Przyjaciołom z dzieciństwa

Czytelnicy zorientowani w topografii Ameryki Północnej wiedzą, że nazwa Waszyngton odnosi się zarazem do stolicy Stanów Zjednoczonych położonej na Wschodnim Wybrzeżu (w Dystrykcie Kolumbii) oraz do stanu na północnym zachodzie kraju. To właśnie w nim rozgrywa się ta historia.

Na początku jest strach.

Strach przed zatonięciem.

Strach przed innymi – tymi, którzy mnie nienawidzą, którzy chcą mi się dobrać do skóry.

I jeszcze – strach przed prawdą.

Na początku jest strach

– Nigdy nie wrócę na wyspę. Choćby do moich drzwi zadzwoniła sama Jennifer Lawrence i błagała mnie o to, nie wrócę. Uprzedzam na wstępie: to, co opowiem, wyda się wam niewiarygodne. To nie jest jakaś banalna historia, zastrzegam. O nie. To paskudna historia. Tak, wyjątkowo paskudna… Oto pewien obraz, żeby, jak to mówią, wyostrzyć wasze apetyty: z otchłani wyłania się ręka – blada, wyciągnięta do nieba, z rozczapierzonymi palcami – która po chwili ostatecznie pogrąża się w odmętach. Dookoła mnie wyje wiatr, deszcz i bryzgi piany chłoszczą mi twarz, a ja płynę i oddalam się od tej upiornej kończyny. Płynę, usiłuję płynąć, unosząc się na spienionych grzbietach fal, opadając w trzymetrowe doliny, płynę na wpół nieżywy ku cyplowi wyspy, kaszląc, krztusząc się i drżąc z zimna. A oto inny obraz: płonący dom, przed nim ja – na kolanach, wrzeszczący jak jakiś histeryk – a wszędzie dookoła rozświetlające noc koguty. I jeszcze coś wam powiem. Wiem, że będzie wam trudno mi uwierzyć. I mówiąc szczerze, nie mogę mieć wam tego za złe. A jednak właśnie tak to było. Dokładnie tak.

Siedzi w fotelu i przygląda mi się tymi swoimi ciemnymi oczami. Jest wysoki, przystojny. A jego marynarka musi być warta więcej niż całe moje oszczędności. Przed chwilą zerknął na zegarek. Nic nie mówi. Ile on może mieć lat? Czterdzieści pięć? Pięćdziesiąt? Musi mieć powodzenie u kobiet.

– Od czego mam zacząć? – pytam.

– Od początku – odpowiada. – Tak będzie najlepiej.

– Ile mam czasu?

– Tyle, ile ci trzeba, Henry.

– Świetnie. Oczywiście nie ma pan obowiązku mi wierzyć.

Nic nie mówi. Niczego po sobie nie pokazuje. Ten mężczyzna – mój ojciec. Ma rację, wróćmy tam, gdzie wszystko się zaczęło. Do samego początku.

Przed początkiem

Sierpniowa noc. Hałasy. Stukot, skrzypienie, regularne bryzgi wody. A potem bardzo wysoki świst niesiony echem po zatoce, skrzypienie przypominające pocieranie nadmuchanego balonu. Zgrzyt o wysokiej częstotliwości. I chlupot wody, plusk fal. Siedzę w morskim kajaku i patrzę na warstwę mgły. Cisza. Wodę dookoła oświetla księżyc. Wstrzymuję oddech. Pojawia się czarna płetwa, dwie, trzy cztery… Jest ich jedenaście. Moje serce zaczyna bić szybciej. Wielkie drapieżniki o czarno-białym ubarwieniu powoli wyłaniają się z mgły, płyną w szeregu, jak w bojowym szyku; ich zaostrzone płetwy rozcinają powierzchnię wody rozjaśnioną blaskiem księżyca w pełni. Ruch wiosłem, potem drugi: ostrożnie płynę w ich stronę.

Kilka rzeczy, które warto wiedzieć o orkach

Orka to superdrapieżnik, najgroźniejszy drapieżnik na świecie; nie ma żadnych naturalnych wrogów. Jest na samym szczycie łańcucha pokarmowego. To niezwykle inteligentne zwierzę. Każde stado orek osiadłych ma rozwinięty język, złożony dialekt, odmienny od dialektów innych stad, jest to też jeden z niewielu gatunków, które przekazują swoje umiejętności następnym pokoleniom. Orki osiadłe mają bardzo wysoko rozwinięty zmysł społeczny.

Są też orki wędrowne. Jeszcze groźniejsze, jeszcze bardziej zuchwałe. Przemierzają oceany w absolutnej ciszy i najczęściej w samotności. To właśnie im orka zawdzięcza miano „wieloryba-mordercy”. Bez wahania atakują duże morskie ssaki: foki, lwy morskie, morświny. Boją się ich nawet rekiny i wieloryby. Orki wędrowne nie wiedzą, co to strach. To zabójcy doskonali…

Orka jako drapieżnik nie ma rywali, ale rzadko atakuje człowieka, chyba że w niewoli. Byłoby dobrze, gdyby można było wygonić tych wszystkich turystów i statki, które od czerwca do października po chamsku wpychają się na ich – a także moje – terytorium, i zostawić orki w spokoju. Tak jak ja to robię, płynąc cicho kajakiem w tę sierpniową noc, w porze, gdy nie ma tu nikogo, tylko one i ja. Wystarczy mi, że się z nimi przywitam, patrzę, jak przepływają, i pozwalam im żyć. Tak jak one pozwalają żyć mnie. Nigdy mnie nie niepokoiły. Nigdy nie próbowały mnie wyrwać z mojego aktualnego życia. Nie próbowały mi zaszkodzić. Ani mnie zabić…

Dlaczego niektórzy ludzie nie potrafią zachowywać się w ten sposób?

Orka drapieżna jest najbardziej okrutnym ze ssaków morskich, ale człowiek wędrowny to najbardziej okrutny ssak na całym świecie.

To powszechnie znana prawda. Ja miałem ją dopiero odkryć.

Październikowa noc. Fale biją o burtę. Za plecami dziewczyny wyłania się z mroku jego głowa. Dziewczyna spogląda w stronę nocnego nieba. Na tle księżyca widzi przelatujący sznur morskich ptaków. Na brzegu jej powieki zawisa słona łza. Usta ma otwarte, oddech płytki; serce podeszło jej do gardła tak wysoko, że ma wrażenie, jakby za chwilę miała je wypluć na śliski pokład łodzi.

Znowu słyszy metaliczny zgrzyt za plecami. Skrzypienie. Jakby ktoś coś ostrzył. We włosach, między okami sieci, czuje uderzenie wiatru.

Wyobraźcie sobie jej strach. Dziewczyna ma niecałe siedemnaście lat. Wyobraźcie sobie taki strach, jeśli potraficie. Strach tak wielki, że miażdży kości i rozdyma serce do rozmiarów grożących eksplozją. Strach, który napina i usztywnia mięśnie, tak że stają się jak liny, które nasiąkły wodą, a potem wyschły i stwardniały na słońcu.

Pokład łodzi tańczy, kołysząc się na falach, i dziewczyna z trudem utrzymuje równowagę. Tym bardziej że jej ramiona i głowę oplata ciężka rybacka sieć. Czuje przez włosy jej twarde węzły, wdycha zapach glonów, ryb, oleju napędowego i soli, od którego żołądek podchodzi jej do gardła. Nie ma pojęcia, jak się tu znalazła – po prostu odczuwa na ramionach cały ciężar tych splątanych, wilgotnych i śmierdzących powrozów, wodorostów przypominających rzemienie, łańcuchów. Ciążą jej, a woda, którą są przesiąknięte, spływa po jej ciele. I jeszcze ten deszcz, który bębni o czaszkę. Chciałaby widzieć więcej, ale jest ciemno. Tak strasznie ciemno…

On jednak jest tutaj, i to bardzo blisko. Kiedy staje przed nią w szeleszczącym kapturze, w jego oczach na chwilę pojawia się błysk; choć trwa to zaledwie sekundę, dziewczyna widzi, w jego źrenicach, co ją czeka. Z przerażenia traci dech w piersiach. Oprawca trzyma się knagi umocowanej na nadburciu. Ale ona widzi tylko cienie, jakby kłęby zabarwionej na czarno waty, skrawek bladego księżyca niczym pazur rozdzierający noc, czarne drzewa, czarny brzeg, wiatr – i ciasną przestrzeń niewielkiego kutra, niebezpieczną, pełną haków i zardzewiałych krawędzi, o które już się pokaleczyła.

Między dużą wciągarką a kabiną – to tam kat dokona swojego odrażającego dzieła.

– Nie powinnaś była tego mówić. – Jego głos jest zimny, odległy i obcy. – Rozumiesz teraz?

Przestępuje z nogi na nogę, utkwiwszy w niej wzrok. Dziewczyna drży z zimna. Ma otwarte usta, suchy, obłożony język. Nagle jej się odbija. On obejmuje ją ramieniem, mimo plątaniny sieci, lin i zwałów wodorostów, w której uwięzione jest jej ciało – jakby chciał ją zaprosić do jakiegoś groteskowego jiga, absurdalnego tanga – i popycha.

– Nie!

Dziewczyna nie ma przed oczami obrazów z dzieciństwa, o których mówi się w filmach i książkach. Jest sama. Pośród tej mrocznej październikowej nocy nie ma nikogo, jedynie ona i on. Widzi przed sobą tylko ciemny, złowrogi kształt cylindrycznego kołowrotu z przyczepionymi po bokach okrągłymi pływakami i welon sieci, który jeszcze łączy ją z kutrem – jej wodnica, linia życia. Chwilę później napastnik popycha ją, tak że upada do tyłu, w otchłań. Rozstępuje się pod nią zimne, czarne lustro wody. Otwiera usta, by złapać oddech, zachłystuje się, kaszle. Walczy, by nie wciągnął jej ciężar sieci, ale fale nacierają, przykrywają ją, po czym cofają się, by znów przypuścić atak. Jej umysł ogarnia przerażenie i panika. Dziewczyna krzyczy, ale natychmiast znowu się zachłystuje i dostaje czkawki. Jej żołądek pełen jest morskiej wody. Silnik zmienia obroty i nagle zostaje porwana w kilwater kutra: sunie za nim z ogromną prędkością, podrzucana, miotana i obracana wokół własnej osi jak bąk.

Po omacku szuka między okami trału jakiegoś wyjścia, drąc paznokciami liny. Jej ciało sztywnieje w zimnej, zdecydowanie zbyt zimnej wodzie. Kręci jej się w głowie. Im większa jest prędkość kutra, tym bardziej wciąga ją w głąb. Jakaś duża ryba – halibut albo łosoś – miota się obok niej. Jej głowa jak spławik wędki nurkuje pod falami, a potem się wynurza, i za każdym razem dziewczyna łapczywie łyka morskie powietrze. Coraz mniej łyków, coraz mniej powietrza… Nagle, pośród tych ruchomych, słonych ciemności, w jednym przebłysku widzi wszystko i wszystko rozumie – całe jej życie staje się jasne i klarowne.

Na długo przed wschodem słońca jest już martwa.

Jej oczy otworzyły się jak u lalki, a skóra stała się biała i połyskująca niczym skóra ryby schwytanej w sieci.

W ten sposób to musiało przebiegać, w każdym razie ja tak to widzę…

JEDEN

1

PROM

22 października 2013 roku mniej więcej o siedemnastej czterdzieści pięć (było już prawie całkiem ciemno) powiedziała:

– Henry, chcę, żebyśmy sobie zrobili przerwę.

To pewnie tam wszystko się rozegrało. W ostatecznym rozrachunku na zawsze pozostają w pamięci właśnie takie chwile. Są dla naszej egzystencji jak punkty odniesienia, jak latarnie na morskim brzegu. W każdym razie to tam ją straciłem – w sensie zarówno dosłownym, jak i symbolicznym.

Zakładam, że rozpoczęcie tej historii na pokładzie promu jest dość logiczne, prawda? Spędziłem siedem lat na porośniętej lasami wyspie niedaleko Seattle. I nie ma dnia, żebym o niej nie myślał. Miejsce akcji? Gdzieś między Anacortes na północno-zachodnim wybrzeżu Pacyfiku a Glass Island, na pokładzie promu Elwha. Czas? Niespokojna noc, pełna gniewu i ciemności, prawdziwa zawierucha.

Pamiętam, że tego wieczoru było straszliwie zimno, lało jak z cebra i słyszeliśmy, że morze poza zasięgiem świateł promu warczy jak wiecznie wygłodzona, wściekła bestia. Ponieważ silnik o mocy tysiąca koni parowych ryczał piekielnie, a w uszach świstał nam porywisty wiatr, mówiła podniesionym głosem. Ja również.

– Co?! Co ty gadasz?!

Zamrugała, spuściła wzrok i znów na mnie spojrzała.

– Wiem, że powinnam była ci o tym powiedzieć wcześniej, ale…

– O czym powiedzieć? Naomi, o czym?

Z powodu tego cholernego hałasu ja też musiałem krzyczeć, żeby mnie słyszała.

Prom się kołysał, tak że musieliśmy prawie tańczyć w miejscu. Byliśmy na odsłoniętym dolnym pokładzie, niedaleko samochodów, podczas gdy reszta pasażerów siedziała sobie wygodnie na górze, w cieple, na zamkniętych pokładach, i rozmawiała o tym, jak minął dzień.

To Naomi nalegała, żeby tutaj zejść. Jakby nie chciała, żeby widziano nas razem.

– Henry, chcę, żebyśmy sobie zrobili przerwę. Dali sobie wolne… na jakiś czas… Żeby spojrzeć bardziej obiektywnie. Stało się coś… Muszę to przemyśleć. Muszę… zrozumieć…

– Co? Co ty gadasz? Co zrozumieć?

Co do mnie, to nie rozumiałem niczego. Wiatr uniósł czarny kosmyk, który wystawał spod jej kaptura. Podniosła wzrok i spojrzała na mnie.

– Henry, odkryłam prawdę.

Patrzyła mi prosto w oczy. Naomi ma – miała – oczy w kolorze ametystu, z refleksami niezapominajki i ultramaryny, ciemniejszą, prawie czarną obwódką wokół tęczówki i opalizującą rogówką: jak kot.

– Jaką prawdę? – zapytałem.

Zakręciło mi się w głowie.

– Odkryłam, kim jesteś.

No właśnie. Tak to się zaczęło.

Rozstanie, jakich co roku zdarzają się miliony w tych czasach, kiedy wszyscy chcą szczęścia, ale nie chcą za nie płacić. Tamtej jesieni mieliśmy po szesnaście lat.

– A kim ja jestem? Na Boga, o czym ty mówisz?

Tym razem nie odpowiedziała.

– Skąd te wszystkie tajemnice? – Nie wytrzymałem. – Dlaczego nie wysyłasz już do mnie esemesów, dlaczego przede mną uciekasz? Nao, co się dzieje?

Poczułem skurcz żołądka. To trwało już tydzień. Każdego ranka kłuło mnie w sercu na widok pustego wyświetlacza telefonu. Żadnej wiadomości… Ilekroć dokonywałem tego odkrycia, robiło mi się słabo. Jeszcze kilka dni temu nie było ranka, żebym po przebudzeniu nie znalazł czułego esemesa. Zaledwie parę słów, ale każde z nich świadczyło o głębi naszych uczuć. Ja pisałem do niej co wieczór przed zaśnięciem. Wczorajsza wiadomość była trochę pompatyczna: Nigdy nic nas nie rozdzieli. Kocham cię. Zawsze będę cię kochał.

Wiem, czym jest zerwanie.

Widziałem bladą twarz Josha Landisa, który prawie płakał w tamtym nędznym pubie, kiedy Casey Hinshaw oznajmiła mu, że to koniec. Widziałem Tess Parsons, fajną dziewczynę, która przez kilka tygodni była wstrząśnięta po tym, jak ta szmata Shanna McFaden wrzuciła do sieci filmik, na którym były chłopak Tess – Danny Lovasz – przysięgał na wszystko, że Tess nic dla niego nie znaczy. Więc wiem, czym jest zerwanie.

Ale mnie i Naomi nie mogło się to przydarzyć. Nasz związek miał trwać do końca życia: „DŚNNR: Dopóki Śmierć Nas Nie Rozłączy” – to była nasza mantra.

Wiem, co myślicie: szesnaście lat…

No i co z tego? Są ludzie, którzy poznają się w tym wieku i zostają razem do końca życia.

Tamtego wieczoru patrzyłem na nią. Wyglądała smutno. Nieskończenie smutno. Co było przyczyną tego smutku? Ja? Czy ktoś inny? Pytania rozbijały się o ściany mojej czaszki jak fale o kadłub promu. To była moja kobieta, dziewczyna, którą kochałem. Z którą chciałem spędzić resztę moich dni. Cholera, miałem wrażenie, że moje wnętrzności pożera jakiś olbrzymi krab.

– Powiesz mi, co się, do cholery, dzieje? Co ja zrobiłem? Poznałaś kogoś, o to chodzi? – nieświadomie zacząłem krzyczeć jeszcze głośniej.

Spojrzała na mnie i wtedy po raz pierwszy poczułem, że dzieli nas otchłań, lata świetlne. Jeszcze parę tygodni wcześniej byliśmy sobie tak bliscy. A teraz – tak dalecy.

– Naomi…

Wyciągnąłem rękę i delikatnie złapałem ją za nadgarstek.

– Zostaw mnie!

Doznałem szoku. Wyrwała się gwałtownie, jakby włożyła palce do gniazdka, jakby się mną brzydziła. Cofnęła się. O krok. I jeszcze o krok. I nagle się rozpłakała.

– Nie rozumiesz, co się dzieje? – zawołała i cofnęła się jeszcze bardziej. Po jej policzkach płynęły łzy. – Czy ty i twoi kumple nie widzicie, co ta wyspa z nami robi? Nie rozumiesz, jak to wszystko się skończy?

Zastanawiałem się, o czym ona, u licha, mówi.

– Jak to wszystko się skończy? Ja i moi kumple? – pytałem z niedowierzaniem. – O czym ty mówisz?

Zrobiłem krok w jej stronę, a ona się cofnęła. Zrobiłem kolejny. Ona także. Wyglądało to jak taniec. Niebezpieczny, ponury i gorzki taniec.

Wyszliśmy spod zadaszenia, jakie tworzyły na środku statku wyższe pokłady. Lodowaty deszcz lał się na nas, bębnił o nasze głowy, spływał mi za kołnierz, ale nie zwracałem na to najmniejszej uwagi.

– Naomi – powtórzyłem łagodnie i podszedłem bliżej.

– Nie zbliżaj się – powiedziała, cofając się.

Oparła się biodrami o nadburcie w miejscu, gdzie jest ono niebezpiecznie niskie, blisko dziobu. Dalej był już tylko łańcuch, a za nim – wzburzone morze. Musiała się zatrzymać.

– Przypominam ci, że to są także twoi kumple – powiedziałem. – Czy nie byliśmy zawsze najlepszymi przyjaciółmi na świecie? Sądziłem, że jesteśmy jak rodzina. „Mój bliźni, mój bracie”, pamiętasz?

Z niesmakiem pokręciła głową.

– Odejdź – załkała. – Proszę, odejdź.

Teraz w jej głosie było coś jeszcze. Ona się mnie bała. Jak to możliwe?

– Naomi…

– Henry, proszę.

Jąkała się, łzy – a może to był deszcz – spływały jej po policzkach. Za plecami Naomi ryczało wygłodzone morze. Białe grzebienie jak gejzery o wysokości domu rozbijały się o burtę pięć metrów od nas, a nasze twarze co chwilę obmywały chmury wodnego pyłu.

Chwyciłem ją za nadgarstki.

– Zostaw mnie, kurwa! – krzyknęła. Złym głosem.

Wkurzyłem się. I wykonałem o jeden ruch za dużo.

Potrząsnąłem nią, jakbym strząsał gruszki z drzewa, żeby się opamiętała. Tam – na dziobie, przy nadburciu, kilka centymetrów od otchłani. Wiem, wydaje się to szalone. Wrzeszczała. Wyrywała się. Jak histeryczka. Wyglądała, jakby się strasznie bała. Pewnie sądziła, że zamierzam ją wyrzucić za burtę. Jak coś podobnego mogło jej przyjść do głowy? Jak mogła sobie wyobrażać, choćby przez moment, że byłbym do tego zdolny? Sądzę, że dzisiaj właśnie to boli mnie najbardziej.

Odepchnęła mnie z całej siły i pośliznąłem się. Uderzyłem tyłkiem o mokry pokład. Nadciągnęła kolejna chmura wodnego pyłu i spadła na mnie jak prysznic. Kiedy Naomi zdołała się wyrwać, na chwilę odrzuciło ją do tyłu. Przerażony patrzyłem, jak kołysze się nad otchłanią, bez kaptura, który zerwał podmuch wiatru, z falującymi włosami, wytrzeszczając oczy ze strachu; za jej plecami wznosiły się grzbiety fal z grzebieniami piany.

– Hej! – wrzasnął facet z obsługi, zbiegając po schodach (musiał nas zauważyć przez okno ze stanowiska pilota albo w kamerach monitoringu). – Co wy wyprawiacie?

Ale Naomi w ostatniej chwili złapała równowagę, odepchnęła się biodrami od nadburcia, ominęła go i wbiegła na schody prowadzące na górne pokłady.

– Naomi!

Ruszyłem w pościg, ale ona już zniknęła na szczycie schodów. W dodatku facet złapał mnie za rękaw.

– Niech pan wraca na górę! Jest pan nieprzytomny czy co? Nie widzi pan, jak tu jest niebezpiecznie?

O tak, widziałem.

Popędziłem na górę, pokonując po dwa stopnie, i w roztargnieniu spojrzałem na wiszącą pod sufitem kamerę, która filmuje wąskie schody na całej długości.

Szukałem jej. Wszędzie. Na wszystkich zamkniętych pokładach, w tłumie pasażerów siedzących przy stolikach i na fotelach z przodu, wśród stojących przy barze, wchodzących i wychodzących z toalety, wśród uczniów wracających ze szkoły i nawet na zewnątrz, na otwartych pokładach, gdzie w taki wieczór nie było żywej duszy i gdzie wiatr zawodził jeszcze bardziej niż na dole.

Ale Naomi nie było.

Nigdzie.

Wróciłem do naszego stolika przemoczony, z twarzą lśniącą od deszczu. Charlie pierwszy mnie zauważył i wytrzeszczył gały.

– O kurwa, Henry! Jesteś cały mokry! Gdzie Naomi?

– Nie mogę jej znaleźć – powiedziałem.

Kayla i Johnny podnieśli wzrok znad smartfonów.

– Co? Przecież byliście razem, widzieliśmy, jak schodziliście.

– Pomyśleliśmy, że może macie ochotę zrobić to w samochodzie – zażartował Johnny.

Nie zareagowałem.

– Henry, co się stało? – zapytał Charlie na widok mojej przygnębionej miny.

– Nie wiem, gdzie się podziała. Wszędzie jej szukałem. I nie znalazłem…

– Ale byliście razem.

– Wiem… Wiem.

– Okay.

Wstał i rzucił okiem na tamtą dwójkę.

– Zostańcie tutaj. Jeśli się pojawi, dzwońcie do nas. A my idziemy szukać Naomi.

Podzieliliśmy się zadaniami. Obeszliśmy wszystkie miejsca, w których już byłem.

Nagle w mojej pamięci jak w błysku flesza pojawia się pewien obraz: widzę siebie, jak biegam po korytarzach, przyglądając się twarzom i sylwetkom, i moją uwagę przyciągają pewne szczegóły. Na przykład obecność Jacka Taggarta na pokładzie. Siedzi w głębi, przy ostatnim stoliku, obok drzwi, które wychodzą na rufę promu, a choć są godziny szczytu, ma stolik tylko dla siebie. Wszyscy albo prawie wszyscy na pokładzie znają Jacka i nikt nie ma ochoty na przeprawę w jego towarzystwie. Taggart mieszka sam w środku lasu, w najmniej gościnnej okolicy wyspy, u podnóża Mount Gardner, najwyższej góry Glass Island, która wznosi się na wysokość dwóch tysięcy czterystu ośmiu stóp, czyli siedmiuset trzydziestu trzech metrów. Ma opinię typa spod ciemnej gwiazdy – a opinie, wierzcie mi, czasem są uzasadnione. Tego wieczoru układa puzzle. Na promach zawsze są puzzle.

– Musiała się zamknąć w damskiej toalecie – powiedział Charlie. – Sprawdzałeś?

– Oczywiście, że nie.

– A więc na pewno tam jest. – Jego pewność siebie była zaraźliwa. Charlie to gość, który rzadko ma wątpliwości, chyba że chodzi o dziewczyny. Płynie przez życie na pełnych żaglach. Położył mi rękę na ramieniu: – Coś poszło nie tak?

Przez ułamek sekundy widziałem w jego oczach nie współczucie, lecz zainteresowanie i ciekawość. Skinąłem głową. Wziął mnie pod rękę i zaprowadził do naszego stolika.

– Znaleźliście ją? – zapytała Kayla.

Charlie gestem poprosił ją, by dała spokój.

– Zabrała się z kimś innym – powiedział kilka minut później siedzący obok mnie Charlie. Jego twarz rozjaśniały tylne światła stojącego przed nami samochodu i blask wskaźników na desce rozdzielczej.

Siedziałem za kierownicą, na dolnych pokładach panował półmrok. Miałem makabrycznego doła. Wiedziałem, że ma rację. Elwha (to słowo w języku Indian Czinuków oznacza „poryw” albo „wapiti”) może pomieścić ponad tysiąc osób i sto czterdzieści cztery samochody. To prawdziwy tłum. Równie dobrze mogła nie chcieć jechać z nami i znaleźć miejsce w samochodzie któregoś z uczniów naszej szkoły – dziewczyny albo chłopaka.

Z trzewi promu odezwał się odgłos syren. Koguty zaczęły się obracać, rzucając pomarańczowy blask na naszą przednią szybę. Włączyłem wycieraczki i powoli ruszyliśmy w ogonku samochodów w stronę rozmytych świateł East Harbor, mijając członków załogi promu ubranych w żółte kamizelki i machających odblaskowymi pałkami.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Une putain d’histoire

Copyright © XO Éditions 2015

All rights reserved

Copyright © for the Polish translation and e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015, 2020

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Elżbieta Bandel

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Michał Pawłowski/www.kreskaikropka.pl

Fotografie na okładce

© Mark Owen/Arcangel Images

© Luna8/Shutterstock

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Paskudna historia, wyd. I, Poznań 2015)

ISBN 978-83-8188-810-3

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61 867 81 40, 61 867 47 08

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer