Tytuł oryginału: Gardens of Delight

First published in Great Britain in 2005 by Orion Books, an imprint of the Orion Publishing Group

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013

Redakcja: Barbara Kaczarowska

Skład i łamanie: EKART

Copyright © Erica James 2005

All rights reserved

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcie na okładce: ©Azurita/Dreamstime.com

All rights reserved

Copyright for the Polish edition © 2013 by Wydawnictwo Jaguar

ISBN 978-83-7686-224-8

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Podziękowania

- Motto

- Swanmere

- Rozdział pierwszy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Rozdział czwarty

- Rozdział piąty

- Rozdział szósty

- Rozdział siódmy

- Rozdział ósmy

- Rozdział dziewiąty

- Rozdział dziesiąty

- Rozdział jedenasty

- Rozdział dwunasty

- Rozdział trzynasty

- Rozdział czternasty

- Rozdział piętnasty

- Rozdział szesnasty

- Rozdział siedemnasty

- Rozdział osiemnasty

- Rozdział dziewiętnasty

- Rozdział dwudziesty

- Rozdział dwudziesty pierwszy

- Rozdział dwudziesty drugi

- Rozdział dwudziesty trzeci

- Rozdział dwudziesty czwarty

- Rozdział dwudziesty piąty

- Rozdział dwudziesty szósty

- Rozdział dwudziesty siódmy

- Rozdział dwudziesty ósmy

- Rozdział dwudziesty dziewiąty

- Rozdział trzydziesty

- Rozdział trzydziesty pierwszy

- Rozdział trzydziesty drugi

- Rozdział trzydziesty trzeci

- Bellagio

- Rozdział trzydziesty czwarty

- Rozdział trzydziesty piąty

- Rozdział trzydziesty szósty

- Rozdział trzydziesty siódmy

- Rozdział trzydziesty ósmy

- Rozdział trzydziesty dziewiąty

- Rozdział czterdziesty

- Rozdział czterdziesty pierwszy

- Rozdział czterdziesty drugi

- Rozdział czterdziesty trzeci

- Rozdział czterdziesty czwarty

- Rozdział czterdziesty piąty

- Rozdział czterdziesty szósty

- Rozdział czterdziesty siódmy

- Rozdział czterdziesty ósmy

- Rozdział czterdziesty dziewiąty

- Rozdział pięćdziesiąty

- Rozdział pięćdziesiąty pierwszy

- Rozdział pięćdziesiąty drugi

- Rozdział pięćdziesiąty trzeci

- Rozdział pięćdziesiąty czwarty

- Rozdział pięćdziesiąty piąty

- Rozdział pięćdziesiąty szósty

- Rozdział pięćdziesiąty siódmy

- Rozdział pięćdziesiąty ósmy

- Rozdział pięćdziesiąty dziewiąty

- Rozdział sześćdziesiąty

- Rozdział sześćdziesiąty pierwszy

- Swanmere

- Rozdział sześćdziesiąty drugi

- Rozdział sześćdziesiąty trzeci

- Bellagio

- Rozdział sześćdziesiąty czwarty

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Edwardowi i Samuelowi –
najlepszym istotom, jakie wyhodowałam

Podziękowania

Jeszcze raz dziękuję rodzinie Morrisów za pomoc i wiedzę. Dziękuję Lis, za poświęcony mi czas i umiejętności.

Jestem ogromnie wdzięczna moim wspaniałym włoskim przewodniczkom, Monice Luraschi i Ricie Annunziacie, które przekazały mi bezcenne informacje o terenach wokół jeziora Como, a w szczególności o takich miejscowościach, jak Villa Balbianello, Villa Carlotta i Bellagio. Tante grazie.

Dziękuję również personelowi, a zwłaszcza Francescowi i jego wspaniałemu zespołowi z Grand Hotelu w Villa Serbelloni, którzy umilili mi pobyt.

Dziękuję także Elianowi Toye’owi Southerdenowi za wysiłek, jaki włożył w moją naukę włoskiego, chociaż byłam pewnie jego najgorszą uczennicą. Grazie mille.

Specjalne podziękowania należą się Bev Hadwen za intuicję i cierpliwość, i za stworzenie mi „Ogrodu marzeń”.

Wielkie dzięki należą się Johnowi i Lesley Jenkinsom z ogrodu Wollerton Old Hall w Shropshire za podsunięcie mi pomysłu na miejsce akcji jednej ze scen książki i za to, że potrafią inspirować tak wiele osób.

Nieustające wyrazy wdzięczności kieruję do całego wydawnictwa „Orion”, ze szczególnym uwzględnieniem pana Keatsa (choćby za niekonwencjonalne koszule i niesamowite dowcipy) oraz pana Taylora za ukończenie czterdziestu lat (Ach! Ach!). Oczywiście dziękuję Kate Mills, Genevieve Pegg, Jonowi Woodowi, Jo Carpenterowi, Ianowi Dimentowi, Jo Dawsonowi, Emmie Noble, Debbie z działu graficznego (te nowe okładki są świetne) i na koniec Susan, która tak skutecznie potrafi brać do galopu. To był wyjątkowy rok.

Ogród jest rozkoszą dla oka

i ulgą dla ziemi;

łagodzi gwałtowne namiętności

i daje przyjemność,

która jest przedsmakiem raju

Sa’di (1184 – 1291)

Swanmere

Rozdział pierwszy

Tego dnia ostatnim zajęciem Lucy było podlewanie roślin. Lubiła to robić, gdyż czynność ta nie tylko rozbudzała w niej instynkt opiekuńczy, ale również dawała poczucie władzy. Trzymając gumowy wąż, wyobrażała sobie, że dzierży naładowaną strzelbę, a w takiej chwili nikt rozsądny nie ośmieliłby się jej przeciwstawić.

Po raz pierwszy doświadczyła tego, gdy miała piętnaście lat. Nerwowy nauczyciel biologii został wezwany do telefonu w samym środku wykładu o kiełkowaniu nasion i powierzył jej opiekę nad rozpadającą się szkolną cieplarnią. Jego żona była w ciąży, a termin rozwiązania minął dwa tygodnie temu.

– N-niczego n-n-ie r-r-uszajcie, do-opóki nie wrócę – powiedział, oddalając się pospiesznie.

Równie dobrze mógłby powiedzieć: „R-r-róbcie coo chcecie. O-o-obróćcie wszystko w ru-uinę”.

W odpowiedzi grupa koleżanek Lucy rozpięła bluzki i podwiązała je w talii tak, by wyeksponować pępki, po czym rozsiadła się na wypalonej słońcem trawie, częstując się podawanym z rąk do rąk papierosem. Pozostała część klasy postanowiła znaleźć jakieś inne zajęcie. Lucy dostrzegła starannie zwinięty wąż do podlewania i kran, więc nie namyślając się, ustawiła plastikowe i gliniane doniczki na półce w głębi cieplarni, odkręciła kran i poczęła celować w nie wężem. Pierwsza gliniana doniczka, trafiona strumieniem wody, spadła z hukiem na podłogę i rozbiła się. Za nią poszły następne. Okrzyki zachęty ze strony kolegów sprawiły, że zwiększyła ciśnienie wody i postanowiła rozprawić się z plastikowymi doniczkami, które zaczęły fruwać na wszystkie strony i niczym wielkie pociski odbijały się od szklanych szyb. Do najbardziej spektakularnych należał moment, gdy gliniana doniczka rozbiła szybę. Zupełnie jak w filmie. Nigdy w życiu tak się nie bawiła.

Dziewczęta, które leżały na trawie, wystawiając twarze do słońca, przyszły sprawdzić, co to za hałas. Ich przemądrzałe, pełne wyższości miny wyzwoliły w Lucy złe instynkty. Nie zastanawiając się nad konsekwencjami, skierowała wąż w stronę znienawidzonych koleżanek, które nieustannie paplały o swoich ojcach, ich grubych portfelach i o tym, jakie to musi być okropne dla Lucy, że jej własny ojciec ją olewa. Tymczasem to ona go olewała. Silny strumień wody zmył szyderstwo z ich twarzy. Cofnęły się przerażone, z trudem chwytając oddech. Lucy triumfowała. Była niezwyciężona. Była kimś.

Niestety, znalazła się w kłopotach. Nauczycielka przysłana w zastępstwie pana Forbesa ujrzała coś, co według relacji przekazanej później dyrektorce szkoły – zdaniem Lucy znacznie przesadzonej – przypominało scenę z filmu katastroficznego.

– Pani Gray – powiedziała dyrektorka o twarzy podobnej do sosnowej szyszki, gdy następnego dnia wezwano matkę Lucy. – W naszej szkole nie tolerujemy tego rodzaju chuligańskich wybryków Będę zmuszona zawiesić Lucy do końca semestru w nadziei, że wykorzysta ten czas do zastanowienia się nad swoim postępowaniem i co ważniejsze, nad swoją przyszłością.

– Przyszłością? – powtórzyła matka Lucy. – Co pani przez to rozumie?

– Że być może pani uzna, że atmosfera w Fair Lawns nie jest dla Lucy odpowiednia.

Sugestia była jasna i wyraźna. Lucy Gray ze swoim niedbałym traktowaniem lekcji, zuchwałością, nieuznawaniem autorytetów i szczególnym podejściem do prawdy i uczciwości, stwarzała problemy Pytanie: „Czy mam pani przypomnieć, pani Gray, incydent z podrobionym usprawiedliwieniem nieobecności?” – nie było zaproszeniem do powrotu do Fair Lawns.

– Nie pojmuję, dlaczego mnie to martwi – powiedziała Fiona Gray, gdy odjeżdżały z pospiesznie spakowanym kufrem Lucy, wciśniętym do bagażnika samochodu. – Czemu wciąż mi to robisz?

Lucy wychyliła się przez okno i pomachała na pożegnanie koleżankom zgromadzonym na końcu wysadzanego kasztanami podjazdu, po czym odchyliła się na oparcie i ściągnęła okropne szkolne buty. Nie będzie ich już potrzebowała. Błyskawicznym ruchem ręki, tak by matka nie zauważyła, wyrzuciła je przez okno. Równie ohydne pończochy podzieliły los butów. Oparła bose stopy na desce rozdzielczej samochodu.

– Oświeć mnie, mamo, co ja takiego wciąż robię?

– Stawiasz mnie w niezręcznej sytuacji. Przynosisz wstyd. Jak gdyby problemy z twoim ojcem nie wystarczały Co ja złego zrobiłam? Czym sobie zasłużyłam na takie traktowanie? I gdzie, u licha, znajdę szkołę, która cię przyjmie?

– Zawsze możesz znaleźć czas między bieganiem po sklepach a pracą społeczną i uczyć mnie w domu. – Na twarzy matki pojawił się wyraz przerażenia. – Spójrz prawdzie w oczy, mamo. Jestem trudnym dzieckiem.

– Nie trudnym, tylko zdziczałym. Cud, że tak długo wytrwałaś w Fair Lawns. To wszystko przez twojego ojca. A kogo wszyscy winią? Mnie! To mnie się oskarża, że jestem złą matką, choć robię, co mogę. Zdejmij nogi z deski rozdzielczej i spróbuj zachowywać się jak dama. – Pani Gray westchnęła głęboko. – Ludzie nie mają pojęcia, jak ciężko jest być matką trudnego dziecka.

To była jedna z dobrze znanych tyrad matki. Biedna mama. Odbierała wszystko tak osobiście, jakby każda katastrofa na świecie plamiła jej dobre imię.

Czternaście lat później matka wciąż zachowywała się tak, jakby Lucy robiła wszystko, aby ją zirytować i zmartwić. Nie miało znaczenia, że córka dorosła. W ubiegłym tygodniu skończyła dwadzieścia dziewięć lat i była uosobieniem dobrych manier. Matka nadal widziała w niej nieznośną nastolatkę, która zamieniała jej życie w piekło. Po latach Lucy zrozumiała, że prawdopodobnie przysporzyła tylu kłopotów z powodu rozstania rodziców i chociaż w końcu się z matką dogadała, sytuacja z ojcem była zupełnie inna. Po prostu dla niej nie istniał. Nic, co powiedział lub zrobił, nie mogło zrekompensować krzywdy, jaką wyrządził swoim odejściem.

Stosunki z matką ostatnio znacznie się poprawiły, ale pozostały punkty sporne. Na przykład to, jak Lucy zarabiała na życie. W podręczniku Fiony Gray Jak zrobić karierę nie przewidziano pracy w centrum ogrodniczym. Uważała, że w ten sposób córka do niczego nie dojdzie. Jakby matka sama zrobiła karierę. Potem pojawiał się następny temat.

– Dlaczego nie zmienisz stylu ubierania się? Ludzie wezmą cię za przybłędę. Czy to taka zbrodnia ładnie się ubierać? Chyba nie jesteś lesbijką?

Ale największym problemem Fiony był fakt, że Lucy nie wykazywała najmniejszych skłonności do stabilizacji i wyjścia za mąż.

– Jeżeli będziesz z tym zwlekać, stracisz najlepszych kandydatów. Pozostaną same wyskrobki i niedołęgi.

Za każdym razem, gdy pojawiał się ten temat, Lucy miała ochotę odpowiedzieć, że wczesne wyjście za mąż nie uchroniło Fiony przed mężem niedołęgą – mężczyzną, który trafił w ramiona pewnej Włoszki, znacznie od niego młodszej – wiedziała jednak, że lepiej nie wspominać Marcusa Graya. Jego obecność, a raczej nieobecność, pozwoliła mu zyskać pozycję gwiazdy w ich rodzinnym dramacie bez konieczności zapewnienia mu miejsca w domu.

Jak na ironię, chociaż przekonywała Lucy, żeby znalazła sobie, jakiegoś miłego chłopca”, sama nie spieszyła się do ponownego zamążpójścia. Rok temu pojawił się jednak Charles Carrington, serdeczny, prostoduszny człowiek i jednocześnie zatwardziały kawaler. Musiał być chyba najodważniejszym z mężczyzn, skoro zaakceptował Fionę. A może miał grubą skórę? W efekcie szalonego romansu porwał Fionę z miasteczka Swanmere w południowym Cheshire do okazałego wiejskiego domu w Northamptonshire i Lucy została sama.

– Nie masz nic przeciwko temu? – spytała matka, pokazując obrączkę wysadzaną brylantami. Wyjaśniła, że ich życie się zmieni. Jakby to nie było oczywiste.

– Mamo, jestem już dużą dziewczynką. Jedź i baw się dobrze. Zasłużyłaś na to.

– Dlaczego nie zamieszkasz z nami? Jestem pewna, że Charles nie miałby nic przeciwko temu.

– Ostatnią rzeczą, jakiej Charles potrzebuje, to pasierbica wałęsająca się po domu. Poza tym mam tu pracę i przyjaciół.

Te słowa wywołały pogardliwe cmoknięcie językiem. Dezaprobata, z jaką Fiona odnosiła się do pracy Lucy w centrum ogrodniczym Meadowlands, dotyczyła również Orlanda. Matka uważała, że ma na nią fatalny wpływ Orlando Fielding, młodszy o rok syn jej szefa, był najlepszym przyjacielem Lucy, a od pięciu miesięcy lokatorem.

Poznali się, gdy miała szesnaście lat i zaczęła pracować w weekendy i dni wolne od zajęć szkolnych w centrum ogrodniczym prowadzonym przez jego ojca. Orlando, który mu pomagał od chwili, gdy był na tyle duży, aby nosić worki z kompostem i używać odpowiedzialnie węża do podlewania, dostał polecenie wprowadzenia jej w arkana sztuki ogrodniczej. Wkrótce nawiązała się między nimi przyjaźń. Tak dobrze się rozumieli, że ludzie często brali ich za rodzeństwo.

Ku rozczarowaniu ojca Orlando nie chciał przejąć rodzinnego biznesu. Zrobił dyplom z botaniki, a potem roczny kurs projektowania ogrodów i założył własną firmę. Ale z pieniędzmi było u niego krucho i nie chcąc, aby zhańbił się powrotem na łono rodziny, Lucy zaproponowała, aby przeprowadził się do niej, skoro matka wyjechała.

Gdy skończyła podlewanie, nikogo już prawie nie było i miejsce wydawało się opustoszałe. Zwinęła wąż, spytała Hugh czy jest jeszcze coś do zrobienia, zarzuciła na ramiona mały plecak i wsiadła na rower. Pedałując do domu w promieniach zachodzącego słońca, zastanawiała się, czy przyjść jutro do pracy w szortach. Zapowiadano ciepły i słoneczny dzień. Pierwszy maja był wolny od pracy, czekał ją więc pracowity przedłużony weekend i tłumy klientów, których będzie ostrzegać do znudzenia, że za wcześnie na sadzenie kwiatów z uwagi na możliwość przygruntowych przymrozków. Nie wszyscy zdawali sobie z tego sprawę.

Zjeżdżała teraz w stronę miasteczka Swanmere. Pęd powietrza rozwiewał jej długie jasne włosy i barwił policzki na różowo. Zdjęła nogi z pedałów i rozkoszowała się chwilą i pięknem otaczającego świata. Po miesiącach wietrznej, deszczowej pogody i zachmurzonego nieba wreszcie nadeszła wiosna. Krzewy głogu pokryły się świeżą zielenią, a pola rzepaku, nad którymi powoli zachodziło słońce, tworzyły wspaniały żółty kobierzec.

Słysząc nadjeżdżający z tyłu samochód, postawiła stopy na pedałach i zjechała na trawiaste pobocze, obsypane stokrotkami i dmuchawcami. Wkrótce pojawi się też trybula leśna. Wielki czarny mercedes z indywidualną tablicą rejestracyjną przemknął obok niej. Sporo ich tu jeździło. Swanmere było jedną z najbogatszych miejscowości w Cheshire, gdzie stare fortuny mieszały się z nowymi.

Gdy Lucy miała szesnaście lat, po rozwodzie rodziców, przeniosła się tu z matką z Londynu. Zanim wszystko się zawaliło, ojciec prowadził własną agencję reklamową. Mieszkali w Fulham i wiedli szczęśliwe życie. Ale ojciec zrujnował je, wdając się w romans. Zraniona i rozwścieczona matka zatrudniła najzdolniejszego prawnika do spraw rozwodowych i postawiła twarde warunki. Dostała dom i znaczną sumę pieniędzy, a Marcus zdecydował się sprzedać firmę i przeprowadzić do Wioch – do „Tiramisu”, jak Lucy nazywała jego kochankę. Matka pochodziła z Cheshire, jej rodzice mieszkali tam aż do śmierci. Sprzedała dom w Fulham i kupiła Church View, piękną, zabytkową rezydencję w stylu z epoki królowej Anny, w samym sercu historycznego miasteczka Swan-mere, z ładnymi, czarno-białymi domami z muru pruskiego. Można się tu było czuć jak na planie filmowym. Kilka lat temu kręcono w miasteczku film kostiumowy. Wszyscy chcieli w nim statystować.

Lucy nie wyobrażała sobie, że mogłaby mieszkać gdzie indziej. Gdy pojawił się Charlie Carrington, poczuła lęk. Czy to znaczy, że będzie musiała się wynieść z Church View? Czy matka zechce sprzedać dom i będzie oczekiwać od niej, by sobie coś znalazła? W jej wieku powinno się już myśleć o własnym domu. Na szczęście obawy szybko się rozwiały Fiona nie miała zamiaru sprzedawać Church View i o dziwo oznajmiła, że Lucy może w nim mieszkać tak długo, jak będzie chciała. Miłość uczyniła z niej osobę wspaniałomyślną. Zgodziła się nawet, chociaż niechętnie, by Orlando się wprowadził.

Orlando okazał się idealnym lokatorem. Był czysty, porządny i znakomicie gotował. Co więcej, nie należał do mężczyzn, którzy zabierają pilota do telewizora lub chowają go w kanapie, gdy nadawany jest jakiś babski program, który ona chciała obejrzeć. Jedyne, co ich różniło, to pogląd na ogrodnictwo, a w szczególności programy telewizyjne, poświęcone projektowaniu ogrodów. Ona była wielką purystką jako przyszła członkini Królewskiego Towarzystwa Ogrodniczego, uważała jednak, że należy pozwolić ludziom urozmaicać ogrody mostkami i wymyślnymi ozdobami, Orlando przeciwnie. Obwiniał Alana Titchmarsha za wszystkie tanie i tandetne dekoracje w podmiejskich ogrodach w Anglii i twierdził, że ogrodnictwo jest jak pornografia – powinno się je pozostawić profesjonalistom.

Jechała główną ulicą miasteczka, mijając zamknięte już sklepy Otwarty był jedynie sklep Claytona z winami. Właśnie wychodził z niego Mac Truman z zawiniętą w papier butelką pod pachą. Wcisnęła dzwonek przy kierownicy i pomachała ręką. Mac uśmiechnął się i też jej pomachał. Lubiła Maca i jego bratanka. Conrad Truman uchodził za najlepszą partię w miasteczku. Według powszechnej opinii nie było mężczyzny seksowniejszego niż zabójczo przystojny wdowiec pogrążony w żałobie.

Minęła aptekę, kiosk z gazetami i pocztę. Przed kościołem skręciła w lewo, w wybrukowaną uliczkę, niewiele szerszą od samochodu. Zeskoczyła z roweru, pchnęła ozdobną furtkę z kutego żelaza i weszła do przydomowego ogródka. Nareszcie w domu.

Otworzyła tylne drzwi i zawołała Orlanda. Odpowiedział jej dochodzący z łazienki szum wody Nucąc pod nosem, przejrzała korespondencję leżącą na stole w kuchni. Zatrzymała się przy kopercie z nalepką poczty lotniczej i włoskim znaczkiem. Sądząc po grubości i dacie, domyśliła się, że to spóźniona kartka urodzinowa od ojca. Bez namysłu wrzuciła ją do kosza.

Rozdział drugi

Helen zastanawiała się, kiedy siedząca przed nią wyniosła kobieta, o twarzy jak donica, sobie pójdzie. Olivia Marchwood, sześćdziesięciokilkuletnia stara panna, o okropnych manierach i wielkopańskim sposobie wysławiania się, należała do kobiet, których Helen starannie unikała. Gdy rozparła się na kremowej sofie, wciskając w poduszki siedzenie pokaźnych rozmiarów, Helen miała ochotę wziąć jakiś drąg i oderwać ją od nich. Ten nieproszony gość pojawił się godzinę temu z nadzieją, że zastanie panią Madison-Tyler, i nic nie wskazywało na to, by zamierzała wkrótce się pożegnać. Olivia Marchwood należała do tych gruboskórnych i despotycznych kobiet, którym nie przyszłoby do głowy, że powinny wyjść, nawet gdyby Helen otworzyła drzwi.

Helen domyślała się, że celem tej wizyty jest wybadanie, kim są nowi mieszkańcy starej plebanii. („Wprowadzili się tu państwo dwa tygodnie temu, pomyślałam więc, że najwyższy czas powitać was w Swanmere”) i poinformowanie Helen o możliwościach działających w miasteczku towarzystw i klubów Helen postanowiła w duchu, żeby unikać tych, w których działał jej gość. Nie była osobą łatwo nawiązującą znajomości i wolała trzymać się na uboczu. Doświadczenie nauczyło ją, że to najlepsza metoda unikania kłopotów. Zdaniem Huntera dlatego właśnie tak długo nie wychodziła za mąż. To było jedno z bardziej wnikliwych spostrzeżeń jej męża. Pobrali się sześć miesięcy temu, w tydzień po jej czterdziestych piątych urodzinach i po siedmiu miesiącach znajomości.

– Nie należę do mężczyzn, którzy zmieniają zdanie lub idą na kompromisy – powiedział pięć tygodni po tym, jak się poznali – więc możesz już wybierać suknię ślubną.

– Facet, który nie zmienia zdania? – mruknęła. – W takim razie jak wytłumaczysz fakt, że byłeś dwa razy żonaty?

– To cios poniżej pasa, nie sądzisz?

– Niekoniecznie. W końcu powinnam wiedzieć, w co się pakuję – odparła, chociaż doskonale zdawała sobie sprawę z tego, w co się pakuje. – Czyżbyś był niewierny?

– Tak – przyznał bez ogródek. – Naprawdę chcesz kontynuować ten temat?

Słusznie czy nie, więcej do tego nie wracała. Poślubiła Huntera starszego od niej o szesnaście lat, gdyż wierzyła, że przyszłość jest ważniejsza od przeszłości.

Poznała go na przyjęciu charytatywnym zorganizowanym na rzecz hospicjum w Crantsford. Jako jeden z głównych sponsorów wygłosił krótkie, ale dowcipne przemówienie i uwagi Helen nie uszedł fakt, że stał się obiektem zainteresowania. Średniego wzrostu, przystojny, obdarzony charyzmą, doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jak działa na ludzi. Przypominał jej ulubionego aktora Michaela Kitchena. Kiedy zszedł z podium i usiadł przy stole, Annabel, koleżanka Helen, która zaprosiła ją na przyjęcie, szepnęła jej na ucho:

– Mam zamiar ci go przedstawić, kiedy się troszeczkę uspokoi.

– A po co?

– Ponieważ – Annabel skinęła głową w kierunku Huntera i ściszyła głos – prosił mnie o to.

– Kiedy?

– Gdy byłaś w toalecie, podszedł do mnie i zapytał, kim jesteś.

Annabel nie potrzebowała grać roli pośrednika, ponieważ po części oficjalnej Hunter sam się przedstawił i zaproponował drinka w barze, odciągając ją od przyjaciółki.

– Przypuszczam, że tym sposobem zdobywa pan to, czego chce – rzuciła z irytacją.

– Nigdy mnie nie zawodzi. Czego się pani napije?

– Niczego. Nie jestem spragniona.

– Ja też nie. Chodźmy gdzieś, gdzie będziemy mogli porozmawiać. – Proszę nie być taką – dodał, gdy odmówiła. Jeszcze raz, wbrew woli, została przeprowadzona przez zatłoczoną salę. – Czy zje pani ze mną kolację? – spytał w ogrodzie hotelowym.

– Nie, dziękuję – odpowiedziała i odeszła. Cóż to za arogancki facet!

– Proszę zjeść ze mną kolację – zawołał za nią – a udowodnię, że myślę poważnie.

Odwróciła się.

– O czym?

– O pani.

– Chyba pomylił pan mnie z kimś innym. Pewnie z wytworem własnej wyobraźni.

Odeszła w stronę parkingu. Wsiadła do samochodu i właśnie wkładała kluczyk do stacyjki, gdy odezwała się komórka. Osiemnaście miesięcy temu jej babcia upadła i złamała biodro, Nie wróciła do zdrowia i Helen żyła w ciągłym strachu przed kolejną złą wiadomością. Przyłożyła telefon do ucha.

– Słucham? Skąd, u licha, zna pan mój numer? – Spojrzała w stronę hotelu i zobaczyła, że Hunter stoi na schodach i patrzy na nią.

– Proszę się nie gniewać, ale zmusiłem pani przyjaciółkę Annabel, aby mi go dała. Powiedziałem, że to sprawa życia i śmierci.

– To skończy się pańską śmiercią, jeśli będzie mnie pan nękał.

Zaśmiał się ze swobodą człowieka znającego swoją wartość.

– Chyba pani tak nie myśli. Czy poświęcenie jednej lub dwóch godzin na zjedzenie ze mną lunchu byłoby takie kłopotliwe?

– Nie jadam lunchu.

– Dzisiaj pani zjadła.

– Zrobiłam to dla Annabel.

– A czy nie mogłaby pani zrobić tego dla mnie? Albo może wypilibyśmy drinka? Nie proszę chyba o zbyt wiele.

Uznała, że prościej będzie ustąpić i umówiła się z nim na drinka w przyszłym tygodniu. Istniała szansa, że był człowiekiem, który uzyskawszy to, czego chce, znudzi się i da jej spokój. Pomyliła się jednak, bo od tego momentu zaczął zalecać się coraz bardziej intensywnie. Obsypywał ją prezentami, kwiatami, nawet kupił jej nowy samochód, gdy pewnego wieczoru spóźniła się na kolację, bo wysłużony peugeot nie zapalił i musiała wezwać taksówkę. Sześć miesięcy po pamiętnym przyjęciu charytatywnym spędzali urlop w Egipcie. Lecieli nad Nilem w specjalnie wynajętym balonie i w chwili gdy wstawał świt, poczęstował ją kieliszkiem szampana i wręczył pierścionek ze szmaragdem.

– Helen Madison, próbowałem przekonać cię na wszelkie możliwe sposoby. Czy przestaniesz wreszcie robić uniki i zgodzisz się wyjść za mnie?

– Jak mogłabym odmówić w tak romantycznej scenerii? – odpowiedziała, spoglądając na dwóch młodych Egipcjan, którzy sterowali balonem i starali się być niewidoczni.

Ślub odbył się w prywatnej kaplicy, w wiejskim hotelu, w północnym Yorkshire. Jednymi gośćmi byli Annabel z mężem i Frank Maguire, najbliższy i najstarszy przyjaciel Huntera. Helen bardzo żałowała, że jej babcia, Emma Madison, jedyna krewna, nie może być obecna.

Helen drgnęła, bo dotarło do niej, że Olivia Marchwood przerwała swój męczący monolog i zadała pytanie. Czy zdecydowała już, co zrobi z ogrodem przy domu.

– Nie powinien dłużej dziczeć – dodała. – Szkoda, że biedna Alice nie mogła go ze sobą zabrać. Czy pani zna się na ogrodnictwie? Radziłabym nie wprowadzać zbyt wielu zmian. Powinna pani najpierw poznać ogród, zanim zdecyduje się na usunięcie czegokolwiek.

Miała wielką ochotę odpowiedzieć, że usunęłaby każdy krzew i drzewo, a resztę podpaliła.

– Proszę mówić mi po imieniu – zaproponowała. – Nie znam się na ogrodnictwie. – Rozejrzała się po salonie i zatrzymała wzrok na próbkach wykładzin, które przeglądała, zanim jej przeszkodzono. – Mam tyle pracy w domu, że ogród będzie musiał poczekać.

– Chętnie służę pomocą i radą. Jak już wspomniałam, jestem przewodniczącą klubu ogrodniczego. Może dołączy pani do nas? Spotykamy się raz w miesiącu i zapraszamy wielu ciekawych prelegentów. W zeszłym miesiącu dyskutowaliśmy o…

– Na Boga, to już tak późno? – przerwała Helen, gdy zegar nad kominkiem wybił siódmą. Czas na stanowczą reakcję. – Jest mi niezmiernie przykro, ale mam kilka bardzo ważnych telefonów do załatwienia – oznajmiła, po czym wstała.

Na szczęście Olivia podniosła się z sofy i zanim zdołała rozpocząć kolejny długi wywód, Helen odprowadziła ją do drzwi frontowych.

– Proszę pamiętać, co mówiłam o życiu towarzyskim w Swanmere – powiedziała Olivia Marchwood na odchodnym. – Jak pani sądzi? Czy pani mąż byłby zainteresowany włączeniem się w prace rady parafialnej? Właśnie złożyłam rezygnację po wielu latach działalności, więc jest wakat. Powiedziałam pastorowi, że mam dość i dalej niech radzi sobie beze mnie. Strach pomyśleć, co to będzie.

Przekonana, że pastor z radością przyjął jej odejście, Helen pomachała gościowi i zamknęła drzwi. Pokręciła głową na myśl o Hunterze udzielającym się w radzie parafialnej i poszła do kuchni.

Jak większość pomieszczeń na starej plebanii kuchnia została całkowicie zmodernizowana. Podstawowe prace, zgodnie z życzeniami Huntera, wykonano przed ich wprowadzeniem się. Pozostały do urządzenia dwie sypialnie i łazienka. Kuchnia przed remontem była ciasna, niefunkcjonalna, z wyposażeniem z lat siedemdziesiątych. Składały się nań zniszczona kuchenka, zlew ze stali nierdzewnej, dwie szafki i blaty kuchenne firmy Formica, imitujące marmur, powypalane i porysowane. Na podłodze leżały płytki z linoleum. Po wyburzeniu ścian kuchnia stała się większa i jaśniejsza – z kremowymi szafkami, granitowymi blatami, głębokim ceramicznym zlewem i największą kuchenką firmy Aga, jaką Helen kiedykolwiek widziała. Początkowo chciała wybrać tańszą kuchenkę, ale Hunter uparł się, że musi być Aga.

– Ale one są takie drogie – zaprotestowała. – Kosztują prawie tyle, co mały dom.

– Ile razy muszę ci powtarzać, że pieniądze nie są problemem?

Otworzyła drzwi balkonowe i wyszła na taras. Stojąc przed kamienną balustradą, odetchnęła kilka razy głęboko, jakby uwalniała się od Olivii Marchwood. Był wspaniały wieczór. Ogród tonął w świetle zachodzącego słońca i nawet w tak opłakanym stanie radował oczy. Trawniki przypominały łąkę upstrzoną dmuchawcami i stokrotkami. Rododendrony wkrótce miały rozwinąć czerwone pączki. Nieprzystrzyżone krzewy zasłaniały ścieżki. Pod błyszczącymi liśćmi magnolii połyskiwały dzwonki, a za świerkowym zagajnikiem, żywopłotem z głogu i majestatycznymi kasztanami wznosiła się wieża zegarowa normandzkiego kościoła. We wtorki wieczorem dochodziło stamtąd bicie dzwonu. Wyobraziła sobie balsamiczne letnie noce i powietrze wibrujące dźwiękiem. Wiedziała, że w głębi ogrodu jest furtka i kręta ścieżka prowadząca do kościoła, ale nie miała jeszcze czasu, by się nią przejść.

Wbrew temu, co powiedziała Olivii Marchwood, nie była tak zupełnie niekompetentna w sprawach ogrodniczych. Co prawda jej entuzjazm przewyższał umiejętności, miała jednak świadomość, że taki ogród będzie wymagał wiele pracy, zanim wróci do dawnej świetności. Powinna znaleźć ogrodnika, bo sama nie da sobie rady. Nie miała pojęcia, ile biorą ogrodnicy, bo nigdy żadnego nie zatrudniała, ale Hunter powiedział, że zapłaci, ile trzeba.

– Żadnego liczenia się z kosztami – uprzedził. – Weź najlepszego.

Liczenie się z kosztami, jak mówił Hunter, było nawykiem, którego starała się pozbyć, nie było to jednak łatwe. Całe życie oszczędzała. Przez ostatnie sześć lat prowadziła własne biuro turystyczne, specjalizujące się w wycieczkach po wyspach brytyjskich i Europie. Chociaż jakoś wiązała koniec z końcem, biuro nie przynosiło kokosów i biorąc pod uwagę konieczność opieki nad babcią, musiała liczyć się z każdym pensem. Niestety, wydarzenia z jedenastego września mocno ją dotknęły Oferta biura była skierowana głównie do turystów amerykańskich i gdy ich zabrakło, wpływy znacznie się zmniejszyły.

W dodatku okazało się, że babcia potrzebuje troskliwej pielęgnacji. Helen robiła, co mogła, ale w końcu doszła do wniosku, że dom opieki to jedyne rozwiązanie. Sprzedała więc dom babci, a pieniądze zainwestowała, by móc opłacać koszty jej pobytu w pensjonacie. Jednak wybrany przez nią dom okazał się fatalny. Stan zdrowia babci szybko się pogarszał. Widząc smutek i strach na twarzy Emmy, gdy się z nią żegnała, czuła się zdruzgotana. Jakby tego było mało, źle zainwestowała pieniądze ze sprzedaży. Pozostał jej tylko nieduży dom z trzema sypialniami w szeregowej zabudowie i małym ogródkiem. Wtedy niespodziewanie pojawił się Hunter i jej życie uległo zmianie.

Dopiero gdy lepiej go poznała, przekonała się o rozmiarach jego bogactwa. Gdy przed jej domem pojawił się nowiutki mercedes coupé, z różową wstążką przywiązaną do maski, zrozumiała, z kim ma do czynienia. Słuchając opowiastek Annabel, oglądając jego zdjęcia na stronach kroniki towarzyskiej w „Cheshire Life” i czytając artykuł o nim, gdy wybrano go na biznesmena roku, sądziła, że jest dość zamożny. Zorientowawszy się, że nie doceniła stanu jego konta, postanowiła więcej się z nim nie spotykać. Spytana o powód, odpowiedziała, że nie czuje się komfortowo przy takiej różnicy statusu majątkowego.

– Ludzie pomyślą, że jestem z tobą wyłącznie dla pieniędzy.

– Ludzie powiedzą, że jestem z tobą, ponieważ jesteś młoda i wyglądasz przy mnie cholernie atrakcyjnie. Daj spokój, Helen. Nie przejmuj się tym, co inni pomyślą. Co z tego, że jestem multimilionerem, skoro chcę dzielić mój sukces z tobą? Czy to coś złego, że potrafię zliczyć do trzech?

Umiejętność zliczenia do trzech w wieku dwudziestu kilku lat pozwoliła mu na założenie firmy wynajmującej powierzchnie magazynowe. Zaczął od magazynów i składów dla biur i osób prywatnych, a później rozszerzył działalność, by na koniec stać się największym przedsiębiorcą w swojej branży w Anglii. Przekazał synowi Clancy’emu prowadzenie interesu, a sam zajął się międzynarodowym rynkiem nieruchomości, w szczególności apartamentami wakacyjnymi i letnimi domami na Karaibach, Florydzie, w Hiszpanii, a ostatnio w Dubaju. Jego słowa cytował nawet „Times”: „Nie wierzę, by cisi i pokorni opanowali ziemię. Gdyby do tego doszło, świat znalazłby się w opłakanym stanie” – powiedział.

To był typowy komentarz Huntera. Ale miał też inne oblicze – filantropa. Bez jego finansowego wsparcia zamknięto by hospicjum w Crantsford. Na zaręczyny podarował jej lot balonem i pierścionek ze szmaragdem, który nosiła z pewnym zażenowaniem, ale także coś, co ceniła sobie najbardziej: sfinansował przeniesienie babci do najlepszego prywatnego domu opieki, jaki można było znaleźć. Dzięki temu Helen nie musiała sprzedawać swojego domku w Crantsford. Hunter proponował, aby się go pozbyła, twierdząc, że nie będzie jej już potrzebny. Nie miała jednak ochoty rozstawać się z domkiem i wynajęła go młodemu małżeństwu na dorobku.

Zdawała sobie sprawę, że do końca życia nie odwdzięczy się Hunterowi za to, co zrobił, bo nigdy nie zdoła spłacić długu, jaki u niego zaciągnęła. Wkrótce przekonała się, że to właśnie odpowiada Hunterowi.

Rozdział trzeci

Minął ponad tydzień, odkąd Orlando wyjął z kosza list od ojca Lucy Leżał teraz w szufladzie komody w jego pokoju, a on czekał na odpowiedni moment. Zamierzał namówić Lucy, aby choć raz otworzyła kopertę od Marcusa Graya. Wiedział, dlaczego nie chce mieć z ojcem nic wspólnego, i chociaż nigdy go nie poznał, współczuł mu, bo wszystkie kartki wysyłane córce na urodziny czy Boże Narodzenie nieodmiennie trafiały do kosza. Można się było jedynie domyślać, co zawierała koperta – list, a może czek – ale reakcja Lucy była zawsze taka sama: nie interesowało ją to, co jest w środku. Twierdziła, że ojciec podtrzymuje tę farsę z poczucia winy i obowiązku. Może miała rację, ale Orlando, jak jego ojciec, uważał, że zawsze trzeba próbować, a wątpliwości rozstrzygać na korzyść podejrzanego.

Poza tą jedną sprawą Lucy była osobą pozytywnie nastawioną do świata, skłonną do wybaczania i najweselszą, jaką znał. Jednak wystarczyło poruszyć temat rozwodu rodziców, a zmieniała się nie do poznania. Jakby opadała wielka zasłona na wzmiankę o ojcu. Orlando winił za to Fionę Gray czy Fionę Carrington, bo takie teraz nosiła nazwisko. Była wyjątkiem od zasady, którą kierował się w życiu, że trzeba pozwolić ludziom robić to, na co mają ochotę. Uważał ją za wyjątkowo samolubną i płytką kobietę i miał o niej zdecydowanie negatywną opinię. Dzieliła ludzi na użytecznych i bezużytecznych. Jako zwykły ogrodnik znalazł się w tej drugiej kategorii. Lucy opowiadała, że miesiąc po wyjeździe ojca matka wpadła w depresję i ona musiała wszystkim się zająć. Miała wówczas czternaście lat. Rzadko wspominała o tym okresie, ale było prawie pewne, że właśnie wtedy znienawidziła ojca.

Robiło się późno. Orlando dopił herbatę, którą poczęstował go klient, i skupił się na nowym zleceniu: chodziło o zagospodarowane małej, zupełnie nowej (robotnicy budowlani wciąż tam byli), pozbawionej trawy działki. Właściciele chcieli, żeby stworzył na niej coś, co widzieli w telewizji. Miał nadzieję, że przekona ich, iż koncepcja surowych geometrycznych linii i podwyższonego tarasu z jasnoniebieskimi doniczkami wypełnionymi dekoracyjnymi trawami jest już niemodna. Zamierzał zaproponować delikatne linie i kwietniki o mniej ozdobnych za to bardziej naturalnych kształtach i formach. Pewnie będzie musiał pójść na kompromis, by zachować zlecenie, ale jedynie do pewnego stopnia, bo chciał być uczciwy wobec siebie. Lucy uważała, że uczciwość uczciwością, ale co mu po zasadach, jeśli umrze z głodu.

– Chodzi o to, że to, co robię, traktuję poważnie – odpowiedział. – Chcę, aby zaprojektowane przeze mnie ogrody miały jakąś wartość.

Pomimo tych kąśliwych uwag Lucy wiedział, że go rozumie. I fakt, że nie brała od niego za mieszkanie ani grosza, sprawiał, że czuł się jej dłużnikiem. Gdy wprowadził się do niej i nie był w stanie zapłacić za czynsz, ponieważ zlecenia, jakie otrzymywał, na to nie wystarczały, powiedziała, że nie ma to dla niej żadnego znaczenia. Czasami, gdy nie mógł znaleźć pracowników potrzebnych do realizacji zadania, brała dni wolne, zakasywała rękawy i pomagała mu. Ostatnio jednak trafiło mu się zlecenie z prawdziwego zdarzenia, w dodatku dobrze płatne. Na obrzeżach Swanmere powstały nowe domy i Orlando, po wrzuceniu ulotek reklamowych do skrzynek pocztowych nowych właścicieli, zapewnił sobie stały dopływ zleceń. Bogaci klienci gotowi byli zrezygnować ze sztampowych projektów oferowanych przez firmę budowlaną i zapłacić za stworzenie czegoś wyjątkowego. Musiał tylko przekonać ich, by odrzucili modne dziwactwa, jakie widzieli w telewizji. Ogrody to żyjące i oddychające istoty i należy traktować je z szacunkiem.

Zwinął taśmę mierniczą, zapisał wymiary na planie, który potem rozrysuje w odpowiedniej skali, i zebrał narzędzia. Umówił się z klientem, że odezwie się za dzień lub dwa, po czym wsiadł do samochodu i wrócił do domu. Przypomniał mu się list urodzinowy wyjęty z kosza. Jak skłonić Lucy do jego otwarcia? Przyszło mu na myśl, że sam to zrobi i sprawdzi, co zawiera. Jeżeli nie znajdzie w nim nic poza zdawkowymi życzeniami, wyrzuci go ponownie. Skoro facet nie zadał sobie trudu napisania czegoś więcej, zasługiwał na skreślenie. A jeśli Marcus Gray jest chory lub umierający? Czy Lucy wybaczyłaby sobie, że odrzuciła jego ostatnią prośbę o pojednanie? Nie wiedział, czy matka Lucy ma jakiś kontakt z byłym mężem, ale jeżeli wiedziała, że jest chory, to ukrywanie tego przed córką byłoby zgodne z jej charakterem.

Pewnie ponosiła go wyobraźnia, poza tym to nie jego sprawa, jak powiedziałaby Lucy. Już widział ją z rękami na biodrach i wyrazem twarzy mówiącym „Nie zadzieraj ze mną”.

Tak właśnie na niego patrzyła, gdy się poznali. Miała zrobione pasemka i wysoko upięte włosy, co upodabniało ją do kolorowego ananasa w ciężkich butach na chudych nogach. Zachodził wówczas w głowę, czemu, u licha, jego ojciec dał jej pracę, zwłaszcza że sprawiała wrażenie ofermy, bo potrącała różne rzeczy i wpadała na ludzi. Potem jednak przyznał ojcu rację, ponieważ wniosła do firmy powiew świeżego powietrza. Dotąd wydawało mu się, że wszyscy pracujący w Meadowslands to wiekowi starcy.

– Liczę, że się utemperuje – powiedział ojciec, gdy Orlando spytał go o nową pracownicę na pół etatu. – Zaufałem jej. Wygląda na bystrą.

Cały Hugh Fielding. Okazało się, że Lucy jest rzeczywiście bystrą i chętną uczennicą, toteż gdy oznajmiła, że zdała ostatni egzamin w liceum, zaproponował jej stałą pracę i możliwość dokształcania się na kursie ogrodnictwa w miejscowym college’u.

Była szósta trzydzieści, gdy Orlando wrócił do domu. Karteczka na stole w kuchni informowała, że Lucy pojechała na działkę. Jeżeli nie miał nic do roboty, też tam jeździł, by jej pomóc lub dla towarzystwa.

Lucy kochała działkę. Była położona na szczycie łagodnie opadającego wzgórza – najwyższego miejsca w miasteczku. Rozciągający się z niego widok na okoliczne miejscowości zapierał dech w piersi. Lubiła tu przychodzić, nie tylko ze względu na piękny widok i satysfakcję, jaką dawała jej praca na działce, ale również z powodu innych działkowiczów, z którymi nawiązała przyjaźnie. Matka uznała za coś niewybaczalnego, gdy Lucy oznajmiła, że wystąpiła o przyznanie działki i ostatecznie ją dostała. Fionie kojarzyło się to z klasą robotniczą, ludźmi w cyklistówkach i wytartych spodniach podwiązanych w talii sznurkiem. Nie było tam miejsca dla dobrze wychowanej panny. Jakże się myliła! Sąsiadkami Lucy były dwie nauczycielki, lekarka i urzędniczka.

Lucy otworzyła furtkę i ruszyła starannie utrzymaną ścieżką ku terenom należącym do Kościoła anglikańskiego i dzierżawionym przez działkowiczów za niską opłatą. Chłonęła słodki zapach świeżo ściętej trawy i kremowobiałych kwiatów głogu. Ponure prognozy nie sprawdziły się – pogoda była ciepła i sucha. Na działkach krzątali się starsi panowie, jak nazywała swoich sąsiadów: Joe’ego, Billa i Dana. Zawsze sobie z niej żartowali, zastawiając na nią pułapki. Bill był najmłodszy, miał prawie siedemdziesiąt cztery lata i pierwszy ją zauważył.

– Chłopaki, jest nasza królowa maja! – poinformował Joe’ ego i Dana.

– A gdzie twój chłopak? – spytał Joe, szczeciniasty, dziarski siedemdziesięcioośmiolatek.

Starsi panowie zawsze tak sobie żartowali z Lucy i Orlanda. Chociaż głośno protestowała przeciw tym aluzjom, nie chcieli jej uwierzyć.

– Nie wrócił jeszcze z pracy, kiedy wychodziłam z domu – odpowiedziała. – Ale zostawiłam mu kartkę, więc miejcie się na baczności, bo w każdej chwili może się pojawić i zrobić z wami porządek.

Joe zaśmiał się.

– Zawsze uważałem go za paskudnego zazdrośnika.

– Pomóc ci w czymś? – spytał z uśmiechem Dan, najspokojniejszy i najstarszy z nich, bo osiemdziesięciojednoletni.

– Dziękuję, Dan. W razie czego dam ci znać.

Dan był jej ulubieńcem. Z nim pierwszym się zaprzyjaźniła po przeprowadzce do Swanmere. Pewnego popołudnia zerwała się z lekcji i nie mając co robić, zawędrowała na działki. Zagadał do niej i nim się zorientowała, trzymała w ręku szpadel i pomagała mu rozrzucać jakiś cuchnący nawóz. Gdy skończyli, pokazał jej, jak urywać rozłogi truskawek i robić z nich nowe roślinki, jak sprawdzać, czy owoców nie zaatakowała szara pleśń. Wyjaśnił, dlaczego podkłada słomę pod rośliny – żeby zapewnić przepływ powietrza i zabezpieczyć je przed grzybami – i zaproponował, by przyszła za kilka dni, gdy truskawki będą już dobre do jedzenia. To właśnie Dan zainteresował ją ogrodnictwem i ponieważ nie miał własnej rodziny, wziął ją pod swoje skrzydła i nie dopuścił, aby zeszła na złą drogę.

Zostawiła starszych panów przy kopaniu i pieleniu i ruszyła dalej ścieżką, w pewnym momencie skręcając w prawo, aż znalazła się przed swoją działką. Przyjrzała się jej dokładnie, wypatrując śladów nieproszonych gości. Środki zastosowane przez nią poskutkowały – rozpylony wokół roztwór płynu do zmywania chronił przed mszycami, dzwoniące na wietrze puszki i butelki odstraszały króliki, a kręgi z kamiennego kruszywa i naczynia z piwem chroniły przed wężami. Natura to wspaniała rzecz, ale od czasu do czasu warto jej pomóc. Otwierając małą drewnianą szopę, którą zbudowała razem z Orlandem, zmarszczyła brwi, przypominając sobie słowa matki.

– Gdybyś tylko bardziej o siebie dbała, kochanie. Natura dała ci ładną buzię, ale przy odrobinie wysiłku mogłabyś być piękna.

– Ale ja nie chcę być piękna! – wykrzyknęła w odpowiedzi.

– Bzdura. Oczywiście że chcesz. Każda dziewczyna chce być piękna.

– Ale ja nie chcę. Nawet nie chcę o tym myśleć. I nienawidzę cię.

– Nieprawda.

– Nie mów mi, o czym mam myśleć, a o czym nie. Nienawidzę cię, nienawidzę cię, nienawidzę cię!

To była jedna z tych słownych potyczek, które powtarzały się często, doprowadzając Lucy do wybuchu.

– Co więcej, żałuję, że muszę mieszkać z tobą, a nie z ojcem! – wrzasnęła.

Matka często wpadała w gniew, podobnie jak ona, ale to, co się wtedy stało, wprawiło ją w zaskoczenie. Fiona uderzyła ją w twarz. Nie raz, ale dwa razy. Kiedy spróbowała po raz trzeci, Lucy uchyliła się, ale to nie uspokoiło matki.

– Więc zamieszkaj z nim! – krzyknęła piskliwie. – Skoro jest tak wspaniały, pakuj manele i przeprowadź się do niego. Jeżeli oczywiście cię zechce, w co bardzo wątpię.

Wspomnienie było ostre i bolesne. Lucy czuła, jak w jej serce wbija się nóż. Czasami zastanawiała się, które z rodziców sprawiło jej większy ból. Ojciec czy matka.

Rozdział czwarty

Conrad Truman usiłował pracować, ale to był jeden z dni obfitujących w drobne incydenty, które utrudniały koncentrację. Tak bywa, gdy się pracuje w domu.

Pierwsza przeszkodziła mu Evie, sprzątaczka. Wkroczyła do gabinetu, by oznajmić, że odkurzacz źle działa.

– Powinien pan zainwestować w dysona, panie Truman – powiedziała i zaczęła objaśniać szczegóły urządzenia. Potem przypomniała, że w przyszłym tygodniu nie przyjdzie. – Wyjeżdżam do Llandudno. Siostra ma tam pensjonat w pięknej okolicy, przy promenadzie z uroczym widokiem na morze. Tego mi trzeba po tym, co ostatnio przeszłam.

Chociaż Evie Hawkings sprawnie prowadziła dom jemu i stryjowi, często zastanawiał się, czy się to opłaca, biorąc pod uwagę konieczność wysłuchiwania jej zwierzeń. Co tydzień pojawiał się nowy dramat i związana z nim relacja. Ostatnio chodziło o to, że mąż nie pozwolił pomalować ich sypialni na różowo, a tydzień wcześniej uraczyła go opowieścią o wizycie u dentysty, która zakończyła się alergiczną reakcją na zastrzyk znieczulający. Bardzo współczuł każdemu, kto musiał odwiedzić dentystę, ponieważ sam był tchórzem i bał się pisku wiertła, ale pragnął też, by zauważyła, że on jednak pracuje.

Kiedy w końcu opuściła gabinet, rozczarowana jego brakiem zainteresowania problemami technicznymi związanymi ze sprzętem AGD, zadzwonił telefon, który znowu przerwał mu pracę. Potem pojawił się Mac z pytaniem, dlaczego, u licha, nie przyniesiono jeszcze poczty. Kiedy wuj wpadał w kłótliwy nastrój: „Gdzie są moje okulary?”, „Kto wziął moją książkę?”, „Czy ta cholerna baba znowu sprzątała mój pokój?” – jedyne, co mógł zrobić, to skupić się na pracy.

Gdy usłyszał szczekanie, zdjął okulary i podszedł do otwartego okna. Fritz, jamnik Maca, gonił w ogrodzie skrzeczącego czarnego ptaka. Po chwili pojawił się Mac z rolką siatki w jednej ręce i pękiem trzcin w drugiej.

– Zamknij się, Fritz! – ryknął. – Przestań hałasować, bo wsadzę cię do worka na śmieci i wyrzucę na wysypisko.

Nie tak powinno wyglądać moje życie, pomyślał Conrad.

Ostatnio często podobne myśli przychodziły mu do głowy. Miał czterdzieści dziewięć lat i mieszkał ze zrzędliwym stryjem i psem serdelkiem. Stanowczo nie tak wyobrażał sobie swoją egzystencję.

Trzy lata temu, gdy Mac doznał udaru, Conrad bez wahania zaproponował, by po wyjściu ze szpitala zamieszkał u niego na czas rekonwalescencji. Trochę to trwało, ale w końcu stryj wrócił do zdrowia i jego jedynym problemem – poza panowaniem nad sobą – były zawroty głowy. Wiedząc, że istnieje duże niebezpieczeństwo drugiego udaru, Conrad zaproponował stryjowi, aby sprzedał dom w Cobham i przeniósł się do niego do Cheshire.

– To najrozsądniejsze wyjście – zapewnił Maca, który miał wtedy siedemdziesiąt pięć lat. – Jest tu mnóstwo miejsca i nie będziemy sobie wchodzić w drogę.

Zdawał sobie sprawę z tego, co przeżywał stryj, gdy musiał sprzedać stary dom w Surrey, w którym mieszkał od dwudziestu lat, przedtem nieustannie podróżując po całym świecie. Postarał się więc, aby przeprowadzka była jak najmniej bolesna.

Ale pomimo gderania Maca i drobnych kłótni Conrad nie żałował podjętej decyzji. Siostra Susan, mieszkająca w Hertfordshire, twierdziła, że za to, co zrobił, należałoby go uznać za świętego. Conrad jednak tak nie uważał. Mac odgrywał w jego życiu ważną rolę, od dzieciństwa po wiek dojrzały, i teraz mógł się mu za to odwdzięczyć. Stryj stał się aktywnym członkiem społeczności Swanmere i wtykał nos we wszystko, co przyciągało jego uwagę. Był zapalonym ogrodnikiem i Conrad z przyjemnością oglądał efekty jego wysiłków. Z pomocą Orlanda, który pomógł mu przy cięższych pracach, zamienił ogród z krzewami i trawą (dalej wiedza Conrada nie sięgała) w przyjemny zakątek. Dumą i radością Maca były kwietne rabaty i grządki warzywne, na których rosła fasola, brokuły, cukinia, kapusta, ziemniaki i marchew. Conrad zdawał sobie jednak sprawę z tego, że stryjowi coraz trudniej zajmować się ogrodem. Łatwo się rozpraszał. Zaczynał coś, nie kończył i brał się do następnej pracy. Często wpadał w irytację. Conrad domyślał się, że starszy pan nie może pogodzić się z tym, iż bardzo sprawny niegdyś umysł odmawia mu posłuszeństwa. Ale jeszcze coś wpłynęło na zmianę nastroju Maca – śmierć Alice Wykeham w święta Bożego Narodzenia. Odtąd stał się ponury i rozdrażniony. Alice była osobą wyjątkową i jej odejście pozostawiło ogromną lukę w jego życiu. Prawie każdego dnia bywał u Alice na starej plebanii albo ona u niego, ucząc go, jak sprawować pieczę nad procesem kiełkowania, przystrzygać krzewy lub nawozić te lub inne rośliny To ona zainteresowała Maca ogrodnictwem, które stało się niemal jego obsesją. Spędzał teraz tyle czasu w ogrodzie, że Conrad zaczął się obawiać, iż któregoś dnia znajdzie stryja leżącego bez życia w trawie. Ale przecież mogłoby być gorzej, znacznie gorzej, pomyślał i natychmiast tego pożałował. Najwyższy czas na krótką przerwę na kawę.

W drugim końcu gabinetu, za ścianą działową, znajdowała się mała kuchnia, a za nią drzwi prowadzące do pomieszczenia z prysznicem i do czegoś, co pierwotnie było sypialnią, gdy poprzedni właściciele przekształcili budynek gospodarczy po drugiej stronie podwórza w aneks mieszkalny. Conrad zamienił ją na minisiłownię z przyrządem do treningu wioślarskiego, bieżnią i rowerem stacjonarnym. Nie uważał się za fanatyka sprawności fizycznej, wiedział jednak, że siedząc przy biurku od rana do wieczora, nabawi się nadwagi, jeżeli nie będzie regularnie ćwiczył. Od czasu do czasu grał też w tenisa, ale raczej dla towarzystwa. Mac często zwracał mu uwagę, że zbyt rzadko spotyka się z ludźmi.

Zrobił sobie kawy i wrócił z filiżanką do biurka. Tłumaczył właśnie kontrakt przewozowy z japońskiego na angielski. Tekst nie był zbyt trudny, słownictwo znane, ale przerwy w pracy sprawiły, że nie mógł się skupić. Może to przez tę ciepłą, wiosenną pogodę. Maj należał do jego ulubionych miesięcy. Nie miał zielonego pojęcia o ogrodnictwie, ale umiał docenić zachodzące wokół niego zmiany. Na drzewach pojawiły się liście, na poboczach kwitły kwiaty, żywopłoty pokryły się zielenią, a drzewo przy tylnych drzwiach, którego nazwy nigdy nie mógł zapamiętać, wyglądało jak wibrujący niebieskozielony cień.

Maj był jego ulubionym miesiącem, gdy mieszkał w Japonii. Widok kwitnącej wiśni zawsze kojarzył mu się z pobytem w tym kraju. Pierwszy raz zobaczył ten symbol Japonii, zwany sakura, podczas drugiego roku studiów prawniczych na uniwersytecie w Tokio. To nie był jego pierwszy pobyt. Gdy miał szesnaście lat, spędził wakacje w Osace ze stryjem, któremu kończył się właśnie dwuletni kontrakt z amerykańskim bankiem. Przedtem Mac był w Hongkongu, a jeszcze wcześniej we Frankfurcie. Conrada tak oczarował kraj i ludzie, że postanowił studiować prawo na japońskim uniwersytecie. Po uzyskaniu dyplomu zaczął pracować w firmie prawniczej w Tokio. Spędził dziewięć bardzo szczęśliwych lat, dopóki go nie zredukowano w wyniku czystek w spółce. Wrócił więc do Anglii i znalazł pracę w Londynie jako tłumacz specjalizujący się w tekstach z dziedziny prawa. Zajęcie było dość interesujące, ale życie wydawało się relatywnie nudne. Tęsknił do barwnej codzienności w Tokio, do tamtejszej punktualności, począwszy od pociągów, a skończywszy na interesach, do zwariowanych przyjaciół z dziwacznym poczuciem humoru, którzy wyciągali go do zadymionych, hałaśliwych salonów gry w pachinko, a potem na drinka do dzielnicy Akasaka. Tęsknił do grzecznej aż do przesady starszej pary sąsiadów, mieszkających piętro wyżej, którzy uczyli go grać w japońskie szachy shogi i dostarczali przyrządzone własnoręcznie gyozato – smażone pierogi nadziewane mięsem i warzywami – ponieważ uważali, że źle się odżywia. Tęsknił do ogromnej liczby świąt dwóch głównych religii kraju: shinto i buddyzmu, pozwalających na zademonstrowanie bogactwa zwyczajów, często niezrozumiałych i dziwacznych, ale wartych poznania. Kusiło go, by rzucić Londyn i wrócić do Japonii. Wtedy nieoczekiwanie, na tydzień przed trzydziestymi szóstymi urodzinami, zakochał się. Nigdy przedtem nie kochał kogoś tak jak Samanthy. Podobnie jak on była tłumaczką tekstów prawniczych, tyle że z rosyjskiego. Spotkali się na konferencji tłumaczy. Podczas porannego wykładu bez przerwy podnosiła rękę i zadawała prelegentowi pytania. W końcu, ku rozbawieniu obecnych, poprosił ją o wciąż przeszkadza. Kiedy przechodziła obok Conrada ze spuszczoną głową, lecz z wyraźnym uśmieszkiem zadowolenia na twarzy, zwrócił uwagę na jej nogi. Były doskonałe, z pięknie wymodelowanymi kostkami. Najbardziej jednak uderzyło go to, że pozostawały w sprzeczności z powierzchownością naukowca – okulary, luźno związane włosy, brak makijażu, bezkształtna spódnica i workowaty żakiet. Każdym szczegółem demonstrowała, że nie dba o to, jak wygląda.

W czasie lunchu rozglądał się za nią w sali jadalnej centrum konferencyjnego. Bardzo chciał się o niej dowiedzieć czegoś więcej. Dla jakiej kancelarii prawniczej pracuje, czy raczej która kancelaria miała odwagę ją zatrudnić. Nie znalazł jej. Wypytywał wkoło, czy może ktoś wie, kim jest ta przemądrzała słuchaczka.

„Boże, ale była nieznośna” – odpowiadano lub: „Zawsze taka się trafi”.

Lunch się skończył, a pięknonogiej tłumaczki wciąż nie było. Po powrocie do sali konferencyjnej stwierdził, że jej miejsce jest puste. Rozczarowany wyjął pióro, otworzył notatnik na nowej stronie i czekał na wystąpienie kolejnego prelegenta.

Wtedy przez salę przeszedł pomruk i na podium pojawiła się ona. Wielkie nieba, to ona miała był kolejnym mówcą! Przejrzał program wykładów. Nazywała się doktor Samantha Tempest i prowadziła międzynarodową firmę tłumaczeniową. Usiadł wygodniej i czekał, co ma do powiedzenia.

Okazało się, że wiele. Znała się na rzeczy. Była elokwentną erudytką, potrafił więc zrozumieć jej brak tolerancji dla poprzedniego mówcy, którego prelekcja była przeraźliwie nudna i mało konkretna. Mówiła krótko, mimo to nie potrafił się skupić, bo bardziej interesowała go prelegentka niż omawiany przez nią temat. Workowaty żakiet zastąpiła dopasowana biała bluzka, uwydatniająca zaskakująco pełne piersi i wąską talię.

Dwie godziny później, po kolejnym wykładzie, podczas przerwy na kawę, znów zaczął rozglądać się za pięknonogą. Tym razem znalazł ją w chwili, gdy próbowała utrzymać filiżankę kawy w jednym ręku, a drugą poprawić zsuwającą się z ramienia torebkę. Na podłodze, między jej nogami, leżała aktówka.

– Pomóc pani? – spytał.

Zrozumiał, dlaczego nie używa makijażu. Po prostu go nie potrzebowała. Miała idealny kształt twarzy i piękną karnację.

Spojrzała na niego pytająco, taksując od góry do dołu, jak gdyby się przed nią obnażył, co w pewnym sensie zrobił, bo otworzył przed nią serce i duszę.

Jego myśli po raz kolejny przerwało szczekanie psa, a wkrótce potem rozległ się głos stryja.

– Wybieram się do Norreya – oznajmił Mac, gdy Conrad podszedł do okna. – Zabrakło mi siatki. Jeżeli nie przykryję nasion, to przeklęte ptaszyska wszystko wydziobią. Potrzebujemy czegoś?

– Mógłbyś wpaść do delikatesów i kupić spaghetti na kolację.

– Dobrze. Wezmę Fritza, żebyś miał trochę spokoju.

Odetchnął z ulgą. A więc zły nastrój stryja nie trwał długo.

Wrócił do biurka, włożył okulary i pochylił się nad tekstem.

Pomimo agresywnej konkurencji sieci położonych za miastem sklepów dla majsterkowiczów, taki sklepu jak Norreya był nieoceniony. Oferował dosłownie wszystko: dzbanki do herbaty ze stali nierdzewnej, sznury do suszenia bielizny, papier ścierny, pokost, kable elektryczne, rękawice ogrodnicze, żarówki, farbę, karmę dla ptaków, grille, ręczniki, wszelkie możliwe do wyobrażenia śrubki, plastikowe listwy, kłódki, elementy mocujące do dywanów, trutkę na szczury, rondle emaliowane, wieszaki do filiżanek, taśmę uszczelniającą, różne elementy drewniane oraz narzędzia ręczne i elektryczne. To była eklektyczna mieszanka, która robiła na Macu wrażenie. Gdy stał w kolejce do kasy, zdążył jeszcze pogrzebać w koszu z towarami przecenionymi. Znalazł w nim kółko do kluczy z latarką. Dlaczego, u licha, przeżył siedemdziesiąt osiem lat bez czegoś takiego, pomyślał z żalem.

– Czym mogę służyć, panie Truman?

To był dodatkowy plus: możliwość osobistego kontaktu. Czy pryszczaty, burkliwy młodzian w T-shircie z agresywnym napisem znałby jego nazwisko?

– Chciałbym trochę więcej tej siatki, którą kupiłem wczoraj u pana.

– Oczywiście. Ile tym razem?

– Sześć jardów wystarczy. – I to był jeszcze jeden powód, aby lubić Norreya. Uznawali brytyjski system miar.

Dziesięć minut później odwiązał Fritza od słupka i ruszył do delikatesów, do których przylegała kawiarnia, gdzie serwowano najlepszą po tej stronie Atlantyku kawę portorykańską. Gdyby tak się nie śpieszył, aby pokrzyżować plany ptasim złodziejom, kupiłby gazetę i spędził tu ze dwie godziny. Może jutro pozwoli sobie na tę przyjemność, przy odrobinie szczęścia z najnowszym numerem „English Garden”. Teoretycznie powinien przyjść już dzisiaj, ale czego można oczekiwać po goniącej resztkami sił poczcie?

Wszyscy spodziewali się, że Mac będzie niezadowolony z przejścia na emeryturę, bo przytłoczy go nadmiar wolnego czasu. Udowodnił, że są w błędzie. Od chwili rozstania z bankiem oddawał się różnego rodzaju hobby, takim jak fotografia, sztuka, degustacja win i malowanie akwarelami. A teraz przyszedł czas na ogrodnictwo.

Przez większość życia zawodowego rzadko zdarzało mu się mieszkać w jednym miejscu dłużej niż trzy lata. Stale się gdzieś przenosił aż do ostatniego etapu swej kariery, kiedy po powrocie z Paryża objął kierownictwo oddziału w Londynie. Kupił mieszkanie w Hammersmith oraz wiejski domek na wsi i pierwszy raz poczuł, że zapuścił korzenie. Nigdy się nie ożenił, chociaż chciał. Zrobiłby wszystko, aby poślubić miłość swojego życia, ale nie było mu to pisane. Pozostały jedynie wspomnienia.

Ładnie ze strony Conrada, że zaopiekował się nim po udarze, jednak gdy zasugerował przeprowadzkę na stałe do Swan-mere, Mac wpadł w popłoch. Całe jego dotychczasowe życie stanęło pod znakiem zapytania. Uznał za przekleństwo fakt, że jest zbyt słaby, aby żyć samodzielnie.

– Nie potrzebuję twojego miłosierdzia, Conradzie – powiedział mu. – Nie jestem zniedołężniałym, śliniącym się starcem, który potrzebuje jałmużny.

– Nikt tego nie sugeruje – odpowiedział Conrad. – Ale popatrz na to z mojego punktu widzenia. Jeżeli coś ci się stanie, chcę zaspokajać twoje potrzeby.

– A więc doszliśmy do tego. Wszystko sprowadza się do pieniędzy.

– Zbyt dobrze mnie znasz.

I w tym tkwił problem. Mac rzeczywiście dobrze znał Conrada i częściowo z tego względu postanowił przenieść się do niego. Żaden o tym nie wspomniał, starannie unikali tego tematu, ale Mac podejrzewał, że chłopak czuje się samotny. Śmierć żony dosłownie zwaliła Conrada z nóg. Cały jego świat legł w gruzach.

Dotąd nigdy z nikim nie mieszkał, ale musiał przyznać, że taki układ mu zupełnie odpowiada. Nie mógł się jednak pogodzić z faktem, że udar bardzo zmienił jego życie. Ogarnęło go przerażenie, gdy obudził się w szpitalu z założonym cewnikiem i powiedziano mu, co się stało. Jego strach miał na imię starość i wcale mu się to nie podobało. Starał się trzymać, ale bywały dni, w których dawało o sobie znać roztargnienie, jak również takie, w których nie potrafił sobie przypomnieć najprostszej rzeczy. Najbardziej bał się, że dotknie go choroba Alzheimera i będzie się błąkał po miasteczku w kapciach i piżamie.

Wiedział, że aby zatrzymać postępującą atrofię mózgu, trzeba zachować aktywność. Jeżeli zmarnuje chociaż jeden dzień, będzie po nim. Musiał mieć jakieś obowiązki i plany Daleko odbiegało to od trybu życia, do którego przywykł jako młody i przebojowy bankowiec, podróżujący po świecie i zarządzający większą liczbą ludzi i pieniędzy niż niejeden rząd. Kim był ten zramolały stary głupiec, gubiący różne rzeczy i wściekający się na bratanka za każdym razem, gdy ten okazywał mu życzliwość?

Właśnie tej życzliwości nie mógł znieść. Dlatego próbował działać chłopakowi na nerwy Wolałby raczej pobić się z nim, niż być traktowany jak półgłówek, starzec i słabeusz. Jeżeli Conrad okazywał cierpliwość lub starał się w czymś pomóc, było to dla niego równoznaczne z popatrzeniem mu w oczy i powiedzeniem: „Pamiętaj, starcze, może być tylko gorzej”.

Smutna, ale nieuchronna prawda. Od czasu udaru znalazł się na równi pochyłej. Nigdy się do tego nie przyznał, ale po wyjściu ze szpitala czuł się tak wytrącony z równowagi, że z radością przyjął zaproszenie Conrada. Jego pewność siebie doznała uszczerbku, ale nie zamierzał zupełnie jej stracić.

Ważnym powodem, dla którego zdecydował się zamieszkać z Conradem, była przyjaźń z Alice Wykeham. Ta schorowana stara kobieta zrobiła dla niego więcej niż lekarstwa i doktorzy. Bardzo mu jej brakowało. Była jedyną osobą, z którą mógł być szczery.

Prawie dochodził już do domu i poprawiał pod pachą zwój siatki, gdy smycz Fritza wypadła mu z ręki. Z jakiegoś niezrozumiałego powodu głupiemu psu przyszło do głowy, żeby wbiec na jezdnię prosto pod koła jadącego zbyt szybko samochodu.

Rozdział piąty

Po powrocie do domu Helen usłyszała dochodzące z biblioteki podniesione głosy. Kojarząc je ze źle zaparkowanym na podjeździe porsche, pożałowała, że nie została dłużej u babci. Nie miała ochoty na spotkanie z Marcią, drugą żoną Huntera, i Savannah, jej rozpuszczoną dwudziestoletnią córką. Postała chwilę, aby posłuchać, o czym tak gorąco dyskutują – przezorny zawsze ubezpieczony. Savannah przekonywała rodziców w swój bezceremonialny sposób, że nic nie mogła na to poradzić, a poza tym czy to ważne? Przecież nic się nikomu nie stało.

– I w tym tkwi problem, panienko – mruknęła Helen. – Nie uznajesz żadnych wartości. – Przypomniała sobie, jak Savannah rozbiła pamiątkową butelkę perfum, którą Helen dostała od Emmy na osiemnaste urodziny. Dziewczyna oświadczyła, że to nic wielkiego, bo wystarczy kupić inną.

Można się było spodziewać, że po dwóch nieudanych małżeństwach Hunter będzie miał mnóstwo kłopotów z byłymi żonami i trójką dzieci. Prócz najmłodszej Savannah była jeszcze dwójka, Kim i Clancy (trzydzieści pięć i trzydzieści siedem lat), z pierwszego małżeństwa z Corinne. Tak skutecznie im pobłażano, że w rezultacie traktowali każdą rzecz jak przedmiot jednorazowego użytku. Clancy był chyba najmniej gruboskórny. Podobnie jak ojciec cenił pracowitość, a to budziło szacunek. Helen nie znosiła lenistwa, a wyglądało na to, że Savannah nie zamierza podjąć pracy, podobnie jak jej przyrodnia siostra Kim. Zycie traktowały zabawowo, oczekując, że los zawsze będzie im sprzyjał. Jeżeli nie, to gotowe były rozpętać piekło, zwłaszcza Savannah.

W przeciwieństwie do nich Helen od wczesnych lat starała się być samowystarczalna. Babcia twierdziła, że ma żelazną wolę i że jeżeli coś sobie postanowi, nic nie powstrzyma jej przed osiągnięciem celu. Jako nastolatka pragnęła podróżować. Nie dbała o to, jak tego dokona, byle tylko rozwinąć skrzydła i poznawać świat. Najcenniejszym przedmiotem w dzieciństwie był dla niej globus. Całymi godzinami studiowała go, obracając wolno i wyobrażając sobie, dokąd pewnego dnia pojedzie. W wieku, w którym teraz była Savannah, objechała całą Francję, zrywając winogrona i pracując jako kelnerka. Nie marnowała czasu, czekając, aż tatuś uzupełni nieprzyzwoicie hojne kieszonkowe.

To z powodu rodziny Huntera zamieszkali w Swanmere. Helen zasugerowała, że zdrowiej będzie przenieść się gdzieś dalej od Crantsford i jego byłych żon (które wspierał finansowo) i dzieci.

– Dobrze – odpowiedział Hunter. – Wybierz miejscowość i wyszukaj agencję nieruchomości.

– Tak po prostu?

– Oczywiście. A jak inaczej mamy to zrobić?

To właśnie najbardziej w nim lubiła: logiczny pragmatyzm. Spodziewała się, że jej odmówi. Lubił mieć rodzinę w pobliżu, a ona chciała go od niej odciągnąć. Czuła się wyjątkowo niezręcznie, odwiedzając agencje nieruchomości i pytając o domy w ustalonym przez Huntera przedziale cen, lecz gdy zobaczyła starą plebanię z przepięknym ogrodem, stłumiła wszelkie wyrzuty sumienia. Wiedziała, że Hunter też pokocha ten dom. Szczególnie, gdy mu powie, że jest w nim biblioteka.

Przysłuchując się prowadzonej w bibliotece rozmowie, rozpoznała głos Marcii mówiącej, że jeżeli to była czyjaś wina, to tego głupiego człowieka, który nie potrafił upilnować psa.

– Czego mógł się spodziewać, skoro nie potrafił utrzymać na smyczy swojego kundla? Mam wielką ochotę podać go do sądu. Mogłyśmy zginąć.

– Ale wam nic się nie stało? Savvie, nie nadwerężyłaś sobie kręgosłupa szyjnego? – zabrzmiał głos Huntera.

– Nie, wszystko w porządku. Mogę pójść zrobić sobie coś do jedzenia? Umieram z głodu.

Zdając sobie sprawę, że w każdej chwili Savannah może otworzyć drzwi do biblioteki i zastać ją przy nich, Helen ulotniła się. Perfekcyjnie zgrała głośne stuknięcie drzwi wejściowych z pojawieniem się Savannah w wyłożonym białymi i czarnymi płytkami holu.

– Ach, to ty – powiedziała pasierbica, jak gdyby Helen nie miała prawa tu być.

– Cześć – odpowiedziała wesoło. – Jak leci?

Jedyną odpowiedzią było lekceważące wzruszenie ramion oraz błysk kamienia w jej pępku. Savannah miała najszczuplejszą talię, jaką Helen kiedykolwiek widziała, i stale ją eksponowała, bez względu na pogodę. Była atrakcyjną dziewczyną, smukłą, z długimi, pięknymi włosami koloru miodu, ale podobnie jak wiele dziewcząt w jej wieku nadużywała makijażu. Nie odkryła jeszcze, że mniej znaczy więcej i że uśmiech działa lepiej niż jakikolwiek kosmetyk.

Helen obserwowała, jak znika w kuchni, we wlokących się po podłodze workowatych spodniach biodrówkach. Wtedy właśnie zauważyła u stóp schodów dwie wielkie walizy i przenośny radiomagnetofon. Zastanawiając się, co jest grane, zdecydowała, że czas wejść do biblioteki. Otworzyła drzwi.

– A, Helen. Tak myślałem, że to ty.

Hunter wyszedł zza biurka, aby ją przywitać. Inny mężczyzna ograniczyłby się do dyskretnego pocałunku w policzek, mając świadomość, że żona numer dwa obserwuje ich wzrokiem bazyliszka. On jednak pocałował ją namiętnie w usta, po czym wziął pod rękę i wprowadził do pokoju.

Marcia, która zbliżała się do pięćdziesiątki, ale ubierała się jak dwudziestopięciolatka, miała na sobie białe dżinsy biodrówki firmy DKNY i pasujący raczej na dziesięciolatkę T-shirt z dekoltem odsłaniającym rowek między piersiami. Jasnoblond włosy były obcięte krótko i usztywnione potężną porcją pianki. Inkrustowane brylantami okulary przeciwsłoneczne sterczały na czubku głowy, a w opalonej twarzy błyszczały niebieskie oczy o lodowatym spojrzeniu.

Helen obrzuciła ją dyskretnym wzrokiem.

– Witaj, Marcia – powiedziała, siląc się na przyjazny ton głosu i wysunęła z objęć Huntera. Chyba nigdy nie będzie czuła się swobodnie w towarzystwie jego byłych żon. Marcia pozostawała w najlepszej komitywie z Corinne, ale ona nigdy nie zostanie członkiem ich paczki.

– Witaj, Helen – powiedziała Marcia. Jej ton był równie lodowaty, jak wzrok. Sięgnęła po torebkę leżącą na biurku Huntera, rozsypując przy okazji jego papiery, ale nie zwróciła na to uwagi. – Schodzę ci z drogi, Hunter – oznajmiła. – Zadzwonię, gdy dotrę na miejsce.

W kuchni Savannah jadła kanapkę z masłem orzechowym. Siedząc na kuchennym blacie, bębniła bosymi stopami w drzwiczki szafki. Była w fatalnym nastroju. Nie tylko dlatego, że matka zostawiała ją u ojca, z całą tą ekipą remontową w domu, a sama jechała do Stanów, by odwiedzić jakąś starą szkolną przyjaciółkę. Tym co rzeczywiście ją wkurzało, był ten stary człowiek ze swoim psem. Zachował się tak, jakby uważał, że zrobiła to specjalnie. To wszystko jego wina. Każdy głupi mógłby to potwierdzić. Nawet taki początkujący kierowca jak ona. Powinien trzymać tę cholerną smycz. Gdy zaczął krzyczeć, sytuacja zrobiła się okropnie żenująca. Zwymyślał ją i mamę. Wtedy wcisnęła gaz do dechy. Nie zamierzała dłużej tego słuchać.

Uświadomiwszy sobie, że nie jest taka głodna, jak myślała, wyrzuciła resztki kanapki do zlewu, zeskoczyła z blatu, podeszła do lodówki, wyjęła karton z sokiem pomarańczowym i przytknęła do ust. Piła z zamkniętymi oczyma, odchyliwszy głowę do tyłu. Przed oczyma stanął jej obraz starego człowieka, tulącego do piersi skowyczącego psa. Nie przełknęła w porę i sok prysnął na bluzkę i podłogę.

– Jasna cholera!

Gdy Savannah rozpakowywała się na górze, Helen z Hunterem pili drinki na tarasie. Był piękny wieczór, ale Helen czuła się poirytowana. Nie dawała jej spokoju bezceremonialność, z jaką postawiono ją przed faktem dokonanym. Czy ona nie prawa decydować, kogo przyjmuje w swoim domu? Co prawda ta okropna dziewczyna była córką Huntera, ale czy nie mógł najpierw jej zapytać? Zwróciła mu na to uwagę, gdy już zaniósł walizki Savannah na górę.

– A po co miałem cię pytać? Powiedziałabyś nie?

– Oczywiście że nie.

– To po co całe to zamieszanie?

Uznał sprawę za zakończoną. Nie miała odwagi powiedzieć, że zwykła grzeczność nakazywała to zrobić.

Patrząc, jak Hunter miesza kawałki lodu w szklance z dżinem, przypomniała sobie podsłuchaną rozmowę.

– Czy Savannah i Marcia miały jakiś wypadek? – spytała. – Zdaje się, że pytałeś je, czy nic im się nie stało.

Wyciągnął plasterek cytryny ze szklanki i cisnął w krzaki. Był niewolnikiem przyzwyczajeń. Zawsze wkładał plasterek cytryny do napoju i zawsze w trakcie picia wyrzucał.

– Tak. Pies jakiegoś faceta wybiegł przed samochód, kiedy Savannah jechała przez miasteczko.

– Zraniła go?

– Dzięki Bogu nie.

– Czyj był ten pies?

– Nie wiedzą. Powiedziały tylko, że staruszek bardzo się zdenerwował.

– Jakiej rasy był ten pies?

Zmarszczył brwi.

– Skąd mogę wiedzieć? Czy to ważne?

– Przecież tu mieszkamy. Oczywiście że to ważne. Właściciel psa musi być naszym sąsiadem.

Zastanawiał się na tym przez chwilę.

– Marcia wspomniała, że pies był z rodzaju takich ani do ozdoby, ani do obrony. Długi tułów, krótkie nogi.

– Corgi?

– Nie. Coś mniejszego.

– Jamnik?

– Tak. Chyba tak.

Helen wypiła łyk wina.

– Uważasz, że to mądre ze strony Marcii, że pozwoliła córce powadzić? Przecież ona dopiero się uczy Zauważyłam także, że na samochodzie nie było literki L.

Hunter zamieszał lód w szklance.

– Nigdy nie krytykowałaś Marcii. Co się stało?

Helen obiecała sobie nigdy nie mówić źle o swoich poprzedniczkach, ale w tym wypadku było to niemożliwe.

– Porsche z młodym, niedoświadczonym kierowcą za kółkiem to potencjalne nieszczęście. Niezależnie od tego, kim są rodzice.

Znów wprawił w ruch kostki lodu.

– Słusznie. Chyba kupię jej bezpieczniejszy samochód. Co o tym sądzisz? A może, jeżeli jutro nie pracujesz, poszłybyście z Savvie do salonu i coś razem wybrały?

Cudownie. Następnym razem trzymaj język za zębami, Helen Madison. Helen Madison-Tyler, poprawiła się w myślach.

Wieczorem tego dnia Helen zgasiła światło i odwróciła się na bok. Hunter odebrał to jako zaproszenie do przytulenia się i pocałowania jej w kark. Spojrzała na świecące wskazówki budzika. Wpół do pierwszej.

– Nie musisz jutro wcześnie wstać?

– A od kiedy to dla mnie jakaś przeszkoda?

Przesunął dłońmi wzdłuż jej ud, po czym sięgnął ku piersiom. Znieruchomiała, a po chwili odprężyła się. Kiedy piętnaście minut później Hunter zaklął i zniknął w łazience, leżała w ciemności, zastanawiając się, co powinna zrobić. Pójść za nim, co mogłoby wywołać jego gniew, jak miało to miejsce poprzedniej nocy, czy dać mu spokój. To dopiero trzeci raz, pomyślała. Jest prawdopodobnie zmęczony. Obecność córki w domu również mogła się do tego przyczynić.

W końcu wyszedł z łazienki.

– Przepraszam – powiedział, odwracając się tyłem i naciągając kołdrę.

– Nie musisz przepraszać – wymruczała, przytulając się do niego. Zesztywniał i odsunął się od niej.

Gdy zasnął, Helen leżała, wpatrując się w falującą w otwartym oknie zasłonę. Wróciła myślami do wydarzeń minionego dnia. Udało jej się skończyć wcześniej pracę i pojechała do domu opieki odwiedzić babcię. W pokoju grało radio, a Emma siedziała przy stole pod oknem, spoglądając na mały taras i skrawek trawnika. Większość gości, jak nazywano pensjonariuszy, miała swoje prywatne kawałki ogrodu. Gdy Helen weszła, starsza pani wycinała kupony rabatowe z czasopism, które wnuczka przyniosła jej w ubiegłym tygodniu.

– Te są na mleko sojowe – wyjaśniła. – Nie pamiętam, czy lubisz mleko sojowe.

– Nie bardzo.

– I tak wytnę je dla ciebie. Mogą się przydać. To piętnaście pensów oszczędności, więc nie do pogardzenia. Zobacz. Ten jest na łososia w puszce. Mogłybyśmy zjeść go jutro do herbaty, gdy wrócisz ze szkoły. Zrobię kanapki i usunę skórkę, tak jak lubisz.

Helen nienawidziła stanu, w jakim znajdowała się babcia, nazywanym przez personel błogą nieświadomością. Z wielką delikatnością spróbowała zmusić mózg staruszki do pracy i przywrócić do rzeczywistości.

– Babciu – powiedziała łagodnie – może zostawisz te kupony i pójdziemy na spacer? Taki piękny dzień. Później pokażę ci zdjęcia nowego domu.

– O nie, kochanie, nie mam czasu. Dziadek wróci wkrótce z pracy i muszę posprzątać.

Nic nie można było na to poradzić i Helen mogła się jedynie dostosować do nastroju babci. Bywało gorzej, gdy Emma brała Helen za jej matkę Daisy – swoją jedyną córkę.

Helen znała matkę tylko z opowiadań i fotografii. Ze stworzonego w ten sposób obrazu wyłaniała się osoba wrażliwa i delikatna, o niskiej samoocenie i skłonności do nagłych zmian nastroju. Była wyjątkowo inteligentna, ale brakowało jej społecznego wyrobienia, tak przydatnego w codziennym życiu. W szkole dokuczano jej, nic więc dziwnego, że gdy pojawił się mężczyzna, który zwrócił na nią uwagę, uległa jego urokowi. Porzuciła plany studiów na uniwersytecie, rzuciła szkołę i związała się z nim ku rozpaczy Emmy i Gerarda. Rodzice uważali go za niebieskiego ptaka, wywierającego na ich córkę zły wpływ Z tego powodu Daisy zerwała z nimi kontakty. Jakiś czas później pojawiła się na progu domu rodzinnego, zalana łzami, bezdomna i w ciąży. Ukochany wyrzucił ją. Emma i Gerard bez wahania przyjęli ją pod swój dach. Córeczka – Helen – urodziła się o czasie, bez komplikacji, ale Daisy nie potrafiła odnaleźć się w nowej sytuacji. Ile razy spojrzała na leżące w łóżeczku dziecko, wybuchała płaczem. Uznano to za depresję poporodową, a potem przypisano wrażliwemu usposobieniu.

– Wkrótce dojdzie do siebie – twierdzili lekarze, ale tak się nie stało. Pięć miesięcy później, gdy Gerard i Emma wrócili z wnuczką ze spaceru w parku, znaleźli córkę martwą w wannie, z nadgarstkami podciętymi brzytwą Gerarda.

Nazajutrz rano Hunter wyszedł do pracy bez pożegnania. Milczenie nic nie da, pomyślała Helen, patrząc, jak mąż odjeżdża. Muszą porozmawiać. Chyba potrzebowali pomocy. Może powinni zasięgnąć porady specjalisty.

Gdy zeszła do kuchni, usłyszała głośną muzykę, dochodzącą z pokoju pasierbicy. Najwyższy czas dać Savannah nauczkę. Odnajdą psa, którego o mały włos nie przejechała, i dziewczyna przeprosi jego właściciela. Za dwie godziny przyjdzie Evie Hawkings, która wie o wszystkim, co się dzieje w miasteczku. Zapyta ją, jak się nazywa ten mężczyzna i gdzie mieszka.

Rozdział szósty

Mac zamknął Fritza w kuchni i poszedł otworzyć drzwi. Zobaczył dwie kobiety i zastanawiał się, czyje zna. Młodsza wydała mu się znajoma, ale dlaczego wyglądała tak żałośnie? Jak tak szczupłe ciało mogło pomieścić tyle wrogości? Zapewne kobiety były świadkami Jehowy Oni zwykle chodzą parami. Co prawda wrogość nie leżała w ich charakterze, głosili przecież radość i pokój.

– Słucham? – popatrzył na kobietę, która zwróciła się do niego po nazwisku. Była bardzo atrakcyjna. Prawdę mówiąc, niezła sztuka. Chyba po czterdziestce. Włosy kasztanowe, brzoskwiniowa cera, ładne długie nogi i obrączka z wielkim szmaragdem na serdecznym palcu. Była zbyt opanowana i elegancka jak na świadka Jehowy. I skąd znała jego nazwisko?

– Jestem Helen Madison-Tyler, a to jest Savannah, moja pasierbica.

Madison-Tyler. To nazwisko uruchomiło dzwonek alarmowy.

– Spokój, Fritz! – krzyknął przez ramię w stronę kuchennych drzwi, skąd dochodziło szczekanie i drapanie. Conrad wścieknie się, jeżeli pies narobi szkody.

– Czy panie prowadzą jakąś zbiórkę? – spytał, odwracając się do sprawczyń zdenerwowania psa. – Czy to jakaś akcja charytatywna? Fritz! Powiedziałem, że masz być cicho.

– Czy możemy wejść, panie Truman? To powinno uspokoić pańskiego psa.

Co za tupet! – pomyślał. Zaraz, zaraz, a może to profesjonalne złodziejki, które dostają się do środka, odwracając uwagę prośbą o szklankę wody, a gdy człowiek się odwróci, plądrują dom.

– Przepraszam, ale nie dosłyszałem pani nazwiska – powiedział.

– Chodzi o pańskiego psa – odpowiedziała młodsza z kobiet. W jej głosie brzmiało zniecierpliwienie.

– Tak?

– Ja… – Urwała i odwróciła wzrok. – Przepraszam, że o mało go wczoraj nie przejechałam – wymamrotała, a następnie odwróciła się do kobiety o kasztanowatych włosach. – Zadowolona? Mogę już iść?

Mac poczuł, że się czerwieni. Wróciło wspomnienie chwili, w której Fritz o mały włos nie trafił pod koła samochodu prowadzonego przez tę… niewychowaną nastoletnią dzikuskę, która sprawiała wrażenie, jakby nie miała ani odrobiny inteligencji, nie mówiąc już o manierach. Jak śmie przychodzić tutaj, udając że jest jej przykro, gdy w gruncie rzeczy guzik ją to obchodzi? Gdyby naprawdę ją obchodziło, wysiadłaby wczoraj z samochodu. Ale nie, siedziała i czekała, aż on upora się ze zwojem siatki, który upuścił, biegnąc za Fritzem. Trudno uwierzyć, ale ruszyła dalej z rykiem silnika.

– Savannah! – syknęła starsza kobieta. – Nigdzie nie pójdziesz, dopóki nie przeprosisz grzecznie pana Trumana.

Akurat, pomyślał. Punkt dla macochy. Przynajmniej ona okazała odrobinę przyzwoitości. Zaraz jednak przypomniał sobie, że w samochodzie była też druga kobieta. Czy to ona? Przystąpił do ataku.

– A o czym, do licha, myślała pani, pozwalając prowadzić jej tak szybki samochód z tak niedorzeczną prędkością?

Pytanie najwyraźniej rozśmieszyło dziewczynę, a pani Madison-Tyler odparła oschle:

– Gdybym to ja była w samochodzie, panie Truman, taka sytuacja nigdy by nie zaistniała. Czy pańskiemu psu nic się nie stało? – spytała łagodniejszym tonem. – A jak pan się czuje? To musiał być dla pana straszny szok.

– Czuję się świetnie – odpowiedział udobruchany. – Fritz także.

– Bardzo się cieszę. Wiem, że niczym nie można tego zrekompensować, ale chciałabym dać panu to. – Z reklamówki, której Mac wcześniej nie zauważył, wyciągnęła butelkę claretu. – To z piwnicy mojego męża. Nie znam się na tym, ale jest chyba niezłe.

Darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby. Wziął butelkę i spojrzał na etykietę. Określenie „niezłe” było wyraźnym niedoszacowaniem. Ta butelka warta była co najmniej sześćdziesiąt funtów Musiało być znakomite.

– Ja jednak oczekuję przeprosin od ciebie. – Zmierzył wzrokiem dzikuskę i z zadowoleniem stwierdził, że się skrzywiła. Aby ją do reszty speszyć, odsunął się od drzwi i powiedział: – Możesz wejść i przeprosić Fritza, skoro już przyszłaś.

Helen pomyślała, że pan Mac Truman chce zawstydzić Savannah. Nie miała mu tego za złe. Wyczuła bratnią duszę, gdy stali w kuchni, czekając, aż Savannah powie, co ma do powiedzenia. Fritz krążył wokół nich. Sądząc z grymasu na twarzy dziewczyny, prędzej meteoryt uderzyłby w dach tego pięknego domu, niż doczekaliby się przeprosin. Evie poinformowała ją, że Trumanowie mieszkają w przebudowanej kaplicy przy New Street. Często ten dom podziwiała. Chętnie zajrzałaby dalej niż do holu i kuchni. Evie powiedziała, że nie wyobraża sobie, jak można tam mieszkać.

– Takie tam przestrzenie, że wiatr po nich hula. Ogrzanie tego wszystkiego musi kosztować Conrada fortunę. Ale chyba nie cierpi na brak pieniędzy.

Zanim Evie zabrała się do sprzątania, Helen poczęstowała ją filiżanką kawy, i zapytała, kto spośród mieszkańców miasteczka ma jamnika. To wystarczyło, by kobieta rozgadała się na dobre i uraczyła ją szczegółową opowieścią o Macu i Conradzie Trumanach.

– Mac potrafi być czasami nieznośny – stwierdziła. – Ale taki już jest. Nie zwracam uwagi, gdy próbuje mi dokuczyć. Mówiąc szczerze, zrobił się jeszcze gorszy, odkąd stracił najbliższą przyjaciółkę. On i Alice Wykeham byli nierozłączni. Kto wie, gdyby się spotkali wcześniej, może byliby kimś więcej niż przyjaciółmi.

– No dalej, panienko, nie będę czekał cały dzień.

Na dźwięk tubalnego głosu Maca serdelek szczeknął i obwąchał kostki Savannah. Ku zdumieniu Helen Savannah pochyliła się ku niemu. Byłaby mniej zaskoczona, gdyby dziewczyna zdjęła but i rzuciła w psa.

– Już powiedziałam, że przepraszam – oznajmiła pasierbica. – Pewnie pan nie dosłyszał.

Oczy mu się zwęziły.

– To wszystko? Tylko tyle masz do powiedzenia?

Savannah wzruszyła ramionami.

– Może pan przyjąć przeprosiny lub nie.

– W takim razie przyjmuję, ale radzę na przyszłość jeździć wolniej. A właściwie ile masz lat?

– To nie pańska sprawa.

– Savannah!

Dziewczyna wyprostowała się.

– Zrobiłam, czego chciałaś. A teraz spadam. – Minęła Helen, podeszła do drzwi i z trzaskiem je zamknęła, na co Fritz zareagował szczekaniem.

– Czarująca dziewczyna – stwierdził Mac. – Po prostu sam urok.

– Przepraszam – powiedziała Helen, gotując się z gniewu. – Myślałam, że zmuszając ją do przyjścia do pana, nauczę ją odpowiedzialności za swoje czyny. Najwidoczniej byłam naiwna.

– Czy jest pani za nią odpowiedzialna?

– Dzięki Bogu nie. Mieszka chwilowo z ojcem i ze mną, bo jej matka wyjechała do Ameryki.

– Na jak długo?

– Na miesiąc.

– Chyba o cztery tygodnie za długo. Byłbym wdzięczny, gdyby pani trzymała ją z daleka ode mnie.

– Przy odrobinie szczęścia będzie siedziała w swoim pokoju przez cały czas pobytu tutaj.

– Dziękuję za wino – powiedział Mac, trzymając ofiarowaną mu butelkę. – Podziwiam gust pani męża, jeżeli chodzi o trunki. To mężczyzna, który się nie ogranicza. Będę myślał o pani podczas wieczornej degustacji.

Podszedł do stołu, który stał przy drzwiach balkonowych, wychodzących na mocno nasłonecznioną, wyłożoną kamiennymi płytami część ogrodu. Na starannie utrzymanych rabatach rosła lawenda, przywrotniki, kwiaty cebulowe i kocimiętka. Helen przywiodły na myśl niektóre części ogrodu na starej plebanii. Kwiaty tworzyły naturalny, barwny kobierzec. Zobaczyła, że Mac stawia butelkę, obok dużego otwartego zeszytu z odręcznymi notatkami, urozmaiconymi rysunkami roślin.

– Jest pan zapalonym ogrodnikiem, panie Truman? – spytała.

Zauważył, że przygląda się zeszytowi, i zamknął go z trzaskiem.

– Tak, a pani?

– Chciałabym być. Ale proszę nie mówić o tym Olivii Marchwood. Stara się mnie wciągnąć do klubu ogrodniczego. – Urwała. A może Mac Truman lubił tę okropną kobietę? Szybko jednak rozwiał jej obawy.

– Olivii Marchwood wydaje się, że klub to jej własność. Ale tak nie jest – odpowiedział, zakładając ręce na plecy.

– A pan jest członkiem?

– Tak.

– Warto rozważyć zapisanie się?

– Z pewnością obniżyłaby pani średnią wieku.

Uśmiechnęła się, i wyczuła odprężenie w rozmowie. To dodało jej odwagi.

– A może mógłby mi pan zarekomendować kogoś do pomocy w ogrodzie? Evie Hawkings radzi, abym skontaktowała się z Orlandem Fieldingiem. Zna go pan?

– Jest znakomitym ogrodnikiem. Pomaga mi od czasu do czasu. Wykonuje cięższe prace, którym, według opinii mojego bratanka, już nie podołam. Ale nie sądzę, aby interesowały go prace związane z utrzymaniem ogrodu, bardziej zajmuje go projektowanie. Nie zaszkodzi jednak spróbować. Gdzie pani mieszka? Ma pani duży ogród?

– Na starej plebanii. Evie powiedziała mi, że znał pan poprzednią właścicielkę. Alice Wykeham była, zdaje się, pańską przy…

– Tak – przerwał jej niezbyt uprzejmie. – Powinienem się domyślić, kim pani jest. Przypomniałem sobie pani nazwisko. Więc zdążyła już pani poznać tę okropną plotkarkę Evie Hawkins?

– Bez niej nie poradziłabym sobie z domem.

– Alice potrafiła.

Helen wzdrygnęła się na tę wyraźną krytykę. Nigdy wcześniej nie zatrudniała sprzątaczki i jeszcze się do niej nie przyzwyczaiła. Przypomniała sobie, jak pierwszy raz oglądali z Hunterem plebanię. Nawet pośrednik handlu nieruchomościami przepraszał za unoszący się w powietrzu zapach.

– Dom był zamknięty przez kilka tygodni – wyjaśnił. – Kilka dni wietrzenia i zapach zniknie.

– Świeże powietrze tu nie wystarczy – stwierdził Hunter. – Oprócz wilgoci i zgnilizny oraz przestarzałych instalacji dom jest brudny.

Nie była to do końca prawda. Kurz i brud wyglądały na powierzchowne, ale Helen wiedziała, że krytyczne uwagi Huntera mają na celu obniżenie ceny.

– Dom jest trochę zniszczony – przyznał agent.

– Zniszczony? – powtórzył Hunter. – To ruina.

– Panna Wykeham chorowała przez kilka miesięcy – wyjaśnił agent. – Niestety, wszystko, łącznie z ogrodem, zostało pozostawione samemu sobie.

Słowa agenta przywiodły na myśl wzruszający, smutny obraz umierającej kobiety, która nie ma już siły troszczyć się o dom i ogród. Helen stanęła przed oczyma babcia, a także osoby, którymi zajmowała się zawodowo. Wspólnie z przyjaciółką Annabel prowadziły firmę o nazwie Pomoc Towarzyska, oferującą usługi dla ludzi w podeszłym wieku. Pomagały im w rozwiązywaniu różnych życiowych problemów, takich jak wypełnianie formularzy, sprowadzanie hydraulików, pomoc w robieniu zakupów, podwożenie do dentysty, pedikiurzystki lub do szpitala, czy po prostu pogawędzenie przy filiżance herbaty Usługi takie cieszyły się popularnością i zajmowały Helen więcej czasu, niż sądziła. Dlatego potrzebowała Evie.

– Jeżeli się nie mylę, pan również korzysta z usług Evie – odpowiedziała, zdecydowana bronić się przed tym nieżyczliwym człowiekiem.

– To decyzja mojego bratanka – odpowiedział ostro. – To jego dom i on ustala zasady. Gdyby to ode mnie zależało, doskonale dalibyśmy sobie radę bez niej. Po jej porządkach nie mogę niczego znaleźć.

Sądząc z tego, co opowiedziała jej Evie o poprzedniej właścicielce starej plebanii, Alice Wykeham nie była osobą, która robiłaby ceremonie lub znosiła cierpliwie ludzką głupotę. Potrafiła zrozumieć, dlaczego ten wybuchowy człowiek i Alice Wykeham zostali dobrymi przyjaciółmi. Mając na uwadze ich przyjaźń, nie chciała zrażać do siebie Maca Trumana. Jednocześnie zapragnęła lepiej go poznać, by zbliżyć się do kobiety, która z taką miłością i troską pielęgnowała ogród.

– To może zabrzmi dziwnie – powiedziała – ale czuję się odpowiedzialna za ten ogród, jakby powierzono mi posadę kustosza. Pan dobrze znał Alice Wykeham, więc gdyby miał pan czas, byłabym wdzięczna za jakiekolwiek rady. Nie chciałabym niczego zniszczyć.

Przez chwilę nie odpowiadał. Pewnie myślał, jak się jej pozbyć.

– Przypuszczam, że miałbym czas – odparł w końcu. – Ale może pani wpadnie do klubu ogrodniczego? W ten piątek wieczorem mamy spotkanie. Przedstawię panią kilku interesującym osobom, jeśli pani chce. – Uśmiechnął się złośliwie.

– Mógłbym także ochronić panią przed La Marchwood, żeby nie wciągnęła pani do swej kryjówki.

Wracała do domu krętą ścieżką, łączącą kościół ze starą plebanią. Gruby żywopłot i gałęzie kasztanowców tworzyły coś na kształt malowniczego tunelu. Wspominając rozmowę z Makiem Trumanem, doszła do wniosku, że właśnie zyskała pierwszego przyjaciela w Swanmere. Może teraz się tu zadomowi. Od dnia ślubu z Hunterem czuła się jak pozbawiona korzeni.

Rozdział siódmy

Lucy źle się czuła. Leżała na sofie z butelką gorącej wody i głową opartą na ramieniu Orlanda. Oglądając telewizję, starała się ignorować uporczywy ból brzucha. Bez rezultatu.

– Czy nie czas na następną tabletkę ibupromu? – spytała.

– Nie – odparł zdecydowanie Orlando. – Musisz odczekać półtorej godziny.

– Jesteś nieznośny, jeśli chodzi o lekarstwa.

– Możesz się przymilać, ile wlezie, ale nie pozwolę ci przedawkować środków przeciwbólowych.

– Ale ja umieram.

– Jakoś wytrzymasz.

– Przekonasz się dopiero, kiedy umrę.

Ścisnął jej ramię.

– O ile wiem, medycyna nie zanotowała przypadku zgonu z powodu bólu menstruacyjnego.

– Może ja będę pierwsza. Wtedy zrobi ci się przykro.

– Z pewnością. Tymczasem zmienię ci butelkę z gorącą wodą.

– Wiem, co poprawiłoby mi nastrój – powiedziała, gdy wrócił z kuchni. – Może obejrzymy jakiś film?

Wręczył jej butelkę i jęknął.

– Niech zgadnę. Coś ckliwego i starego.

Uśmiechnęła się.

– To właśnie miłość.

Dziesięć minut później na stojącym przed nimi stoliku do kawy znalazły się przekąski i napoje, a Orlando celował pilotem w stronę telewizora.

– Zobaczmy, czy uda ci się przetrwać bez płaczu przynajmniej czołówkę – powiedział.

Ale Lucy już sięgała po chusteczkę i wycierała oczy.

– Zawsze wzrusza mnie ta scena na lotnisku – powiedziała, pociągając nosem. –Wyglądają na takich szczęśliwych.

Otoczył ją ramieniem.

– To miało poprawić ci nastrój.

– Tak. Ciii.

Oparła mu głowę na ramieniu i westchnęła. Wieczory takie jak ten uświadamiały jej, że jest niewiarygodnie szczęśliwa. Orlando był najlepszym z przyjaciół. Nie spotkała nigdy mężczyzny, który potrafiłby dodać otuchy w czasie bolesnego okresu, nie mówiąc już o wspólnym oglądaniu filmu Richarda Curtisa. Nigdy się ze sobą nie kłócili. O mały włos nie doszło do tego kilka lat temu, gdy spotykała się ze sprzedawcą mebli ogrodowych. Orlando od początku uważał, że z tym facetem jest coś nie tak, ale nie chciała mu wierzyć. Nawet oskarżyła go o zazdrość, ale później przekonała się, że drań ma żonę i dziecko. Nie mogła wybaczyć sobie własnej głupoty, ale Orlando zachował się wspaniale. Nie powiedział: „A nie mówiłem”, przytulił ją, gdy płakała, i dodał kilka własnych epitetów pod adresem wrednego drania. Dla osoby z jej przeszłością każdy mężczyzna oszukujący żonę i rodzinę stał najniżej w hierarchii. Od tego czasu stała się nieufna. Preferowała bezpieczną przyjaźń z Orlandem, zamiast ryzykownej drogi do zakochania się.

Znajomi nie mogli zrozumieć, dlaczego nie ułożą sobie wspólnego życia. Niektóre przyjaciółki były szczególnie wymowne w tym względzie, dlatego że większość z nich kochała się w Orlandzie.

– Jak możesz z nim mieszkać i obojętnie patrzeć na tak wspaniałe ciało? – pytały często.

Angie, koleżanka z pracy, powtarzała, że mogłaby bez końca patrzeć w ekscytujące niebieskie oczy Orlanda. Przyznała nawet, że wyobraża sobie, jak sunie rękoma po jego szerokim torsie i ramionach, a później w dół, ku wąskiej talii. Uchodził za atrakcyjnego mężczyznę, ale dla niej był tylko dobrym, starym Orlandem. Kiedyś ją pocałował. Podobało jej się to, ale wyraz zmieszania na jego twarzy dowodził, że uznał to za błąd i przekroczenie pewnej granicy. Istniała między nimi niepisana umowa, by nie angażować się w związek, bo wszystko by popsuli. Gdyby im nie wyszło, co stałoby się z przyjaźnią? Takie przypadki zdarzały się między jej znajomymi i nie miała ochoty narażać układu z Orlandem. Tak jak teraz było idealnie. Co więcej, zawsze mogła na nim polegać i ufała mu bez zastrzeżeń. Wszystko by dla niego zrobiła i tylko jego zdanie się dla niej liczyło. Leżąc obok niego na sofie i czując, jak bezwiednie gładzi ją po włosach, nie wyobrażała sobie lepszego sposobu na spędzenie wieczoru.

Dotarli do sceny, w której Emma Thompson odkrywa, że jej głupi mąż dał się schwytać w sidła biurowej dziwki, gdy zadzwonił telefon.

– Odbiorę – powiedział Orlando.

– Zatrzymać film?

Podniósł się z sofy.

– Nie trzeba.

Poszedł do kuchni i wziął notes oraz długopis, sądząc, że to jakiś klient. Mylił się. Dzwoniła Olivia Marchwood.

– Nie zajmę ci dużo czasu, Orlandzie – zagruchała. – Chciałam cię tylko poinformować, że nastąpiła zmiana w programie piątkowego spotkania. Niestety, prelegent zawiódł. Ale nie wszystko stracone. Znalazłam zastępstwo, kobietę, która jest przedstawicielką biura turystycznego.

– Jakiego biura? – spytał Orlando. Wyobraził sobie, że ktoś z firmy Saga Holiday chce namówić członków klubu ogrodniczego do skorzystania z ich oferty.

– Oni specjalizują się w wycieczkach do ogrodów w kraju i we Włoszech. Ta pani jest autorką kilku książek i cieszy się wielką popularnością. Mamy szczęście, że udało się ją pozyskać. Spodziewam się, że wszyscy docenią mój wysiłek.

Zaciekawienie Orlanda wzrosło. Przedstawicielka Sagi ustąpiła miejsca wizji wspaniałych ogrodów na tle bogatej neoklasycystycznej architektury, z perfekcyjnie przystrzyżonymi żywopłotami, wytwornymi cyprysami, tarasami, barokowymi posągami i dziwacznymi fontannami.

– O czym będzie mówiła?

– O ogrodach nad włoskimi jeziorami. To fascynujące.

W pełni się z nią zgadzał. Podejrzewał, że reakcja Lucy nie będzie tak entuzjastyczna. Nie była członkiem klubu, ale czasami, gdy temat ją interesował, przychodziła jako gość. W tym przypadku założyłby się o tygodniową wypłatę, że samo wspomnienie o Włoszech wywoła zdecydowany opór.

Nadal nie miał odwagi dać Lucy kartki urodzinowej, którą wyjął z kosza na śmieci i im dłużej się wahał, tym trudniej było mu się zdecydować.

Maca ucieszyła wiadomość o zmianie prelegenta na piątkowym spotkaniu klubu ogrodniczego. Wątpił bowiem, czy wytrzyma godzinny wykład o drzewkach bonsai. W ubiegłym miesiącu tematem prelekcji były rośliny w medycynie naturalnej i dowiedział się wielu ciekawych rzeczy. Jeszcze wcześniej słuchał o naturalnych metodach zapobiegania szkodnikom. Ale bonsai? Dobry Boże, nawet Conrad, wielbiciel wszystkiego, co japońskie, nie był zainteresowany karłowatymi drzewkami, zniekształconymi i pokrytymi guzkami jak zadek czarownicy.

Zanotował sobie, że rano ma zadzwonić do Helen Madison-Tyler i powiadomić ją o zmianie. Nie będzie to miało dla niej znaczenia, ale kurtuazyjny telefon da mu okazję do zapewnienia, że jest gotów pomóc przy porządkowaniu ogrodu przy starej plebanii. Wiele myślał o jej nieoczekiwanej wizycie, a w szczególności o jej prośbie, i doszedł do wniosku, że jest to winien Alice. Kiedyś ludzie specjalnie przyjeżdżali, by obejrzeć jej ogród, zwłaszcza w czerwcu i w lipcu, gdy otwierała go dla publiczności, aby zebrać pieniądze na działalność charytatywną. Pierwszy raz zobaczył go w kilka miesięcy po wyjściu ze szpitala, gdy przyjechał tu na rekonwalescencję. Wtedy sądził, że będzie to pobyt czasowy. Conrad podwiózł go do kościoła Świętego Jana na poranne nabożeństwo. Powiedział mu, że nie ma potrzeby, aby na niego czekał, i podpierając się laską, dotarł do tylnych drzwi. Tego właśnie dnia poznał Alice. Usiadła obok niego, kładąc wypchaną, brudną, plastikową torbę na haftowanej serwecie z krzyżem i gołębicą.

– Pan jest tu nowy, prawda? – powiedziała. – Uprzedzam, że nie biorę udziału w przekazywaniu znaków pokoju. Jeżeli potrzebuje pan uścisków, pocałunków i ewangelicznego obłapiania, proszę usiąść w innej ławce.

– Jestem za utrzymaniem atmosfery przyzwoitości – odpowiedział rozbawiony – więc zostanę na swoim miejscu, jeżeli nie ma pani nic przeciwko temu.

Nikt więcej nie usiadł w ich ławce i przez całe nabożeństwo jego sąsiadka o ogorzałej twarzy i przenikliwych jasnych oczach przypominających rodzynki nie wyśpiewała ani jednego wersu z intonowanych przez organistę hymnów ani nie odpowiadała na wezwania kapłana. Kiedy przyszedł czas na komunię, podniósł się niepewnie i mocno oparł na lasce. A co będzie, jeżeli nogi odmówią mu posłuszeństwa w połowie drogi do ołtarza? – pomyślał w przypłynie nagłej paniki.

– Proszę się oprzeć na mnie – powiedziała sąsiadka Maca, jakby wyczuwając jego niepokój.

– Proszę się nie obawiać – odpowiedział z dumą, czując wstyd, że taka drobna kobieta chce mu pomóc. Gdy wstała, zorientował się, jaka jest niska. – Gdybym dotknął pani choćby palcem, zostałbym pewnie oskarżony o molestowanie.

Po tych słowach ruszył nawą. Wszystko szło dobrze do momentu, gdy chciał wstać z klęczek przy barierce okalającej ołtarz. Kolana odmówiły mu posłuszeństwa. Wtedy poczuł mocną rękę, która pociągnęła go w górę i postawiła na nogi. Należała do kobiety o oczach jak rodzynki.

– Mam nadzieję, że modli się pan o to, aby nie być takim upartym – powiedziała, gdy znów usiedli w ławce. – Co z pańskimi nogami?

– Miałem udar w zeszłym roku.

– Poważny?

– Dzięki Bogu nie.

Po nabożeństwie, gdy czekał na przyjazd Conrada, uznał, że powinien się przedstawić.

– A więc jest pan stryjem Conrada – powiedziała. – Powinnam się domyślić.

– Czy zna pani mojego bratanka?

– Każda kobieta w miasteczku go zna. Ściąga na siebie zbyt dużo uwagi. Chociaż wątpię, by to dostrzegał. Jak długo zostanie pan w Swanmere?

– Tylko kilka miesięcy. Aż przekonam Conrada, że czuję się na tyle dobrze, aby wrócić do siebie.

– Jeżeli nie będzie pan wiedział, co ze sobą począć, proszę mnie odwiedzić.

– Gdzie panią znajdę? – zawołał za nią, gdy ruszyła żwirowaną ścieżką prowadzącą na wschód.

– Na starej plebanii – odpowiedziała. – Proszę spytać Conrada. Będzie wiedział.

– Ale ja nawet nie znam pani imienia.

– Alice. Alice Wykeham.

Później przekonał się, że Alice Wykeham rzadko kogoś do siebie zapraszała, oczywiście z wyjątkiem miesięcy, gdy otwierała swój ogród dla publiczności. Pięć dni później postanowił skorzystać z zaproszenia i poprosił Conrada, aby zawiózł go na starą plebanię. Czując się jak nastolatek podrzucony przez ojca na pierwszą randkę, zapukał do drzwi, podczas gdy Conrad czekał w samochodzie na wypadek nieobecności gospodyni. Ale drzwi się otworzyły i został wpuszczony do środka.

– Zdąży wziąć kąpiel i wypić herbatę – powiedziała Conradowi z szelmowskim uśmiechem.

– Jesteś nieznośna – powiedział, gdy Conrad odjechał. – Zrobiłaś to celowo, abym poczuł się jeszcze gorzej.

– Przestań narzekać. Ktoś mógłby pomyśleć, że jesteś nieuleczalnie chory.

– Bo jestem. Moja choroba to starość.

– Yhy, użalanie się nad sobą i upór. Widzę, że muszę się tobą zająć. Potrzebna ci duża wódka z martini. Ja niezmiennie wypijam jedną o tej porze. Nieźle mnie ustawia.

– Dziękuję. Poproszę o wytrawną, z cienkim plasterkiem cytryny.

Uniosła brwi.

– Czy można inaczej? A teraz rozgość się w ogrodzie, a ja będę czyniła honory domu. Na ławce leży „Times”. Może zdołasz mi pomóc w rozwiązaniu krzyżówki. Hasło osiem pionowo doprowadza mnie do szału.

Tego dnia ich przyjaźń została przypieczętowana, podobnie jak pasja do ogrodnictwa. Alice zaraziła go entuzjazmem, jakiego nie czuł od bardzo dawna.

Pociąg z Euston do Crewe był zatłoczony, a siedzącego w wagonie pierwszej klasy Conrada otaczał tłum mężczyzn w koszulach, którzy stukali w laptopy, przerzucali sterty papierów i rozmawiali przez komórki. Pewnie nie mieli gdzie pracować, wykorzystywali więc pociąg jako ruchome biuro. Zanim zaczął porównywać koszty powierzchni biurowej z ceną biletu pierwszej klasy na wszystkie linie, skierował myśli ku własnym obowiązkom. Czasami proszono go o przyjazd do Londynu do kancelarii prawnej, na zlecenie której pracował. Zdarzało się to wtedy, gdy kontrakt był ważny lub gdy Japończycy domagali się bardziej osobistego podejścia. Wtedy zjawiał się w garniturze i w krawacie. Nie miał nic przeciwko takim okazjom, wolał jednak pracować w domu i grać rolę szczęśliwego nieroba. Samantha nigdy nie podzielała jego zamiłowania do pracy w domu. Powiedział jej, że to z pewnością dlatego, że czerpie niezdrową przyjemność z bycia szefem własnej firmy.

– Nie zaprzeczaj – powiedział, gdy po raz pierwszy zaprosił ją na kolację. – Wyraźnie odpowiada ci ten piekielny kocioł, jaki tworzy dwudziestu kilku pracowników.

– Czy coś w tym złego? – spytała.

– Tylko jeśli uderza ci to do głowy.

– A jak się to objawia?

– Tak jak zwykle, próbujesz mną kierować.

– I jaki z tego wniosek?

– Muszę podjąć zdecydowane kroki.

– To znaczy?

– Zawsze chcesz mieć ostatnie słowo?

– Nie, flirtuję z tobą, tylko jesteś zbyt głupi, żeby to pojąć.

Jej ambicja dorównywała impertynencji. Od początku miał jej to za złe. Nie był jakimś tępym osłem, ale w porównaniu z jej szalonym intelektem z ledwością osiągał poziom ameby Nie tylko doskonale znała rosyjski i wiedziała wszystko o rosyjskim prawie handlowym oraz o mało wytwornym świecie obrabiarek, frezarek, maszyn do produkcji drutu i kabli, ale również mówiła po francusku, hiszpańsku, włosku i trochę po grecku. Kiedy zostali parą i zabrał ją do Japonii, zaskoczyła go, gdy po przyjeździe do hotelu w Kioto spytała dziewczynę w recepcji po japońsku, o której jest śniadanie.

– Skąd to umiesz? – spytał.

– Uczyłam się w tajemnicy – przyznała ze śmiechem.

– Ale teraz w niczym nie będę lepszy od ciebie.

Wsunęła mu rękę pod ramię i poprowadziła do windy.

– Jest kilka rzeczy, w których jesteś lepszy ode mnie. Chodźmy do łóżka.

Nie trzeba mu było tego dwa razy powtarzać i zanim dotarli do pokoju, zdążyli już pozbyć się ubrań.

Gdy zobaczył jej zbiór płyt i stwierdził, że jest wielką fanką Nicka Drake’a, doszedł do wniosku, że musi się z nią ożenić.

– Nie ma dwóch zdań – powiedział, nastawiając ulubiony album Five Leaves Left. – Musisz wyjść za mnie. To obowiązek.

– Żałuję, ale muszę się zastanowić.

Wystarczył jej ułamek sekundy.

Pochodzili z różnych środowisk, ale nie wpływało to na ich wzajemne relacje. On pochodził z nieśmierdzącej groszem klasy średniej, ojciec był pozbawionym ambicji pastorem, a rodzina Samanthy stanowiła nadziany, zżyty klan. Wkrótce po tym, jak się poznali, odziedziczyła „pokaźną wyprawkę”, jak nazywała ogromną sumę pieniędzy, zapisaną jej przez cioteczną babkę.