Contents

1. Wstęp

2. Zapomniane zwycięstwo

3. Zapomniany holokaust

4. Rosja na kolanach

5. Zapomniana historia „Żołnierzy wyklętych”

6. Oskar Schindler ratował przed zagładą swój

7. Jak Stalin został antysemitą

8. Zbrodnia i kara

9. Kto zaczął wojnę o Katyń

10. Każda ofiara mordu katyńskiego miała w NKW

11. Dlaczego Gorbaczow wymyślił anty-Katyń

12. Przed Sierpniem był Lipiec

13. Krótka historia „grubej kreski”

14. Prawdziwa historia wojskowej prokuratury

15. Reagan kontra Imperium Zła

16. Wojna Reagana z Jaruzelskim

17. KGB kontra Watykan

18. Watykan w oku STASI

19. Niemiecki symbol dekomunizacji

20. Bat Kremla

21. Bank polskiej transformacji

22. Dlaczego twórcy stanu wojennego nie ponieś

23. Bezkarni zbrodniarze

24. Wojna o pamięć

25. Dlaczego Brytyjczycy ukrywają prawdę?

26. Dlaczego przepłacamy za paliwo?

Leszek Pietrzak

Zakazana historia
3

Wstęp

„Zakazana historia 3”, to zbiór artykułów doktora historii Leszka Pietrzaka, byłego pracownika Urzędu Ochrony Państwa, Instytutu Pamięci Narodowej, członka komisji weryfikacyjnej WSI, a także Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

Tak jak w poprzednich zbiorach, wszystkie teksty mają za zadanie usunąć „białe plamy” w polskiej najnowszej historii. Pietrzak podejmuje się tematów, które albo są przez historyków niedoceniane, albo takich, które ze względów politycznych nie są nagłaśniane.

W najnowszym zbiorze możemy przeczytać m.in. o zapomnianym holokauście, który Polakom mieszkającym w Związku Sowieckim zgotował w 1937 r. Józef Stalin. Kilkadziesiąt tysięcy naszych rodaków został „taśmowo” uznanych za szpiegów i zamordowanych. Skala tej zbrodni znacznie przekracza rozmiarem ludobójstwo katyńskie. W przeciwieństwie do niego, nie jest jednak obecna w świadomości Polaków. Trudno znaleźć podręcznik historyczny dla młodzieży, który by ją opisywał. O pamięć o tych ofiarach nie upominają się również politycy, którzy nie chcą drażnić Rosji.

Pietrzak opisuje również prawdziwą historię Oskara Schindlera. Na świecie uważanego za bohatera ratującego Żydów przed holokaustem. Faktycznie zaś cynicznego przedsiębiorcy, agenta wywiadu niemieckiego, który na niewolniczej pracy Żydów zbił w czasie wojny fortunę. Wśród zakazanych historii jest również opis działań Wielkiej Brytanii, która ukrywa prawdę o drugiej wojnie światowej przed opinią publiczną.

Pietrzak opisał również operacje KGB z lat 80., których celem było utrzymanie Polski w rosyjskiej strefie wpływów, a także kradzież majątku narodowego, przy wykorzystaniu zamieszania związanego z transformacją ustrojową.

Zapraszam do lektury!

Jan Piński

Zapomniane zwycięstwo

27 grudnia 1918 roku wybuchło Powstanie Wielkopolskie. To właśnie dzięki niemu Polska mogła uzyskać zatwierdzony później w Wersalu dostęp do Bałtyku. To jedyne powstanie, które może być symbolem całkowitego sukcesu Polaków, sukcesu odniesionego dzięki ogromnemu patriotyzmowi, ofiarności jego uczestników i wzorowej organizacji powstańczej.

Sukces Wielkopolan był czymś, co uwarunkowane było tradycjami politycznymi i gospodarczymi tej chyba najbardziej rdzennej części naszego państwa. Wielkopolanie wielokrotnie wcześniej chwytali za broń, dając świadectwo swojej odwagi i ofiarności. Tak było m.in. w sierpniu 1794 roku, gdy na wezwanie Tadeusza Kościuszki rozpoczęli walkę z Prusakami. Tak również było w listopadzie 1806 roku, kiedy napoleońska armia stanęła u bram Wielkopolski. Za broń Wielkopolanie chwycili także w marcu 1848 roku, organizując w Poznaniu Komitet Narodowy i oddziały zbrojne, które wsławiły się zwycięstwami pod Miłosławiem i Wrześnią. Jednak zwycięstwo sprawy narodowej było wówczas po prostu niemożliwe. W II połowie XIX wieku Wielkopolanie, mając przeciwko sobie agresywny żywioł niemiecki, postanowili skupić swoje wysiłki na polu gospodarczym i społecznym, stając się dobrymi gospodarzami. Tylko w ten sposób mogli opierać się germanizacji. To właśnie ten czynnik okazał się niezwykle istotny w grudniu 1918 roku, gdy ponownie chwycili za broń, by oderwać Wielkopolskę od Niemiec i przywrócić ją macierzy. Doświadczenia wcześniejszych walk Wielkopolan oraz ich dobra organizacja w wymiarze gospodarczym, społecznym i kulturowym były czynnikami, które sprawiły, że w 1918 roku byli dobrze przygotowani do kolejnej walki o niepodległą Polskę. Przyszli powstańcy wielkopolscy mieli za sobą pierwsze szlify w walce z niemczyzną. Zdobyli je wcześniej w prowadzeniu samodzielnej działalności gospodarczej na najwyższym poziomie, w oportunistycznej postawie wobec germanizacji, w kultywowaniu tradycji patriotycznej i narodowej.

Przed walką

U schyłku I wojny światowej nic nie wskazywało na to, że Wielkopolanie ponownie chwycą za broń. Dominowało przekonanie, że Wielkopolska stanie się częścią niepodległej Polski dopiero w wyniku nowego traktatu pokojowego kończącego I wojnę światową. Gdy jednak zawieszenie broni podpisane w Compiègne 11 listopada 1918 roku nakazało powrót do granic sprzed wojny, Wielkopolska ponownie znalazła się w granicach Niemiec. Nadzieje Wielkopolan na dyplomatyczne rozwiązanie sprawy narodowej okazały się płonne. W sprawie Wielkopolski mocarstwa zachodnie nie były jednomyślne, obawiając się, że jej przyłączenie do państwa polskiego może nadmiernie osłabić Niemcy. Jedynie Francja solidaryzowała się z dążeniami Wielkopolski do oderwania się od Niemiec.

Wśród rzeszy mieszkańców Wielkopolski coraz bardziej zaczęło dominować przekonanie o konieczności podjęcia natychmiastowej walki zbrojnej. Decyzji tej sprzyjała sytuacja wewnątrz Niemiec. W listopadzie 1918 roku wybuchła w Niemczech rewolucja komunistyczna, której wpływy bardzo szybko się poszerzały. Władzę przejmowały rady robotnicze i żołnierskie, które powstały również na terenie Wielkopolski. W Poznaniu stacjonował wówczas jeszcze 15-tysięczny garnizon niemiecki, a w całej Wielkopolsce siły niemieckie liczyły około 40 tysięcy żołnierzy. Jednak w niemieckiej armii panowało rozprzężenie. Wieści z Warszawy donosiły o powrocie Józefa Piłsudskiego z niemieckiej niewoli i rozpoczęciu tworzenia zrębów polskiej państwowości. Jednak w listopadzie 1918 roku interwencja Piłsudskiego w Wielkopolsce była po prostu nierealna. W tych warunkach koncepcja samodzielnego powrotu Wielkopolski do macierzy dojrzewała szybko. Wizja wybuchu powstania stawała się coraz bardziej realna, gdyż w Wielkopolsce działał już Tajny Międzypartyjny Komitet Obywatelski, Polska Organizacja Wojskowa (POW), a od lipca 1918 roku w terenie tworzyły się lokalne polskie Komitety Obywatelskie i formowano polskie oddziały zbrojne. W listopadzie 1918 roku Wielkopolanie podjęli dalsze organizacyjne kroki. 9 listopada utworzona została w Wielkopolsce Naczelna Rada Ludowa, na której czele stał Komisariat. W grudniu 1918 roku rozpoczął obrady wybrany Sejm Dzielnicowy. Jednak legalistyczni poznaniacy, mimo że liczyli się z powstaniem, nie bardzo chcieli, aby poprzedzało ono decyzje konferencji pokojowej w Wersalu, która m.in. miała zadecydować o losach Wielkopolski.

Powstanie i jego przebieg

Wybuch Powstania Wielkopolskiego 27 grudnia 1918 roku nie był wydarzeniem zaplanowanym. Powszechnie uważa się dzisiaj, że powstanie wybuchło po wizycie 26 grudnia 1918 roku w Poznaniu Ignacego Jana Paderewskiego – wybitnego pianisty, który od wielu lata działał na arenie międzynarodowej na rzecz sprawy polskiej. Dużo ważniejszym powodem wybuchu powstania była podjęta kontrakcja niemiecka. Niemcy ponownie rozpoczęły zaprowadzanie swojego porządku w Wielkopolsce, co w praktyce przejawiało się represjami wobec polskiej ludności. W końcu napięcie sytuacji w Wielkopolsce osiągnęło punkt kulminacyjny. Zorganizowana manifestacja patriotyczna z okazji przybycia Paderewskiego była powodem pierwszych zbrojnych starć poznaniaków z Niemcami. W efekcie doszło do lawinowego uruchomienia polsko-niemieckich walk w różnych częściach miasta. Pomimo to Naczelna Rada Ludowa w Poznaniu bezowocnie próbowała negocjować z Niemcami. 28 grudnia Komisariat NRL mianował naczelnym dowódcą wojska poznańskiego mjr. S. Taczaka.

Pierwszy etap walk trwał do 8 stycznia 1919 roku. W tym czasie powstańcy opanowali Poznań, powiaty Śrem, Wągrowiec, Wronki, Jarocin, Nakło, Mogilno, Strzelno, Krotoszyn i Kruszwicę oraz zdołali poszerzyć walki poza granice Wielkopolski. 6 stycznia 1919 roku wybuchły walki na Pomorzu (Szubin i Chodzież) oraz na Kaszubach (Kościerzyna, Czersk). W tym pierwszym okresie Wielkopolanie uporządkowali walkę, tworząc trzy fronty walki: wzdłuż Noteci, wzdłuż rzeki Obry i na granicy ze Śląskiem. Uzupełniono sztab wojsk powstańczych oficerami polskimi z dawnych kompanii polskich armii niemieckiej, zorganizowano aprowizacje i opiekę nad rannymi. Ogromną rolę odegrało przekonanie wszystkich Wielkopolan co do słuszności prowadzonej walki zbrojnej. Ich wsparcie moralne przekładało się wprost na uchwalony i płacony podatek powstańczy.

Drugi okres walk w Wielkopolsce obejmował okres od 8 do 17 stycznia 1919 roku i był chyba najbardziej decydujący w perspektywie wyniku całego powstania. Zmieniła się organizacja polityczna i wojskowa powstania. 8 stycznia 1919 Komitet Naczelny wydał dekret o przejęciu całkowitej władzy w prowincji. Przystąpiono do organizowania regularnej armii wielkopolskiej, której naczelnym wodzem został doświadczony dowódca z armii rosyjskiej generał Józef Dowbór-Muśnicki. W ramach utworzonych 7 okręgów wojskowych zmobilizowano do połowy stycznia 1919 roku 92 tysięcy żołnierzy. Powstańcy w zaciętych walkach zdobyli m.in. Szubin, Kąkolewo, Rydzynę, ale nie zdołali opanować Leszna i utrzymać Nakła i Szamocina. 14 stycznia 1919 roku władze powstania wystąpiły do Niemców z propozycją rozejmową, jednak Niemcy szykowali się do nowej kontrofensywy. W efekcie ogłoszono kolejny pobór do powstańczego wojska.

17 stycznia 1919 roku rozpoczął się trzeci etap powstańczych walk. Walki były w tym okresie najbardziej krwawe z uwagi na znaczne wzmocnienie sił niemieckich. Powstańcom udało się jednak przełamać ofensywę niemiecką od północy, wypierając siły niemieckie za Noteć oraz zahamowując niemieckie uderzenie od południa i zachodu. Odnieśli ważne zwycięstwa w bitwach o Rawicz i Miejską Górkę. 12 lutego 1919 roku Niemcy podjęli kolejną kontrofensywę, zajmując Babimost i Kargowę, zostali jednak zatrzymani pod Kopanicą, Wielkim Grójcem i Nową Wsią Zbąską. Front ponownie ustabilizował się na linii Obry. Jednak szala zwycięstwa zaczęła przechylać się na korzyść powstańców. Sztab niemieckich wojsk zmuszony został przenieść swoją siedzibę do Kołobrzegu.

14 lutego 1919 roku alianci rozpoczęli negocjacje z Niemcami odnośnie przedłużenia rozejmu z 11 listopada 1918 roku. Sztab powstania wysłał do aliantów petycję dotyczącą przysłania do Wielkopolski alianckiej komisji. Marszałek Francji Ferdinand Foch starał się wymusić na Niemcach poszerzenie rozejmu o armię wielkopolską. Zawarty w Trewirze 16 lutego 1919 roku kolejny rozejm zawiesił formalnie walki powstańcze. Jednak Niemcy, nie chcąc się pogodzić z utratą Wielkopolski, nadal prowokowali kolejne starcia, pragnąc doprowadzić do zerwania rozejmu. Formalnie jednak Wielkopolska nadal była w granicach Niemiec. Dopiero podpisany 28 czerwca 1919 roku traktat w Wersalu zadecydował o powrocie Wielkopolski do macierzy, w granicach nieco większych niż wywalczyli powstańcy. Jednak za ostateczny koniec powstania historycy uznają likwidację frontu wielkopolskiego, co nastąpiło dopiero 8 marca 1920 roku.

Wielkopolski wkład do wolnej Polski

Wielkopolanie wnosili do II Rzeczypospolitej dobrze rozwinięte gospodarczo ziemie. Jednak co było jeszcze ważniejsze w tym momencie dziejowym, to przede wszystkim to, że wnosili znakomicie umundurowana i uzbrojoną 120-tysięczną armię; 1., 2., 3. i 4. Dywizja Strzelców Wielkopolskich, 1., 2. i 3. Pułk Ułanów Wielkopolskich oraz 25. i 26. Pułk Ułanów Wielkopolskich stały się rdzeniem armii II Rzeczypospolitej. Utworzone przez Wielkopolan 3 pułki artylerii, 4 dywizjony lotnicze, pododdziały łączności, saperów i służby sanitarnej stały się zaczynem poszczególnych rodzajów wojsk tworzącej się polskiej armii. Jednostki armii wielkopolskiej znalazły się w 1920 roku na froncie polsko-bolszewickim, walcząc bohatersko na odcinku litewsko-białoruskim. To właśnie w armii wielkopolskiej szlify zdobywali późniejsi bohaterowi polskich kampanii wojennych, jak np. Władysław Anders, późniejszy dowódca II Korpusu PSZ na Zachodzie.

Zapomniany holokaust

Dostępne w wersji pełnej.

Rosja na kolanach

Dostępne w wersji pełnej.

Zapomniana historia „Żołnierzy wyklętych”

Dostępne w wersji pełnej.

Oskar Schindler ratował przed zagładą swój biznes, a nie Żydów

Dostępne w wersji pełnej.

Jak Stalin został antysemitą

Dostępne w wersji pełnej.

Zbrodnia i kara

Dostępne w wersji pełnej.

Kto zaczął wojnę o Katyń

Dostępne w wersji pełnej.

Każda ofiara mordu katyńskiego miała w NKWD swoją teczkę

Dostępne w wersji pełnej.

Dlaczego Gorbaczow wymyślił anty-Katyń

Dostępne w wersji pełnej.

Przed Sierpniem był Lipiec

Dostępne w wersji pełnej.

Krótka historia „grubej kreski”

Dostępne w wersji pełnej.

Prawdziwa historia wojskowej prokuratury

Dostępne w wersji pełnej.

Reagan kontra Imperium Zła

Dostępne w wersji pełnej.

Wojna Reagana z Jaruzelskim

Dostępne w wersji pełnej.

KGB kontra Watykan

Dostępne w wersji pełnej.

Watykan w oku STASI

Dostępne w wersji pełnej.

Niemiecki symbol dekomunizacji

Dostępne w wersji pełnej.

Bat Kremla

Dostępne w wersji pełnej.

Bank polskiej transformacji

Dostępne w wersji pełnej.

Dlaczego twórcy stanu wojennego nie ponieśli kary

Dostępne w wersji pełnej.

Bezkarni zbrodniarze

Dostępne w wersji pełnej.

Wojna o pamięć

Dostępne w wersji pełnej.

Dlaczego Brytyjczycy ukrywają prawdę?

Dostępne w wersji pełnej.

Dlaczego przepłacamy za paliwo?

Dostępne w wersji pełnej.