Sarah Morgan

Słoneczna Sycylia

Tłumaczenie:

Maria Nowak

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Szanowni państwo, zaczynamy podchodzić do lądowania na lotnisku w Palermo. W imieniu załogi chciałbym powitać państwa na Sycylii i życzyć miłego pobytu. Prosimy o zapięcie pasów bezpieczeństwa i pozostanie na miejscach aż do zupełnego zatrzymania się samolotu.

Laurel pochyliła głowę i z całej siły zacisnęła powieki. Nie zamierzała wyglądać przez okno i wypatrywać skąpanej w słońcu wyspy, otoczonej szmaragdowymi wodami Morza Śródziemnego; skrawka lądu rosnącego z każdą sekundą, w miarę jak samolot wytracał wysokość. Nie chciała patrzeć, jak ukazują się złote obramowania plaż, zawiłe rysunki dróg i białe konstelacje miasteczek rozłożone u podnóży potężnych, skalistych gór.

Przez dwa lata próbowała wymazać z pamięci tę wyspę i wszystko, co się na niej wydarzyło. Dwa bezbarwne lata, żmudne jak droga przez pustynię. Setki poranków, gdy podnosiła się z łóżka tylko siłą woli, setki dni, przez które przedzierała się z uporem, wierząc, że czas w końcu wyleczy rany. A teraz, kiedy samolot zniżał się, kołując, by wreszcie potoczyć się z głuchym łoskotem po pasie lotniska, czuła, że jedno spojrzenie zniweczy cały ten wysiłek. Znów była na Sycylii. Kiedyś myślała, że odnalazła tutaj swój raj na ziemi. Ale ten raj w końcu okazał się piekłem.

Ktoś łagodnie pogłaskał ją po ramieniu. Drgnęła gwałtownie, ale nie otworzyła oczu.

– Już po wszystkim, moja droga. Może pani się odprężyć, jesteśmy na ziemi. – Miły głos pobrzmiewał współczuciem i lekkim rozbawieniem. – Wiem, co pani przeżywa. Mojej córce też zdarza się panikować w samolocie.

– Panikować…? – Laurel podniosła głowę, mrugając gęsto, jak ktoś nagle obudzony ze snu, i napotkała życzliwe spojrzenie ciemnych, bystrych oczu. Zajmująca sąsiedni fotel kobieta o krótko ostrzyżonych siwych włosach uśmiechała się do niej ciepło.

– Naprawdę nie ma się czego wstydzić. Moja córka kiedyś podczas lotu do Chicago miała taki atak, że musieli dać jej zastrzyk uspokajający. Wiem, jak to jest. Trudno było nie zauważyć, że od samego Heathrow ściska pani kurczowo poręcze fotela. No i nie przewróciła pani ani jednej strony w tej książce, którą trzyma pani na kolanach. Powiedziałam mojemu Billowi, że musi pani cierpieć na tę samą przypadłość co nasza Fiona.

Laurel ze zdumieniem spojrzała na kupioną przed odlotem powieść. Rzeczywiście, wciąż była otwarta na pierwszej stronie… Zakłopotana, uśmiechnęła się do swojej rozmówczyni. Na miłej twarzy starszej pani malowała się matczyna troska.

Matczyna troska?

Dlaczego przyszło jej do głowy to określenie? Jakim cudem mogłaby w ogóle rozpoznać takie uczucie, skoro nigdy nie była jego obiektem? Przecież nie miała matki. Nie pamiętała kobiety, która ją urodziła, ale nie chciała – albo nie była w stanie – zrobić dla niej niczego więcej. Laurel nie miała żadnych wspomnień z tamtego zimnego, jesiennego poranka, gdy znaleziono ją na parkingu przed supermarketem, owiniętą w plastykowe torby i porzuconą w jednym z metalowych wózków na zakupy. Za to wszystkie lata samotnego dzieciństwa zapisały się w jej pamięci aż nazbyt wyraźnie. Tkwiły w niej jak drzazga.

Przez chwilę patrzyła w oczy nieznajomej starszej pani, zaskoczona nagłą chęcią, żeby przytulić się do niej, i w ciepłych objęciach wyznać, że jej atak paniki jest wywołany nie samą podróżą, tylko jej celem. A ten przybliżał się z każdą minutą. Samolot zaraz się zatrzyma, trzeba będzie wstać, wziąć bagaż i zmierzyć się z rzeczywistością, od której przed dwoma laty uciekła.

– Niech pani tylko spojrzy, jak tu pięknie – jej sąsiadka z zachwytem patrzyła w okno. – Warto nawet najeść się strachu, żeby móc zobaczyć te złociste góry pod błękitnym niebem… te cyprysy… i to światło słoneczne, tak intensywne, zupełnie inne niż u nas w Anglii. My z Billem jesteśmy pierwszy raz na Sycylii. A pani?

Laurel odetchnęła głęboko i opadła na oparcie fotela, zmuszając się do rozluźnienia spiętych mięśni. Niezobowiązująca rozmowa była zadaniem, któremu z pewnością mogła sprostać, a życzliwej towarzyszce podróży wypadało odpłacić uprzejmością.

– Drugi raz. Kilka lat temu przyjechałam tu w interesach.

I to był mój pierwszy błąd, dodała w myślach. Pierwszy krok ku katastrofie.

– A teraz? – Nie kryjąc ciekawości, sąsiadka zmierzyła wzrokiem wąskie dżinsy Laurel i dopasowaną ramoneskę z jasnej skóry, pod którą miała prosty biały top.

– Teraz przyjechałam na ślub przyjaciółki – odpowiedziała, gwałtownym ruchem odgarniając z twarzy pasmo włosów. Ręka drżała jej lekko.

– Prawdziwy sycylijski ślub? – rozentuzjazmowała się starsza pani. – Jakież to romantyczne! W Ojcu chrzestnym jest taka scena, z tłumem krewnych i znajomych, muzyką, tańcami… Założę się, że w rzeczywistości wygląda to jeszcze lepiej! Słyszałam, że Włosi są niezwykle rodzinni. Zgrywają macho, ale tak naprawdę małżeństwo i dzieci są dla nich wszystkim.

Małżeństwo. Dzieci…

Ból zaatakował nagle zdradliwym, okrutnym ciosem w samo serce. Znieruchomiała, walcząc z atakiem paniki, który kazał jej zacisnąć palce na inhalatorze w kieszeni kurtki. Głupie, niechciane łzy wezbrały pod powiekami piekącą, oślepiającą mgłą i Laurel poczuła, że panika zamienia się we wściekłość. Nie będzie płakać. Do kroćset, nie jest mazgajem!

Gwałtownym ruchem wepchnęła książkę do małego płóciennego plecaka, który nosiła zamiast torebki, i z całej siły zaciągnęła skórzane rzemyki. Czas zakończyć tę rozmowę, która zmierzała w fatalnym kierunku.

– Dziękuję jeszcze raz – uśmiechnęła się do starszej pani tak szczerze, jak tylko mogła. – Przykro mi, że nie okazałam się ciekawszą towarzyszką podróży. Do widzenia.

– Ależ moja droga, nie słyszała pani, że musimy zaczekać? Był przecież komunikat, że najpierw ma wysiąść ta jakaś ważna osobistość, która, jak się okazuje, leciała naszym samolotem. Dopiero potem mogą zacząć się gramolić zwykli śmiertelnicy. – Sąsiadka urwała nagle i zapatrzyła się w okno, a jej ciemne oczy zrobiły się okrągłe jak spodki. Z urywanym okrzykiem przechyliła się przez siedzenie Laurel i niemal przykleiła nos do szyby. – Jedzie ku nam ogromna czarna limuzyna! – zaraportowała. – Z obstawą sześciu ochroniarzy na motocyklach! Założę się, że są uzbrojeni. Coś niesamowitego, zupełnie jak w filmie. Limuzyna zatrzymuje się… dokładnie u stóp trapu. Drzwi się otwierają, i… och! Wysiada zabójczo przystojny młody człowiek! Niech pani tylko spojrzy… Ależ jest wysoki, ma chyba prawie dwa metry wzrostu! I jak zbudowany! A do tego smoliście czarne włosy i wspaniały rzymski profil.

Jakaś przemożna siła kazała Laurel wyjrzeć przez okno. Ciekawość? Nie. Wiedziała przecież, kogo zobaczy. Z uczuciem pustki w sercu, tak dojmującym, że aż przyprawiającym o zawrót głowy, spojrzała na mężczyznę, który właśnie wysiadł z samochodu, i stał teraz oparty o karoserię czarnego samochodu. Fakt, że pozwolono mu wjechać na płytę lotniska, równie dobitnie świadczył o jego ogromnych wpływach, co asysta ochroniarzy z bronią. Cóż, należał do jednego z najstarszych i najmożniejszych sycylijskich rodów; nosił nazwisko Ferrara, a ono na wyspie otwierało wszystkie drzwi.

Tamtego dnia, kiedy naprawdę cię potrzebowałam, byłeś nieuchwytny. A teraz, gdy nie chcę cię widzieć, zjawiasz się nieproszony, pomyślała gorzko, zaciskając usta, które nagle zaczęły drżeć.

– Jak pani myśli, kim może być ten osobnik? – Starsza pani ściszyła konfidencjonalnie głos. – Bo chyba tutaj nie mają królewskiej dynastii? To na pewno nie byle kto, skoro mógł wjechać sobie na pas startowy, jak gdyby nigdy nic. Ciekawe, na kogo czeka? – dodała, wyciągając szyję, żeby rozejrzeć się po wnętrzu samolotu w poszukiwaniu „ważnej osobistości”.

– Czeka na mnie. – Laurel z determinacją podniosła się z miejsca. Nie było sensu odwlekać nieuniknionego. – Ten osobnik to Cristiano Domenico Ferrara. Mój mąż.

I mój błąd numer dwa, dodała w myślach. Ten błąd jednak już niebawem zostanie naprawiony. W programie najbliższych dni miała ślub… i rozwód.

– Życzę pani udanego pobytu na Sycylii – dodała, uśmiechając się do swojej towarzyszki podróży, która wpatrywała się w nią z wyrazem osłupienia na twarzy. – Proszę koniecznie spróbować tutejszej granity. Jest najlepsza pod słońcem.

Zarzuciła plecak na ramię, wyjęła torbę podróżną ze schowka nad fotelem i ruszyła ku wyjściu, świadoma, że dziesiątki par oczu śledzą każdy jej ruch. Gwar rozmów cichł przed nią, a wybuchał w rzędach, które mijała, jak gdyby idąc, podkładała ogień. Stawiając długie, pewne kroki, z wdzięcznością myślała o swoich ulubionych kowbojkach, których szerokie cholewki miękko układały się wokół kostek. Byli tacy, którzy mówili, że wygląda w nich jak kot w butach, ale ona uważała, że ten rodzaj obuwia jest cudownym lekarstwem na tremę, i dodaje pewności siebie nawet w najtrudniejszych sytuacjach. A obecna sytuacja do takich właśnie należała.

Dlaczego Cristiano przyjechał odebrać ją z samolotu? Po co mu to było? Dlaczego uparł się, żeby narazić ich oboje na jeszcze więcej bólu? Czy chciał jej coś udowodnić? W każdym razie, pojawiając się oficjalnie na lotnisku, zrobił potężne zamieszanie, utrudniając życie wszystkim wokół i sprawiając, że Laurel znalazła się w centrum zainteresowania. A nie znosiła tego.

W otwartych drzwiach kokpitu stał wyprężony na baczność pilot, a reszta załogi tłoczyła się za nim jak stadko spłoszonych kuropatw, zerkając lękliwie na facetów w czerni stojących na pasie startowym.

– Signora Ferrara, to dla nas ogromny zaszczyt, móc gościć panią na pokładzie. – Kapitan zdjął czapkę i otarł spocone czoło. – Mamy nadzieję, że lot z nami upłynął pani przyjemnie.

– Oczywiście, że tak. Bardzo dziękuję – uśmiechnęła się, choć miała ochotę miotać przekleństwa. Gdyby przywleczono ją tutaj zakutą w dyby, czułaby się pewnie niewiele gorzej, ale nikt nie musiał o tym wiedzieć.

Wyprostowała ramiona i uniosła głowę, a potem stanęła w drzwiach samolotu. Dokładnie naprzeciwko mężczyzny, który kiedyś był jej cudownie bliski, ale pewnego dnia stał się nieznośnie, boleśnie obcy.

Nie widzieli się od tamtej pory. Od tamtego koszmarnego dnia, którego wspomnienie ciągle jeszcze wywoływało w niej mdłości. Mimowolnie odnotowała, że Cristiano zeszczuplał, a w jego ciemnej czuprynie pojawiły się siwe nitki. Choć oczy krył za ciemnymi szkłami stylowych, lotniczych okularów, grymas zaciśniętych ust świadczył o tym, że nie jest tak spokojny, za jakiego chciałby uchodzić. Dlaczego? Nie, stanowczo nie powinna się nad tym zastanawiać. Wciąż uśmiechając się samymi wargami, Laurel zacisnęła zęby aż do bólu i przestąpiła próg. Muszę przez to przebrnąć, powiedziała sobie. Dla Danieli.

Przyjaciółka wykazała się godną podziwu inwencją i nie lada uporem, zdobywając jej nowy, prywatny numer telefonu. I pewnego pięknego dnia zadzwoniła, żeby przypomnieć Laurel o dawno złożonej obietnicy – że przyjedzie na jej ślub, i, co więcej, będzie jej druhną. Laurel zgodziła się bez wahania, choć perspektywa powrotu na Sycylię i spotkania twarzą w twarz z własnym mężem przerażała ją. Zawsze jednak sądziła, że nie ma takiej rzeczy, której nie zrobiłaby w imię prawdziwej przyjaźni. Wierzyła, że jest dość silna, dość twarda. Łudziła się tak aż do chwili, kiedy stanęła twarzą w twarz z Cristianem. Teraz zaczynała rozumieć, że się przeliczyła. Nie miała pojęcia, jak przeżyje najbliższe dni.

Wiedziała jedno – że nie ma już odwrotu. Sięgnęła do kieszeni plecaka po ciemne okulary i wsunęła je na nos ruchem, który wydawał się niewymuszony, wręcz nonszalancki. Cristiano powinien pamiętać, że w grę, która polegała na ukrywaniu emocji, jego żona potrafi grać o wiele lepiej od niego.

Po raz ostatni zaczerpnęła chłodnego powietrza z klimatyzowanego wnętrza samolotu, i ruszyła schodami w dół, w otchłań sycylijskiego upału. Kilka kolejnych kroków kosztowało ją więcej wysiłku niż start w ostatnim londyńskim maratonie. Spuściła wzrok, żeby nie widzieć mężczyzny, który czekał u stóp trapu, wysoki, milczący, zastygły w nienaturalnym bezruchu. Mimo to nogi plątały jej się i byłaby upadła, gdyby kurczowo nie zaciskała palców na poręczy.

Jakże inaczej się czuła, kiedy po raz pierwszy wysiadała z samolotu na tym lotnisku! Wtedy kipiała radosną niecierpliwością – wolna, swobodna, spragniona słońca, morza i odrobiny szaleństwa. Miała wrażenie, że życie leży przed nią jak dojrzały, soczysty owoc, po który mogła po prostu sięgnąć, wgryźć się w niego i raczyć niezrównanym smakiem. Niewiele czasu potrzebowała, żeby zakochać się w tej wyspie i w jej mieszkańcach. A zwłaszcza w jednym z nich…

– Witaj, Cristiano – rzuciła, siląc się na lekki ton. Nie musiała zaglądać mu w oczy, żeby zgadnąć, w jakim był nastroju. Napięcie zdawało się promieniować z niego rozedrganymi falami. Zdradziecki wir wspomnień porwał go, tak jak i ją, i wciągnął w mroczną głębię rozterki i bólu.

– Witaj, Laurel – odpowiedział cicho, bez uśmiechu.

Miał najpiękniejszy głos, jaki kiedykolwiek słyszała. Niski i śpiewny, o lekko gardłowych nutach, które przejął ze swojego ojczystego, sycylijskiego dialektu. Po dwóch latach rozłąki jego dźwięk był jak nagłe olśnienie. Laurel poczuła, że tama obojętności, którą z uporem budowała, drży pod naporem potężnej fali uczuć. Niechcianych, przerażających uczuć. Nie wiedziała, którego z nich boi się bardziej: rzewnej, dojmującej tęsknoty czy bardzo fizycznego pragnienia, które budziło się w niej, nieposłuszne nakazom woli.

Wbiła ręce w kieszenie i zacisnęła pięści. Decyzja, żeby zakończyć małżeństwo z Cristianem była logiczna i zdroworozsądkowa. Dlaczego jej głupie uczucia nie mogły umrzeć razem z tym związkiem, który okazał się totalną pomyłką? Przecież Cristiano Ferrara to arogancki, zimny…

Nie, poprawiła się w myślach. Drań, owszem, ale nie zimny. Gdyby był zimny, wszystko byłoby o wiele prostsze. Wiedziałaby od początku, czego się po nim spodziewać, i swoim zwyczajem zachowałaby emocjonalny dystans. Ale Cristiano, ze swoim żywym, pełnym ekspresji temperamentem Sycylijczyka, stanowił niebezpieczeństwo, przed którym nie umiała się obronić. Był bezpośredni i szczery, nie wstydził się okazywania uczuć, a przy tym emanował męską siłą i pewnością siebie. Dla kogoś tak ostrożnego i skrytego jak ona, był fascynujący. Kiedy zaczął z nią flirtować, podjęła grę, coraz bardziej zauroczona. Cristiano był błyskotliwie inteligentny i miał cudowne poczucie humoru, a jego niezwykła, męska uroda budziła w niej czysty zachwyt. Wysoki i mocny, miał piękną, śmiałą linię ramion i smukłą sylwetkę, a jego ruchy, miękkie jak u wielkiego kota, świadczyły o sile drzemiącej w potężnych mięśniach. Twarz miał pociągłą, o wysokim czole, szlachetnych rysach i ustach, które potrafiły uśmiechać się rozbrajająco i zmysłowo całować, a także zaciskać się w twardym, nieprzejednanym grymasie. Urzekł ją – wyniosły i dumny, błyskotliwy i zabawny, o złocistej karnacji, oczach pełnych żaru i ognistym temperamencie. Aż wreszcie pewnego dnia zrozumiała, że ona, kobieta z dżdżystej północy, zakochała się w synu słońca.

Nie miała nic przeciwko flirtowi, a może nawet krótkiej i niezobowiązującej, wakacyjnej przygodzie. Ale on chciał więcej. Chciał jej serca i duszy. Zdobywał ją, a ona mu się wymykała. Atakował, a ona go zwodziła; to było jak zmysłowy taniec, do którego grały im rozgorączkowane cykady, pod gwiaździstym niebem sycylijskiego lata. Zatraciła się w tym tańcu, w jego coraz doskonalszej harmonii. Pozwoliła, żeby ją poprowadził; zapomniała o unikach, przestała się chronić. Wreszcie zebrała się na odwagę i zaufała mu do końca, powierzyła mu swoje życie. Kiedy taniec połączył ich w jedno, była niewiarygodnie szczęśliwa.

A potem melodia urwała się raptownie, z przeraźliwym zgrzytem. Cristiano zawiódł jej zaufanie, potraktował ją tak, jak gdyby nagle przestała się dla niego liczyć albo nawet gorzej – jak gdyby w rzeczywistości nigdy się nie liczyła. Odrzucona i samotna, bezradna wobec obezwładniającego bólu, zrozumiała, że nie powinna była opuszczać gardy. I obiecała sobie, że więcej tego nie zrobi.

– Chodź, wsiadaj. – Wyciągnął rękę, ale ona zwinnie się odsunęła. Musiała znosić jego obecność, ale nie miała zamiaru pozwolić, żeby jej dotykał.

O ucieczce jednak nie było mowy. Sześciu cerberów, od stóp do głów odzianych w czerń, zastępowało jej drogę. Jeden z nich bez słowa otworzył drzwi limuzyny. Oczekiwano, że karnie i bez ociągania wykona polecenie pana Ferrary. W świecie Cristiana takie właśnie panowały zasady – on rozkazywał, a wszyscy wokół okazywali posłuszeństwo. On decydował, co się wydarzy. I kiedy.

Najwyraźniej zapomniał, że ona nie należała już do jego świata. Stanęła na szeroko rozstawionych nogach, splotła ramiona na piersi i dumnie uniosła głowę.

– Dziękuję, ale nie skorzystam. W samolocie było duszno i rozbolała mnie głowa. Chciałabym się trochę przespacerować, zanim zamelduję się w hotelu.

Cristiano zdjął ciemne okulary gestem tak gwałtownym, jakby chciał cisnąć nimi o ziemię. Spojrzenie jego zmrużonych oczu płonęło gniewem.

– Wsiądziesz do tego samochodu – powiedział powoli, nie podnosząc głosu. – Albo, Bóg mi świadkiem, wsadzę cię do niego siłą. Jeżeli jeszcze raz publicznie mnie upokorzysz, przysięgam, że gorzko tego pożałujesz.

Jeszcze raz go upokorzy…?

Czyli do tego sprowadzała się, w jego oczach, klęska ich małżeństwa. Ona odczuła to jak operację na otwartym sercu przeprowadzoną bez znieczulenia; kiedy przekonała się, że miłość, w którą uwierzyła, po prostu nie istnieje, o mało nie oszalała z bólu. Dla niego natomiast istotne było tylko to, że został upokorzony przez kobietę, która nie chciała przyjąć do wiadomości, gdzie jest jej miejsce. Przez żonę, która pewnego dnia spakowała manatki i uciekła od niego za morze, choć przecież przysięgała, wobec Boga i wobec świadków, że nie opuści go aż do śmierci.

Zraniła męską dumę Cristiana Ferrary. Nic więc dziwnego, że teraz w jego zmrużonych oczach dostrzegała nienawiść, a w zwodniczo spokojnym głosie słyszała pogardę. Nie liczyła na to, że mąż kiedykolwiek jej wybaczy. I dobrze. Bo i ona nie była usposobiona do zgody. Nie mogła wybaczyć krzywdy, którą jej wyrządził. Zostawił ją samą w najczarniejszej godzinie jej życia.

Otrząsnęła się z tego wspomnienia, gwałtownie i z odrazą, jak człowiek, który zrzuca skorpiona z ubrania. Nie przyjechała tu, żeby rozpamiętywać przeszłość, nie miała w planach długich rozmów z Cristianem, wyjaśniania swoich racji i odpierania jego zarzutów. Nie przyjechała tu ze względu na niego. Zrobiła to na prośbę jego siostry. Były przyjaciółkami na długo przed tym, zanim Laurel poznała starszego brata Danieli Ferrary.

Myśląc o Danieli, wesołej, łagodnej i ślicznej Włoszce, z którą dzieliła pokój w akademiku, i która przez lata była jedyną naprawdę bliską osobą, jaką miała na świecie, Laurel schyliła głowę i zanurkowała w półmrok wnętrza limuzyny. Dobrze przynajmniej, że przyciemniane szyby ukryły ją przed spojrzeniami pasażerów lotu z Heathrow, którzy, wciąż unieruchomieni w fotelach, przykleili nosy do okien i umilali sobie czas oczekiwania, obserwując rozwój wydarzeń na płycie lotniska.

Cristiano osobiście zamknął za nią drzwi samochodu. Zatrzasnęły się z głuchym łoskotem, który wymowniej niż słowa przypieczętował jego wygraną. Laurel patrzyła, jak jej mąż obchodzi samochód długimi, zdecydowanymi krokami. Gdy w następnej chwili rozsiadł się na skórzanej kanapie tuż obok niej, zastygła w bezruchu, przyczajona jak gazela w obecności drapieżnika. Jego bliskość obudziła w niej wir skłębionych emocji, odbierając siły i pozbawiając tchu. Dławiła ją tęsknota za tym, co kiedyś ich łączyło, ale okazało się o wiele zbyt piękne, żeby przetrwać w niedoskonałym, ludzkim świecie. Wspomnienie krzywdy, którą jej wyrządził, wzbierało w sercu lodowatym żalem. A ciało, wbrew wszystkiemu, zaczynało wibrować pożądaniem.

Zmusiła się, żeby patrzeć prosto przed siebie. Wdech, wydech, wdech, wydech – komenderowała w myślach, zaciskając palce na ukrytym w kieszeni inhalatorze. Samochód ruszył powoli, a w jego wnętrzu cisza gęstniała, zamykała się wokół dwojga pasażerów tężejącą obręczą, niczym stygnąca lawa.

– Skąd wiedziałeś, którym samolotem przylecę? – Laurel powiedziała pierwszą rzecz, jaka przyszła jej do głowy. Miała wrażenie, że jeżeli nie przerwie milczenia, za chwilę się udusi.

– Pytasz serio? – Cristiano uniósł brew i posłał jej lekko rozbawione spojrzenie.

Oczywiście, że nie pytała serio. Doskonale wiedziała, że rodzina Ferrara ma na Sycylii dostęp do wszystkich informacji. Ten niepisany przywilej pochodził prawdopodobnie z czasów, kiedy niezbyt legalne zajęcia przodków Cristiana zapewniały zatrudnienie i dobrobyt znacznej części ludności wyspy. Choć Cristiano nie prowadził interesów w dawnym, rodzinnym stylu – był praworządnym i nowoczesnym, międzynarodowym biznesmenem – na Sycylii traktowany był niemal jak potomek bogów. Kiedy Laurel poznała dziedzica fortuny Ferrarów, nie potrafiła uwierzyć, że jeden człowiek może skupiać w swoim ręku tak ogromne wpływy. Nic zresztą dziwnego – w końcu sama była osobą znikąd. Nie miała domu ani rodziny, nawet nazwisko nadali jej pracownicy społeczni. Wszystko, do czego w życiu doszła, zawdzięczała sobie, swojemu twardemu charakterowi i wytrzymałości długodystansowca. Kiedy zakochała się w Cristianie, uległa pokusie zaufania. Wyobraziła sobie, że będą iść przez życie ramię w ramię, każdy ciężar dzieląc na pół, a każdą radość pomnażając dwukrotnie. Ale gdy zwaliło się na nią nieszczęście, on zostawił ją samą. Cóż, małżeństwo z Cristianem nauczyło ją jednego – że zawsze powinna liczyć tylko na siebie. Miłość na dobre i na złe po prostu nie była jej pisana.

– Nie musiałeś po mnie przyjeżdżać, nie trzeba było robić sobie kłopotu – odezwała się, nie patrząc na niego. – Jestem dorosła i samodzielna. Potrafię sama podróżować, a nawet wynająć pokój w hotelu. Miałam zamiar zadzwonić do Dani, gdy tylko się zamelduję.

– Jesteś moją żoną – powiedział głucho. – Nie ma mowy, żebyś błąkała się po hotelach.

– Po co uprawiać fikcję? – skrzywiła się. – Póki co, jestem najwyżej złym wspomnieniem, a bardzo niedługo, kiedy podpiszemy papiery rozwodowe, nie będę już dla ciebie nikim.

– Póki co, nazywasz się Ferrara. – Niski głos Cristiana drgał od tłumionego napięcia. – Należysz do rodziny tak długo, aż atrament wyschnie na tych przeklętych papierach.

Nie znalazła na to odpowiedzi. Z cichym westchnieniem opadła na oparcie kanapy, a kiedy włosy zasłoniły jej twarz, nie odgarnęła ich.

Laurel Ferrara. Każde spojrzenie do dowodu osobistego przypominało jej o tym, jak fatalny życiowy błąd popełniła. Nazwisko brzmiało pięknie i na papierze zdawało się znakomicie pasować do jej imienia. W rzeczywistości jednak nie pasowało do niej ani trochę. Cristiano upierał się, że jego krnąbrna żona wciąż należy do rodziny. Dobry żart. Ferrarowie byli potężnym rodem, rozrośniętym jak ogromne drzewo, którego korzenie sięgały aż po skaliste fundamenty wyspy. Mijały lata i wieki, a kolejne pokolenia Ferrarów pozostawały wierne tradycji. Nawet Daniela, która uparła się, żeby studiować za granicą, i w swoim czasie snuła romantyczne wizje buntu przeciw wszelkim instytucjom społecznym, teraz przykładnie wychodziła za mąż za Sycylijczyka z dobrej rodziny. Przyszłość rozpościerała się przed nią jak prosta, gładka autostrada. Za rok pewnie będzie już tulić swoje pierwsze dziecko. A potem sypną się kolejne. Będzie miała duży dom, wypełniony szczebiotem gromadki ciemnowłosych brzdąców urodzonych pod szczęśliwą gwiazdą. Będzie szanowaną małżonką, matką następnego pokolenia dynastii. Tego właśnie spodziewano się po kobietach należących do rodziny.

Laurel poczuła w gardle gorycz łez. Dwa lata temu życie pokazało jej czarno na białym, że ona do tej roli się nie nadaje. W spokojnym, dostatnim świecie Ferrarów nie było dla niej miejsca. Jak kundel przybłęda, dostała potężnego kopniaka od losu.

– Dlaczego Dani nie przyjechała z tobą na lotnisko? – Własny głos brzmiał w jej uszach słabo i żałośnie.

– Chyba dlatego, że wierzy w szczęśliwe zakończenia – odpowiedział Cristiano bezbarwnie.

Och, Dani, Dani, pomyślała Laurel ze smutkiem. Czyżbyś sądziła, że jeśli sprytnie zaaranżujesz moje spotkanie z Cristianem, to padniemy sobie w ramiona i będziemy odtąd żyli długo i szczęśliwie? Jesteś zbyt łagodną, zbyt dobrą osobą, żeby zrozumieć, że pewnych rzeczy nie da się naprawić. Krzywda i ból dzieli nas jak przepaść bez dna.

– Moja siostra uważa, że prawdziwa miłość może zwyciężyć wszystkie przeciwności – podjął Cristiano, jakby czytał w myślach Laurel. Dawniej, w szczęśliwych czasach, często zdarzało im się rozmawiać z niewypowiedzianymi myślami drugiego. Zachwycali się tym, jakby to był znak, że są dla siebie stworzeni. Bratnie dusze. Połówki pomarańczy. Bzdura…

– Dani jest niepoprawną romantyczką – powiedziała Laurel w zamyśleniu. – Pewnie dlatego wychodzi za mąż pomimo…

– Pomimo tego, że była świadkiem katastrofy naszego małżeństwa? – podsunął Cristiano. W jego głosie pobrzmiewała gorycz. – Wyobraź sobie moje zdumienie, kiedy dowiedziałem się, że poprosiła cię na świadkową, a ty się zgodziłaś. Oboje wiemy, jak lekceważysz małżeńską przysięgę, więc twoja decyzja ociera się o hipokryzję, nie sądzisz?

Zacisnęła zęby, nakazując sobie spokój. Mogła się spodziewać, że Cristiano całą winę za klęskę ich małżeństwa zwali na nią. W jego mniemaniu ona była złą kobietą, która bez powodu podeptała świętą małżeńską przysięgę, on zaś – człowiekiem, którego spotkała niezasłużona krzywda.

Zmilczy. Nie było sensu spierać się z Cristianem, tłumaczyć mu, jak bardzo się myli. Przed dwoma laty zignorował jej dramatyczne wołanie o pomoc. Nie zrobił najmniejszego wysiłku, żeby wczuć się w jej sytuację. Zamiast tego starał się jej wykazać, że zachowuje się nieracjonalnie, ba, wręcz neurotycznie. Skoro wtedy nie próbował jej zrozumieć, teraz tym bardziej nie uzna jej racji. Miał przecież dużo czasu, żeby ugruntować w sobie przekonanie, że ożenił się z niestabilną emocjonalnie wariatką, która działa pod wpływem impulsów, za nic mając męża i jego dobre imię.

– Zgodziłam się być świadkową Danieli, bo jesteśmy przyjaciółkami – odparła z godnością. – Po prostu postąpiłam lojalnie.

– Lojalnie? – Pochylił się i zajrzał jej w oczy. Wzrok miał pociemniały od skłębionych emocji. – Ty mówisz o lojalności? Chyba nie najlepiej znam angielski, bo definiuję to pojęcie zupełnie inaczej.

W przeciwieństwie do Laurel, Cristiano nie starał się ukrywać uczuć. Wręcz przeciwnie. Lecz im gwałtowniej atakował, tym szczelniej ona zamykała się w sobie. Z najwyższym trudem kontrolowała własne emocje. Nie miała siły, żeby zajmować się też tym, co czuł on.

Jedyne, co mogła zrobić dla Cristiana, to ignorować jego ataki. Bo gdyby zaczęła na nie odpowiadać, wróciliby do bolesnej przeszłości. I ugrzęźliby w niej jak w bagnie.

– Po co te nerwy? – rzuciła lekko. – Przyjechałam tu tylko na ślub. Chyba możemy przetrwać tych kilka dni, nie zabijając się nawzajem?

– Tylko ślub? – wycedził. – Jasne. Przecież twoim zdaniem ślub to naprawdę drobiazg, a zawarcie małżeństwa to przelotny kaprys. Wiesz, co myślę? Deprecjonujesz małżeństwo, bo tak naprawdę zdajesz sobie sprawę, że jest to coś, co cię przerasta. Ty po prostu boisz się uczuć, Laurel. Zawsze się ich bałaś. Tak bardzo, że aż musiałaś odejść, uciec na drugi koniec Europy…

– Myślisz, że odeszłam, bo bałam się tego, co do ciebie czuję?! – wybuchnęła. – Cóż za nonsens! Jesteś tak arogancki, że cała Sycylia nie wystarczy, żeby pomieścić twoje ego. Musisz chyba dokupić sobie Sardynię!

– Tak się składa, że właśnie prowadzę negocjacje, które zmierzają w tym kierunku – zaśmiał się, autentycznie rozbawiony.

Przez chwilę, krótką jak mgnienie, było między nimi tak jak dawniej – kiedy poczucie humoru pozwalało im rozładować każdą napiętą sytuację. On miał gwałtowny temperament, a ona była uparta i nieustępliwa, więc nieraz dochodziło między nimi do kłótni, gwałtownych jak burze na Etnie. Ale zazwyczaj kończyły się one szalonymi wybuchami śmiechu, gdy jednemu z nich udało się obrócić całą sytuację w żart. W tamtych szczęśliwych czasach nie potrafili długo gniewać się na siebie. Teraz jednak śmiech Cristiana umilkł niemal natychmiast i zastąpił go ponury grymas.

– Zresztą nieważne, co myślisz – dodała szybko Laurel. – Zrozum, przyjechałam tu ze względu na twoją siostrę, a nie ze względu na nas… to znaczy na ciebie albo na mnie.

– Musiałaś się poprawić, bo dla ciebie nie istnieje coś takiego, jak „my” – powiedział z goryczą. – A przecież jesteśmy małżeństwem, więc ty i ja to „my”, tesoro. Nigdy nie potrafiłaś tego zaakceptować.

Nawet nie wiesz, jak bardzo się mylisz, pomyślała Laurel. Nie potrafiłam zaakceptować czegoś zupełnie innego. Tego, że traktowałeś nasze małżeństwo jak narzędzie. Pamiętałeś o nim, kiedy było ci przydatne. Chciałeś mieć u boku reprezentacyjną żonę podczas towarzyskich rautów i kolacji dla partnerów biznesowych, a tak się składa, że ja nieźle wyglądam w koktajlowych sukienkach. Chciałeś mieć w domu kobietę, która wieczorami zapalałaby dla ciebie lampę nad stołem i świece w sypialni. I która dorównywałaby ci temperamentem i kondycją w miłosnych zmaganiach. Wziąłeś więc sobie angielską sportsmenkę o jasnych włosach i nienagannej figurze, kobietę twardą, niezależną i namiętną. Taką, która miała ci dać tyle miłości, ile pragnąłeś, tyle wsparcia, ile potrzebowałeś, i, co najważniejsze, nie robić żadnych problemów. A kiedy okazało się, że twoja żona to wadliwy egzemplarz, kiedy wykrwawiałam się na szpitalnym łóżku, po prostu straciłeś zainteresowanie mną, bo nie mogłam ci się do niczego przydać. Chcesz mnie rozliczać z niedotrzymanej przysięgi? Ty, który opuściłeś mnie w chorobie i w złej doli?

Popatrzyła na mężczyznę, który kiedyś był całym jej światem. Jego piękne zmysłowe usta zaciśnięte były teraz w wyrazie potępienia. Nagłe ukłucie bólu sprawiło, że wyrwało jej się westchnienie. Cristiano nie był w stanie dostrzec błędu, jaki popełnił. Zupełnie nie zdawał sobie sprawy, że wyrządził jej krzywdę.

I to właśnie było najgorsze.

Dwa lata temu kochała go tak bardzo, że gdyby po prostu ją przeprosił, gdyby zrobił to szczerze, wybaczyłaby mu. Ale jemu ani przez moment nie zaświtała myśl, że mógłby mieć sobie cokolwiek do zarzucenia.

Nie powinnam się rozklejać, upomniała się w duchu. Do przeszłości po prostu nie ma sensu wracać, bo i tak nie da się jej naprawić.

– Jak się czuje Dani? – zagadnęła, pewna, że znalazła bezpieczny temat.

– Znakomicie – padła odpowiedź. – Z niecierpliwością wyczekuje chwili, kiedy przed ołtarzem powie Raimondowi „tak”. Bo ona, w przeciwieństwie do ciebie, nie boi się okazywania uczuć, podejmowania zobowiązań i budowania dojrzałej relacji.

Laurel splotła ramiona na piersi i zacisnęła pięści tak mocno, że jej krótkie paznokcie wbiły się boleśnie we wnętrze dłoni. Milczała przez dobrą minutę, a kiedy się odezwała, jej głos był cichy jak skute lodem polarne morze.

– Cristiano, przyjechałam tu z własnej woli i naprawdę nie muszę znosić twojego towarzystwa. Jeżeli natychmiast nie zrezygnujesz z tego typu uszczypliwych komentarzy, po prostu wrócę do Anglii najbliższym samolotem.

– Nie zrobisz tego – wyrzucił z siebie impulsywnie, wyciągając rękę, jakby chciał złapać ją za ramię. Zrezygnował, kiedy spojrzała na niego, mrużąc oczy. – Pamiętaj, jesteś honorowym gościem panny młodej!

– Honorowym gościem będę na ślubie. A ślub jest jutro. Nic nie stoi na przeszkodzie, żebym zaraz wysiadła z tego samochodu, wynajęła sobie pokój w hotelu i pojawiła się dopiero w kościele.

Rzucił szybkie, pełne niepokoju spojrzenie na drzwi po jej stronie, jakby obawiał się, że spełni swoją groźbę i wysiądzie w czasie jazdy. Zadanie miałaby o tyle ułatwione, że samochód przebijał się właśnie przez wypełniony ludzką wrzawą i słonecznym skwarem kamienny labirynt, jakim były ulice starego Palermo. Posuwali się do przodu z prędkością najwyżej dwudziestu kilometrów na godzinę. Ponad domami, które tłoczyły się przy brukowanych uliczkach, chroniąc okna za kolorowymi skrzydłami okiennic, wznosiły się smukłe sylwetki gotyckich kościołów i wspaniałe, rzeźbione elewacje wiekowych pałaców sycylijskiej arystokracji. Kiedyś bywali tu w zgoła innych okolicznościach; przechadzali się objęci – ot, para zakochanych, taka, jakich wiele, jeśli nie liczyć dyskretnie towarzyszących im ochroniarzy. Laurel była zafascynowana piękną i wyrafinowaną architekturą południa, historią zapisaną w kamieniach, a pełna życia i barw atmosfera miasta budziła jej dziecięcy zachwyt. Kupowała lody i schłodzone ćwiartki arbuzów u ulicznych przekupniów, oglądała stragany i wystawy sklepowe. Chciała też wchodzić do kościołów. Ujęła Cristiana tym, że na progu skromnie okrywała nagie ramiona czarną chustą z frędzlami, gestem, który upodabniał ją do rodowitej Włoszki, a w cienistym wnętrzu świątyni odnajdywała figurę Madonny, zapalała świecę i stawiała u jej stóp, a potem przez chwilę trwała w skupieniu, z oczami błyszczącymi od niewypowiedzianych myśli. Gdy wtedy na nią patrzył, odkrywał, że wiara przodków wciąż jest dla niego cenna.

Teraz Laurel patrzyła tępo przed siebie, jakby jechali przez wysypisko śmieci, a nie przez jej ukochane miasto.

– Daniela nie bierze ślubu w kościele. Wszystko odbywa się nad morzem, na terenie Ferrara Resort. Największy hotel jest zarezerwowany dla gości i rodziny, a ceremonia odbędzie się w ogrodzie. Zaszczyci nas sam biskup Palermo – powiedział Cristiano bez entuzjazmu. – Narzeczeni wydają dzisiaj przyjęcie przedślubne dla całej rodziny i Dani zależy, żebyś była przy niej. Zwłaszcza dzisiaj, i jutro rano. Cały weekend spędzisz więc tak jak my wszyscy, na miejscu.

Przyjęcie dla rodziny? Dwa dni w Ferrara Resort?

Laurel poczuła dreszcz przerażenia. Gdyby jej rola ograniczyła się do asystowania pannie młodej w kościele, pozowania do zdjęcia i wypicia zdrowia młodej pary na weselu, poradziłaby sobie. Jednak zakwaterowanie w nadmorskim zespole hotelowym wraz ze wszystkimi członkami rodu Ferrarów, którzy nienawidzili jej za to, że skrzywdziła Cristiana, oraz przyjęcie, gdzie trzeba będzie tańczyć i pić drinki w ich towarzystwie… to było ponad jej siły.

– Chyba nie ma sensu, żebym brała udział w tej dzisiejszej imprezie – zaczęła, rozpaczliwie szukając wymówki.

– Może i faktycznie nie ma to sensu, ale udział weźmiesz – uciął twardo. – Będziesz się uśmiechać i prowadzić uprzejme rozmowy. Pamiętaj, że rozstaliśmy się w cywilizowany sposób, w przyjaźni.

W cywilizowany sposób?

Laurel zerknęła z ukosa na Cristiana. W wypisanych na jego twarzy emocjach nie było nic cywilizowanego. Brwi miał ściągnięte, oczy zmrużone jak rozwścieczony tygrys, czający się do skoku. Ona, w gruncie rzeczy, czuła się podobnie. Gdyby nie mocne postanowienie, że zachowa spokój, kto wie, czy nie rzuciłaby się na niego z pazurami. Zresztą, wyraz „cywilizowany” nigdy nie opisywał zbyt dobrze charakteru ich relacji. Przyciągnęła ich ku sobie fascynacja potężniejsza niż wszystkie dzielące ich różnice, połączyła dzika, nieujarzmiona namiętność, która zagłuszyła głos rozsądku i obudziła głupią nadzieję, że będą żyć długo i szczęśliwie. A potem ta namiętność zamieniła się w nienawiść. Czy będą w stanie udawać przed rodziną rozsądnych, cywilizowanych ludzi, którzy rozstali się w przyjaźni, bo zgodnie uznali, że małżeństwo im nie służy? Laurel szczerze w to wątpiła.

Zwłaszcza że Ferrarowie już dawno wyrobili sobie opinię na temat tego, co zaszło między nią a Cristianem. Uważali ją za kobietę bez serca i bez honoru, podłą szmatę, która złamała przysięgę małżeńską i wzgardziła miłością wspaniałego człowieka, jakim był jej mąż. Nie cierpieli jej jak morowej zarazy, nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości. I nawet ich w jakimś stopniu rozumiała.

Odchodząc od Cristiana, złamała zasady wciąż obowiązujące w szanującej tradycję sycylijskiej społeczności. Tutaj, gdy ktoś raz wstąpił w związek małżeński, pozostawał w nim aż do śmierci. Inaczej nie wypadało. Na skoki w bok, jeśli takowe się zdarzały, przymykano oko. Laurel nie wiedziała, czy były jakieś ogólnie przyjęte na Sycylii zasady postępowania w sytuacji, gdy żona spodziewała się dziecka i w dramatycznych okolicznościach je straciła, a mąż okazał się tak niewiarygodnym egoistą, że całą sytuację po prostu zlekceważył. Tak czy owak, opuszczenie mężowskiego domu bez słowa wyjaśnienia na pewno było sprzeczne z wszelkimi zasadami, a kobieta, która tak postąpiła – odsądzana od czci i wiary.

W całej tej koszmarnej historii był tylko jeden jasny punkt – Dani. Dobra, kochana Dani, wielkoduszna i lojalna, nie potępiła jej. Nie żądała wyjaśnień, nie wyrażała dezaprobaty. Laurel nie usłyszała od niej ani jednego słowa krytyki. Na myśl o przyjaciółce zrobiło jej się ciepło na sercu. Dla Dani gotowa była pójść nawet do piekła i stawić czoło całej bandzie diabłów.

– W porządku. – Skinęła głową. – Jeżeli twojej siostrze sprawi to przyjemność, wezmę udział w przyjęciu, będę się uśmiechać, prowadzić uprzejme rozmowy, pić drinki i tańczyć.

Choć nie była aktorką, potrafiła grać. Już w dzieciństwie nauczyła się starannie ukrywać swoje uczucia i zachowywać się tak, jak się tego po niej spodziewano. W ten sposób unikała kłopotów i robiła swoje. Jeżeli trzeba było się uśmiechać, uśmiechała się. Jeżeli trzeba było być grzeczną i miłą, była grzeczna i miła. Swoje prawdziwe ja otoczyła ochronną barierą, poza którą nie wpuszczała właściwie nikogo. Dani stanowiła wyjątek – ona po prostu wtargnęła za tę barierę, atakując Laurel szczerością i bezinteresowną, radosną życzliwością. A potem pojawił się Cristiano ze swoją namiętnością i żarliwymi zaklęciami. Laurel pokochała go i zaufała mu, a on udowodnił jej, że to był błąd. Błąd, którego nie zamierzała powtórzyć.

Tymczasem zatłoczone i gwarne ulice Palermo zostały w tyle; limuzyna mknęła gładko szosą wysadzaną cyprysami, prowadzącą ku wybrzeżu. Kompleks hotelowy Ferrara Spa Resort położony był w pewnej odległości od miasta, co zapewniało ciszę i absolutny spokój. Tutaj Ferrarowie od zawsze posiadali ziemię – kilka kilometrów dzikiej plaży, która ostrym cyplem wcinała się w morze, i otaczające ją wzgórza, gdzie wiekowe drzewa oliwne tworzyły cieniste gaje. Malowniczy zakątek nie wzbudzał zainteresowania poprzednich pokoleń; ze względu na oddalenie od portu i większych dróg uznano go za mało atrakcyjny. Dopiero Cristiano i Santo dostrzegli jego potencjał. Izolacja od zgiełku tego świata nie była wadą, tylko atutem w czasach, kiedy wielu zamożnych ludzi posiadało wszystko poza ciszą i spokojem na łonie natury. Stworzyli tu ultranowoczesny i nieprawdopodobnie luksusowy ośrodek wypoczynkowy oferujący sławnym i bogatym wypoczynek i regenerację sił w miejscu, które bez przesady można było nazwać śródziemnomorskim rajem. Luksus i natura – to hasło okazało się strzałem w dziesiątkę. Bracia Ferrara nie osiedli na laurach; od lat stopniowo rozbudowywali swoje imperium, zakładając ośrodki o podobnym charakterze w różnych częściach świata.

Samochód zwolnił, kiedy wjechali na teren ośrodka. Laurel spojrzała w okno i gwałtowne wzruszenie chwyciło ją za gardło. Tutaj wszystko się zaczęło. Tutaj, w tym magicznym miejscu, które wyglądało jak wielki, zaczarowany ogród. Pamiętała zachwyt, jaki ją ogarnął, kiedy przyjechała tu po raz pierwszy. Spodobało jej się, że ośrodek jest otoczony kamiennym murem, który wygląda na wiekowy, choć zbudowano go zaledwie przed kilku laty, zręcznie ukrywając kamery i czujniki najnowszego systemu alarmowego wśród kolorowo kwitnących pnączy. Spodobał jej się budynek hotelu, tyleż solidny, co lekki, o klasycznych proporcjach i nowoczesnej przeszklonej elewacji. Spodobały jej się osobne jednopiętrowe wille, zbudowane na górujących nad plażą wzgórzach, gotowe na przyjęcie letników pragnących niczym niezakłóconej prywatności. Zachwyciły ją obiekty sportowe, jakimi dysponował ośrodek. Były tu baseny, ścieżki rowerowe, trasy biegowe i do jazdy konnej, korty tenisowe, strzelnice i tak dalej – właściwie wszystko, czego tylko można by zapragnąć. Najbardziej jednak zachwycał ją fakt, że została tu zaproszona, żeby mieć swój udział w tworzeniu tego niezwykłego miejsca. Jej właśnie – młodej absolwentce Akademii Wychowania Fizycznego, sportsmence i trenerce – słynni bracia Ferrara zdecydowali się powierzyć stworzenie programów treningowych dostosowanych do potrzeb klientów. Zarówno tych, którzy przyjechali tu skuszeni ofertą diety śródziemnomorskiej i balneoterapii, chcących odzyskać linię i wrócić do formy, tych, którzy poszukiwali przede wszystkim aktywnych form wypoczynku, jak i sportowców amatorów, wymagających treningu na wysokim poziomie.

Ta praca była spełnieniem jej najskrytszych marzeń. Ale kiedy poznała Cristiana, głowę rodziny Ferrarów, musiała przyznać sama przed sobą, że jej najskrytsze marzenia wypadały bardzo blado w porównaniu z rzeczywistością. Do tamtej chwili skupiała się na swoim rozwoju zawodowym. Cristiano sprawił, że zaczęła kiełkować w niej nadzieja na coś więcej – na pełnię życia.

Wspomnienia… Laurel bezradnie potrząsnęła głową. Mogła mieć czarny pas karate i być wicemistrzynią Wielkiej Brytanii w pięcioboju nowoczesnym, ale przed wspomnieniami i tak nie potrafiła się obronić. A Cristiano był dość przenikliwy, żeby zdawać sobie z tego sprawę. I najwyraźniej usiłował wykorzystać to w jakiejś dziwnej rozgrywce z nią, której sensu zupełnie nie rozumiała. Bo… to nie mógł być przypadek, że ich samochód minął główne zabudowania i pojechał dalej wąską wewnętrzną drogą, wijącą się pośród pagórków. Szok przeszył Laurel lodowatym dreszczem, kiedy zrozumiała, dokąd jadą. Do willi Afrodyta, uroczego domu stojącego tuż nad brzegiem morza, które tworzyło tu niewielką, spokojną zatokę. Było to najbardziej romantyczne miejsce w całym kompleksie hotelowym. Miejsce, w którym spędzili noc poślubną. Pamiętała, jak Cristiano przeniósł ją przez próg, niemalże biegnąc, a ona zaczęła zrywać z niego koszulę, zanim jeszcze postawił ją na ziemi. Wydawało im się wtedy, że oszaleją, jeśli będą czekać jeszcze choćby sekundę dłużej. Trawiła ich gorączka pożądania, wypełniała nieopisana radość, tak czysta jak złoto lśniące na serdecznych palcach. Ich szczęśliwy śmiech wypełniał willę, kiedy na wyścigi biegli do sypialni. Oczy im płonęły, gdy chciwie sięgali po to, co obiecali sobie przed ołtarzem.

Mieszkali tu przez cały czas trwania małżeństwa. To stąd Laurel uciekła z jedną, naprędce spakowaną torbą podróżną, jak Kopciuszek spłoszony wybiciem północy. Wróciła do swojego zwyczajnego, szarego życia. Książę, na szczęście, nie zamierzał jej ścigać; zostawił ją samej sobie. Aż do dziś…

– Czy naprawdę trzeba było kwaterować mnie w najbardziej luksusowym obiekcie całego kompleksu? – spytała sztywno. – Nie uważasz, że to bez sensu? Wystarczyłby mi przecież mały pokoik gdziekolwiek.

– Nie ja decydowałem o zakwaterowaniu gości, tylko Dani – skrzywił się Cristiano. – Hotel jest po brzegi wypełniony krewnymi, przyjaciółmi, krewnymi przyjaciół i przyjaciółmi krewnych. Dzisiaj rano powiedziała mi, że noc poślubną planują spędzić na ukochanym jachcie Raimonda, a dla nas przewidziała nocleg w willi Afrodyta.

Laurel zacisnęła zęby. Dani posunęła się za daleko. Czy nie rozumiała, że czasu nie da się cofnąć? Ona i Cristiano nie padną sobie w objęcia. Nie będzie powrotu do przeszłości, nie będzie szalonej miłosnej nocy. Ich małżeństwo było fatalną pomyłką, ponurym żartem losu. Przy nich nawet Otello i Desdemona wydawali się idealnie dobraną parą.

Tytuł oryginału: Once a Ferrara Wife…

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2011

Redaktor serii: Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

Korekta: Hanna Lachowska

© 2011 by Sarah Morgan

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Światowe Życie Ekstra są zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9823-8

ŚŻ Extra – 480

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna