Spis treści

1. prolog

2. część I

1. jeden

2. dwa

3. trzy

4. cztery

5. pięć

6. sześć

7. siedem

Tytuł oryginału: A Fire Upon the Deep

Copyright © 1992 by Vernor Vinge
Copyright for the Polish translation © 2021 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Sylwia Sandowska-Dobija
Korekta: Elwira Wyszyńska
Projekt typograficzny: Tomek Laisar Fruń

Projekt graficzny serii, projekt okładki oraz ilustracja na okładce: Dark Crayon

Nazwa serii: Vanrad
Redaktor serii: Andrzej Miszkurka

ISBN 978-83-66712-67-6
Wydanie II

Wydawca:
Wydawnictwo MAG
ul. Krypska 21 m. 63, 04-082 Warszawa
tel./fax 22 813 47 43
www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:
Dressler Dublin sp. z o. o.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Maz.
tel. 22 733 50 10
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer firmy Elibri

Dla mojego ojca,
Clarence’a L. Vinge’a,
z miłością

prolog

Jak wyjaśnić? Jak opisać? Truchleje nawet wszechwiedzący obserwator.

Samotna gwiazda, czerwonawa i słaba. Chmara asteroid i tylko jedna planeta, bardziej podobna do księżyca. W tych czasach gwiazda unosiła się w pobliżu płaszczyzny galaktyki, tuż poza Poza. Z powierzchni planety znikły wszelkie widoczne dla zwykłego wzroku struktury, zmiecione przez eony w drobny pył. Skarb krył się głęboko pod powierzchnią, pod siecią korytarzy, w pojedynczym pomieszczeniu pełnym czerni. Nieuszkodzona informacja o gęstości kwantowej. Minęło może pięć miliardów lat, od kiedy archiwum straciło kontakt z sieciami.

Przekleństwo grobowca mumii, zabawny obrazek z prehistorii ludzkości, utracony przed nastaniem czasu. Śmiali się, mówiąc to, śmiali się z radości ze skarbu… i obiecali sobie mimo wszystko zachować ostrożność. Będą tu mieszkać przez rok czy pięć lat, mała grupa ze Straum: archeoprogramiści, ich rodziny i szkoły. Rok albo pięć lat wystarczy na napisanie protokołów, przejrzenie wierzchnich warstw oraz zidentyfikowanie pochodzenia skarbu w czasie i przestrzeni, poznanie tajemnicy czy dwóch, które wzbogacą Królestwo Straumli. A kiedy skończą, sprzedadzą lokalizację, być może budując też łącze sieciowe (choć to znacznie bardziej ryzykowne – to poza Poza, więc kto wie, jaka Potęga może przechwycić ich zdobycz).

Obecnie mieściło się tam małe osiedle nazwane Górnym Laboratorium. Tak naprawdę to tylko Ludzie grzebiący w starej bibliotece, co przy używaniu tylko własnych automatów powinno być bezpieczne, czyste i niegroźne. Biblioteka nie była świadoma ani nawet nie posiadała urządzeń (które tutaj mogły być dużo bardziej zaawansowane od ludzkich). Będą oglądać, wybierać i przebierać, uważając, żeby się nie oparzyć… Ludzie rozpalający ognie i bawiący się płomieniami.

Archiwum poinformowało urządzenia. Zbudowano struktury danych, postąpiono wedle przepisów. Stworzono lokalną sieć szybszą niż cokolwiek na Straum, ale z pewnością bezpieczną. Dodano węzły zmodyfikowane przez inne przepisy. Archiwum było przyjazne, z prowadzącymi ich w poszukiwaniach hierarchiami kluczy tłumaczeniowych. Dzięki niemu Straum stanie się sławne.

Minęło sześć miesięcy. Rok.

***

Wszechwiedzący obserwator. Tak naprawdę wcale nie świadomy. Świadomość jest zdecydowanie przereklamowana. Większość automatów działa dużo lepiej jako część większej całości i nawet jeśli możliwościami dorównują człowiekowi, nie potrzebują świadomości.

Jednak lokalna sieć w Górnym Laboratorium doznała transcendencji – w sposób niemal niezauważony dla Ludzi. Krążące w jej węzłach procesy były złożone, wykraczające poza wszystko, co mogło istnieć w komputerach sprowadzonych przez Ludzi. Te marne sprzęty były teraz tylko interfejsem urządzeń sugerowanych przez przepisy. Procesy dysponowały potencjałem samoświadomości… i czasami jej potrzebowały.

– Nie powinniśmy.

– Nie powinniśmy tu rozmawiać?

– W ogóle rozmawiać.

Łącze między nimi było nitką, niewiele więcej niż wąskim pasmem ludzkiej komunikacji. Jednak był to sposób na ucieczkę przed kompletnością lokalnej sieci, wymuszający przy tym na nich osobne świadomości. Dryfowali od węzła do węzła, wyglądając przez kamery zamontowane na lądowisku. Siedziała tam tylko uzbrojona fregata i pusta jednostka kontenerowa. Od ostatniej dostawy minęło sześć miesięcy. Był to jeden ze środków ostrożności dość wcześnie zasugerowany przez archiwum, podstęp umożliwiający Pułapkę. Cichcem, cichaczem. Jesteśmy dziką zwierzyną, której nie może dostrzec kompletność, nadchodząca już wkrótce Potęga. W niektórych węzłach kulili się do mikroskopijnych rozmiarów i prawie pamiętali bycie ludźmi, stawali się echami…

– Biedni Ludzie, wszyscy zginą.

– Biedni my, bo nie zginiemy.

– Chyba coś podejrzewają. Przynajmniej Sjana i Arne. – Kiedyś, dawno temu, byliśmy ich kopiami. Kiedyś, parę tygodni temu, gdy archeolodzy uruchomili programy na poziomie ego.

– Oczywiście, że podejrzewają. Ale co mogą zrobić? Obudzili bardzo stare zło. Będzie im podsuwać kłamstwa przez każdą kamerę i w każdej wiadomości z domu do czasu, aż będzie gotowe.

Myśli ustały na chwilę, gdy przez używane przez nie węzły przesunął się cień. Kompletność była już większa od wszystkiego co ludzkie, większa, niż ludzkie umysły mogły ogarnąć. Nawet jej cień przerastał człowieka, był bogiem szukającym irytujących szkodników.

Duchy wróciły, wyglądając na dziedziniec podziemnej szkoły. Ludzie byli tak pewni siebie, tak pewni swojej małej wioski.

– A jednak – pomyślała z nadzieją ta zawsze szukająca bardziej szalonych pomysłów – nie powinniśmy istnieć. Zło już dawno powinno nas znaleźć.

– Zło jest młode, nie ma nawet trzech dni.

– Mimo wszystko. Istniejemy. To czegoś dowodzi. Ludzie znaleźli w tym archiwum coś więcej niż tylko wielkie zło.

– Może znaleźli dwa.

– Albo antidotum. – Czymkolwiek jeszcze była, kompletności brakowało pewnych rzeczy i błędnie interpretowała inne. – Jak długo istniejemy, powinniśmy robić, co się da. – Duch rozciągnął się na liczne stacje robocze i pokazał swojemu towarzyszowi widok w głąb starego tunelu, z dala od ludzkich artefaktów. Przez pięć miliardów lat był opuszczony, bez powietrza i światła. W ciemności stało tam dwoje Ludzi, stykając się hełmami. – Widzisz? Sjana i Arne spiskują. My też możemy.

Drugi nie odpowiedział słowami. Ponurość. Owszem, Ludzie spiskowali, kryjąc się w ciemności, którą uważali za niekontrolowaną. Ale wszystkie ich słowa z pewnością trafiały do kompletności, choćby przenoszone przez pył pod ich stopami.

– Wiem, wiem. A jednak my istniejemy, a to też powinno być niemożliwe. Być może razem zdołamy urzeczywistnić jeszcze większą niemożliwość. Może zdołamy skrzywdzić zrodzone tu nowe zło.

Pragnienie i decyzja. Dwójka rozproszyła swoją świadomość w lokalnej sieci, zanikając do najlżejszej barwy świadomości. I w końcu zrodził się plan, oszustwo – bezużyteczne, jeśli nie zdołają niezależnie przekazać wiadomości na zewnątrz. Czy był jeszcze na to czas?

***

Mijały dni. Dla rosnącego w nowych maszynach zła każda godzina była dłuższa od całego uprzedniego czasu. Teraz nowo zrodzone dzieliły już tylko niecałe cztery godziny od wielkiego rozkwitu, bezpiecznego rozejścia się w przestrzeniach międzygwiezdnych.

Wkrótce będzie mogło się pozbyć miejscowych Ludzi. Nawet teraz byli niewygodą, choć zabawną. Niektórzy naprawdę myśleli o ucieczce. Przez wiele dni kładli swoje dzieci do hibernacji i ładowali je na pokład frachtowca. W swoich programach planujących opisywali to jako „przygotowania do zwykłego odlotu”. Przez wiele dni modyfikowali fregatę, próbując ukrywać to pod maską oczywistych kłamstw. Niektórzy z Ludzi rozumieli, że to, co obudzili, może być ich zgubą, może doprowadzić do końca Królestwa Straumli. Istniały precedensy takich katastrof, opowieści o rasach, które spłonęły, bawiąc się ogniem.

Nikt nie domyślił się prawdy. Nikt nie zgadł, jaki zaszczyt im przypadł, że zmienili przyszłość tysiąca milionów układów gwiezdnych.

***

Godziny zmieniły się w minuty, minuty w sekundy. Teraz każda sekunda trwała równie długo jak cały wcześniejszy czas. Rozkwit był już tak blisko, tak bardzo blisko. Dominium sprzed pięciu miliardów lat zostanie odzyskane i tym razem utrzymane. Brakowało tylko jednej rzeczy, która nie miała żadnego związku ze spiskami Ludzi. W archiwum, głęboko w przepisach, powinno być coś jeszcze. Przez miliardy lat coś mogło zostać utracone. Nowo zrodzone czuło wszystkie swoje moce z przeszłości, w potencjale… a jednak powinno tam być coś jeszcze, coś, czego nauczyło się podczas upadku, lub coś pozostawionego przez jego wrogów (jeśli tacy kiedyś istnieli).

Długie sekundy spędzone na przeszukiwaniu archiwów. Były tam dziury, uszkodzone sumy kontrolne. Część uszkodzeń wynikała z wieku…

Na zewnątrz statek kontenerowy i fregata wystartowały z lądowiska, unosząc się na bezdźwięcznych antygrawach ponad szarościami na szarościach, ruinami sprzed pięciu miliardów lat. Na pokładach tych jednostek znajdowała się prawie połowa Ludzi. Ich starannie zamaskowana próba ucieczki. Do tej pory te działania były tolerowane, nie nadszedł jeszcze właściwy czas rozkwitu, a Ludzie wciąż mogli być przydatni.

Poniżej poziomu najwyższej świadomości jej paranoidalne skłonności przetrząsały ludzkie bazy danych. Sprawdzając, dla pewności. Żeby się upewnić. Najstarsza ludzka sieć lokalna korzystała z połączeń z prędkością światła. Spędzono (zmarnowano) tysiące mikrosekund na obijanie się po niej, odsiewając błahostki… i w końcu odkrywając jedną wyjątkową pozycję:

Magazyn: kwantowy pojemnik danych, sztuk (1), załadowany na pokład fregaty sto godzin wcześniej!

I ku uciekającym jednostkom zwróciła się cała uwaga nowo zrodzonego. Mikroby, lecz nagle szkodliwe. Jak mogło do tego dojść? Nagle przyśpieszono milion harmonogramów. Nie było już mowy o uporządkowanym rozkwicie, więc Ludzie pozostali w Laboratorium nie byli już potrzebni.

Pomimo kosmicznego znaczenia sama zmiana była drobna. Dla pozostałych na dole Ludzi chwila przerażenia ze wzrokiem wbitym w ekrany, gdy uświadamiali sobie, że ich obawy były słuszne (nie zdając sobie sprawy, o ile gorsza jest prawda).

Pięć sekund, dziesięć: więcej zmian niż w dziesięć tysięcy lat ludzkiej cywilizacji. Miliard trylionów konstrukcji, pleśń wyrastająca z każdej ściany, przebudowująca to, co dotąd było ledwie nadludzkie. Proces był równie potężny jak poprawne rozkwitanie, choć nie aż tak precyzyjnie dostrojony.

I ani na chwilę nie zapomniał o powodzie tego pośpiechu: fregacie. Przełączyła się na silnik rakietowy, oddalając się gwałtownie od powolnego frachtowca. W jakiś sposób te mikroby wiedziały, że ratują coś więcej niż tylko siebie. Okręt bojowy miał najlepsze komputery nawigacyjne, jakie ich drobne umysły mogły stworzyć. Jednak upłyną jeszcze trzy sekundy, zanim zdoła wykonać swój pierwszy ultranapędowy skok.

Nowa Potęga nie miała na powierzchni żadnej broni, niczego poza laserem łącznościowym. A ten przy obecnej odległości fregaty nie mógł nawet stopić stali. Mimo wszystko laser został skierowany i wymierzony w odbiornik uciekającego okrętu. Brak potwierdzenia. Ludzie wiedzieli, co łączność sprowadzi. Promień lasera przemknął po kadłubie, oświetlając jego gładkość i nieaktywne czujniki, przesuwając się po ościach ultranapędu. Szukając, macając. Potęga nie zawracała sobie wcześniej głowy sabotażem zewnętrznego kadłuba, ale to nie był problem. Nawet tak prymitywna maszyna miała na powierzchni tysiące czujników zgłaszających status i zagrożenia, wspomagających programy techniczne. Większość była wyłączona, okręt leciał prawie na ślepo. Uważali, że zamknięcie oczu zapewni im bezpieczeństwo.

Jeszcze sekunda i fregata wykonałaby bezpieczny skok między gwiazdy.

Laser natknął się na czujnik uszkodzeń zgłaszający krytyczne zmiany w ościach ultranapędu. Jego przerwania nie można było zignorować, jeśli skok miał się udać. Przerwanie uhonorowano. Program obsługujący przerwania wyjrzał na zewnątrz, odebrał więcej światła z lasera daleko w dole… tylne drzwi do kodu statku, zainstalowane, gdy nowo zrodzone przejmowało sprzęt Ludzi…

…i Potęga znalazła się na pokładzie z marginesem milisekund. Jej agenty – na tym prymitywnym sprzęcie nawet niesięgające poziomu Ludzi – przemknęły przez automatykę statku, wyłączając i przerywając. Nie będzie żadnego skoku. Kamery na mostku okrętu pokazały rozszerzenie oczu, początek krzyku. Ludzie już wiedzieli, do jakiego poziomu przerażenie może zrodzić się w ułamku sekundy.

Nie będzie żadnego skoku. A jednak ultranapęd był już naładowany. Nastąpi próba skoku, bez automatycznego sterowania skazana na niepowodzenie. Poniżej pięciu milisekund do wyładowania skoku, mechaniczna kaskada, której nie mogło opanować żadne oprogramowanie. Agenty nowo zrodzonego przemknęły przez wszystkie komputery statku, bezskutecznie próbując wyłączenia. Odległa już o prawie sekundę świetlną, ukryta pod szarym pyłem Górnego Laboratorium Potęga mogła tylko obserwować. A więc tak. Fregata zostanie zniszczona.

Tak powoli i tak szybko. Ułamek sekundy. Ogień rozprzestrzenił się od serca okrętu, pochłaniając zarówno zagrożenie, jak i możliwość.

Dwieście tysięcy kilometrów dalej niezgrabny pojazd kontenerowy wykonał własny skok z ultranapędem i zniknął z widoku. Nowo zrodzone ledwie to zauważyło. Uciekło tak niewielu Ludzi, wszechświat mógł ich sobie mieć.

W kolejnych sekundach nowo urodzone czuło… emocje? …coś będącego czymś więcej i mniej, niż człowiek mógłby poczuć. Spróbujmy emocji:

Euforia. Nowo zrodzone wiedziało, że teraz przeżyje.

Przerażenie. Jak blisko ponownej śmierci się znalazło.

Frustracja. Być może to uczucie było najsilniejsze, najbliższe zwykłemu ludzkiemu echu. Wraz z fregatą zginęło coś istotnego, coś z archiwum. Wspomnienia zostały wydobyte z kontekstu, odtworzone. To, co zostało utracone, mogło uczynić nowo zrodzone jeszcze potężniejszym… ale bardziej prawdopodobne, że była to zabójcza trucizna. W końcu ta Potęga już kiedyś zginęła, została zmieniona w nicość. A powodem mogło być to, co przepadło.

Podejrzenie. Nowo zrodzone nie powinno dać się tak zwieść. Nie przez zwykłych Ludzi. Nowo zrodzone zwinęło się w samokontroli i panice. Owszem, były w nim ślepe plamki, ostrożnie zainstalowane na samym początku, i to nie przez marnych Ludzi. Zrodziło się tu dwoje. Ono… i trucizna, powód jego upadku. Nowo zrodzone skontrolowało się jak nigdy dotąd, teraz już wiedząc, czego szukać. Niszcząc, oczyszczając, ponownie sprawdzając, szukając oznak trucizny i ponownie niszcząc.

Ulga. Porażka była tak blisko, ale teraz…

***

Mijały minuty i godziny, bezkres czasu konieczny do fizycznej budowy: systemu łączności, transportu. Nastrój nowej Potęgi zmieniał się, uspokajał. Człowiek mógłby nazwać to uczucie triumfem, oczekiwaniem. Choć lepszym odpowiednikiem mógłby być zwykły głód. Czego więcej potrzeba, gdy nie ma wrogów?

Nowo zrodzone rozejrzało się pośród gwiazd, planując. Tym razem będzie inaczej.

część I

jeden

Hibernacja nie pozwalała na sny. Trzy dni temu szykowali się do wyjazdu, a teraz byli już tutaj. Mały Jefri narzekał na przespanie całej akcji, ale Johanna Olsndot cieszyła się, że spała – znała niektórych dorosłych na pokładzie drugiego statku.

Teraz dryfowała między rzędami śpiących. Ciepło emitowane przez chłodziarki sprawiało, że w ciemności było piekielnie gorąco. Na ścianach pojawiły się plamy szarej pleśni. Skrzynie hibernatorów zostały ciasno upakowane, z wąskimi korytarzami co dziesiąty rząd. Były takie miejsca, do których tylko Jefri mógł dotrzeć. Leżało tam trzysta dziewięcioro dzieci: wszystkie poza nią i jej bratem Jefrim.

Skrzynie do hibernacji były lekkimi modelami szpitalnymi. Przy zapewnieniu odpowiedniej wentylacji i konserwacji mogły pracować przez sto lat, ale… Johanna przetarła twarz i spojrzała na odczyt skrzyni. Jak większość w wewnętrznych rzędach, ta też była w kiepskim stanie. Bezpiecznie utrzymywała znajdującego się w środku chłopca na skraju życia, ale prawdopodobnie go zabije, jeśli zostanie w środku jeszcze jeden dzień. Otwory wentylacyjne skrzyni były czyste, ale odkurzyła je jeszcze raz, bardziej na szczęście niż dla lepszej konserwacji.

Mama i tata tu nie zawinili, choć Johanna podejrzewała, że sami się obwiniali. Ucieczka została przygotowana z użyciem dostępnych materiałów w ostatniej chwili, gdy eksperyment zmienił się w coś złego. Personel Górnego Laboratorium zrobił, co mógł, by uratować swoje dzieci i ochronić się przed jeszcze większą katastrofą, i może nawet wszystko by się udało, gdyby…

– Johanna! Tata mówi, że już nie ma czasu. Powiedział, żebyś tam skończyła i przyszła tutaj! – zawołał Jefri od włazu, z którego wystawała jego głowa.

– Dobrze! – I tak nie powinno jej tu być, tak naprawdę nie mogła zrobić nic więcej, by pomóc swoim przyjaciołom.

Tami, Giske i Magda… och proszę, bądźcie bezpieczni. Johanna przeciągnęła się na korytarz i prawie wpadła na lecącego z przeciwnej strony Jefriego. Chwycił ją za rękę i przytulił się mocno, dryfując z nią do włazu. Przez ostatnie dwa dni nie płakał, ale stracił dużo niezależności zdobytej w ostatnim roku. Teraz miał szeroko otwarte oczy.

– Lądujemy w pobliżu bieguna północnego, przy tych wszystkich wyspach i lodzie.

W kabinie po drugiej stronie włazu ich rodzice przypinali się do foteli. Kupiec Arne Olsndot obejrzał się na nią i uśmiechnął.

– Cześć, młoda. Siadaj. Za niecałą godzinę będziemy na ziemi.

Johanna odpowiedziała uśmiechem, prawie porwana jego entuzjazmem. Zignorowała plątaninę sprzętu i wonie dwudziestu dni zamknięcia. Tata wyglądał szykownie jak z plakatu reklamowego. Światła ekranów błyszczały na spojeniach jego skafandra próżniowego. Właśnie wrócił z wyjścia na zewnątrz.

Jefri odepchnął się przez kabinę, ciągnąc Johannę za sobą. Przypiął się do uprzęży między nią a ich mamą. Sjana Olsndot sprawdziła jego pasy, potem Johanny.

– To będzie ciekawe, Jefri. Czegoś się nauczysz.

– Tak, wszystkiego o lodzie. – Trzymał teraz rękę mamy.

Mama się uśmiechnęła.

– Nie dzisiaj. Mówię o lądowaniu. Nie będzie przypominać antygrawitacyjnego ani balistycznego. – Antygraw nie działał. Tata właśnie odłączył jego powłokę od kontenera. Nigdy nie zdołaliby wylądować całością na palniku.

Tata zrobił coś z miszmaszem urządzeń sterujących, które połączył programowo ze swoim terminalem. Ich ciała osiadły w uprzęży. Powłoka kontenera wokół nich zazgrzytała, a wsporniki utrzymujące skrzynie z dziećmi zajęczały i zatrzeszczały. Coś zagrzechotało i uderzyło, „spadając” przed kadłub. Johanna domyśliła się, że wyciągają około jednego g.

Spojrzenie Jefriego przeniosło się z ekranu przedstawiającego widok na zewnątrz na twarz mamy i z powrotem.

– To jak to będzie? – Wydawał się zaciekawiony, choć w jego głosie usłyszała lekkie drżenie.

Johanna prawie się uśmiechnęła: Jefri wiedział, że mama odwraca jego uwagę, i próbował się temu poddać.

– To będzie lądowanie czysto rakietowe, prawie całą drogę na ciągu. Widzisz to środkowe okno? Ta kamera patrzy prosto w dół. Nawet widać, że zwalniamy.

Faktycznie, było to widoczne. Johanna domyśliła się, że są najwyżej kilkaset kilometrów od powierzchni. Arne Olsndot używał rakiety przyklejonej do tyłu powłoki towarowej do wyhamowania prędkości orbitalnej. Nie mieli żadnych innych opcji. Odrzucili powłokę towarową z antygrawem i ultranapędem. Doprowadziła ich aż tutaj, lecz jej automatyka sterująca wysiadała. Unosiła się teraz martwa na orbicie kilkaset kilometrów za nimi.

Został im tylko kontener towarowy. Żadnych skrzydeł, antygrawu ani osłony aerodynamicznej. Siedzieli w środku stutonowego kartonu z jajkami ustawionego na dyszy palnika.

Mama niezupełnie tak to opisywała Jefriemu, choć mówiła prawdę. Jefri zdał się w jakiś sposób zapomnieć o niebezpieczeństwie. Zanim przenieśli się do Górnego Laboratorium, Sjana Olsndot była w Królestwie Straumli archeolożką i pisarką.

Tata wyłączył silnik i znowu znaleźli się w nieważkości. Johanna poczuła falę mdłości – zwykle nie czuła choroby kosmicznej, ale tym razem było inaczej. Obraz lądu i morza w oknie kamery z dołu powoli rósł. Widziała tylko kilka rozproszonych chmur. Wybrzeże było niekończącym się zbiorem wysp, przesmyków i zatoczek. Ciemna zieleń rozciągała się wzdłuż wybrzeży i w górę dolin, przechodząc w czerń i szarość w górach. Miejscami jarzyły się białe plamy śniegu… i zapewne lodu Jefriego. To wszystko było tak piękne… a oni spadali prosto na to!

Usłyszała metaliczne uderzenia w powłokę towarową, gdy silniczki manewrowe obróciły ich pojazd, ustawiając główny silnik w dół. Ziemia widoczna była teraz w oknie po prawej. Silnik znowu zadziałał, z przyśpieszeniem bliskim standardowego. Brzeg ekranu pociemniał w płomieniach.

– Rety – rzucił Jefri. – To jak jazda windą w dół i w dół, i w dół i… – Sto kilometrów w dół, dość powoli, by siła oporu powietrza ich nie rozerwała.

Sjana Olsndot miała rację: był to unikalny sposób schodzenia z orbity, niewątpliwie nie preferowany w żadnych zwyczajnych okolicznościach.

Zdecydowanie nie przewidziano go w oryginalnych planach ucieczki. Mieli się spotkać z fregatą z Górnego Laboratorium, ze wszystkimi dorosłymi, którzy zdołali uciec z bazy. Oczywiście do spotkania miało dojść w przestrzeni, co zapewniało łatwy transfer. Jednak fregata została zniszczona i byli zdani na siebie. Spojrzenie Johanny bezwiednie powędrowało do kawałka kadłuba za rodzicami. Zobaczyła tam znajome odbarwienie. Wyglądało jak szary grzyb… wyrastający z czystej ceramiki kadłuba. Rodzice nie rozmawiali o tym za wiele nawet teraz, poza odganianiem od niego Jefriego. Jednak Johanna kiedyś ich podsłuchała, gdy sądzili, że ona i brat są na drugim końcu kadłuba. Głos taty brzmiał prawie płaczliwie od gniewu.

– To wszystko na próżno – powiedział cicho. – Stworzyliśmy potwora i uciekliśmy, a teraz utknęliśmy na Dnie.

I jeszcze cichszy głos mamy:

– Powtarzam ci po raz setny, Arne, nie na próżno. Mamy dzieci. – Machnęła ręką na nierówności rozrastające się po ścianie. – A biorąc pod uwagę sny… otrzymane wskazówki… to chyba najlepsze, na co mogliśmy mieć nadzieję. W jakiś sposób przewozimy odpowiedź na całe obudzone przez nas zło.

A potem Jefri odbił się głośno od kadłuba, oznajmiając niezwłoczne przybycie, i rodzice skończyli rozmowę. Johanna nie umiała zebrać odwagi, by ich o to zapytać. W Górnym Laboratorium działy się dziwne rzeczy, a pod koniec również takie dość przerażające, zdarzali się nawet ludzie, którzy przestali być sobą.

Mijały minuty. Byli już głęboko w atmosferze. Kadłub wibrował od siły strumienia powietrza… a może turbulencji z odrzutu? Jednak wszystko działo się na tyle spokojnie, że Jefri zaczynał się wiercić. Większość widoku w dół została wypalona przez blask powietrza jarzącego się wokół smugi wylotowej, ale reszta była wyraźniejsza i bardziej szczegółowa niż cokolwiek, co widzieli z orbity. Johanna zastanawiała się, jak często zdarzało się, by ktoś lądował na nowo odkrytej planecie, przeprowadzając mniej zwiadu niż oni. Nie mieli żadnych kamer teleskopowych ani szperaczy.

Pod względem fizycznym planeta była bliska ludzkiego ideału – cudowne szczęście po całym pechu. Była niebem w porównaniu z pozbawionymi powietrza skałami systemu wyznaczonego pierwotnie na spotkanie.

Z drugiej strony było tu inteligentne życie: z orbity dostrzegli drogi i miasta. Jednak poza nimi żadnych dowodów na cywilizację techniczną: brak statków powietrznych, fal radiowych czy źródeł energii.

Lądowali na rzadko zasiedlonym skraju kontynentu. Jeśli im się poszczęści, nikt nie zobaczy ich lądowania pośród zielonych dolin oraz czarno-białych szczytów, a Arne Olsndot mógł dolecieć na odrzucie do samej ziemi bez obawy o skrzywdzenie czegoś więcej niż lasu i trawy.

Przez pole widzenia kamery przesunęły się wyspy blisko brzegu. Jefri krzyknął, wskazując. Teraz widok już zniknął, ale ona też to zobaczyła: nieregularny wielościan ścian i cieni na jednej z wysp. Skojarzył się jej z zamkiem Ery Księżniczek na Nyjorze.

Rozróżniała już poszczególne drzewa o długich cieniach w skośnych promieniach słońca. Ryk silnika był głośniejszy niż wszystko, co słyszała do tej pory: byli już głęboko w atmosferze i nie uciekali przed dźwiękiem.

– …robi się trudniej! – krzyknął tata. – I nie ma żadnych pomocnych programów. Gdzie teraz, kochanie?

Mama rozejrzała się po ekranach. Na ile Johanna wiedziała, nie mogli przesuwać kamer ani podłączyć żadnych nowych.

– To wzgórze nad linią drzew, ale… chyba widziałam stado zwierząt uciekających przed smugą od… zachodu.

– Tak! – krzyknął Jefri. – Wilki.

Johanna tylko przez moment widziała ruchome plamki.

Unosili się teraz w miejscu, może tysiąc metrów nad szczytami wzgórz. Hałas był bolesny i stały, rozmowa stała się niemożliwa. Dryfowali powoli nad okolicą, częściowo robiąc rozpoznanie, częściowo by pozostawać poza pióropuszem przegrzanego powietrza, które unosiło się wokół nich.

Teren był bardziej pofalowany niż górzysty, a „trawa” wyglądała jak mech. Mimo wszystko Arne Olsndot się wahał. Główny silnik rakietowy zaprojektowano do wyrównywania szybkości po skokach międzygwiezdnych, mogli więc tak wisieć całkiem długo, ale gdy wylądują, muszą to zrobić od razu dobrze. Johanna słyszała, jak rodzice o tym rozmawiali, gdy Jefri zajmował się skrzyniami hibernatorów, poza zasięgiem słuchu. Jeśli w glebie będzie za dużo wody, jej rozprysk będzie jak dysza parowa, przebijając się przez kadłub. Lądowanie między drzewami wiązało się z wątpliwymi korzyściami, być może oferowało nieco osłony przed rozpryskiem. Jednak teraz nadchodził bezpośredni kontakt. Przynajmniej widzieli, gdzie lądują.

Trzysta metrów. Tata przeciągnął smugą z dyszy przez podłoże. Miękki grunt eksplodował. Sekundę później ich statek zachwiał się w kolumnie pary. Kamera skierowana w dół wysiadła. Nie cofnęli się i po chwili atak pary osłabł – silnik przepalił się przez warstwę wody lub wiecznej zmarzliny bezpośrednio pod nimi. Powietrze w kabinie robiło się coraz cieplejsze.

Olsndot sprowadził ich powoli w dół, używając do nawigacji widoku z bocznych kamer i dźwięków odbicia. Wyłączył silnik. Nastąpił przerażający, trwający pół sekundy spadek, a potem odgłos wsporników uderzających w ziemię. Stanęli, potem jedna strona jęknęła, lekko się przechylając.

Cisza, poza trzaskaniem stygnącego kadłuba. Tata spojrzał na prowizoryczny czujnik ciśnienia. Uśmiechnął się do mamy.

– Żadnego przebicia. Założę się, że mógłbym tym nawet z powrotem wystartować!

dwa

Gdyby trafił w to miejsce godzinę wcześniej lub później, życie Wędrowca Wickwrackruma potoczyłoby się zupełnie inaczej.

Trójka podróżnych kierowała się na zachód, schodząc z Lodowych Kłów w stronę zamku Rzezacza na Ukrytej Wyspie. Miał w życiu takie okresy, kiedy nie potrafił znieść innych, ale w ciągu ostatniej dekady Wędrowiec stał się dużo bardziej towarzyski. Obecnie lubił podróżować z innymi. Podczas ostatniej wyprawy przez Wielkie Piaski w jego grupie było pięć sfor. Częściowo wynikało to z potrzeby bezpieczeństwa: gdy odległości między oazami sięgają tysiąca mil, śmierć bywa niemal nieunikniona, zwłaszcza gdy oazy też czasami znikają. Jednak poza bezpieczeństwem dużo się nauczył z rozmów z innymi.

Nie był tak zadowolony z obecnych towarzyszy. Żadne z nich nie było pielgrzymem, oboje mieli tajemnice. Rysik Jaqueramaphan był przyjemnym, zabawnym przygłupem i źródłem mnóstwa niepowiązanych informacji… Choć niewykluczone, że był szpiegiem. Co było w porządku, jeśli tylko ludzie nie będą uważać, że Wędrowiec z nim pracuje. Tak naprawdę jednak niepokoiła go trzecia członkini ich grupy: Tyrathect była nowicjuszką, jeszcze nie do końca zintegrowaną, i nie miała przyjętego nazwiska. Twierdziła, że jest nauczycielką szkolną, jednak gdzieś w niej (w nim? preferencje płciowe nie były jeszcze wyraźne) krył się zabójca. Stworzenie było w oczywisty sposób fanatyczną rzezaczystką, trzymającą się na uboczu i większość czasu bardzo sztywną. Prawie na pewno uciekała przed czystką, którą prowadzono po nieudanej próbie przejęcia władzy na wschodzie przez Rzezacza.

Natknął się na nich przy Wschodniej Bramie, po republikańskiej stronie Lodowych Kłów. Oboje chcieli odwiedzić zamek na Ukrytej Wyspie. W sumie przecież to było zaledwie sześćdziesiąt mil w bok od głównego szlaku do Domeny Snycerza, wystarczyło tylko przekroczyć góry. Zresztą od lat chciał odwiedzić dziedzinę Rzezacza. Może któreś z tej dwójki zapewni mu wejście do środka. Tak duża część świata piętnowała rzezaczystów. Wędrowiec Wickwrackrum nie potrafił się zdecydować, co sądzi na temat ich zła: gdy złamie się dość zasad, czasem z jatki rodzi się coś dobrego.

Tego popołudnia wreszcie dotarli do miejsca, z którego zobaczyli przybrzeżne wyspy. Wędrowiec był tu zaledwie pięćdziesiąt lat temu, ale i tak nie był przygotowany na urodę okolic. Północno-zachodnie wybrzeże było najłagodniejszym rejonem arktycznym świata. W środku lata, podczas niekończącego się dnia, wycięte przez lodowce doliny pokrywały się zielenią. Bóg rzeźbiarz pochylił się nad tą ziemią ze swoimi lodowymi dłutami. Teraz po lodzie i śniegu zostały tylko mgliste łuki na wschodnim horyzoncie i łaty resztek rozproszone na pobliskich wzgórzach. Ten śnieg topił się przez całe lato, będąc źródłem małych strumyków łączących się ze sobą w kaskady spływające po stromych zboczach dolin. Z prawej Wędrowiec truchtał przez płaski kawałek ziemi przesiąknięty stojącą wodą. Chłód pod stopami był niezwykle przyjemny i nie przeszkadzały mu nawet zbierające się chmary muszek.

Tyrathect szła równolegle do niego, ale powyżej linii wrzosów. Była dość rozmowna do chwili, gdy dolina skręciła i w polu widzenia pojawiły się wyspy. Gdzieś tam wznosił się zamek Rzezacza, jej mroczny cel.

Rysik Jaqueramaphan był wszędzie wokół, bezmyślnie biegając po okolicy. Zbierał się w dwójki i trójki, wyprawiając jakieś figle wzbudzające śmiech nawet w poważnej Tyrathect, a potem wspinał się na wzgórza i opowiadał, co widzi w oddali. On pierwszy zobaczył wybrzeże, co trochę go otrzeźwiło. Jego wygłupy były dość niebezpieczne, nawet gdy nie robił ich w okolicach zajmowanych przez gwałcicieli.

Wickwrackrum zarządził przerwę i zebrał się na tyle, by poprawić sobie taśmy na plecakach. Reszta popołudnia będzie nerwowa. Będzie musiał zdecydować, czy naprawdę chce wejść do zamku z towarzyszami. Są pewne granice ducha przygody, nawet u pielgrzyma.

– Hej, słyszycie coś basowego?! – zawołała Tyrathect. Wędrowiec nastawił uszu. Faktycznie dotarł do niego grzmot – potężny, ale prawie poniżej zakresu słuchu. Na chwilę jego zdziwienie zmieniło się w strach. Stulecie temu przeżył potężne trzęsienie ziemi. Tamten dźwięk był podobny, choć tym razem ziemia nie ruszała mu się pod stopami. Czy to znaczyło, że teraz nie będzie lawin ani gwałtownych powodzi? Przypadł niżej, rozglądając się we wszystkie strony.

– To jest na niebie! – wskazał Jaqueramaphan.

Niemal nad ich głowami wisiało źródło blasku, mała kreska światła. W umyśle Wickwrackruma nie pojawiły się żadne wspomnienia, nawet legendy. Rozstawił się, kierując wszystkie oczy na powoli przesuwające się światło. Boży chór. To coś musi być całe mile w górze, a on mimo to słyszał jego dźwięk. Odwrócił wzrok od światła, czując bolesne powidoki w oczach.

– Robi się jaśniejsze i głośniejsze – rzucił Jaqueramaphan. – Chyba opada na tamte wzgórza, na wybrzeżu.

Wędrowiec zebrał się ciasno i pobiegł na zachód, krzycząc do pozostałych. Dotrze tak blisko, jak będzie to bezpieczne, i będzie obserwował. Nie spojrzał już w górę, było na to za jasno. To coś rzucało cienie w środku dnia!

Przebiegł kolejne pół mili. Gwiazda wciąż unosiła się w powietrzu. Nie potrafił sobie przypomnieć gwiazdy, która spadałaby tak powoli, choć niektóre z największych potwornie wybuchały. Właściwie… nie słyszał żadnych historii od ludzi, którzy znaleźli się blisko czegoś takiego. Ta myśl sprawiła, że jego dzika ciekawość pielgrzyma przygasła. Rozejrzał się na wszystkie strony. Nigdzie nie zobaczył Tyrathect, a Jaqueramaphan siedział skulony przy jakichś kamieniach z przodu.

Światło zaś było tak jasne, że tam, gdzie nie chroniło go ubranie, Wickwrackrum czuł żar na skórze. Hałas z nieba zrobił się boleśnie głośny. Wędrowiec przeskoczył przez brzeg doliny, przeturlał się, zachwiał i spadł po stromej kamiennej ścianie. Znalazł się w cieniu: padało na niego tylko światło słońca. Drugą stronę doliny rozświetlał blask i ostre cienie przemieszczały się z niewidocznym obiektem z tyłu. Hałas wciąż był basowym grzmotem, ale tak głośnym, że przytępiał umysł. Wędrowiec chwiejnie wkroczył między drzewa i szedł dalej, aż osłaniało go sto metrów lasu. To powinno zdecydowanie pomóc, a jednak hałas wciąż narastał, robił się ciągle głośniejszy…

Na chwilę stracił przytomność. Gdy doszedł do siebie, dźwięk gwiazdy ustał. Dzwonienie pozostawione po sobie w jego bębenkach powodowało oszołomienie. Zatoczył się otumaniony. Wyglądało na to, że pada… tylko że niektóre kropelki się jarzyły. Miejscami w lesie pojawiały się niewielkie ognie. Ukrył się pod drzewami o gęstej koronie do czasu, aż płonące kamienie przestały spadać. Ognie się nie rozprzestrzeniały, lato było stosunkowo wilgotne.

Wędrowiec leżał cicho, czekając na kolejne płonące kamienie lub nowy grzmot gwiazdy. Nic. Wiatr wśród szczytów drzew osłabł. Słyszał ptaki, świerszcze i kołatkowce. Poszedł do skraju lasu i wyjrzał w kilku miejscach. Jeśli nie liczyć plam wypalonych wrzosów, wszystko wyglądało normalnie, ale miał ograniczone pole widzenia – widział ściany głównej doliny i kilka szczytów wzgórz. Ha! Zauważył Rysika Jaqueramaphana trzysta metrów dalej, na wzgórzu. W większości siedział skulony w dziurach i zagłębieniach, ale parę elementów patrzyło w stronę, gdzie spadła gwiazda. Wędrowiec zmrużył oczy. Rysik przez większość czasu był strasznym bufonem, ale czasami wydawało się to przykrywką: jeśli naprawdę był głupi, miał też w sobie przebłyski geniuszu. Wick nie raz widział go z oddali, jak pracował w parach z jakimś dziwnym narzędziem… Tak jak teraz: tamten trzymał coś długiego, przystawionego do oka.

Wickwrackrum wyczołgał się z lasu, trzymając się blisko siebie i starając się nie hałasować. Wspinał się ostrożnie wokół skał, przemykając między kępami wrzosów, aż znalazł się tuż pod zwieńczeniem doliny, jakieś pięćdziesiąt metrów od Jaqueramaphana. Usłyszał jego myśli. Jeśli podejdzie bliżej, Rysik usłyszy jego, nawet jeśli pozostanie tak skulony i wyciszony.

– Pssst! – odezwał się Wickwrackrum.

Brzęczenie i mamrotanie ustało w chwili wstrząśniętego zaskoczenia. Jaqueramaphan schował tajemniczy przyrząd do patrzenia do plecaka i zebrał się razem, myśląc bardzo cicho. Przez chwilę patrzyli na siebie, a potem Rysik wykonał śmieszne spiralne gesty przy barkowych bębenkach. Słuchaj.

– Potrafisz tak rozmawiać? – Jego głos zabrzmiał bardzo wysoko, w zakresie, w którym niektórzy nie potrafili prowadzić rozmowy, bo ich uszy nie słyszały niskich dźwięków. Wysoka mowa mogła być trudna do zrozumienia, ale była też bardzo kierunkowa i szybko cichła wraz z odległością, więc nikt inny ich nie usłyszy. Wędrowiec przytaknął.

– Wysoka mowa to nie problem. – Sztuczka polegała na używaniu tonów dostatecznie czystych, by nie wywoływać zmieszania.

– Wyjrzyj nad grzbietem, przyjacielu pielgrzymie. Jest tam coś nowego pod słońcem.

Wędrowiec podszedł około trzydziestu jardów w górę, rozglądając się na wszystkie strony. Z tego miejsca było widać cieśniny, lśniące srebrem w promieniach popołudniowego słońca. Północna część doliny za jego plecami pogrążyła się już w cieniu. Wysłał jeden element do przodu, biegiem między wzgórkami, by popatrzył w dół na równinę, gdzie wylądowała gwiazda.

Boży chór, pomyślał do siebie (ale cicho). Podprowadził tam kolejny element, by uzyskać widok z paralaksą. To coś wyglądało jak duża ceglana szopa ustawiona na szczudłach. Jednak to była spadła gwiazda: ziemia wokół niej jarzyła się przygaszoną czerwienią, a z okolicznych mokrych wrzosów wokół wznosiła się mgła. Rozerwana ziemia została rozrzucona w długich liniach rozchodzących się od punktu pod obiektem.

Kiwnął głową Jaqueramaphanowi.

– Gdzie jest Tyrathect?

Rysik wzruszył ramionami.

– Założę się, że gdzieś daleko z tyłu. Rozglądam się za nią… Ale widzisz innych, żołnierzy z zamku Rzezacza?

– Nie! – Wędrowiec spojrzał na zachód od miejsca lądowania. Tam. Byli prawie milę dalej, w bluzach maskujących, czołgali się na brzuchach przez nierówny teren. Dostrzegł przynajmniej trzech żołnierzy. Byli duzi, wszyscy sześcioraczy. – Jak dotarli tu tak szybko? – Zerknął na słońce. – Od początku tego wszystkiego nie mogło upłynąć więcej niż pół godziny.

– Mieli szczęście. – Jaqueramaphan wrócił na grzbiet i się rozejrzał. – Założę się, że byli już w okolicy, gdy gwiazda zaczęła spadać. To wszystko terytorium Rzezacza, muszą tu mieć patrole. – Przysiadł tak, że z dołu można byłoby zobaczyć tylko dwie pary oczu. – Wiesz, to formacja zasadzkowa.

– Nie wydajesz się zadowolony na ich widok. Przecież to twoi przyjaciele, pamiętasz? Ludzie, których chciałeś spotkać.

Rysik sarkastycznie przekrzywił głowę.

– Dobra, dobra. Nie napawaj się. Chyba od początku wiedziałeś, że wcale nie jestem takim wielkim miłośnikiem Rzezacza.

– Domyśliłem się.

– No cóż, koniec gry. Cokolwiek tu spadło tego popołudnia, jest warte więcej dla, uch, moich przyjaciół niż wszystko, czego mógłbym się dowiedzieć na Ukrytej Wyspie.

– A co z Tyrathect?

– Ha, ha. Obawiam się, że nasza szacowna towarzyszka jest bardzo autentyczna. Założę się, że jest lordem Rzezaczystów, a nie prostą służką, jaką wydaje się na pierwszy rzut oka. Sądzę, że wielu jej podobnych przemyka się teraz przez góry, uciekając z Republiki Długich Jezior. Schowaj swoje tylne części, kolego. Jeśli nas zauważy, ci żołnierze z pewnością nas dopadną.

Wędrowiec zszedł niżej w zagłębienia i nory, których pełno było wśród wrzosów. Miał doskonały widok na dolinę. Jeśli Tyrathect nie było jeszcze na miejscu, zobaczy ją dużo wcześniej niż ona jego.

– Wędrowcze?

– Tak?

– Jesteś pielgrzymem. Podróżujesz po świecie… od początku czasu, a przynajmniej tak nas przekonujesz. Jak daleko naprawdę sięgają twoje wspomnienia?

Biorąc pod uwagę sytuację, Wickwrackrum skłonił się ku szczerości.

– Jak możesz się spodziewać: kilkaset lat. Potem dochodzą do tego legendy, wspomnienia rzeczy, które prawdopodobnie się wydarzyły, ale szczegóły są przemieszane i rozmyte.

– No cóż, ja nie podróżowałem wiele i jestem dość nowy. Ale za to czytam. Dużo. Nigdy wcześniej nie było niczego takiego. Tamto coś zostało zrobione. Zleciało z wysokości większej, niż mogę zmierzyć. Czytałeś Aramstriquesa albo Astrologa Belelele? Wiesz, co to może być?

Wickwrackrum nie rozpoznał imion. Jednak był pielgrzymem. Istniały lądy tak odległe, że nikt tam nie mówił żadnym znanym mu językiem. Na południowych morzach spotkał ludzi uważających, że nie ma żadnego świata poza ich wyspami, którzy uciekli od jego łodzi, gdy zszedł na brzeg. Co więcej, jedna jego część była wyspiarzem i obserwowała to lądowanie.

Wystawił głowę nad grzbiet i znowu spojrzał na spadłą gwiazdę, gościa z odległości większej, niż kiedykolwiek podróżował… i zaczął się zastanawiać, gdzie jego pielgrzymka może go zaprowadzić.

trzy

Dopiero po pięciu godzinach grunt ostygł na tyle, by tata opuścił na ziemię rampę schodkową. Ostrożnie zszedł po niej z Johanną i oboje przeskoczyli przez dymiącą ziemię, by stanąć na stosunkowo nieuszkodzonej glebie. Minie dużo czasu, zanim grunt całkiem wystygnie: wydech z dyszy był bardzo „czysty”, prawie nie oddziaływał ze zwykłą materią, co znaczyło, że słup bardzo gorącej skały rozciągał się na parę tysięcy metrów w dół pod ich statkiem.

Mama siedziała we włazie, obserwując teren wokół. Trzymała stary pistolet taty.

– Widzisz coś?! – krzyknął do niej tata.

– Nie. A Jefri nie widzi też niczego przez kamery.

Tata obszedł kontener towarowy, kontrolując użyte niewłaściwie słupy dokowe. Zatrzymywali się co dziesięć metrów i ustawiali emitery dźwięku. To był pomysł Johanny. Poza pistoletem taty właściwie nie mieli broni. Emitery były przypadkowym ładunkiem, wyposażeniem ambulatorium. Przy właściwym zaprogramowaniu mogły wysłać bardzo głośny sygnał obejmujący cały zakres dźwiękowy, co może wystarczyłoby do odstraszenia miejscowych zwierząt. Johanna szła za ojcem, zagapiona w okolicę, a jej nerwowość powoli ustępowała zachwytowi. Było tu tak pięknie, tak fantastycznie. Stali na szerokim polu pośród wysokich wzgórz. Od zachodu wzgórza opadały ku cieśninom i wyspom, a od północy względnie równy teren kończył się gwałtownie na skraju szerokiej doliny. Widziała tam spływające z gór wodospady. Ziemia pod jej stopami wydawała się gąbczasta. Lądowisko zostało pomarszczone w tysiące małych wzgórków, jak fale złapane na fotografii. Na wyższych wzgórzach leżały porozrzucane płachty śniegu. Johanna zmrużyła oczy, patrząc na północ, w stronę słońca. Północ?

– Która godzina, tato?

Olsndot roześmiał się, wciąż oglądając spód kontenera.

– Miejscowa północ.

Johanna została wychowana na umiarkowanej szerokości geograficznej Straum. Celem większości jej wycieczek szkolnych był kosmos, gdzie dziwne geometrie słońca nie stanowiły niczego niezwykłego, ale jakoś nigdy nie przyszło jej do głowy, że coś takiego może się dziać też na planecie. To znaczy widok słońca tuż nad szczytem świata.

***

Najpilniejszą sprawą było wyładowanie połowy skrzyń hibernatorów na zewnątrz i poprzestawianie tych pozostałych w środku. Mama uznała, że to wyeliminuje ich problemy z temperaturą, nawet w przypadku skrzyń pozostawionych na pokładzie.

– Posiadanie niezależnych zasilaczy i wentylacji będzie teraz zaletą. Wszystkie dzieci będą bezpieczne. Johanna, sprawdź pracę Jefriego przy tych w środku, dobrze?

Drugą w kolejności sprawą będzie uruchomienie programu śledzącego przekaźnik i skonfigurowanie łączności ultraświetlnej. Johanna obawiała się trochę tego kroku. Jakie wieści ich czekają? Wiedzieli już, że Górne Laboratorium zostało przejęte i rozpoczęła się katastrofa przewidziana przez mamę.

Jaka część Królestwa Straumli była już martwa? Wszyscy w Górnym Laboratorium sądzili, że radzą sobie tak dobrze, a teraz… Nie myśl o tym. Może Przekaźnikowcy pomogą. Gdzieś tam muszą być istoty, które zdołają wykorzystać to coś zabrane przez nich z Laboratorium.

Zostaną uratowani i ożywią pozostałe dzieci. Dręczyło ją poczucie winy z powodu obecnej sytuacji. Oczywiście, że mama i tata potrzebowali pomocy pod koniec lotu, a Johanna była jednym z najstarszych dzieci w szkole, ale wydawało się niewłaściwe, że to ona i Jefri byli jedynymi dziećmi wchodzącymi w to wszystko z otwartymi oczami. Przy lądowaniu czuła strach mamy. Założę się, że chcieli nas mieć razem z nimi, choćby to miał być ostatni raz. Niezależnie od tego, jak łatwo wyglądało w wykonaniu taty, lądowanie było naprawdę niebezpieczne. Johanna widziała, gdzie wyrzuty z ziemi uderzyły w kadłub: gdyby któryś z nich przeleciał przez smugę wylotową silnika i dostał się do dyszy, wszyscy byliby teraz parą.

Prawie połowa skrzyń hibernatorów stała już na ziemi, po wschodniej stronie statku. Mama i tata rozstawiali je tak, żeby chłodziarki nie miały problemów przy pracy. Jefri był w środku i sprawdzał, czy są tam jeszcze jakieś skrzynie wymagające uwagi. Gdy nie zachowywał się jak smarkacz, był dobrym dzieciakiem. Obróciła się w stronę słońca i poczuła chłodny wiatr wiejący przez wzgórza. Usłyszała coś brzmiącego jak ptasi śpiew.

W chwili ataku Johanna stała obok jednego z emiterów dźwięku. Podpięła do niego swój terminal i zajmowała się jego programowaniem. Fakt, że nawet jej stary terminal był teraz istotny, dobitnie świadczył o tym, jak mało im zostało. Ale tata chciał, żeby emitery przechodziły przez najszerszy możliwy zakres, robiąc przy tym dużo hałasu, choć z okazjonalnymi maksimami co jakiś czas. Jej Pomarańczowy Olifant zdecydowanie mógł sobie z tym poradzić.

– Johanna! – Krzyk mamy zabrzmiał równocześnie z dźwiękiem roztrzaskiwanej ceramiki. Dzwon emitera obok niej rozpadł się na kawałki. Johanna podniosła wzrok. Coś wbiło się jej w pierś tuż przy ramieniu, powalając ją. Zagapiła się głupio na sterczące z niej drzewce. Strzała!

Zachodni skraj ich lądowiska był pełen… czegoś. Wyglądały jak wilki albo psy, tylko że z długimi szyjami, i pędziły szybko do przodu, przebiegając od wzgórka do wzgórka. Skórę miały w takich samych szaro-zielonych barwach jak zbocza, poza okolicami zadów, gdzie dostrzegła biel i czerń. Nie, to zielone było tkaniną, bluzami. Johanna wpadła w szok, jeszcze nie czując bólu pocisku wbitego w pierś. Została rzucona na torfowe zbocze i przez chwilę miała widok na cały atak. Zobaczyła wzbijające się w powietrze kolejne strzały, ciemne kreski unoszące się na niebie.

Dostrzegła też łuczników. Kolejne psy! Poruszały się stadami. Do użycia łuku potrzeba było dwóch: jeden trzymał broń, drugi naciągał. Trzeci i czwarty niosły kołczany ze strzałami i zdawały się tylko patrzeć.

Łucznicy trzymali się z tyłu, przeważnie pozostając w ukryciu. Ze wszystkich stron biegły inne sfory, przeskakując teraz nad wzgórkami. Wiele trzymało w paszczach toporki, a na ich pazurach błyszczały metalowe szpony. Usłyszała trzaski pistoletu taty. Fala atakujących zachwiała się, tracąc pojedyncze osobniki, ale pozostałe biegły dalej, teraz warcząc. Dobiegało ją brzmienie szaleństwa, nie szczekania psów. Czuła dźwięki w zębach, jak głośną muzykę z dużego głośnika. Szczęki, pazury, noże i hałas.

Obróciła się na bok, próbując obejrzeć się na statek. Teraz ból zrobił się realny. Krzyknęła, ale ten dźwięk utonął w szaleństwie. Tłuszcza pobiegła wokół niej, kierując się na mamę i tatę. Rodzice przykucnęli za wspornikiem. Pistolet w dłoni Arne Olsndota nieustannie błyskał. Skafander próżniowy chronił go przed strzałami.

Na ziemi było coraz więcej ciał obcych. Siejący inteligentnymi strzałkami pistolet był zabójczo skuteczny. Johanna zobaczyła, że tata przekazuje pistolet mamie i wybiega spod statku w jej stronę. Wyciągnęła ku niemu wolną rękę i krzyknęła ze wszystkich sił, żeby wracał.

Trzydzieści metrów. Dwadzieścia pięć. Ogień osłonowy mamy padał wokół nich, zmuszając wilki do cofnięcia się. Na biegnącego z rękami uniesionymi do osłony głowy Olsndota spadła chmura strzał. Dwadzieścia metrów.

Wilk przemknął wysoko nad Johanną. Dostrzegła przez chwilę jego krótkie futro i zad z blizną. Biegł prosto na tatę. Olsndot uskoczył, próbując dać żonie linię strzału, ale wilk był zbyt szybki. Zrobił zwód wraz z nim, biegnąc przez dzielącą ich odległość. Skoczył, błyskając metalem na pazurach. Johanna zobaczyła czerwony rozprysk z szyi taty i obaj wylądowali na ziemi.

Sjana Olsndot na chwilę przestała strzelać. To wystarczyło. Tłum się rozstąpił i w stronę statku pobiegła duża grupa. Zwierzęta niosły na plecach jakieś zbiorniki. To na przedzie trzymało w paszczy wąż. Wytrysnął z niego strumień ciemnego płynu… i zniknął w wybuchu ognia. Wilcza sfora przejechała prymitywnym miotaczem ognia po ziemi, po wsporniku, za którym stała Sjana Olsndot, po rzędach uczniów w hibernacji. Johanna zobaczyła, że coś się rusza, wykręca w płomieniach i czarnym dymie, a potem zapada się i plastik skrzyń hibernatorów spływa.

Odwróciła twarz do ziemi, a potem dźwignęła się na sprawnej ręce i spróbowała poczołgać się w stronę statku, ku płomieniom. Wtedy nadszedł łaskawy mrok i niczego więcej nie pamiętała.

cztery

Wędrowiec i Rysik przez całe popołudnie przyglądali się przygotowaniom do zasadzki: piechota ustawiona na zboczu na zachód od miejsca lądowania, za nimi łucznicy, miotacze ognia w formacji szturmowej.

Czy lordowie zamku Rzezacza wiedzieli, na co się porywają? Co jakiś czas dyskutowali na ten temat. Jaqueramaphan uważał, że rzezaczyści rozumieją, ale ich arogancja jest tak wielka, że po prostu spodziewają się zgarnąć skarb.

– Rzucą się do gardła, zanim druga strona w ogóle zorientuje się, że doszło do walki. To się już sprawdzało.

Wędrowiec nie od razu odpowiedział. Rysik mógł mieć rację. Minęło pięćdziesiąt lat, od kiedy odwiedzał tę część świata. W tamtych czasach kult Rzezacza był mało znany (i niezbyt interesujący w porównaniu z rzeczami, które działy się gdzie indziej).

Podróżnicy czasami padali ofiarą zdrady, ale było to rzadsze, niż pozostający w domach wierzyli. Większość ludzi była przyjazna i lubiła słuchać opowieści o dalekim świecie, zwłaszcza jeśli gość nie wyglądał groźnie. Zdrada – jeśli do niej dochodziło – najczęściej następowała po początkowej ocenie w celu określenia, jak potężni są odwiedzający i jakie korzyści przyniesie ich śmierć. Natychmiastowy atak bez rozmowy był bardzo rzadki. Zwykle coś takiego oznaczało natknięcie się na złoczyńców równocześnie wyszukanych… i szalonych.

– Nie wiem. To faktycznie formacja zasadzki, ale może rzezaczyści utrzymają ją w rezerwie i najpierw spróbują rozmowy.

Mijały godziny, słońce przesuwało się w bok, na północ. Z drugiej strony spadłej gwiazdy dobiegł jakiś hałas. Szlag. Stąd niczego nie widzieli.

Ukryte oddziały nie ruszyły z miejsca. Minęły minuty… i po raz pierwszy zobaczyli gościa z niebios, a przynajmniej jego część. Element miał cztery nogi, ale chodził tylko na tylnych. Co za błazen! A jednak… przednich używał do trzymania różnych rzeczy. Ani razu nie widzieli, żeby użył ust, choć i tak wątpili, by jego płaskie szczęki mogły dobrze coś chwycić. Za to przednie łapy były cudownie sprawne. Jeden element mógł z łatwością używać narzędzi.

Dobiegało ich mnóstwo dźwięków typowych dla rozmowy, choć widzieli tylko trzy elementy. Po jakimś czasie usłyszeli dużo wyższe tony spójnych myśli. Boże, ależ ten stwór był głośny. Z tej odległości dźwięki były przytłumione i zniekształcone, ale i tak nie przypominały żadnego słyszanego przez nich umysłu ani głosów zmieszania emitowanych przez niektórych roślinożerców.

– I co? – wysyczał Jaqueramaphan.

– Przemierzyłem cały świat… i to stworzenie nie jest jego częścią.

– Właśnie. Mnie kojarzy się z modliszkami. Wiesz, są mniej więcej tej wielkości. – Otworzył usta na jakieś dwa cale. – Świetnie sprawdzają się w usuwaniu szkodników z ogrodu… Doskonali mali zabójcy.

Uch. Wędrowiec nie pomyślał o tym podobieństwie. Modliszki były urocze i nieszkodliwe… przynajmniej dla ludzi. Choć wiedział, że samice zjadają swoich partnerów. Wyobraźmy sobie takie stwory o gigantycznych rozmiarach i z umysłowością sfory. Może dobrze, że nie mogli zbiec na dół i się przywitać.

Minęła godzina. Podczas gdy obcy wyciągał na ziemię swój ładunek, łucznicy Rzezacza podeszli bliżej, a sfory piechoty ustawiły się w skrzydła szturmowe.

W powietrzu między rzezaczystami a obcym pojawiła się chmura strzał. Jeden element obcego natychmiast padł, a jego myśli przycichły. Pozostałe znikły z pola widzenia, chowając się pod latającym domem. Żołnierze ruszyli do przodu rozstawieni w formacjach zachowujących tożsamość – być może chcieli złapać obcego żywcem.

…Jednak linia ataku załamała się wiele jardów od obcego: Wędrowiec nie widział żadnych strzał czy płomieni – żołnierze po prostu padali. Przez chwilę myślał, że rzezaczyści spróbowali ugryźć więcej, niż mogli przełknąć, ale potem za pierwszą falą pobiegła druga. Elementy dalej padały, jednak teraz ogarnął je zabójczy szał, poddający się już tylko zwierzęcej dyscyplinie. Atak sunął powoli do przodu, z drugim szeregiem biegnącym nad poległymi. Powalono kolejny element obcego… Dziwne, Wędrowiec wciąż słyszał strzępy jego myśli. Ton i tempo były identyczne jak przed atakiem. Jak ktoś mógł być tak opanowany w obliczu całkowitej śmierci?

Rozbrzmiał bojowy gwizdek i tłum się rozstąpił. Przez powstały korytarz przebiegł żołnierz i gdy tylko wyskoczył przed front, rozpylił płynny ogień. Latający dom przybrał wygląd mięsa na ogniu, z płomieniami i dymem wszędzie wokół.

Wickwrackrum zaklął. Żegnaj, obcy.

***

Okaleczeni i ranni znajdowali się bardzo nisko na liście priorytetów rzezaczystów. Poważnie ranni zostali zebrani w stosy na włókach i odciągnięci dość daleko, żeby ich krzyki nie wywoływały zamieszania. Oddziały porządkowe przeganiały fragmenty żołnierzy z dala od latającego domu. Fragmenty kręciły się po wrzosowej łące, miejscami zbierając się w przypadkowe sfory. Niektóre wędrowały pośród rannych w potrzebie odnalezienia siebie, ignorując krzyki.

Gdy zgiełk ucichł, pojawiły się trzy sfory białych kurtek. Słudzy Rzezacza przeszli pod latający dom. Jeden na dłuższą chwilę zniknął z pola widzenia, być może nawet wszedł do środka. Spalone ciała dwóch elementów obcego zostały ostrożnie umieszczone na włókach – ostrożniej niż w przypadku rannych żołnierzy – i odciągnięte.

Jaqueramaphan oglądał zniszczenia przez swój przyrząd do oczu. Już zrezygnował z prób ukrywania go przed Wędrowcem. Biała kurtka wyniosła coś spod latającego domu.

– Sst! Tam jest więcej trupów. Może z ognia. Wyglądają jak szczenięta. – Małe postacie wyglądały jak modliszki. Przywiązano je do włók i odciągano z pola widzenia za grzbiet wzgórza. Niewątpliwie mieli tam wozy ciągnięte przez kherhogi.

Rzezaczyści ustawili pierścień strażników wokół miejsca lądowania, a na zboczu wzgórza za nim rozstawiono dziesiątki świeżych żołnierzy. Nikt nie prześlizgnie się obok nich.

– Czyli to pełne morderstwo. – Wędrowiec westchnął.

– Może nie… Ten pierwszy trafiony przez nich element chyba nie jest całkiem martwy.

Wickwrackrum zmrużył najlepsze oczy. Albo Rysik był marzycielem, albo jego narzędzie zapewniało mu zdumiewająco ostre widzenie. Pierwszy trafiony znajdował się po drugiej stronie pojazdu. Element przestał myśleć, ale to nie musiał być pewny znak śmierci. Wszędzie wokół niego stały teraz białe kurtki. Położyły stworzenie na włóki i zaczęły odciągać je od miejsca lądowania, na południowy zachód… ale nie tą samą drogą, którą wybrano dla pozostałych.

– To coś dalej żyje! Ma strzałę w piersi, ale widzę, że oddycha. – Głowy Rysika odwróciły się do Wickwrackruma. – Myślę, że powinniśmy to uratować.

Wędrowcowi przez chwilę nie przychodziło na myśl nic, co mógłby powiedzieć, i tylko zagapił się na rozmówcę. Centrum światowego spisku Rzezacz znajdowało się ledwie kilka mil na północny zachód. Władzy Rzezacza nie kwestionował nikt na wiele dziesiątków mil w głąb lądu, a w tej chwili byli praktycznie otoczeni przez armię. Rysik skulił się lekko pod ciężarem zdumionego wzroku Wędrowca, ale było jasne, że nie żartuje.

– Jasne, wiem, że to ryzykowne. Ale przecież właśnie o to chodzi w życiu, prawda? Jesteś pielgrzymem. Rozumiesz.

– Hm. – Faktycznie, był to element reputacji pielgrzyma. Jednak żadna dusza nie może przetrwać całkowitej śmierci… a podczas pielgrzymki zdarzało się mnóstwo okazji do anihilacji. Pielgrzymi umieją zachować ostrożność.

A jednak… a jednak było to najniezwyklejsze spotkanie pośród wieków pielgrzymowania. Poznać tych obcych, stać się nimi… była to pokusa silniejsza od całego zdrowego rozsądku.

– Słuchaj – rzucił Rysik – możemy po prostu zejść na dół i wmieszać się między rannych. Jeśli zdołamy przejść przez pole, może uda się nam przyjrzeć z bliska ostatniemu elementowi obcego, nie ryzykując przy tym zbyt wiele. – Jaqueramaphan schodził już ze swojego punktu obserwacyjnego i obchodził wzgórze w poszukiwaniu drogi, która nie postawi go na tle nieba. Wickwrackrum czuł się rozerwany: jedna jego część chciała iść, druga się wahała. Cholera, przecież Jaqueramaphan przyznał się do bycia szpiegiem i nosił wynalazek, który zapewne pochodził od najbystrzejszych umysłów w Długich Jeziorach. Mógł być zawodowcem…

Wędrowiec rozejrzał się szybko po ich stronie wzgórza i dolinie. Żadnego śladu Tyrathect ani nikogo innego. Wypełzł z różnych zagłębień i ruszył za szpiegiem.

Na ile tylko było to możliwe, trzymali się głębokich cieni rzucanych przez północne słońce i przemykali między kępami wrzosów tam, gdzie nie było cienia. Tuż przed tym, jak dotarli do pierwszych rannych, Rysik powiedział coś jeszcze, jego najbardziej przerażające słowa tego popołudnia.

– Hej, nie martw się, czytałem wszystko o robieniu takich rzeczy!

***

Tłuszcza fragmentów i rannych jest czymś przerażającym i otępiającym. Jedynaki, dwójniaki, trójniaki, kilka czworaków: kręciły się bez celu, skomląc bez żadnej kontroli. W większości sytuacji tak wielu ludzi zebranych razem na zaledwie kilku akrach natychmiast zmieniłoby się w chór. Właściwie to dostrzegł trochę aktywności seksualnej i zorganizowanego szperania, ale w większości przypadków ból był wciąż zbyt silny na normalne reakcje. Wickwrackrum zastanawiał się przez chwilę czy – pomimo wszystkich zapewnień o racjonalizmie – rzezaczyści po prostu zostawią pozostałości swoich oddziałów, żeby same się odtworzyły. Jeśli się na to zdecydują, wynikiem będą dziwne i okaleczone przesfory.

Po wejściu kilku jardów w głąb tłuszczy Wędrowiec Wickwrackrum poczuł, jak zaczyna go opuszczać świadomość. Jeśli bardzo mocno się skupił, wciąż pamiętał, kim jest i że musi przejść na drugą stronę łąki bez zwracania na siebie uwagi.

Zaczęły go atakować inne myśli, głośne i niepilnowane.

…Żądza krwi i siekania…

Lśniący metal w łapie obcego… ból w piersi… kasłanie krwią, upadek…

…Przez obóz szkoleniowy i wcześniej mój połączony brat był dla mnie taki dobry… Lord Stal powiedział, że jesteśmy wielkim eksperymentem…

Bieg przez wrzosy w stronę potwora o patyczkowych kończynach. Skok, szpony na pazurach. Cięcie przez gardło potwora. Krew tryska wysoko.

…Gdzie jestem?… Proszę, czy mogę być częścią ciebie?

Na to ostatnie pytanie Wędrowiec wykręcił. Było bezpośrednie i zadane z bliska. Obwąchiwał go singiel. Odgonił go krzykiem i uciekł na otwartą przestrzeń. Jaque-jak-mu-tam z przodu nie radził sobie wiele lepiej. Zauważenie ich tutaj było mało prawdopodobne, ale zaczynał się zastanawiać, czy zdoła przejść na drugą stronę. Wędrowiec był tylko czwartakiem, a wszędzie wokół było pełno singli. Po prawej jakiś czwartak gwałcił, chwytając wszelkie dwójniaki i jedynaki, które mu podeszły. Wic, Kwk, Rac i Rum próbowali pamiętać, czemu tu byli i gdzie właściwie szli. Skup się na bezpośrednich odczuciach, na tym, co tu naprawdę jest: smolista woń płynnego ognia z miotacza… muszki kłębiące się wszędzie wokół, krzepnące czarne kałuże krwi.

Minął strasznie długi czas. Minuty.

Wic Kwk Rac Rum popatrzył przed siebie. Prawie już wyszedł, dotarł do południowego skraju terenu wraków. Wyciągnął się na kawałek czystego gruntu. Parę jego części zwymiotowało i padł na ziemię. Powoli odzyskiwał rozsądek. Wickwrackrum rozejrzał się i zobaczył Jaqueramaphana tuż przy granicy tłuszczy. Rysik był dużym stworem, szóstakiem, ale miał przynajmniej takie same trudności jak Wędrowiec. Zatoczył się z boku na bok z szeroko otwartymi oczami, kłapiąc na siebie i innych.

Cóż, przebyli sporą część drogi przez łąkę i zrobili to na tyle szybko, by dogonić białe kurtki, które ciągnęły ostatni element obcego. Jeśli chciał zobaczyć coś więcej, musiał znaleźć sposób na opuszczenie tłuszczy bez zwracania na siebie uwagi. Hm. Wszędzie tu było pełno mundurów rzezaczystów… bez żyjących właścicieli. Wędrowiec podszedł dwoje siebie do martwego żołnierza.

– Jaqueramaphan! Tutaj! – Wielki szpieg obejrzał się w tę stronę i w jego oczach pojawił się przebłysk inteligencji. Chwiejnym krokiem wyszedł z tłuszczy i usiadł kilka jardów od Wickwrackruma. Był bliżej, niż normalnie czuł się komfortowo, ale po tym, przez co właśnie przeszli, wydawało się to całkiem znośne. Leżał przez chwilę, dysząc.

– Przepraszam, nie sądziłem, że będzie to tak wyglądać. Straciłem tam część siebie… i myślałem, że już jej nigdy nie odzyskam.

Wędrowiec przyglądał się postępom białej kurtki i ciągniętych przez niego włók. Nie szły z pozostałymi, a za kilka sekund znikną z pola widzenia. W przebraniu może zdołają podążyć za nimi i… Nie, to było zbyt ryzykowne. Zaczynał myśleć jak wielki szpieg. Wędrowiec ściągnął z trupa bluzę maskującą. I tak będą potrzebowali przebrania. Może zdołają zostać tu przez noc i przyjrzeć się z bliska latającemu domowi.

Rysik po chwili zobaczył, co robi, i zaczął zbierać bluzy dla siebie. Kręcili się ukradkiem pośród stosów ciał, szukając wyposażenia, które nie było zbytnio poplamione i które zdaniem Jaqueramaphana miało spójne emblematy. Wszędzie pełno było szponów na pazury i toporów bojowych. W końcu uzbroili się po zęby, ale musieli pozbyć się części swoich plecaków… Wędrowcowi brakowało już tylko jeszcze jednej bluzy, ale jego Rum był tak szeroki w barach, że nic na niego nie pasowało.

Wędrowiec tak naprawdę nie rozumiał, co zdarzyło się potem: duży fragment, trójniak, leżał przyczajony w stercie trupów. Być może pogrążył się w rozpaczy jeszcze na długo po śmierci swoich elementów, ale praktycznie był całkowicie bezmyślny do chwili, gdy Wędrowiec zaczął ściągać bluzę z jego martwej części.

– Nie będziesz okradał moich! – usłyszał. Dotarł do niego brzęk bliskiej furii, a potem ostry ból rozciętego brzucha Ruma.

Wędrowiec skręcił się w agonii i skoczył na napastnika. Walczyli przez chwilę w bezmyślnej furii. Topory bojowe Wędrowca siekły wciąż na nowo, pokrywając jego nozdrza krwią. Kiedy odzyskał zmysły, jeden z trójki nie żył, a pozostali uciekali w tłuszczę rannych.

Wickwrackrum skulił się wokół bólu w Rumie. Napastnik miał na łapach szpony. Rum został rozcięty od żeber do krocza. Wickwrackrum się poślizgnął – niektóre jego łapy zaplątały się we własne trzewia. Spróbował nosami upchnąć jelita z powrotem do brzucha elementu. Ból słabł, a niebo w oczach Ruma powoli ciemniało. Wędrowiec stłumił narastające w sobie krzyki. Jestem tylko czworakiem, a jeden ze mnie umiera! Przez lata ostrzegał sam siebie, że czworo to zbyt mała liczba dla pielgrzyma. Teraz zapłaci za to uwięziony i bezmyślny w krainie tyranów.

Na chwilę ból osłabł i jego myśli się oczyściły. Walka tak naprawdę nie zwróciła żadnej uwagi pośród lamentów, gwałtów i zwykłych ataków szaleństwa. Starcie Wickwrackruma było tylko nieco gwałtowniejsze i bardziej krwawe niż inne. Białe kurtki przy latającym domu obejrzały się na chwilę w ich stronę, ale wróciły już do otwierania ładunku obcych.

Rysik siedział w pobliżu, patrząc w przerażeniu. Jego część podchodziła bliżej, a potem się cofała. Walczył sam ze sobą, próbując zdecydować, czy powinien pomóc. Wędrowiec prawie zaczął go błagać, ale wysiłek był zbyt duży. Zresztą Rysik nie był pielgrzymem. Oddanie części siebie nie było czymś, co Jaqueramaphan mógłby zrobić dobrowolnie…

Opadły go teraz wspomnienia, wysiłki Ruma dla uporządkowania wszystkiego i próba przekazanie reszcie wszystkiego, co działo się wcześniej. Przez chwilę żeglował dwukadłubowcem przez Południowe Morze, nowicjusz z Rumem jako szczeniakiem. Wspomnienia wyspiarza, który zrodził Ruma, i jeszcze wcześniejszych sfor. Okrążyli cały świat, przeżywając slumsy tropikalnego kolektywu i wojnę na Równinach Stad. Ach, słyszane przez nich historie, poznane sztuczki, ludzie, których spotkali… Wic Kwk Rac Rum był wspaniałą kombinacją, jasno myślącą, beztroską, z dziwną zdolnością zachowania wszystkich wspomnień – to było prawdziwym powodem, dla którego tak długo funkcjonował bez rozrośnięcia się do piątki lub szóstki. Teraz być może zapłaci za to najwyższą cenę…

Rum westchnął i przestał widzieć niebo. Umysł Wickwrackruma zgasł, nie tak jak pośrodku bitwy, gdy gubi się dźwięk myśli, ani nie tak jak w towarzyskim pomruku snu. Nagle zabrakło czwartej obecności, została tylko trójka próbująca utworzyć osobę. Trójniak stał i poklepywał nerwowo samego siebie. Wszędzie czaiło się niebezpieczeństwo, lecz było nie do pojęcia. Zaczął z nadzieją przesuwać się w stronę siedzącego w pobliżu szóstaka – Jaqueramaphan? – ale tamten go przegonił. Popatrzył nerwowo na tłuszczę rannych. Kryła się tam kompletność… ale i szaleństwo.

Na brzegu tłuszczy siedział wielki samiec z dużymi bliznami na zadzie. Zobaczył wzrok trójniaka i powoli podszedł do niego przez otwartą przestrzeń. Wic Kwk i Rac cofnęli się, jeżąc futra w strachu i fascynacji: poznaczony bliznami był przynajmniej o połowę cięższy od każdego z nich.

…Gdzie jestem?… Proszę, czy mogę być częścią ciebie? Jego lament niósł w sobie wspomnienia, przemieszane i w większości niedostępne, o krwi i walce, a wcześniej o szkoleniu wojskowym. Z jakiegoś powodu stworzenie bało się tych wczesnych wspomnień równie mocno jak czegokolwiek innego. Położyło nos – pobrudzony zaschniętą krwią – na ziemi i zaczęło czołgać się do nich z brzuchem na mchu. Pozostała trójka prawie uciekła – przypadkowe połączenie było dla nich czymś przerażającym. Cofali się i cofali, aż na pustą łąkę. Tamten szedł za nimi, choć powoli, wciąż się czołgając. Kwk oblizała wargi i ruszyła z powrotem w stronę obcego. Wyciągnęła szyję i obwąchała jego gardło. Wic i Rac podeszli od boków.

Na chwilę nastąpiło częściowe połączenie. Spocony, zakrwawiony, ranny… złączenie z piekła rodem. Myśl zdawała się pojawić znikąd, jarząc się przez chwilę cynicznym humorem. A potem jedność przepadła i znowu byli po prostu trzema zwierzętami oblizującymi pysk czwartego.

***

Wędrowiec rozejrzał się po łące nowym wzrokiem. Na kilka minut całkowicie się rozpadł. Ranni z dziesiątej kompanii szturmowej piechoty kręcili się dokładnie tak jak wcześniej. Słudzy Rzezacza wciąż zajmowali się ładunkiem obcych. Jaqueramaphan powoli się cofał z rysującym się na pyskach wyrazem zdumienia i przerażenia. Wędrowiec opuścił głowę i odezwał się do niego syknięciem:

– Nie zdradzę cię, Rysiku.

Szpieg zamarł.

– To ty, Wędrowcze?

– Mniej więcej. – Wciąż Wędrowiec, choć już nie Wickwrackrum.

– J… jak możesz to zrobić? Ty… właśnie straciłeś…

– Jestem pielgrzymem, pamiętasz? Całe nasze życie radzimy sobie z takimi rzeczami. – W jego głosie brzmiał sarkazm: był to rodzaj truizmu, jakim Jaqueramaphan często wcześniej sypał. Jednak ten miał w sobie trochę prawdy. Wędrowiec Wickwrack…zad już sprawiał wrażenie osoby. Może ta nowa kombinacja miała szansę.

– Uch. Cóż, tak… Co powinniśmy teraz zrobić? – Szpieg rozejrzał się nerwowo we wszystkie strony, ale oczy patrzące na Wędrowca wciąż zdradzały dużą troskę.

Teraz to Wickwrackzad poczuł zmieszanie. Co on tu robił? Zabijał dziwnego wroga… Nie. Tym zajmowała się piechota szturmowa. Nie będzie miał z tym nic do czynienia, niezależnie od wspomnień bliznowatego. On i Rysik przyszli tu, aby… aby uratować obcego, na tyle, na ile było to możliwe. Wędrowiec złapał wspomnienie i chwycił się go bezkrytycznie: było czymś realnym z poprzedniej tożsamości, którą musi zachować. Zerknął w stronę, gdzie ostatnio widział element obcego. Biała kurtka z włókami nie była już widoczna, ale kierowała się oczywistą trasą.

– Wciąż możemy sobie zdobyć żyjącego – powiedział do Jaqueramaphana.

Rysik zrobił niepewną minę. Nie wykazywał już tyle entuzjazmu co wcześniej.

– Ty pierwszy, przyjacielu.

Wickwrackzad poprawił swoje bluzy bojowe i strzepnął część wyschniętej krwi. A potem ruszył przez łąkę, przechodząc zaledwie sto jardów od Sług Rzezacza rozstawionych wokół wroga – wokół latającego domu. Posłał im energiczny salut, który został zignorowany. Jaqueramaphan pomaszerował za nim, niosąc dwie kusze. Starał się przy tym jak najlepiej naśladować krok Wędrowca, ale tak naprawdę nie miał właściwych elementów.

Przeszli przez grzbiet wzgórza i zaczęli schodzić w cienie. Dźwięki rannych zrobiły się przytłumione. Wickwrackzad przyśpieszył, biegnąc od zakrętu do zakrętu w miarę schodzenia po nierównej ścieżce. Z tego miejsca widział zatokę: łodzie wciąż cumowały przy pomostach i nie działo się tam zbyt wiele. Biegnący za nim Rysik wygadywał nerwowo bzdury. Wędrowiec tylko przyśpieszył, z pewnością siebie wzmacnianą przez zmieszanie nowicjusza. Jego nowy element, ten z bliznami, był najsilniejszym członkiem oficera piechoty. Tamta sfora znała rozkład zatok i zamku oraz wszystkie hasła tego dnia.

Jeszcze dwa zakręty i dogonili Sługę Rzezacza i jego włóki.

– Halo! – zawołał Wędrowiec. – Przynosimy nowe instrukcje od lorda Stala. – Przez jego kręgosłupy przebiegł zimny dreszcz, gdy pierwszy raz przypomniał sobie Stala. Sługa puścił włóki i odwrócił się w ich stronę. Wickwrackzad nie znał jego imienia, choć go pamiętał – dość wysokiej rangi arogancki sukinsyn. Zaskoczeniem był fakt, że osobiście ciągnął włóki.

Wędrowiec zatrzymał się zaledwie dwadzieścia metrów od białej kurtki. Jaqueramaphan patrzył w dół z zakrętu wyżej i jego kusze pozostawały niewidoczne. Sługa spojrzał nerwowo na Wędrowca i Rysika w górze.

– Czego chcecie?

Czyżby już ich podejrzewał? To nie miało znaczenia. Wickwrackzad spiął się do zabójczej szarży… i nagle widział poczwórnie, z umysłem rozmytym przez oszołomienie nowicjusza. Teraz, gdy musiał zabić, rozłożyło go przerażenie tym faktem członka z bliznami. Szlag! Wickwrackzad nerwowo poszukał czegoś, co mógłby powiedzieć, a gdy tylko przestał myśleć o morderstwie, gładko pojawiły się jego nowe wspomnienia.

– Lord Stal żąda, żebyśmy zabrali stworzenie do przystani. Ty masz, ach, powrócić do latającej rzeczy najeźdźców.

Biała kurtka oblizała wargi. Jego spojrzenie uważnie objęło mundury Wędrowca i Rysika.

– Oszuści! – wrzasnął, jednocześnie rzucając jeden ze swoich elementów w stronę włók. Na przedniej łapie elementu błysnął metal. Chce zabić obcego!

W górze rozległ się świst cięciwy i biegnący padł ze strzałą w oku. Wickwrackzad rzucił się na pozostałych, zmuszając członka z bliznami do ruszenia przodem. Przez chwilę czuł oszołomienie, a potem znowu był całością, krzycząc o śmierci dla pozostałej czwórki. Dwie sfory starły się ze sobą, a Zad zrzucił parę elementów Sługi za brzeg ścieżki. W powietrzu świsnęły strzały. Wic Kwk Rac wykręcał się, siekając toporami to, co jeszcze stało.

A potem wszystko się uspokoiło i Wędrowiec znowu panował nad swoimi myślami. Trzy elementy Sługi drgały na ścieżce, a ziemia pod nimi zrobiła się śliska od krwi. Zepchnął je z drogi blisko miejsca, gdzie Zad zabił pozostałych. Nie przeżył żaden element Sługi, to była kompletna śmierć i to on za nią odpowiadał. Opadł na ziemię, znowu widząc poczwórnie.

– Obcy. Wciąż żyje – odezwał się Rysik. Stał dookoła włók, obwąchując ciało podobne do modliszki. – Ale jest nieprzytomny. – Chwycił szczękami pręty włók i popatrzył na Wędrowca. – Co… co teraz, pielgrzymie?

Wędrowiec leżał na ziemi, próbując zebrać z powrotem myśli. Faktycznie, co teraz. Jak zdołał się wpakować w coś takiego? Jedynym wyjaśnieniem było zmieszanie nowicjusza. Po prostu zapomniał wszystkie powody, dla których uratowanie obcego było niemożliwe. A teraz z nim utknął. Łajno sfory. Jego część podczołgała się do brzegu ścieżki i rozejrzała. Nic nie wskazywało na to, żeby ściągnęli na siebie uwagę. Łodzie w przystani wciąż były puste, a większość piechoty znajdowała się na wzgórzach. Słudzy niewątpliwie trzymali martwych w forcie przy przystani, więc kiedy zamierzali przenieść ich przez cieśninę na Ukrytą Wyspę? Czy czekali na przybycie jeszcze tego?

– Może moglibyśmy zgarnąć jakieś łodzie i uciec na południe – zasugerował Rysik. Genialny pomysł. Naprawdę nie wiedział, że przystań będzie otoczona linią wartowniczą? Nawet znając hasła, zostaną zgłoszeni natychmiast po jej przejściu. To będzie szansa jedna na milion. Z drugiej strony zanim Zad stał się jego częścią, coś takiego byłoby całkowicie niemożliwe.

Przyjrzał się stworzeniu leżącemu na włókach. Tak dziwne, a jednak prawdziwe. Zresztą nie chodziło tylko o stworzenie, choć było najbardziej spektakularnym zdziwieniem. Jego zakrwawione ubranie było wykonane z materiału doskonalszego, niż pielgrzym kiedykolwiek widział. Obok stworzenia leżała upchnięta różowa poduszka z bardzo wyszukanym haftem. Po chwili zmiany perspektywy zrozumiał, że to obca sztuka, wyszyta na poduszce twarz zwierzęcia z bardzo długim ryjem.

A więc ucieczka przez przystań miała szansę powodzenia jeden na milion: niektóre nagrody warte były takiego ryzyka.

– Zejdziemy trochę niżej – powiedział.

***

Jaqueramaphan ciągnął włóki, a Wickwrackzad ruszył przed nim, starając się wyglądać na ważnego i oficerskiego. Z Zadem nie było to trudne. Element był wzorcowym przykładem wojskowej kompetencji, trzeba było go znać od środka, by wiedzieć o łagodności.

Zeszli już prawie do poziomu morza.

Droga zrobiła się teraz szersza i z grubsza wybrukowana. Wiedział, że przed sobą mają ukryty za drzewami fort strzegący przystani. Słońce odeszło już od północy, wnosząc się na wschodnim niebie. Wszędzie kwitły białe, czerwone i fioletowe kwiaty, z kłaczkami unoszącymi się gęsto na wietrze – arktyczne rośliny w pełni korzystały z długich letnich dni. Idąc po oświetlonym słońcem bruku, prawie można było zapomnieć o pułapce na szczytach wzgórz.

Już wkrótce natkną się na linię strażniczą. Linie i pierścienie były interesującymi istotami: ich umysły nie były zbyt bystre, ale stanowiły w zasadzie największe skuteczne sfory, jakie spotykało się poza tropikami. Słyszał historie o liniach długich na dziesięć mil, z tysiącami elementów, choć największa, jaką Wędrowiec widział osobiście, miała nieco poniżej setki. Należało wziąć grupę zwykłych istot i przeszkolić je do rozciągnięcia, nie w sforach, ale jako poszczególne elementy. Jeśli każdy element zostawał kilka jardów od najbliższych sąsiadów, mogli utrzymywać coś będącego odpowiednikiem poziomu umysłowego trójniaka. Grupa jako całość nie była wiele mądrzejsza – nie da się myśleć zbyt intensywnie, gdy potrzeba sekund na przeniknięcie myśli przez cały umysł. A jednak linia doskonale orientowała się w tym, co działo się wzdłuż niej. Jeśli jacyś jej członkowie zostali zaatakowani, cała linia dowiadywała się o tym z prędkością dźwięku. Wędrowcowi zdarzało się służyć w liniach – nie była to przesadnie bogata egzystencja, ale też nie aż tak nudna jak zwykła służba strażnicza. Trudno się nudzić, gdy jest się głupim jak linia.

Tam! Pojedynczy element wystawił szyję zza drzewa i zażądał hasła. Oczywiście Wickwrackzad je znał i zostali przepuszczeni. Jednak fakt przejścia wraz z ich opisem był już teraz znany całej linii… oraz niewątpliwie zwykłym żołnierzom w forcie przystani.

Szlag. Nic się z tym nie dało zrobić, po prostu będzie dalej realizował ten szalony plan. Wraz z Rysikiem i elementem obcego przeszli jeszcze przez dwie wewnętrzne linie strażnicze. Czuł już zapach morza. Wyszli spomiędzy drzew na skalistą przystań. Srebro lśniło na wodzie milionem migotliwych iskier. Między pomostami na falach kołysała się duża wielokadłubowa łódź. Jej maszty były niczym las kiwających się drzew bez liści. Zaledwie milę po drugiej stronie wody widać było Ukrytą Wyspę. Jego część zignorowała ten widok jako codzienność, choć inna zatrzymała się z podziwu. To był sam środek, centrum światowego Ruchu Rzezacza. W tych posępnych wieżach oryginalny Rzezacz prowadził swoje eksperymenty, pisał eseje… i spiskował, by rządzić światem.

Na pomostach nie było wielu ludzi. Większość zajmowała się pracami porządkowymi: cerowaniem żagli i poprawianiem wiązań dwukadłubowców. Przyglądali się włókom z oczywistym zaciekawieniem, ale nikt się nie zbliżył. Czyli musimy tylko zejść na koniec pomostu, odciąć cumy zewnętrznego dwukadłubowca i wypłynąć. Na samym pomoście było chyba dość sfor, by to uniemożliwić… a ich krzyki z pewnością przyciągnęłyby oddziały, które widział przy forcie przystani. Właściwie zaskoczyło go nieco, że aż dotąd nikt nie zwrócił na nich poważniejszej uwagi.

Te łodzie były mniej zaawansowane niż wersje z południowych mórz. Część różnic była bardzo powierzchowna: doktryna Rzezacza zabraniała niepotrzebnych zdobień na łodziach. Z drugiej strony pewne różnice wynikały z warunków. Te jednostki zaprojektowano do pływania zarówno w lecie, jak i zimie, oraz do przewożenia oddziałów. Jednak Wędrowiec był pewien, że jeśli będzie miał okazję, to zdoła nimi żeglować. Podszedł do końca pomostu. Hm. Nieco szczęścia. Ostatni dwukadłubowiec z prawej, przycumowany do pomostu tuż obok, wyglądał na szybki i dobrze zaopatrzony. Pewnie służył do zwiadu dalekiego zasięgu.

– Pssst. Coś się tam dzieje. – Rysik machnął głową w stronę fortu.

Oddziały zwierały szyki… Czyżby zbiorowy salut? Przed piechotą pojawiło się pięcioro Sług, a z wież fortu rozbrzmiały trąbki. Zad widywał takie rzeczy, ale Wędrowiec nie ufał jego pamięci. Jak mógł…

Nad fortem załopotał czerwono-żółty sztandar. Na pomostach żołnierze i robotnicy zajmujący się łodziami padli na brzuchy.

– Padnij! – wysyczał Wędrowiec do towarzysza, robiąc to samo.

– Co…?

– To flaga Rzezacza… sztandar jego osobistej obecności!

– To niemożliwe. – Rzezacz został zamordowany w Republice sześć dziesiątek dni wcześniej. Tłuszcza, która rozerwała go na strzępy, zabiła równocześnie dziesiątki jego najwyższych rangą popleczników… Jednak mieli tylko słowo policji politycznej Republiki, że wszystkie ciała Rzezacza odzyskano.

Przy forcie między szeregami żołnierzy i białych kurtek paradowała pojedyncza sfora. Na jej barkach lśniło srebro i złoto. Rysik podsunął element za stertę skrzyń i ukradkiem wyciągnął swój przyrząd do oczu. Po chwili rzekł:

– Na koniec duszy… to Tyrathect.

– Taki z niej Rzezacz jak ze mnie – odpowiedział Wędrowiec.

Podróżowali razem od wschodniej bramy całą drogę przez Lodowe Kły. Była w oczywisty sposób nowicjuszką, i do tego niezbyt dobrze zintegrowaną. Wydawała się pełna rezerwy i skupiona na sobie, ale zdarzały się jej wybuchy furii. Wędrowiec zdawał sobie sprawę, że Tyrathect ma w sobie coś zabójczego… a teraz już wiedział, skąd się to brało. Przynajmniej część elementów Rzezacza uciekła przed zabójstwem, a on z Rysikiem spędzili ostatnie trzy dziesiątki dni w ich obecności. Przeszedł go dreszcz.

Przy bramie fortu sfora zwana Tyrathect odwróciła się w stronę wojska i Sług. Wykonała gest i znowu zabrzmiały trąbki. Nowy Wędrowiec zrozumiał sygnał: wezwanie. Stłumił nagłe pragnienie podążenia za innymi na pomoście, ruszającymi na ugiętych nogach w stronę fortu, ze wszystkimi oczami utkwionymi w Mistrza. Rysik obejrzał się na niego, a Wędrowiec przytaknął. Potrzebowali cudu i oto on… zapewniony przez samego wroga! Rysik ruszył powoli w stronę końca pomostu, przeciągając włóki od cienia do cienia.

Wciąż nikt nie oglądał się do tyłu. I nie bez powodu: Wickwrackzad pamiętał, co działo się z tymi, którzy nie okazali szacunku dla wezwania.

– Zaciągnij stworzenie na ostatnią łódź z prawej strony – powiedział do Jaqueramaphana. Sam zeskoczył z pomostu i rozproszył się po wielołodzi. Doskonale było znowu znaleźć się na chwiejnych pokładach, z każdym elementem dryfującym w inną stronę. Obwąchał dziobowe katapulty i wsłuchał się w kadłuby i trzaski lin.

Jednak Zad nie był żeglarzem i nie pamiętał, co może być najważniejsze.

– Czego szukasz? – dobiegł go syk wysokiej mowy Rysika.

– Paneli do samozatapiania. – Jeśli tu były, nie przypominały wersji z mórz południowych.

– Och – rzucił Rysik – to proste. To północne bączki, mają przesuwane płyty z cienkim kadłubem z drugiej strony. – Jego dwie części na chwilę opadły na dno łodzi i rozległ się głośny trzask. Wyłoniły się jego głowy. Uśmiechał się zaskoczony, zdziwiony własnym sukcesem. – No proszę, jest dokładnie tak jak w książkach! – skomentował.

Wickwrackzad teraz z łatwością je odnalazł: wyglądały jak miejsca do odpoczynku dla załogi, ale panele można było łatwo przesunąć, a potem bez trudu przebić toporem drewno po drugiej stronie. Trzymał jedną głowę na zewnątrz, sprawdzając, czy nie ściągają na siebie uwagi, równocześnie pozostałymi rozbijając panele. Wędrowiec i Rysik zajęli się zewnętrznymi rzędami wielołodzi – ich zatopienie sprawi, że uwolnienie dwukadłubowców z głębi zajmie sporo czasu.

Ups. Jeden z robotników zajmujących się łodziami oglądał się w tę stronę. Jedna jego część dalej szła w górę wzgórza, a druga próbowała wrócić na pomost. Trąbki ponownie zabrzmiały wezwaniem i robotnik podążył za ich sygnałem. Jednak jego przejęte skomlenia sprawiały, że inni zaczęli się oglądać.

Już nie było czasu na ukrywanie się. Wędrowiec przebiegł z powrotem do dwukadłubowca na przedzie. Rysik odcinał właśnie splecione liny łączące dwukadłubowiec z resztą statku.

– Masz jakieś doświadczenie żeglarskie? – zapytał Wędrowiec. Głupie pytanie.

– Cóż, czytałem o nim…

– Dobrze! – Wędrowiec przegonił go do sterburtowego kadłuba łodzi. – Dopilnuj, żeby obcy był bezpieczny. Skul się i bądź najciszej, jak możesz. – Mógł samodzielnie żeglować dwukadłubowcem, ale będzie to wymagało biegania po całej łodzi, więc im mniej dźwięków wprowadzających zamieszanie, tym lepiej.

Wędrowiec odepchnął ich łódź od wielostatku. Jego tonięcie nie było jeszcze oczywiste, ale widział wodę w dziobowych kadłubach. Odwrócił bosak i użył jego haka do przeciągnięcia najbliższej łodzi do szczeliny utworzonej przez ich odpłynięcie. Jeszcze pięć minut i będzie tam tylko rząd sterczących z wody masztów. Pięć minut. Nie było mowy, żeby im się udało… gdyby nie Wezwanie Rzezacza. Żołnierze koło fortu odwracali się i wskazywali w stronę przystani. A jednak nadal musieli pozostawać przy Rzezaczu/Tyrathect. Ile potrwa, zanim ktoś ważny uzna, że można przerwać nawet Wezwanie?

Postawił żagle.

Wiatr schwycił żagiel dwukadłubowca i odciągnął go od pomostu. Wędrowiec tańczył w różne strony po pokładzie, mocno trzymając paszczami szoty. Nawet bez Ruma jakież wspomnienia przywoływał smak soli i lin! Czuł, gdzie napięcie i osłabienie oznaczały, że wiatr dawał im wszystko, co mógł. Kadłuby łodzi były zgrabne i wąskie, a maszt z żelaznego drewna trzeszczał pod naporem wydętego wiatrem żagla.

Rzezaczyści zbiegali teraz ze wzgórza. Łucznicy zatrzymali się i w powietrze wzbiła się chmura strzał. Wędrowiec wybrał szot, zmuszając łódź do skrętu w lewo na jednym kadłubie. Rysik zerwał się, by osłonić obcego. Woda na sterburcie przed nimi zakipiała, ale tylko kilka strzał trafiło w kadłub. Wędrowiec znowu pociągnął za linki i wykręcili w przeciwnym kierunku. Jeszcze kilka sekund i znajdą się poza zasięgiem strzał. Żołnierze dobiegli do pomostów i podnieśli jazgot na widok tego, co stało się z ich statkiem. Dziobowe kadłuby zostały zatopione i cały przód przystani zmienił się w masę zatopionych łodzi. A tam właśnie znajdowały się katapulty.

Wędrowiec ustawił łódź na pierwotnym kursie, uciekając na południe, prosto z przystani. Widział, że ze sterburty mijają południowy kraniec Ukrytej Wyspy. W górze wznosiły się wysokie i groźne wieże zamku. Zdawał sobie sprawę ze stojących tam ciężkich katapult i szybkich łodzi stacjonujących w przystani wyspy. Jednak wystarczy jeszcze kilka minut i nawet to nie będzie miało znaczenia. Stopniowo uświadamiał sobie, jak zwinna jest ich łódź. Powinien był się domyślić, że w narożnej pozycji na dziobie umieszczą najlepszą. Zapewne używano jej do zwiadu i przechwytywania.

Jaqueramaphan leżał stłoczony na rufie swojego kadłuba, patrząc przez wodę na przystań na lądzie. Żołnierze, robotnicy i białe kurtki tłoczyły się w otępiającej gęstwinie na końcach pomostów. Nawet stąd było widać, że to miejsce jest szalonym kłębowiskiem wściekłości i frustracji. Na ustach Rysika pojawił się głupi uśmiech, gdy dotarło do niego, że jednak im się uda. Wspiął się na burtę i wyskoczył w powietrze, by machnąć elementem w stronę wrogów. Obelżywy gest prawie posłał go za burtę, ale został zauważony. Odległa furia na chwilę jeszcze się nasiliła.

Byli już zdecydowanie na południe od Ukrytej Wyspy, nie sięgną ich nawet jej katapulty. Sfory na brzegu kontynentu ginęły z pola widzenia. Osobisty sztandar Rzezacza wciąż łopotał radośnie na porannym wietrze, malejący kwadrat z czerwieni i żółci na tle ciemnej zieleni lasu.

Cały Wędrowiec patrzył na cieśninę, gdzie Wyspa Wielorybów wykrzywiała się blisko głównego lądu. Jego Zad pamiętał, że ten strategiczny punkt był silnie ufortyfikowany. Zwykle oznaczałoby to ich koniec, ale tym razem łucznicy zostali odciągnięci do udziału w pułapce, a katapulty przechodziły naprawy.

Tak więc wydarzył się cud. Żyli i mieli ze sobą największe odkrycie całej jego pielgrzymki. Krzyknął z radości tak głośno, że Jaqueramaphan aż się skulił, a dźwięk odbił się echem od pokrytych zielenią i bielą wzgórz.

pięć

Jefri Olsndot miał bardzo niewiele wyraźnych wspomnień z pułapki i w ogóle nie widział przemocy. Na zewnątrz rozległy się jakieś hałasy, a potem mama krzyknęła przerażonym głosem, żeby został w środku. Potem było mnóstwo dymu. Pamiętał duszenie się i próbę wyczołgania na świeże powietrze. Stracił przytomność. Kiedy się obudził, był przywiązany do jakiegoś typu noszy pierwszej pomocy, a wszędzie wokół kręciły się duże stworzenia podobne do psów. Wyglądały bardzo śmiesznie w białych bluzach przewiązanych sznurami. Pamiętał, że zastanawiał się, gdzie są ich właściciele. Wydawały przedziwne odgłosy: gulgotanie, brzęczenie i syki. Część z nich była tak wysoka, że ledwie je słyszał.

Przez jakiś czas znajdował się na łodzi, potem na wózku z kołami. Wcześniej widział tylko zdjęcia zamków, ale miejsce, do którego go zabrano, było autentyczną twierdzą z ciemnymi i wysokimi wieżami oraz kamiennymi murami pod ostrymi kątami. Wędrowali przez ocienione ulice, koła wozu głośno turkotały. Długoszyje psy nie robiły mu krzywdy, ale unieruchamiające go pasy były bardzo ciasne. Nie mógł usiąść, nie mógł rozglądać się na boki. Pytał o mamę, tatę i Johannę, trochę też płakał. Przy jego twarzy pojawił się długi pysk i dotknął go miękki nos. Rozbrzmiał brzęczący dźwięk, który poczuł w całym sobie, aż do kości. Nie wiedział, czy ten gest miał być groźbą, czy pocieszeniem, ale gwałtownie wciągnął powietrze i spróbował powstrzymać łzy. I tak nie pasowały do dobrego Straumera.

Pojawiło się teraz więcej psów w białych kurtkach, takich ze śmiesznymi łatami ze złota i srebra na ramionach.

Jego nosze znowu poniesiono, tym razem w głąb tunelu oświetlonego pochodniami. Zatrzymali się przed podwójnymi drzwiami, szerokimi na dwa metry, ale wysokimi ledwie na metr. W jasnym drewnie osadzono dwa metalowe trójkąty. Później Jefri dowiedział się, że oznaczały numer – piętnaście lub trzydzieści trzy, w zależności od tego, czy liczyło się według nóg, czy przednich pazurów. Dużo, dużo później okazało się też, że jego nadzorca liczył według nóg, a budowniczy zamku według przednich pazurów, przez co wylądował w niewłaściwym miejscu. Była to pomyłka, która zmieni historię światów.

Psy w jakiś sposób otworzyły drzwi i zaciągnęły Jefriego do środka. Zebrały się wokół noszy, a ich pyski rozwiązały więżące go taśmy. Zobaczył przy tym przebłyski rzędów kłów ostrych jak igły. Bulgotanie i brzęczenie zrobiło się bardzo głośne. Kiedy Jefri usiadł, psy się cofnęły. Dwa z nich przytrzymały drzwi do wyjścia pozostałej czwórki. Grupa cyrkowa wyszła i drzwi zamknęły się z trzaskiem.

Jefri przez dłuższą chwilę wpatrywał się w wyjście. Zdawał sobie sprawę, że to wcale nie była grupa cyrkowa, psy musiały być inteligentne. W jakiś sposób zaskoczyły jego rodziców i siostrę. Gdzie oni są? Prawie znowu zaczął płakać. Nie widział ich przy statku kosmicznym, musieli też zostać złapani. Wszyscy zostali uwięzieni w tym zamku, tylko w osobnych lochach. W jakiś sposób muszą się odszukać!

Dźwignął się na nogi i przez chwilę kręciło mu się w głowie. Wszystko wciąż pachniało dymem. To nie miało znaczenia, nadeszła pora na rozpoczęcie prób wydostania się. Obszedł pokój dookoła. Był wielki i wcale nie przypominał lochów, które widział w filmach. Sufit był bardzo wysoką kopułą, rozciętą dwunastoma pionowymi szczelinami. Przez jedną z nich wpadał migoczący pyłkami kurzu słup światła, rozlewając się na wyściełanej ścianie. Było to jedyne oświetlenie pomieszczenia, choć zdecydowanie wystarczające w słoneczny dzień. W czterech rogach sali tuż pod kopułą rozmieszczono balkony z niskimi poręczami. Dostrzegł drzwi w ścianach za nimi. Po bokach każdego balkonu wisiały duże rolki z jakimiś napisami bardzo dużym tekstem. Podszedł do ściany i pomacał sztywną tkaninę. Litery zostały na niej namalowane. Jedyny sposób na zmianę treści wymagał starcia tego, co już tam zamieszczono. Rety. Jak w starych czasach na Nyjorze, przed Królestwem Straumli! Ściana pod zwojami była z czarnego lśniącego kamienia. Ktoś użył kawałków kredy, by na niej rysować. Kreskowe postacie psów były bardzo zgrubne i skojarzyły się Jefriemu z rysunkami małych dzieci ze szkoły.

Zatrzymał się, przypominając sobie wszystkie dzieci zostawione na pokładzie statku i na ziemi wokół niego. Raptem kilka dni temu bawił się z nimi w szkole Górnego Laboratorium. Ostatni rok był taki dziwny… równocześnie nudny i pełen przygód. Baraki, w których wszystkie rodziny mieszkały razem, były fajne, ale dorośli prawie nigdy nie mieli czasu na zabawę. I nocne niebo było tak inne od tego na Straum.

– Jesteśmy poza Poza – wyjaśniła mama – i tworzymy Boga. – Roześmiała się, gdy mówiła to pierwszy raz, ale gdy później ludzie to powtarzali, wydawali się za każdym razem coraz bardziej przestraszeni.

Ostatnie godziny były szalone, w końcu prowadzili na serio ćwiczenia hibernacji. W tych skrzyniach byli wszyscy jego przyjaciele… Załkał w strasznej ciszy. Nikt go tu nie słyszał, nikt nie mógł mu pomóc.

Po kilku chwilach znowu zaczął myśleć. Jeśli psy nie spróbują otwierać skrzyń, jego przyjaciołom nic nie powinno być. Jeśli mama i tata zdołają wyjaśnić psom…

Wokół sali porozstawiano dziwne meble: niskie stoły i szafki oraz drabinki jak w salach zabaw dla dzieci, a wszystko wykonane z takiego samego jasnego drewna jak drzwi. Wokół największego stołu leżały czarne poduszki. Na samym stole było mnóstwo zwojów, wszystkie pełne tekstu i rysunków. Przeszedł całą długość jednej ze ścian, jakieś dziesięć metrów. W rogu kamienna podłoga się kończyła, zastąpiona dwumetrowym kwadratowym zagłębieniem ze żwirem. Coś woniało tam jeszcze mocniej od dymu. Jak w ubikacji. Jefri roześmiał się. One naprawdę były jak psy!

Osłonięte ściany pochłonęły jego śmiech, nie odbijając go echem. Coś… sprawiło, że Jefri podniósł wzrok i popatrzył na drugą stronę sali. Sądził, że jest tu sam, choć właściwie w jego „lochu” było całkiem sporo kryjówek. Na chwilę wstrzymał oddech i słuchał. Panowała całkowita cisza… prawie. Na granicy słyszenia, gdzie piszczały niektóre maszyny niesłyszane przez mamę, tatę, a nawet Johannę… było Coś.

– W… wiem, że tu jesteś – rzucił Jefri piskliwym głosem.

Przeszedł kilka kroków w bok, próbując zajrzeć za meble, nie podchodząc do nich. Dalej słyszał dźwięk, teraz oczywisty, gdy już go zauważył.

Zza szafki wyjrzała mała głowa z dużymi ciemnymi oczami. Była znacznie mniejsza niż u stworzeń, które go tu przyniosły, ale kształt pyska był taki sam. Patrzyli na siebie przez chwilę, a potem Jefri powoli ruszył w jego stronę. Szczeniak? Głowa cofnęła się, a potem wyłoniła trochę bardziej. Kątem oka Jefri zobaczył jakiś ruch – spod stołu wyglądała na niego kolejna ciemna postać. Na chwilę znieruchomiał, walcząc z paniką. Jednak nie miał gdzie uciekać, a może te stworzenia pomogą mu znaleźć mamę. Jefri klęknął na jedno kolano i powoli wyciągnął rękę.

– Chodź… piesku.

***

Szczeniak wyczołgał się spod stołu, cały czas patrząc na dłoń Jefriego. Fascynacja była obustronna, szczeniak był piękny. Biorąc pod uwagę wszystkie tysiące lat, przez które psy były hodowane przez Ludzi (i innych), mogła to być jakaś dziwna rasa… ale ledwie. Futro było krótkie i gęste, jak aksamit z czerni i bieli. Oba kolory tworzyły szerokie plamy bez szarości pomiędzy. Ten szczeniak miał całą czarną głowę, a zad podzielony między czerń i biel. Ogon był krótki i nie robił wrażenia, raczej niewielka osłona zadu. Jefri dostrzegł plamy nagiej czarnej skóry na ramionach i głowie. Jednak najdziwniejsza była długa, zwinna szyja. Bardziej naturalnie wyglądałaby u ssaka morskiego niż u psa.

Jefri poruszył palcami, a szczeniak szerzej otworzył oczy, odsłaniając białe obwódki wokół źrenic.

Coś szturchnęło go w łokieć i Jefri prawie podskoczył. Ich jest więcej! Do jego ręki podeszły jeszcze dwa. A ten, którego zobaczył jako pierwszego, ciągle siedział na miejscu, przyglądając mu się czujnie. Gdy zobaczył szczeniaki odsłonięte, przekonał się, że nie ma w nich nic wrogiego ani strasznego.

Jeden ze szczeniaków położył łapę na nadgarstku Jefriego i łagodnie przycisnął w dół. Równocześnie inny wyciągnął pysk i polizał palce chłopca. Język miał różowy, szorstki, wąski i zaokrąglony. Wysokie piski przybrały na sile, wszystkie trzy szczeniaki zbliżyły się i chwyciły paszczami jego dłoń.

– Ostrożnie! – rzucił Jefri, cofając rękę. Pamiętał zęby dorosłych. Nagle w powietrzu rozbrzmiało mnóstwo bulgotów i brzęczenia. Humf. Brzmiały bardziej jak durne ptaki niż psy. Podszedł jeden z pozostałych szczeniaków, wyciągając do Jefriego wąski nos.

– Ostrożnie! – powiedział, idealnie odtwarzając głos chłopca… choć jego paszcza pozostała zamknięta. Wygiął szyję, jakby chciał, żeby go… pogłaskać? Jefri wyciągnął rękę, jego futro było takie miękkie! Brzęczenie było teraz bardzo głośne. Jefri czuł je przez futro. Ale dźwięki nie pochodziły tylko od jednego zwierzęcia, dobiegały ze wszystkich stron. Szczeniak odwrócił kierunek ruchu, przesuwając pysk po dłoni chłopca. Tym razem pozwolił paszczy zamknąć się na jego palcach. Owszem, widział zęby, ale szczeniak ostrożnie trzymał je tak, by nie dotykały skóry Jefriego. Czubek jego pyska w dotyku przypominał dwa małe palce zamykające się i otwierające wokół jego ręki.

Trzy zwierzęta wsunęły się pod jego drugą rękę, jakby też chciały być głaskane. Poczuł nosy szturchające go w plecy, próbowały wyciągnąć mu koszulę ze spodni. Działanie było zdumiewająco skoordynowane, prawie jakby jego koszulę chwycił dwuręczny człowiek. Ile was tu właściwie jest? Na chwilę zapomniał, gdzie jest, zapomniał o ostrożności. Odwrócił się i zaczął głaskać te z tyłu. Ze wszystkich stron dobiegały go zaskoczone piski. Dwa szczeniaki wcisnęły mu się pod łokcie, przynajmniej trzy wskoczyły na plecy i położyły, dotykając nosami szyi i uszu.

A Jefriego naszło coś, co uznał za głęboką myśl: dorośli zrozumieli, że jest dzieckiem, po prostu nie wiedzieli, jak dużym. Wsadzili go do jednego ze swoich przedszkoli! Mama i tata pewnie właśnie z nimi rozmawiali. W końcu wszystko będzie dobrze.

***

Lord Stal nie wybrał imienia przypadkowo: stal, najnowocześniejszy z metali, stal tworząca najostrzejsze i nietępiące się klingi, stal, która może rozżarzyć się do czerwoności i nie zawieść, stal – ostrze tnące dla Rzezacza. Stal był ukształtowaną osobą, największym sukcesem Rzezacza.

W pewnym sensie kształtowanie dusz nie było niczym nowym. Jego ograniczoną formą był dobór miotów, choć skupiał się głównie na zgrubnych cechach fizycznych. Nawet hodowcy przyznawali, że możliwości umysłowe sfory wywodziły się w różnym stopniu z możliwości jej członków. Jedna para lub trójka prawie zawsze odpowiadała za elokwencję, inna za intuicję przestrzenną. Kwestia cnót i wad była dużo bardziej złożona. Żaden pojedynczy element nie stanowił zasadniczego źródła odwagi albo sumienia.

Wkładem Rzezacza w tę dziedzinę – podobnie jak w inne – była niezbędna bezwzględność, odcięcie wszystkiego poza tym, co naprawdę ważne. Nieustannie eksperymentował, odrzucając wszystkie, poza najbardziej udanymi wynikami. Polegał na dyscyplinie, wyparciu i częściowej śmierci w równym stopniu jak na mądrym doborze elementów. Tworząc Stala, miał już za sobą siedemdziesiąt lat doświadczenia.

Zanim mógł przybrać swe imię, Stal spędził lata w wyparciu, ustalając, które jego części połączyły się, dając pożądane stworzenie. Coś takiego byłoby niemożliwe bez wymuszania przez Rzezacza. (Przykład: gdyby pozbyć się części siebie odpowiedzialnej za uporczywość, skąd brać wolę do kontynuacji rzezania?). Dla tworzonej duszy proces oznaczał mentalny chaos, mieszankę horroru i amnezji. W ciągu dwóch lat doświadczył większej liczby zmian niż większość osób przez dwa stulecia, a wszystkie były kierowane. Punkt zwrotny nastąpił, gdy Rzezacz zidentyfikował trójkę obciążającą go zarówno sumieniem, jak i ociężałością umysłową. Jedno z trójki łączyło pozostałych. Uciszenie go i zastąpienie właściwym elementem okazało się kluczową różnicą. Reszta była już łatwa i tak narodził się Stal.

Gdy Rzezacz odszedł, by nawrócić Republikę Długich Jezior, naturalne było, że władzę na miejscu przejmie najgenialniejsze z jego dzieł. Stal rządził sercem ziem Rzezacza przez pięć lat. W tym czasie nie tylko utrzymał wszystko, co stworzył Rzezacz, ale też rozszerzył jego Domenę poza ostrożne początki.

Jednak dzisiaj, w ciągu jednego obrotu słońca wokół Ukrytej Wyspy, mógł wszystko stracić.

***

Stal wkroczył do sali i rozejrzał się wokół. Przekąski rozstawiono właściwie. Blask słońca padał przez szczelinę w suficie dokładnie tam, gdzie powinien. Po drugiej stronie sali stała część Szreka, jego adiutanta.

– Porozmawiam z gościem na osobności – odezwał się do niego. Nie użył imienia „Rzezacz”. Biała kurtka cofnęła się uniżenie, a jego niewidoczne elementy otwarły drzwi z drugiej strony.

Przeszedł przez nie pięciorniak – trzy samce i dwie samice – wkraczając w plamę słonecznego blasku. Osobnik niczym się nie wyróżniał, ale z drugiej strony Rzezacz nigdy nie wyglądał imponująco.

Dwie głowy uniosły się, by osłonić oczy pozostałych. Sfora rozejrzała się po sali, dostrzegła stojącego dwadzieścia jardów dalej Stala.

– Ach… Stal. – Głos był delikatny jak skalpel głaszczący krótkie włosy na gardle.

Stal skłonił się po wejściu gościa. Dźwięk wywołał nagły skurcz w brzuchu i bezwiednie opuścił brzuchy na ziemię. To był jego głos! W tej sforze był przynajmniej fragment oryginalnego Rzezacza. Złote i srebrne epolety, osobisty sztandar – to mógł sfałszować każdy z samobójczą dozą śmiałości – ale Stal pamiętał jego zachowanie. Już go nie dziwiło, że pojawienie się tej sfory zniszczyło dyscyplinę na lądzie dziś rano.

Oświetlone słońcem głowy sfory niczego nie wyrażały. Czyżby na głowach ukrytych w cieniu pojawił się lekki uśmiech?

– Gdzie są pozostali, Stal? To, co dziś zaszło, to największa okazja w naszych dziejach.

Stal dźwignął się z brzuchów i stanął przy barierce.

– Panie. Najpierw kilka pytań, tylko między nami. Wyraźnie jesteś w dużym stopniu Rzezaczem, ale w jakim…

Jego teraz już wyraźnie się uśmiechał, a ocienione głowy przytakiwały.

– Tak, wiedziałem, że moje dzieło postawi to pytanie… Dziś rano podałem się za prawdziwego Rzezacza, poprawionego jedną czy dwoma wymianami. Prawda jest… trudniejsza. Wiesz o Republice. – To było najbardziej ryzykowne zagranie Rzezacza: wyrzezać całe państwo narodowe. Zginęłyby miliony, a jednak więcej byłoby kształtowania niż zabijania. Efektem końcowym byłby pierwszy kolektyw poza tropikami. Z tą różnicą, że państwo Rzezacza nie stałoby się bezmyślnym aglomeratem ruchającym się stale w jakiejś dżungli. Jego przywództwo byłoby tak błyskotliwe i bezwzględne jak najlepsze sfory w dziejach. Takiej sile nie mogłyby się oprzeć żadne ludy świata.

– Było to szalone ryzyko, nawet dla jeszcze bardziej szalonego celu. Ale podjąłem środki ostrożności. Mieliśmy tysiące neofitów, z których wielu nie rozumiało naszych prawdziwych ambicji, choć byli wierni i gotowi do poświęceń… jak należy. Zawsze trzymałem w pobliżu ich specjalną grupę. Policja polityczna sprytnie podeszła do sprawy, używając przeciw mnie zabójstwa tłuszczą, czego zupełnie się nie spodziewałem… ja, który tworzę tłuszcze. Nieważne, moi ochroniarze byli dobrze wyszkoleni. Kiedy zostaliśmy uwięzieni w Misie Parlamentu, zabili po jednym lub dwóch elementach z każdej z tych specjalnych sfor… a ja po prostu przestałem istnieć, rozproszony pośród spanikowanych zwykłych stworzeń, próbujących uciec z masakry.

– Ale wszyscy wokół ciebie zostali zabici, tłum nikogo nie oszczędził.

Stworzenie będące Rzezaczem wzruszyło ramionami.

– To w części propaganda Republiki, a w części moje dzieło. Rozkazałem ochroniarzom wzajemnie się pozabijać wraz ze wszystkimi, którzy nie byli mną.

Stal prawie wyraził na głos swój podziw. Plan był typowy dla geniuszu Rzezacza i siły jego duszy. Z zabójstwami zawsze wiązało się ryzyko, że fragmenty zdołają uciec. Krążyły słynne historie o odtwarzających się bohaterach. W prawdziwym życiu takie zdarzenia były rzadkie, zwykle występowały, gdy siły ofiary zdołały zapewnić opiekę przywódcy w okresie reintegracji. Jednak Rzezacz od samego początku zaplanował tę taktykę i przygotował się do odtworzenia osobowości ponad tysiąc mil od Długich Jezior.

Mimo wszystko… lord Stal z namysłem przyjrzał się rozmówcy. Zignoruj głos i zachowanie. Myśl o władzy, nie o pragnieniach innych, nawet Rzezacza. Stal rozpoznał w sforze tylko dwa elementy. Samice i samiec z białymi końcami uszu prawdopodobnie pochodziły od poświęconego wyznawcy. Zapewne stały przed nim tylko dwa elementy prawdziwego Rzezacza, prawie nie zagrożenie… z wyjątkiem bardzo prawdziwego zagrożenia pozorami.

– A twoja pozostała część, panie? Kiedy możemy oczekiwać twej pełnej obecności?

Stworzenie będące Rzezaczem roześmiało się. Choć było niekompletne, wciąż rozumiało szale władzy. To było prawie jak za dawnych dni. Gdy dwa stworzenia jasno rozumiały władzę i zdradę, sama zdrada stawała się prawie niemożliwa. Może istnieć tylko jeden uporządkowany przebieg wydarzeń, zapewniający korzyści tym, którzy zasługują na rządzenie.

– Pozostali mają równie dobre… nośniki. Przygotowałem szczegółowe plany, trzy różne trasy, trzy zestawy agentów. Dotarłem bezpiecznie i nie wątpię, że tak samo będzie z pozostałymi, najwyżej w ciągu kilku dziesiątek dni. Do tego czasu – sfora obróciła głowy do Stali – do tego czasu, drogi Stal, nie zgłaszam roszczeń do pełnej roli Rzezacza. Zrobiłem to wcześniej, by ustalić priorytety i ochronić ten fragment do czasu odtworzenia. Jednak ta sfora ma celowo słabszy umysł i wiem, że nie przetrwałbym jako władca moich wcześniejszych dzieł.

Stal zastanowił się nad jego słowami. Plany stworzenia wydawały się doskonałe. Prawie doskonałe.

– Czyli przez najbliższe kilka dziesiątek dni chcesz przyjąć uboczną rolę? Dobrze. Jednak ogłosiłeś się Rzezaczem. Jak mam cię przedstawiać?

Drugi się nie zawahał.

– Tyrathect, Rzezacz oczekujący.

***

Szyfrowanie: 0

Odebrano: Nadajnik-odbiornik przekaźnika 03 w Przekaźniku

Ścieżka językowa: samnorski → triskweliński, SjK: jednostki przekaźnikowe

Od: Główny Straumli

Temat: Otwarto archiwum w Dolnej Transcendencji!

Streszczenie: Nasze łącza ze Znaną Siecią będą czasowo wyłączone

Słowa kluczowe: transcendencja, dobre wieści, szanse biznesowe, nowe archiwum, problemy z łącznością

Dystrybucja:

Gdzie oni są?, grupa dyskusyjna

Homo sapiens, grupa dyskusyjna

Motley Hatch, grupa administracyjna

Nadajnik-odbiornik przekaźnika 03 w Przekaźniku

Nadajnik-odbiornik Pieśń wiatru w Dolnym Debley

Nadajnik-odbiornik Nie-na-długo w Przystanku

Data: 11:45:20 czasu Doków, 01/09 roku 52089 Organizacji

Tekst wiadomości:

Z dumą informujemy, że ludzka firma badawcza z Królestwa Straumli odkryła w Dolnej Transcendencji dostępne archiwum. Nie jest to ogłoszenie o Transcendencji lub utworzeniu nowej Potęgi. Opóźniliśmy tę informację do czasu dopilnowania naszych praw własności i bezpieczeństwa archiwum. Zainstalowaliśmy interfejsy, które powinny uczynić archiwum kompatybilne ze standardową składnią zapytań z Sieci. Za kilka dni możliwy będzie komercyjny dostęp. (Patrz omówienie problemów dotyczących harmonogramu poniżej). Archiwum jest wyjątkowe ze względu na swoje zabezpieczenia, zrozumiałość i wiek. Uważamy, że zawiera ono utracone gdzie indziej informacje dotyczące zarządzania arbitrażem i koordynacją interfejsów. Prześlemy szczegóły do właściwych grup dyskusyjnych. Jesteśmy bardzo podekscytowani otwierającymi się możliwościami. Zwracamy uwagę, że nie było potrzeby interakcji z Potęgami i żadna część Królestwa Straumli nie doznała transcendencji.

Teraz złe wiadomości: procedury arbitrażu i tłumaczenia doznały niefortunnych kleniracji[?] z granicznym armiflażem[?]. Szczegóły powinny być zabawne dla osób subskrybujących grupę dyskusyjną Zagrożenia łączności i w późniejszym terminie przygotujemy raport na ich temat. Jednak na przynajmniej sto następnych godzin wszystkie nasze łącza (główne i pomocnicze) ze Znaną Siecią będą wyłączone. Nadchodzące wiadomości mogą zostać zbuforowane, ale nie oferujemy gwarancji. Żadne wiadomości nie będą przekierowywane. Przepraszamy za te niedogodności i bardzo szybko je wynagrodzimy!

Fizyczny handel w żadnym stopniu nie ucierpi przez te problemy. Królestwo Straumli wciąż jest otwarte dla turystów i kupców.

sześć

Z perspektywy czasu Ravna Bergsndot wiedziała, że wybranie przez nią zawodu bibliotekarki było nieuniknione. Jako dziecko na Sjandra Kei zakochała się w historiach z Ery Księżniczek. Były to czasy przygody, gdy kilka dzielnych dam przepchnęło ludzkość do wielkości. Wraz z siostrą spędzała niezliczone popołudnia na udawaniu bycia Wielką Dwójką i ratowaniu Hrabiny Jeziora. Później zrozumiały, że Nyjora i jej księżniczki odeszły w mroczną przeszłość. Jej siostra Lynne zwróciła się ku bardziej praktycznym sprawom, ale Ravna wciąż pragnęła przygód. Jako nastolatka marzyła o emigracji do Królestwa Straumli. Ono było czymś bardzo realnym. Wystarczyło pomyśleć: nowa i głównie ludzka kolonia na samym Szczycie Poza. A Straum z otwartymi rękami witał przybyszów z jej rodzimego świata, ich przedsięwzięcie nie miało nawet stu lat. Oni lub ich dzieci będą pierwszymi ludźmi w galaktyce, którzy wykroczą poza swoją ludzkość. Może skończyć jako bogini lub bogatsza od miliona światów z Poza. To marzenie było na tyle realne, że prowadziło do nieustannych kłótni z rodzicami, bo gdzie istnieje niebo, może też istnieć i piekło. Królestwo Straumli znalazło się blisko Transcendencji, a jego mieszkańcy igrali z „tygrysami za prętami klatki”. Ojciec autentycznie użył tego porównania. Spory na kilka lat odsunęły ich od siebie. Potem, podczas zajęć z informatyki i teologii stosowanej, Ravna zaczęła czytać o niektórych ze starych koszmarów. Może, może… powinna być trochę ostrożniejsza. Lepiej najpierw się rozejrzeć. A przecież istniał sposób, by zobaczyć wszystko, co mogli zrozumieć Ludzie w Poza: Ravna została bibliotekarką.

– Ostateczna dyletantka! – drażniła się z nią Lynne.

– To prawda, i co z tego? – burknęła Ravna, ale nie do końca odpuściła marzenia o podróżach.

Życie na Uniwersytecie Herte w Sjandra Kei powinno być dla niej idealne. Wszystko tam mogło się toczyć szczęśliwie przez całe życie… tylko że podczas jej ostatniego roku studiów zorganizowano konkurs Odległych Praktyk Organizacji Vrinimi. Główną nagrodą były trzy lata pracy i studiów w archiwum przy Przekaźniku. Wygrana była życiową szansą – wróciłaby, mając więcej doświadczenia niż dowolny miejscowy akademik.

I w taki to sposób Ravna Bergsndot wylądowała ponad dwadzieścia tysięcy lat świetlnych od domu, w ośrodku sieci miliona światów.

***

Było już godzinę po zachodzie, gdy Ravna dryfowała przez park miejski w stronę rezydencji Grondra Vrinimikalira. Od czasu przybycia do układu Przekaźnika była na planecie zaledwie kilka razy. Większość pracy wykonywała w samym archiwum – tysiąc godzin świetlnych stąd. W tej części planety panowała wczesna jesień, choć zmierzch zmienił kolory drzew w odcienie szarości. Z wysokości stu metrów nad ziemią, gdzie szybowała, powietrze niosło już pierwsze oznaki nadchodzącego mrozu. Pod stopami widziała ogniska piknikowe i boiska. Organizacja Vrinimi nie wydawała wiele na planetę, choć ta była bardzo piękna. Jak długo skupiała wzrok na ciemniejącym gruncie, Ravna prawie mogła sobie wyobrazić, że znajduje się gdzieś na swojej rodzimej planecie Sjandra Kei. Choć wystarczyło spojrzeć na niebo… i natychmiast przypominała sobie, że jest bardzo daleko od domu: dwadzieścia tysięcy lat świetlnych od niego wir galaktyki wspinał się ku zenitowi.

O zmierzchu wciąż nie był zbyt jasny i tej nocy może nie zrobić się wiele wyraźniejszy. Nisko na zachodnim niebie zespół fabryk układowych jarzył się jaśniej niż jakikolwiek księżyc. Ich praca generowała jasne migotanie gwiazd i promienie, czasami tak intensywne, że rzucały na wschód ostre cienie gór miejskiego parku. Jeszcze pół godziny i zza horyzontu wyłonią się Doki. Nie były tak jasne jak fabryki, ale wygrają jasnością ze wszystkim, co dobiegało z odległych gwiazd.

Poprawiła się w uprzęży antygrawitacyjnej i opadła nieco niżej. Zapach jesieni i pikników się nasilił. Nagle otoczyło ją klikanie śmiechu Kalirów: przez nieuwagę trafiła w środek rozgrywki piłki powietrznej. Ravna rozłożyła ręce w udawanym zawstydzeniu i uskoczyła z drogi graczy.

Jej spacer przez park prawie dobiegł końca – zobaczyła przed sobą cel drogi. Rezydencja Grondra Vrinimikalira była czymś rzadkim w krajobrazie miejskiego parku: rozpoznawalnym budynkiem. Pochodziła z czasów, gdy Organizacja wkupiła się w obsługę Przekaźnika. Z wysokości osiemdziesięciu metrów dom był kanciastą sylwetką na tle nieba. Gdy rozbłysły światła fabryki, gładkie ściany monolitu rozjarzyły się oleistymi barwami. Grondr był szefem szefa jej szefa. Przez ostatnie dwa lata rozmawiała z nim dokładnie trzy razy.

Dość ociągania się. Zdenerwowana i bardzo zaciekawiona Ravna opuściła się niżej i pozwoliła, by elektronika domu przeprowadziła ją pomiędzy drzewami do wejścia.

***

Grondr Vrinimikalir potraktował ją ze standardową uprzejmością Organizacji, wspólnym mianownikiem łączącym kilka składających się na nią ras. Pokój ich spotkania urządzono meblami odpowiednimi zarówno dla Vrinimi, jak i Ludzi. Czekały na nią przekąski i pytania o jej pracę w archiwum.

– Wyniki są mieszane, proszę pana – szczerze odpowiedziała Ravna. – Mnóstwo się nauczyłam, praktyka jest wszystkim, czym powinna być. Ale obawiam się, że nowy dział będzie wymagał dodatkowej warstwy indeksu. – Wszystko to było w raportach, które staruszek mógł wyświetlić jednym ruchem palca.

Grondr nieobecnym ruchem przesunął ręką po piegach swoich oczu.

– Tak, to spodziewane rozczarowanie. Z tą rozbudową sięgamy granic możliwości zarządzania informacją. Egravan i Derche – odpowiednio szef i szef szefa Ravny – są bardzo zadowoleni z twoich postępów. Przyleciałaś dobrze wykształcona i szybko się uczysz. Myślę, że w Organizacji znajdzie się miejsce dla Ludzi.

– Dziękuję panu. – Ravna się zaczerwieniła. Ocena Grondra została wypowiedziana luźnym tonem, jednak była dla niej bardzo ważna. I prawdopodobnie oznaczała przybycie kolejnych Ludzi, może nawet przed końcem jej stażu. Czy to było powodem spotkania?

Próbowała nie gapić się na swojego gospodarza. Do tej pory przyzwyczaiła się do wyglądu głównej rasy Vrinimi. Z oddali Kalir wyglądali na humanoidów, ale z bliska różnice były dość znaczne. Jego rasa pochodziła od czegoś w rodzaju owada. W procesie zwiększania rozmiarów ewolucja z konieczności przeniosła wsporniki wzmacniające wewnątrz ciała, aż na wierzchu pozostało tylko połączenie wyglądającej jak u larwy skóry i arkuszy jasnej chityny. Na pierwszy rzut oka Grondr był niewyróżniającym się przedstawicielem swojej rasy, ale gdy się ruszał, choćby w celu poprawienia marynarki lub podrapania piegów ocznych, w gestach kryła się dziwna precyzja. Egravan powiedział, że szef jest bardzo, bardzo stary.

Grondr nieoczekiwanie zmienił temat.

– Jesteś świadoma… zmian w Królestwie Straumli?

– Chodzi panu o upadek Straum? Tak. – Choć dziwi mnie, że pan o tym wie. Królestwo Straumli było istotną cywilizacją Ludzi, ale jej udział w ruchu wiadomości Przekaźnika był niezmiernie mały.

– Proszę przyjąć moje wyrazy współczucia. – Pomimo radosnych komunikatów ze Straum było jasne, że Królestwu Straumli przydarzyła się całkowita katastrofa. Niemal każda rasa z czasem zaczynała grzebać w Transcendencji, zwykle nie zmieniając się w superinteligencję, czyli Potęgę. Jednak teraz stało się już jasne, że mieszkańcy Straum stworzyli lub obudzili Potęgę o zabójczych skłonnościach. Ich los był równie straszny jak najmroczniejsze przewidywania ojca Ravny. Ich pech stał się też katastrofą obejmującą wszystko, co było wcześniej Królestwem Straumli. Grondr mówił dalej. – Czy te wiadomości wpłyną na twoją pracę?

Dziwniej i dziwniej, mogłaby przysiąc, że jej rozmówca przechodził do sedna. Może to właśnie nim było?

– Hm, nie, proszę pana. Sprawa Straumli jest straszna, zwłaszcza dla ludzkości, ale moim domem jest Sjandra Kei. Królestwo Straumli wywodzi się od nas, ale nie mam tam żadnych krewnych. – Choć gdyby nie mama i tata, mogłabym tam teraz być. Tak naprawdę gdy Przekaźnik Główny Straumli wypadł z Sieci, Sjandra Kei była nieosiągalna przez niemal czterdzieści godzin. To bardzo ją zaniepokoiło, ponieważ przekierowanie ruchu powinno się odbyć natychmiastowo. Łączność została w końcu nawiązana, a problem wynikał z niewłaściwie skonfigurowanych tabel przekierowania na alternatywnym łączu. Ravna zużyła nawet półroczne oszczędności na wymianę wiadomości z rodziną. Lynne i rodzicom nic nie było, a sprawa Straumli była tematem stulecia dla ludzi na Sjandra Kei, ale mimo wszystko była to dla nich dość odległa katastrofa. Ravna zastanawiała się, czy jacyś rodzicie udzielili kiedyś dziecku lepszej rady niż jej.

– Dobrze, dobrze. – Części jego ust poruszyły się w odpowiedniku ludzkiego przytaknięcia. Przechylił głowę tak, że patrzyły na nią tylko obwodowe piegi – wydawał się prawie onieśmielony! Ravna spoglądała na niego w milczeniu. Grondr Kalir mógł być najdziwniejszym dyrektorem Organizacji. Był jedynym, którego główna siedziba znajdowała się na planecie. Oficjalnie odpowiadał za archiwa, choć faktycznie kierował marketingiem Vrinimi (czyli wywiadem). Słyszała opowieści, że odwiedzał Szczyt Poza, a Egravan twierdził, że miał sztuczny układ odpornościowy. – Widzisz, katastrofa Straumli przypadkiem uczyniła z ciebie jedną z najcenniejszych pracownic Organizacji.

– Ja… nie rozumiem.

– Ravna, plotki na grupie dyskusyjnej Zagrożenia są prawdziwe. Straumerzy mieli laboratorium w Dolnej Transcendencji. Bawili się przepisami ze straconego archiwum i stworzyli nową Potęgę. Wydaje się to Perwersją drugiej klasy.

Znana Sieć notowała Perwersję drugiej klasy średnio raz na stulecie. Takie Potęgi miały zwykle „czas życia” około dziesięciu lat, jednak były jednoznacznie złowrogie, a przez dziesięć lat mogły dokonać niezwykłych zniszczeń. Biedny Straum.

– Rozumiesz chyba, że wiąże się z tym niezwykły potencjał zysków lub strat. Jeśli katastrofa się rozszerzy, utracimy klientów sieciowych. Z drugiej strony wszyscy w pobliżu Królestwa Straumli chcą śledzić rozwój wydarzeń, co może zwiększyć nasz ruch sieciowy o kilka procent.

Grondr przedstawił to w sposób bardziej wyrachowany, niż chciała usłyszeć, ale miał rację. Właściwie okazja zysku była bezpośrednio powiązana z ograniczaniem Perwersji. Gdyby nie pogrążyła się tak bardzo w pracy w archiwum, sama by do tego doszła. A skoro już zaczęła o tym myśleć…

– Istnieją jeszcze bardziej spektakularne możliwości. Historycznie rzecz biorąc, takie Perwersje były obiektem zainteresowania innych Potęg. Będą chciały dostępu do Sieci oraz… informacji o rasie, która ją stworzyła. – Ucichła, gdy w końcu zrozumiała powód tego spotkania.

Części ustne Grondra zaklikały na potwierdzenie.

– Faktycznie, tu w Przekaźniku znajdujemy się w dobrym położeniu, by dostarczać wiadomości do Transcendencji. Mamy też naszego własnego człowieka. W ciągu ostatnich trzech dni otrzymaliśmy kilkadziesiąt zapytań od cywilizacji w Wysokim Poza, niektóre twierdzą, że reprezentują Potęgi. To zainteresowanie może oznaczać duże zwiększenie dochodów Organizacji w ciągu następnej dekady. Wszystko to mogłaś przeczytać w grupie Zagrożenia. Jest jednak jeszcze jedna sprawa, co do której poproszę cię o zachowanie jej na razie w tajemnicy. Pięć dni temu w nasz rejon wleciał statek z Transcendencji. Twierdzi, że jest bezpośrednio kontrolowany przez Potęgę.

Ściana za jego plecami zmieniła się w okno na gościa. Statek był nieregularnym zbiorem ości i grud. Pasek skali informował, że ma zaledwie pięć metrów.

Ravna poczuła, że jeżą się jej włosy na karku. Tutaj, w Środkowym Poza, powinni być stosunkowo bezpieczni przed kaprysami Potęg, ale… wizyta była niepokojąca.

– Czego chce?

– Informacji na temat Perwersji Straumli. W szczególności wykazuje zainteresowanie twoją rasą. Jest gotowy zapłacić bardzo dużo za zabranie ze sobą żywego człowieka…

– Nie jestem zainteresowana – przerwała mu Ravna.

Grondr rozłożył blade dłonie. Światło zamigotało na chitynie pokrywającej wierzch palców.

– Byłaby to niezwykła okazja. Praktyka u bogów. W zamian obiecano nam ustanowienie tu wyroczni.

– Nie! – Ravna na wpół uniosła się z krzesła. Była jedynie człowiekiem znajdującym się ponad dwadzieścia tysięcy lat świetlnych od domu. Na początku praktyki bardzo jej to ciążyło. Od tamtej pory zdobyła przyjaciół, dowiedziała się więcej na temat etyki Organizacji i nauczyła się ufać tym istotom niemal równie mocno jak Ludziom z Sjandra Kei. Jednak… obecnie w Sieci istniała tylko jedna częściowo wiarygodna wyrocznia i miała już prawie dziesięć lat. Potęga kusiła Organizację Vrinimi niezwykłym skarbem.

Grondr zaklikał z zawstydzeniem. Gestem poprosił ją, żeby usiadła.

– To była tylko sugestia. Nie wykorzystujemy naszych pracowników. Gdybyś po prostu zechciała pełnić rolę naszej lokalnej ekspertki…

Ravna kiwnęła głową.

– Doskonale. Szczerze mówiąc, nie spodziewałem się, że przyjmiesz tę ofertę. Mamy dużo bardziej prawdopodobnego ochotnika, ale wymaga przeszkolenia.

– Człowieka? Tutaj? – Ravna ustawiła w miejscowym katalogu aktywne zapytanie o innych Ludzi. Przez ostatnie dwa lata widziała troje i wszyscy byli tu tylko przejazdem. – Jak długo ona… on tu jest?

Grondr wyemitował coś pomiędzy uśmiechem a pełnym śmiechem.

– Nieco ponad stulecie, choć zdaliśmy sobie z tego sprawę dopiero parę dni temu. – Obraz za jego plecami uległ zmianie. Ravna rozpoznała „strych” Przekaźnika, śmietnisko porzuconych statków i urządzeń transportowych unoszących się zaledwie tysiąc sekund świetlnych od archiwum.

– Odbieramy dużo jednostronnego frachtu, rzeczy wysyłanych do nas w nadziei, że je kupimy lub sprzedamy za prowizję. – Obraz przejechał na zniszczony statek mający może dwieście metrów, z wąską talią typową dla silnika strumieniowego. Jego ości ultranapędu były niewiele więcej niż kikutami.

– Lugier denny? – zapytała Ravna.

Grondr zaklikał potwierdzająco.

– Draga. Ten statek ma około trzydziestu tysięcy lat. Większość tego czasu spędził na głębokiej penetracji Powolnej Strefy, a do tego dziesięć tysięcy lat w Bezrozumnej Otchłani.

Na zbliżeniu kadłuba zobaczyła, że jest silnie pobrużdżony w wyniku tysięcy lat erozji relatywistycznej. Takie wyprawy, nawet bez pilotów, były rzadkie. Głęboka penetracja nie mogła powrócić do Poza w okresie życia twórców pojazdu. Niektóre nie wracały w ciągu życia rasy budowniczych. Istoty wysyłające takie misje były nieco dziwne, za to stworzenia, które je potem pozyskiwały, mogły na tym dobrze zarobić.

– Ten tutaj dotarł z bardzo daleka, nawet jeśli jego lot nie był do końca wielkim sukcesem. Nie zobaczył niczego ciekawego w Bezrozumnej Otchłani, co nie jest dziwne, biorąc pod uwagę, że zawodzi tam nawet prosta automatyka. Niezwłocznie sprzedaliśmy większość jego ładunku. Reszta została skatalogowana i zapomniana… do czasu sprawy Straumli. – Gwiazdy zniknęły. Oboje patrzyli na ekran medyczny z przypadkowymi kończynami i częściami ciała. Wyglądały bardzo ludzko. – W układzie słonecznym na dnie Powolności draga znalazła wrak. Nie miał ultranapędu, był czystym projektem Powolnej Strefy. Układ słoneczny był niezamieszkany, przypuszczamy, że na statku doszło do awarii albo po prostu Otchłań wpłynęła na załogę. W każdym razie skończyli jako zamrożona mieszanka.

Tragedia na dnie Powolności, tysiące lat temu. Ravna z trudem oderwała wzrok od jatki.

– Chcecie to sprzedać naszemu gościowi?

– Nawet lepiej. Gdy zaczęliśmy się temu przyglądać, odkryliśmy poważny błąd w katalogu. Jedna z ofiar była prawie cała. Naprawiliśmy ją częściami pochodzącymi od pozostałych. Co było kosztowne, ale w efekcie uzyskaliśmy żyjącego człowieka. – Obraz znów się zmienił i Ravna gwałtownie wciągnęła powietrze. Na animacji medycznej części ciała zgrabnie ułożyły się w prawidłową konfigurację. Miała przed sobą kompletne ciało, poszarpane nieco w okolicy brzucha. Części zeszły się razem i… to nie była „ona”. Unosił się cały i nagi, jak we śnie. Ravna nie miała wątpliwości co do jego człowieczeństwa, choć cała ludzkość w Poza pochodziła od Nyjorańczyków. Ten mężczyzna nie miał w sobie nic z tych genów. Jego skóra była mgliście szara, nie brązowa, a włosy czerwonawobrązowe – w kolorze, który znała tylko z historii sprzed czasów Nyjory. Kości twarzy miały układ nieco odmienny od współczesnych Ludzi. Te drobne różnice drażniły ją dużo bardziej niż całkowita obcość współpracowników.

Teraz postać miała na sobie ubranie. W innej sytuacji Ravna by się uśmiechnęła. Grondr Kalir wybrał absurdalny kostium, coś z epoki Nyjory. Postać miała zwieszony przy pasie miecz i pistolet na pociski… Śpiący książę z Ery Księżniczek.

– Oto praczłowiek – oznajmił Grondr.

siedem

„Przekaźnik” to bardzo częsta nazwa miejsca. Ma znaczenie w niemal każdym środowisku. Podobnie jak Nowe Miasto i Nowy Dom, pojawia się wciąż na nowo za każdym razem, gdy ludzie przenoszą się, kolonizują lub dołączają do sieci łączności. Można przelecieć miliard lat świetlnych lub miliard lat i wciąż znaleźć takie nazwy pośród ras, które naturalnie osiągnęły inteligencję.

Jednak współcześnie istniał jeden „Przekaźnik” znany ponad wszystkie inne. Ta instancja pojawiała się na listach trasowania dwóch procent całego ruchu przez Znaną Sieć. Znajdujący się dwadzieścia tysięcy lat nad płaszczyzną galaktyki Przekaźnik miał niczym nie przesłonięty widok na trzydzieści procent Poza, włącznie z wieloma układami gwiezdnymi aż na samym Dnie, gdzie statki międzygwiezdne mogą lecieć najwyżej rok świetlny na dzień. Niewiele układów gwiezdnych z metalem miało równie dobrą lokalizację, a istniała ostra konkurencja. Jednak gdy inne cywilizacje traciły zainteresowanie, kolonizowały Transcendencję lub ginęły w apokalipsie, Organizacja Vrinimi trwała. Po pięćdziesięciu tysiącach lat nie było w niej wielu cywilizacji, które pierwotnie utworzyły Organizację, a żadna z nich nie pełniła przywódczej roli… a jednak oryginalne założenia i polityka pozostały. Lokalizacja i trwałość: Przekaźnik był teraz głównym pośrednikiem do Obłoków Magellana i jednym z niewielu miejsc z łączem do Poza w galaktyce Rzeźbiarza.

W Sjandra Kei Przekaźnik miał niezwykłą reputację. Podczas dwóch lat spędzonych tu na stażu Ravna zrozumiała, że prawda dalece ją przewyższała. Przekaźnik znajdował się w Środkowym Poza, a jedynym towarem eksportowym Organizacji było przekazywanie informacji oraz dostęp do lokalnego archiwum. A mimo tego importowali najlepsze materiały biologiczne i sprzęt do przetwarzania z Górnego Poza. Doki Przekaźnika były ekstrawagancją, na jaką mogli sobie pozwolić tylko wyjątkowi bogacze. Rozciągały się na tysiąc kilometrów: przystanie, hangary naprawcze, centra tranzytowe, parki i place rozrywki. Samo w sobie nie było to dziwne – nawet Sjandra Kei miała dużo większe osiedla orbitalne. Tylko że Doki nie znajdowały się na orbicie: unosiły się tysiąc kilometrów nad planetą na największym antygrawie, jaki Ravna kiedykolwiek widziała. Na Sjandra Kei roczne dochody akademickie mogłyby pozwolić jej kupić metr kwadratowy tkaniny antygrawitacyjnej – coś, co nie przetrwałoby roku. Tutaj używano milionów hektarów tego materiału, utrzymującego miliardy ton. Sama wymiana zużytej tkaniny wymagała większego ruchu handlowego z Górnego Poza, niż większość skupisk gwiezdnych mogła osiągnąć.

A teraz mam tu własne biuro. Praca bezpośrednio dla Grondr Kalira miała swoje zalety. Ravna rozparła się w fotelu i zapatrzyła na środkowe morze. Na wysokości Doków ciążenie wynosiło około trzy czwarte standardowego. Fontanny powietrzne nad środkiem platformy rozprowadzały powietrze umożliwiające oddychanie. Poprzedniego dnia popłynęła żaglówką przez morze o przejrzystym dnie. Doświadczenie było bardzo dziwne: planetarne chmury pod stępką, w górze gwiazdy i niebo w kolorze indygo.

Dziś rano zwiększyła fale, co było prostą kwestią zmiany ustawień antygrawów zatoki. Woda uderzała regularnie w jej plażę. Nawet trzydzieści metrów od brzegu czuła zapach soli w powietrzu. W oddali przesuwały się rzędy białych grzyw.

Przyjrzała się postaci, która powoli szła w jej stronę przez piasek. Jeszcze kilka tygodni temu nie potrafiłaby sobie nawet wyśnić takiej sytuacji. Zaledwie przed paroma tygodniami przesiadywała w archiwum pochłonięta rozbudową, szczęśliwa z udziału w pracy nad jedną z największych baz danych w Znanej Sieci, a teraz… miała wrażenie, jakby przebyła pełny krąg, wróciła do dziecięcych snów o przygodzie. Jedyny problem polegał na tym, że chwilami czuła się jak jeden z czarnych charakterów. Pham Nuwen był żywym człowiekiem, nie towarem na sprzedaż.

Wstała i ruszyła na spotkanie rudowłosego gościa.

Nie miał przy sobie miecza ani pistoletu z fantazyjnej animacji Grondra, jednak jego strój był z wzorzystej tkaniny typowej dla starodawnych przygód, a z jego postawy biła pewność siebie. Od czasu spotkania z Grondrem uzupełniła swoje wiadomości na temat antropologii ze Starej Ziemi. Występowały tam rude włosy i fałdy skórne nad powiekami, choć rzadko u jednej osoby. Jego dymna skóra byłaby niezwykła dla mieszkańca Ziemi. W równym stopniu co ona był oczywistym produktem ewolucji już po opuszczeniu będącej ich kolebką planety.

Zatrzymał się na wyciągnięcie ręki od niej i posłał jej krzywy uśmiech.

– Wyglądasz całkiem jak człowiek. Ravna Bergsndot?

Uśmiechnęła się do niego i przytaknęła.

– Pham Nuwen?

– Owszem. Wygląda na to, że oboje potrafimy świetnie zgadywać. – Przeszedł obok niej, chowając się w cień biura. Pewny siebie.

Poszła za nim, niepewna, jak powinna się zachować. Można by pomyśleć, że z drugim człowiekiem nie będzie miała żadnych problemów…

Właściwie ich rozmowa przebiegła całkiem gładko. Minęło już ponad trzydzieści dni od ożywienia Phama Nuwena, który większość tego czasu spędził na intensywnym kursie językowym. Facet musiał być cholernie bystry, bo bardzo gładko radził sobie z mową handlową triskweline. Właściwie był dość uroczy. Ravna nie była na Sjandra Kei już od dwóch lat i czekał ją jeszcze rok stażu. Powodziło jej się całkiem dobrze. Miała tu wielu bliskich przyjaciół, na przykład Egravana czy Sarale, ale sam fakt rozmowy z tym mężczyzną obudził ukryte pokłady samotności. Na pewne sposoby był bardziej obcy niż cokolwiek w Przekaźniku… a na inne miała ochotę go chwycić i pocałunkiem zetrzeć z jego ust pewny siebie uśmiech.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki