpowiedział Cleaver niespokojnie. – Powiedział mi pan wczoraj wieczór, że ma pan ochotę na bażanta.

– Zabierzcie go, wygląda jak żywy. Dlaczego podajecie go z głową? Czy to przyzwoicie?

– Czy mam podać kotlety, sir?

– Nie, dziękuję, szklankę wody, poza tym nic – odpowiedział, zagarniając wściekle w kominku żar pogrzebaczem.

– Jane Smith – odezwał się dźwięczny głos od drzwi. – Oznajmiam się sama.

Zdjęła palto i podała je Cleaverowi. Kapelusz rzuciła na krzesło.

– Jadł pan już lunch?

– Nie, nie jadłem. Nie jestem głodny.

– Co ma pan na lunch?

– Mam bażanta – odpowiedział Jim melancholijnie. – Nie wystarczy na dwie osoby.

– To niech pan sobie zamówi co innego – powiedziała Jane i zadzwoniła. – Jim, jedzie pan do Ameryki?

– Nic wiem. Chcę się wydostać gdziekolwiek z tej piekielnej wsi – mówił posępnie. – Czuję się zgnębiony. Śnieg pada cały ranek, wiatr wyje dokoła domu, że człowiekowi robi się niedobrze.

– Nie wyjedzie pan nigdzie. Zostanie pan w Creith – oświadczyła Jane.

Z wielkim apetytem zajadała tartinki.

– Czy nie dają pani jeść w domu? – spytał Jim, patrząc na nią z podziwem.

– A co ma się z nami stać? – usłyszał w odpowiedzi.

– Co pani chce powiedzieć przez to „z nami”? – spytał.

– Z tym naszym małżeństwem. Zasięgałam porady prawnej i nie ma żadnej wątpliwości, że jesteśmy małżeństwem. Z drugiej strony nie ma również wątpliwości, że nim nie jesteśmy. Zasięgałam opinii dwóch adwokatów. Jeden nie zgadza się z drugim.

– Naprawdę pani pytała?

Skinęła głową.

– To jest, nie byłam u adwokatów, ściśle mówiąc, napisałam tylko do dwóch pism o poradę prawną i otrzymałam odpowiedzi. Są sprzeczne. Co teraz?

– Co pani chce zrobić? – odwrócił pytanie.

– Chcę się rozwieść – odpowiedziała spokojnie. – Skargę moją uzasadnię niezgodnością usposobienia.

– W Anglii taka podstawa uważana jest za niedostateczny powód do rozwodu.

– Zobaczymy.

Jimowi twarz się wydłużyła.

– Jest jeszcze inny sposób wyjścia z tej sytuacji, pani Morlake – powiedział.

– Niech mnie pan nie nazywa pani Morlake. W najgorszym razie jestem lady Jane Morlake. Jim, czy ty naprawdę chcesz jechać do Ameryki?

– Zupełnie serio o tym myślałem – odpowiedział.– Ale, naprawdę, co my zrobimy, Jane? Mój adwokat twierdzi, że ślubu nie było, ponieważ akt ślubny nie został podpisany, a odprawienie ceremonii ślubnej przez duchownego nie wystarcza do zalegalizowania związku małżeńskiego.

W oczach Jane wyraźnie odbiła się konsternacja.

– Czy aby na pewno? – spytała.

– Jesteś niezadowolona?

– Tak, jestem niezadowolona. To znaczy, że będziemy musieli znowu wziąć ślub. A to potrwa bardzo długo...

Cleaver, który w tej chwili wszedł do pokoju, odwrócił się i wyszedł z takim pośpiechem, jak gdyby ze stołu mrugnął mu okiem bażant.

ROZDZIAŁ XXXI
Koniec Hamona

Welling wychodził ze swego biura na śniadanie, gdy wpadła na niego Lidia Hamon.

– Muszę z panem pomówić natychmiast, kapitanie Welling! – zawołała. – W bardzo ważnej sprawie.

– Proszę, niech pani wejdzie do mojego gabinetu – odparł. – Wygląda pani źle, panno Lidio.

– Jestem w rozpaczy. Nie wiem, co robić – powiedziała drżącym głosem.

Gdy znaleźli się w gabinecie Wellinga, stary dżentelmen nalał Lidii szklankę wody i poczekał, aż będzie w stanie mu wszystko opowiedzieć.

– Chcę mówić o Ralfie – oświadczyła. – Był u mnie dziś rano.

Po wąskich wargach Cichego Juliusza przewinął się chytry uśmiech.

– Wrócił do domu – podjęła – i był w tak doskonałym humorze, jak nie zdarzyło mi się go widzieć od wielu lat. Spytał mnie, czy nie chciałabym pojechać do Paryża i dał mi ten czek. Proszę.

Podała mu czek. Detektyw wziął kartkę papieru, a gdy odczytał, gwizdnął cicho. Czek opiewał na okrągły milion funtów szterlingów!

– A to co? – spytał, wskazując na kopertę, którą trzymała w ręku. Na kopercie stało wypisane ręką Hamona: „Od brata”.

Wyjęła z koperty drugi czek, również opiewający na milion funtów szterlingów.

Welling zagryzł usta.

– To źle – powiedział. – Gdzie on jest teraz?

– Pojechał do Jane Carston. Nazwał ją swoją żoną.

Lidia rozpłakała się. Cichy Juliusz poklepał ją po ramieniu.

– Będzie pani miała trochę niepokoju, Lidio, ale to krótko potrwa – powiedział. – Musi pani przenieść się na tę noc do hotelu, ale tak, aby nikt ze służby nie wiedział, gdzie pani wyjeżdża.

Z galanterią i pieczołowitością prawdziwego dżentelmena Welling zajął się Lidią. Odwiózł ją do Grand Central Hotelu na Strandzie, a niosąc osobiście za nią walizkę, oddał ją pod opiekę hotelowego detektywa.

Trzech agentów policji kryminalnej w dużym policyjnym samochodzie oczekiwało na Wellinga.

Kiedy przybyli przed Wold House, Jim trenował grę w golfa na pokrytym śniegiem gazonie przed tarasem domu.

– Co za dziwactwo – rzekł Welling. Śnieg leżał grubo dokoła.

– Jeśli się umacza piłkę w atramencie – zaczął Jim lekko i urwał, spostrzegłszy nagle trzech zziębłych agentów w głębi samochodu. – Proszę, niech pan wejdzie, Welling – powiedział. – O co chodzi?

– Komuś grozi niebezpieczeństwo, ale nie wiem ściśle komu – odrzekł Welling.

Opowiedział wszystko, także o sprawie z czekami, Jim zaś słuchał ze zmarszczoną brwią.

– Zostawiam dwóch ludzi w Creith House. Lepiej niech pan przyjmie do siebie trzeciego agenta.

Jim potrząsnął głowią.

– Niech wszyscy trzej idą do Creith – powiedział. – Ja potrafię się sam obronić. Czy on wyjechał z Londynu?

Welling skinął głową.

– Miał samochód w garażu, to jest w garażu publicznym, w pobliżu domu. Dowiedziałem się o tym zbyt późno. Dziś po południu zabrał auto i od tego czasu nigdzie go nie widziano.

Padał gęsty śnieg, gdy policyjne auto wjechało do parku w Creith i z hałasem torowało sobie szlak przez zasypaną śniegiem drogę. Lord Creith przyglądał się gościom z okna sali jadalnej i wyszedł na podjazd. Na widok Wellinga twarz mu się wydłużyła.

– Zaczynają się kłopoty – odezwał się głosem starego zrzędy. – Gdzie pan, tam i niebezpieczeństwo!

Agenci zadowoleni, że mogą się ogrzać po kilku godzinach na wietrze i mrozie, rozgościli się w bibliotece przy trzaskającym kominku.

– Kogo pan ściga? – spytał lord Creith niespokojnie. – Chyba nie Hamona?

Welling skinął głową.

– Hamona, a jakże. Jest w Anglii i prawdopodobnie w obrębie lub w pobliżu Creith – odpowiedział, a stary lord się zasępił.

– Gdzie lady Jane? – spytał Welling.

– Wyszła – odpowiedział lord. – Pani Cornford zaprosiła ją do siebie.

Welling potrząsnął głową z niezadowoleniem.

– Póki ten człowiek nie znajdzie się pod kluczem, nie powinna chodzić sama – powiedział. – Trzeba, aby ktoś po nią poszedł.

Ale Jim był już w drodze. Brnął po kolana w lodowatym śniegu, potem, przekonawszy się, że droga na przełaj będzie w gruncie rzeczy najdłuższa, wrócił do podjazdu i obrał ścieżkę pod murem. Tu znalazł ślady Jane. Biegły pewien czas wzdłuż muru i nagle bez widocznej przyczyny skręciły w głębszy śnieg, nagromadzony dokoła grupy krzaków. Prowadziły w śnieg coraz głębszy i głębszy, aż skręciły raz jeszcze i znikły.

Nadaremnie szukał dalszych śladów dokoła. Przedostał się między krzakami na ich przeciwną stronę. Okazało się, że ślady Jane, okrążywszy krzaki, powróciły na ścieżkę.

Musiała być jakaś przyczyna tego niezwykłego kluczenia. Stał przez chwilę, rozglądając się bacznie. W pobliżu biegła druga linia śladów, a były świeże, bo padający śnieg nie zdążył jeszcze zatrzeć ich krawędzi. Ślady stóp w szpiczastym obuwiu. „Hamon!” – błysnęło Jimowi w głowie. Jane musiała pójść ścieżką pod murem, a potem, klucząc, dotarła do domku ogrodnika.

Zawrócił i poszedł śladami Hamona. Biegły w dwóch przeciwnych kierunkach, raz w stronę Creith House, a drugi raz powracały. Jim stanął na miejscu, skąd Hamon zawrócił, wyjął z kieszeni marynarki mały czarny pistolet i wsunął go do kieszeni palta. Pobiegł, jak mógł najprędzej, ku domkowi ogrodnika, nie tracąc z oczu ani na chwilę wyraźnie widocznych na śniegu śladów.

U końca ścieżki dwa ślady się rozwidlały. Ślady Jane zmierzały do domku ogrodnika. Pobiegł ku domkowi i od pierwszego rzutu oka poznał, że stało się coś niezwykłego. We wszystkich pokojach okiennice były zamknięte. Zastukał do drzwi, a kiedy nie otrzymał odpowiedzi, zastukał jeszcze głośniej.

– Czy jest pani w domu, pani Cornford? – zawołał i wydało mu się, że słyszy wewnątrz jakieś odgłosy. Rzucił się na drzwi całym ciężarem ciała.

Zadrżały w zawiasach, ale nie ustąpiły, a zrozpaczony głos zawołał:

– Jeżeli pan otworzy drzwi, zastrzelę pana.

Był to głos Jane!

– To ja, Jane – zawołał ucieszony. – Spójrz tylko przez dziurkę od klucza – to ja, Jim!

Cofnął się kilka kroków, aby mogła go zobaczyć i w tej samej chwili uczuł, że kapelusz zlatuje mu z głowy. Jednocześnie rozległ się huk wystrzału. Odwrócił się, by stawić czoło niebezpieczeństwu. Nie zobaczył nikogo.

Drzwi domku otworzyły się.

– Nie wychodź! – krzyknął. – Na miłość boską, nie wychodź!

Bum!

Kula świsnęła i stuknęła o ścianę domku. Morlake jednym susem wpadł do korytarza i zatrzasnął za sobą drzwi.

– Och, jak się cieszę, jak się cieszę! – łkała spazmatycznie Jane. – Och, Jim, jak się bałam! Zobaczyłam go w polu – podjęła, gdy ją uspokajał.

– I kryłaś się w krzakach – poszedłem twoimi śladami. On cię nie widział?

Potrząsnęła głową.

– Zobaczył mnie dopiero, gdy byłam przy samych drzwiach domku, i pogonił za mną. Pani Cornford dostrzegła go i zamknęła przez ten czas okiennice.

Okiennice zamykały się od wewnątrz. Uchylił jedną z nich i wyjrzał przez szparę. Natychmiast kula rozbiła szybę i wyrwała długi fragment drewna. Uczuł ból w palcach, uderzyła go okiennica.

– Lepiej poczekajmy – powiedział. – Welling usłyszy strzały. Nasza jedyna nadzieja w tym, że Hamon, wnosząc z mojej szybkiej ucieczki, będzie przypuszczał, że jestem bezbronny i zbliży się do nas.

– Czy masz broń? – spytała przerażona.

Pokazał mały pistolet.

– Tylko to – odpowiedział – ale to broń skuteczna tylko na mały dystans. – To jest – uśmiechnął się – ta broń, którą terroryzowałem nocnych dozorców i nieszczęsnych urzędników bankowych w ciągu ostatnich dziesięciu lat.

Jim trafnie ocenił, jaki wpływ wywrze jego szybka ucieczka na furiata, który śledził go spoza sterty drewna. Hamon wiedział, że James Morlake nie uciekłby do domu, mając broń, i wiedział, że odgłos strzałów w krótkim czasie ściągnie pomoc. Jeśli miał się zemścić, to musiał działać zdecydowanie i szybko. Wyskoczył ze swego ukrycia i przebiegł pędem ogródek otaczający dom; jak przewidywał, z domu nie padł ani jeden strzał. Obejrzał się za jakimś przedmiotem, który mógłby mu posłużyć jako tarcza, i wzrok jego padł na sążeń drewna, który mu służył za kryjówkę. Powrócił więc, zabrał ciężkie polano i przyciągnął do drzwi. Cały domek zdawał się trząść w posadach pod ciosami. Jim, ukryty w korytarzu, wiedział, że zamek nie wytrzyma długo, a może nawet rozleci się już pod następnym uderzeniem.

– Nie wychodź – szepnął, sam zaś wszedł w otwarte drzwi pokoju, w którym zginął Farringdon.

Pod następnym uderzeniem zamek pękł z trzaskiem i drzwi domku stanęły otworem. Hamon z rewolwerem w ręku wszedł w korytarz. Zobaczył drzwi otwarte z boku i domyślił się, kto za nimi stoi.

– Wychodź, Morlake! – wrzasnął. – Wychodź, ty psie!

Strzelił w futrynę drzwi, a kula z rykoszetu bzyknęła Jimowi koło ucha. Jim czekał na drugi strzał, a kiedy padł, wyskoczył ze swoją małą bronią.

Nim Hamon zdążył strzelić, Jim pociągnął za cyngiel. Nie było huku, tylko z lufy miniaturowej broni wypadł z ogromną siłą biały słup złowrogiego pyłu. Trafił mordercę w twarz, a ten z głośnym spazmem krtani padł ciężko na podłogę.

– Otwórz okna! – rzucił szybko Jim i powrócił do nieprzytomnego wroga w tej samej chwili, gdy Welling ze swymi ludźmi ukazał się na ścieżce.

– Nie należy to do przyjemnych wynalazków – rzekł Jim, patrząc na swój krótki, pękaty pistolet. – Nigdy nie wystrzeliłem z niego ani jednej kuli, bo miał inne przeznaczenie. Wyrzuca na znaczną odległość słup amoniaku w stanie pyłu.

Trzeba było wpakować furiata w kaftan bezpieczeństwa, aby go przewieźć do najbliższego miejsca odosobnienia.

Dopiero wieczorem Welling powrócił do Creith House. Był wyczerpany, ale w oczach miał iskrę triumfu.

– Kiedy odkryłem tajemnicę – powiedział, zwracając się do całego towarzystwa, ale szczególnie do Jima – przekonałem się, że nie była to całkiem taka skomplikowana tajemnica. Dlaczego nie domyśliłem się jej, wiedząc, że pan włamuje się do banków i rewiduje sejfy w poszukiwaniu jakiegoś dokumentu, obciążającego Hamona, tego teraz zrozumieć nie mogę. Być może dlatego, że jestem już stary.

– W takim razie i ja jestem stara – powiedziała Jane – bo również nic a nic nie rozumiem.

Lord Creith wyciągnął ręce do ognia na kominku, zatarł je i zamyślił się głęboko.

– I ja również. Nasz Amerykanin musi to objaśnić. Ale może ma pan ten dokument, Welling?

Kapitan Welling uśmiechnął się i wyjął pugilares Hamona.

– Wydawało mi się nie do wiary, żeby Hamon nosił przy sobie dokument ze sprawozdaniem swej ofiary, który gdyby wpadł w ręce sprawiedliwości, musiał go oddać w ręce kata, a jednak tak właśnie było.

– Ależ dlaczego, u licha, nie spalił tego dokumentu? – niecierpliwił się lord Creith. W milczeniu Cichy Juliusz podał mu papier.

Lord Creith przeczytał go ze zmarszczonym czołem.

– Mógł to przecież spalić – zaczął.

– Niech pan odwróci papier – rzekł Welling spokojnie i lord to uczynił.

Patrzył przez chwilę na drukowane litery na odwrocie.

– Wielki Boże! – zawołał.

Sprawozdanie było napisane na odwrocie biletu kredytowego Banku Anglii i opiewało na 100 000 funtów szterlingów.

– Mógł go spalić – powiedział Jim – ale wrodzona chciwość nie pozwalała mu zniszczyć takiego kapitału. Nie ważył się przedstawić go do płatności, a nie mógł go zniszczyć. Było to dla niego zbyt trudne. Gdy znalazłem Johna Cornforda, ten konał, a pierwsze nazwisko, które z jego ust usłyszałem, było nazwisko Ralfa Hamona; spotkałem go raz w Tangerze i wiedziałem, że jest podejrzanym aferzystą. Cornford zdążył mi zawierzyć tyle, że odkryłem resztę. Obawiając się oszustwa ze strony Hamona, spieniężony majątek umieścił w stutysięcznym bilecie kredytowym. Gdyby Hamon go przedstawił, byłby zatrzymany. Typowy przykład małpy z tykwą; nie był w stanie puścić zdobytego skarbu i został złapany.

Wkrótce potem odbył się ślub Jamesa Morlake’a z Jane Carston w kościele parafialnym w Creith.

PRZYPISY

[1] majątek rodowy ( przyp. tłum.)

[2] kanapka z serem lub szynką

[3] książę z bajki

[4] (fr.) mieszkanie

[5] (łac.) Uczciwa śmierć jest lepsza niż życie!

[6] (łac.) Z ciemności wychodzi światło.

[7] (łac.) konieczność nie zna prawa

[8] (łac.) w obrębie ścian

Tytuł oryginału: The Man from Morocco

Copyright © 2024, MG

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw.

ISBN 978-83-8241-012-9

Projekt okładki: Anna Slotorsz

Zdjęcie wykorzystane na okładce: adobe stock (©charles taylor, ©Tanatphong, ©Arcady, ©sahadul, ©Tatyana Olina, ©oksanaok, ©dariodraws, ©Olena, ©nospacestock)

Korekta: Dorota Ring

Skład: Jacek Antoniuk

Konwersja: eLitera

www.wydawnictwomg.pl

kontakt@wydawnictwomg.pl