Turniej w Gorlanie

Tytuł oryginału: Ranger’s Apprentice. The Early Years. The Tournament at Gorlan

First published by Random House Australia 2015

This edition published by arrangement with Random House Australia Pty Ltd

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2015

Copyright © John Flanagan 2015

All rights reserved.

Redakcja: Ewa Holewińska, Anna Pawłowicz

Skład i łamanie: EKART

ISBN 978-83-7686-426-6

Cover illustration by Jeremy Reston

Cover design © by www.blacksheep-uk.com

Map by Mathematics

Copyright for the Polish edition © 2015 by Wydawnictwo Jaguar

Książka dla czytelników w wieku 11+

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2015

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek

konwersja.virtualo.pl

Wydarzenia, opisane w tej książce, są rozwinięciem opowiadania „Hibernijczyk”, umieszczonego w jedenastym tomie serii „Zwiadowcy”, pod tytułem „Zaginione historie”.

Dla tych, którzy nie czytali tego opowiadania: „Hibernijczyk” opisuje pierwsze spotkanie Halta i Crowleya, kiedy Halt jako bardzo młody człowiek uciekł z ojczystej Hibernii do Królestwa Araluenu. Był prawowitym następcą tronu Clonmelu, ale jego brat bliźniak, urodzony jako drugi w kolejności, próbował go zabić i zdobyć tron. Halt czuł gorycz i smutek, nie chciał jednak walczyć przeciwko własnemu bratu – dlatego postanowił opuścić ojczyznę.

Halt przybył do Araluenu w momencie, kiedy Morgarath, baron lenna Gorlan i najprzedniejszy rycerz królestwa, za pomocą starannie uknutej intrygi próbuje przejąć władzę. Pierwszy krok to osłabienie i zniszczenie Korpusu Zwiadowców, elitarnych sił specjalnych, oczu i uszu całego królestwa, najpotężniejszej grupy wspierającej obecnie panującego króla. Od kilku lat Morgarath snuje intrygi, wreszcie doprowadza do fałszywych oskarżeń pod adresem starszych członków Korpusu, którzy w następstwie muszą porzucić stanowiska i uciekać z kraju. Morgarath zastępuje ich własnymi poplecznikami.

Baron ma rozległe wpływy w królestwie, cieszy się też zaufaniem starego króla Oswalda. Wmawia mu, że następca tronu, książę Duncan, próbuje go zabić. Oswald znajduje schronienie na Zamku Gorlan. Z czasem gościna przyjmuje coraz wyraźniejsze formy opresji – i okazuje się zwykłym więzieniem.

Crowley, niedawno mianowany zwiadowcą, wyszkolony zgodnie z odwiecznymi zasadami pod okiem starego mistrza, imieniem Pritchard, nie ma najmniejszych złudzeń co do intencji Morgaratha. Krótko po spotkaniu z Haltem postanawia zreformować Korpus. Zamierza zgromadzić wokół siebie kilku członków dawnej grupy, nadal mieszkających w królestwie, i poszukać wsparcia księcia Duncana. Crowley odkrywa, że Halt również pobierał nauki u Pritcharda, który jako jeden z pierwszych zwiadowców musiał opuścić kraj z powodu Morgaratha.

Halt postanawia pomóc Crowleyowi w odnalezieniu księcia Duncana. Razem wyruszają w drogę – a ludzie Morgaratha bezustannie depczą im po piętach.

Padało od tygodnia.

Nie był to mocny deszcz, ale za to stały, uporczywy, przenikający, który wreszcie pokonał ochronną warstewkę tłuszczu w wełnianych pelerynach i nasycił tkaninę wodą, aż zrobiła się ciężka i mokra.

I zimna.

Również tej nocy Halt i Crowley obozowali w lesie. Halt tłumaczył, że powinni unikać wszelkich osad ludzkich do czasu, aż zdobędą pewność, że znaleźli się poza strefą wpływów Morgaratha. Crowley początkowo się zgodził, w końcu Halt zdążył zdobyć większe doświadczenie jako uciekinier. Teraz jednak Crowley wcale nie był taki pewien, czy słusznie postąpił.

Siedzieli pod kawałkiem prostokątnego impregnowanego brezentu, który rozpięli między czterema drzewami pod kątem, tak by spływał z niego deszcz. Ziemia również była mokra, więc zrobili niskie posłania: na prostokątnej ramie z gałęzi ułożyli krótsze poprzeczne gałęzie, na nich zaś liściaste gałązki, które tworzyły coś w rodzaju materaca. Każdego ranka rozbierali posłania, dłuższe gałęzie wiązali razem i zabierali ze sobą

Kilka metrów dalej stały konie, tuliły się do siebie, grzejąc wzajemnie, zwrócone tyłem do deszczu i wiatru.

Halt zadygotał i mocniej otulił się peleryną. Kiedy się poruszył, z kaptura ściekła strużka wody, wylądowała na jego nosie, spłynęła po grzebiecie i skropliła się na końcu. Crowley zaśmiał się na ten widok.

Halt zwrócił na niego oskarżycielskie spojrzenie.

– Co cię tak bawi? – spytał lodowatym tonem.

Crowley, również skulony pod peleryną, kiwnął głową w stronę przyjaciela.

– Siedzisz taki pokurczony, kapie ci z nosa jak jakiemuś staruszkowi – powiedział. Niestety, gwałtowny ruch sprawił, że również z jego kaptura spłynął strumyk wody.

– Bawi cię, że przemokłem do suchej nitki i zaraz umrę z zimna? – spytał Halt.

Crowley już chciał wzruszyć ramionami, ale uświadomił sobie, że ten ruch może wywołać kolejny wodospad.

– No, może nie bawi. Ale z pewnością odwraca uwagę.

Halt przekręcił głowę w bok – bardzo ostrożnie – by spojrzeć na Crowleya.

– A od czegóż to niby ów widok odwraca twą uwagę? – spytał z wielką dbałością o styl. Kiedy Halt był w złym humorze, zawsze bardzo dbał o styl.

– Od faktu, że ja również siedzę tu zmarznięty, przemoczony i nieszczęśliwy i woda ścieka mi po nosie – odparł Crowley.

Po namyśle Halt zapytał:

– Jesteś nieszczęśliwy?

Crowley przytaknął, wywołując kolejny wodospad.

– Całkowicie.

– To mi dopiero zwiadowca – stwierdził Halt. – Sądziłem, że zwiadowcy w imię obowiązku znoszą wszelkie niedogodności z uśmiechem na ustach i pieśnią w sercu. Nie przypuszczałem, że zdarza im się płakać i narzekać na swój ciężki los.

– Nawet jako zwiadowca mam prawo skarżyć się na niewygody. Poza tym zaledwie kilka minut temu byłem wesoły i śmiałem się radośnie. – Crowley wzdrygnął się i ciaśniej opatulił peleryną, co sprawiło, że znów pociekły z niej strumienie wody. – Te ubranka świetnie się sprawdzają do pewnego momentu. Ale jak tylko przesiąkną wodą, są fatalne. Chyba lepiej byłoby nie mieć nic na sobie.

– Gdybyś nie miał nic na sobie, szybko zauważyłbyś różnicę – odparł Halt.

Crowley mruknął coś w odpowiedzi, a potem zapadła cisza, w której tylko nieprzerwanie bębnił deszcz i od czasu do czasu koń uderzał kopytem o ziemię.

Tego dnia również czekał ich zimny obiad. Powietrze było przesycone wilgocią i Halt za nic nie zdołałby skrzesać ognia za pomocą krzemienia, nawet pojedynczej iskry, która rozpaliłaby hubkę. A gdyby nawet się udało, i tak nie mieli suchego drewna. Zwykle w czasie podróży wozili ze sobą odpowiedni zapas drobnych gałązek na podpałkę, ale dwa dni wcześniej się skończyły.

Szkoda, pomyślał Halt. Nawet niewielkie ognisko dostarczyłoby odrobiny ciepła, a sam widok płomieni podziałałby krzepiąco. Sięgnął po zawiniątko, leżące obok na posłaniu, i wyjął kawałek suszonej wołowiny. Odgryzł kęs i zaczął metodycznie przeżuwać. Szczęki wytrwale pracowały na twardym jak kamień mięsie. Pomyślał, że takie ćwiczenie może przynajmniej trochę go rozgrzeje. Wymagało całkiem sporego wysiłku. Powoli dymny posmak wypełnił mu usta. I nagle Halt uświadomił sobie, jaki jest głodny i jak niewiele będzie miał w najbliższym czasie okazji, by się porządnie najeść.

Zaczerpnął głęboko tchu i powoli wypuścił powietrze. Być głodnym i zmarzniętym, to wystarczająco okropne. Podobnie jak przemokniętym. A te trzy rzeczy naraz – właściwie są nie do zniesienia.

– Tak pomyślałem… – zaczął Crowley, zawieszając głos.

Halt potrząsnął głową.

– Szkoda, że nie mam nic do pisania, by uwiecznić tę doniosłą chwilę.

Crowley uniósł brew, spoglądając w jego kierunku. Ten ruch przynajmniej nie wywołał kolejnego wodospadu. Dla pewności uniósł również drugą brew. Żadnych wodospadów. Opuścił obie brwi.

– Pomyślałem, że zapewne przekroczyliśmy granicę lenna Gorlan – podjął.

W odpowiedzi Halt wydał bliżej nieokreślone mruknięcie.

Crowley uznał je za sygnał zachęcający do rozwinięcia tej teorii.

– Rzeka, którą przekroczyliśmy dzisiaj po południu, to prawdopodobnie rzeka Crowsfoot, stanowiąca granicę między lennami Gorlan i Keramon.

– Ale – zauważył Halt – równie dobrze mogła to być Rzeka Łososiowa, która, jak przypominam sobie z mapy, jeszcze znajduje się na terenie Gorlanu.

Crowley potrząsnął głową.

– Rzeka Łososiowa jest znacznie węższa i ma szybszy nurt. Poza tym płynie dalej na zachodzie, bliżej lenna Redmont. A więc to nie może być ona, chyba że mocno zboczyliśmy z kursu.

– Hm, to ty wyznaczasz kurs – rzucił Halt.

Crowley posłał mu zranione spojrzenie.

– Przyznaję, nie jestem doskonały w kwestiach czytania mapy i orientacji w przestrzeni. Ale raczej nie zdarza mi się zboczyć z kursu o całe dwadzieścia czy trzydzieści kilometrów!

– Raczej oznacza, że czasem jednak się zdarza – zauważył Halt. Ale Crowley nie zamierzał tak łatwo się poddać.

– Nie tym razem. Poza tym, jak wspomniałem, Łososiowa jest węższa i bystrzejsza.

Halt postanowił ustąpić.

– A więc, jeśli masz rację, do czego zmierzasz?

Crowley przesunął się, poczuwszy strumyk zimnej wody pod peleryną. Halt miał rację, przesiąknięta wilgocią tkanina nie należała do najprzyjemniejszych okryć na świecie, ale mimo wszystko chroniła ciało przed deszczem – i utrzymywała je w jako takim cieple.

– Zmierzam do tego, że jeśli znajdujemy się poza granicami lenna Gorlan, możemy poszukać gospody i spędzić kilka nocy pod dachem.

– Sądzisz, że Morgarath zatrzyma się na granicy?

Crowley wysunął dolną wargę.

– Może Morgarath nie – przyznał. – Ale jeśli posłał za nami swoich ludzi, a nie wiemy nawet, czy to zrobił, to prawdopodobnie postanowią oni zawrócić na granicy. Szczególnie przy tej pogodzie. Na pewno nie są nią bardziej zachwyceni niż my.

– Możliwe – zgodził się Halt. – Masz na myśli jakieś konkretne miejsce?

Crowley przytaknął. Zanim zrobiło się ciemno, pilnie przestudiował mapę.

– Jest taka wieś, Woolsey, leży na uboczu, jakieś dziesięć kilometrów stąd. Na tyle duża, że powinna znaleźć się tam gospoda czy zajazd. A jeśli nie, możemy poszukać noclegu u któregoś z mieszkańców.

Halt zastanawiał się w milczeniu nad propozycją. Nagle Crowley, uświadomiwszy sobie pewien szczegół, dodał:

– Oczywiście, potrzebujemy pieniędzy. Zwykle podczas podróży płacę za pomocą pokwitowań, którymi posługują się zwiadowcy. Ale teraz nie możemy tak zrobić.

Przed wyprawą zdecydowali, że Crowley powinien ukrywać swoją tożsamość. Ludzie Morgaratha na pewno szukali zwiadowcy, podróżującego samotnie, bo Morgarath zapewne jeszcze nie wiedział o Halcie. Crowley zrezygnował więc z maskującej peleryny i nosił prosty wełniany płaszcz w ciemnoszarym kolorze, Halt zaś – ciemnozielonym. Oba dobrze wtapiały się w otoczenie, a przy tym nie zdradzały tożsamości właściciela tak jak cętkowane peleryny zwiadowców.

– Ja mam pieniądze – odparł Halt. Crowley spojrzał na niego z wyraźną ulgą. – Ale hibernijskie. Nie wiem, czy właściciel zajazdu je przyjmie.

– Są złote? – spytał Crowley, a kiedy Halt przytaknął, dodał: – To przyjmie.

– Doskonale. W takim razie jutro kierujemy się na Woolsey. Wreszcie wysuszymy broń i ubrania. Koniom też dobrze zrobi, jeśli spędzą parę nocy w stajni.

– Albo i tydzień? – zasugerował optymistycznie Crowley.

Halt spiorunował go wzrokiem – zza kurtyny spływających z kaptura strumyków.

Crowley wzruszył ramionami.

– Parę nocy też brzmi nieźle.

– Chodźmy spać – powiedział Halt, ziewając. To był długi dzień. Halt już się cieszył na myśl o suchym łóżku w gospodzie. A na razie ułożył się na posłaniu z gałęzi, po czym, drżąc z zimna, opatulił się przemoczonym płaszczem i naciągnął kaptur nisko na twarz. Podmuch wiatru zatrząsł brezentem, z trzech boków prowizorycznego namiotu spłynęły strugi wody. Halt znów się wzdrygnął.

– Do licha z ludźmi Morgaratha – mruknął. – Jutro chcę siedzieć przy trzaskającym ogniu.

– I zajadać gęstą potrawkę z wołowiny – dorzucił Crowley stłumionym głosem.

– Tak, gęstą potrawkę z wołowiny – zgodził się Halt.

Dotarli do Woolsey późnym popołudniem. Deszcz zmienił się w mżawkę, ale wciąż nie dawał za wygraną.

Wjechali na jedyną ulicę, prowadzącą przez wieś. Konie wytrwale brnęły przez grubą warstwę błocka. Za każdym razem, kiedy zagłębiały kopyta w lepką mokrą breję, a potem je z niej wyrywały, rozlegał się mlaszczący chlupoczący dźwięk.

Crowley wskazał na budynek, stojący mniej więcej pośrodku, górujący wielkością nad pozostałymi. Był to jedyny piętrowy budynek w całej wsi. Nad wejściem skrzypiał na wietrze malowany szyld.

Crowley zmrużył oczy.

– „Żółta Papuga”. Brzmi wesoło.

– Co jest wesołego w żółtej papudze? – spytał Halt, rzucając mu kolejne spojrzenie z ukosa.

Crowley zamyślił się nad odpowiedzią. W rzeczywistości nie miał nic specjalnego na myśli, tak tylko mu się powiedziało – ale nie zamierzał się do tego przyz-nawać.

– Cóż – odparł wreszcie. – Papugi to bardzo wesołe istoty. Mówią, jak zapewne ci wiadomo. Powtarzają różne zdania, na przykład: „Polly chce herbatnik”. Albo: „Kto jest najładniejszy na świecie?”. I są kolorowe, rozjaśniają szarą rzeczywistość.

– Co jest zabawnego w ptaku, proszącym o herbatnik? Albo twierdzącym, że jest ładny? W końcu ptak nie rozumie, co mówi, prawda?

– Wie, że chce herbatnik – odparł Crowley. – To znaczy, kiedy mówi te słowa, a ty dasz mu herbatnik, to zje herbatnik, zgadza się? Tak więc najwyraźniej ptak wie, co mówi.

Halt wstrzymał konia i spojrzał na towarzysza. Crowley również ściągnął wodze.

– Zawsze jesteś tak nieznośnie radosny? – zapytał Halt.

– Chyba tak – przyznał Crowley. – A ty zawsze masz w podróży taką minę, jakby wisiała ci nad głową wielka czarna chmura? – Lubił Halta, chociaż znali się od niedawna. Musiał jednak przyznać, że Hibernijczyk to straszny ponurak.

– Coś ty powiedział? – spytał Halt.

Crowley uświadomił sobie, że mimowolnie wypowiedział ostatnie słowa na głos. Prędko potrząsnął głową, rozpryskując dokoła fontannę kropel.

– Nic nie mówiłem.

Ale Halt nie spuszczał z niego morderczego wzroku.

– Nazwałeś mnie ponurakiem – rzucił oskarżycielsko.

Crowley wzruszył ramionami.

– W tym kraju to takie pieszczotliwe określenie. – Wcisnął pięty w końskie boki. Wierzchowiec posłusznie ruszył przed siebie. Chlip, chlup, chlip, chlup, chlip, mówiły kopyta.

Halt popędził własnego konia, by dogonić zwiadowcę. Błoto i woda trysnęły wysoko w górę. Uświadomił sobie, że faktycznie od pewnego czasu czuje się trochę nie w sosie. Upatrywał przyczyny tego stanu w tym, że od kilku dni jego łuk tkwił w wodoodpornym skórzanym futerale. Wilgoć źle działa na cięciwę, zmniejsza jej sprężystość, może wręcz doprowadzić do tego, że łuk stanie się nie do użytku. A Halt zawsze był w kiepskim humorze, kiedy znajdując się na obcym terenie, miał utrudniony dostęp do broni. Czuł się przez to słaby i wystawiony na ciosy, a to z kolei nieuchronnie wywoływało w nim stan poirytowania.

Nagle pośród woni deszczu i mokrej ziemi wyczuł słaby zapach dymu. Podniósł głowę i zobaczył krętą smużkę, unoszącą się z komina. Przygnieciona deszczem i wiatrem, pełgała zaledwie na parę metrów ponad dachem.

– To znacznie weselszy widok niż żółta papuga – stwierdził.

Crowley już zdążył zeskoczyć na ziemię. Przywiązał konia do metalowego kółka, umieszczonego przy drzwiach, zaczekał na Halta i razem weszli do środka, schylając się w niskim przejściu.

Panujące w środku ciepło cudownie kontrastowało z mokrym zimnem na zewnątrz. Gospoda mieściła się w obszernym pomieszczeniu o niskim stropie. Naprzeciwko drzwi znajdował się bar, którego funkcję spełniała deska, umieszczona na stojących pod ścianą beczkach. Z tyłu, po obu stronach, stały kolejne beczki, we wszelkich rozmiarach, jedne na drugich, w ten sposób, żeby kraniki były łatwo dostępne dla oberżysty i podających do stołu dziewcząt. Było sporo gości, głównie mężczyzn. Crowley przypuszczał, że to miejscowi farmerzy i pracownicy najemni, którzy schronili się przed paskudną pogodą. Na widok nowo przybyłych zamilkli, ale po chwili znów rozległ się gwar rozmów i wszyscy skupili się na piwie i zawartości talerzy.

Na końcu pomieszczenia znajdowało się palenisko, a nad nim rożen, na którym piekły się kaczki, o skórce lśniącej od tłuszczu, z sykiem kapiącego na węgle. Oberżę wypełniał smakowity zapach pieczeni, dobrego piwa i dymu, który krążył pod niskim stropem – widać komin nie do końca spełniał należną mu funkcję.

Halt i Crowley przeszli między stołami i podeszli do baru. Oberżysta zmierzył ich bacznym spojrzeniem.

Pomyślał, że to pewnie drwale, może myśliwi. Na pewno nie żołnierze. Żołnierze w tej okolicy mogli oznaczać kłopoty, przekonał się o tym nie raz w ciągu kilku ostatnich lat. Często brali bez pytania, co im się podobało, bywali głośni i roszczeniowi, tyranizowali mieszkańców wsi i tworzyli nieprzyjemną atmosferę. A po wypiciu większej ilości trunków lubili wszczynać awantury.

Żołnierze oznaczali kiepski interes.

Stwierdziwszy, że przybysze nie stanowią zagrożenia, zabrał rękę z ciężkiej nabijanej ćwiekami pałki, którą trzymał pod kontuarem i sięgnął po dwa kufle wiszące nad jego głową.

– Piwa, przyjaciele?

Obaj kiwnęli głowami, a rudowłosy powiedział:

– Byłoby niezmiernie miło. – Poluźnił pelerynę i odrzucił kaptur na plecy. Pod wpływem ciepła materiał zaczął parować.

– Potrzebujemy też pokoju. Z kominkiem – odezwał się ten z ciemną brodą. Mówił z przyjemnym śpiewnym akcentem, którego karczmarz nie potrafił zidentyfikować. Oberżysta postawił na kontuarze dwa kufle, pełne spienionego piwa. Przybysze unieśli je od ust. Rudy mlasnął z uznaniem.

– Dobre piwo – powiedział, a oberżysta skłonił głowę w podzięce.

– Słynę z niego – powiedział. A potem zawrócił się do brodatego: – W żadnym z pokoi na górze nie ma kominka. – Obcy lekko zmarszczył brwi, wyraźnie rozczarowany. – Ale na tyłach jest przybudówka z paleniskiem i osobnym wejściem, z dziedzińca stajennego.

Wyraz rozczarowania znikł z twarzy przybysza.

– Brzmi doskonale. – Po namyśle Halt musiał stwierdzić, że rzeczywiście tak jest. Osobne wejście, niewidoczne od strony ulicy i karczmy, zapewniało prywatność i bezpieczeństwo – w razie gdyby zjawili się ludzie Morgaratha.

Ustalili cenę. Halt poprosił o jeden nocleg, ale na widok miny Crowleya zdecydował się na dwa.

– Przez jedną noc nie zdążylibyśmy wysuszyć ubrań – zauważył Crowley. Halt musiał przyznać mu rację.

Oberżysta, świadom, że przy tej pogodzie nie ma co liczyć na zbyt wielu gości, zaproponował, że wliczy w cenę posiłki. Dobili targu.

– Możecie zaprowadzić konie do stajni – dodał. – Miejsca starczy.

Halt dopił piwo i postawił kufel na kontuarze.

– Zaprowadźmy je od razu i wytrzyjmy do sucha – powiedział. Nie lubił zostawiać konia bez opieki, szczególnie po długiej podróży na deszczu i w zimnie.

– Mogą zaczekać dwie minuty, aż dokończymy piwo – zauważył Crowley.

Halt popatrzył na niego, unosząc brwi.

– Dokończysz piwo w dwie minuty?

Crowley spojrzał na wielki, niemal pełen kufel w swojej dłoni.

– Nawet w jedną – odparował. – Wolałem zachować margines bezpieczeństwa.

Dopił i niechętnie wyszedł z Haltem na podwórze. Wprowadzili konie przez bramę, a potem do krytego wysokim dachem budynku, w którym mieściła się stajnia. W środku było czysto oraz przewiewnie i stało tam tylko jedno zwierzę – muł, który popatrzył na nich z umiarkowanym zainteresowaniem. Rozsiodłali konie, wytarli je do sucha za pomocą czystej słomy, a potem wprowadzili do dwóch sąsiadujących ze sobą zagród. Crowley napełnił żłoby sianem, a Halt poszedł po wodę na podwórze. Wracając, zauważył, że woda w wiadrze muła sięga tylko do połowy, a w dodatku jest mętna i zielona. Z westchnieniem zdjął wiadro z kołka i jeszcze raz poszedł do studni.

Kiedy wrócił, zauważył, że Crowley patrzy na niego z szerokim uśmiechem na twarzy.

– Co znowu? – spytał Halt z irytacją.

– Udajesz, że taki z ciebie naburmuszony ponurak – odparł Crowley – a tu proszę, chodzisz po świeżą wodę dla muła, którego wcześniej nie widziałeś na oczy. Naprawdę potrafisz mnie rozbawić.

– Zawsze do usług. Chociaż zdaje się, że nie jest to takie trudne.

Halt jeszcze raz obejrzał konia i rząd. Zauważył, że derka spod siodła wisi nierówno, więc ją wygładził, by szybciej schła. Potem, wskazując kciukiem drzwi, zaproponował:

– Chodźmy zobaczyć, jak wygląda nasz pokój.

Zabrali sakwy i futerały z łukami i ruszyli przez błotniste podwórze w stronę przybudówki przyklejonej do tylnej ściany zajazdu. Kiedy weszli do środka, poczuli miłe zaskoczenie. Pokój był całkiem spory, miał dobrą cyrkulację powietrza, ściany zbudowano z solidnych belek i uszczelniono wszelkie szpary za pomocą gliny i zaprawy. Ogień już buzował na palenisku umieszczonym w tylnej części – kiedy byli w stajni, właściciel zajazdu wysłał do przybudówki jedną ze służących i teraz w pomieszczeniu panowało przyjemne ciepło, a żółte migotliwe płomienie rozświetlały wnętrze przytulnym blaskiem.

Crowley podszedł do ognia i potarł dłonie.

– Trzeba przyznać, że mieliśmy szczęście – powiedział z uznaniem.

Halt kiwnął głową.

– Owszem, bywałem w gorszych miejscach.

Crowley pokręcił głową i posłał mu szeroki uśmiech.

– Oszałamiasz mnie swym bezgranicznym entuzjazmem.

Halt, stwierdziwszy, że miejsce rzeczywiście jest bardzo przyjemne, pomyślał, że mógłby zareagować nieco bardziej wylewnie i mruknął coś pod nosem.

W pokoju stały dwa łóżka, na każdym z nich leżał gruby wełniany koc i wypchana sianem poduszka. Prześcieradeł brakowało, ale w porównaniu z posłaniami z gałęzi, na których spali przez kilka ostatnich nocy, i tak był to prawdziwy luksus. W nogach leżały złożone lniane ręczniki, a na stoliku ustawiono miskę i spory dzban z wodą.

Prócz tego przy palenisku stały dwa fotele oraz niewielki stolik i trzy krzesła.

Zdjęli peleryny i rozwiesili je na oparciach foteli, by szybko wyschły, następnie to samo zrobili z kaftanami i koszulami. Po chwili wilgotne ubrania zaczęły parować, a pomieszczenie wypełnił zapach mokrej wełny.

Obaj mieli zapasowe suche koszule – chociaż słowo „suche” nie do końca odpowiadało rzeczywistości. Koszule były lekko wilgotne, podobnie jak wszystkie inne rzeczy. Ale kiedy również powisiały przy ogniu przez kilka minut, zrobiły się całkiem znośne.

Halt zawiązał koszulę pod szyją, po czym włożył szeroki skórzany pas, przy którym nosił przytroczone noże: saksoński i do rzucania, każdy na jednym biodrze. Powiódł wzrokiem dokoła. Całą powierzchnię pokoju zajmowały suszące się ubrania.

– No, trzaskający ogień zaliczyliśmy – stwierdził. – Teraz czas na gęstą potrawkę z wołowiny.

Gęstej potrawki z wołowiny nie było. Ale był gęsty gulasz z baraniny – wielkie kawałki smakowitego mięsa w warzywnej zupie. I świeży chleb z chrupiącą skórką do zagarnięcia resztek. Zamówili jedzenie i kolejne piwa, by skrócić sobie czas oczekiwania.

– Usiądźcie – powiedział oberżysta, zataczając dłonią szeroki łuk. – Millie poda wam jedzenie.

Nie konsultując się ze sobą, obaj ruszyli w kierunku stolika w głębi pomieszczenia, pod samą ścianą. Stamtąd mogli obserwować wejście, jednocześnie sami pozostając niewidocznymi dla nowych gości i skutecznie skrytymi w mroku – stolik stał dość daleko od paleniska i dobrych kilka metrów od najbliższej lampy.

Halt zwykle starał się nie rzucać w oczy – weszło mu to w krew. Przez kilka miesięcy podróżował przez Hibernię, ukrywał się i unikał spotkania z grupami żołnierzy, których posłał za nim jego brat bliźniak. Crowley przeszedł szkolenie zwiadowcy, więc Halt przypuszczał, że również woli pozostawać w cieniu. Pritchard nauczył go, że zwiadowcy starają się nie wyróżniać z tłumu, zawsze próbują się wtopić w otoczenie.

Millie, dziewczyna o przyjemnej powierzchowności, w wieku około dwudziestu pięciu lat, przyniosła miski pełne gulaszu i dwie drewniane łyżki. Na tacy leżały również chleb, nóż i niewielkie naczynie pełne gęstego żółtego masła.

Crowley spróbował zupy i uśmiechnął się z zadowoleniem.

– O, dobre!

Halt poszedł za jego przykładem i zgodnie kiwnął głową. Zupa była gorąca i gęsta, jej ciepło zdawało przenikać całe zmęczone i zmarznięte ciało. Halt miał wrażenie, że ciepła fala spływa nawet w dół lodowatych i obolałych nóg.

Nagle dotarło do nich, jacy są głodni. Przez tyle dni musieli się zadowalać zimnym jedzeniem, w dodatku w bardzo skromnych racjach, więc teraz z zapałem zabrali się za opróżnianie misek. Poziom zupy zaczął gwałtownie opadać. Millie, przechodząc, wskazała na niemal puste naczynia.

– Dokładkę? Wliczone w cenę.

Crowley szybko wyskrobał miskę i wepchnął łyżkę do ust, po czym podał miskę dziewczynie, z zapałem kiwając głową.

– Mmmm. Tak, ffoszę – wymamrotał.

Millie uśmiechnęła się, zabrała naczynie, po czym spojrzała pytająco na Halta.

– A ty?

Potrząsnął głową. Jego miska była zapełniona w jednej czwartej, uznał, że to wystarczy.

– Ja dziękuję.

Dziewczyna wskazała na kufel.

– A piwa?

Tym razem obaj zgodnie i bez namysłu pokręcili głowami.

– Wystarczy – odparł Crowley. – Dziękujemy. – Uśmiechnął się, a dziewczyna również odpowiedziała uśmiechem, zerkając na niego z zainteresowaniem. Był przystojnym młodym człowiekiem, z wesołym łobuzerskim błyskiem w oku.

Millie spojrzała na jego towarzysza. Pomyślała, że ten to zupełnie inna kategoria. Oczy miał ciemne, głęboko osadzone pod również ciemnymi brwiami, ciemną brodę i bardzo szczupłą twarz. Emanował czymś niepokojącym, chociaż ona nie czuła z jego strony bezpośredniego zagrożenia. Raczej musiał się go obawiać każdy, kto miałby ochotę wejść mu w paradę.

Uświadomiła sobie, że uśmiech jej zrzedł i prędko to naprawiła. Wiedziała, że powinna zachowywać się profesjonalnie i uśmiechać się do wszystkich gości, również tych, którzy nie wyglądają zbyt przyjaźnie. Ruszyła w kierunku drzwi do kuchni, z miską Crowleya w ręku.

– Zaraz przyniosę gulasz – rzuciła.

Kiedy była w połowie drogi, nagle z hukiem otworzyły się drzwi wejściowe, do środka wpadł zimny mokry podmuch, wiszący pod sufitem dym niespokojnie zafalował. Do gospody wkroczył przysadzisty mężczyzna. Od razu było widać, że to ktoś bardzo nieuprzejmy i arogancki.

Zapadła cisza, wszystkie oczy skierowały się w stronę wejścia. Zapanowała dziwnie ciężka atmosfera, napięta i nieufna.

Nowy gość z pewnością nie był farmerem ani pracownikiem najemnym. U boku nosił miecz, a kiedy odgarnął czarną pelerynę, ukazał się również czarny skórzany kasak, ozdobiony złotą błyskawicą, biegnącą od prawego ramienia do lewego biodra. Głowę okrywała obcisła skórzana czapka, ozdobiona takim samym emblematem. Na nogach miał wysokie buty jeździeckie – znów z czarnej skóry, włożone na spodnie. Obcasy zastukały głośno o podłogę, kiedy przybysz zrobił kilka kroków w głąb pomieszczenia, zatrzaskując za sobą drzwi. Powiódł wzrokiem dokoła, przyjrzał się twarzom czternastu gości, siedzących przy stołach, właścicielowi i dwóm dziewczynom za barem.

Wyczuwał niechęć zebranych, ale najwyraźniej nic sobie z tego nie robił. Pewnie przywykł, że zawsze wywołuje nieprzyjemną atmosferę, pomyślał Halt. Lewa dłoń nowo przybyłego spoczęła na rękojeści miecza – jakby chciał wszystkim przypomnieć, że jest uzbrojony.

Crowley pochylił się w stronę Halta i powiedział stłumionym głosem:

– Czerń i złoto. Kolory Morgaratha.

Halt kiwnął głową. Wiedział o tym, dzięki wizycie w Zamku Gorlan.

W końcu oberżysta przerwał niezręczną ciszę.

– Czym mogę służyć, wędrowcze? – spytał przyjaźnie. Twarz mężczyzny skrzywiła się wzgardliwie.

– Kapitanie – poprawił. – Jestem kapitan Teezal, w służbie lorda Morgaratha.

Czekał, aż oberżysta naprawi swój błąd, ale nic podobnego nie nastąpiło.

– I? – spytał ten spokojnie. On z kolei czekał, aż żołnierz wyjawi, w jakiej sprawie przychodzi. Teezal skrzywił się jeszcze mocniej. Przywykł budzić służalczy szacunek u osób, które uznawał za stojące niżej w hierarchii – czyli większość wszystkich spotykanych osób. Nie zauważył jednak u oberżysty żadnych oznak służalczości, był więc zmuszony mówić dalej.

– I – odparł, sarkastycznie akcentując to słowo – szukam dwóch zbuntowanych zwiadowców. Przestępców, którzy złamali prawa, ustanowione przez lorda Morgaratha.

– To jest lenno Keramon – zauważył oberżysta. – Tutaj panuje baron Cortell. Władza barona Morgaratha tu nie sięga.

– Ci dwaj obrazili lorda Morgaratha. Jestem pewien, że Cortell chętnie by pomógł w schwytaniu tych ludzi.

Oberżysta wzruszył ramionami.

– Z pewnością lord Cortell tak właśnie by postąpił, gdyby ci ludzie tu byli. Ale ich nie ma.

Teezal rzucił mu mordercze spojrzenie, przez chwilę otwierał i zaciskał dłoń na rękojeści miecza.

– Masz jakichś gości w zajeździe? Przejeżdżali tędy jacyś podróżni?

Halt dyskretnie powiódł wzrokiem po sali i dostrzegł, że kilka osób mimowolnie popatrzyło w stronę ich stolika. Na szczęście Teezal skupił całą uwagę na oberżyście – który potrząsnął głową i odparł:

– Nie. Sami miejscowi.

Goście prędko odwrócili wzrok. Widać oberżysta cieszył się w Woolsey sporym poważaniem.

– Rozejrzę się trochę – powiedział Teezal.

Oberżysta wzruszył ramionami.

– Bardzo proszę. Ale tu nie ma żadnych zwiadowców, zbuntowanych czy niezbuntowanych. Hm, zastanawiające – dodał. – Nigdy nie słyszałem o zwiadowcach-buntownikach.

Teezal, który już zdążył się odwrócić, jeszcze raz spojrzał na mężczyznę.

– Obrazili lorda Morgaratha i złamali przysięgę. I zranili kilku z jego oficerów. W rezultacie wyrzucono ich z Korpusu. Mamy niebezpieczne czasy, nielojalność należy karać.

Oberżysta zrobił ręką odpowiedni gest wyrażający uległą zgodę.

– Ależ naturalnie – odparł. – Rozejrzyj się, skoro uważasz, że to konieczne.

Teezal popatrzył mu prosto w oczy, jakby chciał go zmusić do spuszczenia wzroku. On jednak spokojnie odpowiedział na jego spojrzenie. Wiedział, że w obecności takich ludzi lepiej zachowywać się pewnie i odważnie. Najdrobniejsza oznaka słabości czy wahania mogłaby jedynie wzmóc arogancję i wzgardliwą postawę Teezala.

W końcu Teezal odwrócił wzrok i zaczął przechadzać się między stolikami, uważnie przyglądając się siedzącym przy nich gościom. Byli tam sami mężczyźni – nie licząc usługujących dziewczyn. Obcasy Teezala głośno stukały o podłogę. Powoli przesuwał się po sali, od czasu do czasu przystając, by przyjrzeć się komuś dokładniej. Ale wszyscy zdecydowanie wyglądali na farmerów czy najemnych pracowników. Nosili typowe luźne bluzy i zabłocone buty robocze, niektórzy – filcowe kapelusze, które utraciły kształt w ciągu wielu lat użytkowania w słońcu i deszczu.

Po inspekcji Teezal odchrząknął z niezadowoleniem.

Ale nagle zauważył dwóch mężczyzn, siedzących w głębi sali, poza kręgiem świateł. Prędko ruszył w ich stronę, raz po raz otwierając i zaciskając dłoń na rękojeści miecza. Zatrzymał się kilka metrów od stolika, sięgnął po zwisającą z sufitu lampę olejową i odwrócił ją tak, by blask padł bezpośrednio na nich.

Od razu było widać, że nie są farmerami. Mieli na sobie kubraki ze skóry i wełniane spodnie wetknięte w wysokie skórzane buty. Na szczęście, peleryny bezpiecznie wisiały na oparciach krzeseł w przybudówce koło stajni. Choć uszyte z gładkiej tkaniny, mogłyby wzbudzić podejrzenia. Łuki i kołczany również, rzecz jasna, zostały w pokoju. Nic w wyglądzie Halta i Crowleya nie zdradzało, że są zwiadowcami.

– Imiona? – rzucił Teezal.

Crowley posłał mu rozbrajający uśmiech.

– Morris – odparł. – William Morris z Keramon.

– Arratay – dodał prędko Halt. Pomyślał, że lepiej nie mówić za dużo, by nie zdradził go hibernijski akcent. Crowley widocznie domyślił się jego strategii, bo wziął na siebie ciężar konwersacji.

– Jesteśmy leśnikami, na służbie barona Cortella – powiedział przyjaźnie. Cieszył się, że oberżysta chwilę wcześniej wymienił imię lokalnego władcy.

Teezal prychnął.

– Leśnikami? Eleganckie określenie na zwykłych kłusowników.

Crowley wzruszył ramionami. Nie miał zamiaru odpowiadać na takie zarzuty.

Teezal poczekał kilka sekund na reakcję. Ale ponieważ nie nastąpiła, odwrócił się raptownie, puszczając lampę, która zakołysała się mocno w przód i w tył, śląc dokoła szeroki łuk światła.

Ruszył do wyjścia, znów mocno stukając obcasami. Cała jego postać tchnęła wielkim niezadowoleniem. Pchnął drzwi, ale jeszcze zawrócił.

– Będę w okolicy – powiedział ostrym tonem. – Jeśli ktoś zobaczy tych dwóch renegatów, niech się do mnie zgłosi.

Odpowiedziała mu cisza. Jeszcze raz powiódł wzrokiem dokoła, po czym wyszedł, zatrzaskując za sobą drzwi. Wszyscy wydali głośne westchnienie ulgi. Po chwili rozległ się gwar rozmów i atmosfera wróciła do normy.

Crowley i Halt podnieśli się i podeszli do baru. Oberżysta nadal patrzył na drzwi, za którymi znikł Teezal.

– Dziękujemy – powiedział Crowley, a potem dodał: – Nie żebyśmy to my byli tymi, których szuka, oczywiście.

– Oczywiście – potwierdził oberżysta z lekkim uśmieszkiem w kącikach warg. – Ale nie jestem winien żadnych przysług Morgarathowi i jego ludziom. Strasznie się ostatnio szarogęsi. Wszyscy mamy go serdecznie dosyć.

– Wyobrażam sobie – powiedział Crowley.

Oberżysta pokręcił głową z rezygnacją.

– Naprawdę wystarczyłby nam Duncan i jego banda, siejąca zamęt w okolicy.

Halt i Crowley mimowolnie zrobili krok w tył na te słowa. Wymienili ukradkowe spojrzenia. Crowley zapytał:

– Duncan? Chyba nie masz na myśli księcia Duncana, królewskiego syna?

Oberżysta popatrzył z nowym zainteresowaniem.

– Dokładnie jego – odparł. – Od kilku miesięcy przebywa na północy z grupą uzbrojonych mężczyzn. Nie chcielibyście spotkać tych typków w ciemnej uliczce.

– I co oni robią? – spytał Halt.

Oberżysta przeniósł na niego wzrok.

– Co im się żywnie podoba. Rabują, plądrują, najeżdżają farmy, rozpędzają bydło. Czasami zostają w jakimś miasteczku czy we wsi na kilka dni i terroryzują lokalnych mieszkańców, żądają jedzenia i picia, i noclegu i w ogóle za siebie nie płacą.

– I biorą wszystko, co najlepsze – dodał jeden z gości, sądząc po wyglądzie, farmer, podnosząc się od sąsiedniego stolika.

– Ale… to przecież królewski syn! – zaprotestował Crowley. – Następca tronu!

– A więc wkrótce będziemy mieć za króla złodzieja i awanturnika – stwierdził oberżysta.

Drugi mężczyzna kiwnął głową.

– Tylko bogowie wiedzą, co stary król o tym sądzi. Na pewno nie jest zachwycony.

– To ten książę, o którym mówiłeś, że służba dla niego to prawdziwy zaszczyt? – zwrócił się do Crowleya Halt.

Crowley potrząsnął głową, wyraźnie oszołomiony.

– Nic… z tego nie rozumiem – powiedział. – Znam Duncana. Przyznaję, nie bardzo dobrze, ale wystarczająco, by wiedzieć, że to do niego niepodobne.

Farmer ze współczuciem pokiwał głową.

– Wiem, co masz na myśli. Jeszcze kilka miesięcy temu słyszałem o nim same dobre rzeczy. Ale teraz… – zawiesił głos.

– Jest coś jeszcze – dodał oberżysta. – Książę wraz ze swymi ludźmi przekroczyli granicę.

– Granicę Picty? – spytał Crowley z niedowierzaniem.

Obaj mężczyźni pokiwali głowami.

– Tak. Rabują i palą, kradną bydło i konie. I zabijają każdego, kto próbuje im się przeciwstawić.

– Ależ to jakiś obłęd! – wykrzyknął Crowley. – Zawarliśmy traktat ze Scottami!

Wiedział, ile czasu i wysiłku zajęło królowi doprowadzenie do tego traktatu. A Duncan brał przecież udział w negocjacjach. Obecne działania księcia – o ile to wszystko było prawdą – mogły zagrozić ledwo co zawartemu pokojowi i sprowokować reakcję w podobnym stylu.

– Zdaje się, że w ogóle go to nie obchodzi – stwierdził oberżysta. – Pewnie zakłada, że kiedy Scottowie zaczną brać odwet, on już będzie siedział bezpieczny za murami Zamku Araluen. To my poniesiemy konsekwencje.

– Nie wierzę w to – powiedział cicho Crowley. – Nie potrafię w to uwierzyć. Po co miałby to robić?

– Władza – odparł krótko farmer. – Jak człowiek dorwie się do władzy, to zaraz sobie wyobraża, że może robić, co mu się żywnie podoba.

– Ale… Duncan? To nie w jego stylu. Nie mogę w to uwierzyć!

– Już mówiłeś – zauważył farmer. – Ale to prawda.

Crowley zrobił przepraszający gest, bo uświadomił sobie, że mógł niechcący obrazić tego człowieka. Farmer wzruszył ramionami. Rozumiał wzburzenie i konsternację nieznajomego.

– Wiadomo, gdzie on teraz jest? – zapytał Halt.

Właściciel spojrzał na jeden ze stolików pośrodku sali. Przez cały czas wszyscy goście uważnie przysłuchiwali się ich rozmowie. Teraz zwrócił się do jednego z nich, krzepkiego siwego mężczyzny:

– Tom? Coś wiesz? W tym tygodniu byłeś pod granicą, prawda?

Mężczyzna kiwnął głową.

– Zgadza się, byłem. Słyszałem, że Duncan i jego ludzie są w Lendsy. Podobno już od kilku dni. Szybko wróciłem. Nie miałem ochoty na nich wpaść.

– Gdzie leży Lendsy? – zapytał Halt.

Oberżysta wydął wargi, po chwili odpowiedział:

– Dzień jazdy stąd. Dłużej, jeśli w strumieniach podniesie się poziom wody i zmyje mosty. Wieś leży na północnym wschodzie, kilka kilometrów od granicy.

Halt przetrawił jego słowa. Położył rękę na ramieniu Crowleya. Zwiadowca zdawał się zupełnie oszołomiony tym, co usłyszał.

– Chodźmy. Musimy porozmawiać. – Halt spojrzał na farmera i oberżystę. – Dziękujemy za informacje.

Oberżysta wzruszył ramionami, a potem powiedział, wyciągając dłoń:

– Nie przedstawiliśmy się sobie. Nazywam się Sherrin.

Halt podał mu swoją.

– Jestem Halt.

Sherrin lekko się uśmiechnął.

– Chyba powiedziałeś Teezalowi, że nazywasz się Arratay czy jakoś tak.

Halt również się uśmiechnął.

– A ty chyba mu powiedziałeś, że nie masz żadnych gości – odparł. A potem odwrócił się i ruszył wraz z Crowleyem do wyjścia. Mieli sporo spraw do omówienia.

W przybudówce było ciepło, nawet trochę duszno, i nadal pachniało parującą wełną. Halt dotknął peleryny rozwieszonej przy ogniu. Materiał był jeszcze wilgotny, ale i tak nastąpiła spora poprawa.

– Do rana wyschnie – stwierdził. – I bardzo dobrze. Bo wtedy już będziemy w drodze.

Początkowo zamierzali zostać w zajeździe na dwie noce. Ale w związku z pojawieniem się Teezala i wieściami, które usłyszeli na temat Duncana, musieli zmienić plany. Crowley zapatrzył się w płomienie. Wyraz twarzy miał surowy i poważny.

– Na pewno zaszła pomyłka – powiedział. – Książę Duncan nie jest złodziejem ani rozbójnikiem. To szlachetny młodzieniec, który z pewnością będzie wspaniałym władcą.

– Pewien mądry człowiek powiedział mi kiedyś: nie wierz niczemu, co słyszysz, póki nie zobaczysz tego na własne oczy.

Crowley spojrzał na Halta.

– Kto tak powiedział? Pritchard? – Rzeczywiście, podobne słowa mogłyby wyjść z ust ich starego nauczyciela.

Halt udawał, że zamyślił się na chwilę, a potem uś-miechnął się i odparł:

– Nie. Chyba ja sam to powiedziałem. Czasem bywam bardzo mądry.

– To nie jest odpowiedni moment na żarty – upomniał go Crowley. – Jeśli to, co usłyszeliśmy, jest prawdą, nasze plany dotyczące odnowienia Korpusu można uznać za skończone. Chciałem otrzymać od Duncana pełnomocnictwo. Jeśli zmienił się w awanturnika, raczej nie będzie skłonny udzielić mi takich uprawnień.

Było mu ciężko na sercu. Do tej pory nie zdawał sobie sprawy, w jaki wielkim stopniu reforma Korpusu zależy od Duncana. Żył swoją wizją przez kilka ostatnich tygodni. A teraz uświadomił sobie, że konflikt z Morgarathem może oznaczać jego koniec jako zwiadowcy. Jeśli Duncan nie przeciwstawi się baronowi, cały plan Crowleya momentalnie upadnie.

– W takim razie proponuję, byśmy ruszyli na północ i sprawdzili, co tam się tak naprawdę dzieje – powiedział Halt. – Chyba że chcesz się od razu poddać.

Ostatnie słowa były, rzecz jasna, prowokacją. Crowley zareagował natychmiast. Spojrzał na Halta, gniewnie marszcząc brwi.

Rudowłosi, pomyślał Halt. Szybko się gniewają i szybko wybaczają.

Z pewnym wysiłkiem Crowley opanował się i odparł:

– Masz rację. Musimy to sprawdzić.