Ignatius Donnelly

ATLANTYDA – ŚWIAT PRZEDPOTOPOWY

ATLANTIS – THE ANTEDILUVIAN WORLD

Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i angielskiej.

A dual Polish-English language edition.

Armoryka

Sandomierz

Projekt okładki: Juliusz Susak

Na okładce obraz wygenerowany przez tengr-ai

Informacja o tłumaczeniu:

Niniejszy tekst został przetłumaczony z języka angielskiego na język polski przy pomocy narzędzi automatycznych, w tym technologii sztucznej inteligencji. Z tego względu tłumaczenie może zawierać niedokładności, które nie były redagowane ręcznie. Dokładamy starań, aby zapewnić wysoką jakość tekstu, jednakże prosimy o wyrozumiałość, jeśli pojawią się błędy lub różnice względem oryginału. Dla tych, którzy pragną głębiej zrozumieć tekst lub porównać treść, polecamy zapoznanie się z oryginalną wersją książki, która znajduje się w niniejszym e-booku. Technologia sztucznej inteligencji, mimo swojego zaawansowania, nie zawsze jest w stanie uchwycić wszystkie niuanse językowe i kulturowe. Prosimy o wyrozumiałość wobec wszelkich nieścisłości. Celem niniejszego wydania jest udostępnienie wartościowej treści szerszemu gronu czytelników. Wierzymy, że pomimo pewnych ograniczeń technologicznych, przekazanie głównej idei i wartości tekstu zostaje zachowane. 

Niniejszy e-book nie zawiera ilustracji.

© Wydawnictwo Armoryka

Wydawnictwo Armoryka

ul. Krucza 16

27-600 Sandomierz

http://www.armoryka.pl/

ISBN 978-83-7639-737-5 

ATLANTYDA – ŚWIAT PRZEDPOTOPOWY

CZĘŚĆ I. HISTORIA ATLANTYDY

ROZDZIAŁ I. CEL KSIĄŻKI.

Ta książka jest próbą zademonstrowania kilku odrębnych i nowych propozycji. Są to:

1. Że kiedyś na Oceanie Atlantyckim, naprzeciwko ujścia Morza Śródziemnego, istniała duża wyspa, która była pozostałością po kontynencie atlantyckim, a w starożytnym świecie znana była jako Atlantyda.

2. Opis tej wyspy podany przez Platona nie jest, jak długo sądzono, bajką, lecz prawdziwą historią.

3. Atlantyda była regionem, w którym człowiek po raz pierwszy przeszedł ze stanu barbarzyństwa do cywilizacji.

4. Że z biegiem wieków stała się ludnym i potężnym narodem, z którego wylewów wypływają brzegi Zatoki Meksykańskiej, rzeki Missisipi, Amazonki, wybrzeża Pacyfiku Ameryki Południowej, Morza Śródziemnego, zachodniego wybrzeża Europy i Afryki, Morza Bałtyckiego, Morza Czarnego i Morza Kaspijskiego, które zostały zasiedlone przez cywilizowane narody.

5. Że był to prawdziwy świat przedpotopowy; Ogród Eden; Ogrody Hesperyd; Pola Elizejskie; Ogrody Alkinoosa; Mesomfalos; Olimp; Asgard z tradycji starożytnych narodów; reprezentujący uniwersalne wspomnienie wielkiej krainy, gdzie pierwotna ludzkość żyła przez wieki w pokoju i szczęściu.

6. Bogowie i boginie starożytnych Greków, Fenicjan, Hindusów i Skandynawów byli po prostu królami, królowymi i bohaterami Atlantydy, a czyny przypisywane im w mitologii są niejasnym wspomnieniem prawdziwych wydarzeń historycznych.

7. Mitologia Egiptu i Peru stanowiła pierwotną religię Atlantydy, która była kultem słońca.

8. Najstarsza kolonia założona przez Atlantydów znajdowała się prawdopodobnie w Egipcie, którego cywilizacja była kopią cywilizacji wyspy atlantyckiej.

9. Że narzędzia „epoki brązu” Europy pochodziły z Atlantydy. Atlantydzi byli również pierwszymi wytwórcami żelaza.

10. Alfabet fenicki, będący źródłem wszystkich alfabetów europejskich, wywodzi się z alfabetu atlantydzkiego, który został również przekazany z Atlantydy Majom z Ameryki Środkowej.

11. Atlantyda była pierwotną siedzibą aryjskiej, czyli indoeuropejskiej rodziny narodów, a także ludów semickich, a prawdopodobnie także ras turańskich.

12. Atlantyda zginęła w straszliwym kataklizmie, w wyniku którego cała wyspa zatonęła w oceanie, wraz z niemal wszystkimi jej mieszkańcami.

13. Nielicznym udało się uciec na statkach i tratwach, zanosząc narodom wschodu i zachodu wieść o straszliwej katastrofie, która przetrwała do naszych czasów w legendach o potopie i utopieniu różnych narodów starego i nowego świata.

Jeżeli te założenia uda się udowodnić, rozwiążą wiele problemów, które obecnie dręczą ludzkość; potwierdzą w wielu kwestiach stwierdzenia zawarte w pierwszych rozdziałach Księgi Rodzaju; poszerzą zakres historii ludzkości; wyjaśnią niezwykłe podobieństwa między starożytnymi cywilizacjami znajdującymi się na przeciwległych brzegach Oceanu Atlantyckiego, w starym i nowym świecie; i pomogą nam zrehabilitować ojców naszej cywilizacji, naszej krwi i naszych podstawowych idei — ludzi, którzy żyli, kochali i pracowali przez wieki, zanim Ariowie przybyli do Indii, Fenicjanie osiedlili się w Syrii lub Goci dotarli do brzegów Bałtyku.

Fakt, że historia Atlantydy była przez tysiące lat uważana za bajkę, niczego nie dowodzi. Istnieje niewiara, która wyrasta z ignorancji, a także sceptycyzm, który rodzi się z inteligencji. Ludzie najbliżsi przeszłości nie zawsze są tymi, którzy są najlepiej poinformowani o przeszłości.

Przez tysiąc lat wierzono, że legendy o pogrzebanych miastach Pompejach i Herkulanum to mity: mówiono o nich jako o „bajecznych miastach”. Przez tysiąc lat świat wykształcony nie dawał wiary opowieściom Herodota o cudach starożytnych cywilizacji Nilu i Chaldei. Nazywano go „ojcem kłamców”. Nawet Plutarch szydził z niego. Teraz, jak ujął to Frederick Schlegel, „im głębsze i bardziej kompleksowe były badania współczesnych, tym bardziej wzrastał ich szacunek i estyma dla Herodota”. Buckle mówi: „Jego drobiazgowe informacje o Egipcie i Azji Mniejszej są uznawane przez wszystkich geografów”.

Był czas, kiedy wyprawa wysłana przez faraona Necho w celu opłynięcia Afryki budziła wątpliwości, ponieważ odkrywcy stwierdzili, że po przebyciu pewnej odległości słońce znalazło się na północ od nich; okoliczność ta, która wówczas budziła podejrzenia, teraz dowodzi nam, że egipscy nawigatorzy rzeczywiście minęli równik i wyprzedzili o 2100 lat odkrycie Przylądka Dobrej Nadziei przez Vasqueza da Gamę.

Jeśli uda mi się wykazać prawdziwość nieco zaskakujących twierdzeń, od których rozpocząłem ten rozdział, to tylko poprzez zastosowanie w kwestii Atlantydy tysiąca zbieżnych linii światła z mnóstwem badań przeprowadzonych przez uczonych z różnych dziedzin współczesnej myśli. Dalsze badania i odkrycia, mam nadzieję, potwierdzą słuszność wniosków, do których doszedłem.

ROZDZIAŁ II. HISTORIA ATLANTYDY PLATONA.

Platon zachował dla nas historię Atlantydy. Jeśli nasze poglądy są poprawne, jest to jeden z najcenniejszych zapisów, jakie do nas dotarły ze starożytności.

Platon żył 400 lat przed narodzeniem Chrystusa. Jego przodek, Solon, był wielkim prawodawcą Aten 600 lat przed erą chrześcijańską. Solon odwiedził Egipt. Plutarch mówi: „Solon próbował w wierszu opisać, a raczej bajecznie opisać wyspę atlantycką, której nauczył się od mędrców z Sais, a która szczególnie dotyczyła Ateńczyków; ale ze względu na swój wiek, a nie brak wolnego czasu (jak twierdził Platon), obawiał się, że praca będzie dla niego zbyt ciężka, i dlatego jej nie wykonał. Te wersety są dowodem na to, że interesy nie były przeszkodą:

„Wraz z wiekiem zdobywam coraz większą wiedzę”.

I jeszcze raz:

„Wino, dowcip i piękno, którymi wciąż obdarzają,

Rozświetlają wszystkie odcienie życia i dodają nam otuchy, gdy idziemy”.

„Platon, ambitny w kultywowaniu i upiększaniu tematu Atlantyckiej Wyspy, jako zachwycającego miejsca na jakimś pięknym niezamieszkanym polu, do którego miał również pewne prawo z powodu swego pokrewieństwa z Solonem, rozplanował wspaniałe dziedzińce i ogrodzenia, i wzniósł do niego wielkie wejście, jakiego nie miała żadna inna historia, bajka czy poemat. Ale ponieważ zaczął ją pisać późno, zakończył swoje życie przed pracą, tak że im bardziej czytelnik jest zachwycony napisaną częścią, tym bardziej żałuje, że nie została ukończona”.

Nie ma wątpliwości, że Solon odwiedził Egipt. Przyczyny jego wyjazdu z Aten na okres dziesięciu lat są w pełni wyjaśnione przez Plutarcha. Mieszkał, jak nam mówi,

„Na brzegu Kanopy, przy głębokim ujściu Nilu”.

Tam rozmawiał na tematy filozoficzne i historyczne z najbardziej uczonymi spośród egipskich kapłanów. Był człowiekiem o niezwykłej sile i przenikliwości umysłu, o czym świadczą jego prawa i wypowiedzi, które nam przetrwały. Nie ma nic nieprawdopodobnego w stwierdzeniu, że rozpoczął wierszem historię i opis Atlantydy, którą pozostawił niedokończoną po swojej śmierci; i nie trzeba wielkiego wysiłku wyobraźni, aby uwierzyć, że ten rękopis trafił w ręce jego następcy i potomka, Platona; uczonego, myśliciela i historyka jak on, i jak on, jednego z najgłębszych umysłów starożytnego świata. Egipski kapłan powiedział Solonowi: „Nie masz starożytności historii i nie masz historii starożytności”; i Solon bez wątpienia w pełni zdawał sobie sprawę z ogromnego znaczenia zapisu, który przenosił historię ludzkości wstecz, nie tylko tysiące lat przed erą cywilizacji greckiej, ale wiele tysięcy lat nawet przed ustanowieniem królestwa Egiptu; i pragnął zachować dla swoich półcywilizowanych rodaków ten nieoceniony zapis przeszłości.

Nie znamy lepszego sposobu na rozpoczęcie książki o Atlantydzie niż podanie w całości zapisu zachowanego przez Platona. Jest on następujący:

Kritiasz. Posłuchaj więc, Sokratesie, dziwnej opowieści, która jest jednak z pewnością prawdziwa, jak oświadczył Solon, który był najmądrzejszym z siedmiu mędrców. Był krewnym i wielkim przyjacielem mojego pradziadka, Dropidasa, jak sam mówi w kilku swoich poematach; a Dropidas opowiedział Kritiaszowi, mojemu dziadkowi, który pamiętał i powiedział nam, że były stare wielkie i cudowne czyny Ateńczyków, które poszły w zapomnienie z biegiem czasu i zniszczeniem rodzaju ludzkiego, a jedno w szczególności, które było największe ze wszystkich, którego recytacja będzie stosownym świadectwem naszej wdzięczności dla ciebie….

Sokrates. Bardzo dobrze; a cóż to za starożytna, słynna akcja, o której
mówił Kritias, nie jako o zwykłej legendzie, ale jako o prawdziwej akcji państwa
ateńskiego, którą opowiedział Solon!

Kritiasz. Opowiem starą historię, którą usłyszałem od pewnego starego człowieka; Kritiasz bowiem miał, jak powiedział, wówczas prawie dziewięćdziesiąt lat, a ja miałem około dziesięciu lat. Otóż był to dzień Apaturia, który nazywa się rejestracją młodzieży; podczas którego, zgodnie ze zwyczajem, nasi rodzice dawali nagrody za recytacje, a my, chłopcy, recytowaliśmy wiersze kilku poetów, a wielu z nas śpiewało wiersze Solona, które były wówczas nowe. Jeden z naszego plemienia, albo dlatego, że było to jego prawdziwe zdanie, albo dlatego, że myślał, że spodoba się Kritiaszowi, powiedział, że według jego osądu Solon był nie tylko najmądrzejszym z ludzi, ale i najszlachetniejszym z poetów. Staruszek, jak dobrze pamiętam, rozpromienił się na to i rzekł z uśmiechem: „Tak, Amynanderze, gdyby Solon, jak inni poeci, uczynił poezję zajęciem swego życia i dokończył opowieść, którą przywiózł ze sobą z Egiptu, i nie był zmuszony, z powodu frakcji i niepokojów, jakie zastał w tym kraju po powrocie do domu, zajmować się innymi sprawami, moim zdaniem byłby tak samo sławny jak Homer, Hezjod czy jakikolwiek inny poeta”.

„A o czym był ten wiersz, Kritiaszu?” – zapytała osoba, która się do niego zwróciła.

„O największym czynie, jakiego kiedykolwiek dokonali Ateńczycy, a który powinien być najsłynniejszy, ale który z powodu upływu czasu i zniszczenia aktorów nie dotrwał do naszych czasów”.

„Opowiedz nam” – powiedział drugi – „całą historię i jak oraz od kogo Solon usłyszał tę prawdziwą tradycję”.

Odpowiedział: „Na czele egipskiej delty, gdzie rzeka Nil się rozdziela, znajduje się pewien okręg, który nazywa się okręgiem Sais, a wielkie miasto okręgu nazywa się również Sais i jest miastem, z którego pochodził król Amazis. A obywatele mają bóstwo, które jest ich założycielką: nazywa się ona w języku egipskim Neith, co według nich jest tą samą, którą Hellenowie nazywali Ateną. Teraz obywatele tego miasta są wielkimi miłośnikami Ateńczyków i mówią, że są w jakiś sposób z nimi spokrewnieni. Przybył tam Solon, którego przyjęli z wielkim szacunkiem; i zapytał kapłanów, którzy byli bardzo biegli w takich sprawach, o starożytność i odkrył, że ani on, ani żaden inny Hellen nie wiedział nic wartego wzmianki o dawnych czasach. Pewnego razu, gdy przyciągnął ich, aby porozmawiać o starożytności, zaczął opowiadać o najbardziej starożytnych rzeczach w naszej części świata — o Foroneusie, który jest nazywany „pierwszym”, i o Niobe; i po Potopie, aby opowiedzieć o życiu Deukaliona i Pyrry; i prześledził genealogię ich potomków, i próbował obliczyć, ile lat miały wydarzenia, o których mówił, i podać daty. Wtedy jeden z kapłanów, który był w bardzo podeszłym wieku; powiedział: „O Solonie, Solonie, wy Hellenowie jesteście tylko dziećmi i nie ma nigdy starca, który byłby Hellenem”. Solon, niosąc to, powiedział: „Co masz na myśli?” „Chcę powiedzieć”, odpowiedział, „że w umyśle jesteście wszyscy młodzi; nie ma starej opinii przekazanej wśród was przez starożytną tradycję, ani żadnej nauki, która byłaby zwietrzała od wieku. I powiem ci powód tego: było i będzie znowu, wiele zniszczeń ludzkości wynikających z wielu przyczyn. Istnieje opowieść, którą nawet ty zachowałeś, że pewnego razu Faeton, syn Heliosa, zaprzęgnąwszy rumaki do rydwanu swego ojca, ponieważ nie był w stanie ich pędzić ścieżką swego ojca, spalił wszystko, co było na ziemi, a sam został zniszczony przez piorun. Teraz, ma to formę mitu, ale w rzeczywistości oznacza upadek ciał poruszających się po ziemi i w niebie, i wielki pożar rzeczy na ziemi powtarzający się w długich odstępach czasu: gdy to się zdarza, ci, którzy mieszkają w górach i w suchych i wysokich miejscach, są bardziej narażeni na zniszczenie niż ci, którzy mieszkają nad rzekami lub na brzegu morza; i od tego nieszczęścia Nil, który jest naszym niezawodnym zbawcą, ratuje nas i wyzwala. Kiedy zaś bogowie oczyszczają ziemię potopem wody, wśród was pasterze i pasterze w górach są ocalałymi, podczas gdy wy, którzy mieszkacie w miastach, jesteście niesieni przez rzeki do morza; ale w tym kraju ani w tym czasie, ani w żadnym innym woda nie przychodzi z góry na pola, mając zawsze tendencję do podnoszenia się z dołu, z tego powodu rzeczy zachowane tutaj są uważane za najstarsze. Faktem jest, że gdziekolwiek nie przeszkodzi ekstremalny mróz zimowy lub letnie słońce, ród ludzki zawsze raz wzrasta, a raz maleje. I cokolwiek wydarzyło się w twoim kraju, w naszym, lub w jakimkolwiek innym regionie, o którym jesteśmy informowani — jeśli miało miejsce jakieś szlachetne lub wielkie działanie, lub w jakikolwiek inny sposób niezwykłe, wszystko to zostało spisane od dawna i jest zachowane w naszych świątyniach; podczas gdy wy i inne narody właśnie otrzymujecie listy i inne rzeczy, których wymagają państwa; a potem, w zwykłym okresie, strumień z nieba spada jak zaraza i pozostawia tylko tych z was, którzy są pozbawieni listów i wykształcenia; i tak musicie zaczynać wszystko od nowa jako dzieci i nic nie wiedzieć o tym, co wydarzyło się w starożytności, ani wśród nas, ani wśród was samych. Jeśli chodzi o te wasze genealogie, które nam opowiedziałeś, Solonie, nie są lepsze od opowieści dzieci; bo po pierwsze, pamiętasz tylko jeden potop, podczas gdy było ich wiele; a po drugie, nie wiesz, że w twoim kraju mieszkał najpiękniejszy i najszlachetniejszy ród ludzi, jaki kiedykolwiek żył, z którego ty i całe twoje miasto jesteście tylko nasieniem lub pozostałością. I to było ci nieznane, ponieważ przez wiele pokoleń ocaleni z tego zniszczenia umierali i nie dawali po sobie znać. Albowiem był czas, Solonie, przed tym wielkim potopem, kiedy miasto, które teraz jest Atenami, było pierwsze w wojnie i wyróżniało się doskonałością swoich praw, i mówi się, że dokonało najszlachetniejszych czynów i miało najwspanialszą konstytucję ze wszystkich, o których mówi tradycja, pod obliczem nieba. Solon zdziwił się tym i usilnie poprosił księdza, aby poinformował go dokładnie i po kolei o tych byłych obywatelach. „Zapraszamy cię, abyś o nich usłyszał, Solonie”, powiedział ksiądz, „zarówno dla twojego własnego dobra, jak i dla dobra miasta; i przede wszystkim dla bogini, która jest wspólną patronką, protektorką i wychowawczynią obu naszych miast. Założyła twoje miasto tysiąc lat przed naszym, otrzymując od Ziemi i Hefajstosa nasienie twojego rodu, a następnie założyła nasze, którego konstytucja została zapisana w naszych świętych rejestrach jako mająca 8000 lat. Jeśli chodzi o obywateli sprzed 9000 lat, krótko poinformuję cię o ich prawach i najszlachetniejszych czynach; a dokładne szczegóły całości omówimy później w wolnym czasie w samych świętych rejestrach. Jeśli porównasz te same prawa ze swoimi, odkryjesz, że wiele z naszych jest odpowiednikiem twoich, tak jak było w dawnych czasach. Po pierwsze, jest kasta kapłanów, która jest oddzielona od wszystkich innych; następnie są rzemieślnicy, którzy wykonują swoje różne rzemiosła sami, bez domieszki kogokolwiek innego; a także jest klasa pasterzy i myśliwych,jak również rolników; i zauważycie również, że wojownicy w Egipcie są oddzieleni od wszystkich innych klas i prawo nakazuje im jedynie prowadzenie wojny; ponadto bronią, w którą są wyposażeni, są tarcze i włócznie, a tego bogini uczyła najpierw wśród was, a później w krajach azjatyckich, a my wśród Azjatów przyjęliśmy to jako pierwsi.

„'Jeśli chodzi o mądrość, czy zauważasz, jaką troskę prawo od samego początku przejawiało, badając i rozumiejąc cały porządek rzeczy aż do proroctwa i medycyny (tej ostatniej w celu zdrowia); i z tych boskich elementów wydobywając to, co było potrzebne do ludzkiego życia, i dodając wszelkiego rodzaju wiedzę, która była z nimi związana. Cały ten porządek i układ bogini najpierw przekazała ci, zakładając twoje miasto; i wybrała miejsce na ziemi, w którym się urodziłeś, ponieważ widziała, że szczęśliwy temperament pór roku w tej krainie wyda najmądrzejszych ludzi. Dlatego bogini, która była miłośniczką zarówno wojny, jak i mądrości, wybrała i przede wszystkim osiedliła to miejsce, które było najbardziej prawdopodobne, aby wydać ludzi podobnych do niej. I tam mieszkałeś, mając takie prawa jak te i jeszcze lepsze, i przewyższałeś całą ludzkość we wszystkich cnotach, jak przystało dzieciom i uczniom bogów. Wiele wielkich i cudownych czynów twojego państwa zostało zapisanych w naszych historiach; ale jeden z nich przewyższa wszystkie pozostałe wielkością i męstwem; bo te historie opowiadają o potężnej potędze, która bezmyślnie napadała na całą Europę i Azję, a której twoje miasto położyło kres. Ta potęga wyszła z Oceanu Atlantyckiego, bo w tamtych czasach Atlantyk był żeglowny; i była wyspa położona przed cieśniną, którą nazywasz Kolumnami Heraklesa: wyspa była większa niż Libia i Azja razem wzięte i była drogą do innych wysp, a z wysp można było przejść przez cały przeciwległy kontynent, który otaczał prawdziwy ocean; bo to morze, które znajduje się w Cieśninie Heraklesa, jest tylko portem, mającym wąskie wejście, ale tamto inne jest prawdziwym morzem, a otaczający ląd można najprawdziwiej nazwać kontynentem. Teraz, na wyspie Atlantydy było wielkie i cudowne imperium, które miało władzę nad całą wyspą i kilkoma innymi, jak również nad częściami kontynentu; i oprócz tego podporządkowali sobie części Libii w obrębie Kolumn Heraklesa aż do Egiptu i Europy aż do Tyrrenii. Ogromna potęga tak zebrana w jedno, usiłowała podporządkować sobie za jednym zamachem nasz kraj i twój, i całą ziemię, która znajdowała się w cieśninie; i wtedy, Solonie, twój kraj zabłysnął, w doskonałości swojej cnoty i siły, wśród całej ludzkości; bo był pierwszy w odwadze i umiejętnościach wojskowych i był przywódcą Hellenów. A gdy reszta odpadła od niej, będąc zmuszona stanąć samotnie, po przejściu samego skrajnego niebezpieczeństwa, pokonała i zatriumfowała nad najeźdźcami i zachowała od niewoli tych, którzy jeszcze nie byli podporządkowani, i swobodnie wyzwoliła wszystkich innych, którzy mieszkali w granicach Heraklesa. Ale później nastąpiły gwałtowne trzęsienia ziemi i powodzie, a w ciągu jednego dnia i jednej nocy deszczowej wszyscy twoi wojownicy jak jeden mąż zapadli się pod ziemię, a wyspa Atlantyda w podobny sposób zniknęła i zatonęła pod morzem.I dlatego morze w tych rejonach jest nieprzejezdne i nie do przebycia, gdyż na drodze znajduje się tak dużo płytkiego mułu; a przyczyną tego było osiadanie wyspy.' („Dialogi Platona”, II., 617, Timaeus.)…

„Ale oprócz bogów, których wymieniłeś, chciałbym szczególnie przywołać Mnemosyne; gdyż cała ważna część tego, co mam do powiedzenia, zależy od jej łaski, a jeśli uda mi się przypomnieć i wyrecytować wystarczająco dużo z tego, co powiedzieli kapłani i co przyniósł tu Solon, nie wątpię, że spełnię wymagania tego teatru. Do tego zadania zatem od razu się zwrócę.

„Pozwólcie mi zacząć od zauważenia, przede wszystkim, że dziewięć tysięcy to suma lat, które upłynęły od wojny, która rzekomo miała miejsce między wszystkimi, którzy mieszkali poza Słupami Heraklesa, a tymi, którzy mieszkali w nich: tę wojnę mam teraz opisać. Z walczących po jednej stronie miasto Ateny miało być władcą i kierować walką; walczącymi po drugiej stronie dowodzili królowie wysp Atlantydy, która, jak mówiłem, miała kiedyś większy zasięg niż Libia i Azja; a kiedy później zatonęła w wyniku trzęsienia ziemi, stała się nieprzekraczalną barierą błota dla podróżników żeglujących stamtąd do oceanu. Postęp historii odsłoni różne plemiona barbarzyńców i Hellenów, które wówczas istniały, tak jak kolejno pojawiały się na scenie; ale muszę zacząć od opisania, przede wszystkim, Ateńczyków, jakimi byli w tamtych czasach, i ich wrogów, którzy z nimi walczyli; i będę musiał opowiedzieć o władza i forma rządu obu z nich. Dajmy pierwszeństwo Atenom….

„Wiele wielkich potopów miało miejsce w ciągu dziewięciu tysięcy lat, bo tyle lat upłynęło od czasu, o którym mówię; i we wszystkich epokach i zmianach rzeczy nigdy nie było żadnego osadnictwa ziemi spływającej z gór, jak w innych miejscach, o czym warto wspomnieć; zawsze była ona przenoszona w kółko i znikała w głębinach poniżej. Konsekwencją jest to, że w porównaniu z tym, co było wtedy, na małych wysepkach pozostały tylko kości wyniszczonego ciała, jak można je nazwać, wszystkie bogatsze i bardziej miękkie części gleby opadły, a pozostał jedynie szkielet kraju….

„A następnie, jeśli nie zapomniałem tego, co słyszałem, gdy byłem dzieckiem, opowiem ci o charakterze i pochodzeniu ich przeciwników; bo przyjaciele nie powinni zatrzymywać swoich opowieści dla siebie, ale mieć je wspólne. Jednak zanim przejdziemy dalej w opowieści, powinienem cię ostrzec, że nie powinieneś być zaskoczony, jeśli będziesz nosił helleńskie imiona nadane cudzoziemcom. Powiem ci powód tego: Solon, który zamierzał wykorzystać tę opowieść w swoim poemacie, zbadał znaczenie imion i odkrył, że pierwsi Egipcjanie, zapisując je, przetłumaczyli je na swój język, i odzyskał znaczenie kilku imion, przetłumaczył je ponownie i przepisał je ponownie w naszym języku. Mój pradziadek Dropidas miał oryginalne pismo, które nadal jest w moim posiadaniu i zostało przeze mnie dokładnie przestudiowane, gdy byłem dzieckiem. Dlatego jeśli nosisz imiona takie, jakie są używane w tym kraju, nie powinieneś być zaskoczony, ponieważ powiedziałem ci powód ich użycia.

„Opowieść, która była bardzo długa, zaczynała się następująco: Zauważyłem już wcześniej, mówiąc o przydziałach bogów, że podzielili całą ziemię na części różniące się rozmiarem i uczynili sobie świątynie i ofiary. A Posejdon, otrzymując za swój los wyspę Atlantydę, spłodził dzieci ze śmiertelną kobietą i osiedlił je w części wyspy, którą opiszę. Po stronie morza i w centrum całej wyspy znajdowała się równina, która, jak mówią, była najpiękniejszą ze wszystkich równin i bardzo żyzną. W pobliżu równiny, a także w centrum wyspy, w odległości około pięćdziesięciu stadiów, znajdowała się góra, niezbyt wysoka z żadnej strony. Na tej górze mieszkał jeden z urodzonych na ziemi pradawnych ludzi tego kraju, którego imię brzmiało Evenor, i miał żonę o imieniu Leukippe, i mieli jedyną córkę, która nazywała się Kleito. Dziewica dorastała do wieku kobiecego, gdy jej ojciec i matka zmarli; Posejdon zakochał się w niej i odbył z nią stosunek; i, rozbijając ziemię, otoczył wzgórze, w którym mieszkała, tworząc naprzemienne strefy morza i lądu, większe i mniejsze, okrążające się nawzajem; były tam dwa lądu i trzy wody, które wytoczył jak tokarką ze środka wyspy, w równych odstępach w każdym kierunku, tak że żaden człowiek nie mógł dostać się na wyspę, gdyż o statkach i podróżach jeszcze nie słyszano. On sam, jako bóg, nie znalazł trudności w dokonaniu specjalnych ustaleń dla środkowej wyspy, sprowadzając dwa strumienie wody pod ziemię, które sprawił, że wznosiły się jak źródła, jeden ciepłej wody, a drugi zimnej, i sprawiając, że wszelka różnorodność pożywienia wyrastała obficie na ziemi. Spłodził również i wychował pięć par dzieci płci męskiej, dzieląc wyspę Atlantydę na dziesięć części: dał pierworodnemu ze starszej pary mieszkanie swojej matki i otaczający je przydział, który był największy i najlepszy, i uczynił go królem nad resztą; innych uczynił książętami i dał im władzę nad wieloma ludźmi i dużym terytorium. I nadał im wszystkim imiona: najstarszemu, który był królem, nadał imię Atlas, a od niego cała wyspa i ocean otrzymały nazwę Atlantyku. Swojemu bratu bliźniakowi, który urodził się po nim i otrzymał jako swój los krańce wyspy w kierunku Słupów Heraklesa, aż do kraju, który w tej części świata nadal nazywa się regionem Gades, nadał imię, które w języku helleńskim brzmi Eumelus, w języku kraju, który nazwano po nim, Gadeirus. Drugą parę bliźniaków nazwał jednego Ampheres, a drugiego Evæmon. Trzeciej parze bliźniaków nadał imię Mneseus, starszemu, a Autochtonowi, temu, który nastąpił po nim. Czwartą parę bliźniaków nazwał starszego Elasippus i młodszego Mestor. Piątej parze nadał starszemu imię Azaes, młodszemu zaś Diaprepes.Wszyscy oni i ich potomkowie byli mieszkańcami i władcami różnych wysp na otwartym morzu; a także, jak już powiedziano, sprawowali władzę w przeciwnym kierunku nad krajem w obrębie Słupów aż do Egiptu i Tyrrenii. Atlas miał liczną i szanowaną rodzinę, a jego najstarsza gałąź zawsze zachowywała królestwo, które najstarszy syn przekazywał swojemu najstarszemu przez wiele pokoleń; i posiadali taką ilość bogactwa, jakiej nigdy wcześniej nie posiadali królowie i potentaci, i prawdopodobnie nigdy więcej nie będą, i byli wyposażeni we wszystko, co mogli mieć, zarówno w mieście, jak i na wsi. Ponieważ z powodu wielkości ich imperium wiele rzeczy zostało im przywiezionych z obcych krajów, a sama wyspa dostarczała im wiele tego, czego potrzebowali do życia. Po pierwsze, wykopali z ziemi wszystko, co tam można było znaleźć, minerały, jak i metale, a to, co teraz jest tylko nazwą, a wtedy było czymś więcej niż nazwą — orichalcum — wykopano z ziemi w wielu częściach wyspy i, z wyjątkiem złota, było uważane za najcenniejszy z metali wśród ludzi tamtych czasów. Było mnóstwo drewna do pracy cieśli i wystarczająco dużo utrzymania dla zwierząt oswojonych i dzikich. Ponadto na wyspie było wiele słoni i było zaopatrzenie dla zwierząt wszelkiego rodzaju, zarówno dla tych, które żyją w jeziorach, bagnach i rzekach, jak i dla tych, które żyją w górach i na równinach, a zatem dla zwierzęcia, które jest największe i najbardziej żarłoczne z nich. Ponadto, wszystkie pachnące rzeczy, które były w ziemi, czy to korzenie, czy zioła, czy drzewa, czy też destylujące krople kwiatów lub owoców, rosły i rozwijały się w tej krainie; i znowu, uprawiane owoce ziemi, zarówno suche jadalne owoce, jak i inne gatunki żywności, które nazywamy ogólną nazwą roślin strączkowych, i owoce mające twardą skórkę, dające napoje, mięsa, maści i dobry zapas kasztanów i tym podobnych, które mogą być używane do zabawy, i są owocami, które psują się z powodu przechowywania — i przyjemne rodzaje deserów, które pocieszają nas po obiedzie, gdy jesteśmy najedzeni i zmęczeni jedzeniem — wszystkie te święte wyspy leżące pod słońcem wydały piękne i cudowne w nieskończonej obfitości. Wszystkie te rzeczy otrzymali z ziemi i zajęli się budową swoich świątyń, pałaców, portów i doków; i urządzili cały kraj w następujący sposób: Najpierw zbudowali mosty nad strefami morza, które otaczały starożytną metropolię i zrobili przejście do i z zaczęli budować pałac w pałacu królewskim; a następnie mieszkanie boga i ich przodków. To nadal ozdabiali w kolejnych pokoleniach, każdy król przewyższając tego, który był przed nim, do granic jego potęgi, aż uczynili budowlę cudem do oglądania pod względem wielkości i piękna. I zaczynając od morza,wykopali kanał o szerokości trzystu stóp i głębokości stu stóp oraz długości pięćdziesięciu stadiów, który przeprowadzili do najdalszej strefy, tworząc przejście z morza do tego, co stało się portem, i pozostawiając otwór wystarczający, aby umożliwić wejście największym statkom. Ponadto podzielili strefy lądu, które rozdzielały strefy morza, budując mosty o takiej szerokości, aby pozostawić przejście dla pojedynczej triremy, aby mogła przejść z jednej do drugiej, i zadaszyli je; i była droga pod spodem dla statków, ponieważ brzegi stref były znacznie podniesione ponad wodę. Teraz największa ze stref, do której przejście zostało wycięte z morza, miała trzy stadia szerokości, a strefa lądu, która następowała po niej, miała taką samą szerokość; ale następne dwie, zarówno strefa wody, jak i lądu, miały dwa stadia, a ta, która otaczała centralną wyspę, miała tylko stadion szerokości. Wyspa, na której znajdował się pałac, miała średnicę pięciu stadiów. To, a także strefy i most, który był szóstą częścią stadionu szerokości, otoczyli kamiennym murem, po obu stronach umieszczając wieże i bramy na mostach, gdzie morze wpływało. Kamień, który był używany do pracy, wydobywali spod centralnej wyspy i spod stref, zarówno po stronie zewnętrznej, jak i wewnętrznej. Jeden rodzaj kamienia był biały, inny czarny, a trzeci czerwony; i podczas wydobywania jednocześnie wydrążali doki podwójnie wewnątrz, mając dachy wykonane z rodzimej skały. Niektóre z ich budynków były proste, ale w innych składali różne kamienie, które przeplatali dla ozdoby, aby były naturalnym źródłem zachwytu. Cały obwód muru, który okrążał najbardziej zewnętrzny, pokryli powłoką z mosiądzu, a obwód następnego muru pokryli cyną, a trzeci, który otaczał cytadelę, rozbłysnął czerwonym światłem orichalcum. Pałace wewnątrz cytadeli zostały zbudowane w następujący sposób: W centrum znajdowała się święta świątynia poświęcona Klejto i Posejdonowi, która pozostała niedostępna i była otoczona ogrodzeniem ze złota; to było miejsce, w którym pierwotnie spłodzili ród dziesięciu książąt i tam corocznie przynosili owoce ziemi w ich porze ze wszystkich dziesięciu porcji i składali ofiary każdemu z nich. Tutaj również znajdowała się własna świątynia Posejdona, o długości stadionu i pół stadionu szerokości i proporcjonalnej wysokości, mająca rodzaj barbarzyńskiego splendoru. Całą zewnętrzną część świątyni, z wyjątkiem iglic, pokryli srebrem, a iglice złotem. We wnętrzu świątyni dach był z kości słoniowej, ozdobiony wszędzie złotem, srebrem i orichalcum; wszystkie inne części ścian, filarów i podłogi wyłożyli orichalcum. W świątyni umieścili posągi ze złota:był tam sam bóg stojący w rydwanie — woźnica sześciu skrzydlatych koni — i tak wielki, że dotykał głową dachu budynku; wokół niego było sto Nereid jadących na delfinach, bo taka była ich liczba w owym czasie. Były też wewnątrz świątyni inne wizerunki, które zostały poświęcone przez osoby prywatne. A wokół świątyni na zewnątrz umieszczono złote posągi wszystkich dziesięciu królów i ich żon; i było wiele innych wielkich ofiar, zarówno królów, jak i osób prywatnych, pochodzących zarówno z samego miasta, jak i z miast obcych, nad którymi sprawowali władzę. Był też ołtarz, który pod względem wielkości i wykonania odpowiadał reszcie dzieła, i były tam pałace w podobny sposób, które odpowiadały wielkości królestwa i chwale świątyni.

„Następnie używali źródeł zarówno zimnych, jak i gorących; było ich bardzo dużo, a oba rodzaje były cudownie przystosowane do użytku ze względu na słodycz i doskonałość ich wód. Budowali wokół nich budynki i sadzili odpowiednie drzewa; także cysterny, niektóre otwarte na niebo, inne zadaszone, aby były używane zimą jako ciepłe kąpiele; były łaźnie królewskie i łaźnie osób prywatnych, które były trzymane oddzielnie; także oddzielne łaźnie dla kobiet, a inne znowu dla koni i bydła, i dawali im tyle ozdób, ile było dla nich odpowiednie. Wodę, która spływała, prowadzili, część do gaju Posejdona, gdzie rosły wszelkiego rodzaju drzewa o niezwykłej wysokości i pięknie, dzięki doskonałości gleby; reszta była transportowana akweduktami, które przechodziły przez mosty do zewnętrznych kręgów; i było wiele świątyń zbudowanych i poświęconych wielu bogom; także ogrody i miejsca ćwiczeń, niektóre dla mężczyzn, a niektóre wydzielone dla koni, na obu z dwóch utworzonych wysp strefami; a w centrum większej z dwóch znajdował się tor wyścigowy o szerokości i długości stadionu, który mógł rozciągać się wokół wyspy, aby konie mogły się ścigać. Były tam również wartownie w odstępach dla straży przybocznej, z których bardziej zaufani mieli wyznaczone obowiązki w mniejszej strefie, która była bliżej Akropolu; podczas gdy najbardziej zaufani mieli domy przydzielone im w cytadeli i wokół osób królów. Doki były pełne trier i zapasów morskich, a wszystko było gotowe do użycia. Dość planu pałacu królewskiego. Przechodząc przez zewnętrzne porty, których było trzy, doszedłbyś do muru, który zaczynał się nad morzem i biegł dookoła: był on wszędzie oddalony o pięćdziesiąt stadiów od największej strefy i portu i otaczał całość, spotykając się przy ujściu kanału w kierunku morza. Cały obszar był gęsto zaludniony mieszkaniami; a kanał i największy z portów były pełne statków i kupców przybywających ze wszystkich stron, którzy ze względu na swoją liczbę utrzymywali niezliczone dźwięki ludzkich głosów i hałas wszelkiego rodzaju nocą i dniem. Powtórzyłem jego opisy miasta i części wokół starożytnego pałacu niemal tak, jak je podał, a teraz muszę podjąć próbę opisania natury i układu reszty kraju. Cały kraj został opisany jako bardzo wysoki i stromy po stronie morza, ale kraj bezpośrednio wokół i wokół miasta był płaską równiną, samą w sobie otoczoną górami, które schodziły w kierunku morza; był gładki i równy, ale o podłużnym kształcie, rozciągający się w jednym kierunku na trzy tysiące stadiów i idący w górę kraju od morza przez środek wyspy na dwa tysiące stadiów; cały region wyspy leży na południu i jest osłonięty od północy. Otaczające góry sławił za ich liczbę, rozmiar i piękno,w których przewyższyli wszystko, co można teraz zobaczyć gdziekolwiek; mając w nich także wiele bogatych zamieszkałych wiosek, rzek i jezior, i łąk dostarczających pożywienia wystarczającego dla każdego zwierzęcia, dzikiego lub oswojonego, i drewna różnego rodzaju, obfitego do każdego rodzaju pracy. Opiszę teraz równinę, która była uprawiana przez wiele wieków przez wiele pokoleń królów. Była prostokątna i w większości prosta i podłużna; a to, czego brakowało jej w linii prostej, podążało za linią okrągłego rowu. Głębokość, szerokość i długość tego rowu były niewiarygodne i sprawiały wrażenie, że takie dzieło, oprócz tak wielu innych dzieł, trudno byłoby wykonać ręką człowieka. Ale muszę powiedzieć to, co słyszałem. Zostało wykopane na głębokość stu stóp, a jego szerokość wszędzie była stadionem; zostało przeniesione wokół całej równiny i miało dziesięć tysięcy stadiów długości. Przyjmował strumienie, które spływały z gór i wijąc się wokół równiny, dotykając miasta w różnych punktach, był tam wypuszczany do morza. Z góry, podobnie, proste kanały o szerokości stu stóp były wycinane na równinie i ponownie wypuszczane do rowu, w kierunku morza; kanały te były w odstępach stu stadiów i przez nie sprowadzano drewno z gór do miasta i transportowano owoce ziemi na statkach, wycinając poprzeczne przejścia z jednego kanału do drugiego i do miasta. Dwa razy w roku zbierano owoce ziemi — zimą korzystając z dobrodziejstw deszczów, a latem wprowadzając wodę z kanałów. Jeśli chodzi o populację, każda z działek na równinie miała wyznaczonego naczelnika mężczyzn, którzy nadawali się do służby wojskowej, a rozmiar działki miał być kwadratem dziesięciu stadiów w każdą stronę, a całkowita liczba wszystkich działek wynosiła sześćdziesiąt tysięcy i znów spuszczano do rowu, w kierunku morza; kanały te były w odstępach stu stadiów i przez nie sprowadzano drewno z gór do miasta i transportowano owoce ziemi statkami, wycinając poprzeczne przejścia z jednego kanału do drugiego i do miasta. Dwa razy w roku zbierano owoce ziemi — zimą korzystając z deszczów, a latem wprowadzając wodę z kanałów. Jeśli chodzi o populację, każda z działek na równinie miała wyznaczonego naczelnika mężczyzn, którzy nadawali się do służby wojskowej, a rozmiar działki miał być kwadratem dziesięciu stadiów w każdą stronę, a całkowita liczba wszystkich działek wynosiła sześćdziesiąt tysięcy.i znów spuszczano do rowu, w kierunku morza; kanały te były w odstępach stu stadiów i przez nie sprowadzano drewno z gór do miasta i transportowano owoce ziemi statkami, wycinając poprzeczne przejścia z jednego kanału do drugiego i do miasta. Dwa razy w roku zbierano owoce ziemi — zimą korzystając z deszczów, a latem wprowadzając wodę z kanałów. Jeśli chodzi o populację, każda z działek na równinie miała wyznaczonego naczelnika mężczyzn, którzy nadawali się do służby wojskowej, a rozmiar działki miał być kwadratem dziesięciu stadiów w każdą stronę, a całkowita liczba wszystkich działek wynosiła sześćdziesiąt tysięcy.

„A z mieszkańców gór i reszty kraju była też wielka rzesza mająca przywódców, którym przydzielono ich według ich domów i wiosek. Przywódca był zobowiązany dostarczyć na wojnę szóstą część rydwanu wojennego, tak aby utworzyć łącznie dziesięć tysięcy rydwanów; także dwa konie i jeźdźców na nich oraz lekki rydwan bez siedzenia, któremu towarzyszył wojownik pieszy niosący małą tarczę i mający woźnicę do kierowania końmi; ponadto był zobowiązany dostarczyć dwóch ciężkozbrojnych ludzi, dwóch łuczników, dwóch procarzy, trzech strzelców kamiennych i trzech oszczepników, którzy byli tyralierami, i czterech żeglarzy, aby utworzyć komplet tysiąca dwustu okrętów. Taki był porządek wojny w mieście królewskim — że w pozostałych dziewięciu rządach był inny w każdym z nich i byłoby uciążliwe opowiadanie o tym. Jeśli chodzi o urzędy i zaszczyty, następujący był układ od pierwszego: Każdy z dziesięciu królów, w swojej własnej dywizji a w swoim mieście miał absolutną kontrolę nad obywatelami i w wielu przypadkach nad prawami, karząc i zabijając kogo chciał.

„Teraz stosunki ich rządów ze sobą były regulowane nakazami Posejdona, tak jak przekazało im prawo. Zostały one wyryte przez pierwszych ludzi na kolumnie z orichalcum, która znajdowała się pośrodku wyspy, w świątyni Posejdona, gdzie ludzie zbierali się co pięć i sześć lat na przemian, oddając w ten sposób równą cześć liczbie nieparzystej i parzystej. A gdy się zebrali, naradzali się w sprawach publicznych i pytali, czy ktoś w czymś nie zgrzeszył, i wydawali na niego wyrok stosownie do tego — a zanim wydali wyrok, składali sobie nawzajem przysięgi w ten sposób: Były byki, które miały zasięg świątyni Posejdona; a dziesięciu, którzy zostali sami w świątyni, po tym, jak złożyli modlitwy bogom, aby mogli przyjąć ofiary, które były dla nich akceptowalne, polowali na byki bez broni, ale z kijami i pętlami; a byka, którego złapali, prowadzili do kolumny; ofiara była następnie uderzana przez nich w głowę i zabijana nad świętym napisem. Na kolumnie, oprócz prawa, była wypisana przysięga, która przywoływała potężne przekleństwa na nieposłusznych. Kiedy więc po złożeniu ofiary według ich zwyczajów spalili kończyny byka, zmieszali kielich i wrzucili do niego skrzep krwi dla każdego z nich; resztę ofiary zanieśli do ognia, po dokonaniu oczyszczenia kolumny dookoła. Następnie czerpali z kielicha w złotych naczyniach i wylewając ofiarę na ogień, przysięgali, że będą sądzić według praw na kolumnie i ukarzą każdego, kto wcześniej zgrzeszył, i że w przyszłości nie będą, jeśli będą mogli pomóc, łamać żadnych napisów i nie będą rozkazywać ani słuchać żadnego władcy, który rozkazałby im postępować inaczej niż według praw ich ojca Posejdona. To była modlitwa, którą każdy z nich ofiarował za siebie i swoją rodzinę, jednocześnie pijąc i poświęcając naczynie w świątyni boga; i po spędzeniu niezbędnego czasu na kolacji, gdy zapadła ciemność i ogień wokół ofiary był chłodny, wszyscy włożyli najpiękniejsze błękitne szaty i siedząc na ziemi w nocy w pobliżu żaru ofiar, na które przysięgli, i gasząc cały ogień wokół świątyni, otrzymywali i wydawali wyrok, jeśli któryś z nich miał jakieś oskarżenie do wniesienia przeciwko komukolwiek; a gdy wydali wyrok, o świcie spisali swoje wyroki na złotej tablicy i złożyli je jako pamiątki wraz ze swoimi szatami. Było wiele specjalnych praw, które różni królowie wypisali na temat świątyń, ale najważniejsze było następujące: że nie mieli podnosić broni przeciwko sobie nawzajem i wszyscy mieli przyjść z pomocą, jeśli ktoś w jakimkolwiek mieście próbowałby obalić dom królewski. Podobnie jak ich przodkowie,mieli wspólnie obradować nad wojną i innymi sprawami, dając zwierzchnictwo rodzinie Atlasa; król zaś nie miał mieć władzy nad życiem i śmiercią żadnego ze swoich krewnych, bez zgody większości dziesięciu królów.

„Taka była ogromna moc, którą bóg umieścił na zaginionej wyspie Atlantydy; i skierował ją później przeciwko naszej ziemi pod następującym pretekstem, jak mówią tradycje: Przez wiele pokoleń, tak długo jak trwała w nich boska natura, byli posłuszni prawom i życzliwie nastawieni do bogów, którzy byli ich krewnymi; posiadali bowiem prawdziwe i pod każdym względem wielkie duchy, praktykując łagodność i mądrość w różnych szansach życia i w ich stosunkach ze sobą. Gardzili wszystkim oprócz cnoty, nie dbając o swój obecny stan życia i lekko myśląc o posiadaniu złota i innej własności, która wydawała się im tylko ciężarem; nie byli też upojeni luksusem; ani bogactwo nie pozbawiało ich samokontroli; ale byli trzeźwi i widzieli wyraźnie, że wszystkie te dobra są zwiększane przez cnotliwą przyjaźń między sobą, a przez nadmierną gorliwość dla nich i honor dla nich, ich dobro jest tracone, a przyjaźń ginie wraz z nimi.

„Przez takie refleksje i przez trwanie w nich boskiej natury, wszystko to, co opisaliśmy, rosło i wzrastało w nich; ale kiedy ta boska część zaczęła w nich zanikać i zbyt często rozcieńczać się i zbyt dużą domieszką śmiertelności, a ludzka natura wzięła górę, wtedy nie mogąc znieść swego losu, stali się niestosowni, a temu, kto miał oko, by widzieć, zaczęli wydawać się podli i utracili najpiękniejsze ze swoich drogocennych darów; ale tym, którzy nie mieli oka, by widzieć prawdziwe szczęście, nadal wydawali się chwalebni i błogosławieni w tym samym czasie, gdy byli napełnieni niesprawiedliwą chciwością i władzą. Zeus, bóg bogów, który rządzi prawem i jest w stanie zajrzeć w takie rzeczy, dostrzegając, że honorowy ród znajdował się w najbardziej nędznym stanie i chcąc wymierzyć im karę, aby mogli zostać ukarani i ulepszeni, zebrał wszystkich bogów do swego najświętszego mieszkania, które, umieszczone w centrum świata, widzi wszystkie rzeczy, które uczestniczą w narodzeniu. A gdy ich zwołał, przemówił w ten sposób:

[Tutaj opowieść Platona nagle się kończy.]

ROZDZIAŁ III. PRAWDOPODOBIEŃSTWA HISTORII PLATONA.

Nie ma nic nieprawdopodobnego w tej opowieści, o ile opisuje ona wielki, bogaty, kulturalny i wykształcony naród. Prawie każda część opowieści Platona może być porównywana z opisami mieszkańców Egiptu lub Peru; w rzeczywistości pod pewnymi względami opis Atlantydy Platona nie dorównuje opisowi wielkości Egiptu Herodota lub obrazowi bogactwa i cywilizacji Peru autorstwa Prescotta. Na przykład Prescott w swoim „Podboju Peru” (tom I, s. 95) mówi:

„Najsłynniejsza z peruwiańskich świątyń, duma stolicy i cud imperium, znajdowała się w Cuzco, gdzie pod hojnością kolejnych władców tak się wzbogaciła, że otrzymała nazwę Coricancha, czyli „Miejsce Złota”.… Wnętrze świątyni było dosłownie kopalnią złota. Na zachodniej ścianie widniał herb przedstawiający Bóstwo, składający się z ludzkiej twarzy patrzącej pośród niezliczonych promieni światła, które emanowały z niej w każdym kierunku, w taki sam sposób, w jaki często uosabiane jest u nas słońce. Postać została wyryta na masywnej płycie ze złota, o ogromnych rozmiarach, grubo posypanej szmaragdami i kamieniami szlachetnymi… Ściany i sufity były wszędzie inkrustowane złotymi ozdobami; każda część wnętrza świątyni lśniła polerowanymi płytami i ćwiekami z drogocennego metalu; gzymsy były z tego samego materiału”.

W opowieści Platona nie ma cudów; mitów; opowieści o bogach, gorgonach, chochlikach czy gigantach. To prosta i rozsądna historia ludu, który budował świątynie, statki i kanały; żył z rolnictwa i handlu; który w pogoni za handlem docierał do wszystkich krajów wokół siebie. Wczesna historia większości narodów zaczyna się od bogów i demonów, podczas gdy tutaj nie mamy niczego takiego; widzimy, jak imigrant przybywa do kraju, żeni się z jedną z tubylczych kobiet i osiedla się; z czasem wokół niego wyrasta wielki naród. Przypomina to informacje przekazane przez egipskich kapłanów Herodotowi. „W ciągu jedenastu tysięcy trzystu czterdziestu lat twierdzą”, mówi Herodot, „że żadne bóstwo nie pojawiło się w ludzkiej postaci, … całkowicie zaprzeczają możliwości pochodzenia człowieka od boga”. Gdyby Platon próbował wydobyć ze swojej wyobraźni cudowną i przyjemną historię, nie mielibyśmy tak prostej i rozsądnej narracji. Dałby nam historię przypominającą legendy mitologii greckiej, pełną przygód bogów i bogiń, nimf, faunów i satyrów.

Nie ma też żadnych dowodów na podstawie tej historii, że Platon chciał przekazać w niej moralną lub polityczną lekcję, w przebraniu bajki, jak Bacon w „Nowej Atlantydzie” i More w „Królestwie Nigdzie”. Nie ma tu zarysowanej idealnej republiki. Jest to prosta, rozsądna historia ludu rządzonego przez swoich królów, żyjącego i rozwijającego się tak, jak żyły i rozwijały się inne narody od ich czasów.

Platon mówi, że w Atlantydzie istniało „wielkie i cudowne imperium”, które „bezmyślnie napadało na całą Europę i Azję”, co świadczy o zasięgu jego panowania. Nie tylko podporządkowało sobie Afrykę aż do Egiptu, a Europę aż do Włoch, ale także rządziło „również częściami kontynentu”, a mianowicie „przeciwległym kontynentem” Ameryki, „który otaczał prawdziwy ocean”. Części Ameryki, nad którymi rządziło, to, jak pokażemy później, Ameryka Środkowa, Peru i Dolina Missisipi, okupowane przez „Budowniczych Kopców”.

Co więcej, mówi nam, że „ta ogromna potęga została zebrana w jedno”; to znaczy, od Egiptu do Peru było to jedno skonsolidowane imperium. Zobaczymy później, że legendy Hindusów dotyczące Devy Nahusha wyraźnie odnoszą się do tego ogromnego imperium, które obejmowało cały znany świat.

Innym potwierdzeniem prawdziwości opowieści Platona jest fakt, że na Azorach znajdują się obecnie czarne skały lawowe oraz skały w kolorze czerwonym i białym. Twierdzi on, że zbudowano je z białego, czerwonego i czarnego kamienia. Sir C. Wyville Thomson opisuje wąski pas lądu między Fayal i Monte da Guia, zwany „Monte Queimada” (spalona góra), w następujący sposób: „Jest on utworzony częściowo z warstwowego tufu o ciemnym czekoladowym kolorze, a częściowo z brył czarnej lawy, porowatej, z których każda ma dużą jamę w środku, która musiała zostać wyrzucona jako bomby wulkaniczne w wspaniałym pokazie fajerwerków w pewnym okresie poza zapisami historii Acorean, ale pod koniec geologicznych annałów wyspy”. („Voyage of the Challenger”, tom ii., str. 24). Opisuje również ogromne ściany czarnej skały wulkanicznej na wyspie.

Równina Atlantydy, jak mówi nam Platon, „była uprawiana przez wiele wieków przez wiele pokoleń królów”. Jeśli, jak wierzymy, rolnictwo, udomowienie konia, wołu, owcy, kozy i świni oraz odkrycie lub rozwój pszenicy, owsa, żyta i jęczmienia miały swój początek w tym regionie, to język Platona odnoszący się do „wielu wieków i kolejnych pokoleń królów” jest zgodny z długimi okresami czasu, które były konieczne, aby doprowadzić człowieka od stanu dzikusa do stanu cywilizowanego.

W wielkim rowie otaczającym cały ląd niczym okrąg, do którego spływały strumienie z gór, prawdopodobnie widzimy pierwowzór czterech rzek Raju i symbol krzyża otoczonego okręgiem, który, jak pokażemy później, od najwcześniejszych czasów przedchrześcijańskich był uznawany za symbol Ogrodu Eden.

Wiemy, że Platon nie wymyślił imienia Posejdona, ponieważ kult Posejdona był powszechny w najwcześniejszych epokach Europy; „Kult Posejdona wydaje się być osobliwością wszystkich kolonii przed czasami Sydonu” („Narody prehistoryczne”, s. 148). Ten kult „został przeniesiony do Hiszpanii i do północnej Afryki, ale najobficiej do Italii, na wiele wysp i do regionów wokół Morza Egejskiego; także do Tracji” (tamże, s. 155).

Posejdon, lub Neptun, jest przedstawiany w mitologii greckiej jako bóg morza; ale jest on przedstawiony jako stojący w rydwanie wojennym ciągniętym przez konie. Związek konia (zwierzęcia lądowego) z bogiem morza jest niewytłumaczalny, z wyjątkiem światła podanego przez Platona. Posejdon był bogiem morza, ponieważ rządził wielkim lądem na morzu i był bogiem narodowym ludu morskiego; jest kojarzony z końmi, ponieważ w Atlantydzie koń został po raz pierwszy udomowiony; i, jak pokazuje Platon, Atlantydzi mieli wielkie tory wyścigowe dla rozwoju szybkości u koni; a Posejdon jest przedstawiany jako stojący w rydwanie wojennym, ponieważ niewątpliwie pojazdy kołowe zostały po raz pierwszy wynalezione przez tych samych ludzi, którzy oswoili konia; i przekazali te rydwany wojenne swoim potomkom z Egiptu do Brytanii. Wiemy, że konie były ulubionymi przedmiotami wybieranymi na ofiarę dla Posejdona przez narody starożytności w okresie historycznym; były zabijane i wrzucane do morza z wysokich urwisk. Religijne święta konne pogańskich Skandynawów były pozostałością kultu Posejdona, który niegdyś dominował na wszystkich wybrzeżach Europy; trwały aż do nawrócenia ludzi na chrześcijaństwo, a następnie zostały z wielkim trudem stłumione przez Kościół.

W opowieści Platona znajdujemy imiona niektórych fenickich bóstw wśród królów Atlantydy. Skąd Grek Platon wziął te imiona, skoro historia jest bajką?

Czy Platon, mówiąc o „owocach o twardej skórce, dających napoje, mięso i maści”, miał na myśli orzechy kakaowca?

Ponownie: Platon mówi nam, że Atlantyda obfitowała w zimne i gorące źródła. Jak trafił na gorące źródła, skoro rysował obraz ze swojej wyobraźni? To wyjątkowe potwierdzenie jego historii, że gorące źródła występują obficie na Azorach, które są ocalałymi fragmentami Atlantydy; a doświadczenie szersze niż to, które posiadał Platon, nauczyło naukowców, że gorące źródła są wspólną cechą regionów podatnych na wstrząsy wulkaniczne.

Platon mówi nam, „Cały kraj był bardzo wyniosły i stromy od strony morza, ale kraj bezpośrednio wokół miasta i wokół niego był płaską równiną, otoczoną górami, które schodziły w kierunku morza”. Wystarczy spojrzeć na profil „Dolphin’s Ridge”, ujawniony przez głębokie sondowania Challengera, podane jako frontispis tego tomu, aby zobaczyć, że jest to wierny opis tego stromego wzniesienia. „Otaczające góry”, które osłaniały równinę od północy, są przedstawione w obecnych górujących szczytach Azorów.

Platon mówi nam, że zniszczenie Atlantydy wypełniło morze mułem i utrudniło nawigację. Przez tysiące lat starożytni uważali, że Ocean Atlantycki jest „mętnym, płytkim, ciemnym i mglistym morzem, Mare tenebrosum” („Cosmos”, tom ii., s. 151.)

Trójzębne berło lub trójząb Posejdona stale pojawia się w starożytnej historii. Znajdujemy je w rękach hinduskich bogów i u podstawy wszystkich wierzeń religijnych starożytności.

„Wśród cyfr święta trójka była zawsze uważana za znak doskonałości i dlatego przypisywano ją wyłącznie Najwyższemu Bóstwu lub jego ziemskiemu przedstawicielowi — królowi, cesarzowi lub jakiemukolwiek władcy. Z tego powodu potrójne emblematy o różnych kształtach znajdują się na pasach, krawatach lub innych opaskach, jak można zobaczyć na dziełach starożytnej sztuki w Jukatanie, Gwatemali, Chiapas, Meksyku itd., kiedykolwiek obiekt odnosi się do boskiej supremacji”. (Dr Arthur Schott, „Smith. Rep”., 1869, s. 391.)

Przypomina nam to „tiarę” i „potrójną rundę suwerenności”.

W ten sam sposób dziesięć królestw Atlantydy utrwalonych jest we wszystkich starożytnych tradycjach.

„W liczbie podanej przez Biblię dla patriarchów przedpotopowych mamy pierwszy przykład uderzającej zgodności z tradycjami różnych narodów. Dziesięciu jest wymienionych w Księdze Rodzaju. Inne narody, do którejkolwiek epoki, do której przenoszą swoich przodków, czy przed czy po Potopie, czy przeważa charakter mityczny czy historyczny, są stałe w tej świętej liczbie dziesięć, którą niektórzy daremnie próbowali połączyć ze spekulacjami późniejszych filozofów religijnych na temat mistycznej wartości liczb. W Chaldei Berosus wylicza dziesięciu królów przedpotopowych, których bajeczne panowanie rozciągało się na tysiące lat. Legendy rasy irańskiej rozpoczynają się od panowania dziesięciu królów Peisdadien (Posejdon?), „ludzi starożytnego prawa, którzy żyli na czystej Homa (wodzie życia)” (nektarze?), „i którzy zachowali swoją świętość”. W Indiach spotykamy dziewięciu Brahmadików, którzy wraz z Brahmą, ich założycielem, tworzą dziesięciu i którzy są nazywani Dziesięcioma Petris, czyli Ojcami. Chińczycy liczą dziesięciu cesarzy, uczestników boskiej natury, przed świtem czasów historycznych. Niemcy wierzyli w dziesięciu przodków Odyna, a Arabowie w dziesięciu mitycznych królów Aditów. (Lenormant i Chevallier, „Anc. Hist. of the East”, tom i., s. 13.)

Historię Platona potwierdzają inne źródła.

Fragment zachowany w Proklusie, pochodzący z dzieła, które obecnie zaginęło, a które cytuje Boeckh w swoim komentarzu do Platona, wspomina o wyspach na morzu zewnętrznym, za Słupami Heraklesa, i stwierdza, że wiadomo, iż na jednej z tych wysp „mieszkańcy zachowali po swoich przodkach pamiątkę Atlantydy, niezwykle dużej wyspy, która przez długi czas panowała nad wszystkimi wyspami Oceanu Atlantyckiego”.

Ælian w swojej „Varia Historia” (księga iii., rozdz. xviii.) opowiada nam, że Theopompus (400 p.n.e.) opowiedział szczegóły wywiadu między Midasem, królem Frygii, a Sylenem, w którym Sylen doniósł o istnieniu wielkiego kontynentu za Atlantykiem, „większego niż Azja, Europa i Libia razem wzięte”. Stwierdził, że rasa ludzi zwana Meropes mieszkała tam i miała rozległe miasta. Byli przekonani, że tylko ich kraj jest kontynentem. Z ciekawości niektórzy z nich przepłynęli ocean i odwiedzili Hyperborejczyków.

„Galowie posiadali tradycje na temat Atlantydy, które zostały zebrane przez rzymskiego historyka Timagenesa, który żył w pierwszym wieku przed Chrystusem. Przedstawia on, że w Galii żyły trzy odrębne ludy: 1. Ludność tubylcza, którą uważam za Mongoloidów, którzy od dawna zamieszkiwali Europę; 2. Najeźdźcy z odległej wyspy, którą rozumiem jako Atlantydę; 3. Aryjscy Galowie”. („Preadamites”, s. 380.)

Marcellus w swojej pracy o Etiopczykach wspomina o siedmiu wyspach leżących na Oceanie Atlantyckim — prawdopodobnie o Wyspach Kanaryjskich — a mieszkańcy tych wysp, jak twierdzi, zachowują pamięć o znacznie większej wyspie, Atlantydzie, „która przez długi czas sprawowała władzę nad mniejszymi” (Didot Müller, „Fragmenta Historicorum Græcorum”, tom IV, s. 443).

Diodor Sycylijski opowiada, że Fenicjanie odkryli „dużą wyspę na Oceanie Atlantyckim, za Słupami Herkulesa, kilka dni żeglugi od wybrzeży Afryki. Ta wyspa obfitowała we wszelkiego rodzaju bogactwa. Gleba była niezwykle żyzna; krajobraz urozmaicały rzeki, góry i lasy. Mieszkańcy mieli zwyczaj wycofywać się latem do wspaniałych domów wiejskich, które stały pośród pięknych ogrodów. Ryby i dziczyzna były znajdowane w wielkiej obfitości; klimat był pyszny, a drzewa owocowały o każdej porze roku”. Homer, Plutarch i inni starożytni pisarze wspominają o wyspach położonych na Atlantyku, „kilka tysięcy stadiów od Słupów Herkulesa”. Silenus mówi Midasowi, że był inny kontynent oprócz Europy, Azji i Afryki — „kraj, w którym złoto i srebro są tak obfite, że nie są cenione bardziej niż my cenimy żelazo”. Św. Klemens w swoim Liście do Koryntian twierdzi, że za oceanem istnieją inne światy.

Można tu zwrócić uwagę na niezwykłą liczbę przypadków, w których w Starym Testamencie pojawia się aluzja do „wysp na morzu”, zwłaszcza w księgach Izajasza i Ezechiela. Co wspólnego ludy śródlądowe, takie jak Żydzi, miały z morzami i wyspami? Czy te odniesienia wyrosły z niejasnych tradycji łączących ich rasę z „wyspami na morzu”?

Orphic Argonaut śpiewa o podziale starożytnej Lyktonii na oddzielne wyspy. Mówi: „Kiedy ciemnowłosy Posejdon, w gniewie na Ojca Kroniona, uderzył Lyktonię złotym trójzębem”.

Platon stwierdza, że Egipcjanie powiedzieli Solonowi, że zniszczenie Atlantydy nastąpiło 9000 lat przed tą datą, a mianowicie około 9600 lat przed erą chrześcijańską. Wygląda to na niezwykle długi okres czasu, ale należy pamiętać, że geolodzy twierdzą, że szczątki człowieka znalezione w jaskiniach Europy pochodzą sprzed 500 000 lat; a skamieniałą czaszkę Calaveras znaleziono głęboko pod podstawą Góry Stołowej w Kalifornii, cała góra powstała odkąd człowiek, do którego należała, żył i umarł.

„M. Oppert odczytał esej na Kongresie w Brukseli, aby pokazać na podstawie obserwacji astronomicznych Egipcjan i Asyryjczyków, że 11 542 lat przed naszą erą człowiek istniał na ziemi na takim etapie cywilizacji, że mógł zauważyć zjawiska astronomiczne i obliczyć z dużą dokładnością długość roku. Egipcjanie, jak mówi, obliczali za pomocą cykli 1460 lat — cykli zodiakalnych, jak je nazywano. Ich rok składał się z 365 dni, co powodowało, że tracili jeden dzień co cztery lata słoneczne, a w konsekwencji osiągnęliby swój pierwotny punkt wyjścia dopiero po 1460 latach (365 x 4). Dlatego cykl zodiakalny kończący się w roku 139 naszej ery rozpoczął się w roku 1322 p.n.e. Z drugiej strony cykl asyryjski wynosił 1805 lat, czyli 22 325 lunacji. Cykl asyryjski rozpoczął się w 712 p.n.e. Chaldejczycy twierdzą, że między Potop i ich pierwsza historyczna dynastia trwała 39 180 lat. Co oznacza ta liczba? Odpowiada 12 egipskim cyklom zodiakalnym plus 12 asyryjskim cyklom księżycowym.

12 X 1460 = 17,520

= 39,180

12 X 1805 = 21,660

„Te dwa sposoby obliczania czasu są ze sobą zgodne i były znane równocześnie jednemu ludowi, Chaldejczykom. Zbudujmy teraz serię obu cykli, zaczynając od naszej ery, a wynik będzie następujący:

Cykl zodiakalny:

Cykl księżycowy:

1,460

1,805

1,822

712

_____

_____

2,782

2,517

4,242

4,322

5,702

6,127

7,162

7,932

8,622

9,737

110,082

11,542

11,542

„W roku 11 542 p.n.e. oba cykle zeszły się, a zatem w tym roku miały one wspólne źródło w jednej i tej samej obserwacji astronomicznej”.

Obserwację tę prawdopodobnie poczyniono na Atlantydzie.

Ogromna rozbieżność językowa, która istnieje wśród Atlantydów na początku Okresu Historycznego, oznacza ogromny upływ czasu. Fakt, że narody Starego Świata tak mało pamiętały o Atlantydzie, poza kolosalnym faktem jej nagłego i przytłaczającego zniszczenia, również wydaje się przenosić to wydarzenie w odległą przeszłość.

Herodot opowiada nam, że dowiedział się od Egipcjan, iż Herkules był jednym z ich najstarszych bogów i jednym z dwunastu pochodzących od ośmiu bogów, 17 000 lat przed panowaniem Amazysa.

Krótko mówiąc, nie rozumiem, dlaczego ta opowieść Platona, opowiedziana jako historia, pochodząca od Egipcjan, ludu, który, jak wiadomo, zachował najstarsze zapisy i który był w stanie prześledzić swoje istnienie aż do rozległej starożytności, miałaby zostać z pogardą odrzucona jako bajka przez Greków, Rzymian i współczesny świat. Może tak być tylko dlatego, że nasi poprzednicy, z ich ograniczoną wiedzą na temat historii geologicznej świata, nie wierzyli, że jakakolwiek duża część powierzchni Ziemi mogła zostać tak nagle pochłonięta przez morze.

Zajmijmy się najpierw tym pytaniem.

ATLANTIS THE ANTEDILUVIAN WORLD.

PART I. THE HISTORY OF ATLANTIS.

CHAPTER I.  THE PURPOSE OF THE BOOK.

This book is an attempt to demonstrate several distinct and novel propositions. These are:

1. That there once existed in the Atlantic Ocean, opposite the mouth of the Mediterranean Sea, a large island, which was the remnant of an Atlantic continent, and known to the ancient world as Atlantis.

2. That the description of this island given by Plato is not, as has been long supposed, fable, but veritable history.

3. That Atlantis was the region where man first rose from a state of barbarism to civilization.

4. That it became, in the course of ages, a populous and mighty nation, from whose overflowings the shores of the Gulf of Mexico, the Mississippi River, the Amazon, the Pacific coast of South America, the Mediterranean, the west coast of Europe and Africa, the Baltic, the Black Sea, and the Caspian were populated by civilized nations.

5. That it was the true Antediluvian world; the Garden of Eden; the Gardens of the Hesperides; the Elysian Fields; the Gardens of Alcinous; the Mesomphalos; the Olympos; the Asgard of the traditions of the ancient nations; representing a universal memory of a great land, where early mankind dwelt for ages in peace and happiness.

6. That the gods and goddesses of the ancient Greeks, the Phoenicians, the Hindoos, and the Scandinavians were simply the kings, queens, and heroes of Atlantis; and the acts attributed to them in mythology are a confused recollection of real historical events.

7. That the mythology of Egypt and Peru represented the original religion of Atlantis, which was sun-worship.

8. That the oldest colony formed by the Atlanteans was probably in Egypt, whose civilization was a reproduction of that of the Atlantic island.

9. That the implements of the "Bronze Age" of Europe were derived from Atlantis. The Atlanteans were also the first manufacturers of iron.

10. That the Phoenician alphabet, parent of all the European alphabets, was derived from an Atlantis alphabet, which was also conveyed from Atlantis to the Mayas of Central America.

11. That Atlantis was the original seat of the Aryan or Indo-European family of nations, as well as of the Semitic peoples, and possibly also of the Turanian races.

12. That Atlantis perished in a terrible convulsion of nature, in which the whole island sunk into the ocean, with nearly all its inhabitants.

13. That a few persons escaped in ships and on rafts, and, carried to the nations east and west the tidings of the appalling catastrophe, which has survived to our own time in the Flood and Deluge legends of the different nations of the old and new worlds.

If these propositions can be proved, they will solve many problems which now perplex mankind; they will confirm in many respects the statements in the opening chapters of Genesis; they will widen the area of human history; they will explain the remarkable resemblances which exist between the ancient civilizations found upon the opposite shores of the Atlantic Ocean, in the old and new worlds; and they will aid us to rehabilitate the fathers of our civilization, our blood, and our fundamental ideas-the men who lived, loved, and labored ages before the Aryans descended upon India, or the Phoenician had settled in Syria, or the Goth had reached the shores of the Baltic.

The fact that the story of Atlantis was for thousands of years regarded as a fable proves nothing. There is an unbelief which grows out of ignorance, as well as a scepticism which is born of intelligence. The people nearest to the past are not always those who are best informed concerning the past.

For a thousand years it was believed that the legends of the buried cities of Pompeii and Herculaneum were myths: they were spoken of as "the fabulous cities." For a thousand years the educated world did not credit the accounts given by Herodotus of the wonders of the ancient civilizations of the Nile and of Chaldea. He was called "the father of liars." Even Plutarch sneered at him. Now, in the language of Frederick Schlegel, "the deeper and more comprehensive the researches of the moderns have been, the more their regard and esteem for Herodotus has increased." Buckle says, "His minute information about Egypt and Asia Minor is admitted by all geographers."

There was a time when the expedition sent out by Pharaoh Necho to circumnavigate Africa was doubted, because the explorers stated that after they had progressed a certain distance the sun was north of them; this circumstance, which then aroused suspicion, now proves to us that the Egyptian navigators had really passed the equator, and anticipated by 2100 years Vasquez de Gama in his discovery of the Cape of Good Hope.

If I succeed in demonstrating the truth of the somewhat startling propositions with which I commenced this chapter, it will only be by bringing to bear upon the question of Atlantis a thousand converging lines of light from a multitude of researches made by scholars in different fields of modern thought. Further investigations and discoveries will, I trust, confirm the correctness of the conclusions at which I have arrived.

CHAPTER II. PLATO'S HISTORY OF ATLANTIS.

Plato has preserved for us the history of Atlantis. If our views are correct, it is one of the most valuable records which have come down to us from antiquity.

Plato lived 400 years before the birth of Christ. His ancestor, Solon, was the great law-giver of Athens 600 years before the Christian era. Solon visited Egypt. Plutarch says, "Solon attempted in verse a large description, or rather fabulous account of the Atlantic Island, which he had learned from the wise men of Sais, and which particularly concerned the Athenians; but by reason of his age, not want of leisure (as Plato would have it), he was apprehensive the work would be too much for him, and therefore did not go through with it. These verses are a proof that business was not the hinderance:

"'I grow in learning as I grow in age.'

And again:

"'Wine, wit, and beauty still their charms bestow,

Light all the shades of life, and cheer us as we go.'

"Plato, ambitious to cultivate and adorn the subject of the Atlantic Island, as a delightful spot in some fair field unoccupied, to which also he had some claim by reason of his being related to Solon, laid out magnificent courts and enclosures, and erected a grand entrance to it, such as no other story, fable, or Poem ever had. But, as he began it late, he ended his life before the work, so that the more the reader is delighted with the part that is written, the more regret he has to find it unfinished."

There can be no question that Solon visited Egypt. The causes of his departure from Athens, for a period of ten years, are fully explained by Plutarch. He dwelt, he tells us,

"On the Canopian shore, by Nile's deep mouth."

There he conversed upon points of philosophy and history with the most learned of the Egyptian priests. He was a man of extraordinary force and penetration of mind, as his laws and his sayings, which have been preserved to us, testify. There is no improbability in the statement that he commenced in verse a history and description of Atlantis, which he left unfinished at his death; and it requires no great stretch of the imagination to believe that this manuscript reached the hands of his successor and descendant, Plato; a scholar, thinker, and historian like himself, and, like himself, one of the profoundest minds of the ancient world. The Egyptian priest had said to Solon, "You have no antiquity of history, and no history of antiquity;" and Solon doubtless realized fully the vast importance of a record which carried human history back, not only thousands of years before the era of Greek civilization, but many thousands of years before even the establishment of the kingdom of Egypt; and he was anxious to preserve for his half-civilized countrymen this inestimable record of the past.

We know of no better way to commence a book about Atlantis than by giving in full the record preserved by Plato. It is as follows:

Critias. Then listen, Socrates, to a strange tale, which is, however, certainly true, as Solon, who was the wisest of the seven sages, declared. He was a relative and great friend of my great-grandfather, Dropidas, as he himself says in several of his poems; and Dropidas told Critias, my grandfather, who remembered, and told us, that there were of old great and marvellous actions of the Athenians, which have passed into oblivion through time and the destruction of the human race and one in particular, which was the greatest of them all, the recital of which will be a suitable testimony of our gratitude to you….

Socrates. Very good; and what is this ancient famous action of which
Critias spoke, not as a mere legend, but as a veritable action of the
Athenian State, which Solon recounted!

Critias. I will tell an old-world story which I heard from an aged man; for Critias was, as he said, at that time nearly ninety years of age, and I was about ten years of age. Now the day was that day of the Apaturia which is called the registration of youth; at which, according to custom, our parents gave prizes for recitations, and the poems of several poets were recited by us boys, and many of us sung the poems of Solon, which were new at the time. One of our tribe, either because this was his real opinion, or because he thought that he would please Critias, said that, in his judgment, Solon was not only the wisest of men but the noblest of poets. The old man, I well remember, brightened up at this, and said, smiling: "Yes, Amynander, if Solon had only, like other poets, made poetry the business of his life, and had completed the tale which he brought with him from Egypt, and had not been compelled, by reason of the factions and troubles which he found stirring in this country when he came home, to attend to other matters, in my opinion he would have been as famous as Homer, or Hesiod, or any poet."

"And what was that poem about, Critias?" said the person who addressed him.

"About the greatest action which the Athenians ever did, and which ought to have been most famous, but which, through the lapse of time and the destruction of the actors, has not come down to us."

"Tell us," said the other, "the whole story, and how and from whom Solon heard this veritable tradition."

He replied: "At the head of the Egyptian Delta, where the river Nile divides, there is a certain district which is called the district of Sais, and the great city of the district is also called Sais, and is the city from which Amasis the king was sprung. And the citizens have a deity who is their foundress: she is called in the Egyptian tongue Neith, which is asserted by them to be the same whom the Hellenes called Athene. Now, the citizens of this city are great lovers of the Athenians, and say that they are in some way related to them. Thither came Solon, who was received by them with great honor; and he asked the priests, who were most skilful in such matters, about antiquity, and made the discovery that neither he nor any other Hellene knew anything worth mentioning about the times of old. On one occasion, when he was drawing them on to speak of antiquity, he began to tell about the most ancient things in our part of the world—about Phoroneus, who is called 'the first,' and about Niobe; and, after the Deluge, to tell of the lives of Deucalion and Pyrrha; and he traced the genealogy of their descendants, and attempted to reckon how many years old were the events of which he was speaking, and to give the dates. Thereupon, one of the priests, who was of very great age; said, 'O Solon, Solon, you Hellenes are but children, and there is never an old man who is an Hellene.' Solon, bearing this, said, 'What do you mean?' 'I mean to say,' he replied, 'that in mind you are all young; there is no old opinion handed down among you by ancient tradition, nor any science which is hoary with age. And I will tell you the reason of this: there have been, and there will be again, many destructions of mankind arising out of many causes. There is a story which even you have preserved, that once upon a time Phaëthon, the son of Helios, having yoked the steeds in his father's chariot, because he was not able to drive them in the path of his father, burnt up all that was upon the earth, and was himself destroyed by a thunderbolt. Now, this has the form of a myth, but really signifies a declination of the bodies moving around the earth and in the heavens, and a great conflagration of things upon the earth recurring at long intervals of time: when this happens, those who live upon the mountains and in dry and lofty places are more liable to destruction than those who dwell by rivers or on the sea-shore; and from this calamity the Nile, who is our never-failing savior, saves and delivers us. When, on the other hand, the gods purge the earth with a deluge of water, among you herdsmen and shepherds on the mountains are the survivors, whereas those of you who live in cities are carried by the rivers into the sea; but in this country neither at that time nor at any other does the water come from above on the fields, having always a tendency to come up from below, for which reason the things preserved here are said to be the oldest. The fact is, that wherever the extremity of winter frost or of summer sun does not prevent, the human race is always increasing at times, and at other times diminishing in numbers. And whatever happened either in your country or in ours, or in any other region of which we are informed—if any action which is noble or great, or in any other way remarkable has taken place, all that has been written down of old, and is preserved in our temples; whereas you and other nations are just being provided with letters and the other things which States require; and then, at the usual period, the stream from heaven descends like a pestilence, and leaves only those of you who are destitute of letters and education; and thus you have to begin all over again as children, and know nothing of what happened in ancient times, either among us or among yourselves. As for those genealogies of yours which you have recounted to us, Solon, they are no better than the tales of children; for, in the first place, you remember one deluge only, whereas there were many of them; and, in the next place, you do not know that there dwelt in your land the fairest and noblest race of men which ever lived, of whom you and your whole city are but a seed or remnant. And this was unknown to you, because for many generations the survivors of that destruction died and made no sign. For there was a time, Solon, before that great deluge of all, when the city which now is Athens was first in war, and was preeminent for the excellence of her laws, and is said to have performed the noblest deeds, and to have had the fairest constitution of any of which tradition tells, under the face of heaven.' Solon marvelled at this, and earnestly requested the priest to inform him exactly and in order about these former citizens. 'You are welcome to hear about them, Solon,' said the priest, 'both for your own sake and for that of the city; and, above all, for the sake of the goddess who is the common patron and protector and educator of both our cities. She founded your city a thousand years before ours, receiving from the Earth and Hephæstus the seed of your race, and then she founded ours, the constitution of which is set down in our sacred registers as 8000 years old. As touching the citizens of 9000 years ago, I will briefly inform you of their laws and of the noblest of their actions; and the exact particulars of the whole we will hereafter go through at our leisure, in the sacred registers themselves. If you compare these very laws with your own, you will find that many of ours are the counterpart of yours, as they were in the olden time. In the first place, there is the caste of priests, which is separated from all the others; next there are the artificers, who exercise their several crafts by themselves, and without admixture of any other; and also there is the class of shepherds and that of hunters, as well as that of husbandmen; and you will observe, too, that the warriors in Egypt are separated from all the other classes, and are commanded by the law only to engage in war; moreover, the weapons with which they are equipped are shields and spears, and this the goddess taught first among you, and then in Asiatic countries, and we among the Asiatics first adopted.

"'Then, as to wisdom, do you observe what care the law took from the very first, searching out and comprehending the whole order of things down to prophecy and medicine (the latter with a view to health); and out of these divine elements drawing what was needful for human life, and adding every sort of knowledge which was connected with them. All this order and arrangement the goddess first imparted to you when establishing your city; and she chose the spot of earth in which you were born, because she saw that the happy temperament of the seasons in that land would produce the wisest of men. Wherefore the goddess, who was a lover both of war and of wisdom, selected, and first of all settled that spot which was the most likely to produce men likest herself. And there you dwelt, having such laws as these and still better ones, and excelled all mankind in all virtue, as became the children and disciples of the gods. Many great and wonderful deeds are recorded of your State in our histories; but one of them exceeds all the rest in greatness and valor; for these histories tell of a mighty power which was aggressing wantonly against the whole of Europe and Asia, and to which your city put an end. This power came forth out of the Atlantic Ocean, for in those days the Atlantic was navigable; and there was an island situated in front of the straits which you call the Columns of Heracles: the island was larger than Libya and Asia put together, and was the way to other islands, and from the islands you might pass through the whole of the opposite continent which surrounded the true ocean; for this sea which is within the Straits of Heracles is only a harbor, having a narrow entrance, but that other is a real sea, and the surrounding land may be most truly called a continent. Now, in the island of Atlantis there was a great and wonderful empire, which had rule over the whole island and several others, as well as over parts of the continent; and, besides these, they subjected the parts of Libya within the Columns of Heracles as far as Egypt, and of Europe as far as Tyrrhenia. The vast power thus gathered into one, endeavored to subdue at one blow our country and yours, and the whole of the land which was within the straits; and then, Solon, your country shone forth, in the excellence of her virtue and strength, among all mankind; for she was the first in courage and military skill, and was the leader of the Hellenes. And when the rest fell off from her, being compelled to stand alone, after having undergone the very extremity of danger, she defeated and triumphed over the invaders, and preserved from slavery those who were not yet subjected, and freely liberated all the others who dwelt within the limits of Heracles. But afterward there occurred violent earthquakes and floods, and in a single day and night of rain all your warlike men in a body sunk into the earth, and the island of Atlantis in like manner disappeared, and was sunk beneath the sea. And that is the reason why the sea in those parts is impassable and impenetrable, because there is such a quantity of shallow mud in the way; and this was caused by the subsidence of the island.' ("Plato's Dialogues," ii., 617, Timæus.)…

"But in addition to the gods whom you have mentioned, I would specially invoke Mnemosyne; for all the important part of what I have to tell is dependent on her favor, and if I can recollect and recite enough of what was said by the priests, and brought hither by Solon, I doubt not that I shall satisfy the requirements of this theatre. To that task, then, I will at once address myself.

"Let me begin by observing, first of all, that nine thousand was the sum of years which had elapsed since the war which was said to have taken place between all those who dwelt outside the Pillars of Heracles and those who dwelt within them: this war I am now to describe. Of the combatants on the one side the city of Athens was reported to have been the ruler, and to have directed the contest; the combatants on the other side were led by the kings of the islands of Atlantis, which, as I was saying, once had an extent greater than that of Libya and Asia; and, when afterward sunk by an earthquake, became an impassable barrier of mud to voyagers sailing from hence to the ocean. The progress of the history will unfold the various tribes of barbarians and Hellenes which then existed, as they successively appear on the scene; but I must begin by describing, first of all, the Athenians as they were in that day, and their enemies who fought with them; and I shall have to tell of the power and form of government of both of them. Let us give the precedence to Athens….

"Many great deluges have taken place during the nine thousand years, for that is the number of years which have elapsed since the time of which I am speaking; and in all the ages and changes of things there has never been any settlement of the earth flowing down from the mountains, as in other places, which is worth speaking of; it has always been carried round in a circle, and disappeared in the depths below. The consequence is that, in comparison of what then was, there are remaining in small islets only the bones of the wasted body, as they may be called, all the richer and softer parts of the soil having fallen away, and the mere skeleton of the country being left….

"And next, if I have not forgotten what I heard when I was a child, I will impart to you the character and origin of their adversaries; for friends should not keep their stories to themselves, but have them in common. Yet, before proceeding farther in the narrative, I ought to warn you that you must not be surprised if you should bear Hellenic names given to foreigners. I will tell you the reason of this: Solon, who was intending to use the tale for his poem, made an investigation into the meaning of the names, and found that the early Egyptians, in writing them down, had translated them into their own language, and he recovered the meaning of the several names and retranslated them, and copied them out again in our language. My great-grandfather, Dropidas, had the original writing, which is still in my possession, and was carefully studied by me when I was a child. Therefore, if you bear names such as are used in this country, you must not be surprised, for I have told you the reason of them.

"The tale, which was of great length, began as follows: I have before remarked, in speaking of the allotments of the gods, that they distributed the whole earth into portions differing in extent, and made themselves temples and sacrifices. And Poseidon, receiving for his lot the island of Atlantis, begat children by a mortal woman, and settled them in a part of the island which I will proceed to describe. On the side toward the sea, and in the centre of the whole island, there was a plain which is said to have been the fairest of all plains, and very fertile. Near the plain again, and also in the centre of the island, at a distance of about fifty stadia, there was a mountain, not very high on any side. In this mountain there dwelt one of the earth-born primeval men of that country, whose name was Evenor, and he had a wife named Leucippe, and they had an only daughter, who was named Cleito. The maiden was growing up to womanhood when her father and mother died; Poseidon fell in love with her, and had intercourse with her; and, breaking the ground, enclosed the hill in which she dwelt all round, making alternate zones of sea and land, larger and smaller, encircling one another; there were two of land and three of water, which he turned as with a lathe out of the centre of the island, equidistant every way, so that no man could get to the island, for ships and voyages were not yet heard of. He himself, as he was a god, found no difficulty in making special arrangements for the centre island, bringing two streams of water under the earth, which he caused to ascend as springs, one of warm water and the other of cold, and making every variety of food to spring up abundantly in the earth. He also begat and brought up five pairs of male children, dividing the island of Atlantis into ten portions: he gave to the first-born of the eldest pair his mother's dwelling and the surrounding allotment, which was the largest and best, and made him king over the rest; the others he made princes, and gave them rule over many men and a large territory. And he named them all: the eldest, who was king, he named Atlas, and from him the whole island and the ocean received the name of Atlantic. To his twin-brother, who was born after him, and obtained as his lot the extremity of the island toward the Pillars of Heracles, as far as the country which is still called the region of Gades in that part of the world, he gave the name which in the Hellenic language is Eumelus, in the language of the country which is named after him, Gadeirus. Of the second pair of twins, he called one Ampheres and the other Evæmon. To the third pair of twins he gave the name Mneseus to the elder, and Autochthon to the one who followed him. Of the fourth pair of twins he called the elder Elasippus and the younger Mestor. And of the fifth pair he gave to the elder the name of Azaes, and to the younger Diaprepes. All these and their descendants were the inhabitants and rulers of divers islands in the open sea; and also, as has been already said, they held sway in the other direction over the country within the Pillars as far as Egypt and Tyrrhenia. Now Atlas had a numerous and honorable family, and his eldest branch always retained the kingdom, which the eldest son handed on to his eldest for many generations; and they had such an amount of wealth as was never before possessed by kings and potentates, and is not likely ever to be again, and they were furnished with everything which they could have, both in city and country. For, because of the greatness of their empire, many things were brought to them from foreign countries, and the island itself provided much of what was required by them for the uses of life. In the first place, they dug out of the earth whatever was to be found there, mineral as well as metal, and that which is now only a name, and was then something more than a name—orichalcum—was dug out of the earth in many parts of the island, and, with the exception of gold, was esteemed the most precious of metals among the men of those days. There was an abundance of wood for carpenters' work, and sufficient maintenance for tame and wild animals. Moreover, there were a great number of elephants in the island, and there was provision for animals of every kind, both for those which live in lakes and marshes and rivers, and also for those which live in mountains and on plains, and therefore for the animal which is the largest and most voracious of them. Also, whatever fragrant things there are in the earth, whether roots, or herbage, or woods, or distilling drops of flowers or fruits, grew and thrived in that land; and again, the cultivated fruit of the earth, both the dry edible fruit and other species of food, which we call by the general name of legumes, and the fruits having a hard rind, affording drinks, and meats, and ointments, and good store of chestnuts and the like, which may be used to play with, and are fruits which spoil with keeping—and the pleasant kinds of dessert which console us after dinner, when we are full and tired of eating—all these that sacred island lying beneath the sun brought forth fair and wondrous in infinite abundance. All these things they received from the earth, and they employed themselves in constructing their temples, and palaces, and harbors, and docks; and they arranged the whole country in the following manner: First of all they bridged over the zones of sea which surrounded the ancient metropolis, and made a passage into and out of they began to build the palace in the royal palace; and then the habitation of the god and of their ancestors. This they continued to ornament in successive generations, every king surpassing the one who came before him to the utmost of his power, until they made the building a marvel to behold for size and for beauty. And, beginning from the sea, they dug a canal three hundred feet in width and one hundred feet in depth, and fifty stadia in length, which they carried through to the outermost zone, making a passage from the sea up to this, which became a harbor, and leaving an opening sufficient to enable the largest vessels to find ingress. Moreover, they divided the zones of land which parted the zones of sea, constructing bridges of such a width as would leave a passage for a single trireme to pass out of one into another, and roofed them over; and there was a way underneath for the ships, for the banks of the zones were raised considerably above the water. Now the largest of the zones into which a passage was cut from the sea was three stadia in breadth, and the zone of land which came next of equal breadth; but the next two, as well the zone of water as of land, were two stadia, and the one which surrounded the central island was a stadium only in width. The island in which the palace was situated had a diameter of five stadia. This, and the zones and the bridge, which was the sixth part of a stadium in width, they surrounded by a stone wall, on either side placing towers, and gates on the bridges where the sea passed in. The stone which was used in the work they quarried from underneath the centre island and from underneath the zones, on the outer as well as the inner side. One kind of stone was white, another black, and a third red; and, as they quarried, they at the same time hollowed out docks double within, having roofs formed out of the native rock. Some of their buildings were simple, but in others they put together different stones, which they intermingled for the sake of ornament, to be a natural source of delight. The entire circuit of the wall which went round the outermost one they covered with a coating of brass, and the circuit of the next wall they coated with tin, and the third, which encompassed the citadel flashed with the red light of orichalcum. The palaces in the interior of the citadel were constructed in this wise: In the centre was a holy temple dedicated to Cleito and Poseidon, which remained inaccessible, and was surrounded by an enclosure of gold; this was the spot in which they originally begat the race of the ten princes, and thither they annually brought the fruits of the earth in their season from all the ten portions, and performed sacrifices to each of them. Here, too, was Poiseidon's own temple, of a stadium in length and half a stadium in width, and of a proportionate height, having a sort of barbaric splendor. All the outside of the temple, with the exception of the pinnacles, they covered with silver, and the pinnacles with gold. In the interior of the temple the roof was of ivory, adorned everywhere with gold and silver and orichalcum; all the other parts of the walls and pillars and floor they lined with orichalcum. In the temple they placed statues of gold: there was the god himself standing in a chariot—the charioteer of six winged horses—and of such a size that he touched the roof of the building with his head; around him there were a hundred Nereids riding on dolphins, for such was thought to be the number of them in that day. There were also in the interior of the temple other images which had been dedicated by private individuals. And around the temple on the outside were placed statues of gold of all the ten kings and of their wives; and there were many other great offerings, both of kings and of private individuals, coming both from the city itself and the foreign cities over which they held sway. There was an altar, too, which in size and workmanship corresponded to the rest of the work, and there were palaces in like manner which answered to the greatness of the kingdom and the glory of the temple.

"In the next place, they used fountains both of cold and hot springs; these were very abundant, and both kinds wonderfully adapted to use by reason of the sweetness and excellence of their waters. They constructed buildings about them, and planted suitable trees; also cisterns, some open to the heaven, other which they roofed over, to be used in winter as warm baths, there were the king's baths, and the baths of private persons, which were kept apart; also separate baths for women, and others again for horses and cattle, and to them they gave as much adornment as was suitable for them. The water which ran off they carried, some to the grove of Poseidon, where were growing all manner of trees of wonderful height and beauty, owing to the excellence of the soil; the remainder was conveyed by aqueducts which passed over the bridges to the outer circles: and there were many temples built and dedicated to many gods; also gardens and places of exercise, some for men, and some set apart for horses, in both of the two islands formed by the zones; and in the centre of the larger of the two there was a race-course of a stadium in width, and in length allowed to extend all round the island, for horses to race in. Also there were guard-houses at intervals for the body-guard, the more trusted of whom had their duties appointed to them in the lesser zone, which was nearer the Acropolis; while the most trusted of all had houses given them within the citadel, and about the persons of the kings. The docks were full of triremes and naval stores, and all things were quite ready for use. Enough of the plan of the royal palace. Crossing the outer harbors, which were three in number, you would come to a wall which began at the sea and went all round: this was everywhere distant fifty stadia from the largest zone and harbor, and enclosed the whole, meeting at the mouth of the channel toward the sea. The entire area was densely crowded with habitations; and the canal and the largest of the harbors were full of vessels and merchants coming from all parts, who, from their numbers, kept up a multitudinous sound of human voices and din of all sorts night and day. I have repeated his descriptions of the city and the parts about the ancient palace nearly as he gave them, and now I must endeavor to describe the nature and arrangement of the rest of the country. The whole country was described as being very lofty and precipitous on the side of the sea, but the country immediately about and surrounding the city was a level plain, itself surrounded by mountains which descended toward the sea; it was smooth and even, but of an oblong shape, extending in one direction three thousand stadia, and going up the country from the sea through the centre of the island two thousand stadia; the whole region of the island lies toward the south, and is sheltered from the north. The surrounding mountains he celebrated for their number and size and beauty, in which they exceeded all that are now to be seen anywhere; having in them also many wealthy inhabited villages, and rivers and lakes, and meadows supplying food enough for every animal, wild or tame, and wood of various sorts, abundant for every kind of work. I will now describe the plain, which had been cultivated during many ages by many generations of kings. It was rectangular, and for the most part straight and oblong; and what it wanted of the straight line followed the line of the circular ditch. The depth and width and length of this ditch were incredible and gave the impression that such a work, in addition to so many other works, could hardly have been wrought by the hand of man. But I must say what I have heard. It was excavated to the depth of a hundred feet, and its breadth was a stadium everywhere; it was carried round the whole of the plain, and was ten thousand stadia in length. It received the streams which came down from the mountains, and winding round the plain, and touching the city at various points, was there let off into the sea. From above, likewise, straight canals of a hundred feet in width were cut in the plain, and again let off into the ditch, toward the sea; these canals were at intervals of a hundred stadia, and by them they brought, down the wood from the mountains to the city, and conveyed the fruits of the earth in ships, cutting transverse passages from one canal into another, and to the city. Twice in the year they gathered the fruits of the earth—in winter having the benefit of the rains, and in summer introducing the water of the canals. As to the population, each of the lots in the plain had an appointed chief of men who were fit for military service, and the size of the lot was to be a square of ten stadia each way, and the total number of all the lots was sixty thousand.

"And of the inhabitants of the mountains and of the rest of the country there was also a vast multitude having leaders, to whom they were assigned according to their dwellings and villages. The leader was required to furnish for the war the sixth portion of a war-chariot, so as to make up a total of ten thousand chariots; also two horses and riders upon them, and a light chariot without a seat, accompanied by a fighting man on foot carrying a small shield, and having a charioteer mounted to guide the horses; also, he was bound to furnish two heavy-armed men, two archers, two slingers, three stone-shooters, and three javelin men, who were skirmishers, and four sailors to make up a complement of twelve hundred ships. Such was the order of war in the royal city—that of the other nine governments was different in each of them, and would be wearisome to narrate. As to offices and honors, the following was the arrangement from the first: Each of the ten kings, in his own division and in his own city, had the absolute control of the citizens, and in many cases of the laws, punishing and slaying whomsoever he would.

"Now the relations of their governments to one another were regulated by the injunctions of Poseidon as the law had handed them down. These were inscribed by the first men on a column of orichalcum, which was situated in the middle of the island, at the temple of Poseidon, whither the people were gathered together every fifth and sixth years alternately, thus giving equal honor to the odd and to the even number. And when they were gathered together they consulted about public affairs, and inquired if any one had transgressed in anything, and passed judgment on him accordingly—and before they passed judgment they gave their pledges to one another in this wise: There were bulls who had the range of the temple of Poseidon; and the ten who were left alone in the temple, after they had offered prayers to the gods that they might take the sacrifices which were acceptable to them, hunted the bulls without weapons, but with staves and nooses; and the bull which they caught they led up to the column; the victim was then struck on the head by them, and slain over the sacred inscription. Now on the column, besides the law, there was inscribed an oath invoking mighty curses on the disobedient. When, therefore, after offering sacrifice according to their customs, they had burnt the limbs of the bull, they mingled a cup and cast in a clot of blood for each of them; the rest of the victim they took to the fire, after having made a purification of the column all round. Then they drew from the cup in golden vessels, and, pouring a libation on the fire, they swore that they would judge according to the laws on the column, and would punish any one who had previously transgressed, and that for the future they would not, if they could help, transgress any of the inscriptions, and would not command or obey any ruler who commanded them to act otherwise than according to the laws of their father Poseidon. This was the prayer which each of them offered up for himself and for his family, at the same time drinking, and dedicating the vessel in the temple of the god; and, after spending some necessary time at supper, when darkness came on and the fire about the sacrifice was cool, all of them put on most beautiful azure robes, and, sitting on the ground at night near the embers of the sacrifices on which they had sworn, and extinguishing all the fire about the temple, they received and gave judgement, if any of them had any accusation to bring against any one; and, when they had given judgment, at daybreak they wrote down their sentences on a golden tablet, and deposited them as memorials with their robes. There were many special laws which the several kings had inscribed about the temples, but the most important was the following: That they were not to take up arms against one another, and they were all to come to the rescue if any one in any city attempted to over-throw the royal house. Like their ancestors, they were to deliberate in common about war and other matters, giving the supremacy to the family of Atlas; and the king was not to have the power of life and death over any of his kinsmen, unless he had the assent of the majority of the ten kings.

"Such was the vast power which the god settled in the lost island of Atlantis; and this he afterward directed against our land on the following pretext, as traditions tell: For many generations, as long as the divine nature lasted in them, they were obedient to the laws, and well-affectioned toward the gods, who were their kinsmen; for they possessed true and in every way great spirits, practising gentleness and wisdom in the various chances of life, and in their intercourse with one another. They despised everything but virtue, not caring for their present state of life, and thinking lightly on the possession of gold and other property, which seemed only a burden to them; neither were they intoxicated by luxury; nor did wealth deprive them of their self-control; but they were sober, and saw clearly that all these goods are increased by virtuous friendship with one another, and that by excessive zeal for them, and honor of them, the good of them is lost, and friendship perishes with them.

"By such reflections, and by the continuance in them of a divine nature, all that which we have described waxed and increased in them; but when this divine portion began to fade away in them, and became diluted too often, and with too much of the mortal admixture, and the human nature got the upper-hand, then, they being unable to bear their fortune, became unseemly, and to him who had an eye to see, they began to appear base, and had lost the fairest of their precious gifts; but to those who had no eye to see the true happiness, they still appeared glorious and blessed at the very time when they were filled with unrighteous avarice and power. Zeus, the god of gods, who rules with law, and is able to see into such things, perceiving that an honorable race was in a most wretched state, and wanting to inflict punishment on them, that they might be chastened and improved, collected all the gods into his most holy habitation, which, being placed in the centre of the world, sees all things that partake of generation. And when he had called them together he spake as follows:"

[Here Plato's story abruptly ends.]

CHAPTER III. THE PROBABILITIES OF PLATO'S STORY.

There is nothing improbable in this narrative, so far as it describes a great, rich, cultured, and educated people. Almost every part of Plato's story can be paralleled by descriptions of the people of Egypt or Peru; in fact, in some respects Plato's account of Atlantis falls short of Herodotus's description of the grandeur of Egypt, or Prescott's picture of the wealth and civilization of Peru. For instance, Prescott, in his "Conquest of Peru" (vol. i., p. 95), says:

"The most renowned of the Peruvian temples, the pride of the capital and the wonder of the empire, was at Cuzco, where, under the munificence of successive sovereigns, it had become so enriched that it received the name of Coricancha, or 'the Place of Gold.'… The interior of the temple was literally a mine of gold. On the western wall was emblazoned a representation of the Deity, consisting of a human countenance looking forth from amid innumerable rays of light, which emanated from it in every direction, in the same manner as the sun is often personified with us. The figure was engraved on a massive plate of gold, of enormous dimensions, thickly powdered with emeralds and precious stones…. The walls and ceilings were everywhere incrusted with golden ornaments; every part of the interior of the temple glowed with burnished plates and studs of the precious metal; the cornices were of the same material."

There are in Plato's narrative no marvels; no myths; no tales of gods, gorgons, hobgoblins, or giants. It is a plain and reasonable history of a people who built temples, ships, and canals; who lived by agriculture and commerce: who in pursuit of trade, reached out to all the countries around them. The early history of most nations begins with gods and demons, while here we have nothing of the kind; we see an immigrant enter the country, marry one of the native women, and settle down; in time a great nation grows up around him. It reminds one of the information given by the Egyptian priests to Herodotus. "During the space of eleven thousand three hundred and forty years they assert," says Herodotus, "that no divinity has appeared in human shape, … they absolutely denied the possibility of a human being's descent from a god." If Plato had sought to draw from his imagination a wonderful and pleasing story, we should not have had so plain and reasonable a narrative. He would have given us a history like the legends of Greek mythology, full of the adventures of gods and goddesses, nymphs, fauns, and satyrs.

Neither is there any evidence on the face of this history that Plato sought to convey in it a moral or political lesson, in the guise of a fable, as did Bacon in the "New Atlantis," and More in the "Kingdom of Nowhere." There is no ideal republic delineated here. It is a straightforward, reasonable history of a people ruled over by their kings, living and progressing as other nations have lived and progressed since their day.

Plato says that in Atlantis there was "a great and wonderful empire," which "aggressed wantonly against the whole of Europe and Asia," thus testifying to the extent of its dominion. It not only subjugated Africa as far as Egypt, and Europe as far as Italy, but it ruled "as well over parts of the continent," to wit, "the opposite continent" of America, "which surrounded the true ocean." Those parts of America over which it ruled were, as we will show hereafter, Central America, Peru, and the Valley of the Mississippi, occupied by the "Mound Builders."

Moreover, he tells us that "this vast power was gathered into one;" that is to say, from Egypt to Peru it was one consolidated empire. We will see hereafter that the legends of the Hindoos as to Deva Nahusha distinctly refer to this vast empire, which covered the whole of the known world.

Another corroboration of the truth of Plato's narrative is found in the fact that upon the Azores black lava rocks, and rocks red and white in color, are now found. He says they built with white, red, and black stone. Sir C. Wyville Thomson describes a narrow neck of land between Fayal and Monte da Guia, called "Monte Queimada" (the burnt mountain), as follows: "It is formed partly of stratified tufa of a dark chocolate color, and partly of lumps of black lava, porous, and each with a large cavity in the centre, which must have been ejected as volcanic bombs in a glorious display of fireworks at some period beyond the records of Acorean history, but late in the geological annals of the island." ("Voyage of the Challenger," vol. ii., p. 24). He also describes immense walls of black volcanic rock in the island.

The plain of Atlantis, Plato tells us, "had been cultivated during many ages by many generations of kings." If, as we believe, agriculture, the domestication of the horse, ox, sheep, goat, and hog, and the discovery or development of wheat, oats, rye, and barley originated in this region, then this language of Plato in reference to "the many ages, and the successive generations of kings," accords with the great periods of time which were necessary to bring man from a savage to a civilized condition.

In the great ditch surrounding the whole land like a circle, and into which streams flowed down from the mountains, we probably see the original of the four rivers of Paradise, and the emblem of the cross surrounded by a circle, which, as we will show hereafter, was, from the earliest pre-Christian ages, accepted as the emblem of the Garden of Eden.

We know that Plato did not invent the name of Poseidon, for the worship of Poseidon was universal in the earliest ages of Europe; "Poseidon-worship seems to have been a peculiarity of all the colonies previous to the time of Sidon." ("Prehistoric Nations," p. 148.) This worship "was carried to Spain, and to Northern Africa, but most abundantly to Italy, to many of the islands, and to the regions around the Ægean Sea; also to Thrace." (Ibid., p. 155.)

Poseidon, or Neptune, is represented in Greek mythology as a sea-god; but he is figured as standing in a war-chariot drawn by horses. The association of the horse (a land animal) with a sea-god is inexplicable, except with the light given by Plato. Poseidon was a sea-god because he ruled over a great land in the sea, and was the national god of a maritime people; he is associated with horses, because in Atlantis the horse was first domesticated; and, as Plato shows, the Atlanteans had great race-courses for the development of speed in horses; and Poseidon is represented as standing in a war-chariot, because doubtless wheeled vehicles were first invented by the same people who tamed the horse; and they transmitted these war-chariots to their descendants from Egypt to Britain. We know that horses were the favorite objects chosen for sacrifice to Poseidon by the nations of antiquity within the Historical Period; they were killed, and cast into the sea from high precipices. The religious horse-feasts of the pagan Scandinavians were a survival of this Poseidon-worship, which once prevailed along all the coasts of Europe; they continued until the conversion of the people to Christianity, and were then suppressed by the Church with great difficulty.

We find in Plato's narrative the names of some of the Phoenician deities among the kings of Atlantis. Where did the Greek, Plato, get these names if the story is a fable?

Does Plato, in speaking of "the fruits having a hard rind, affording drinks and meats and ointments," refer to the cocoa nut?

Again: Plato tells us that Atlantis abounded in both cold and hot springs. How did he come to hit upon the hot springs if he was drawing a picture from his imagination? It is a singular confirmation of his story that hot springs abound in the Azores, which are the surviving fragments of Atlantis; and an experience wider than that possessed by Plato has taught scientific men that hot springs are a common feature of regions subject to volcanic convulsions.

Plato tells us, "The whole country was very lofty and precipitous on the side of the sea, but the country immediately about and surrounding the city was a level plain, itself surrounded by mountains which descended toward the sea." One has but to look at the profile of the "Dolphin's Ridge," as revealed by the deep-sea soundings of the Challenger, given as the frontispiece to this volume, to see that this is a faithful description of that precipitous elevation. "The surrounding mountains," which sheltered the plain from the north, are represented in the present towering peaks of the Azores.

Plato tells us that the destruction of Atlantis filled the sea with mud, and interfered with navigation. For thousands of years the ancients believed the Atlantic Ocean to be "a muddy, shallow, dark, and misty sea, Mare tenebrosum." ("Cosmos," vol. ii., p. 151.)

The three-pronged sceptre or trident of Poseidon reappears constantly in ancient history. We find it in the hands of Hindoo gods, and at the base of all the religious beliefs of antiquity.

"Among the numerals the sacred three has ever been considered the mark of perfection, and was therefore exclusively ascribed to the Supreme Deity, or to its earthly representative—a king, emperor, or any sovereign. For this reason triple emblems of various shapes are found on the belts, neckties, or any encircling fixture, as can be seen on the works of ancient art in Yucatan, Guatemala, Chiapas, Mexico, etc., whenever the object has reference to divine supremacy." (Dr. Arthur Schott, "Smith. Rep.," 1869, p. 391.)

We are reminded of the "tiara," and the "triple round of sovereignty."

In the same manner the ten kingdoms of Atlantis are perpetuated in all the ancient traditions.

"In the number given by the Bible for the Antediluvian patriarchs we have the first instance of a striking agreement with the traditions of various nations. Ten are mentioned in the Book of Genesis. Other nations, to whatever epoch they carry back their ancestors, whether before or after the Deluge, whether the mythical or historical character prevail, they are constant to this sacred number ten, which some have vainly attempted to connect with the speculations of later religious philosophers on the mystical value of numbers. In Chaldea, Berosus enumerates ten Antediluvian kings whose fabulous reign extended to thousands of years. The legends of the Iranian race commence with the reign of ten Peisdadien (Poseidon?) kings, 'men of the ancient law, who lived on pure Homa (water of life)' (nectar?), 'and who preserved their sanctity.' In India we meet with the nine Brahmadikas, who, with Brahma, their founder, make ten, and who are called the Ten Petris, or Fathers. The Chinese count ten emperors, partakers of the divine nature, before the dawn of historical times. The Germans believed in the ten ancestors of Odin, and the Arabs in the ten mythical kings of the Adites." (Lenormant and Chevallier, "Anc. Hist. of the East," vol. i., p. 13.)

The story of Plato finds confirmation from other sources.

An extract preserved in Proclus, taken from a work now lost, which is quoted by Boeckh in his commentary on Plato, mentions islands in the exterior sea, beyond the Pillars of Hercules, and says it was known that in one of these islands "the inhabitants preserved from their ancestors a remembrance of Atlantis, an extremely large island, which for a long time held dominion over all the islands of the Atlantic Ocean."

Ælian, in his "Varia Historia" (book iii., chap. xviii.), tells us that Theopompus (400 B.C.) related the particulars of an interview between Midas, King of Phrygia, and Silenus, in which Silenus reported the existence of a great continent beyond the Atlantic, "larger than Asia, Europe, and Libya together." He stated that a race of men called Meropes dwelt there, and had extensive cities. They were persuaded that their country alone was a continent. Out of curiosity some of them crossed the ocean and visited the Hyperboreans.

"The Gauls possessed traditions upon the subject of Atlantis which were collected by the Roman historian Timagenes, who lived in the first century before Christ. He represents that three distinct people dwelt in Gaul: 1. The indigenous population, which I suppose to be Mongoloids, who had long dwelt in Europe; 2. The invaders from a distant island, which I understand to be Atlantis; 3. The Aryan Gauls." ("Preadamites," p. 380.)

Marcellus, in a work on the Ethiopians, speaks of seven islands lying in the Atlantic Ocean—probably the Canaries—and the inhabitants of these islands, he says, preserve the memory of a much greater island, Atlantis, "which had for a long time exercised dominion over the smaller ones." (Didot Müller, "Fragmenta Historicorum Græcorum," vol. iv., p. 443.)

Diodorus Siculus relates that the Phoenicians discovered "a large island in the Atlantic Ocean, beyond the Pillars of Hercules, several days' sail from the coast of Africa. This island abounded in all manner of riches. The soil was exceedingly fertile; the scenery was diversified by rivers, mountains, and forests. It was the custom of the inhabitants to retire during the summer to magnificent country-houses, which stood in the midst of beautiful gardens. Fish and game were found in great abundance; the climate was delicious, and the trees bore fruit at all seasons of the year." Homer, Plutarch, and other ancient writers mention islands situated in the Atlantic, "several thousand stadia from the Pillars of Hercules." Silenus tells Midas that there was another continent besides Europe, Asia, and Africa—"a country where gold and silver are so plentiful that they are esteemed no more than we esteem iron." St. Clement, in his Epistle to the Corinthians, says that there were other worlds beyond the ocean.

Attention may here be called to the extraordinary number of instances in which allusion is made in the Old Testament to the "islands of the sea," especially in Isaiah and Ezekiel. What had an inland people, like the Jews, to do with seas and islands? Did these references grow out of vague traditions linking their race with "islands in the sea?"

The Orphic Argonaut sings of the division of the ancient Lyktonia into separate islands. He says, "When the dark-haired Poseidon, in anger with Father Kronion, struck Lyktonia with the golden trident."

Plato states that the Egyptians told Solon that the destruction of Atlantis occurred 9000 years before that date, to wit, about 9600 years before the Christian era. This looks like an extraordinarily long period of time, but it must be remembered that geologists claim that the remains of man found in the caves of Europe date back 500,000 years; and the fossil Calaveras skull was found deep under the base of Table Mountain, California, the whole mountain having been formed since the man to whom it belonged lived and died.

"M. Oppert read an essay at the Brussels Congress to show, from the astronomical observations of the Egyptians and Assyrians, that 11,542 years before our era man existed on the earth at such a stage of civilization as to be able to take note of astronomical phenomena, and to calculate with considerable accuracy the length of the year. The Egyptians, says he, calculated by cycles of 1460 years—zodiacal cycles, as they were called. Their year consisted of 365 days, which caused them to lose one day in every four solar years, and, consequently, they would attain their original starting-point again only after 1460 years (365 x 4). Therefore, the zodiacal cycle ending in the year 139 of our era commenced in the year 1322 B.C. On the other hand, the Assyrian cycle was 1805 years, or 22,325 lunations. An Assyrian cycle began 712 B.C. The Chaldeans state that between the Deluge and their first historic dynasty there was a period of 39,180 years. Now, what means, this number? It stands for 12 Egyptian zodiacal cycles plus 12 Assyrian lunar cycles.

12 X 1460 = 17,520

= 39,180

12 X 1805 = 21,660

"These two modes of calculating time are in agreement with each other, and were known simultaneously to one people, the Chaldeans. Let us now build up the series of both cycles, starting from our era, and the result will be as follows:

Zodiacal Cycle.

Lunar Cycle.

1,460

1,805

1,822

712

_____

_____

2,782

2,517

4,242

4,322

5,702

6,127

7,162

7,932

8,622

9,737

110,082

11,542

11,542

"At the year 11,542 B.C. the two cycles came together, and consequently they had on that year their common origin in one and the same astronomical observation."

That observation was probably made in Atlantis.

The wide divergence of languages which is found to exist among the Atlanteans at the beginning of the Historical Period implies a vast lapse of time. The fact that the nations of the Old World remembered so little of Atlantis, except the colossal fact of its sudden and overwhelming destruction, would also seem to remove that event into a remote past.

Herodotus tells us that he learned from the Egyptians that Hercules was one of their most ancient deities, and that he was one of the twelve produced from the eight gods, 17,000 years before the reign of Amasis.

In short, I fail to see why this story of Plato, told as history, derived from the Egyptians, a people who, it is known, preserved most ancient records, and who were able to trace their existence back to a vast antiquity, should have been contemptuously set aside as a fable by Greeks, Romans, and the modern world. It can only be because our predecessors, with their limited knowledge of the geological history of the world, did not believe it possible that any large part of the earth's surface could have been thus suddenly swallowed up by the sea.

Let us then first address ourselves to that question.