Erica James

Małe szczęścia

Przełożył Stanisław Kroszczyński

Tytuł oryginału: Love and Devotion

First published in Great Britain in 2004 by Orion,
an imprint of The Orion Publishing Group Ltd.

Wydanie pierwsze w tej edycji, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Skład i łamanie: EKART

Redakcja: Ewa Holewińska, Anna Pawłowicz

Copyright © Erica James 2004

All rights reserved

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcie na okładce: © Vladimir Nikulin/Dreamstime.com

All rights reserved

Wcześniejsze wydanie ukazało się pod tytułem Trudna obietnica

ISBN 978-83-7686-241-5

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dla Edwarda i Samuela,

z miłością i oddaniem

Prolog

Była wigilia Bożego Narodzenia. Pędzone wiatrem chmury przemykały po wieczornym niebie, na przemian przesłaniając i ukazując gwiazdy oraz księżyc. Harriet i jej siostra, Felicity postanowiły pójść do domku Wendy. Było tam dość ciasno, bo ojciec zbudował ten domek już ponad dwadzieścia lat temu i w przeciwieństwie do dziewcząt, chatka nie urosła ani trochę. Felicity spodziewała się drugiego dziecka, była w szóstym miesiącu ciąży, toteż było jej bardzo niewygodnie na małym, drewnianym krzesełku.

Jednak to był jej pomysł, żeby wymknąć się tutaj, pomimo ciemności i mrozu. Kolejny przejaw słynnej impulsywności. Za to właśnie wszyscy kochali Felicity – za jej spontaniczność i poczucie humoru. Harriet przyglądała się, jak siostra zapala przyniesione świece, a kiedy po wyłożonych drewnem ścianach tańczyły już cienie, obie zgasiły latarki.

– A teraz powiedz – odezwała się Harriet – po co tu przyszłyśmy, skoro mogłyśmy spokojnie i w przyjemnym ciepełku zająć się pakowaniem prezentów, nie mówiąc już o opychaniu się maminym keksem albo daktylami w marcepanie?

W migoczącym świetle świec twarz Felicity nagle bardzo spoważniała, jej oczy błyszczały.

– Chcę cię o coś poprosić – powiedziała. – Chcę, żebyś mi coś obiecała, Harriet. Gdyby coś się stało mnie i Jeffowi, chciałabym, żebyś zaopiekowała się dziećmi.

Gwałtowny poryw wichru uderzył w ścianę domku, cienkie drzwi zadrżały w futrynie. Harriet wzdrygnęła się.

– Nic ci się nie stanie, Felicity – oburzyła się. – Zamierzam pozostać na zawsze ciotką-dziwaczką, która znosi twoim dzieciom najmniej odpowiednie prezenty.

– Mówię poważnie, Harriet. Musisz mi obiecać, że jeśli coś się przydarzy, zaopiekujesz się nimi. Nikomu nie ufam tak, jak tobie. Proszę, powiedz, że zajmiesz moje miejsce. Potrzebuję tego, chcę to usłyszeć. Będę wtedy spokojniejsza.

Harriet uznała, że za przyczynę irracjonalnego uporu siostry należy uznać hormonalną burzę, jaką ciąża rozpętała w jej organizmie, co zresztą tylko wzmogło jej wrodzoną skłonność do przesady.

– Oczywiście, że tak. Pod warunkiem, że nie będzie ich więcej niż dwoje. Z dwójką jeszcze jakoś sobie poradzę. Jedno więcej, a przeistoczę się w Cruellę DeMon! Obiecujesz?

– Obiecuję.

– Z ręką na sercu?

– Z ręką na sercu też.

Na twarz Felicity powrócił uśmiech.

– W porządku. Sprawa załatwiona. Teraz nie muszę się już niczym martwić.

Nigdy więcej nie powróciły do tej rozmowy Cztery lata później złożona obietnica nabrała całkiem nowego znaczenia, przez nią bowiem w życiu Harriet zaszła gwałtowna i nieodwracalna zmiana.

Sierpień

Piosenka

A kiedy umrę, ukochany,

Nie chcę żałobnych pień;

I żadnych nie chcę róż,

I na nic mi cyprysów cień;

Niech mnie okryje trawa,

Zrosi ją mgła i deszcz;

I jeśli chcesz, pamiętaj.

Zapomnij, jeśli chcesz.

Deszcz mnie już nie przemoczy

I nie da cień wytchnienia,

Słowik nie zauroczy

Piosenką bez znaczenia.

Bez końca, bez początku idąc,

przez ciemność, jak we śnie,

Może pamiętać będę,

Może zapomnę – któż wie?

Christina Rossetti

Rozdział pierwszy

Prędka z natury i z nazwiska, Harriet zamknęła drzwi, by pomaszerować szybkim krokiem, głośno stukając obcasami: tuk-tuk, tuk-tuk tuk-tuk. Było parne, sierpniowe popołudnie. Dzieci w milczeniu truchtały za nią, trzymając się za ręce. Często jej mówiono, że jak na osobę tak niskiego wzrostu, chodzi wyjątkowo szybko. Ci, którzy znali ją lepiej, wiedzieli, że jest to efekt uboczny gorączkowej pracy umysłu, bezustannie działającego na najwyższych obrotach.

Harriet miała jednak wrażenie, że kręci się w miejscu i to już od dłuższego czasu. Miała tyle spraw do załatwienia i było o wiele za dużo kwestii, z którymi po prostu musiała się jakoś pogodzić. Nie przypuszczała zresztą, żeby to ostatnie kiedykolwiek jej się udało, o tym jednak nikt nie mógł się dowiedzieć. Niech wszystkim się wydaje, że panuje nad sytuacją, że wierzy w powtarzane przez wszystkich słowa pociechy: „Czas leczy wszystkie rany” albo: „Los nie obarcza nikogo ciężarem ponad jego siły”. Co to niby miało znaczyć? Że ów mityczny los postąpił z rozmysłem, naznaczając ją i jej rodzinę, właśnie tę jedną spośród tylu innych, bo oni mianowicie świetnie się spiszą w tej sytuacji? Ach tak, jasne. Swiftowie, ci to sobie poradzą, co tam dla nich śmierć starszej córki i zięcia.

I rzeczywiście, ktoś przyglądający się im z zewnątrz na pewno by uznał, że Harriet i jej rodzice stanęli na wysokości zadania, jednak Harriet wiedziała aż nazbyt dobrze, że są to tylko pozory na użytek sąsiadów oraz przyjaciół. Gdy Bob i Eileen Swiftowie zamykali drzwi swego domu, maski opadały. To jednak nie wszystko, bo przede wszystkim trzeba było myśleć o dzieciach, o Carrie i Joelu.

„Co za nieszczęście! – wykrzykiwali wszyscy, gdy rozeszła się wieść o wypadku. – Pomyśleć, że stracili oboje rodziców, aż mi serce się kraje, co za okropność”.

Tuk-tuk, tuk-tuk… Harriet jeszcze przyspieszyła kroku, z opuszczoną głową, ze wzrokiem wbitym w ziemię, co zmniejszało prawdopodobieństwo napotkania spojrzeń sąsiadów, którzy nie omieszkaliby skorzystać z okazji, aby pocieszać i doradzać, a także wyrazić swoją współczującą sympatię. Nie miała na to ochoty. Jedyne, czego tak naprawdę chciała, to żeby ich życie znów było takie, jak cztery miesiące wcześniej, nim ten diabli wiedzą czym naćpany gnojek staranował samochód jej siostry, zabijając na miejscu Felicity i Jeffa.

Harriet zdarzało się zbierać różne oceny – twierdzono, że jest uparta jak osioł, że ma obsesję na punkcie własnej niezależności, że ma umysł analityczny i szybko podejmuje decyzje, jest godna zaufania, że myśli logicznie, że jest w gorącej wodzie kąpana, cyniczna, pragmatyczna, czasem nawet – że jest aż nadto lojalna… jednak nikt nie dopatrzył się u niej cech matczynych. A tu proszę, w wieku trzydziestu dwóch lat stała się prawnym opiekunem dwójki osieroconych dzieci. Momentami chciało jej się krzyczeć i kopać, bo to wszystko było takie niesprawiedliwe. Bywały dni, gdy budziła się sparaliżowana lękiem, że nie starczy jej sił, by spełnić to, czego od niej oczekiwano. Czasami dopadało ją pragnienie, by odejść, zniknąć.

– Ciociu, czy możemy iść wolniej?

Harriet zatrzymała się natychmiast.

– Carrie, tyle razy cię prosiłam, żebyś mówiła do mnie Harriet. Tylko Harriet, nic więcej. – Mała musiała mówić do niej „ciociu” umyślnie. Kiedy Felicity jeszcze żyła, nigdy tego nie robiła.

Dziewięcioletnia dziewczynka wpatrywała się w ciotkę szaroniebieskimi oczyma, marszcząc lekko brwi. Patrząc na swą siostrzenicę, Harriet nie mogła oprzeć się wrażeniu, że spogląda na własne lustrzane odbicie. Miały taką samą bladą cerę z piegami wokół nosa, takie samo chłodne spojrzenie szeroko rozstawionych oczu, identyczny podbródek (zwany „podbródkiem Swiftów”) oraz te same ciemnobrązowe, prawie czarne włosy. Jedyna różnica polegała na tym, że włosy Harriet sięgały do ramion, natomiast Carrie nosiła warkocz zwisający na plecach aż do pasa. Choć miała dopiero dziewięć lat, Carrie w pełni opanowała już sztukę rozszyfrowywania półprawd, jakby była obdarzona jakimś rentgenowskim szóstym zmysłem. Harriet wiedziała, że najlepszą taktyką w rozmowie z dziewczynką jest szczerość, mała była po prostu za sprytna na wszelkie sztuczki.

– Zawsze chodzisz za szybko – zauważyła Carrie. – Joel za tobą nie nadąża, jest jeszcze mały.

Czteroletni Joel był chłopcem łagodnym i delikatnym, wręcz nieznośnie wrażliwym. Miał ciemne oczy po matce i w ogóle był do niej podobny jak dwie krople wody, łącznie z szaroblond włosami, przechodzącymi miejscami w kolor złocisty. Czasem, gdy żal zbytnio ciążył Harriet na sercu, nie mogła wprost na niego patrzeć. Nieraz miała wrażenie, że widzi swą maleńką siostrzyczkę, Felicity.

– Jeśli za nami nie nadąża, trzeba będzie rozciągnąć mu nogi – stwierdziła rzeczowo.

Chłopczyk pochylił głowę i z powątpiewaniem przyjrzał się postrzępionym nogawkom spodni, za długich o kilka cali.

– A czy wtedy będę taki wysoki jak Carrie?

Harriet przyjrzała mu się w zamyśleniu.

– Może i tak. – Przygładziła mu włosy, uświadamiając sobie, że zapomniała uczesać Joela przed wyjściem z domu. W jakim wieku dzieci zaczynają same dbać o swój wygląd? Wzięła małego za rączkę i znów ruszyli naprzód, ona zaś starała się nie ulegać wzruszeniu, jakim napełniał ją miękki i ciepły dotyk jego palców – Jeśli naprawdę chcesz być duży, powinieneś jeść więcej. – Miała nadzieję, że w jej głosie da się słyszeć choć cień przygany.

Od śmierci rodziców oboje nie odżywiali się właściwie, co doprowadzało ich babkę do rozpaczy.

– Muszą więcej jeść – powtarzała Eileen po każdym posiłku, gdy dzieci zaszywały się w swych pokojach, a ona w kuchni wyrzucała do kosza ledwo tknięte jedzenie. – To niezdrowo, że jedzą tak mało.

Harriet nie spierała się z matką. Kiedy Eileen gderała z powodu tego, że dzieci nie chcą jeść, przynajmniej nie zawracała córce głowy jej sposobem odżywiania.

Harriet miała poważne wątpliwości, czy znalazłby się ktoś mniej odpowiedni lub gorzej przygotowany do opieki nad dziećmi siostry niż ona sama. Kochała jednak Felicity i złożyła jej obietnicę, toteż nie miała wyboru. Nieważne, że obietnicę złożyła w błogim przeświadczeniu, że nigdy nie będzie musiała jej dotrzymać. No, bo przecież siostry nie umierają, prawda? Zwłaszcza, kiedy mają zaledwie trzydzieści trzy lata. Nieszczęścia przydarzają się innym rodzinom, a nie zwykłym ludziom, jak Swiftowie.

Kiedy ojciec zadzwonił do Harriet, żeby przekazać jej tamtą straszną wiadomość, jego głos był tak zmieniony przez łzy, że ledwie go rozpoznała. Choć zrozumiała jego słowa aż nadto wyraźnie, jakaś część jej umysłu wciąż wzdragała się przed przyjęciem ich do wiadomości. Rozmawiała z Felicity kilka dni wcześniej, próbując namówić siostrę, żeby odwiedziła ją w Oksfordzie. Felicity zakrzyczała ją i oznajmiła, że ma za dużo roboty w domu, do którego dopiero co wprowadzili się z Jeffem.

Dni, które nastąpiły potem, pamiętała jako niekończący się chaos; szok sprawił, że dopiero po jakimś czasie sens tych wydarzeń dotarł do Harriet w całej rozciągłości. Z początku była otępiała, tak było wygodniej, dzięki temu mogła przez jakiś czas myśleć, że rozpacz jest czymś przejściowym, czymś, co minie. Że kiedy pozbierają się po tym straszliwym wstrząsie, rozbite w kawałki życie wróci jakimś cudem do normy. Carrie i Joel zamieszkają u dziadków, a Harriet od poniedziałku do piątku pracować będzie w Oksfordzie, spędzając weekendy w Cheshire i poświęci swój czas dzieciom, żeby rodzice mogli trochę odetchnąć.

Przez ponad trzy miesiące ich życie toczyło się według tego schematu, ale już od pewnego czasu Harriet zdawała sobie sprawę, że tak dłużej być nie może. Każdego piątku, gdy przedzierała się przez korki na M6 do Cheshire i docierała wreszcie do Kings Melford, widziała, że jej matka jest coraz bardziej zmęczona, bardziej niż tydzień wcześniej. Ciężar, jakim była opieka nad dziećmi, okazał się dla dziadków zbyt wielki i to wcale nie dlatego, że Bob i Eileen nie byli już młodzi. Przed pięciu laty badania wykazały, że Eileen cierpi na ME, zespół przewlekłego zmęczenia, i choć nigdy nie skarżyła się ani słowem, Harriet wiedziała, że Eileen wprawdzie za wszelką cenę stara się sprostać zadaniu – a wypełnianie zadań stawianych przed nią przez życie miała dosłownie we krwi – ale jednak zbliża się już do granic wytrzymałości. Ponadto Harriet wciąż pamiętała słowa Felicity: „Musisz mi obiecać, że jeśli coś się przydarzy, zaopiekujesz się nimi. Nikomu nie ufam tak, jak tobie”. Być może ktoś inny chętnie zapomniałby o tych słowach, ale nie Harriet. Powracały każdej nocy i nie dawały jej spać. Wreszcie zrozumiała, że istnieje tylko jedno rozsądne rozwiązanie. Wiązało się ono jednak z tak wielkim poświęceniem, że na wszelkie sposoby próbowała znaleźć jakiś powód, który uniemożliwiałby wprowadzenie go w życie. Przez jakiś czas wmawiała sobie, że owszem, dzieci powinny przenieść się do Oksfordu i mieszkać razem z nią, ale takie rozwiązanie nie wchodziło w grę, ponieważ jej mieszkanie z jedną sypialnią, było na to po prostu za małe. Nawet kiedy znalazła już większe lokum i zatrudniła opiekunkę do dzieci, myśl o tym, że cała odpowiedzialność za Carrie i Joela spadnie wyłącznie na nią, wprawiała ją w przerażenie. Prawda, której usilnie starała się nie dostrzegać, była taka, że Harriet czuła się zupełnie zagubiona w nowej sytuacji, toteż potrzebowała obecności matki i ojca, niczym koła ratunkowego. Wreszcie zdała sobie sprawę, że musi rzucić pracę – była programistką – sprzedać mieszkanie i wrócić do Cheshire.

Tak też się stało; teraz już od dwóch tygodni mieszkała przy Maple Drive, w domu swego dzieciństwa. Nie było to rozwiązanie idealne, czasami wręcz koszmarne. Co rano budziła się z poczuciem obezwładniającego lęku, wmawiając wciąż na nowo samej sobie, że to przecież tylko stan przejściowy. Natychmiast, gdy znajdzie nową pracę i będzie ją stać na to, żeby kupić, czy choćby wynająć dom – gdzieś w pobliżu, żeby rodzice mogli pomagać jej w opiece nad dziećmi – przestanie mieć poczucie, że poświęcenie, na jakie się zgodziła, wyssało z niej całe własne życie.

Wszystko jednak okazało się trudniejsze, niż sobie wyobrażała. Tęskniła za dawnym życiem, za pracą i oczywiście za Spencerem. Nieraz zdarzało się, że wstawała rankiem z łóżka jedynie dzięki myśli, że ten nowy, rozpoczynający się dzień po prostu musi być łatwiejszy od minionych. Czasami niemal w to wierzyła.

Rozdział drugi

Wyszli z podjazdu, skręcili w prawo przy skrzynce pocztowej. Harriet trzymała dzieci za ręce. Maszerowali zatłoczoną ulicą, główną ulicą Kings Melford. O tej porze ruch był największy, ale na szczęście nie kierowali się do samego centrum miasta, odległego o niecałą milę.

Zakupy w mieszczącym się na rogu sklepie Edny Gannet wymagały nie lada hartu ducha. Kostyczna niewiasta, która od z górą trzydziestu lat prowadziła Gannet Stores, napawała zgrozą kolejne pokolenia dzieci, bo traktowałaje opryskliwie i wyjątkowo nieuprzejmie; zresztą niejeden dorosły też nie czuł się zbyt pewnie w jej obecności. Harriet szukała na półkach produktu, co do którego wcale nie była pewna, że jeszcze istnieje (jednak jeśli można go było gdziekolwiek znaleźć, to właśnie u Edny Gannet). Mimiowolnie przysłuchiwała się jednocześnie skargom jakiegoś starszego pana, który narzekał, że kupiona poprzedniego dnia śmietana była zwarzona. Przesunął słoiczek po kontuarze w stronę Edny. Ta założyła okulary, które zazwyczaj nosiła na szyi, zawieszone na łańcuszku zlepionym taśmą klejącą i stwierdziła:

– Data przydatności do spożycia nie minęła. To znaczy, że wszystko jest w porządku.

Przesunęła słoiczek z powrotem w stronę klienta i zdjęła okulary: powództwo oddalone!

Mężczyzna uchylił palcem folię zakrywającą naczynie.

– Bardzo proszę, gdyby zechciała pani powąchać, sama pani zobaczy…

– A gdyby pan zechciał przechowywać produkty we właściwej temperaturze, nie byłoby całego tego zawracania głowy. Jest środek sierpnia, więc trzeba bardzo uważać, wiadomo. Młody człowieku, może przestałbyś skubać te Jelly Babies!

Harriet zauważyła, że stojący po drugiej stronie przy półkach ze słodyczami Joel omal nie wyskoczył ze skóry. Podeszła do niego.

– Nie zwracaj uwagi na tę smoczycę – mruknęła mu do ucha. – Zieje ogniem tylko po to, żeby zwrócić na siebie uwagę.

Tymczasem klient przy kontuarze nie poddawał się.

– Należy mi się zwrot pieniędzy – stwierdził stanowczo.

Harriet zauważyła, że jego wypolerowane półbuty złączone są razem, jakby taka postawa dodawała mu pewności siebie.

Edna Gannet zmierzyła petenta ostrym spojrzeniem zmrużonych oczu, z ramionami skrzyżowanymi na piersi oraz zasznurowanymi ustami.

Mężczyzna odchrząknął.

– Domagam się jedynie tego, do czego mam prawo.

Edna oparła się dłońmi o ladę.

– Niech pan posłucha, zrobię to dla pana i wymienię towar. Może być?

Mężczyzna nie był przekonany.

– Wolałbym zwrot pieniędzy.

– A ja wolałabym leżeć na plaży w towarzystwie Seana Connery’ego. Bierzesz pan, czy nie? – Nim mężczyzna zdołał podjąć jakąkolwiek decyzję, Edna sięgała już do lodówki z produktami nabiałowymi. – Proszę – rzekła. – Żeby nie było, że jestem skąpa, daję panu droższą śmietanę i nie domagam się zwrotu różnicy w cenie.

Był już w drzwiach, kiedy się odwrócił.

Edna rzuciła mu wściekłe spojrzenie.

– Co znowu?

Zawahał się.

– Hm… tutaj jest termin przydatności do spożycia… mija już jutro.

Edna w charakterystyczny rozciągnęła sposób usta; Harriet wiedziała, że ma to oznaczać uśmiech.

– W takim razie, niech pan szybko zmyka do domu, żeby zdążyć przed upływem daty ważności.

Mężczyzna ostrożnie zamknął za sobą drzwi sklepu.

Trzymając rękę na ramieniu Joela, Harriet podeszła do lady.

– Pani Gannet – odezwała się – czy ma pani może…

Edna przerwała jej w pół słowa.

– Zaraz wracam.

Zgarnęła nieszczęsny słoik ze śmietanką i zniknęła za kurtyną z koralików. Harriet uśmiechnęła się, bo widać było przez nie, jak sprzedawczyni podnosi folię i paskudnie się krzywi, sprawdzając woń podejrzanego produktu.

– Dlaczego ona jest taka niemiła? – spytała Carrie głośnym szeptem. – Zawsze tak gdera, kiedy przychodzimy do niej po zakupy.

– Nie jest niemiła, Carrie, jest uczciwa i szczera. Po prostu, w przeciwieństwie do większości z nas, mówi to, co myśli.

– Ja się jej boję – szepnął Joel.

– Zasada numer jeden, mój drogi: nie daj się nikomu zastraszyć. – Harriet pochyliła się, aby znaleźć się twarzą w twarz z siostrzeńcem. – Chcesz wiedzieć, co robię, kiedy wydaje mi się, że ktoś mógłby wprawić mnie w przerażenie?

Skinął poważnie głową.

– Wyobrażam sobie tego kogoś całkiem bez ubrania. Działa za każdym razem.

Wpatrywał się w nią szeroko otwartymi oczami. Jednak Carrie na głos dała upust swoim odczuciom:

– Fuj! To wstrętne.

– Co jest wstrętne?

Edna spoglądała na nich surowo zza lady. Harriet zapomniała już, jak bezgłośnie Edna potrafi poruszać się po sklepie. Ojciec stwierdził kiedyś, że Edna jest niczym niewykrywalny bombowiec typu stealth, oddając tym samym hołd zdolnościom właścicielki sklepu w dziedzinie tropienia sklepowych złodziejaszków.

Ignorując jej pytanie, Harriet powtórzyła:

– Pani Gannet, czy ma pani może takie duże bloki soli, moja matka kupowała je kiedyś, kiedy… – zawiesiła głos. Miała właśnie powiedzieć „kiedy Felicity i ja byłyśmy małymi dziewczynkami”.

– A po co komu takie bloki soli? – spytała natychmiast Edna.

– Dla dzieci, do rzeźbienia. Michał Anioł używał marmuru, ale ja się zadowolę solą. Znajdzie się coś takiego u pani?

– Już od lat nie sprzedaję bloków soli. W dzisiejszych czasach nie ma na nie zapotrzebowania – i dodała, jako handlowiec z krwi i kości – może smalec by się nadał? Mam tego pełno. Albo margaryna?

– Obawiam się, że raczej nie.

– Jak tam sobie pani życzy. – Sklepikarka wzruszyła ramionami i wyciągnęła z kieszeni fartucha pożółkłą od starości ściereczkę do kurzu, zabierając się za wycieranie słoików z cukierkami na półkach za ladą.

Carrie była teraz przy stojakach z komiksami.

– Kupisz mi ten, proszę?

Edna natychmiast wyczuła możliwość sprzedaży, odwróciła się, chowając ściereczkę do kieszeni.

– Ejże, panienko – zauważyła Harriet – dopiero co kupiłam ci komiks, nie dalej jak wczoraj. Myślisz, że mam drukarnię pieniędzy?

Dostrzegła zacięty wyraz twarzy Carrie. Wiedziała, że dziewczynka nie będzie się napraszać, rozumiała ją całkiem nieźle, bo w gruncie rzeczy były do siebie podobne także i pod względem charakteru. Mała tylko wpatrywała się milcząco w Harriet, spojrzeniem niepokojąco pewnym siebie, jak na osobę w jej wieku. W każdym razie nie była dzieckiem, które zniżyłoby się do próśb czy przymilania.

– To chyba dobrze, że mała ma ochotę czytać, prawda? – wtrąciła Edna. – Z takiego komiksu można się sporo nauczyć. Teraz to już nie te śmieci, które pani czytała w dzieciństwie.

Harriet rzuciła jej ostre spojrzenie. Nie zamierzała poddać się szantażowi emocjonalnemu z czyjejkolwiek strony. No, a zwłaszcza ze strony Edny Gannet.

– Jeśli Carrie chce czytać, to w domu ma do dyspozycji mnóstwo pouczających książek. – Poczuła, że ktoś ciągnie ją za rękaw – Tak, Joelu? O co chodzi?

– Ja też chcę komiks. Proszę!

Tym razem Harriet dała za wygraną. Wręczyła Ednie pieniądze, a sklepowa nie skrywała kpiącego uśmiechu. Dzieci powiedziały „dziękuję”, a wtedy to straszne babsko położyło na ladzie dwie małe, papierowe torebki. Carrie oraz Joel zajrzeli do nich i niespodziewanie oboje obdarzyli panią Gannet nieśmiałymi, zakłopotanymi uśmiechami. Edna machnęła ręką na wybąkane przez nie podziękowania i nie patrząc w oczy Harriet, mruknęła:

– Takie tam drobiazgi, nic specjalnego… Ot, tak, żeby je czymś zająć. Żeby przestały rozpamiętywać, wie pani.

Choć nie padło już ani słowo, można było wyczuć niewidzialne nici sympatii i współczucia przebiegające w powietrzu. Harriet wyszła ze sklepu, popędzając przed sobą dzieciaki. Znała Ednę od lat i nigdy nie widziała, żeby postąpiła tak sprzecznie ze swą naturą. W obecności Harriet nigdy nawet nie wspomniała o śmierci Felicity, choć przecież w całym sąsiedztwie nie mówiono o niczym innym, a jednak podarowała łakocie dwojgu dzieciom, których właściwie nie znała. Harriet odetchnęła głęboko, żeby się uspokoić, a tak naprawdę – żeby nie rozpłakać się na środku ulicy. Ruszyli do domu; Joel dreptał u jej boku, Carrie biegła z tyłu, usiłując dotrzymać kroku. Zwolnili dopiero na Maple Drive.

Maple Drive była typową podmiejską ślepą uliczką, po obu jej stronach ciągnęły się małe ogródki, w których stały domki o ścianach wykładanych deskami. Rodzice Harriet kupili posiadłość numer dwadzieścia w roku 1969, kiedy na świat miała przyjść Felicity; zaledwie rok później urodziła się Harriet. Zapłacili za dom trzy tysiące, a teraz, jak twierdził jej ojciec, który interesował się takimi rzeczami, był on wart dwieście pięćdziesiąt tysięcy funtów. „Najlepsza inwestycja, jaką kiedykolwiek zrobiliśmy” – stwierdzał niekiedy z uśmiechem. Harriet przypuszczała, że teraz już przestał tak myśleć. Ow hipotetyczny, materialny zysk był doprawdy bez znaczenia, jeśli wziąć pod uwagę niewyobrażalną stratę, jaką wszyscy ponieśli wraz ze śmiercią Felicity.

Tylko jedna rodzina mieszkała w sąsiedztwie równie długo, jak Swiftowie: doktor Harvey McKendrick ze swoją żoną, Fredą. Zajmowali posesję numer czternaście i Harriet znała ten dom nie gorzej niż dom swoich rodziców Siostry były mniej więcej w tym samym wieku, co synowie McKendricków, Dominik i Miles, toteż dorastali poniekąd razem. Mijając niedawno odnowiony dom z garażem, w którym jako dziesięciolatka uderzyła Dominika w twarz za to, że pewnego deszczowego, sobotniego popołudnia chciał zobaczyć jej majtki, Harriet szła ze wzrokiem wbitym w płyty chodnika. Freda nigdy nie wychodziła z domu, natomiast z pewnością przyglądała się z jego okien życiu toczącemu się na zewnątrz. Cierpiała na agorafobię, a wszyscy udawali, że nic jej nie dolega. Harriet doprowadzało do szału, gdy przechodzili nad tym do porządku dziennego, traktując jak rzecz najnormalniejszą w świecie fakt, że Freda była zbyt przerażona, żeby choćby wystawić nos za drzwi.

– Dlaczego Harvey nie zrobi czegoś, żeby jej pomóc? – często zadawała to pytanie swojej matce. – Przecież jest lekarzem!

– To wszystko nie jest takie proste – odpowiadała wtedy Eileen.

– Ależ jest – spierała się z nią. – Jeżeli komuś coś dolega, trzeba się leczyć. Najprostsza rzecz na świecie.

Kilka lat temu, kiedy McKendrickowie zaprosili ich na noworoczny koktajl, wypiwszy trochę za dużo kieliszków grzanego wina, powiedziała właśnie coś w tym rodzaju podczas rozmowy z Dominikiem i Milesem. Dominik, który mieszkał w Cambridge i rzadko zaszczycał rodziców swą obecnością, zgodził się z nią. Jednak Miles, mieszkający w pobliskim Maywood, był innego zdania i zasugerował, że być może jego brat powinien spędzać nieco więcej czasu z własną matką, nim zacznie się wypowiadać na ten temat.

Miles i jego ojciec brali udział w pogrzebie Felicity i Jeffa; Freda wyraziła swoje ubolewanie, stwierdzając, że nie może przyjść – co nikogo nie zdziwiło. Dominik nawet nie zadał sobie trudu, żeby przysłać kwiaty albo kartkę z kondolencjami. Harriet nie sądziła, by mogła mu to kiedykolwiek wybaczyć.

Zbliżając się do posesji numer dwadzieścia, Harriet usłyszała terkot kosiarki: to jej ojciec zajął się trawnikiem na tyłach domu. Dźwięk był swojski i kojący, przywodził na myśl jakąś normalną rodzinę, żyjącą swym codziennym życiem.

Szkoda, że było to tylko ulotne wrażenie.

Rozdział trzeci

Bob Swift wyłączył kosiarkę i nieco sztywnym krokiem – artretyzm w kolanie znów dawał o sobie znać – zaniósł za szklarnię pojemnik z trawą, by wysypać ją na kompost. Ogród zawsze był dla niego schronieniem, miejscem, w którym szukał samotności, kiedy miał coś do przemyślenia. Wiedział jednak, że choćby snuł owe przemyślenia aż po kres swoich dni, nigdy nie zdoła pogodzić się z bólem, jaki sprawiła śmierć Felicity.

Przez pierwsze dziesięć lat małżeństwa z Eileen rozpaczliwie starali się o dziecko, jednak Eileen poroniła kilka razy pod rząd, nim wreszcie pojawiła się Felicity. Wciąż doskonale pamiętał tę chwilę, kiedy pierwszy raz wziął córkę na ręce, kiedy trzymał jej doskonałe, maleńkie ciałko w swych wielkich, niezdarnych łapskach. Pamiętał wzruszenie, jakie go ogarnęło wobec kruchości tego życia, za które odtąd miał być odpowiedzialny.

I dla niego, i dla Eileen była to miłość od pierwszego wejrzenia. Nie widzieli świata poza swym bezcennym maleństwem i nie zwracali uwagi na ludzi, którzy twierdzili, że takie zaślepienie źle się dla nich skończy. Niby dlaczego? Felicity była przedłużeniem ich obojga, jej obecność dawała im poczucie pełni i sensu. Bobowi może nawet jeszcze bardziej niż Eileen.

Ponieważ tak długo czekali na to dziecko, nie przypuszczali, by szczęście dopisało im raz jeszcze, jednak zaledwie rok później stał się cud – wcześniej zresztą, niż by sobie tego życzyli – w tym samym szpitalu przyszła na świat druga córeczka: Harriet. „Popatrz, Felicity – powiedział wtedy – jak ci się podoba twoja siostrzyczka?”

Dziewczynka uśmiechnęła się i dotknęła maleńkiej rączki Harriet, a potem sięgnęła po nią, jakby to była lalka. Przyjaciele ostrzegali ich, że będą musieli radzić sobie z rywalizacją między dziewczynkami, że skoro Felicity otrzymała od nich tyle uczucia i uwagi, skoro dotąd znajdowała się w samym centrum ich świata, z całą pewnością będzie straszliwie zazdrosna. Jakże mylne okazały się te krakania! Felicity, która była dzieckiem pogodnym i życzliwie nastawionym do świata, nie okazywała ani cienia zazdrości. Bawiła się grzecznie sama, podczas gdy jej matka odpoczywała lub zajmowała się Harriet, uwielbiała też przechwalać się siostrą przed każdym, kto pojawił się w ich domu. Była opiekuńcza i stawała w jej obronie, jak na przykład wtedy, gdy pojawił się lekarz, żeby zrobić Harriet szczepienia. Eileen często potem opowiadała, że gdy Harriet rozpłakała się, bardziej ze strachu niż z bólu, Felicity nakrzyczała na doktora, żeby natychmiast się wynosił, bo robi krzywdę jej siostrzyczce. Tak więc Felicity nieustannie czuwała nad Harriet, a ta odwdzięczała się jej bezkrytycznym uwielbieniem i nie odstępowała siostry ani na krok. Bawiły się razem całymi godzinami, obmyślając niezwykle skomplikowane gry, do których nie dopuszczały nikogo z dorosłych.

Mijały lata, ale w przeciwieństwie do innych znajomych rodzeństw, które przechodziły zmienne fazy siostrzanej czy braterskiej miłości oraz nienawiści, zażyłość Harriet i Felicity przetrwała dzieciństwo, okres dojrzewania i wejście w świat dorosłych.

„Jesteśmy taką szczęśliwą rodziną” – powtarzała Eileen. Ostatni raz wypowiedziała te słowa, gdy Felicity jeszcze żyła. Wracali wtedy do domu po kilku dniach, spędzonych w Newcastle, u córki i u Jeffa, w ich nowym domu, w towarzystwie wnucząt. Jeff uzyskał właśnie stanowisko starszego wykładowcy na tamtejszym uniwersytecie. Była to trzecia przeprowadzka w ciągu tyluż lat, toteż Bob podejrzewał, że Felicity pragnęła już bardzo, żeby Jeff zdecydował się wreszcie zapuścić gdzieś korzenie, choćby ze względu na dzieci. Bob zawsze był dumny z tego, że jego córki dorosły w jednym domu, że oszczędził im koszmaru przeprowadzek, że zawsze przedkładał ich szczęście nad swoje własne, przez całe życie pragnąc zapewnić im bezpieczeństwo.

Jednak nie udało się. Nie zdołał zapewnić Felicity bezpieczeństwa. Kiedyś bawiło go to, że nie tak dawno temu Felicity pod koniec ich rozmów telefonicznych zaczęła powtarzać, żeby dbał o siebie. „Uważaj na siebie, tatusiu” – mawiała. Dziecko, które zaczęło przejawiać instynkty opiekuńcze wobec rodzica.

Czy na tym polegał problem? Czy nie spełnił swojego obowiązku? Czy gdyby był lepszym ojcem, Felicity nadal by żyła? Gdyby nigdy nie spuszczał jej z oka, może nadal budząc się rano, wiedziałby, że może usłyszeć jej beztroski śmiech, usłyszeć, jak mówi, że życie jest dla niej takie dobre.

Nagle przestraszył się, że nogi się pod nim ugną. Wypuścił z rąk pojemnik na trawę i oparł się o drewnianą ściankę otaczającą kompost. Przesunął dłonią po twarzy i poczuł wilgoć na policzkach. Zaczął szukać chusteczki po kieszeniach spodni, otarł oczy i wydmuchał nos. Słońce stało wysoko na niebie, między łopatkami spływały mu krople potu, a jednak czuł dojmujący ziąb. Za każdym razem, gdy myślał o niej i o tym, jak za nią tęskni, trzydzieści trzy lata wspomnień chwytały go za pierś tak mocno, że trudno było oddychać.

Odruchowo spojrzał w stronę domu, żeby upewnić się, czy nikt go nie widzi, i przeszedł przez trawnik do domku Wendy. Nacisnął klamkę i schylił się, żeby wejść do środka. Wewnątrz panował zaduch i upał, a także ponury mrok – wyblakłe zasłony, uszyte przez Eileen, zakrywały szczelnie okna. Było za nisko, żeby mógł się wyprostować, przysunął więc sobie jedno z czerwonych, plastikowych krzesełek, które Eileen kupiła dla Carrie i Joela wraz ze stolikiem tudzież całą masą innych zabawek, których kupowanie sprawia tak wielką radość każdej babci uwielbiającej rozpieszczać swoje wnuki. Usiadł ostrożnie, sprawdzając, czy krzesło wytrzyma jego ciężar.

Schował chustkę do kieszeni i obiecał sobie, że już nie będzie się mazać. Łzy nikomu nie pomogą, a już najmniej jemu samemu. Musi skupić wszystkie myśli na tym, jak przebrnąć przez cały ten chaos. Musi być silny – dla Eileen i dla dzieci. W żadnym wypadku Carrie ani Joel nie mogą zobaczyć, jak płacze. Ani Harriet. Zwłaszcza ona, w przeciwnym razie mogłaby pomyśleć, że jej ojciec nie daje sobie rady.

Swoją drogą, dzięki Bogu za Harriet. Dzięki Bogu, że on i Eileen nie muszą już zajmować się dziećmi sami. Eileen martwiła się, bo Harriet poświęciła się tak bardzo, wracając do domu, miała wątpliwości, czy nie powinni jej powstrzymać. Jednak czy mieli jakikolwiek inny wybór?

W rodzinie Jeffa nie było nikogo, kto mógłby zaopiekować się maluchami. Jeff był jedynakiem, jego matka umarła, kiedy miał dwanaście lat, a ojciec, kiedy chłopak miał lat dziewiętnaście. Nie było więc nikogo innego, cała odpowiedzialność spadła na ich barki.

Jego wspomnienia z nocy, kiedy wydarzył się wypadek, miejscami zamgliły się już nieco. Pewne wydarzenia pamiętał z bolesną klarownością każdego szczegółu, natomiast inne, jak na przykład podróż do Newcastle, były już bardzo niewyraźne. Tamtej nocy pomyślał, że najpierw trzeba zawiadomić Harriet, zanim jeszcze powie o wszystkim Eileen. Kiedy zadzwonił telefon, jego żona wyskoczyła akurat na chwilę do Dory, naprzeciwko. To pamiętał wyśmienicie. Jak głupi wyobrażał sobie, że zdoła wypowiedzieć te słowa i nie załamać się, kiedy jednak usłyszał własny głos przekazujący tę potworną prawdę, dźwięk uwiązł mu w gardle i wybuchnął płaczem. Potem było jeszcze gorzej, bo w słuchawce usłyszał płacz Harriet. Czuł się potwornie bezradny. Przez dłuższą chwilę żadne z nich nie było w stanie wykrztusić ani słowa, ale kiedy już oboje jako tako zapanowali nad sobą, Harriet przejęła inicjatywę. „Jadę tam natychmiast – oznajmiła. – Kto się zajmuje dziećmi? Czy już wiedzą? Lepiej, żeby nie wiedziały, dopóki nie będziemy razem z nimi”.

Znów czuł się wtedy tak, jakby ktoś uzurpował sobie jego rolę rodzica, jakby był dzieckiem, a Harriet osobą dorosłą, która bierze na siebie odpowiedzialność. Właściwie od tamtej nocy tak właśnie było, przez kolejne tygodnie to Harriet podejmowała wszystkie decyzje. Ale dalej już tak być nie może. Musi wziąć się w garść. Czasami miał mieszane uczucia – ulgi, bo Harriet była dla nich tak wielką wyręką – i wstydu, że on sam nie jest w stanie zrobić więcej. Czasem jednak opanowywała go narastająca, przemożna desperacja, jak wulkan tuż przed niszczycielskim wybuchem i obawiał się, że któregoś dnia nie wytrzyma i długo tłumiony gniew eksploduje, unicestwiając wszystko i wszystkich naokoło. Tak właśnie czuł się teraz, gdy uświadomił sobie, że trzydzieści trzy lata temu narodziny Felicity starły całą jego przeszłość i uczyniły z niego nowego człowieka.

Rozdział czwarty

Minął tydzień, Bob znów strzygł trawnik.

Eileen stała w otwartym oknie ich sypialni i przyglądała mu się. Prawie już skończył, jeszcze tylko jeden przejazd kosiarką i trawnik będzie nieskazitelny.

Rozpacz zmienia człowieka na zawsze, nieodwołalnie – pomyślała. Nikt nie wiedział tego lepiej od niej. Z każdą utraconą ciążą i nienarodzonym, lecz opłakiwanym dzieckiem, umierała jakaś cząstka jej samej. Nie zdawała sobie z tego sprawy, ale coraz bardziej przepełniał ją lęk i obawa przed przyszłością. Przed narodzinami Felicity żyła w ciągłym strachu, że ona i Bob będą musieli pogodzić się z tym, że już na zawsze pozostaną małżeństwem bezdzietnym, a czający się wokół mrok w końcu zaćmi ich miłość. On pragnął dziecka tak samo jak ona, więc w jego głowie musiała zrodzić się myśl, choćby nieświadoma, że z inną kobietą to pragnienie byłoby zaspokojone. Zastanawiali się nad adopcją, ale ponieważ zawsze towarzyszyła im jednak nadzieja, że właśnie ta ciąża przyniesie im upragnione dziecko, nigdy nawet nie poszli do odpowiedniego urzędu. Zawsze, gdy Eileen myślała o tamtych latach, był to dla niej czas pustki, czas popiołu.

Potem urodziła się Felicity, dziecko cudowne pod każdym względem. Od razu świat wypełnił się blaskiem. Lęk zniknął. Nie obawiała się już, że Bob przestanie ją kochać i poszuka ostatecznego ukojenia w ramionach innej kobiety. Eileen po dziś dzień nie powiedziała mu, że wie o dwóch jego „skokach na bok” podczas tamtych lat. Nie chciała czynić mu wyrzutów, bo wiedziała, że i on także cierpiał, a choć te postępki rzuciły poważny cień na ich uczucie, rozumiała, dlaczego tak się zachował. Potrzebował antidotum na zatruwający ich wspólne życie lęk. Musiał odetchnąć innym powietrzem, normalnością. Inaczej by nie wytrzymał.

Wciąż spoglądając na swego męża – który teraz odstawił kosiarkę i zawołał na dzieci, bawiące się w domku Wendy – Eileen próbowałą odepchnąć od siebie lęk, że tamten mrok może znów powrócić. I tak przejście Boba na emeryturę na początku tego roku było już sporym wstrząsem, potem jednak nastąpiła katastrofa, z którą trzeba było jakoś żyć. Felicity była dla ojca całym światem. Oczywiście kochał także Harriet, lecz od chwili narodzin to Felicity była pępkiem jego świata. Nie było rzeczy, jakiej by dla niej nie zrobił.

Do oczu Eileen napłynęły łzy. Odwróciła się od okna, mrugając powiekami. Miała sporo pracy. Trzeba było pomóc Harriet spakować resztę ubrań Felicity, żeby można je było oddać do sklepu dobroczynnego. Dopiero teraz, cztery miesiące po wypadku, Bob zgodził się, żeby to zrobiły. Bardziej praktyczne zagadnienia, na przykład sprzedaż domu w Newcastle i pozbycie się większości mebli, nie stanowiły dla niego problemu. Zajął się też ulokowaniem znacznej części pieniędzy w funduszu powierniczym dzieci, bo tego z pewnością życzyliby sobie Jeff i Felicity. Pewną sumę pozostawił w gotówce, przeznaczając ją na ich wychowanie. Jednak jeśli chodziło o rzeczy osobiste, których używała na co dzień jego córka, właśnie ona, a nie wszystkie inne córki świata – z tym poradzić sobie nie potrafił. Dla Eileen także nie było to łatwe. Musiała zmobilizować wszystkie siły, by oprzeć się pragnieniu zachowania wszystkiego, dzięki czemu mogłaby łudzić się, że Felicity jest w jakiś sposób bliżej.

Kiedy Bob zorientował się, czym będą zajmować się dziś wraz z Harriet, stwierdził, że zabiera się za strzyżenie trawnika, a potem weźmie dzieci na spacer. „Nie powinny widzieć, jak rzeczy ich matki są wyrzucane na śmietnik”.

Oczywiście, miał rację. Jednak i dla Eileen pakowanie do plastikowych worków tego, co pozostało po życiu jej córki, było bardzo bolesne.

Usłyszała, jak Bob myje ręce w kuchni i pyta dzieci, czy chcą przed wyjściem z domu skorzystać z toalety. Po kilku minutach drzwi trzasnęły i usłyszała silnik samochodu. Nawet nie wszedł do niej na górę, żeby się pożegnać.

Eileen obeszła łóżko, na którym leżały schludnie poskładane ubrania i wyjrzała na podest, gdzie Harriet dokonywała przeglądu kolekcji butów swojej siostry. Harriet i Felicity nosiły niemal identyczne rozmiary. Jako nastolatki wciąż pożyczały sobie buty i ciuchy. Eileen zastanawiała się, o czym myśli Harriet, dobierając w pary sandały, buty na wysokim obcasie i wygodne pantofle – oraz całą masę botków – botków do kostek, do kolan i zamszowych botków z frędzlami. Felicity przepadała za wysokimi butami.

Harriet zawsze była tą bardziej konserwatywną i zamkniętą w sobie z sióstr. Za to Felicity, niczym beczka prochu, wciąż eksplodowała entuzjazmem i impulsywnością. Harriet zachowywała się z większą rezerwą, nigdy nie wykładając wszystkich kart na stół. Ale Eileen wiedziała, Felicity była jedyną osobą, której Harriet się zwierzała. Do kogo teraz się zwróci, kiedy siostry już nie ma? Raczej nic nie wskazywało na to, żeby jej przyjaciel z Oksfordu – młody mężczyzna, którego widziała raz czy dwa i, rzecz jasna, niewiele o nim słyszała – był w stanie zapełnić pustkę, jaka pozostała po Felicity.

Ani Eileen, ani Bob nie dziwili się, że Harriet nie ma jeszcze męża. „Nigdy nie wyjdę za mąż – oznajmiła, mając dwanaście lat. – Będę żyła samotnie w wielkim domu, będę miała własną firmę i nikt mi nie będzie rozkazywać, nie życzę sobie, żeby ktoś mi mówił, co mam robić”. Powiedziała to z powagą zupełnie nie pasującą do jej wieku.

Nie dorobiła się wielkiego domu ani własnej firmy, Eileen wiedziała jednak, że jej córka dobrze się czuje, kiedy jest sama. Kiedy odwiedzali ją z Bobem w Oksfordzie, zawsze zaskakiwało ją, w jak skromnych warunkach Harriet żyje. Zajmowała małe mieszkanko na parterze w domu opodal Banbury Road, umeblowane z prostotą trącącą, zdaniem Eileen, przesadną surowością. Eileen wiedziała oczywiście, że minimalizm jest szczytem mody, ale jednocześnie takie pozbawione wyrazu otoczenie kojarzyło jej się z jałowością i pustką. Ściany w bawialni pomalowane były na kliniczną biel, a jedyne umeblowanie pokoju stanowiły dwa skórzane fotele z odchylanym oparciem, dywan i podwójnej szerokości etażerka, niezbyt gęsto zastawiona książkami i płytami. Był tam też mały telewizor i wieża hi-fi, ale brakowało jakichkolwiek ozdób czy bibelotów. Sypialnia także urządzona była skromnie: podwójne łóżko, szafa wmontowana w ścianę i w miejsce toaletki – biurko, a na nim laptop i drukarka. Jedyny osobisty akcent stanowił zawieszony nad biurkiem kolaż ze zdjęć zrobiony przez Felicity dla Harriet na jej trzynaste urodziny. Poza tym na ścianie wisiało jeszcze tylko lustro. Również pod tym względem wszystko się zmieniło – pomyślała Eileen ze smutkiem – teraz Harriet ze wszystkimi swoimi rzeczami przeniosła się do dawnej sypialni Felicity, gdzie nie sposób było się ruszyć, żeby nie wpaść na jakiś przedmiot.

Eileen jeszcze raz wzięła się w garść, próbując skupić się na tym, czym miała się zająć. Podniosła parę dżinsów, wygładziła fałdy na nogawkach – starannie, uważnie. Z miłością.

Sklep Oxfam, w którym pracowała dwa przedpołudnia tygodniowo, nim ME wkradło się w jej życie i pozbawiło sił, został z góry wykluczony, żaden z worków pełnych ubrań tam nie powędruje. Nie mogłaby znieść myśli, że dawne koleżanki córki grzebią w jej ciuchach. Uznała, że lepiej będzie pojechać trochę dalej, do jednego ze sklepów z używaną odzieżą w Maywood, co zmniejszało ryzyko, że któregoś dnia wpadnie na jakąś młodą kobietę mającą na sobie ubranie należące dawniej do Felicity. To byłoby straszne. Jeszcze jedna rana, jakby mało było tych wszystkich niewidzialnych blizn, które kryła w swym wnętrzu. Ogarnęła ją nagła fala przygnębienia, schowała twarz w pstrokatym, wełnianym swetrze. Pachniał tak wyraziście jej córką, że aż coś chwyciło ją za gardło. Wydała z siebie cichy szloch. Harriet natychmiast znalazła się przy niej.

– Dobrze się czujesz, mamo?

– Nic mi nie jest. – Jednak mimo tych dziarskich słów, nie mogła się opanować, nie potrafiła dać oporu poczuciu beznadziejności, które ogarnęło ją znienacka, nie pierwszy i nie ostatni raz.

Harriet odsunęła ubrania, żeby zrobić sobie miejsce na łóżku obok matki, i sięgnęła do pudełka z chusteczkami stojącego na toaletce. Było puste. Wyszła na podest, żeby zajrzeć do szafki, w której matka trzymała zapas papieru toaletowego i chusteczek jednorazowych. Z dołu dobiegło stukanie do drzwi i dobrze znajomy okrzyk:

– Ju-huu!

Nawet nie pytając matki o zdanie, Harriet wychyliła się za poręcz schodów.

– Dora? Chodź na górę! – Jeśli ktokolwiek mógł podnieść matkę na duchu, to właśnie Dora Gold. Mieszkała po drugiej stronie ulicy i była najlepszą przyjaciółką Eileen. Była o dwa lata młodsza od niej, ale Dory jakimś cudem czas się nie imał, wszyscy wokół się starzeli, a ona nie. Przypisywała to wielkiej ilości pitej przez siebie wody i temu, że unikała słońca. Poza tym odwiedzała od czasu do czasu pewną prywatną klinikę w południowej części Manchester. Była rozwódką i wdową, w tej właśnie kolejności, gotową rozdawać swe pocałunki tylu podstarzałym żabom, ilu było trzeba, byle tylko wreszcie znaleźć swego księcia, czyli męża numer trzy. Wciąż opowiadała różne historyjki o kolejnych randkach. Harriet miała nadzieję, że i tym razem Dora będzie miała coś ciekawego do opowiedzenia; coś, co rozerwie Eileen i odciągnie jej myśli od Felicity.

Dora spisała się wyśmienicie. Rzuciwszy okiem na Eileen i spiętrzone stosy ubrań, oznajmiła:

– Słuchajcie, robimy tak: dajemy sobie dokładnie godzinę na uporządkowanie wszystkiego, potem pakujemy się do samochodu, zawozimy rzeczy, gdzie trzeba i idziemy na lunch. Pasuje?

Na lunch wybrały się tylko Dora i Eileen, Harriet wykręciła się, mówiąc, że musi do kogoś zadzwonić. Nie widziała się ze Spencerem od trzech tygodni, bo wyjechał do Afryki Południowej w odwiedziny do jakichś dalekich krewnych. Zaplanował tę wyprawę dosłownie kilka dni wczesniej, nim zaczęli ze sobą chodzić. Dzisiaj był pierwszy dzień w pracy po powrocie z Afryki.

Zaczęli spotykać się trzy miesiące przed śmiercią Felicity (teraz wszystko określało się wobec tego dnia – przed albo po) i z początku starali się zachować to w tajemnicy przed kolegami z pracy – biurowy romans wydawał się czymś tak strasznie banalnym. Kiedy zdecydowali się „ujawnić”, wywołało to powszechną wesołość. „Wybacz, Harriet – powiedział Adrian, jej bezpośredni przełożony – ale nie jest to dla nas wszystkich aż taką niespodzianka, jak najwyraźniej wam się wydawało”.

Mało tego, okazało się, że Ron, programista świeżo po studiach, którego miała otaczać swą opieką i uczyć wszystkiego, co sama umiała, przyjmował zakłady, jak prędko zdecydują się wyjść z ukrycia.

– I kto wygrał? – spytała wtedy, rozwścieczona.

– Ja – odparł z dumą.

– W takim razie, Ron, skoro jesteś taki cwany, użyj swojej przenikliwości w jakimś pożytecznym celu i zrób mi kawę. Z mlekiem, bez cukru. I postaraj się, żeby kubek był czysty.

– Nigdy przedtem nie wykorzystywała swojej pozycji służbowej, uznała jednak, że to okazja w sam raz, by przypomnieć chłopakowi, gdzie jest jego miejsce.

– Daj spokój temu biedakowi – powiedział Spencer podczas lunchu. – To zwykłe wygłupy, normalny folklor biurowy.

Wiedziała, że ma rację, jednak drażniło ją, kiedy ktoś wtykał nos w jej prywatne życie. Spencer był zatrudniony w C.K. Support Services dopiero od pięciu miesięcy, za to Harriet już od pięciu lat. To była jej druga praca po ukończeniu uniwersytetu, ale choć małe przedsiębiorstwo wytwarzające oprogramowanie nie zapewniało jej perspektywy zrobienia kariery w zawodzie, nie zamierzała w najbliższym czasie rozglądać się za innym zajęciem. Stanowisko starszego analityka odpowiadało jej w zupełności. Była dobra w tej robocie, lepsza od większości kolegów, i dopóki pozwalano jej zajmować się wyłącznie tym, za co jej płacono, i nikt jej nie zmuszał do udziału w decyzjach, dotyczących zarządzania lub wewnętrznej polityki firmy, praca sprawiała jej ogromną satysfakcję. Niektórzy utrzymywali, że nic nie robi, tylko siedzi z nogami na stole i wpatruje się w pusty ekran komputera, przynajmniej przez większość dnia. Mieli rację. Tyle że właśnie te chwile w jej pracy były najbardziej twórcze. Programowanie komputerowe wymaga bowiem sporo myślenia, toteż w gruncie rzeczy, większość pracy wykonywała, posługując się głową, a nie palcami i klawiaturą. Czasem jednak wywlekano ją siłą zza biurka, domagając się wsparcia przy instalowaniu stworzonego przez nią systemu.

Kiedy pierwszy raz ujrzała Spencera, siedział z nogami na stole, z zamkniętymi oczami… i stukał rytmicznie palcami w podłokietnik krzesła. Rozpoznała więc w nim bratnią duszę, licząc w tajemnicy na to, że oto wreszcie pojawił się ktoś, kto stwarza szanse na wymarzony związek polegający na porozumieniu umysłów. Przyjaciółki wiedziały doskonale, że niełatwo sprostać jej wymaganiom. „Taki zwykły koleś, który lubi piwo i interesuje się piłką, nie ma u ciebie szans, nie?” – zauważyła kiedyś Erin. Erin była w tym samym wieku, co Harriet, i zajmowała mieszkanie piętro wyżej. Nie miała szczególnie wygórowanych oczekiwań wobec osobników, których sprowadzała do siebie do domu pod koniec wieczoru spędzonego w knajpie.

Poznając lepiej Spencera, Harriet uświadomiła sobie, że spełnia on większość jej oczekiwań, kiedy jednak zaczął wspominać, że mogliby zamieszkać razem, odruchowo się najeżyła. Wizja wspólnego życia z drugą osobą budziła w niej niepokój. No, bo trzeba dzielić się tym i owym. Trzeba uważać, żeby kogoś nie urazić. I te wszystkie kłótnie o włosy w umywalce i niepozmywane naczynia. Niepościelone łóżko. Mokre ręczniki na podłodze łazienki. Zwinięta w kłębek skarpetka, wciśnięta pod poduszkę. Buty zostawione właśnie tam, gdzie po prostu musiała się o nie potknąć. Wszystko to sprawiało, że niespieszno jej było związać się z kimś na stałe.

Jedyną osobą, z którą zdarzyło jej się poniekąd dzielić mieszkanie, była Felicity, toteż naturalną koleją rzeczy właśnie do niej zwróciła się o radę co do Spencera.

– Myślisz, że to głupie z mojej strony? – spytała siostrę.

Spodziewała się, że Felicity, jak to często bywało, każe jej zapomnieć o ostrożności i iść na żywioł, była więc zaskoczona, słysząc:

– Skoro mnie o to pytasz, najwyraźniej nie jesteś jeszcze gotowa na taki krok.

Trochę na przekór samej sobie, Harriet zaczęła szukać dowodów, że wręcz przeciwnie, że właśnie jest już gotowa na tak radykalną zmianę. Systematycznie spisywała na kartkach, co mianowicie podoba jej się w Spencerze: jego sposób myślenia, jasny i klarowny; siła charakteru; umiejętność słuchania… A także to, że potrafił zrozumieć, iż Harriet potrzebuje swobody, własnej przestrzeni. Stopniowo lęk wycofał się gdzieś w najbardziej oddalone zakątki jej umysłu.

Potem jednak umarła Felicity i wszystko uległo zmianie.

Spencer był pierwszą osobą, której opowiedziała o swej decyzji, by złożyć wymówienie i przenieść się do Cheshire. Oznajmiła mu to, gdy byli oboje w jego mieszkaniu. Przygotowywał właśnie jedną ze swych improwizowanych potraw, w użyciu były wszystkie garnki, patelnie i miski.

– Nie jesteś zaskoczony? – zdziwiła się, bo prawie nie zareagował.

– Wybacz, Harriet, ale spodziewałem się tego. Właściwie byłem pewien, że wkrótce tak postąpisz.

Owijanie w bawełnę nie należało do jej specjalności, więc od razu spytała:

– Jeśli chodzi o nas, to wiele zmienia, prawda?

Oderwał się wtedy od pichcenia i położył rękę na jej ramieniu.

– Przewidywanie przyszłości z kryształowej kuli zostawmy wróżkom, dobrze? Póki co, masz i tak zbyt wiele na głowie, żeby jeszcze zastanawiać się, co będzie z nami. Jakoś sobie poradzimy.

Nie mogła jednak nie zastanawiać się nad tym. W dodatku drażniło ją, że nie może przestać kochać Spencera. W jej osobistych planach nie było emocjonalnego uzależnienia od kogokolwiek.

Spencer nie odbierał komórki przez dłuższą chwilę. Wystarczająco długą, żeby puścić paranoję w ruch: czyżby jej unikał?

– Cześć, Harriet. Co tam u ciebie? – Sam dźwięk jego głosu, swobodny, pewny siebie, odegnał precz wszystkie wątpliwości.

– Całkiem nieźle, jeśli można użyć takiego określenia. – W pierwszym odruchu miała ochotę opowiedzieć Spencerowi, jak upłynął jej poranek, ale natychmiast uznała, że nie ma sensu zawracać mu głowy. Przecież to dla niego nieciekawe. Tak to już jest z problemami innych ludzi. Innych ludzi. Czy gdyby ona sama miała wybór, nie wolałaby odciąć się, niż ryzykować, że i jej udzieli się przygnębienie, rozpacz, żałoba? Utrzymując konwersację w lekkim tonie, zapytała go o pracę:

– Dzieje się coś nowego?

– Dopiero co wróciłem, więc nie znam jeszcze wszystkich plotek, mówi się jednak o jakimś tam nowym kontrakcie.

Przez chwilę Harriet zrobiło się przykro, że te sprawyjuż jej nie dotyczą; trochę trudno było pogodzić się z faktem, że firma jednak jakoś sobie bez niej radzi. Jeszcze trudniej było znieść myśl, że w jej pokoju urzęduje teraz ktoś całkiem inny.

– Co to za kontrakt? – spytała.

– Nudziarstwo, nie chce mi się o tym gadać. Lepiej opowiedz, co robiłaś przez cały ten czas.

– Nie. – Nagle sobie uświadomiła, że nie spytała go o wyjazd. – To ty mi opowiedz, jak było w Afryce. Czy może przypadkiem wysłałeś mi pocztówkę?

Rozmawiali przez chwilę o jego wyprawie, a potem, ponieważ jakby wyczerpały im się tematy, wspomniała o tym, że pakuje rzeczy Felicity. Powiedziała przy okazji, że zostawia niektóre ubrania i rzeczy siostry na pamiątkę.

Zachnął się.

– A nie byłoby łatwiej po prostu pozbyć się wszystkiego? To trochę makabryczne, żeby trzymać rzeczy, które nosiła twoja siostra.

Poczuła przypływ gniewu. „A co ty, do cholery, możesz o tym wiedzieć?!” – miała ochotę wykrzyczeć do słuchawki. Zapanowała jednak nad sobą i zamiast tego wyjaśniła:

– Widzisz, to nie takie proste. Część rzeczy odkładam dla dzieci. Chodzi mi o to, że kiedy będą starsze, będą mogły je przejrzeć i może to ułatwi im jakieś uporządkowanie wspomnień związanych z rodzicami, może przywoła coś z zakamarków ich pamięci – a powinny pamiętać swoich rodziców.

– No tak, może to i dobry pomysł. Słuchaj, nie mogę zbyt długo rozmawiać. Widzimy się jutro, prawda?

– Oczywiście, przecież jesteśmy umówieni. Dlaczego pytasz?

Usłyszała w słuchawce jakiś dźwięk, ktoś go wołał. Nie odpowiedział na jej pytanie, więc mówiła dalej:

– W mieszkaniu zostało już tylko trochę rzeczy do spakowania, to nie potrwa długo. Agent mówi, że kupujący chce się wprowadzić od razu. – Nie potrafiła się zdobyć na pytanie, czy wciąż gotów jest jej pomóc, jak obiecał. Zamiast tego, spytała o coś znacznie ważniejszego:

– Posłuchaj, jeżeli masz mi coś do powiedzenia, to po prostu powiedz.

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Jestem pewna, że wiesz.

Chwila ciszy. A potem:

– To nie jest odpowiedni moment, Harriet. Porozmawiajmy jutro. Spotkamy się w twoim mieszkaniu, tak jak było umówione. Koło południa.

Pożegnali się; odłożyła słuchawkę. Nie potrzebowała kryształowej kuli, żeby wiedzieć, co niesie jej przyszłość. Nadszedł czas pożegnania, to było nieuniknione. Zresztą, dlaczego Spencer miałby nadal chcieć być z nią teraz, gdy zamieszkała tak daleko i w dodatku musiała zajmować się dwójką dzieci? Musiałaby całkiem oszaleć, żeby się tego spodziewać.

Urażona, znów otworzyła klapkę telefonu. Co za niesprawiedliwość! Odruchowo odnalazła numer, pod który dzwoniła zawsze, gdy musiała coś z siebie wyrzucić. Już przykładała komórkę do ucha, kiedy nagle zdała sobie sprawę, co robi. Bardzo powoli zamknęła telefon i zacisnęła go mocno w garści. To była właśnie jedna z tych rzeczy, z którymi nie sposób się było pogodzić. Wciąż nie docierało do niej, że Felicity już nie ma i że nie można z nią porozmawiać, że nie odbierze i nie da się po prostu pogadać o niczym albo opowiedzieć najnowszego kawału, który słyszała w biurze, i że siostra nie opowie Harriet, co było w ostatnim odcinku Footballers’ Wives.

Stwierdziła, że musi odetchnąć świeżym powietrzem, żeby oczyścić myśli i poprawić sobie humor. Kiedy jednak wyszła na zewnątrz i zamknęła drzwi, okazało się, że ze świeżym powietrzem jest kiepsko. Był sierpień, a atmosfera gęsta, parna, nasycona uciążliwymi pyłkami. Sierpień lubiła najmniej z całego roku, bo wtedy właśnie najbardziej dokuczała jej astma i przez cały czas musiała pamiętać, by mieć pod ręką inhalator. Uznała jednak, że krótki spacer wzdłuż kanału dobrze jej zrobi. Najwyżej zawróci, kiedy zacznie odczuwać ucisk w płucach.

Wsadziła klucze do kieszeni i zerknęła na duży biały samochód dostawczy, zaparkowany po drugiej stronie ulicy. Tył wozu był opuszczony pod ciężarem ładunku; zwalone byle jak na kupę meble właśnie rozładowywano i wnoszono po podjeździe. Wóz wynajęty w Rent-A-Van, zauważyła odruchowo Harriet. Zazwyczaj ludzie, którzy wprowadzali się do tego domu z czterema sypialniami, nie zagrzewali długo miejsca. Dom od dwudziestu lat był własnością pewnego małżeństwa, które pracowało za granicą i wynajmowało swoją siedzibę rozmaitym lokatorom. Dziesiątki młodych rodzin i pracujących małżeństw przybywało i odchodziło; w rezultacie był to najbardziej zapuszczony dom na całej ulicy. Wszyscy w sąsiedztwie twierdzili zgodnie, że rzecz miałaby się całkiem inaczej, gdyby ktoś tam zamieszkał na stałe. Sądząc jednak po tym, jak niestarannie załadowano meble, były one własnością kolejnego tymczasowego lokatora. Nie miała pojęcia, kto to taki. Dziwne, że Dora, zazwyczaj wyśmienicie poinformowana, nie opowiedziała im ze szczegółami kto, co, kiedy i jak. W tej samej chwili w otwartych drzwiach pojawił się dość potężnie zbudowany mężczyzna w workowatych szortach. Harriet zrobiło się troszeczkę wstyd, że przyłapano ją na podglądaniu sąsiada. Udała, że go nie widzi i poszła dalej.

Rozdział piąty

Gdzie to postawić?

Will, który właśnie podłączał odtwarzacz CD, wychylił się zza sofy i zerknął na wielkie, przydźwigane przez Marty’ego pudło.

– Rzuć na tamto pudło w kącie – zaproponował.

– Dobra, ale pod warunkiem, że zrobimy zaraz przerwę na lunch. W przeciwnym razie wylądujesz w sądzie pracy, nim zdążysz powiedzieć: „Postaw czajnik na gazie”.

– Nie prędzej, niż ciebie aresztują za obrazę moralności publicznej. Kto ci pożyczył te gacie? Johnny Vegas?

– Ha, ha, ha. To ja się poświęcam, jak przystało na twojego najlepszego przyjaciela, a ty bezwstydnie naśmiewasz się z mojej tuszy.

– Jeżeli wolisz, dysponuję sporym repertuarem kawałów na temat owłosionych inaczej.

Marty z łoskotem postawił pudło.

– Wolałbym, żebyś ruszył dupsko i zrobił mi kanapkę. Umieram z głodu. – Wierzchem dłoni otarł pot z czoła. – Pewinie nie przyszło ci do głowy, żeby postarać się o zimne piwo, co? To zupełnie w twoim stylu, żeby urządzać przeprowadzkę w najgorętszy i najparniejszy dzień roku.

– Słuchaj, w sprawie pogody nic nie mogę zrobić, zapewniam cię natomiast, że sytuacja względem browaru jest całkowicie pod kontrolą. Weź sobie puszkę z lodówki turystycznej, stoi na stole w kuchni.

– A co z lunchem?

– Jeżeli przestaniesz marudzić, lunch zostanie podany w ogrodzie za jakieś piętnaście minut.

– No, to rozumiem.

Minęło kilka minut. Marty oddawał się w ogrodzie zasłużonemu wypoczynkowi, tymczasem Will znalazł bochenek chleba, pudełko margaryny i wyciągnął paczkę bekonu z przenośnej lodówki. Zrobił trochę miejsca koło kuchenki i zabrał się za przyrządzanie posiłku. Kiedy już zorientował się, która gałka odpowiada któremu palnikowi, rzucił bekon na patelnię i zabrał się za smarowanie chleba; kromki przeznaczone dla Marty’ego polał obficie ostrym sosem. Znali się już od tak dawna, że każdy z nich wiedział, co ten drugi lubi, a czego nie. Naprawdę, całkiem jakby byli małżeństwem. Tyle że przyjaźń Willa z Martym trwała nadal, w przeciwieństwie do małżeństwa Willa, które zakończyło się w nader nieprzyjemny sposób.

Minęło już osiem lat, odkąd rozwiódł się z Maxine, ciągle jednak wydawało mu się, jakby to było wczoraj, może dlatego, że Maxine wciąż nie pozwalała mu zapomnieć, jakim to okazał się sukinsynem. No i frajerem, oczywiście. To był jej ulubiony temat, do którego uwielbiała powracać.

– Kłopot z tobą polega na tym – powtarzała, choć nikt nie pytał jej o zdanie – że nigdy do niczego nie dojdziesz, a to z tego prostego powodu, że nawet nie próbujesz dorosnąć.

– Popatrz, popatrz. A ja sądziłem, że wszystkie sukcesy zawdzięczam swemu chłopięcemu urokowi – odpowiedział jej nie dalej jak w zeszłym tygodniu, kiedy odwiedziła go w firmie, po raz kolejny rozdrapując słabo zabliźnione rany, pozostałe po ich nieudanym małżeństwie i wypominając mu wszystkie jego wady.

Tym razem przesłuchiwała go w sprawie przeprowadzki.

– Co to za pomysł? Źle ci tam, gdzie mieszkasz? – zainteresowała się.

– No cóż, kochanie – odparł jedwabistym głosem, wiedząc, że doprowadzi ją tym do furii – powiedziałbym ci z całą pewnością, gdyby nie fakt, że to nie twój interes, toteż sama musisz dojść do odpowiednich wniosków.

– Znalazłeś sobie kogoś, tak? I dlatego się przeprowadzasz?

– Może.

– Aha, to znaczy, że nie. Nie powiem, żebym była zaskoczona. I to wcale nie dlatego, że zmieniasz kobiety częściej niż bieliznę. Domyślam się raczej, że to one w odpowiednim momencie orientują się, o co chodzi i dają nogę.

– Z pewnością masz rację, moja droga. Jak zawsze. A teraz, skoro już uświadomiłaś mi w całej rozciągłości, jakim jestem zerem, to chciałbym zabrać się za robotę. Mam coś ważnego do załatwienia.

Odchyliła głowę i roześmiała się głośno, ukazując równe białe zęby w obramowaniu ust, umalowanych różową błyszczącą szminką.

– William Hart ma coś ważnego do zrobienia! To ci dopiero, chciałabym to zobaczyć!

– No to weź sobie krzesło i siadaj, masz szansę obserwować mistrza w akcji. – Sięgnął po telefon i dodał: – Skoro już tu jesteś, możesz się nawet na coś przydać: zechciałabyś wstawić wodę na herbatę? Oczywiście, o ile nie ubliża to twojej godności.

Na szczęście, wcale nie zamierzała zostać, toteż odwróciła się na pięcie, rzuciła mu złowrogie spojrzenie (jakby chciała powiedzieć: „Jeszcze się policzymy, ty gnojku”) i ruszyła ku drzwiom.

– Pamiętaj, koniecznie pozdrów ode mnie PC Ploda¹, dobrze? – rzucił jej na pożegnanie, by w następnej chwili zająć się interesami. Odłożył telefon na miejsce, zamknął drzwi od zagraconego gabinetu i włączył Radio 4. Zakasał rękawy, by w spokoju poświęcić się kolejnemu odcinkowi rodziny Archerów – ostatnimi czasy nie miał szczególnie wygórowanych wymagań, jeśli chodzi o rozrywkę.

Przełożył plasterki bekonu na drugi bok i zmniejszył płomień pod patelnią. Miał wrażenie, że niezależnie od tego, co by uczynił, Maxine nigdy nie zmieni zdania na jego temat. W jej oczach na zawsze już pozostanie wcieleniem zła.

Fujarą, nieudacznikiem, który ośmielił się zapaść na przedwczesny kryzys wieku średniego.

Parszywy łajdak, który zabawiał się z innymi kobietami.

Brutal, który złamał jej serce.

O ile w ogóle miała serce, co do czego miał poważne wątpliwości.

W każdym razie, trudno mu było identyfikować się z tymi postaciami. Jakoś nie mógł poczuć się ucieleśnieniem podłości. Ani też miejskim głupkiem. Czasami wręcz wydawało mu się, że wcale nie był aż takim strasznie i nieodwołalnie złym mężem. Nigdy nie podniósł ręki na kobietę. Nigdy się nie upijał. Nigdy przy ludziach nie dłubał w nosie. A poza tym, co przecież najważniejsze, opanował do perfekcji posługiwanie się toaletą, nigdy nie pryskał na podłogę i nie zostawiał podniesionej deski. W pewnych kręgach uznano by go za niezły materiał na małżonka.

Zresztą, skoro był taki okropny, czemu trzymała się go tak długo? Całe trzynaście lat.

Na to miała przygotowaną odpowiedź i nigdy nie omieszkała cisnąć mu jej w twarz. Chodziło ponoć wyłącznie o Gemmę i Suzie, czyli najlepsze, co wynikło z ich małżeństwa. Jabłka padły daleko od jabłoni, na szczęście. Dwie wspaniałe córki – siedemnastoletnia Gemma i dziewiętnastoletnia Suzie – były ukoronowaniem jego życia. Pod wieloma względami małżeństwo z Maxine było najlepszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobił. Tego jednak nie powiedziałby jej nawet na łożu śmierci. Mogłaby go przypalać gorącym żelazem, a i tak nie usłyszałaby odeń czegoś takiego. Mężczyzna musi mieć swoją dumę.

– Ej, ty, tam! – zawołał Marty z ogrodu. – Jest jakaś szansa na żarcie? Mój żołądek panikuje i jego nastrój powoli zaczyna mi się udzielać!

Zabrali jedzenie, poczłapali na koniec ogrodu i przeszli przez rozsypującą się drewnianą furtkę, żeby zasiąść na chwiejnej ławeczce z widokiem na kanał. To było miejsce idealne, właśnie z jego powodu Will zdecydował się kupić ten dom. Sam budynek nie budził w nim żadnych uczuć. Był dość nowoczesny, ale nie nowy, pozbawiony jakiegokolwiek charakteru, właściwie żaden. Był jednak fantastycznie położony, toteż Will nie mógł zrozumieć, dlaczego właściciele – klienci Marty’ego, którzy przeszli na emeryturę i postanowili osiedlić się w Genewie – zdecydowali się go pozbyć, skoro tak długo nie mogli się na to zdecydować. Tym niemniej, ich strata oznaczała jego zysk. Kiedy już skończy z tym domem, nastąpi całkowita transformacja; był pewien, że sprzeda go ze znacznym zyskiem.

– Za twój nowy dom i twoje zdrowie – rzekł Marty, jakby czytając w jego myślach.

Trącili się puszkami piwa.

– Zdrówko. Jak myślisz, dobrze tu ci się będzie mieszkało?

– Jakoś sobie poradzę. Przyznam jednak, że mam pokusę, żeby tę chałupę wysadzić w powietrze i wybudować nową.

– Przekażę to Marion i Joemu.

– Mów im, co chcesz. Powinno się ich osaczyć i zastrzelić. Co za bezguście! Zapewne nie umknęły twojej uwadze te potworne dywany i zasłony? A jeśli chodzi o muszlę klozetową w kolorze czekoladowym. To chyba pierwsza rzecz, z którą się rozprawię.

– Nie każdy jest obdarzony tak wyrafinowanym poczuciem smaku, jak ty – zaśmiał się Marty. – Poza tym zdawało mi się, że retro jest znów z modzie.

– Może w innych sferach. Ja jestem purystą. Na meble w stylu królowej Anny mogę patrzeć bez końca.

– Wszyscy antykwariusze są tacy sami, banda snobów i tyle.

– Cieszę się, że to powiedziałeś. Jestem z tego dumny.

– Widziałem przed chwilą jedną z twoich sąsiadek. Nie sprawiała wrażenia, jakby miała powitać cię z otwartymi ramionami.

– Pewnie była w szoku, bo zobaczyła cię w tych szortach.

Marty popatrzył na swoje nogi.

– Co ci się nie podoba w moich szortach?

– A co miałoby mi się w nich podobać? Wyglądasz, jak ten żałosny grubas z Roseanne Hot Mum. Jak nie będziesz uważał, zmienisz się we własnego ojca.

– To lepsze, niż gdybym przeistoczył się w Chucka Norrisa.

– Nie mógłbyś pójść na kompromis? Widzisz przed sobą tylko taki wybór?

– Nie, tego nie powiedziałem. Rzecz w tym, że siła ciążenia i włosy w nosie dotyczą nas wszystkich. Nawet ciebie. Czas się poddać. Czas dorosnąć.

– Ejże, tego się po tobie nie spodziewałem. Przeżywamy właśnie najlepsze lata naszego życia i jesteśmy u szczytu formy. Kiedy ostatnio sprawdzałem, okazało się, że mam w baku jeszcze pełno paliwa.

– U szczytu formy? Mamy po czterdzieści sześć lat i zbliżamy się na łeb, na szyję do emerytury, artretyzmu i kłopotów z pęcherzem.

– Mów za siebie. Ja mam czterdzieści pięć.

– Pieprzysz! W przyszłym miesiącu będziesz miał czterdzieści sześć.

– Ale właściwie skąd ci to przyszło do głowy? Dlaczego jesteś w takim ponurym nastroju? Jakiś młodociany pętak wyprzedził twojego merca podrasowaną corsą?

Marty rzeczywiście sprawiał wrażenie przygnębionego, gdy upijał kolejny łyk piwa.

– Może teraz moja kolej na kryzys wieku średniego.

– A widzisz, i tu jest twój błąd. Trzeba było się z tym uporać zaraz po trzydziestce, tak jak ja. Teraz mam kryzys już za sobą, a świat wydaje mi się piękny i kolorowy.

– To się ciesz, sukinsynu.

Will roześmiał się.

– Pewnie, że się cieszę.

– A powiedz, nigdy nie żałowałeś? Nigdy nie pomyślałeś, jak by to było, gdybyś wytrzymał i nie wypadł z gry?

– Ani razu. Gdybym tam został, prędzej czy później doszłoby do tego, że przyszedłbym do biura z maczetą i wyrżnął wszystkich w pień, przynajmniej każdego, kto by się nawinął. Wiem, że podjąłem słuszną decyzję. A jak tylko ją podjąłem, życie od razu zaczęło mnie rozpieszczać.

– Wiesz, co mnie najbardziej w tobie wkurza? Ten twój cholerny optymizm. Porzygać się można.

Will rzucił kilka skórek od chleba do wody, wzbudzając natychmiastowe zainteresowanie kaczej rodziny.

– Kończ żarcie, zostało mi jeszcze trochę dobytku do rozpakowania.

Rozdział szósty

Marty pomógł Willowi wnieść na górę ostatnie łóżko, a potem sobie poszedł. Łóżka były trzy: podwójne w głównej sypialni i dwa pojedyncze, jedno w pokoju przeznaczonym dla Gemmy, drugie w pokoju Suzie. Dziewczyny rzadko go teraz odwiedzały, Suzie była na uniwersytecie i wracała do domu tylko podczas wakacji, ale dla Willa ważne było, żeby wiedziały, że kiedy tylko zechcą, mogą się u niego zatrzymać.

Chciał wierzyć, że mimo wszystkich dzielących ich różnic, on i Maxine zrobili wszystko, co mogli, żeby ich rozwód nie okazał się dla córek zbyt wielkim wstrząsem. Być może jednak był w błędzie i oszukiwał siebie samego. Pomimo zewnętrznych pozorów akceptacji, mogły gardzić nim tak samo, jak jego była żona. Maxine z pewnością dodałaby, że mają po temu wszelkie powody.

Tamte zdrady, z których żadna nie miała dla niego tak naprawdę znaczenia, w oczach Maxine były ostatecznym argumentem przeciw niemu. On sam także nie był z siebie szczególnie dumny i nadal czuł wstręt do samego siebie na myśl o kłamstwach i podstępach, do których się poniżał za każdym razem, kiedy mówił: „Idę się przejść, muszę rozprostować kości i przewietrzyć głowę”. Kilka minut po wyjściu z domu dzwonił ze śmierdzącej uryną budki telefonicznej – to było jeszcze zanim pojawiły się jakże praktyczne telefony komórkowe – i umawiał się z kobietą. Chodziło mu tylko o seks i wszystko to było raczej żałosne.

Było też przejawem skrajnej głupoty.

Jak mógł przypuszczać, że Maxine się nie zorientuje? Tego nie był w stanie pojąć po dziś dzień. Był chyba niespełna swojego maleńkiego rozumu.

Co właściwie nie było aż tak dalekie od prawdy.

Oficjalnie, przeszedł coś w rodzaju załamania nerwowego. Nieoficjalnie, zachował się po prostu jak cholerny kretyn, rzucił obiecującą karierę, a następnie zrujnował własne małżeństwo.

Nie taka wizja przyszłości przyświecała mu, gdy ukończył studia prawnicze (podobnie jak Marty, kolega z roku) i trafił mu się prawdziwy los na loterii: został praktykantem w Carlton Webb Davis, jednej z największych kancelarii prawniczych w Manchester. Obaj postanowili zatrudnić się w Manchester, a nie w Londynie, bo wydawało im się, że w małym stawie łatwiej im będzie zostać grubymi rybami. Jednak Will miał jeszcze inny istotny powód, żeby powrócić na północny-zachód, skąd pochodził. Mianowicie poznał właśnie fantastyczną dziewczynę. Mieszkała w Cheshire i pracowała dla ojca, który był właścicielem domu aukcyjnego w Maywood. Poznali się, gdy był na ostatnim semestrze studiów Przyjechał na weekend do domu; było to kilka miesięcy po śmierci jego ojca, kiedy matka zdecydowała się pozbyć zbędnych gratów. Zamierzała sprzedać meble, które należały wcześniej do jej teściowej i do których nie była szczególnie przywiązana. Nawiasem mówiąc, za teściową także nie przepadała. Will umówił się z domem aukcyjnym, że specjalista od wyceny przyjdzie w sobotę, chciał bowiem być przy wszystkim obecny. Obawiał się, że jakiś wygadany cwaniak w płaszczu z wielbłądziej wełny, z kieszeniami pełnymi banknotów, będzie próbował oszukać jego matkę. Zdaniem Willa, handlarze antyków byli takimi samymi hienami jak politycy i sprzedawcy używanych samochodów Nieco później ktoś uświadomił mu, że to dość osobliwy punkt widzenia, jak na prawnika.

Punktualnie o dziesiątej otworzył drzwi, i okazło się, że czekała go największa niespodzianka, jaka trafiła mu się w życiu. Dziewczyna wręczyła mu wizytówkę: Maxine Stone, firma Christopher Stone, Dom Aukcyjny, wycena dziel sztuki, antyków i obiektów współczesnych, Maywood, Cheshire. Cofnął się, by ją wpuścić, i od razu zauważył, że ma do czynienia z towarem najwyższej klasy. Dziewczyna z dobrego domu… a do takich zawsze miał słabość. Miało to chyba jakiś związek z niechęcią, jaką jego ojciec żywił do klasy wyższej i średniej. Niezależnie jednak od wszystkich różnic klasowych, panna Maxine Stone była fantastycznym zjawiskiem. Niemal tego samego wzrostu co on, ubrana w nieskazitelną czarną garsonkę, z włosami spiętymi do tyłu w niewielki kok… co wydało mu się wyjątkowo seksowne. Patrzyła na niego szczerze i odważnie, tymi swoimi zielonymi oczami, była pewna siebie oraz uśmiechnięta. W lewej ręce trzymała cienką teczkę (zauważył, że nie miała na palcu obrączki), prawą wyciągnęła w jego stronę. Uścisnął jej dłoń i uświadomiwszy sobie, że nie odezwał się jeszcze ani słowem, zapytał:

– Czy mogę zaprosić panią na kolację, a potem do łóżka? Będziemy kochać się jak wariaci.

Ściślej rzecz biorąc, takimi właśnie słowy miał ochotę ją przywitać, lecz w rzeczywistości brzmiały one nieco inaczej:

– Proszę bardzo, moja matka czeka w bawialni.

Jego mama, gościnna jak zawsze, powitała Maxine Stone niczym dawno niewidzianą krewną, czyniąc mnóstwo zamętu z częstowaniem herbatą i ciasteczkami na tacy. Upłynęło więc sporo czasu, nim przeszli do sedna – czyli do losu czekającego brzydkie meble z sypialni – ale Will nie miał nic przeciwko temu. Nie mógł przestać gapić się na tę dziewczynę. Stwierdził, że jest mniej więcej w jego wieku, czyli ma dwadzieścia kilka lat, a kiedy przysiadła na brzeżku sofy i zobaczył jej przyciśnięte do siebie eleganckie kolana, był jak w transie. Przepadł z kretesem. Zakochał się po uszy. Wszystko jedno, jak to nazwać. Pragnął jej! Wpatrywał się w nią, podczas gdy ona gawędziła z jego matką, czyli z osobą, która była w stanie usidlić niespodziewającego się niczego gościa na całe godziny, jeśli tylko ktoś dał jej ku temu sposobność. Mów, mów dalej – zachęcał matkę w myśli. Mów, mów, mów, bo potrzebuję czasu, żeby wymyślić, jak ją poderwać. Nagle dotarły do niego słowa matki:

– Nie mogę w to uwierzyć. A ty, Will?

– Przepraszam – mruknął – zamyśliłem się.

W myślach wyjmował szpilki z popielatoblond włosów Maxine, a następnie przeczesywał te włosy palcami.

– W co nie możesz uwierzyć, mamo?

– W to, że Maxine nie zawłaszczył jeszcze żaden przystojny młodzieniec.

Tylko jego matka była zdolna do tego, żeby od razu mówić po imieniu zupełnie obcej osobie, a w dodatku wypytywać ją o stan cywilny.

Napotkał spojrzenie Maxine.

– Może czeka na właściwego mężczyznę – powiedział, gdy matka wychodziła do kuchni, żeby napełnić imbryk.

– Kto wie? – odparła Maxine. – Pójdziemy na górę?

– Do licha, nie traci pani czasu.

– Chodzi mi o tę sypialnię, którą mam wycenić – stwierdziła, wciąż z wyrazem zawodowej powagi na twarzy.

Uśmiechnął się.

– To właśnie miałem na myśli, sypialnię – wstał. – Zaprowadzę tam panią.

– Na pewno by pan to zrobił, gdyby tylko dać panu szansę.

Między nimi aż iskrzyło, niewidzialne siły ciągnęły ich ku sobie.

Garderoba i toaletka okazały się do niczego.

– Przykro mi, ale nie zajmujemy się rzeczami tego rodzaju – rzekła Maxine przepraszającym tonem. – Mogę pani polecić pewnego człowieka w Crewe, może on będzie zainteresowany.

Teraz z kolei Ruby, mama Willa, zaczęła przepraszać.

– Strasznie mi przykro, że straciła pani przeze mnie czas. Szkoda, że nie mam nic innego do zaoferowania.

Dwa tygodnie później, kiedy znów przyjechał do domu na weekend i wylądował w łóżku z Maxine, oznajmił:

– Wiem, że kiepsko się sprawdzam jako „ekwiwalent” zamiast kompletu paskudnych mebli sypialnianych z lat pięćdziesiątych, ale naprawdę uważam, że powinniśmy robić to częściej.

Ślub wzięli dwa lata później, po tym, jak skończył praktyki i został zatrudniony na stałe. Firma Carlton Webb Davis zaproponowała mu doskonałą pensję, tymczasem Maxine dalej pracowała u ojca, Christophera Stone’a. Pasowali do siebie wyśmienicie: oboje byli ambitni, oboje nade wszystko chcieli zrobić karierę. Maxine była pewna, że któregoś dnia przejmie dom aukcyjny po ojcu i Will wiedział, że nie mogła już doczekać się tego dnia. Jasne, że nie chciała, żeby jej ojciec umarł, natomiast z pewnością życzyłaby sobie, by odpowiednio wcześnie wycofał się z interesów i przekazał jej kierownictwo firmy.

Kariera Willa wystartowała w oszałamiającym tempie. Oznaczało to, że we własnym domu bywał rzadkim gościem, jednak im więcej miał klientów i im później wracał, tym wyraźniej czuł wsparcie Maxine. Nawet kiedy na świat przyszły Suzie i Gemma, żona ani razu nie poskarżyła się, że nie pomaga jej przy pieluchach i nie czyta dziewczynkom bajek na dobranoc. Zresztą sama też się nimi niezbyt często zajmowała. Tę rolę pozostawili kolejnym zatrudnianym dziewczynom, których imion nigdy nie mógł spamiętać. Maxine nie należała do najłatwiejszych w pożyciu pracodawców, poza tym, podobnie jak Will, nigdy nie miała czasu, żeby wytłumaczyć im, co i jak. Agencja nie miała nic przeciwko temu, dysponowała bowiem niewyczerpanym zapasem młodych dziewczyn ze Skandynawii czy Hiszpanii, które przyjeżdżały do Anglii wyłącznie po to, żeby nauczyć się języka i dobrze zabawić.

Pięli się więc po szczeblach kariery, a jednocześnie wstępowali na kolejne stopnie hierarchii nieruchomości, zmieniając domy tak często, jak tylko to było możliwe. Była to część ich planu na życie. Jego zadaniem do spełnienia w tym wielkim projekcie było zdobycie stanowiska wspólnika w firmie Carlton Webb Davis. Całkiem niezła ambicja, jak na chłopaka, który skończył kiepską szkołę średnią i wcale nie był najlepszym studentem. Maxine najbardziej kręciła myśl, że jej facet może zostać Wielką Szychą. Numero Uno. Prawdziwym bonzem. Po jakimś czasie zaczął zdawać sobie sprawę, że dla jego żony najlepszym afrodyzjakiem jest władza, stanowisko.

Często mówiła w żartach, że jej ulubioną bohaterką jest Lady Makbet.

Kiedy jednak wszystko zaczęło się sypać, kiedy z Supermana zaczął przekształcać się w wypalony wrak, Lady Makbet wcale nie było do śmiechu.

Ten dzień, kiedy zdał sobie sprawę, że nie będzie w stanie dłużej tak żyć, był jednym z najstraszniejszych dni jego życia. Już od jakiegoś czasu czuł się znużony spędzaniem szesnastu godzin dziennie na spotkaniach tylko po to, żeby kolejny dupek w sali konferencyjnej miał szansę dopieścić swoje wybujałe ego. Czuł się jak na boisku szkolnym, kiedy najważniejsze było, który z chłopaków ma większego. A potem, któregoś dnia, a właściwie późnym wieczorem, po dziesięciogodzinnych przepychankach z klientem – „ja mam większego, nie, to ja mam większego” – nagle walnął pięścią w stół i powiedział:

– Podpiszcie wreszcie ten cholerny kontrakt i będzie z głowy. Niektórzy z nas mają inny pomysł na życie niż taka branzlerka bez końca.

Pozbierał papiery, wrzucił je do teczki i wyszedł z sali konferencyjnej.

Następnego ranka otrzymał wezwanie na piąte piętro, żeby się wytłumaczył.

– Mam kłopoty w domu – skłamał.

– No to uporaj się z nimi, Williamie. I to jak najprędzej.

Jeszcze przez kilka tygodni grał w tę grę, trzymając mocno pod pokrywą gotujący się w nim cynizm i wściekłość. W jakiś niepojęty sposób udawało mu się przybierać maskę szacunku i uszanowania, kiedy było to wskazane, by zaraz potem z całą bezwzględną determinacją walczyć o interesy klienta. Dewizą firmy było „nie bierzemy zakładników”, ale wkrótce Will zdał sobie sprawę, że przedsiębiorstwo trzyma pod swym dachem przynajmniej jednego umierającego ze strachu zakładnika: tym nieszczęśnikiem był on sam. Sam siebie wziął za zakładnika, ale dłużej już nie mógł tego wytrzymać. Cena okazała się za wysoka. Chciał odzyskać własne życie. Chciał spędzać czas z córkami, siedzieć przy ich łóżkach wieczorem, czytać im książki i śpiewać Suzie jej ulubioną kołysankę „Scarlet Ribbons”.

Nade wszystko jednak nie chciał czuć się do niczego w łóżku.

Maxine widziała to wszystko w zupełnie innym świetle: „Masz po prostu kiepski okres – stwierdziła. – Pewnie jesteś zmęczony. Może pojechalibyśmy na wakacje bez dzieci?”

Wybrali się więc razem do południowych Włoch i odpoczywali w hotelu, ale ta wycieczka dała tylko tyle, że po powrocie do kancelarii miał już więcej odwagi: nic nie mówiąc Maxine, złożył wymówienie. Natychmiast otrzymał urlop, a potem przez cały miesiąc udawało mu się zachować sprawę w tajemnicy. Wstawał rano jak zwykle, ubierał się w garnitur i odjeżdżał swoim BMW, zaś w bagażniku czekała torba z ciuchami na zmianę, w które przebierał się na stacji benzynowej. Potem zaś jechał przed siebie, byle dalaj od Manchester. Wybierał się do Północnej Walii, do Peak District albo nad jeziora. Odwiedzał księgarnie i zwiedzał rezydencje – szczególnie do gustu przypadł mu Chatsworth House². Zaglądał też do antykwariatów i przyglądając się aukcjom, ku swemu zaskoczeniu stwierdził, że zaczyna go to wciągać. Nic dziwnego, że Maxine tak pasjonowała ta praca. Jak dotąd, grzecznie odmawiano mu wstępu do kręgów, w których się poruszała. Doszedł więc do wniosku, że antykwariusze i specjaliści od wyceny to grono przypominające masonerię. Mieli swoje sekrety i gotowi byli w każdej chwili zewrzeć szeregi, gdyby ktoś próbował się wepchnąć na siłę do ich towarzystwa. Dzięki wrodzonemu zmysłowi obserwacji i częstym wizytom w salach aukcyjnych, wkrótce zaczął orientować się w różnych sztuczkach, takich jak podbijanie przez licytatora ceny na podstawie nieistniejących ofert. Niektórzy robili to zawsze i regularnie, inni – ci ze szpanerskich firm – oficjalnie gardzili praktyką, polegającą na sztucznym windowaniu ceny za pomocą lipnych ofert pochodzących od wyimaginowanych licytantów, ale od czasu do czasu również się tego dopuszczali.

Włóczęgostwo przypadło mu do gustu, toteż gdy wracał do domu, szedł bardziej sprężystym krokiem niż poprzednio.

Maxine była zachwycona, uznając to za oznakę poprawy; jak dla niej, znów piłka była w grze, przejściowe trudności zażegnane. Nawet w sypialni coś zaczęło się dziać.

W końcu jednak prawda musiała wyjść na jaw i wyszła – jeden z jej kolegów zauważył go podczas którejś z aukcji. Wówczas wpadła w szał.

– Co się z tobą dzieje? – krzyczała. – Nie jesteś już tym mężczyzną, za którego wyszłam!

Próbował jej wytłumaczyć, jak się czuje. Jak bzdurna i bezcelowa stała się dla niego praca w kancelarii Carlton Webb Davis, jak odchorowywał każdy dzień w pracy. Nie zdobył się, żeby opowiedzieć jej o atakach lęku, kiedy musiał zamykać się w kiblu i czekać, aż minie paniczne rozdygotanie. Maxine zresztą interesowało tylko jedno, mianowicie jak sobie poradzą finansowo.

Kwestia była rzeczywiście poważna. Maxine w każdej chwili mogła schować się przed burzą, bo miała w odwodzie zawartość przepastnego portfela tatusia. Will nie miał takiej możliwości. Christopher Stone był osobnikiem o wielkopańskich manierach, który początkowo powitał wchodzącego do rodziny Willa z wyniosłym chłodem. Stopniowo, kiedy zdał sobie sprawę, jak inteligentnym i ambitnym młodym człowiekiem jest jego zięć, uczucia te ociepliły się nieco, przybierając temperaturę letniej akceptacji. Kiedy jednak z czasem Will okazał się marnym nieudacznikiem, teść zapałał doń zawziętą nienawiścią. Oznajmił mu bez ogródek, że zmarnował jego córce życie, ponieważ wyszła za taką miernotę.

Powodowany urażoną dumą, Will dalej sterował nawą swej rodziny prosto w oko cyklonu. Sprzedali wielki dom i zaczęli drastycznie ograniczać wydatki. Odprawiono dziewczynę do dziecka, jej obowiązki przejął teraz Will. Miało to być rozwiązanie tymczasowe, tak przynajmniej mówił Maxine. W rzeczywistości cieszył się, że może odwozić córki do szkoły, pomagać im w odrabianiu lekcji, zabierać na basen i parzyć dla nich herbatę, z przyjemnością zerkając na ich ulubione programy telewizyjne. Maxine tymczasem bezustannie dawała mu do zrozumienia, iż nie jest to zajęcie dla prawdziwego mężczyzny i rzucała miażdżące spojrzenia, gdy wracała wieczorami do domu, mając za sobą pracowity dzień oraz kolejne aukcje. Któregoś wieczora, kiedy szczególnie miała mu za złe owo samolubne nieróbstwo, które sprawiło, że ich wspólne życie uległo tak niekorzystnej odmianie, stwierdziła:

– W obecnym stanie rzeczy nie ma z ciebie żadnego pożytku, ani dla mnie, ani dla dziewczynek.

Uważała, że powinien zmobilizować się i złożyć swoje CV we wszystkich możliwych kancelariach prawniczych, z nadzieją, że któraś z nich zrobi mu tę łaskę i zechce go przyjąć. Jej marzeniem był mąż, który poświęca każdą godzinę swego życia morderczej gonitwie za sukcesem, choćby za cenę śmierci z przepracowania.

Wtedy właśnie zaczęły się jego zdrady. Uważał się za mężczyznę monogamicznego z natury i był przekonany, że to niezależne od niego okoliczności zmusiły go do wpakowania się w cały ten galimatias. Tyle że pewnie wszyscy niewierni mężowie tak mówią. Pierwszy romans miał z kobietą, która podobnie jak on, odwoziła dzieci do szkoły. Prosta sprawa: ona była znudzona, on zdesperowany. Musiał się jakoś bronić, a próbował już to robić na różne sposoby; usiłował po prostu odzyskać nieco szacunku dla samego siebie: skoro własna żona nie mogła już na niego patrzeć i skoro przestał być dla niej atrakcyjny, to nic dziwnego, że zaczął szukać potwierdzenia swej wartości gdzie indziej.

Oczywiście, była to pomyłka. Jego poczucie własnej godności niewiele zyskało na zdradzaniu żony. Tymczasem Maxine, choć nie wiedziała jeszcze, że mąż ją zdradza, odnosiła się do niego z coraz większą pogardą. Kiedy powiadomił ją, że zamierza zająć się interesami i wyjaśnił jej, w jakiej mianowicie dziedzinie, spojrzała na niego z takim obrzydzeniem, że miał ochotę zapaść się pod ziemię.

– Ty miałbyś zostać antykwariuszem? – syknęła. – Przecież nie masz o tym pojęcia.

– Ależ przeciwnie, wszakże nauczyłaś mnie wszystkiego, co sama wiesz. Za co jestem ci dozgonnie wdzięczny.

To był tani chwyt, ale na tym etapie w ich związku nie było już miejsca na czułości.

Kiedy przeprowadzili rozwód i podzielili się pieniędzmi, postawił wszystko na jedną kartę, otwierając antykwariat. Bardzo szybko przekonał się, że równie dobrze mógłby obstawić na wyścigach konia, który ma trzy nogi. Ale jednak jakoś mu się udało. Mieszkał nad wynajętym sklepem w Maywood i wiódł nowe życie, polegające na kupnie i sprzedaży. Jeśli tylko miał odpowiednią motywację, uczył się szybko, toteż czytał mnóstwo książek, nadrabiając w ten sposób zaległości, a w dodatku uśmiechnęło się do niego szczęście, bo poznał specjalistę, który zechciał podzielić się z nim swą wiedzą. Facet nazywał się Jarvis i polubił Willa na tyle, że postanowił zostać jego mentorem, zresztą nadal pełnił tę funkcję.

Mijały lata i życie ułożyło się jakoś, przy tym stanowiło całkowite przeciwieństwo biurowej egzystencji w Carlton Webb Davis. Choć zarabiał teraz mniej i stracił wielu przyjaciół – właściwie tylko Marty chciał się jeszcze z nim zadawać – żadna siła nie mogłaby go zawlec za lśniące biurko w bezdusznym, choć klimatyzowanym, wnętrzu kancelarii. No, chyba że dostałby do ręki maczetę.

Wieczorem wyciągnął się na sofie, postanowiwszy odpocząć od rozpakowywania gratów. Słuchał właśnie Up R.E.M., czyli tej płyty zespołu, która nie spotkała się z uznaniem krytyki, natomiast zdecydowanie należała do jego ulubionych – kiedy zadzwoniła komórka. Od razu rozpoznał numer starszej córki, Suzie.

– Cześć, tato. Jak tam przeprowadzka? Jak tam nowy dom?

I czy możesz mi pożyczyć trochę pieniędzy? Proszę…!

– Przeprowadzka przebiegła pomyślnie – odpowiedział. – Marty mi pomógł. Dom jest okropny. Ile potrzebujesz?

– A ile możesz?

– Dla ciebie, kochanie, sprzedam ostatnią koszulę. Na co ci potrzebna ta forsa?

– Mój diler podniósł cenę koki.

– To mu powiedz, żeby ją sobie wsadził gdzieś. Albo że masz w nosie jego kokę.

– Tato!

– Nie, Suzie, tym razem będę twardy. Nie pomoże płacz i żale. Może spróbowałabyś czegoś tańszego? Polecam marihuanę.

Suzie roześmiała się.

– Któregoś dnia czeka cię wstrząs. Przekonasz się, że wcale nie jestem taką grzeczną córeczką, za jaką mnie uważasz.

Roześmiał się również.

– A więc na co ci potrzebne te pieniądze?

– Obiecujesz, że nie będziesz się wściekał?

– A czy ja kiedykolwiek się na ciebie wściekałem?

– Miałam stłuczkę i chciałabym naprawić wóz, zanim mama go zobaczy.

– Mam nadzieję, że mówiąc „stłuczka”, masz na myśli prawdziwą stłuczkę. A może samochód jest skasowany, a ty dzwonisz ze szpitala, cała w bandażach?

– Nie, nic z tych rzeczy. Wjechałam tyłem w metalowy słup i… jakby to powiedzieć… trochę odpadł zderzak.

– Hm… jak szybko jechałaś?

– Prawie stałam w miejscu. To co, pożyczysz?

– Ale dlaczego nie postąpisz tak, jak postąpiłby każdy z nas? Ubezpieczenie powinno pokryć naprawę. O ile się nie mylę, już za nie zapłaciłem.

– Bo… widzisz… to nie był mój samochód. To był wóz Steve’a.

– Steve’a? – Will usiadł. – Zaraz, zaraz. Wyjaśnijmy to sobie. Chcesz mi powiedzieć, że kiedy prawie stałaś w miejscu i troszkę odpadł zderzak, siedziałaś za kierownicą nowiuśkiego Jaguara PC Ploda?

Odpowiedziała tak cicho, że niedosłyszał – a może to on sam zagłuszył jej słowa, bo ryknął śmiechem.

– Tato, to nie jest śmieszne. W przyszłym tygodniu wracają z Paryża, razem z Gemmą, więc mam mało czasu. Nie chcę, żeby Steve zobaczył wóz w tym stanie. Wierz dobrze, że się wścieknie.

Will śmiał się jeszcze przez dłuższą chwilę po zakończeniu rozmowy. Wyobraził sobie, jaką minę zrobi drugi mąż jego byłej żony, kiedy ujrzy, co przydarzyło się jego bezcennej maszynie. Steve Dodd, zwany PC Plodem, ponieważ pełnił swego czasu jakąś ważną funkcję w policji, starał się, jak mógł, pełnić rolę wzorowego ojczyma Suzie i Gemmy, Will przypuszczał jednak, że tym razem spadnie z niego maska. O ile, oczywiście, Will nie zdoła załatwić sprawy tak, żeby nikt się nie dowiedział.

Dziesięć minut później, kiedy wciąż jeszcze przeglądał książkę telefoniczną, szukając odpowiedniego warsztatu, telefon zapiszczał, oznajmiając nadejście wiadomości tekstowej. Nadała ją Sandra, a z treści sms-a dowiedział się, że w ciągu najbliższych kilku dni się nie spotkają. Sandra również zajmowała się handlem antykami, a jej małżeństwo było czymś w rodzaju wolnego związku, jakie istnieją, jak dotąd mu się wydawało, tylko w wyobrażeniach ludzi, którzy o małżeństwie nie mają pojęcia. Należało z tego wnioskować, że mąż akurat wraca do domu, więc nocne wizyty ze strony Willa byłyby pewnym nietaktem. Przyjął to właściwie z ulgą. Był zbyt zmęczony na jeden z erotycznych maratonów Sandry. Był to, co prawda, romans bez zobowiązań, ale nigdy dotąd nie spotkał kobiety, która miałaby tak wygórowane potrzeby seksualne. Z Sandrą coś takiego jak „szybki numerek” nie wchodziło w grę.

Odłożył komórkę i znów zajął się najważniejszą sprawą: trzeba było znaleźć warsztat, w którym szybko i elegancko naprawią draśnięty samochód PC Ploda.

Rozdział siódmy

Kiedy Harriet przyjechała do Oksfordu, padał deszcz. Otworzyła drzwi mieszkania i przeszła przez kuchnię. Jak zwykle powiesiła klucze na haczyku obok pojemnika na chleb. Przez chwilę stała w przygnębiającym półmroku, wsłuchując się w ciszę. Mieszkanie wydawało jej się zimne i puste, jak gdyby pod jej nieobecność zapadło w sen. Albo… jakby umarło.

Odegnała tę myśl i zabrała się do roboty. Pozapalała lampy, nastawiła wodę na herbatę i dokonała inspekcji, sprawdzając, czy nie pękła jakaś rura albo czy ktoś nie włamał się przez okno. Zdążyła już się nauczyć, że gdy pojawiają się nieproszone myśli, jedyne, co można poradzić, to znaleźć sobie jakieś zajęcie – i nie przerywać pracy.

Wyruszyła wcześnie rano, w nadziei, że uda jej się zdążyć przed największym szczytem, ale i tak utknęła w dwumilowym korku na północ od Birmingham. Ojciec zaoferował się, że pojedzie z nią, żeby pomóc, ale Harriet uznała, że lepiej będzie, jeśli zabierze dzieci na całodniową wycieczkę – zdawała bowiem sobie sprawę, że mama jest przemęczona i musi nieco odetchnąć. Oboje zdawali sobie sprawę, że Eileen potrzebuje więcej odpoczynku, bo jeśli zmęczenie potrwa zbyt długo, potem przez wiele dni nie będzie mogła wstać z łóżka. To musiało być dla niej strasznie frustrujące, że kiedy tylko zaczynała czuć się dobrze i nadchodził przypływ energii, nadużywała jej za każdym razem, wracając potem do punktu wyjścia, czyli do łóżka. Powinna unikać napięcia i stresu oraz nadmiaru wysiłku fizycznego, tymczasem przemęczała się dzień w dzień, bez ustanku. Harriet wiedziała, że jej matka nie spocznie, dopóki będzie w stanie ustać na nogach. Nie dalej jak wczoraj, powiedziała jej: „Nie martw się o mnie, Harriet. Nikt z nas nie może sobie pozwolić, żeby się nad sobą roztkliwiać, a ja najmniej. Nic mi nie będzie, nie mogłabym tego zrobić dzieciom”. Harriet uważała, że nie powinno się poświęcać wszystkiego opiece nad dziećmi, ale może wynikało to z jej niedostatecznie rozwiniętego instynktu macierzyńskiego.

Najpierw zabrała się za sypialnię. Tutaj nie miała wiele do zrobienia. Większość rzeczy z tego pokoju znalazła się już w Cheshire, zostało tylko trochę zimowych ubrań, których w najbliższym czasie nie będzie potrzebować. Mebli miała niewiele, ale i te nie zmieściłyby się w garażu rodziców Po południu mieli zjawić się ludzie z firmy przeprowadzkowej i umieścić je w magazynie.

Następnie przeszła do łazienki. Bielizna i ręczniki zmieściły się w dwóch plastikowych workach. Teraz przyszła kolej na pokój dzienny. Kiedy spakowała już książki z pierwszej półki, rozległ się dzwonek domofonu.

Spencer.

Miała ochotę cieszyć się z tego, że znów go widzi, ale duma nie pozwalała jej na to. Pamiętajmy, po co tu tak naprawdę przyszedł – powiedziała do siebie. Jadąc samochodem, zastanawiała się, jak przeprowadzić rozmowę w taki sposób, żeby to ona była stroną, która zrywa. „Posłuchaj – powtarzała w myśli – jesteśmy dorośli. Było fajnie, a teraz nadszedł czas, żeby każde z nas poszło swoją drogą”. Potem oczywiście otrzyma Oskara za najbanalniejszą scenę rozstania w historii.

Nacisnęła przycisk domofonu i nim otworzyła drzwi, przywołała uśmiech na twarz.

– Cześć, Spencerze – powiedziała. Przynajmniej będzie pamiętał, że była pozytywnie nastawiona i w dobrym nastroju. Kiedy jednak pochylił się, żeby ją pocałować i poczuła deszcz na jego włosach i policzku, jego dobrze znajomy zapach, nie była już tak pewna siebie. Ogarnęła ją fala radosnych wspomnień, więc pocałunek trwał o ułamek sekundy dłużej, niż zamierzała. Pojawiła się też iskierka nadziei w sercu. Może jednak zostanie z nią? Może przyszedł tu, żeby ją zobaczyć, a nie, żeby się z nią rozstać?

– Nie próżnowałaś – zauważył, zdejmując mokry płaszcz i rozglądając się po wąskim korytarzu, zastawionym pudłami i workami.

– Wiesz, jaka jestem. Kiedy jest robota do zrobienia, najlepiej zabrać się za nią od razu i mieć to z głowy.

To samo tyczy się zakończenia naszego związku – pomyślała.

– Co to? – spytała, wskazując torbę, którą trzymał w dłoni.

– Lunch. Wiedziałem, że nie będziesz miała czasu, żeby pójść coś zjeść, więc zajrzałem do twoich ulubionych delikatesów. Masz do wyboru: bagietki z avocado i bekonem, kanapki z kurczakiem curry i z wędzonym łososiem.

– Aleś ty przewidujący!

No jasne, zerwanie w restauracji było zbyt niebezpieczne, mogłoby dojść do żenującej sceny.

– Rób dalej swoje – zaproponował Spencer – a ja zakrzątnę się w kuchni.

Siedząc na podłodze pośród pudeł z książkami, nasłuchiwała, jak Spencer rozpakowuje jedzenie. Zdecydowanie był bardziej wyciszony niż zwykle. Zawsze się tak zachowują, kiedy zamierzają wyciągnąć spod ciebie dywan. Muszą się skoncentrować. Sama wiesz, jacy są faceci, nie posiadają podzielnej uwagi, jak my, dziewczyny.

Przestań! – nakazała oszalałej paranoiczce panoszącej się w jej głowie. Może po prostu nie wie, jak się z nią obchodzić w tej sytuacji. Mogło mu się wydawać, że jeśli będzie zbyt wyluzowany i wesołkowaty, będzie mu miała za złe brak wyczucia.

– Gotowe! – zawołał.

Usiedli naprzeciwko siebie przy okrągłym stoliku.

– Będzie mi brakowało delikatesów panny Franco – powiedziała, sięgając po bagietkę i przełamując ją na pół. – Chcesz połowę?

Potrząsnął głową.

– Czego jeszcze będzie ci brakowało?

– Wszystkiego, z grubsza rzecz biorąc – rozejrzała się dookoła. – Tego mieszkania. Pracy. Oksfordu.

Zamilkła i popatrzyła na niego znacząco.

– I ciebie. Zwłaszcza ciebie.

Rzucała mu w ten sposób linę, której mógł się chwycić. Ułatwiała mu sprawę, wręcz poganiała. Ale on tylko uśmiechnął się i jadł dalej swoją kanapkę.

Wtedy była już pewna, że to koniec.

Posilali się w milczeniu, jak stare małżeństwo, które nie ma już sobie nic do powiedzenia. Gdy nie mogła już znieść krępującej ciszy, odłożyła bagietkę i odezwała się:

– Myślę, że musimy porozmawiać.

Skrzywiła się: Oskara za najbanalniejsze zagajenie sceny rozstania otrzymuje Harriet Swift!

Popatrzył na nią niespokojnie.

– Mówiłeś wczoraj przez telefon, że chcesz mi o czymś powiedzieć – znów rzucała mu linę.

Przełknął kęs.

– Nic pilnego – mruknął. – Jak ci idzie z szukaniem pracy?

Nigdy by nie przypuszczała, że taki z niego tchórz. Zawsze wydawał jej się kimś konkretnym i rzeczowym. Była to jedna z cech, która ją w nim pociągała.

Uznała, że trzeba dać mu trochę więcej czasu.

– Nie mam nawet kiedy kichnąć, a co dopiero mówić o chodzeniu po agencjach. Nie chciałabym narzekać na dzieciaki, ale są strasznie czasochłonne. Zawsze coś trzeba koło nich robić. Prawie codziennie już o dziewiątej wieczorem jestem wykończona i po prostu idę spać.

– A jak one odnajdują się w tym wszystkim?

Teraz już naprawdę nie wiedziała, czy robi to, żeby okazać jej zainteresowanie, czy też usiłuje odwlec decydującą rozmowę.

– Chyba w miarę dobrze – stwierdziła – chociaż oczywiście tak naprawdę nie wiemy, co dzieje się w ich głowach.

– Myślałaś o tym, żeby zwrócić się do psychologa?

– Chodzą do takiej jednej już od paru tygodni. Nie mam pojęcia, czy to na coś się przydaje.

– A co z tobą i twoimi rodzicami?

– To raczej nie dla nas – wzruszyła ramionami.

– Po prostu weźmiesz się w garść i wytrzymasz?

– Przecież i tak zwykle wszystko się do tego sprowadza.

– Czy ja wiem? Nigdy nie otarłem się tak blisko… – zawahał się – …tak blisko o śmierć. Może powinnaś prowadzić dziennik?

– A to niby po co?

Zaczynał ją irytować. Skoro nigdy nie miał do czynienia ze śmiercią, to może powinien się zamknąć i wsadzić sobie gdzieś te swoje dobre rady.

– Kiedyś czytałem o facecie, który stracił żonę i postanowił wszystko zapisywać, żeby jakoś uporać się z rozpaczą. Kiedy tylko nie radził sobie z czymś, notował swoje przemyślenia w pamiętniku. Ja chyba tak właśnie bym postąpił na twoim miejscu.

Harriet nie mogła sobie wyobrazić gorszego pomysłu. Czułaby się zbyt obnażona i bezbronna, zapisując myśli, które zaczęły się pojawiać po śmierci Felicity. Jednocześnie przyszło jej do głowy, że gdyby Spencer miał choćby blade pojęcie o jej osobowości, nie namawiałby jej na coś takiego. Patrząc na siedzącego po drugiej stronie stołu mężczyznę, który sięgnął po kolejną kanapkę, czuła się tak, jakby spożywała posiłek w towarzystwie zupełnie obcego człowieka. Nagle uderzyło ją, że przecież to prawda. Oto siedziała tu i czekała cierpliwie, aż on zdobędzie się wreszcie, żeby powiedzieć, że z nimi koniec, a tymczasem w rzeczywistości nigdy nie było czegoś takiego jak „oni”. No bo i jakim cudem? Ledwie się znali. Ich związek dopiero raczkował, nie wyszedł poza wstępną fazę. Owszem, pracowali razem, uprawiali seks, ale Spencer nie wiedział o niej prawie nic. Zresztą ona też tak naprawdę go nie znała.

Uznała, że to właściwy moment.

– Słuchaj, moim zdaniem powinniśmy pomówić o nas. Nie widzę żadnego powodu, żebyś dalej się ze mną spotykał, skoro wszystkie okoliczności dotyczące mnie zmieniły się tak radykalnie. Nie oszukujmy się i powiedzmy sobie, że od dzisiaj jesteśmy już tylko przyjaciółmi.

Przestał jeść. Zobaczyła i usłyszała, jak przełknął przeżuwany kęs. W tej chwili był wcieleniem nieporadności.

– To znaczy, że wiedziałaś, co chcę ci powiedzieć?

– Nie doceniasz mojej inteligencji. Oczywiście, że wiedziałam.

– I nie masz nic przeciwko temu?

– Absolutnie nic.

– Dzięki Bogu – odetchnął z wyraźną ulgą. – Właściwie niepotrzebnie się obawiałem. Inna dziewczyna obrzuciłaby mnie wszystkimi możliwymi wyzwiskami za to, że jestem taki powierzchowny i myślę tylko o sobie.

Wpatrywała się w niego, walcząc z chęcią uderzenia go w twarz.

– Oboje wiemy, że to nie w moim stylu.

– Ale rozumiesz mnie, prawda? Chodzi o dzieci. Nigdy nie chciałem mieć dzieci i… no, wiesz, gdybyśmy mieli dalej się spotykać, to znaczy być ze sobą, dzieci stanowiłyby istotny czynnik. A ja nie jestem przekonany…

– Proszę cię – przerwała mu – nie musisz się tłumaczyć. Możesz mi wierzyć, wiem doskonale, co czujesz.

W drodze powrotnej do domu, Harriet uświadomiła sobie, że pomimo wszelkich dziarskich zapewnień i całego swojego racjonalnego podejścia do sytuacji, to rozstanie zabolało ją i rozczarowało dużo bardziej, niż się spodziewała. Jednak największą przykrość sprawił jej wyraz ulgi na twarzy Spencera, kiedy się żegnali. Co by mu szkodziło udawać, że choć trochę go to martwi?

Kiedy skręciła na północ, z każdą kolejną milą dzielącą ją od Oksfordu gniew narastał. Odrzucenie to coś paskudnego. Można przybrać je w różne ozdóbki i ucywilizować do woli, ale cios nie staje się dzięki temu mniej bolesny. Tak czy inaczej, ten, kto został odrzucony, musi zmierzyć się z poczuciem umniejszonej własnej wartości.

Kiedy dojechała do stacji Keele na M6, musiała zatrzymać się i zwymiotować. Jeśli kiedykolwiek potrzebowała zadzwonić do siostry, czy też po prostu porozmawiać z nią w cztery oczy, to właśnie teraz. Felicity dodałaby jej otuchy, rozśmieszyłaby ją i powiedziała wszystko, co trzeba w takiej sytuacji powiedzieć. Na przykład, że Spencer jest zwykłym, powierzchownym gnojkiem i całe szczęście, że się go pozbyła.

Wyszła z toalety i stanęła w kolejce, żeby kupić filiżankę herbaty; chciała spłukać ten obmierzły smak, jaki pozostał w jej ustach. Musiała przyznać, że jej gniew wynikał po części ze strzępka płonnej nadziei, której tak kurczowo się uczepiła. Spencer był jedynym, co pozostało w jej życiu z kobiety, którą była przed śmiercią Felicity – kobiety, którą nadal chciała być. Rozstanie oznaczało, że trzeba będzie odciąć się od przeszłości i pogodzić z jedyną pewną rzeczą w jej obecnej egzystencji: że czasy wolności i beztroski skończyły się nieodwołalnie. Teraz ciążą na niej obowiązki rodzicielskie. Musi podporządkować swoje pragnienia potrzebom dzieci, którymi się opiekowała.

Gdy tak siedziała w tłocznej kafejce na stacji benzynowej, otoczona hałaśliwym gronem emerytów, wracających z całodniowej wycieczki, pogodziła się wreszcie z tym, że jej dawne życie skończyło się na dobre. Jest już martwe i pogrzebane, jak Felicity. Wiedziała, że beznadziejnie rozczula się nad sobą, ale przecież straciła siostrę, mieszkanie, pracę, tożsamość, a teraz i swojego narzeczonego. Czego może się spodziewać w zamian? Tego, że zwariuje?

Rozdział ósmy

Carrie zamknęła drzwi do domku Wendy i zmarszczyła brwi, patrząc na Joela. Jej braciszek ssał kciuk i jednocześnie tulił policzek do swojego jedwabiku. Był to właściwie bladoróżowy szaliczek, który mama nosiła, kiedy był jeszcze niemowlęciem. Gładził go przy każdej okazji, gdy miała ten szalik na sobie i którejś nocy dostał go na zawsze, żeby mu się lepiej spało. Odtąd zawsze nosił go przy sobie; kiedy był naprawdę jeszcze bardzo mały, wlókł go za sobą po ziemi. Carrie pamiętała, jak kiedyś mieli dokądś jechać, a on nie mógł znaleźć szaliczka. Płakał i płakał, i nie chciał wsiąść do samochodu. Wreszcie zguba znalazła się pod stosem zabawek. Wtedy już wcale nie był taki mały, ale zachowywał się jak dzieciuch.

Teraz też: ssał kciuk i pomrukiwał, jak zawsze, gdy był zmęczony albo w złym humorze. Nikt z dorosłych nie zauważył, że robi to coraz częściej, ale Carrie wiedziała: powinien przestać. Inaczej będą się z niego śmiali w szkole. Ktoś będzie musiał mu to powiedzieć. A ponieważ wiedziała o tym tylko ona, nie pozostawało jej nic innego, jak wytłumaczyć braciszkowi, że nie powinien się już tak zachowywać. Usiadła na krzesełku obok Joela i objęła go ramieniem, tak samo jak mama, kiedy miała coś ważnego do powiedzenia.

– Pamiętasz, jak tata mówił, że duzi chłopcy nie powinni ssać palców? Z tego się wyrasta.

Joel wyciągnął kciuk z buzi, wydając przy tym dźwięk podobny do mlaśnięcia.

– Mama powiedziała, że mogę to robić.

– Tak, ale to było wtedy, kiedy byłeś naprawdę malutki. Teraz jesteś już dużym chłopcem. Niedługo skończysz pięć lat.

Potrząsnął głową.

– Ale mama powiedziała, że to nic nie szkodzi. Naprawdę! – Wpatrywał się w nią szeroko rozwartymi oczami, ściskając kurczowo w rączce swój jedwabik, jakby się bał, że Carrie mu go zabierze.

Starała się mówić stanowczo, jak dorośli.

– Mówię ci to dla twojego własnego dobra. Za parę tygodni pójdziesz do szkoły, a wtedy będą się z ciebie naśmiewać, jeżeli nie będziesz się zachowywał tak, jak inne dzieci. A kiedy nie będzie mnie w pobliżu, żeby się tobą zajmować, będą ci dokuczać.

Jego oczy rozszerzyły się jeszcze bardziej.

– No to nie pójdę do szkoły.

– Przecież musisz.

Znów potrząsnął głową i wsadził kciuk do ust.

Carrie odsunęła się od niego i skrzyżowała ramiona na piersi. Starała się nadać swemu głosowi stanowcze brzmienie:

– Jeżeli nie będziesz robić tego, co ci mówię, nie pozwolę ci spać w moim łóżku.

Kciuk znów opuścił buzię Joela.

– Ale ja nie chcę spać sam.

– No to rób, co ci każę.

Zamyślił się.

– A czy mogę wziąć jedwabik do szkoły?

– Nie. Przecież nie chciałbyś go zgubić, prawda? W dodatku ktoś mógłby ci go zabrać. Kiedyś zabrałam lalkę do szkoły i jedna dziewczyna mi ją ukradła. Powiedziała, że to nie ona, ale ja wiem lepiej. Widzisz, Joelu, nie wszyscy są tacy mili jak my.

– Dziadek i babcia są mili.

– No pewnie.

– I Harriet też.

Co do tego Carrie nie była już taka przekonana. Przez kilka ostatnich dni, odkąd Harriet wróciła (bo wyjechała dokądś na jeden dzień), wcale nie zachowywała się w miły sposób. Zeszłego ranka nakrzyczała na Carrie za to, że zjadła za mało płatków, a potem za to, że nie posprzątała w swoim pokoju.

– Ty też powinnaś się przyłożyć – powiedziała Harriet. – Nie możesz oczekiwać, że ja, babcia, czy dziadek wszystko za ciebie zrobimy.

– Babcia powiedziała, że lubi sprzątać – sprzeciwiła się Carrie.

– Ale babcia nie ma już tyle siły, co kiedyś.

– A co jej jest?

– Nie chodzi o to, co jej jest. Chodzi o to, żebyś zawsze sprzątała po sobie. A jeszcze lepiej by było, gdybyś pamiętała o zakręceniu tubki z pastą do zębów, o ile coś zostanie w środku, kiedy skończysz już się bawić w rozsmarowywanie jej po całej umywalce.

Tak naprawdę w jej pokoju wcale nie było takiego strasznego bałaganu. Na podłodze leżało kilka zabawek, które ona i Joel wyjęli z pudełka, żeby się nimi pobawić.

Harriet czasami strasznie nimi dyrygowała. Może Joelem trochę mniej, bo przecież był jeszcze ciągle malutki. Pewnie kiedy podrośnie, Harriet zacznie krzyczeć także na niego.

Carrie często żałowała, że Harriet nie jest bardziej podobna do mamy. Można było pomyśleć, że skoro są siostrami, to będą takie same. Ale nie; co prawda były tego samego wzrostu, ale zupełnie nie były do siebie podobne. Mama była łagodna i cierpliwa, w jej głosie zawsze pobrzmiewała radość, jakby zaraz miała wybuchnąć śmiechem. Carrie uwielbiała, gdy mama jej czytała; naśladowała wtedy wszystkie głosy, nawet takie śmieszne, niskie. Harriet nigdy tego nie robiła. Zawsze spieszyła się, jakby chciała jak najprędzej skończyć i zająć się czymś innym. Czasami wyglądała naprawdę ładnie, jak mama, ale nie wtedy, gdy się gniewała. Wówczas jej usta robiły się cienkie, a oczy spoglądały gniewnie, jakby zjadła coś bardzo niesmacznego.

Carrie była przekonana, że Harriet nie lubi dzieci. Przecież gdyby je lubiła, wyszłaby za mąż i miała własne. Może wtedy byłoby lepiej, mieliby się z kim bawić i nie byłoby czasu, żeby myśleć o…

Nie, nie. Dawno obiecała sobie, że nie będzie poddawać się smutnym myślom o mamie i tacie. Ma pamiętać, co powiedziała jej babcia, że tam, gdzie się teraz znajdują, są szczęśliwi. No, ale wiadomo, że kiedy ktoś jest w niebie, to jest szczęśliwy i nie musi się o nic martwić. Tam nikt na człowieka nie krzyczy. Nikt nie każe sprzątać w pokoju. Carrie nieraz żałowała, że ona i Joel też nie znaleźli się w niebie. Jednak wtedy brakowałoby jej babci i dziadka, którzy zawsze byli dla nich dobrzy i prawie wcale na nich nie krzyczeli. Tego dnia, kiedy Harriet wróciła do domu w złym humorze i miała w samochodzie pełno pudeł i worków, dziadek zabrał ich do ogrodu botanicznego i nie nakrzyczał na Joela, nawet kiedy jej braciszek nie zdążył do ubikacji i zmoczył spodnie. Chociaż trochę wzdychał, kiedy stali w kolejce po lody.

To dziwne, ale teraz babcia i dziadek byli jedynymi przyjaciółmi, jakich mieli z Joelem. Nie mieszkali u nich na tyle długo, żeby poznać jakieś inne dzieci, a tych, które poznali wcześniej, już tak naprawdę nie pamiętali, bo przecież mieli za sobą tyle przeprowadzek… Chociaż Harriet twierdziła, że nie było ich znowu aż tak wiele. Powiedziała, że wie, bo była u nich w każdym domu, w którym mieszkali.

Carrie uznała, że w domku Wendy jest za gorąco i otworzyła dwa okna po obu stronach drzwi. Lubiła tu przebywać, czuła się tu tak, jakby miała swój własny mały domek. Podniosła pokrywę pudełka z zabawkami i zajrzała do środka. W oko wpadł jej plastikowy serwis do herbaty, którym Joel lubił się bawić.

– Urządźmy sobie herbatkę – zaproponowała, wiedząc, że mu się to spodoba.

Rzeczywiście, Joel ożywił się i zeskoczył z krzesła.

– Ale nabierzemy prawdziwej wody, tak jak ostatnio, dobrze? Nie udawanej wody.

Wręczyła mu czajnik i dzbanuszek na mleko.

– Dobrze. Ale tylko pod warunkiem, że jej nie porozlewasz. Nie wolno nam sprawiać dodatkowych kłopotów babci i dziadkowi. – I dodała, cytując słowa ciotki: – Babcia nie czuje się najlepiej, więc musimy być bardzo grzeczni.

Pomogła mu rozstawić naczynia na stoliku, cztery filiżanki i spodeczki oraz cztery talerzyki. Zawsze nalegał, żeby wszystkiego było po cztery.

– Czy babcia umrze, tak jak mama i tata? – spytał, przykrywając czajnik.

– Nie wygłupiaj się. Nikt już nie umrze. – Carrie nie była pewna, czy mówi prawdę. Ona i Joel mieli nie wiedzieć, że z babcią jest coś nie tak, ale Carrie często nasłuchiwała, stojąc na schodach, kiedy wszyscy myśleli, że jest w łóżku i śpi. Któregoś wieczora usłyszała, jak Harriet mówi do babci, żeby więcej odpoczywała, bo jeśli nie, to się rozchoruje jeszcze bardziej.

– Ale mama i tata umarli. – Głos Joela był wysoki i natarczywy. – Harriet mówi, że w końcu każdy umrze. Harriet powiedziała mi, że nawet…

– Ojej, już przestań, dobrze? – obruszyła się Carrie. – Jesteś tylko małym głuptasem, który nie ma o niczym pojęcia.

Wyrwała mu czajnik i chwyciła dzbanuszek.

– Zostań tutaj, a ja pójdę nabrać wody.

Nie wiedziała dlaczego, ale gdy wyszła na słońce, nogi jej się trzęsły. Niepewnym krokiem przeszła przez trawnik, do kranu, który był przy garażu. Mrugając oczami, żeby powstrzymać łzy, zastanawiała się, czy tak właśnie czuje się człowiek, który zaraz ma zemdleć. Kiedyś w szkole zemdlał jeden chłopak, to było podczas zawodów sportowych. Wszyscy tłoczyli się wokół niego, żeby popatrzeć, jak leży na trawie. Schroniła się w cieniu garażu, czuła, jak szybko bije jej serce. Coś ściskało ją w gardle, aż trudno było przełknąć ślinę. Może jest chora na to samo, co babcia. Może niedługo umrze. Nagle pomyślała o Joelu i o tym, jaki samotny i przerażony będzie bez niej.

Nocami, kiedy braciszek spał obok niej, z kciukiem w buzi i jedwabikiem owiniętym wokół dłoni, słyszała jego głośny oddech tuż obok swego ucha i nieraz martwiła się, co z nimi będzie, jeżeli coś się stanie dziadkowi i babci. Albo Harriet. Jeżeli zdarzy się następny wypadek i razem z Joelem zostanie całkiem sama. Kto wtedy będzie się nimi opiekował? Czy będą musieli pójść do takiego miejsca, gdzie umieszcza się dzieci, które nie mają rodziców?

Do sierocińca?

Samo to słowo wprawiło Carrie w przerażenie. Dobrze wiedziała, jak jest w sierocińcu, widziała w telewizji. Dzieci muszą tam nosić stare, śmierdzące ubrania, które należały wcześniej do wielu innych dzieci. Wszystkie spią razem, w jednej wielkiej sali i muszą wstawać w środku nocy, żeby szorować podłogi. O tak, dobrze wiedziała, jak tam jest. Widziała ten film z dziewczynką, która miała kręcone, rude włosy. Ani ona, ani inne dziewczynki z sierocińca nie wyglądały na bardzo nieszczęśliwe, ale przecież jednak wszystkie chciały uciec, prawda? Chciały mieszkać u dobrych, bogatych ludzi, którzy będą je kochać.

Nagle ucisk w gardle stał się tak nieznośny, że trudno było oddychać. Ustąpił dopiero wtedy, gdy po policzkach popłynęły łzy. Otarła je przedramieniem. Joel musi się nauczyć, że nie można ssać kciuka, a ona, że nie wolno płakać. I musi być grzeczna. Dlatego, że jeżeli babcia będzie chora i ciotka się zdenerwuje, wtedy może postanowić, że już nie będzie się nimi zajmowała, a wtedy wylądują w sierocińcu i będą nosić niedopasowane ubrania i dziurawe buty.

Może powinna wytłumaczyć Joelowi, co ich czeka, jeżeli nie będą posłuszni wobec Harriet.

Napełniła wodą plastikowy czajnik oraz dzbanuszek i ruszyła z powrotem do domku Wendy. Kiedy otworzyła drzwi, zobaczyła Joela leżącego na podłodze. Był zwinięty w kłębek i płakał, przyciskając swój ukochany jedwabik do oczu. Czym prędzej odstawiła naczynia na stół, ochlapując przy tym wodą przód spodni i T-shirt, ale nawet tego nie zauważyła. Przyklękła obok Joela i wzięła go na kolana.

– Co się stało? Uderzyłeś się?

Podniósł główkę z jej ramienia.

– Nakrzyczałaś na mnie… Powiedziałaś, że jestem głupi. A ja wcale nie jestem głupi. Mama powiedziała, że jestem mądry. Zawsze… zawsze mówiła, że jestem mądry.

– Och, przepraszam. Oczywiście, że nie jesteś głupi. Proszę, już nie płacz.

Im bardziej jednak próbowała go uspokoić, kołysząc go i poklepując po plecach, tym bardziej się rozklejał, na jej ramieniu powstała mokra plama od jego łez. Trząsł się cały i chlipał, w żaden sposób nie mogła go pocieszyć. Zaczęła się zastanawiać, co mama zrobiłaby na jej miejscu. Jak by go pocieszyła, gdyby mogła tu być?

Nagle olśniło ją: mama dałaby mu coś do picia. Sięgnęła po czajnik i nalała wody do filiżanki.

– Zobacz – powiedziała – tutaj masz picie. Wyprostuj się, to dostaniesz.

W jednej chwili uspokoił się i zaczął pić łapczywie z filiżanki. Wciąż tuląc go i ocierając jego oczy jedwabnym szalikiem, powiedziała:

– Nie martw się, będę się tobą opiekować. Zawsze będę się tobą opiekować.

Wiedziała, że to prawda. Zawsze będzie się opiekować swoim braciszkiem. Będzie musiała. Nie ma nikogo innego, na kim można by polegać. Mama i tata odeszli, babcia jest chora i pewnie też umrze, a dziadek także choruje, przecież ma coś z kolanem… Zostanie tylko Harriet, a Harriet wcale ich nie lubi…