Oliver Bowden

Assassin’s Creed

PORZUCENI

przełożył
Przemysław Bieliński

Tytuł oryginału
Assassin’s Creed® Forsaken

First published in English in 2012 by Penguin Group
Penguin Books Ltd, 80 Strand, London WC2R 0RL, England
www.penguin.com

Copyright © 2012 Ubisoft Entertainment. All Rights Reserved.
Assassin’s Creed, Ubisoft and the Ubisoft logo are trademarks of
Ubisoft Entertainment in the U.S. and/or other countries.

Przekład
Przemysław Bieliński

Redakcja
Danuta Porębska
Tomasz Porębski
Piotr Mocniak

Redakcja i korekta
Lidia Kowalczyk

Konwersja
Tomasz Brzozowski

Copyright © for this edition
Insignis Media, Kraków 2013. Wszelkie prawa zastrzeżone.

ISBN: 978-83-63944-15-5

Insignis Media
Insignis Media
ul. Szlak 77/228–229, 31-153 Kraków
telefon / fax +48 (12) 636 01 90
biuro@insignis.pl, www.insignis.pl
facebook.com/Wydawnictwo.Insignis
twitter.com/insignis_media

Prolog

Tak naprawdę nie znałem go. Wydawało mi się, że go znam, ale potem przeczytałem jego dziennik i zrozumiałem, że nic o nim nie wiem. A teraz jest już za późno. Za późno, by mu powiedzieć, że źle go oceniłem. Za późno, by mu powiedzieć, że mi przykro

CZĘŚĆ I

Wyjątki z dziennika Haythama E. Kenwaya

6 grudnia 1735

i

Dwa dni temu miałem świętować dziesiąte urodziny w swoim domu przy Queen Anne’s Square. Tak się jednak nie stało; zamiast zabaw są pogrzeby, a spalony dom wygląda jak poczerniały, spróchniały ząb wśród wysokich, zbudowanych z białej cegły rezydencji wokół placu.

Na razie mieszkamy w jednej z posiadłości ojca w Bloomsbury. To ładny dom, i choć rodzina jest zdruzgotana, a nasze życie w gruzach, przynajmniej za to jedno możemy być wdzięczni. Tu zostaniemy: w szoku, w zawieszeniu, jak spłoszone duchy… dopóki nie zapadnie decyzja o naszej przyszłości.

W pożodze przepadły moje dzienniki, więc rozpoczynając ten, czuję się, jakbym robił to od nowa. Wobec tego powinienem chyba zacząć od mojego imienia. Jestem Haytham, to arabskie imię małego Anglika, którego domem jest Londyn i który od urodzenia do nocy sprzed dwóch dni wiódł idylliczny żywot, chroniony przed plugastwem innych części miasta. Z Queen Anne’s Square widzieliśmy mgłę i dym wiszące nad rzeką i jak wszystkim innym przeszkadzał nam smród, który mogę opisać tylko jako zapach „mokrego konia”, ale nie musieliśmy brodzić przez potoki cuchnącej brei z garbarni, jatek oraz tyłków zwierząt i ludzi. Rzeki mazi, która przyspiesza nadejście zarazy: dyzenterii, cholery…

– Musi się pan ciepło ubrać, paniczu Haythamie. Bo dostanie pan gorączki.

Prowadząc mnie przez pola do Hampstead, opiekunki omijały szerokim łukiem nieszczęśników targanych kaszlem i zasłaniały mi oczy, bym nie oglądał zdeformowanych dzieci. Najbardziej ze wszystkiego bały się choroby. Pewnie dlatego, że z chorobą nie da się negocjować; nie można jej przekupić ani stawić jej czoła z bronią w ręku, choroba nie zważa na majątek ani pozycję. To wróg nieprzejednany.

Do tego, oczywiście, atakuje bez ostrzeżenia. Dlatego co wieczór opiekunki oglądały mnie dokładnie, szukając objawów odry czy ospy, a potem donosiły o moim dobrym zdrowiu matce, która przychodziła pocałować mnie na dobranoc. Widzicie, byłem jednym z tych szczęśliwców, którzy mają matkę całującą na dobranoc i takiego samego ojca; rodziców, którzy kochali mnie i moją przyrodnią siostrę Jenny, którzy opowiadali mi o biedzie i bogactwie, którzy przypominali mi o moim szczęściu i napominali, żebym zawsze myślał o innych; którzy zatrudniali dla mnie nauczycieli i opiekunki, abym wyrósł na człowieka wartościowego, przydatnego światu. Byłem jednym ze szczęściarzy. W przeciwieństwie do dzieci, które musiały pracować na polach, w fabrykach i w kominach.

Czasami jednak zastanawiałem się, czy tamte dzieci miały jakichś przyjaciół? Jeśli tak, to – oczywiście świadom, że wiodę życie o wiele wygodniejsze niż one – zazdrościłem im jedynie tego: przyjaciół. Ja nie miałem ani jednego, nie miałem także braci czy sióstr w zbliżonym wieku, a co do poznawania nowych ludzi – cóż, nie miałem śmiałości. Poza tym był jeszcze jeden problem: coś, co wyszło na jaw, kiedy miałem zaledwie pięć lat.

Wydarzyło się to pewnego popołudnia. Rezydencje przy Queen Anne’s Square stoją w niewielkiej odległości jedna od drugiej, więc często widywaliśmy sąsiadów albo na samym placu, albo na podwórzach za domami. Po jednej stronie mieszkała rodzina, która miała cztery córki, dwie mniej więcej w moim wieku. Wydawało się, że całymi godzinami skakały przez skakankę albo bawiły się w ogrodzie w ciuciubabkę, a ja słyszałem je, siedząc w pokoju nauczania pod czujnym okiem mojego nauczyciela, starego pana Faylinga, który miał krzaczaste, siwe brwi i nawyk dłubania w nosie, starannego badania tego, co z jego głębin wygrzebał, a potem zjadania tego ukradkiem.

Tamtego popołudnia stary pan Fayling wyszedł z pokoju, a ja zaczekałem, aż jego kroki ucichną. Wtedy wstałem znad słupków, podszedłem do okna i zerknąłem na ogród sąsiedniej rezydencji.

Mieszkali tam Dawsonowie. Pan Dawson był członkiem Izby Gmin, jak mówił ojciec, ledwie powściągając grymas. Dawsonowie mieli ogród otoczony wysokim murem; mimo drzew, krzewów i rozkwitłej bujnie roślinności jego części były widoczne z mojego okna, widziałem więc małe Dawsonówny. Tym razem grały w klasy; ułożyły je sobie z młotków do pall-malla, ale nie traktowały gry zbyt poważnie – dwie starsze próbowały chyba nauczyć młodsze jej zawiłości. Powiewając kucykami i różowymi, czyściutkimi sukienkami, przekrzykiwały się i śmiały. Czasami dobiegał mnie głos kogoś dorosłego, pewnie opiekunki, ukrytej przed moim wzrokiem pod niskimi koronami drzew.

Na chwilę zapomniałem o rachunkach na stole i przyglądałem się zabawie dziewczynek, aż nagle jedna z nich – o jakiś rok młodsza ode mnie – jakby wyczuła, że jest obserwowana, podniosła wzrok, zobaczyła mnie stojącego w oknie i wtedy nasze spojrzenia się spotkały.

Przełknąłem ślinę i z wielkim wahaniem podniosłem rękę, by jej pomachać. Ku mojemu zaskoczeniu uśmiechnęła się szeroko. Zanim się spostrzegłem, zawołała siostry; zebrały się we cztery. Podniecone wyciągały szyje, osłaniały oczy od słońca i wpatrywały się w moje okno, gdzie stałem niczym muzealny eksponat – tyle że ruchomy, machający ręką i zaróżowiony lekko ze wstydu. Jednocześnie poczułem przyjemne, ciepłe uczucie czegoś, co mogło być przyjaźnią.

Znikło ono jak mydlana bańka chwilę później, kiedy spod drzew wyszła opiekunka, która gniewnie spojrzała w moją stronę, nie pozostawiając mi wątpliwości, za kogo mnie uważa – podglądacza albo kogoś jeszcze gorszego – a potem pospiesznie odpędziła wszystkie dziewczynki.

Widziałem już wcześniej to spojrzenie i miałem je spotykać jeszcze wiele razy na placu albo na polach za domem. Pamiętacie, jak pisałem, że moje opiekunki trzymały mnie z dala od nieszczęśników w łachmanach? Tak samo inne niańki odsuwały swoje dzieci ode mnie. Nigdy właściwie nie zastanawiałem się dlaczego. Nie pytałem, bo… sam nie wiem, nie miałem powodu, żeby o to pytać; tak po prostu było, a ja nie wiedziałem, że może być inaczej.

ii

Kiedy skończyłem sześć lat, Edith podarowała mi komplet ubrań jak spod igły i parę trzewików ze srebrnymi klamerkami.

Wyszedłem zza parawanu w nowych butach, kamizelce i fraku. Edith zawołała jedną ze swoich pokojówek, która powiedziała, że wyglądam zupełnie jak ojciec – a oczywiście o to właśnie chodziło.

Później przyszli mnie zobaczyć rodzice i przysiągłbym, że ojcu zwilgotniały oczy. Matka nie dbała wcale o pozory i rozpłakała się otwarcie; machała ręką, aż Edith podała jej chustkę.

Stojąc tam, czułem się dorosły i mądry, chociaż moje policzki znów płonęły. Zastanawiałem się, czy spodobałbym się Dawsonównom w moim nowym, całkiem dżentelmeńskim stroju. Często o nich myślałem. Czasami widywałem je z okna, jak biegały po ogrodzie albo były wsadzane do karet przed rezydencją. Wydawało mi się, że raz któraś rzuciła mi spojrzenie, ale jeśli mnie zobaczyła, to tym razem nie było uśmiechów ani pozdrowień, tylko cień miny opiekunki z owego pierwszego dnia, jakby dezaprobata wobec mnie była przekazywana z pokolenia na pokolenie niczym jakaś tajemna wiedza.

Po jednej stronie mieszkali więc Dawsonowie i nieuchwytne, długowłose, rozbrykane Dawsonówny, po drugiej zaś Barrettowie. Ci mieli ośmioro dzieci, chłopców i dziewczęta, ale widywałem je rzadko. Podobnie jak Dawsonów, Barrettów widziałem tylko wsiadających do karet albo z oddali na polach.

Pewnego dnia, niedługo przed moimi ósmymi urodzinami, spacerowałem w ogrodzie wzdłuż kruszącego się, ceglanego muru, ciągnąc po nim patykiem. Czasami przystawałem, odwracałem kamienie i przyglądałem się czmychającym spod nich stworzeniom – skorkom, stonogom i dżdżownicom, które pełzały, wyciągając swoje długie ciała – aż natrafiłem na furtę, łączącą nasze podwórze z dziedzińcem Barrettów. Grube drzwi były zamknięte na olbrzymią, zardzewiałą kłódkę, która wyglądała, jakby nie otwierano jej od lat. Gapiłem się na nią przez chwilę, ważyłem w dłoni, kiedy nagle usłyszałem natarczywy, chłopięcy szept.

– Ej, ty tam. Czy to prawda, co mówią o twoim ojcu?

Głos dobiegał zza furty, chociaż umiejscowiłem go dopiero po chwili, przez którą stałem wstrząśnięty i niemal zmartwiały ze strachu. Zaraz potem omal nie wyskoczyłem ze skóry, ujrzawszy w dziurze nieruchome, wpatrzone we mnie oko. Pytanie zostało powtórzone.

– Mówże, zaraz zaczną mnie wołać. Czy to prawda, co mówią o twoim ojcu?

Uspokoiłem się i pochyliłem, aż mój wzrok zrównał się z otworem w furcie.

– Kto tam? – spytałem.

– To ja, Tom, mieszkam obok.

Wiedziałem, że Tom, najmłodsze dziecko Barrettów, jest mniej więcej w moim wieku.

Słyszałem, jak go wołali.

– Kim jesteś? – spytał. – To znaczy, jak masz na imię?

– Haytham – odparłem, zastanawiając się, czy Tom jest moim nowym przyjacielem. Przynajmniej jego oko wyglądało przyjaźnie.

– Dziwne imię.

– Arabskie. Oznacza „młodego orła”.

– Cóż, to by pasowało.

– Co to znaczy, że „by pasowało”?

– Och, sam nie wiem. Po prostu pasuje. Jesteś tylko ty, prawda?

– I moja siostra – odparowałem. – Oraz matka i ojciec.

– Mała rodzina.

Skinąłem głową.

– Posłuchaj – rzekł znów nagląco – to prawda czy nie? Czy twój ojciec jest taki, jak o nim mówią? Tylko nie próbuj mi tu kłamać, widzę twoje oczy. Od razu poznam, jak skłamiesz.

– Nie będę kłamał. Nie wiem nawet, kim są „oni”, ani jaki on według „nich” jest.

Ogarnęło mnie dziwne i niezbyt przyjemne uczucie: że gdzieś tam istnieje wyobrażenie o tym, co „normalne” i że my, Kenwayowie, do niego nie pasujemy.

Być może właściciel oka usłyszał coś w moim głosie, bo pospiesznie dodał:

– Przepraszam… wybacz, jeśli powiedziałem coś niegrzecznego. Byłem po prostu ciekawy, to wszystko. Widzisz, krąży plotka, niezmiernie ekscytująca, jeśli prawdziwa…

– Jaka plotka?

– Pomyślisz, że to głupstwo.

W przypływie odwagi nachyliłem się do dziury i spojrzałem na niego, oko w oko.

– O co ci chodzi? Co ludzie mówią o ojcu?

Zamrugał.

– Mówią, że był kiedyś…

Nagle za nim rozległ się jakiś hałas i usłyszałem rozgniewany, męski głos:

– Thomasie!

Tom, wystraszony, odskoczył do tyłu.

– A niech to – szepnął pospiesznie. – Muszę iść, wołają mnie. Zobaczymy się jeszcze, mam nadzieję?

Z tymi słowami znikł, a ja zostałem z zagadką, co miał na myśli. Jaka plotka? Co ludzie mówili o naszej małej rodzinie?

Jednocześnie przypomniałem sobie, że lepiej się pospieszyć. Było już prawie południe – pora na mój szermierczy trening.

7 grudnia 1735

i

Czuję się niewidzialny, jakbym tkwił w zawieszeniu pomiędzy przeszłością i przyszłością. Dorośli dookoła mnie prowadzą nerwowe rozmowy. Twarze mają ściągnięte, panie płaczą. W kominkach płonie ogień, ale dom jest pusty, nie licząc nas kilkorga i nielicznego dobytku, który wynieśliśmy z płonącej rezydencji. Na dworze zaczął padać śnieg, w środku zaś do szpiku kości przenika nas chłód smutku.

Nie mając nic innego do roboty, piszę pamiętnik; miałem nadzieję uzupełnić go o historię mojego dotychczasowego życia, ale wychodzi na to, że do opowiedzenia jest więcej, niż mi się z początku wydawało, a trzeba się zająć ważniejszymi sprawami. Pogrzebami. Dzisiaj Edith.

– Jest pan pewny, paniczu Haythamie? – spytała mnie wcześniej Betty, z troską malującą się na twarzy i znużonym spojrzeniem. Od lat, odkąd pamiętam, pomagała Edith. Była tak samo zrozpaczona jak ja.

– Tak – odparłem, ubrany jak zwykle we frak i specjalnie na dzisiejszą okazję w czarną chustę. Edith nie miała nikogo innego, więc na stypie pod schodami zebrali się ocalali Kenwayowie i służba – na szynkę, piwo i ciasto. Kiedy stypa dobiegła końca, mężczyźni z domu pogrzebowego, dość mocno już pijani, załadowali ciało na karawan, by je zawieźć do kaplicy. My wsiedliśmy do powozów dla żałobników. Potrzebne nam były tylko dwa. Po wszystkim wróciłem do mojego pokoju, żeby kontynuować opowieść…

ii

Dwa dni po mojej rozmowie z okiem Toma Barretta wciąż nie dawało mi spokoju to, co powiedział. Dlatego pewnego ranka, kiedy zostałem z Jenny sam na sam w bawialni, zdecydowałem ją o to spytać.

Jenny. Ja miałem prawie osiem lat, a ona dwadzieścia jeden; miałem z nią tyle wspólnego, co z węglarzem. Pewnie nawet mniej, bo jak się nad tym zastanowić, to węglarz przynajmniej lubił się śmiać, tak samo jak ja, podczas gdy Jenny rzadko widziałem choćby uśmiechniętą.

Ma czarne lśniące włosy, oczy ciemne i… cóż, ja bym powiedział „senne”, ale słyszałem, jak nazywano je „zadumanymi”, a przynajmniej jeden z jej wielbicieli posunął się do określenia jej spojrzenia „dusznym”, cokolwiek to znaczy. Uroda Jenny była częstym tematem rozmów. Jest bardzo piękna, a przynajmniej tak mi mówiono.

Nie dla mnie. To była po prostu Jenny, która tak wiele razy nie chciała się ze mną bawić, że przestałem ją o to prosić; która zawsze, kiedy ją sobie wyobrażam, siedzi w wysokim fotelu, z głową pochyloną nad haftem albo szyciem – cokolwiek tam robiła z igłą i nitką. I krzywi się. To duszne spojrzenie, o którym mówili jej wielbiciele? Ja to nazywałem krzywieniem się.

Sęk w tym, że choć byliśmy zaledwie gośćmi w naszych życiorysach, jak statki manewrujące w tym samym małym porcie, blisko, ale nigdy się nie stykając, mieliśmy tego samego ojca. A Jenny, dwanaście lat ode mnie starsza, wiedziała o nim więcej niż ja. Dlatego, choć od lat powtarzała mi, że jestem za głupi albo za młody, żeby to zrozumieć – czy też za głupi i jednocześnie za młody, a raz nawet „za mały”, cokolwiek to miało znaczyć – próbowałem nawiązać z nią rozmowę. Sam nie wiem dlaczego, bo, jak mówiłem, nigdy niczego się nie dowiedziałem. Może po to, żeby ją rozdrażnić. Ale tym razem, jakieś dwa dni po konwersacji z okiem Toma, naprawdę chciałem się dowiedzieć, o co mu chodziło.

Dlatego zapytałem Jenny:

– Co ludzie o nas mówią?

Westchnęła ostentacyjnie i podniosła wzrok znad robótki.

– O co ci chodzi, konusie?

– Właśnie o to, co ludzie o nas mówią?

– Pytasz o plotki?

– Jeśli tak chcesz to nazwać.

– A czemu miałyby cię obchodzić plotki? Nie jesteś na to trochę za…

– Obchodzą mnie – przerwałem, zanim zdążyła mi powiedzieć, że jestem za młody, za głupi albo za mały.

– Doprawdy? Dlaczego?

– Ktoś coś powiedział, to wszystko.

Odłożyła swoją robótkę, wciskając ją między udo a poręcz fotela, i wydęła usta.

– Kto? Kto powiedział i co?

– Chłopiec przy furcie na podwórzu. Powiedział, że nasza rodzina jest dziwna i że ojciec jest…

– Kim?

– Nie dowiedziałem się.

Jenny uśmiechnęła się i wzięła z powrotem za wyszywanie.

– I to ci dało do myślenia, tak?

– Cóż, a tobie by nie dało?

– Ja wiem już wszystko, co potrzebuję wiedzieć – odparła wyniośle. – I powiem ci tyle: guzik mnie obchodzi, co o nas mówią u sąsiadów.

– W takim razie powiedz mi – poprosiłem – co ojciec robił przed moim urodzeniem…

Jenny czasami się uśmiechała. Robiła to, kiedy miała nad kimś przewagę, kiedy mogła okazać swoją władzę – zwłaszcza gdy tym kimś byłem ja.

– Dowiesz się – powiedziała.

– Kiedy?

– W swoim czasie. W końcu jesteś jego męskim spadkobiercą.

Zapadła przedłużająca się cisza.

– Co to znaczy „męskim spadkobiercą”? – spytałem. – Czym to się różni od tego, kim ty jesteś?

Jenny westchnęła.

– Cóż, na razie niczym, chociaż ty ćwiczysz szermierkę, a ja nie.

– Ty nie? – Wiedziałem jednak, że to prawda, i chyba nawet się zastanawiałem, czemu ja machałem mieczem, a ona igłą i nitką.

– Nie, Haythamie, ja nie ćwiczę szermierki. Żadne dziecko nie uczy się walki mieczem, przynajmniej nie w Bloomsbury, a może i w całym Londynie. Nikt oprócz ciebie. Nie powiedziano ci?

– Czego?

– Żeby o tym nikomu nie mówić.

– Tak, ale…

– A nie zastanawiałeś się nigdy dlaczego? Dlaczego nie wolno ci nikomu o tym mówić?

Może się i zastanawiałem. Może w duchu wiedziałem od początku. Milczałem.

– Już wkrótce się dowiesz, co cię czeka – powiedziała Jenny. – Nasze życie zostało dokładnie zaplanowane, już ty się nie bój.

– W takim razie co czeka ciebie?

Prychnęła z pogardą.

– „Co mnie czeka” to niewłaściwie postawione pytanie. Należałoby raczej spytać „kto mnie czeka”. – W jej głosie pojawił się ton, który zrozumiałem dużo później; popatrzyłem na nią, wiedząc, że lepiej nie dopytywać i nie ryzykować ukłucia igłą. Kiedy jednak w końcu odłożyłem czytaną książkę i wyszedłem z bawialni, miałem świadomość, że choć nie dowiedziałem się niczego o ojcu ani rodzinie, to wiem coś o Jenny: dlaczego nigdy się nie uśmiecha, dlaczego zawsze jest tak wrogo wobec mnie usposobiona.

Dlatego że poznała swoją przyszłość. Zobaczyła ją i dowiedziała się, że to ja jestem wybrańcem losu, a tylko dlatego, ponieważ urodziłem się mężczyzną.

Może nawet byłoby mi jej żal, gdyby nie była wiecznie taka skwaszona.

Jednak nowa wiedza sprawiła, że lekcja szermierki następnego dnia miała dodatkowy urok. A więc nikt inny tego nie robi. Nagle ćwiczenia zaczęły smakować jak zakazany owoc, a fakt, że nauczycielem był mój ojciec, sprawiał, że owoc ten był tym bardziej soczysty. Jeśli Jenny miała rację i byłem przygotowywany do jakiegoś powołania, tak jak innych chłopców uczy się na księży, kowali, rzeźników czy cieśli, to dobrze. Odpowiadało mi to. Nikt na całym świecie nie był dla mnie wzorem takim jak ojciec. Myśl, że przekazywał mi swoją wiedzę, była krzepiąca i zarazem podniecająca.

Poza tym, oczywiście, w grę wchodziły tu miecze. O czym więcej mógł marzyć mały chłopiec? Patrząc wstecz, wiem teraz, że od tamtego dnia stałem się bardziej chętnym i pełnym zapału uczniem. Codziennie w południe lub po wieczornym posiłku, zależnie od zajęć ojca, szliśmy do sali nazywanej przez nas treningową, choć w rzeczywistości była to bawialnia. Tam właśnie zacząłem doskonalić umiejętności szermiercze.

Nie ćwiczyłem od dnia napaści. W ogóle nie miałem chęci brać miecza do ręki, ale wiem, że kiedy to zrobię, przypomnę sobie tamten pokój, z ciemną, dębową boazerią na ścianach, z półkami pełnymi książek i obitym suknem stołem bilardowym, odsuniętym na bok, żeby zrobić miejsce. Na środku zaś – mojego ojca, spoglądającego uważnie, ale łagodnie, i zawsze uśmiechniętego, zawsze podpowiadającego: blok, parada, praca nóg, równowaga, czujność, przewidywanie. Powtarzał te słowa jak mantrę, czasami nie mówiąc nic innego przez całą lekcję, tylko wyszczekując polecenia; kiwał głową, kiedy mi wychodziło, kręcił nią, kiedy czegoś nie umiałem. Czasami przerywał, odgarniał włosy z twarzy i stawał za mną, żeby ustawić mi poprawnie ręce i nogi.

To właśnie kojarzy mi się – albo raczej kojarzyło – z lekcjami szermierki: półki z książkami, stół bilardowy, mantry ojca i szczęk…

Drewna.

Tak, drewna.

Używaliśmy drewnianych mieczy ćwiczebnych, ku mojej wielkiej zgryzocie. Zawsze, kiedy marudziłem, ojciec mówił, że na stal przyjdzie jeszcze czas. (...) Ciąg dalszy w wersji pełnej.

Spis postaci

Asad Pasza al-Azm: osmański namiestnik Damaszku, ?–1758

Jeffrey Amherst: brytyjski dowódca, 1717–1797

Tom Barrett: chłopiec mieszkający obok Haythama przy Queen Anne’s Square

Betty: służąca w domu Kenwayów

Reginald Birch, starszy zarządca majątku Edwarda Kenwaya; templariusz

Edward Braddock, Buldog: brytyjski generał i wódz naczelny w koloniach, 1695–1755

Benjamin Church: lekarz, templariusz

Connor: asasyn; syn Haythama

Cutter: oprawca

Panna Davy: służąca pani Kenway

Pan Jack Digweed: służący pana Kenwaya

Edith: niańka Haythama

Emily: pokojówka w domu Kenwayów

James Fairweather, znajomy Haythama

Stary pan Fayling: nauczyciel Haythama

John Harrison: templariusz

Thomas Hickey: templariusz

Jim Holden: szeregowy armii brytyjskiej

William Johnson: templariusz

Kaniehtí:io, kobieta z plemienia Mohawków, zwana także Ziio; matka Connora

Edward Kenway: ojciec Haythama

Haytham E. Kenway

Jenny Kenway: przyrodnia siostra Haythama

Tessa Kenway, z domu Stephenson-Oakley: matka Haythama

Catherine Kerr i Cornelius Douglass: właściciele Zielonego Smoka

Charles Lee: templariusz

Marszczynos: informator

Wielki wezyr Raghib Pasza, najwyższy minister sułtana

John Pitcairn: templariusz

Pani Searle: służąca w domu Kenwayów

Pan Simpkin: podwładny Edwarda Kenwaya

Slater: kat i porucznik Braddocka

Silas Thatcher: handlarz niewolników i dowódca Artylerii Konnej, komendant fortu Southgate

Juan Vedomir: zdrajca templariuszy

Jerzy Waszyngton: adiutant generała Braddocka; wódz naczelny nowo utworzonej Armii Kontynentalnej, jeden z Ojców Założycieli i przyszły prezydent, 1732–1799

Od autora

Specjalne podziękowania dla:

Yvesa Guillemota

Stéphane’a Blaisa

Jeana Guesdona

Juliena Cuny’ego

Coreya Maya

Darby’ego McDevitta

A także

Alaina Corre’a Laurenta Detoca

Sébastiena Puela

Geoffroya Sardina

Xaviera Guilberta

Tommy’ego Françoisa

Cecile’a Russeila

Joshuy Meyera

Działu prawnego Ubisoft

Chrisa Marcusa

Etienne’a Alloniera

Anouka Bachmana

Alexa Clarke’a Hany Osman

Andrew Holmesa

Virginie Sergent

Clémence’a Deleuze’a