Wszystkie zdarzenia i osoby są fikcyjne, a wszelkie

podobieństwo do prawdziwych sytuacji jest przypadkowe.

Spis treści

PROLOG

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

ROZDZIAŁ 40

ROZDZIAŁ 41

ROZDZIAŁ 42

ROZDZIAŁ 43

ROZDZIAŁ 44

EPILOG

Prolog

– Grudzień? Listopad? – Wzruszam ramionami i zatapiam się we wspomnieniach, które znów mącą mi w głowie. – To mógł równie dobrze być listopad. – Odkasłuję i marszczę brwi w skupieniu. – W mojej głowie to czasem listopad – dopowiadam ledwo słyszalnie, już bardziej do siebie. Prawdę mówiąc, to mamroczę bez przerwy, nie dbając o to, czy ktoś w ogóle mnie słucha. – Mniejsza o miesiąc. – Unoszę dłoń, by przetrzeć przekrwione oczy. – Wtorek lub czwartek… To zawsze był wtorek lub czwartek, jakby inne dni nie istniały. – Ogarnia mnie obojętność, niczym tarcza chroniąca przed tym całym obłędem, w który popadłem przed laty. Nie pamiętam nic konkretnego, jedynie skrawki, których nie potrafię albo raczej NIE CHCĘ połączyć w całość.

I płacz. Ciągły płacz, tylko płacz, zawsze ten pieprzony płacz. Od początku do końca. Ukrywam głowę w dłoniach, chyba sam płaczę. Czuję, jakbym tonął. Brakuje mi powietrza, ale próbuję to ignorować.

– Zbladł pan. – Słyszę jakby zza ściany. – Wszystko w porządku? – Słowa odbijają się echem przez ten cholerny szum i chaos w mojej głowie.

Wpadam w jakiś trans. Wciąż jednak potrafię rozpoznać niedorzeczność pytania mojego słuchacza. Nic nie było w porządku i chyba oboje zdawaliśmy sobie z tego sprawę – od samego początku, aż do końca. A to, co bolało mnie w tym wszystkim najbardziej, to to, że minęło już tyle lat, a ja cały czas płaciłem cenę za tamten rok.

– Mieliśmy wtedy tylko po siedemnaście lat…

Ethan

Rozdział 1
Grudzień 2007 r.

Był szary, deszczowy dzień. Początek grudnia, a może jeszcze listopad. Z jej listu wynika, że grudzień, ale żadne z nas nie miało co do tego całkowitej pewności. Tak to jest z wielokrotnie opowiadanymi historiami… Każdy kolejny raz nieco je wypacza. Jedyne, co pozostaje wierne prawdzie wśród poplątanych faktów, to emocje.

W takie dni jak te nie różniłem się niczym od roślin, z których w okresie jesienno-zimowym powoli uchodzi życie. Wpadałem wtedy w stany bezgranicznej apatii, umierając kawałek po kawałku, nie będąc nawet tego do końca świadomym. Być może była to zwyczajnie nieodłączna część dorastania, chociaż mój ojciec miał co do tego inne zdanie.

– Czemu ty po prostu nie możesz być normalny?! – wykrzykiwał na powitanie swój synonim słów Dzień dobry, jak się masz?, które miażdżyły mnie jak karalucha, a emanująca od nich ewidentna pogarda zaciskała pętlę na szyi.

Z tego względu zaraz po zajęciach zamykałem się w pokoju na większość dnia, drżąc na samą myśl o przypadkowym spotkaniu na korytarzu czy w kuchni. Jedynym sposobem na uporanie się z zaistniałą sytuacją była dla mnie ucieczka w świat fikcji, którą ofiarowywała mi literatura.

Potrafiłem całymi dniami ślęczeć zatopiony w lekturze i bez względu na wszystko nigdy nie rozstawałem się z książkami. Nawet podczas lekcji w szkole specjalnie zajmowałem miejsce gdzieś na końcu sali, by móc spokojnie poczytać, zamiast brać udział w zajęciach. To samo dotyczyło przerw. Większość z nich spędzałem w bibliotece odseparowany od rzeczywistości. Tak było po prostu łatwiej.

Ludzie, którzy mnie nie znali, woleli omijać mnie szerokim łukiem. Podejrzewam, że z jakiegoś powodu sprawiałem, że czuli się niekomfortowo. Musiała otaczać mnie jakaś odpychająca aura lub coś w tym rodzaju. Jedynie dawni znajomi wciąż traktowali mnie w miarę normalnie. Czasem próbowali nawet dać mi lekko do zrozumienia, że powinienem nieco zmienić swoje postępowanie. Mimo ich dobrych zamiarów (których oczywiście nie byłem wtedy w stanie dostrzec), tego typu rady sprawiały, że stawałem się tylko jeszcze bardziej wyobcowany. Miałem wrażenie, że nie było na świecie nikogo, kto nie próbowałby mnie na siłę zmienić, kiedy jedynym, czego tak naprawdę pragnąłem, było poczucie akceptacji. Zdezorientowany, przytłoczony i całkowicie wyalienowany, czułem, jak wcześniej wspomniana pętla zaciska się na mojej szyi coraz ciaśniej.

Tamten listopadowo-grudniowy poranek nie różnił się niczym od innych poranków, kiedy to nie miałem ani siły, ani ochoty, by stawić czoła nadchodzącemu dniu. Pomimo ogromnego zmęczenia nie mogłem już dłużej spać. Konsumowany przez swych nieodłącznych towarzyszy – palące poczucie winy i niepokój – wlepiłem pusty wzrok w sufit i tylko czekałem na to, co nieuniknione.

1, 2, 3… TELEFON.

Gdy tylko zerknąłem w stronę komórki, a na ekranie pojawił się numer ojca, natychmiast zrobiło mi się słabo. Niemniej jednak wiedziałem, że jeżeli nie odbiorę, to tylko pogrążę się jeszcze bardziej. Z tego względu, mimo woli, wyciągnąłem rękę i przyłożyłem telefon do ucha.

– Halo? – odezwałem się, próbując ukryć strach.

– Na którą masz do szkoły?! – zapytał ojciec tonem, który aż mnie zmroził.

Zdezorientowany, milczałem przez chwilę, po czym skłamałem, wręcz automatycznie. Ostatnio kłamałem bardzo często. Za często. Musiał to być chyba mój mechanizm obronny, ponieważ z jakiegoś powodu naginanie prawdy dawało mi swoiste poczucie bezpieczeństwa.

– Na dziesiątą – odpowiedziałem. Tak naprawdę powinienem być w szkole już od dobrych dwóch godzin.

– Podrzucę cię – oświadczył ojciec. Nie brzmiało to wcale jak propozycja, ale jak rozkaz.

– Ok – zgodziłem się, a żołądek znowu podszedł mi do gardła. Wszystko, byleby uniknąć kolejnej kłótni.

Odkąd pamiętam, nigdy nie potrafiłem rozmawiać z ojcem, głównie właśnie ze strachu. Dlatego gdy siedziałem teraz obok niego w samochodzie, milczałem przez całą drogę, nie chcąc mu się przypadkowo narazić. Ta cisza okazywała się jednak równie męcząca jak te nasze awantury. Można było wyczuć, że obaj siedzieliśmy jak na szpilkach, oczekując na wybuch.

– Znowu zwiałeś.

– Co?!

– Masz mnie za idiotę? Kiedy ty się w końcu obudzisz, człowieku?! Za dwa lata masz maturę. Całe życie masz zamiar bujać w obłokach? Może łaskawie mi odpowiesz, co? Na co ty liczysz? Jak sobie wyobrażasz przyszłość? Masz w ogóle zamiar iść na studia? Do pracy? Czemu nie możesz wreszcie zacząć zachowywać się jak normalni ludzie?

Nie uzyskał odpowiedzi, ponieważ w tamtym momencie nie byłem już w stanie wydobyć z siebie ani słowa, czując jedynie gulę w gardle. Kiedy tylko łzy napłynęły mi do oczu, czym prędzej spojrzałem w okno, by ukryć swoją reakcję przed rozzłoszczonym rodzicem. Nadaremno.

– Co to ma być?! Już twoja siostra ma większe jaja niż ty, Ethan… Bądź facetem, do jasnej cholery! Nie masz już pięciu lat. Mówię ci, obudź się, bo pewnego dnia może być za późno.

– Co to znaczy normalnie? – zapytałem łamiącym się głosem, a gdy tylko udało mi się odpiąć pas, wyskoczyłem z samochodu pełen wstydu, czując, że dłużej tego nie wytrzymam.

*

Zamiast na lekcje pobiegłem prosto do biblioteki. Usiadłem na podłodze między dwiema półkami i wyjąłem z torby grubą powieść Steinbecka. Zanim usunąłem zakładkę z miejsca, w którym skończyłem czytać poprzedniej nocy, wziąłem głęboki wdech, aby choć trochę ochłonąć. Niestety tego dnia nawet książka zdawała się ze mnie drwić. Trafiłem bowiem na fragment wręcz boleśnie adekwatny do mojej sytuacji.

Nie jesteś sprytny. Nie wiesz, czego chcesz. Nie masz w sobie dostatecznej zajadłości. Pozwalasz przeganiać się innym. Czasem myślę, że jesteś cherlakiem, który nigdy nie będzie wart nawet tyle, ile psie łajno. (…) Ciebie kocham bardziej. Zawsze tak było. Może źle, że ci to mówię, ale tak wygląda prawda. Ciebie kocham bardziej. W przeciwnym razie, dlaczego zadawałbym sobie trud ranienia ciebie?[1]

Od dziecka byłem nadwrażliwy. Emocje targały mną niczym nastoletnimi dziewczynkami. Ojciec miał wiele racji, mówiąc, że Sylvia – moja młodsza siostra – była ode mnie o wiele silniejsza, zarówno mentalnie, jak i emocjonalnie. Mimo to dość naiwnie (zwłaszcza po przeczytaniu tamtych kilku zdań) wciąż trzymałem się kurczowo tej głupiej nadziei, że w głębi duszy ojciec mnie kochał. Że bez względu na ewidentną pogardę, jaką do mnie żywił, to właśnie mnie kochał bardziej. Z utęsknieniem czekałem na dzień, w którym tak samo jak Cyrus Adama[2], tak i on zabierze mnie na rozmowę od serca, by wreszcie mi o tym powiedzieć. W przeciwnym razie dlaczego zadawałby sobie trud ranienia mnie? Nie ulegało wątpliwości, że matka kochała mnie najbardziej, wręcz za mocno. Czasami nadmiar miłości może być tak samo bolesny, nieznośny i wyniszczający jak jej brak.

*

Mój tatuś nie byłby jednak sobą, gdyby nie poruszył tematu mojego nieprzystosowania do życia również podczas kolacji.

– Stephen, daj już spokój – błagała zmęczona i podirytowana matka, ale ojciec nie dawał za wygraną. Za każdym razem, gdy stawała w mojej obronie, wyprowadzało go to z równowagi jeszcze bardziej.

– A nie mam racji? Całe życie będzie chował się pod twoją spódnicą? Ja w jego wieku już pracowałem! – uniósł się, a jego słowa przypomniały mi kolejny fragment pochodzący z Na Wschód od Edenu.

Dotyczył on bohatera Joego Hamiltona. Owa postać nie nadawała się do niczego, dlatego wmówiono jej, że jest poetą. Czy nie tak było właśnie i w moim przypadku?

Miałem wtedy może z osiem, dziewięć lat. Podczas jednego z niedzielnych obiadów u babci usiadłem mamie na kolanach, a ona wyszeptała mi do ucha:

– Czuję, że zostaniesz artystą.

Gdyby tylko wiedziała, jak ogromny wpływ będą miały na mnie te słowa. Mówiąc to, z pewnością nie zdawała sobie sprawy, że ta informacja wejdzie mi w umysł na tyle głęboko, że poświęcę temu całe swoje życie. W wieku dziesięciu lat poprosiłem o pierwszą gitarę, a rok później, po przeczytaniu biografii pewnego pisarza, postanowiłem, że sam też zacznę pisać książki. Pomimo upływu lat nic nie było w stanie odmienić tego pragnienia. Wręcz przeciwnie – z biegiem czasu przybierało ono jedynie na sile.

Wtedy podczas kolacji o wiele dobitniej niż zwykle dotarło do mnie, że może rzeczywiście byłem niczym więcej, jak tylko zwyczajnym nieudacznikiem, który tak naprawdę do niczego się nie nadaje, zupełnie jak Joe stworzony przez Steinbecka. Wiedząc, że ta myśl nie da mi dziś spokoju, zaraz po zmyciu naczyń wybrałem się na spacer, by zaczerpnąć świeżego powietrza, a raczej by zagłuszyć trochę mieszaninę szumu i paraliżującego niepokoju w mojej głowie.

20. 12. 2007 r. – Czwartek

20:47

To wszystko przez tego cholernego Steinbecka. Gdybym został w domu, chyba straciłbym rozum. Nie wiem nawet, jak się tu znalazłem. Miałem po prostu przejść się na spacer, a wyszło na to, że siedzę teraz w kawiarni, która normalnie nie powinna być już chyba nawet otwarta, no i wypisuję te głupoty. Jak by nie patrzeć, to miejsce z pewnością ma swój klimat. Przyciemnione światło i zaciągnięte zasłony sprawiają, że zaciera się granica pomiędzy nocą a dniem… Podoba mi się. Właśnie zamówiłem herbatę. Chyba nikt nie zauważy, jak wleję sobie do niej trochę whisky z piersiówki.

21:15

Siedzę na murku i przyglądam się przechodniom jak jakiś creep, popijając resztki alkoholu ukrytego w brązowej torbie. To chyba moje ulubione zajęcie. Uwielbiam obserwować ludzi. Ciekawi mnie np., jakie życie prowadzą, jak wygląda ich codzienny dzień, czy mają kogoś, kto na nich czeka, kto ich kocha? Żyjąc życiem innych, nie musiałem żyć swoim…

22:20

Tak więc większość wieczora spędziłem właśnie w ten sposób – siedząc na wcześniej wspomnianym murku i tworząc te wszystkie hipotetyczne historie, inspirowane przypadkowymi osobami. Czasem odnosiłem wrażenie, że z jakiejś racji mój rodzaj percepcji był… jak by to ująć… w pewien sposób wyostrzony. Jakbym z jakiegoś bliżej nieznanego mi powodu dostrzegał i odczuwał więcej… Często więcej niż byłem w stanie udźwignąć, a muszę zaznaczyć, że jakimś niewytłumaczalnym sposobem absorbowałem wszystko. Chwilami można by powiedzieć, że (to oczywiście jedynie moja subiektywna ocena) te obce emocje oddziaływały na mnie mocniej niż na ich pierwotnych właścicieli, jakby ze zdwojoną siłą.

W każdym razie z letargu wyrwał mnie wreszcie dźwięk tłuczonego szkła. Spuściłem wzrok i zdałem sobie sprawę, że butelka, którą jeszcze przed chwilą trzymałem w ręku, rozbiła się jedynie kilka centymetrów od mojej stopy. Mignęła mi dziewczyna, która wytrąciła mi tę butelkę z ręki. Obserwowałem, jak brnie przed siebie pospiesznym krokiem, potrącając wszystko i wszystkich, którzy stali jej na drodze. Zdawało mi się, że płakała, albo przynajmniej była bliska płaczu, ciężko to ocenić przez ułamek sekundy. Złapałem się na tym, że nie mogłem oderwać od niej wzroku. Patrzyłem, jak przemyka między samochodami, próbując przejść na drugą stronę ulicy. Jak rozgląda się wokół siebie, pełna strachu i niepokoju, i jak znika za rogiem. Poczułem dziwne ukłucie rozczarowania, kiedy zniknęła mi z oczu. Kolejna niedokończona historia, do której nie mogę wrócić, a do której już zdążyłem się przywiązać.

[1] John Steinbeck, East of Eden, Warszawa 2011, s. 43-44.

[2] Bohaterowie East of Eden – Cyrus Trask, Adam Trask.

Alice

Rozdział 2
Sierpień 2015 r.

Usiadła przy fortepianie i zaczęła grać Chopina. Po chwili była już jak w transie. Przepełniona melodią budzącą w niej emocje nie do opisania. Przymknęła oczy, czując, że już nie zatrzyma tych łez. Lecz nawet gdy płynęły ciurkiem po jej rozpalonych policzkach, a serce biło coraz mocniej, pozbawiając tchu – jej smukłe palce nie zatrzymały swojego tańca, choćby na chwilę. Być może nadszedł już czas, żeby opowiedzieć komuś tę historię – pomyślała, nie odrywając dłoni od klawiszy. Gdyby nie one, już dawno straciłaby rozum. Jakie to szczęście mieć możliwość ucieczki w ramiona muzyki, chroniącej przed tym całym szaleństwem z przeszłości. Chociaż… ile tak naprawdę można uciekać? Udawać? Kiedyś obiecała sobie, że zabierze tę opowieść do grobu. Teraz, po siedmiu latach, nie była już tego taka pewna.

Tak ciężko być jedyną osobą, która zna prawdę. Kłamstwem byłoby jednak twierdzić, że nie miewała dobrych dni, wprost przeciwnie. Czasem wręcz zapominała, chociaż czy o czymś takim da się kiedykolwiek całkowicie zapomnieć? Można jedynie przyzwyczaić się do kłamstwa do tego stopnia, by samemu w nie uwierzyć. Któregoś razu zwyczajnie przyszedł taki moment, że nauczyła się z tym żyć – z poczuciem winy, które przeważnie nadchodziło falami – najczęściej nocami, kiedy nie mogła już dłużej unikać własnych myśli. Ale czy to kiedykolwiek były tak naprawdę jej myśli?

Jej… Ona… Sam dźwięk tych słów wzbudzał w niej obrzydzenie i ból, którego nie dało się wyrazić słowami. Zacisnęła powieki, czując, jak nadchodzi. Trwało to sekundę, może dwie. Dwa noże wbiły się jej w skronie, poprzedzając ciemność, która na moment zapanowała przed oczami. Przyłożyła koniuszek palca do nozdrzy, aby później przyglądać się kroplom krwi, które go pokryły. Odsunęła się od fortepianu i przechyliła głowę do tyłu. Nagle szum odbijający się w jej uszach został zagłuszony przez wspomnienie słów matki. „Nigdy nie przechylaj głowy do tyłu przy krwawieniu z nosa. Zawsze do dołu”. Po chwili siedziała już pochylona.

*

Nie pamiętała, jak dotarła do łazienki. Ocknęła się z tego transu dopiero pod prysznicem. Strumień wody spływający po jej ciele mieszał się z resztkami zaschniętej krwi na twarzy. Jej długie palce powędrowały w stronę piersi. Ścisnęła je mocno, jakby chciała je z siebie wyrwać, czując w sobie przeogromny przypływ złości. Była to raczej mieszanina nienawiści do samej siebie, do świata oraz do przytłaczającej bezsilności. Gdyby tylko… Gdyby tylko… ta jedna jedyna rzecz… Wtedy wreszcie poczułaby się sobą, wreszcie przestałaby czuć się tak wyobcowana.

Wszystkie te roztrzaskane kawałki stałyby się całością, a wtedy mogłaby w końcu zacząć żyć. Na tę myśl jej orzechowe oczy napełniły się łzami, a w gardle urosła gula pokaźnych rozmiarów. Ile to już razy płakała z tego powodu? Czy gdyby nie to wszystko, co wydarzyło się, począwszy od tamtego lata – czy kiedykolwiek przeżywałaby te katusze? A może dalej żyłaby w błogiej nieświadomości, a jej umysł nigdy nie zostałby zatruty tym całym szaleństwem? Jak teraz wyglądałoby jej życie?

Wróciła do pokoju owinięta ciasno ręcznikiem, po czym zerknęła w stronę szuflady…

Jenny

Rozdział 3
Grudzień 2007 r.

Nie pamiętam nawet, o co poszło. Nie rozumiałam, dlaczego aż tak mnie nienawidził. To tak, jakby winił mnie za jej chorobę. Czy nie widział, że mnie też to dotyka i boli równie mocno, jak jego, o ile nie bardziej? Jestem pewna, że nie. Zawsze widział jedynie czubek własnego nosa. Najgorsze było jednak to, że uciekł w alkohol. Wódka stała się dla niego substytutem tlenu. Dopiero po opróżnieniu co najmniej czterech wielkich szklanek czystej mógł na nowo oddychać. W jednej chwili rozpadł nam się cały świat. Z kochającej rodziny staliśmy się nagle tonącym okrętem. Żadne z nas nie było w stanie otrząsnąć się z tej traumy i stawić czoła rzeczywistości. Ja, niegdyś córeczka tatusia, idealna uczennica, opuściłam się w nauce i zaczęłam coraz częściej opuszczać zajęcia. Tata zawsze musiał mieć wszystko pod kontrolą, głównie dla zachowywania pozorów. Miał wręcz na tym punkcie obsesję. Kiedy dotarło do niego, że powoli przestaje panować nad swoim idealnym światem, zaczął wpadać w panikę. Myślę, że dobiło go to bardziej niż choroba własnej żony. Kompleksy po raz kolejny wzięły górę.

O tak, tym razem naraziłam mu się właśnie słabymi stopniami. Wracając ze szkoły, zastałam go stojącego w drzwiach z dyscypliną w ręku. Przeszedł mnie dreszcz, ponieważ nigdy wcześniej nie widziałam go w aż takiej furii. Nie sądziłam, że niższa średnia mogła wywołać w nim aż takie emocje. Ostatnia rzecz, którą pamiętam, to jego drżące dłonie oraz paraliżujący strach. I ból, ból, wrzask i dudnienie w uszach.

– Jesteś śmieciem, Jennifer! Cuchnącym pasożytem! – krzyczał, ale jakby zza ściany, jakby z daleka.

Jego głos mieszał się z przeszywającym szumem w mojej głowie. Ja chyba też krzyczałam, wydaje mi się, że błagałam, by przestał, ale nie jestem pewna, bo niedługo potem straciłam świadomość.

Scenariusz powtarzał się prawie co tydzień. Odreagowywał na mnie swoje frustracje, gniew i bezsilność, jakie budził w nim ten pieprzony rak. Dom już dawno przestał kojarzyć mi się z bezpieczeństwem. Przestałam jeść, przestałam spać. W wieku siedemnastu lat moczyłam się w nocy ze strachu przed nadejściem kolejnego dnia. Co rano zamykałam się w łazience, wymiotując wodą, bo już nawet nie miałam czym. Myślę, że nabawiłam się też nerwicy. Nagle znalazłam się w sytuacji bez wyjścia, bo jak niby miałam poprawić swoje oceny i skupić się na nauce, kiedy w głowie kołatała mi się tylko jedna myśl… By jakoś znieść jego tortury. Czasem dochodziło do tego, że nie mogłam utrzymać długopisu w ręku. Z ciężkim sercem przyznaję, że zaczęłam już nawet nienawidzić mamy za to, co mi zrobiła swoją chorobą. Dlatego też siłą rzeczy przestałam ją odwiedzać w szpitalu, za co oczywiście też mi się obrywało. Wpadłam w totalną rozpacz.

Przez następne miesiące wydawało mi się, że żyję za karę. Pod koniec października po raz pierwszy przeszło mi przez myśl, aby ze sobą skończyć. Któregoś poniedziałku opanowała mnie nieodparta chęć pozbycia się tego ciągłego bólu… Dotarło do mnie, że muszę zacząć ranić się na zewnątrz, by zagłuszyć to, co siedzi wewnątrz mnie.

Wciąż dobrze pamiętam dzień, w którym zrobiłam to po raz pierwszy. Dochodziła jedenasta. Urwałam się z zajęć i zamiast uczestniczyć w lekcji biologii, stałam przed lustrem w szkolnej łazience, wpatrując się w odbicie dziewczyny, której już nawet nie rozpoznawałam. Wyjęłam z kieszeni scyzoryk, by po chwili przyglądać się, jak na wewnętrznej stronie ręki pojawia się ciemnoczerwona krew. Nie da się opisać słowami tego, co działo się ze mną w tamtym momencie. Poczułam, jak przechodzi mnie dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Nie było we mnie strachu, lecz coś w rodzaju podniecenia. W jednej chwili serce zaczęło mi bić jak oszalałe. Miałam wrażenie, że za chwilę wręcz wyskoczy mi z piersi. Zakręciło mi się też w głowie, ale to mnie nie powstrzymało. Wolnymi ruchami tworzyłam długie, głębokie rany i po raz pierwszy od niemal dwóch miesięcy odczułam ulgę, ogromną ulgę. Nie byłam w stanie przestać nawet wtedy, gdy mój oddech stawał się coraz płytszy, żyły zaczynały pulsować, ani nawet gdy zaczęło mi dudnić w uszach. Zupełnie zapomniałam też o tym, że jestem w miejscu publicznym. Tak naprawdę nie dbałam już o to, czy zostanę przyłapana na gorącym uczynku, czy nie. Liczył się tylko tamten moment, tamto uczucie… W życiu nie czułam się tak niesamowicie.

To nowe doznanie sprawiło, że odnalazłam w sobie odwagę i determinację, które z kolei zaczęły pchać mnie do jeszcze bardziej nierozsądnych działań. Uznałam po prostu, że już nic gorszego nie może mi się przydarzyć, zważywszy, że śmierć byłaby przecież dla mnie jedynie wybawieniem. Nie miałam już nic do stracenia. Nie miałam już domu ani rodziny. Nienawidziłam rodziców, a ojciec nienawidził mnie. Odsunęłam się od przyjaciół i zaprzepaściłam przyszłość. Prawda była taka, że chciałam umrzeć… i to bardzo.

Około drugiej po południu pojawiłam się przed domem mojego kuzyna Martina, jedynej osoby w tej rodzinie, która wykazywała jeszcze dla mnie jakieś zrozumienie. Wiedziałam, że jego mama przechodziła kiedyś przez to samo co ja, tyle że z rąk swoich partnerów. Wciąż nie byłam jednak gotowa, aby z nim o tym pomówić. Tym razem przyszłam do niego w zupełnie innej sprawie. Chciałam, żeby pożyczył mi swój motor.

Ze względu na to, że zawsze sprawiałam wrażenie osoby rozsądnej i odpowiedzialnej, Martin nie robił mi żadnych problemów, mimo że nie miałam przecież uprawnień do prowadzenia tego typu pojazdu.

– Nie ma sprawy, Jenny. Wiem, że o kogo jak kogo, ale akurat o ciebie mogę być spokojny – odparł z uśmiechem, wręczając mi kluczyki.

Och, gdyby tylko wiedział, jak bardzo się mylił.

*

Brnęłam przed siebie, czując wiatr we włosach i modląc się o wypadek. Byłam wolna, całkowicie, kompletnie oswobodzona. I wtedy, gdy wreszcie świadomość tej wszechogarniającej wolności dotknęła mnie naprawdę dogłębnie, nagle odsunęłam od siebie pragnienie śmierci. Chciało mi się na zmianę krzyczeć, śmiać i płakać, a przede wszystkim ŻYĆ. W jednej chwili zapomniałam o ojcu, o bólu, o matce, o chorobie. Byłam tylko ja i otwarta droga. Momentalnie stałam się wszechmogąca, gdy tak mijałam wszystkich i wszystko niemal z prędkością światła. No właśnie… Niestety, prędkość też zaliczała się do rzeczy, o których zapomniałam…

Płakałam jak dziecko, kiedy pan policjant spisywał moje dane. Na nic się zdały błagania i prośby, aby za żadne skarby nie zawiadamiał mojego ojca…

*

Pamiętam tylko, że chciałam zwyczajnie zapaść się pod ziemię albo uciec byle gdzie, by po prostu znaleźć się jak najdalej od jego wrzasku. Wszystko działo się tak szybko. Seria wyzwisk odbijająca się echem, jego wyciągnięte ręce. Przez moment myślałam nawet, że ma zamiar mnie udusić. Ogarnęła mnie panika. Po chwili poczułam tylko, jak uderzam plecami o ścianę z taką siłą, że aż zabrakło mi powietrza. Miałam ochotę zwinąć się wpół z bólu, ale mi na to nie pozwolił. Wciąż z trudem łapałam oddech, kiedy przywarł do mnie całym ciałem. Zrobiło mi się niedobrze od ostrego zapachu jego potu. O mało co nie puściłam na niego pawia.

Wtedy właśnie wymierzył cios. Prosto w prawy policzek. Poczułam przeszywający, ciągnący ból. Łzy napłynęły mi do oczu, byłam jednak zbyt dumna, żeby zacząć przed nim płakać. Popatrzyłam na niego jedynie z czystą nienawiścią w oczach. W tamtym momencie przestał być moim ojcem. Odepchnęłam go od siebie całą siłą, jaką w sobie miałam, a potem po prostu wybiegłam z domu. Znów zakręciło mi się w głowie. Byłam chyba bliska omdlenia i być może gdyby nie ten nagły przypływ adrenaliny, rzeczywiście opadłabym bezwładnie na ziemię.

Dopiero teraz, gdy znajdowałam się wystarczająco daleko, wszystko puściło. Uścisk klatki piersiowej doprowadził w końcu do wodospadu łez, którego nie byłam w stanie opanować. Dopadły mnie drgawki, a oddech stał się krótki i płytki. Natłok myśli przelatujących mi przez głowę sprawiał, że zalewałam się coraz to nowymi falami tej okropnej rozpaczy. Miałam wrażenie, że to się już nigdy nie skończy. Nie mogłam pojąć, dlaczego musiało to spotkać akurat mnie. Czemu aż tak mnie nienawidził?!

Amy

Rozdział 4
Kwiecień 2018 r.

Minęło już dziesięć lat, a ja wciąż nie potrafiłam wyrzucić go z głowy. Nie ma nawet takich słów, by wyrazić, jak bardzo gardziłam sobą z tego powodu.

– Głupia, żałosna idiotka – wycedziłam przez zaciśnięte zęby, po czym pozwoliłam sobie na wchłonięcie pączka dość pokaźnych rozmiarów, chyba w nadziei, że zniweluje on trochę to palące uczucie samoobrzydzenia.

Z drugiej strony, powinnam być przecież do tego przyzwyczajona. Sam fakt, że w wieku trzydziestu trzech lat wciąż mieszkałam z rodzicami, przybierając coraz więcej na wadze – bez faceta, satysfakcjonującej pracy czy jakichkolwiek perspektyw – był chyba wystarczająco upokarzający, aby jeszcze zawracać sobie głowę NIM. No ale najwidoczniej nic nie mogłam na to poradzić. Wychodzenie naprzeciw nadchodzącemu dniu stawało się coraz większą udręką. Czasem tłumaczyłam sobie, że byłoby mi łatwiej, gdyby jednak nie zniknął z mojego życia tak niespodziewanie. I mimo że nieustannie mnie ranił, krytykował i poniżał (zazwyczaj nieumyślnie), to i tak w jakiś sposób mnie rozumiał. Powiem więcej, swego czasu nawet próbował mi pomóc. Co prawda używając swoich pokręconych metod, które zazwyczaj przynosiły odwrotny skutek, no ale zawsze… Liczyło się przecież, że miał dobre intencje…

Wciąż pamiętałam te niekończące się kazania, ciągłe umoralnianie i pouczanie, które wtedy doprowadzało mnie do szału… Dziś oddałabym wszystko, by usłyszeć je chociażby ten ostatni raz. Żałowałam też, że nigdy tak naprawdę nie powiedziałam mu, jak wiele dla mnie znaczył. Była to nie tyle kwestia dumy, ile strachu. Strachu przed tym, że jeżeli za bardzo się przed nim obnażę i jednocześnie przyznam przed samą sobą, jak bardzo go potrzebuję, stanę się zależna i słaba.

A to tylko pogorszyłoby całą sytuację, nie wspominając już o tym, iż jakaś część mnie wiedziała od początku, że on przecież nie zostanie na zawsze. Taki już był z niego typ – nieprzewidywalny, nieposkromiony, bez ograniczeń, nie do zatrzymania, niczym błyskawica. Pojawiał się niespodziewanie, by potem tak samo nagle zniknąć bez ostrzeżenia. Czasem mijały miesiące, zanim w końcu zdecydował się wrócić. A ja za każdym razem czekałam… Tak naprawdę wciąż czekam, nie tylko na spotkanie czy list, ale głównie, by wreszcie mnie pokochał. Gdyby tylko wiedział, jak ogromny miał na mnie wpływ… Oj, jestem pewna, że wiedział…

Może to wszystko nie byłoby aż tak upokarzające, gdyby nie fakt, że był ode mnie aż sześć lat młodszy, a mimo to wykazywał przy tym dojrzałość kogoś o sześć lat starszego. Nagle dotarło do mnie, że kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy, był jeszcze chłopcem.

Mógł mieć wtedy nie więcej niż szesnaście czy siedemnaście lat. Nadal pamiętałam swoje zdumienie, niemal jakby to było wczoraj, gdy zdradził mi, w jakim był wieku.

– Żartujesz sobie, prawda? Pomijam fakt, że sprawiasz wrażenie faceta około trzydziestki, ale siedemnaście lat? Bez jaj! Dałabym ci co najmniej dwadzieścia pięć – powiedziałam mu wtedy.

Sama byłam po dwudziestce, a już czułam, że przegrałam życie. To właśnie dzięki niemu czasem wracała mi nadzieja. Przywracał mi też wiarę w to, że wszystko może się jeszcze obrócić na dobre, bo to ja jestem panią swojego losu; a to, jak postrzegamy rzeczywistość, to kwestia obranej perspektywy. Ach, ten jego optymizm i zapał… W życiu nie spotkałam nikogo takiego. I ta wiara… wiara we mnie – w Amy, która przecież była już wielką przegraną. Ale nie w jego oczach…

Tak bardzo za nim tęskniłam, mimo tego, że w ostatnich latach naszej znajomości już zupełnie nie potrafiliśmy ze sobą rozmawiać. Ja doprowadzałam go do szału swoim ciągłym niezadowoleniem, zgorzkniałym usposobieniem i niekończącymi się pretensjami. On natomiast bez przerwy sprawiał mi przykrość opowieściami o swoich licznych podbojach miłosnych i bujnym życiu towarzyskim, którego mu zazdrościłam.

Ale tamto lato, gdy znaliśmy się nie dłużej niż rok czy dwa… Wciąż zdarzało mi się wracać do tamtych letnich wspomnień z ogromną nostalgią, ponieważ był to czas zupełnej beztroski. Czas, kiedy rzeczywiście byłam szczęśliwa. Ethan zaszczepił we mnie wtedy to swoje optymistyczne spojrzenie na świat. Spotykaliśmy się niemal codziennie (nawet pomimo tego, że miał dziewczynę). Uwielbiałam te wielogodzinne, czasem całonocne dyskusje o muzyce, literaturze i filmach. W tamtym czasie jeszcze nie obarczałam go swoimi problemami, ale to głównie dlatego, że przy nim kompletnie o nich zapominałam. W jego towarzystwie stawałam się zupełnie inną osobą, ponieważ wydobywał ze mnie to, co najlepsze, przez co w końcu na nowo chciało mi się żyć.

Niestety, z końcem lata nastała jesień również i w naszych relacjach. Zaczęło się od tego, że któregoś dnia, już nawet nie pamiętam kiedy, niby mimochodem wspomniał wreszcie o Jenny. Ale to nie to wstrząsnęło całym moim światem.

Leżałam już w łóżku od dobrych dwóch godzin, ale jakiś dziwny wewnętrzny niepokój wciąż nie dawał mi zasnąć. Najgorsze było to, że musiałam przecież wstać rano do pracy. Zerknęłam na zegarek – dochodziła dwunasta.

– Sześć godzin snu… Świetnie – mruknęłam pod nosem, po czym przewróciłam się na drugi bok.

W głębi duszy dobrze znałam źródło tej dziwnej bezsenności… Ethan nie kontaktował się ze mną przez cały dzień, co było do niego zupełnie niepodobne. Zawsze pamiętał o wysłaniu choćby jednego esemesa dziennie, nawet jeżeli był zajęty. Czułam, że musiało stać się coś złego. A może po prostu popadałam w paranoję? Ach, idiotko… Przecież on ma teraz szkołę… Być może siedzi nad lekcjami albo jest u niego Jenny. Myśl o jego dziewczynie automatycznie przyprawiła mnie o mdłości. Niemal w tym samym momencie rozległ się dźwięk dzwonka do drzwi, sprawiając, że aż podskoczyłam.

Lekko spanikowana, zerknęłam na zegarek po raz kolejny, zanim udałam się na dół, by sprawdzić, kto – u diabła – postanowił zjawiać się tu o tak nieludzkiej porze. Schodząc po schodach, przez moment pożałowałam, że nie poczekałam, aż hałas obudzi rodziców. Podeszłam do drzwi niepewnym krokiem, po czym ze strachem spojrzałam przez judasza. Nagle serce zabiło mi mocniej, a żołądek podszedł do gardła, gdyż moim oczom ukazał się nie kto inny jak sam Ethan. Zmarszczyłam brwi, czując kolejne ukłucie niepokoju. Jego obecność nie mogła wróżyć niczego dobrego. Nie tylko ze względu na późną porę, ale przede wszystkim dlatego, że nigdy, odkąd się znaliśmy, nie miał w zwyczaju odwiedzać mnie w domu moich rodziców. Otworzyłam drzwi najciszej, jak tylko potrafiłam, by nikogo nie zbudzić. I już zaczęłam zadawać mu pytanie, czemu zawdzięczam tę niespodziewaną wizytę, lecz stan, w jakim go zastałam, sprawił, że natychmiast przerwałam w pół zdania.

Drżał, jakby na zewnątrz było kilkadziesiąt stopni mrozu, a jego rozpalone policzki lśniły od łez. Tak naprawdę chyba wciąż płakał. Wtedy dotarło do mnie, że jeszcze nigdy nie widziałam, jak płacze. Wpuściłam go do środka jak najprędzej, nie zadając pytań, dopóki nie znaleźliśmy się w moim pokoju. Przez cały ten czas walczyłam też z wewnętrznym atakiem paniki. Od lat unikałam takich sytuacji jak ognia, ponieważ nigdy nie wiedziałam, jak sobie z nimi radzić. Tym razem chodziło jednak o Ethana, dlatego musiałam zrobić wszystko, co w mojej mocy, by jakimś cudem pokonać tę mentalną blokadę, jaką budził we mnie paniczny strach przed stawianiem czoła problematycznym sytuacjom, konfrontacjom, przeciwnościom losu czy jakimkolwiek innym niedogodnościom. Pamiętam, że nawet podczas rozmów z nim samym starałam się unikać poważniejszych tematów, zmieniając tor konwersacji na bardziej neutralny (książki, filmy etc.), gdy tylko robiło się zbyt poważnie. Z jakiegoś powodu, którego sama nie potrafiłam sobie jasno wytłumaczyć, podczas omawiania takich kwestii czułam się po prostu nieswojo (mówiąc najdelikatniej). On z kolei nigdy nie ukrywał swojej irytacji, którą wywoływałam w nim takim zachowaniem.

Dzisiejszej nocy niestety żadne uniki nie wchodziły w grę. Ethan był w totalnej rozsypce i fakt, że zjawił się tu w środku nocy, wskazywał na to, że naprawdę mnie potrzebował. Dlatego musiałam działać, bez względu na to, że miało to wymagać ode mnie nie lada wysiłku. Musiałam znaleźć tę siłę – dla niego. Przekręciłam więc drzwi na klucz, na wypadek gdyby rodzice jednak wstali, po czym wskazałam gestem dłoni na swoje łóżko, dając mu do zrozumienia, żeby usiadł. Starałam się, jak mogłam, ale wyraz zdumienia wciąż nie schodził z mojej twarzy. Głównie ze względu na to, że Ethan wydawał się ostatnią osobą, po której mogłabym się spodziewać takiego zachowania. Chłopak, który zarażał radością, dając motywację do działania każdej napotkanej osobie, siedział teraz tu, w mojej sypialni, roztrzęsiony i zapłakany. Przecież to w ogóle nie trzymało się kupy…

Część mnie cały czas miała nadzieję, że to po prostu jakiś koszmarny sen albo okrutny żart. W dalszym ciągu toczyłam ze sobą wewnętrzną walkę dotyczącą tego, czy powinnam go tu na moment zostawić, aby pod pretekstem przygotowania herbaty zdobyć trochę czasu i zebrać myśli przed tą najprawdopodobniej najtrudniejszą rozmową w życiu, czy też jednak zostać tu z nim i nie zostawiać go samego ani na chwilę. Biorąc głęboki oddech, zdecydowałam się mimo wszystko na opcję numer dwa. Podeszłam do niego niepewnym krokiem, bojąc się nawet na niego spojrzeć. Wiedziałam, że od tej pory ten obraz będzie prześladował mnie nocami do końca życia.

– Amy – odezwał się wreszcie, ledwo słyszalnie. Byłam wdzięczna, że postanowił mnie wyręczyć, dzięki czemu sama nie musiałam niczego z niego wyciągać. – Ja chyba nie wytrzymam – dodał, a jego podpuchnięte oczy znów wypełniły się łzami. – Ona chciała się zabić. – Wtedy dostał takich drgawek, jakby przechodził jakiś atak.

Przerażona, sięgnęłam po koc leżący na krześle, po czym owinęłam go nim ciasno.

– Spokojnie. Eth… Proszę. – Objęłam go najmocniej, jak potrafiłam, wiedząc, że w ten sposób rozładuję trochę to całe napięcie.

– Ja… jajajaa… nie jestem w stanie z tym dalej żyć – wyznał, jąkając się i szczękając zębami.

Na dźwięk tych słów aż mnie zmroziło. Poczułam, że tracę grunt pod nogami, a żołądek znów podchodzi mi do gardła.

– Próbowała, czyli żyje, Ethan… Posłuchaj mnie – mówiłam prawie bez emocji, sama zszokowana swoim opanowaniem. Nie sądziłam, że zdołam zachować zimną krew w takiej sytuacji. – Jeżeli ktoś chce się zabić, to zrobi to tak, by nikt nie był w stanie go odratować. Rozumiesz, co próbuję powiedzieć? – zapytałam, wciąż przywierając ciałem do przyjaciela, który kołysał się w przód i w tył, jakby stracił rozum. – Ona chciała jedynie zwrócić na siebie twoją uwagę – dodałam, na wypadek gdyby jednak nie był w stanie wyciągać racjonalnych wniosków z tego, co mówiłam.

– Ooona… sssttttaała przede mną iiii… Naaadgarstki… – Nagle zaczął się dusić, a kiedy odzyskał oddech, wypowiadane słowa też natychmiastowo nabrały sensu. – Prawie przecięła sobie pieprzone żyły na moooich oczach, rozumiesz?! – W jednej chwili jego wzrok stał się pusty, aż przeszedł mnie dreszcz przerażenia. – Wciąż mam ten obraz przed oczami. – Łzy znowu spływały mu po policzkach. – To wszystko przeze mnie. Powinienem ją ocalić, a prawie ją zabiłem – mamrotał, a im dłużej go słuchałam, tym bardziej gotowała się we mnie złość.

Miałam ochotę pobiec do tej dziewczyny i zabić ją własnoręcznie za to, co zrobiła Ethanowi.

– Kochanie, co ty wygadujesz? Jaka twoja wina? – zapytałam również ze łzami w oczach. Serce mi pękało, gdy widziałam go w takim stanie. – Wiesz, ile razy ja musiałam się użerać z tymi pseudosamobójcami? Kiedyś przeżywałam to tak samo, jak ty, ale pewnego dnia przejrzałam na oczy. – Miałam nadzieję, że wie, że mam rację. Sam powiedziałby mi pewnie dokładnie to samo, gdybym znalazła się na jego miejscu.

Dziś jednak nie myślał trzeźwo, a poza tym chodziło też przecież o tę całą Jenny, która czasem całkowicie odbierała mu rozsądek.

– Muszę iść – oznajmił nagle bez ostrzeżenia i zanim zdołałam go powstrzymać, wiedząc, że wcześniej zamknęłam drzwi na klucz, wyskoczył przez otwarte okno.

– ETHAN! – wrzasnęłam, podbiegając do okna.

Na szczęście nie spadł ze zbyt dużej wysokości, dlatego jedynie troszkę się poobijał. Obserwowałam, jak wstaje, nawet się nie oglądając. Zupełnie nie reagował na moje wołania. Od tamtej pory nic już nie było między nami takie samo… Nawet pomimo jego usilnych starań już nigdy nie byłam w stanie całkowicie mu zaufać.

Sand

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-832-1

© Ewelina Trojanowska i Wydawnictwo Novae Res 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Paweł Pomianek

KOREKTA: Emilia Kapłan

OKŁADKA: Anna Gręda

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.