ANNA JEDLIKOWSKA

Stary

Zegar

2021

Copyright © by Anna Jedlikowska, 2021

Copyright © by Wydawnictwo Witanet 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone

Projekt okładki i ilustracje: Anna Jedlikowska

Opracowanie graficzne, skład, łamanie: Ryszard Maksym

ISBN: 978-83-66149-75-5

Książka dostępna również w wersji papierowej

Wydawca:

Wydawnictwo WITANET

tel.: #48 601 35 66 75

www.witanet.net

wydawnictwo@witanet.net

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane ani w jakikolwiek inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej bez zgody wydawcy.

Skład wersji elektronicznej:

1. Niespodziewany zakup

– Babciu! Babciu! – zawołała Zosia mijając wejście do sklepu – Wejdziemy tam? Proszę Babuniu, proszę.

– Ależ po cóż, kochanie? – zapytała starsza pani, spoglądając na szyld wiszący nad drzwiami, z napisem – „Zakątek Staroci’’.

– Pamiętasz, jak kiedyś mama chciała wyrzucić ten stary fotel, i pamiętasz, jak było ci bardzo, ale to bardzo przykro. Mówiłaś, że te stare przedmioty mają duszę i nie pozwoliłaś go wyrzucić, pamiętasz?

– Tak myszko. Tak mówiłam i dalej tak uważam.

– No właśnie, to wejdziemy tam? Tu na pewno jest wiele takich rzeczy z duszą, prawda?

– Pewnie tak.

– To chcę je zobaczyć. Może coś tu kupimy, proszę cię, babciu?

– Ale wiesz, że mama nie znosi takich staroci. I tak ledwo toleruje to, co jest w domu.

– Oj, babciu...

– No dobrze, ale na chwilkę, bo spóźnimy się na obiad – zgodziła się w końcu babcia, uśmiechając się szeroko do ukochanej wnuczki.

Podekscytowana Zosia, aż podskoczyła z radości. Nacisnęła dużą, ciężką klamkę i stare, ogromne drzwi z mosiężnymi okuciami przeraźliwie skrzypiąc, bardzo powoli się otworzyły.

Weszły do środka…

– Ojej! babciu, zobacz tu jest magicznie – pisnęła przejęta. – Dzień dobry – powiedziała i ukłoniła się grzecznie, rozglądając się dookoła.

– Dzień dobry – odezwał się głos zza starej szafy.

– Witaj młoda damo – starszy pan z bardzo długą i siwą brodą stanął na środku sklepu.

– No, no, on chyba jest taki stary jak wszystko tutaj – pomyślała Zosia, uśmiechając się nieco sztucznie do starszego mężczyzny.

– A czegóż tu szukasz w moim sklepie młoda damo? – odrzekł sklepikarz odwzajemniając uśmiech.

– Babcia mówi, że stare rzeczy mają duszę. Czy mogę je obejrzeć?

I nie czekając na odpowiedź znikła między meblami.

– Zosiu, proszę bądź ostrożna, abyś czegoś nie przewróciła, dobrze? – łagodnym głosem upomniała ją babcia. Z zatroskaną miną popatrzyła na mężczyznę i bezradnie wzruszyła ramionami.

Nieduży, z pozoru zagracony, sklep miał swego rodzaju tajemniczy i niepowtarzalny urok.

Zachwycona tym wszystkim Zosia, bardzo cichutko kroczyła pomiędzy starociami z obawą, że zaraz je obudzi z ich niezwykle cudownego i głębokiego snu. Przechadzała się dookoła szaf z drewnianymi rzeźbieniami i złotymi okuciami, które opierając się o siebie i o ściany trzeszczały od czasu do czasu, dając o sobie znać. Delikatnie skulona, z zabawnie przesadną ostrożnością mijała fotele i krzesła z wygiętymi nogami i aksamitnymi obiciami, wręcz zapraszające, by na nich spocząć. Zosia uśmiechnęła się rozkosznie, delikatnie dotykając palcem mięciutkiego obicia jednego z nich. Szła dalej w głąb. Na podłodze i okrągłych stolikach kawowych oraz kredensach i sekretarzykach o grubych dębowych nogach pozowało mnóstwo równie starych posrebrzanych i pozłacanych lamp. Aż trudno było je minąć. Ich światło, załamując się na kryształowych bibelotach, przybierało bajecznie tęczowe kolory, subtelnie oświetlając wszystko dookoła. Dziewczynka z zachwytu co chwilę wstrzymywała oddech. Zerkając na prawo spostrzegła tam wiele nagromadzonych świeczników, a także srebrnych, oraz porcelanowych ozdób i jakże cudowne porcelanowe, delikatne laleczki, których Zosia nawet nie śmiała dotykać. Na ścianach nad nimi wisiały obrazy i zegary z wahadłami. Jedne tykały głośniej, inne cichutko, jakby nie chciały zagłuszać tamtych. Na regale w głębi sklepu przykuwały uwagę zakurzone i, jakby celowo, niedbale poustawiane książki. To wszystko sprawiało wrażenie niesamowicie tajemniczego. Dziewczynka jak zahipnotyzowana wpatrywała się w te wszystkie antyki. Zatrzymała się na chwilę, zamknęła oczy i wciągnęła głęboko w nozdrza rozchodzący się po całym wnętrzu zapach tej nieznanej, tajemniczej historii.

Wtem, wyrwana z zadumy, odwróciła się gwałtownie o mało nie tłukąc łokciem jednej z porcelanowych laleczek, która zakołysała się niebezpiecznie na hebanowym małym stoliku.

– Co to? – aż pisnęła zaintrygowana, słysząc melodię tak delikatną i piękną zarazem. Na chwilę zatrzymała jednak wzrok na lalce, by upewnić się, że nic się nie stało. Odetchnęła z ulgą.

– To zegar. Bardzo stary zegar – odparł sklepikarz, zauważając jej reakcję. I nie tylko jej.

– Ojej, jakie to piękne. Babciu, babciu, czy ty to słyszysz? – pojękiwała wzdychając.

Sklepikarz bacznie obserwując starszą panią ciągnął dalej – Ten zegar nigdy nie był nakręcany, a mimo to chodzi i wybija tę melodię zawsze o północy i o dwunastej w południe, ale czasami… – uśmiechnął się znacząco – nie wiadomo, dlaczego uruchamia się również w najmniej spodziewanych momentach. Wieść niesie, że jest zaczarowany – dodał nieco ściszonym i tajemniczym głosem.

– Och! Babciu, babciu! Musimy go kupić!

Rozentuzjazmowana Zosia stała już przy zapatrzonej w zegar babci i szarpała ją za rękaw. Po chwili zapytała przejęta – Babuniu, co się dzieje? Ty płaczesz?

– Nie, nie, kochanie. Coś mi tylko wpadło do oka. To nic. Ojej, ileż tu jest kurzu.

Przecierając oczy babcia obruszyła się teatralnie.

Sklepikarz popatrzył na starszą panią z lekkim uśmieszkiem, jakby poznał jej myśli.

– Idziemy już Zosiu, zrobiło się późno – powiedziała łamiącym się głosem.

– Nie! Poczekaj, jeszcze chwilkę. Proszę... Ta melodia jest taka piękna, a w tym magicznym miejscu wydaje się jeszcze piękniejsza. Posłuchaj. Babciu proszę, zamknij oczy, o tak.

Rozmarzona dziewczynka stała, kołysząc się w rytm melodii.

– Zosieńko, proszę chodźmy już – nalegała kobieta.

– Babciu, proszę, kupmy ten zegar? On na pewno ma piękną duszę i niejedno przeżył, i podobno jest zaczarowany, słyszałaś. Tak bardzo chciałabym go mieć. Proszę, proszę? – błagała.

– Oj ma, ma duszę i na pewno wiele przeżył – spokojnie oznajmił sklepikarz nie odrywając oczu od kobiety.

– Ależ kochanie, ten zegar jest na pewno bardzo, bardzo drogi – oznajmiła babcia, ciężko wzdychając.

– Sprzedam go wam za naprawdę niewielkie pieniądze – szybko odparł starzec. – Czasami się zacina i przestaje chodzić. Więc jak?

– No…, no…, no dobrze – odparła drżącym głosem. – To, ile on kosztuje? – Z ogromną delikatnością drżącą dłonią musnęła stare drewno.

Zosia z ogromnym zainteresowaniem wpatrywała się w zmienioną na twarzy babcię.

Po chwili wracały do domu z nowym, a raczej starym nabytkiem.

– Babciu, czy gniewasz się na mnie, że namówiłam cię na ten zakup? – trajkotała mała, podskakując dookoła babci i zegara, który kobieta trzymała pod pachą – Ja wiem, że mama nie cierpi takich rzeczy i będzie wściekła, ale ty baaa…

– Nie, nie – przerwała jej staruszka – Nie gniewam się na ciebie, co ty mówisz kochanie? Bardzo się cieszę, że go kupiłyśmy. Coś mi się tylko przypomniało i zamyśliłam się na chwilkę. A ty idź normalnie, bo zaraz się przewrócisz i zniszczysz nowiuśką sukienkę i wtedy dopiero mama się rozzłości – babcia popatrzyła na Zosię z udawanie srogą miną, za którą krył się ciepły uśmiech. Zatrzymała się na chwilę, poprawiła zegar, który był dość ciężki i ruszyły w stronę domu.

Powiesimy go tu w salonie, dobrze babciu. O tam, na tej dużej ścianie obok twojego portretu – po powrocie oznajmiła zadowolona Zosia.

– Mamo, tato zobaczcie co kupiłyśmy z babcią! – zawołała, idąc tanecznym krokiem w stronę rodziców wchodzących właśnie do domu.

– Czyż nie jest piękny? Musicie posłuchać, jaką cudowną melodię wygrywa. La, la, la!

– Zosiu uspokój się, nie jesteś na balu – skarciła córkę mama, zatrzymując się na środku salonu.

– No nie wytrzymam. Naprawdę nie macie na co wydawać pieniędzy? Co w nim pięknego?

I już miała wyjść, gdy nagle odwróciła się i jeszcze raz spojrzała na zegar, marszcząc czoło. Ogarnęła ją jakaś taka dziwna tęsknota, której nie była w stanie zrozumieć, aż przeszedł ją dreszcz...

– Oj, kochanie nie złość się, ten zegar na pewno ma piękną duszę – zaśmiał się tato, idąc w stronę składziku po narzędzia, by powiesić zegar w wybranym przez córkę miejscu. – Zimno ci? – uśmiechnął się i rzucił z przekąsem. – Nie rozumiem, dlaczego tak cię wzdryga na widok antyków. Naprawdę. – I dodał już całkiem poważnie – Zobacz on jest całkiem ładny, zachowany w bardzo dobrym stanie. Właściwie to ciekawe jak bardzo jest stary? Jak myślisz?

Pani Natalia tylko przewróciła oczami i usiadła na kanapie ciężko wzdychając. Przez moment patrzyła na ścianę, na której właśnie zawisł zegar. Po chwili skuliła się i schowała głowę w dłoniach.

Zosia tańczyła dalej, nie zwracając uwagi na rozbitą wewnętrznie mamę. Zerkała tylko co chwilę na babcię, która od powrotu ze sklepu wydała jej się niepokojąco cicha i zamyślona.

– „Muszę się dowiedzieć o co chodzi – pomyślała. – Oj babuniu, będziesz musiała wnusi wszystko wyśpiewać” – uśmiechnęła się łobuzersko, odwracając wzrok i nucąc coś pod nosem.

2. Długo skrywana tajemnica

W niedzielny poranek Zosia obudziła się wyspana i w bardzo dobrym nastroju. Przeciągnęła się porządnie, usiadła wygodnie na łóżku i przetarła oczy.

– Ojej, jak wcześnie – szepnęła sama do siebie, patrząc na budzik stojący na stoliku przy łóżku.

Właśnie minęła siódma.

– W sumie to mogłabym jeszcze trochę pospać – pomyślała. I właśnie miała się jeszcze na chwilę położyć, gdy przypomniała sobie o starym zegarze, i w tej samej chwili wyskoczyła z łóżka jak poparzona. Wybiegając z pokoju, wpadła z impetem do salonu, ledwo wyrabiając się na zakręcie i o mało nie tłukąc w holu chińskiego wazonu.

W starym fotelu, wpatrując się w tykający zegar, siedziała babcia.

W salonie panował półmrok. Zasłony były częściowo zasłonięte. Delikatne promienie światła padały tylko na staruszkę i na zegar, jakby celowo chciały ich rozświetlić. Wyglądało to tak bajkowo i tajemniczo. Czas jakby stanął w miejscu.

– Ona chyba wcale nie mruga – pomyślała zasapana Zosia przypatrując się staruszce.

Powoli, najciszej jak tylko potrafiła, starała się podejść bliżej, nie odrywając oczu od babci, której po policzku właśnie popłynęła łza. I w tym momencie Zosia potknęła się o zadarty dywan, lądując jak długa pod nogami staruszki.

– Ojej! Kochanie! – wyrwana z zadumy kobieta, zerwała się z fotela. –

Zosiu, na litość Boską, dziecko! Co ty robisz?! Dlaczego nie śpisz? Przecież jest tak późno.

– A, tak sobie pomyślałam, że poleżę troszeczkę przy tobie kochana babuniu – zachichotała rozbawiona swoim niezamierzonym

wyczynem. – A tak w ogóle, to nie jest bardzo późno, tylko bardzo wcześnie. Jak długo tu siedzisz babciu? – zainteresowała się wnuczka, kokosząc się już na jej kolanach.

– No… chyba... bardzo długo...? Całą noc? – odpowiedziała pytająco, zerkając na okno.

– O ja cię... Babuniu i tak tu siedzisz, nie śpisz całą noc?

– Hmm… – zerknęła na zegar. – Nic ci nie jest kochanie? – kobieta szybko zmieniła temat, oglądając Zosię i jej ewentualne siniaki.

– Nie, nie, nie martw się. Przecież wiesz jaka ze mnie łajza. Ciągle w coś wpadam albo coś przewracam. Taka moja natura.

– Oj, Zosieńko musisz spoważnieć, bo kiedyś doszczętnie się połamiesz. Czasami trudno mi uwierzyć, że masz już dziesięć lat – westchnęła babcia, głaszcząc wnuczkę po jej długich czarnych włosach.

– Babciu, powiedz, proszę, o co chodzi z tym zegarem? – już całkiem poważnie zapytała Zosia. – Bo ty już kiedyś go widziałaś. Mam rację?

Babcia zamyśliła się na chwilę.

– Tak myszko – odparła po chwili. – Widziałam. Mało tego, kiedyś, dawno, dawno temu ten zegar należał do mnie.

– O, ja cię... babciu! To dlaczego nie chciałaś go kupić?

– Chciałam, tylko trochę się przestraszyłam. Przypomniało mi się jak go straciłam. Poza tym ten zegar jest naprawdę bardzo cenny, a dla mnie ma szczególną wartość. Nie wiem, dlaczego ten sklepikarz sprzedał go nam za tak niską cenę.

– To już teraz nieważne. Najważniejsze, że go odzyskałaś – odrzekła Zosia najpoważniej jak tylko potrafiła.

– Opowiesz mi o tym? Proszę?

– Opowiem, ale innym razem, dobrze. Teraz to musimy zjeść śniadanie, bo zrobiło się całkiem późno. O i rodzice już wstali. Biegnij do kuchni, tylko się znów nie przewróć.

Zaśmiała się babcia.

– Śniadanie było przepyszne – z jeszcze pełnymi ustami, oblizując się, stwierdziła Zosia.

Babcia gotowała wręcz obłędnie. Każda potrawa, nawet ta najzwyklejsza zawsze zamieniała się w wykwintne i wyjątkowe danie.

– To co Zosieńko, śniadanie zjedzone, w kuchni posprzątane, w takim razie idziemy do parku – zaproponowała babcia.

– Idźcie, idźcie, jest zbyt pięknie, żeby siedzieć w domu. Ależ wam zazdroszczę. Chętnie bym z wami poszedł, ale mam jeszcze tyle pracy – odparł tato dopijając kawę i wyginając usta w podkówkę.

– Dobry pomysł. W końcu w ciszy i spokoju poczytam książkę – wtrąciła mama.

– Do obiadu wrócimy – wychodząc, odparła Zosia, obejmując mamę i cmokając głośno w policzek.

– Pa, pa – z wlepionym w książkę wzrokiem, odpowiedziała mama i pomachała im na pożegnanie.

Park, do którego wybrała się Zosia i jej babcia oddalony był trzy kilometry od ich domu. Obydwie wysiadły z autobusu, który dowiózł je na miejsce i uśmiechnęły się do siebie znacząco. Słonko rozkosznie przygrzewało, a lekki ciepły wiaterek rozwiewał delikatnie włosy. Dzień w parku zapowiadał się wspaniale.

– Wiesz babciu, uwielbiam te spacery z tobą. Wiem, że mam koleżanki i kolegów i lubię się z nimi bawić, ale tak naprawdę to z tobą czuję się najlepiej, wiesz – zaświergotała Zosia podskakując po żwirowej ścieżce na swoich chudych nóżkach.

– Oj ty mój mały cudaczku – zaśmiała się babcia – To co lody?

– Taaak! Tylko duże!

Gdy tak spacerowały, zajadając się lodami, w pewnym momencie Zosia zagadnęła – Opowiesz mi w końcu tę historię z zegarem? Strasznie jestem ciekawa. Proszę, nie każ mi dłużej czekać.

– No, nie wiem, czy powinnam. Jesteś jeszcze dzieckiem skarbie, a to jest bardzo dziwna i trochę nieprawdopodobna historia. Hmm… – zastanowiła się kobieta i westchnęła. – No, dobrze, chodź usiądziemy sobie, o tam na ławce w cieniu. Jeszcze nigdy nikomu o tym nie opowiadałam. To było tak dawno temu – spojrzała w niebo. – Wiesz, dlaczego nie

pozwoliłam mamie wyrzucić tego starego fotela?

Zosia wpatrzona w babcię pokręciła tylko głową.

– Dostałam go od twojego dziadka bardzo dawno temu. Dziadek był podróżnikiem, zwiedził chyba cały świat. Uwielbiał to, ale nigdy zbyt wiele o tym nie mówił. Twierdził, że nie może, że to zbyt skomplikowane, no i mogłabym pomyśleć, że zwariował. Ha, ha! Naprawdę był szalony, cały dziadek. Ze swych wojaży wracał zawsze taki podekscytowany, tajemniczy i stęskniony zarazem, a ja nigdy nie pytałam, słuchałam tylko tego o czym chciał mówić. Zawsze najważniejsze dla mnie było to, że znów był w domu. No i z każdej podróży przywoził mi jakąś pamiątkę – uśmiechnęła się delikatnie. – Było ich naprawdę wiele, na przykład ten piękny chiński wazon bez dna, śmieszne prawda? Albo dywan w moim pokoju, czy figurka Zezi Tuki. Dziadek powiedział mi, że to najmilszy i najśmieszniejszy wódz jakiego kiedykolwiek spotkał. No, a poza fotelem i zegarem najbardziej cenny dla mnie jest ten wisiorek.

Dalszy ciąg przygód Zosi i jej babci w pełnej wersji książki.

Książka posiada 21 rozdziałów:

1. Niespodziewany zakup

2. Długo skrywana tajemnica

3. Nadzwyczajne skutki sprzątania

4. Przeprosiny

5. Detektywi w akcji

6. Poczucie winy

7. Nocne czuwanie

8. Po drugiej stronie

9. I co dalej?

10. Iskierka nadziei

11. A co tam w domu?

12. Stara szafa babci

13. Na skróty

14. Nowi przyjaciele

15. Zagubieni

16. W wiosce tubylców

17. Plan działania

18. Czy to jawa, czy to sen

19. Czy zdążymy?

20. Czas do domu

21. Ostatnia rozgrywka

Table of Contents

1. Niespodziewany zakup

2. Długo skrywana tajemnica