Copyright © by K.C. Hiddenstorm, 2020
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2021
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania
oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz
Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Barbara Mikulska

Korekta I: Paulina Aleksandra Grubek

Korekta II: Aneta Krajewska

Zdjęcie na okładce: © by Volodymyr TVERDOKHLIB/Shutterstock.com

Projekt okładki: Mateusz Rękawek

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek

Ilustracje przy nagłówkach: © by DGIM studio/Shutterstock.com

Wydanie I - elektroniczna

ISBN 978-83-67024-14-3

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
www.waspos.pl
kontakt@waspos.pl

Spis treści

Część pierwsza

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

Część druga

1

2

3

4

5

6

7

OD AUTORKI

Część pierwsza

Raz, dwa, trzy, uciekasz ty

Nie umiem być sam
W tej ciszy silniejszej ode mnie
I muszę wstać
I muszę iść
Gdzie grają
Grają mocno

Jonasz Kofta „Nie umiem być sam”

1

Ryan Taylor zatrzymał się w połowie sali na dolnym poziomie Nieskończoności. Poprawił słuchawkę w uchu i rozejrzał się z pozornym znudzeniem. W rzeczywistości jego czujne oczy rejestrowały każdy szczegół, wszystko, co mogło oznaczać potencjalne zagrożenie. Klub był jednym z największych w mieście, ale paradoksalnie najistotniejszym pomieszczeniem był pokój na tyłach, niewielki w porównaniu z rozmiarami obu sal. Tylko nieliczni wiedzieli o jego istnieniu, a jeśli wiedzieli, to znaczy, że grali tam o bardzo wysokie stawki. Zadanie Ryana polegało na tym, żeby nie przeszkadzał im nikt niepożądany. Między innymi.

Muzyka mieszała się ze szmerem głosów. Był piątek wieczór i panował spory ruch. Ludzie tańczyli, pili alkohol, gapili się na striptizerki, zostawiali dolary przy barze. W powietrzu unosiła się woń perfum, potu, pieniędzy i zepsucia. Do jednej z kelnerek zagadywał tajniak, który wcześniej kręcił się na górnym poziomie. Natrętny jak mucha i równie nieszkodliwy. Wracał do Nieskończoności z godną podziwu regularnością, przekonany, że wreszcie znajdzie coś, co pozwoli mu zamknąć tę budę i pociągnąć wszystkich na dno. I za każdym razem wychodził z niczym.

Ktoś łagodnie trącił go w ramię. Ryan odwrócił się i zobaczył niską brunetkę, uśmiechającą się do niego z pijackim rozmarzeniem.

– Przepraszam najmocniej – powiedziała, unosząc butelkę piwa. – Nie zauważyłam pana.

Ryan dał jej znak, by szła dalej. Mimo że nie nosił identyfikatora, trudno byłoby go pomylić z jednym z gości. Ludzie, wyjąwszy pijane panny, ochoczo schodzili mu z drogi, bezbłędnie odczytując wypisane na twarzy ostrzeżenie. Był wysoki, barczysty, miał zaczesane do tyłu krótkie ciemne włosy, przeszywające spojrzenie lekko skośnych nefrytowych oczu i chód zdradzający pobyt w armii. Szyty na miarę garnitur skrywał wysportowane, pokryte tatuażami ciało.

– Jedynka, jesteś? – W słuchawce rozległ się głos. Tej nocy był to Tony.

– Jestem – potwierdził Ryan, odprowadzając spojrzeniem tajniaka. Skończył rozmowę z kelnerką i dryfował w stronę kolejnej ofiary.

– Ta złodziejka znowu przylazła – oznajmił Tony. – Mignęła mi na kamerze na parkingu, ale chyba nie weszła do środka.

– Przyjąłem – powiedział Ryan.

Bardziej wyczuł, niż usłyszał przebijające się przez muzykę zamieszanie. Poprawił poły marynarki i zaczął się powoli przesuwać w stronę wejścia. Kątem oka zauważył przypatrującą mu się brunetkę. Tę, która go potrąciła.

Minął krótki przedsionek i znalazł się przed tłumem czekających na wpuszczenie gości. Steven, czarnoskóry mężczyzna z brylantowymi kolczykami, przywoływał do siebie kolejne osoby, sprawdzał je ręcznym wykrywaczem metalu, po czym wpuszczał bądź nie. Drugi ochroniarz tłumaczył coś Lilly, byłej pracownicy, gestykulując z coraz większym zniecierpliwieniem. Jego ręka raz za razem manipulowała przy paralizatorze. Nie wyglądało to zbyt dobrze.

– Jakiś problem, Joe? – zapytał Ryan, stanąwszy w otwartych drzwiach lokalu. Rześkie, przyjemnie chłodne powietrze owiało mu twarz.

Łysy mężczyzna, nazwany Joe, odwrócił się w jego stronę.

– Dziwk… to znaczy ta pani… nie chce stąd iść – oznajmił, kiwając głową w stronę ładnej kobiety w krótkiej pstrokatej sukience. Zaplecione w warkoczyki włosy spływały jej na ramiona, pomalowane na neonową zieleń paznokcie jaśniały jakimś upiornym blaskiem.

– Zajmę się tym – rzucił Ryan, wymijając go.

– Cześć, słodziutki – powiedziała kobieta, uśmiechając się na jego widok. Z niedużej kwadratowej torebki wygrzebała paczkę lucky strikeów, wytrząsnęła jednego i wsunęła sobie do ust. Jeszcze chwilę pogrzebała w torebce, wyłowiła tanią plastikową zapalniczkę i przypaliła papierosa. Rozżarzył się na czerwono, maleńki punkcik pośród granatu nocy. – Cieszę się, że cię widzę.

– Ja wręcz przeciwnie – odparł Ryan.

– Możesz powiedzieć swoim chłopcom, żeby nie odstawiali cyrku i mnie wpuścili? – zapytała, zalotnie trzepocząc rzęsami..

– Tak się składa, że nie mogę – wyjaśnił. Zmrużył oczy, gdy kobieta wydmuchnęła dym w jego stronę. Mięśnie szczęki napięły się pod skórą.

– A jeśli cię ładnie poproszę? – Nie dawała za wygraną.

– Lilly, zrób sobie i mnie tę przysługę i wynoś się stąd – powiedział z lodowatym spokojem.

Kobieta zaciągnęła się zachłannie i wypuściła kolejną potężną chmurę dymu.

– Chcę tam wejść – powiedziała z uporem. – Mam do tego prawo.

Rozejrzał się na boki i zrobił krok w jej stronę.

– Straciłaś to prawo w momencie, gdy postanowiłaś okradać klientów – odparował.

Prychnęła.

– Niczego mi nie…

– Wystarczy tego pierdolenia. – Ryan dyskretnie ujął ją pod ramię i pociągnął za róg budynku. Pulchny łysiejący facet popatrzył w ślad za nimi, ale szybko stracił zainteresowanie.

– Ała, hej, to boli – poskarżyła się dziewczyna. – Zluzuj trochę, co?

Ryan mocniej zacisnął palce na jej ciele.

– Ojej, naprawdę? To też boli?

– Sukinsyn – warknęła. Próbowała podnieść papierosa do ust, ale Ryan szarpnął jej ramieniem tak, że niedopałek spadł na ziemię. Popatrzyła za nim tęsknym wzrokiem, następnie przeniosła go na twarz wlokącego ją mężczyzny. – A kiedy chciałeś, potrafiłeś być taki słodki. – Zerknęła na widoczną pod marynarką kaburę i uśmiechnęła się bezczelnie. – Pamiętasz, jak się zabawialiśmy i co wtedy robiłeś ze swoim pistolecikiem?

Ryan zatrzymał się i pchnął Lilly na ścianę budynku. Tłoczący się przed wejściem ludzie zostali daleko poza zasięgiem wzroku, dudniąca muzyka dolatywała tu zaledwie jako echo samej siebie.

– Widzę cię tu po raz ostatni, jasne? – Jego głos wciąż był lodowato spokojny.

– A jeśli nie? – Ujęła w palce jeden z warkoczyków i przeciągnęła po nim dłonią. – Jeśli będę tu wracać? Jeśli się nie wyniosę i nie dam ci spokoju?

Złapał ją za nadgarstek i wykręcił. Syknęła.

– Jeśli nie, to ci w tym pomogę. – Popatrzył na nią przeciągle. – A to nie będzie dla ciebie przyjemne. Zrozumiałaś?

Kobieta skuliła się pod tym spojrzeniem. Na jej twarzy malowała się przemieszana ze strachem nienawiść.

– Straszny z ciebie sukinsyn – powtórzyła.

Ryan się uśmiechnął.

– Za to mi płacą.

Przyjrzała mu się z namysłem i powoli pokręciła głową.

– Nie. Ty to lubisz.

Westchnął.

– To jak? – zapytał, nie przestając wykręcać jej nadgarstka. – Przestaniesz tu przychodzić?

W oczach kobiety zamajaczyły łzy.

– Dobra! – zgodziła się. – Dobra, przestanę.

Puścił jej nadgarstek i klepnął w pośladek.

– Wspaniale. To teraz bądź grzeczna i spieprzaj, zanim mnie zdenerwujesz.

Lilly jeszcze chwilę stała bez ruchu. Wreszcie postąpiła krok do przodu, obciągnęła kusą sukienkę, ledwie zasłaniającą majtki i z godnością, na jaką w tym momencie było ją stać, pomaszerowała wzdłuż ściany.

Ryan patrzył za nią z nieprzeniknioną miną. Jej sylwetka malała, stapiając się z mrokiem nocy. Neonowe paznokcie jeszcze chwilę jaśniały w ciemności niczym świetliki, wreszcie i one zniknęły. Od wejścia dobiegł perlisty śmiech, wyraźny jak błyskawica, znajomy w jakiś przykry, męczący sposób.

Zerknął na zegarek. Wskazówki pokazywały kwadrans po północy. Jeszcze trzy i pół, może cztery godziny i wróci do domu. Nie będzie senny, więc naleje sobie szklankę whisky, potem następną, a jeszcze później…

– Jedynka, gdzie ty polazłeś? – odezwał się ukryty w słuchawce Tony.

– Jakiś problem? – zapytał.

– Tak – potwierdził Tony. – Zaplecze.

– Idę. – Ryan strzepnął poły marynarki i ruszył do wejścia.

Przeciął salę, wymijając gości z niewymuszoną wprawą. Rozejrzał się za tajniakiem, przekonany, że to on jest źródłem problemów, ale nie. Facet stał grzecznie przy barze z jakąś niebieskowłosą małolatą. Na jego widok uniósł dłoń w geście pozdrowienia, ale Ryan go zignorował.

Za wejściem do toalet skręcił w prawo i znalazł się w długim korytarzu prowadzącym na tyły budynku. Barwione świetlówki na suficie oblewały ściany fioletem, przełamując ich czerń. Doszedł do podwójnych drzwi, zatrzymał się i zerknął przez ramię, sprawdzając, czy nikt za nim nie idzie. Wprawdzie nie słyszał kroków, ale… W tym fachu podobno każdy prędzej czy później wpada w paranoję. Pchnął dźwignię paniczną i wszedł do środka. Do jego nozdrzy doleciał zapach cygar, wody kolońskiej i dobrego, mocnego alkoholu. Bardzo przyjemna mieszanka.

W przeciwieństwie do rozgrywającej się sceny.

– Nie pozwolę się, kurwa, okiwać! Nie pozwolę, słyszycie?! – darł się tyczkowaty mężczyzna, rzucając karty na obciągnięty zielonym suknem stół do pokera. Z piskiem odsunął krzesło i poderwał się na nogi. – Myślicie, że ślepy jestem?!

Nikt nie odpowiedział. Pozostali patrzyli na niego z minami wyrażającymi zaniepokojenie, znużenie czy wręcz rozbawienie. Ryan kolejno przeskoczył spojrzeniem po ich twarzach. Kojarzył każdego z widzenia, tego wieczoru nie było tu nikogo nowego. Symboliczny kufer wypełniony pieniędzmi stał w rogu; pewne rzeczy nigdy się nie zmieniały.

– No co, nagle was, kurwa, przytkało? – wył mężczyzna.

Vincent Russo, jeden z graczy i szef lokalu w tej samej osobie, zerknął na Ryana i ledwie zauważalnie skinął głową. Następnie przygładził idealnie ułożone srebrne włosy i zajął się oglądaniem żetonu podniesionego z pokaźnej kupki. Na palcach miał sygnety z drogimi kamieniami, mieniącymi się w świetle zawieszonej nad stołem lampy. Dalej, na prawo, stał barek. Przysadzisty blondyn popatrzył w jego stronę i zrobił ruch, jakby chciał wstać i nalać sobie drinka, ale Russo powstrzymał go gestem.

– Ty? – Pokrzykujący gracz wskazał siedzącego na prawo od niego mężczyznę o nieprawdopodobnie czarnych włosach. Ryan uznał, że muszą być farbowane. – Ty się, kurwa, cieszysz, tak?

Mężczyzna zaprzeczył powolnym ruchem głowy.

– A mnie się wydaje, że się cieszysz! – brnął tyczkowaty facet. Jego obwisłe policzki zabarwił niezdrowy rumieniec.

– Proszę zachować spokój – poradził Ryan, podchodząc do niego. Położył mu dłoń na ramieniu i zmusił, by usiadł na krześle.

Facet syknął, gdy palce Ryana wbiły mu się w bark, po czym potulnie klapnął na siedzenie.

– Możemy już chyba… – zaczął przysadzisty blondyn, ale ten nie dał mu dokończyć.

– Kantowałeś, mały skurwielu! – zawył, dźgając powietrze przed oczami siedzącego obok blondyna Azjaty.

– Proszę zachować spokój – powtórzył Ryan, wzmacniając chwyt.

Facet drgnął. Spojrzał Ryanowi w twarz, następnie na jego rękę i zamrugał, jak gdyby dopiero teraz uzmysłowił sobie, że trzyma go za ramię.

– Możesz wziąć tę gadkę o spokoju i wsadzić sobie w dupę! – fuknął. – Oni mnie, kurwa, ojebali! Zwłaszcza ten mały, żółty chuj! I jeśli komuś się wydaje, że…

Ryan odchylił połę marynarki, ukazując rękojeść tkwiącego w kaburze pistoletu.

– Ja też mogę panu wsadzić różne rzeczy, na przykład lufę w gardło, ale chyba nikt by tego nie chciał, prawda? – szepnął mu do ucha.

Mężczyzna zbladł.

– Oni mnie, do kurwy nędzy…

– Sugeruję, aby przedyskutował pan ze mną tę sprawę na zewnątrz – powiedział Ryan, ale to nie była sugestia, co facet bezbłędnie wyczytał z jego oczu. – Tej nocy ma pan już chyba dość pokera.

Tyczkowaty gracz niechętnie skinął głową. Złapał się krawędzi stołu i wstał chwiejnie, jak gdyby nagle najprostszy ruch stanowił wielki problem. Powiódł wzrokiem po pozostałych i zrobił ciężki, chrapliwy wdech.

– Żółty skurwiel – wymamrotał, rzucając siedzącemu przed nim Azjacie mściwe spojrzenie.

– Rano ktoś się z tobą skontaktuje, Anton – odezwał się Russo, nie przerywając oględzin żetonu. – Spokojnej nocy.

Anton kwiknął. Otworzył usta, przemyślał sprawę i zamknął je, nie mówiąc ani słowa. Ryan wbił mu palce pod żebra i poprowadził w stronę wyjścia.

Kiedy drzwi się za nimi zamknęły, odgradzając od pozostałych graczy, mężczyzna zaczął skomleć.

– Nie rozumiesz, człowieku? Muszę tam wrócić! Muszę się odegrać!

Ryan uśmiechnął się bez cienia współczucia.

– Obawiam się, że to niemożliwe.

– Ale ja muszę! – zaoponował Anton. Wczepił się palcami w poły marynarki Ryana i zaczął szarpać.

Ryan złapał go za przeguby, wbijając paznokcie w miękką skórę i oderwał ręce od swojego garnituru.

– Może pan wypić drinka na koszt firmy, a potem wrócić do domu – powiedział spokojnie. – Może pan też zrobić coś głupiego i bardzo pożałować. Co pan wybiera?

Facet nerwowo przełknął ślinę.

– Faktycznie – zgodził się. – Jakoś zaschło mi w gardle.