Eve Silver

Nacisk

Copyright © 2022 by Eve Silver 

Copyright © by Virtualo, 2022

Przekład: Marzenna Reyher

Redakcja: Paweł Wielopolski

Korekta: Anna Jagiełło, Magdalena Marciniak

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek / konwersja.net

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Wydanie I

Warszawa 2022

ISBN 978-83-272-7607-0

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres redakcja@virtualo.pl

Dla Reny, Kristiana, Olivii, Jordi, Ali,
Osmana, Lamii, Josha i Rebekki

Rozdział pierwszy

Miki!

Jakiś chłopak wymówił moje imię.

Déjà vu. Tak jakby.

– Miki – mówi Luka Vujic. – Wszystko w porządku?

Nie ta gadka, nie ten ton. Nie ten chłopak.

Kilka tygodni temu inny chłopak wypowiadał moje imię, jego głos rozlegał się w mojej głowie, gdzie nikt inny go nie słyszał.

To był początek i koniec. Koniec tego, co znane i bliskie. Początek nowej rzeczywistości, gdzie przeskakuję z życia zwykłej, starej Miki Jones do odmiennego świata, w którym walczę z Drau – pięknymi, przerażającymi pozaziemskimi drapieżnikami, zdecydowanymi zawładnąć Ziemią.

Nie rozumiem tego. Nie wiem, jak to działa. Wiem tylko, że w jednej chwili próbowałam ocalić młodszą siostrę Janice Harper przed uderzeniem pędzącej ciężarówki, a w następnej leżałam połamana i zakrwawiona na drodze. Umierająca. Martwa. Obudziłam się na trawniku zwanym poczekalnią, żywa, uzdrowiona, bez żadnych obrażeń, leżąc na plecach i wpatrując się w przystojną twarz i staromodne, lustrzane pilotki, a obie te rzeczy należały do Jacksona Tate’a.

Wszystko, co się wydarzyło, ma związek z jego osobą. To on wymawiał moje imię w mojej głowie tamtego dnia na boisku. To on kucał przy mnie, kiedy przybyłam do poczekalni.

Wyprowadził mnie w pole, zdradził, przehandlował swoją wolność za moją, podając mnie Komitetowi na talerzu, abym zastąpiła go w tej grze.

Gra. Boże, nienawidzę tego słowa. Niemal słyszę głos Jacksona przekonujący, że to nie jest gra. Miał rację. I to jeszcze jak.

To jest życie i śmierć, groza i strach, a wciągnięcie mnie do niej było jego jedyną szansą na wydostanie się.

Być może powinnam go za to znienawidzić.

Wtedy przypominam sobie, jak mnie chronił i ocalił więcej razy, niż mogę zliczyć. Pomógł mi odnaleźć moje – głęboko ukryte – najmocniejsze strony. Droczył się ze mną, rzucał mi wyzwania, wierzył we mnie.

Wspiął się przez okno do mojej sypialni, rozśmieszał mnie, sprawiał, że się uśmiechałam.

Pocałował mnie.

Powiedział, że mnie kocha…

Czuję, że moje serce właśnie rozbija olbrzymia pięść.

…a potem…

Chcę krzyczeć z bólu.

…umarł…

W gardle mam taką gulę, że z trudem oddycham.

…dla mnie. Zamiast mnie.

Powinien poczekać jedynie trzydzieści sekund, odkąd przyjął cios zadany przez Drau. Wyssać ze mnie tylko tyle energii, żeby wytrzymać te głupie trzydzieści sekund. Ale tego nie zrobił. Zastanawiam się, czy wybrał to rozwiązanie, bo inne – być może – oznaczałoby moją śmierć.

Czy mam być za to wdzięczna? Czy mam mu wybaczyć, że odszedł?

Pół na pół. Niełatwo wybaczam.

Rozglądam się wokół, próbując na czymś się skupić – na czymkolwiek – co pomoże mi się pozbierać. Łupkowe płytki, żółte ściany, zapach sera i tłuszczu, kobieta za ladą, mężczyzna smażący placki na zapleczu. Pizzeria nie zmieniła się od chwili, gdy zostałam wyciągnięta. To się zdarzyło wiele dni temu. Sekundy temu. Czas inaczej biegnie w dwóch wyraźnie odmiennych wersjach mojego obecnego życia.

– Miki – mówi tym razem ponaglająco Luka.

Stoi ze trzy metry ode mnie koło pustego stolika, przy którym siedzieliśmy wszyscy razem… przedtem. Przed walką, terrorem, śmiercią tylu ludzi.

Kiwam głową na znak, że go słyszę, jego spięte ramiona nieznacznie się rozluźniają.

Znam Lukę od dzieciństwa. Przyjaźniliśmy się do czwartej klasy, kiedy to zmarła jego mama. Byłam bezmyślną dziewięciolatką, która nie rozumiała pojęcia straty i żalu. Pozwoliłam, aby nasza przyjaźń się rozwiała. W drugiej klasie szkoły średniej wyjechał do Seattle. Straciliśmy kontakt. Teraz wrócił, ale tak naprawdę odnaleźliśmy się w grze. Oboje zostaliśmy zwerbowani. Nie mam pojęcia, jak Luka radzi sobie z tym szaleństwem przez cały ostatni rok. Pomiędzy przesunięciami czasu i alternatywnymi rzeczywistościami, obcymi i ofiarami śmiertelnymi już po kilku tygodniach ledwo się trzymam.

– Bum i wróciliśmy – mówi.

Jego oczy, ciemne jak noc, patrzą na mnie. Te trzy małe słówka przekonują mnie, że muszę się pozbierać, zanim coś wygadam. Istnieją zasady, według których nie wolno nam rozmawiać o obcych, bitwach i wynikach w rzeczywistym życiu. Złamanie tych zasad może prowadzić do śmierci.

Zaciskam zęby tak mocno, że aż – przysięgam – ścieram warstwę szkliwa. Ponownie kiwam głową na znak, że zrozumiałam.

Luka przeczesuje palcami swoje ciemne włosy. Rękawy ma podwinięte, przyglądam się jego przedramieniu. Nie ma ran, nie ma krwi. Ostatnio widziałam go w opuszczonym budynku w Detroit po heroicznej walce, którą stoczył z Drau. Miał krew na twarzy, rękach i ramionach. Koszulę podartą, jedno oko spuchnięte i purpurowe. Zadrapania i rozcięcia znaczyły jego skórę w co najmniej kilkunastu różnych miejscach.

Teraz nic mu nie dolega. Nie ma ran ani siniaków.

Opuszczam rękę na biodro, poniekąd spodziewając się, że znajdę tam lepką, ciepłą krew i poszarpane krawędzie kości. Wyczuwam wyłącznie gładki denim, miękki od wielokrotnego prania.

Oczywiście. Nie przynosimy z powrotem naszych ran. Tylko nasz żal.

– Cześć – mówi moja najlepsza przyjaciółka Carla, jednocześnie ściskając mnie za ramię.

Odwracam się ku niej z lekkim szarpnięciem. Aż do tej chwili nie pamiętałam, że tam była, tuż koło mnie. Ona w ogóle nie odczuła upływu czasu. Dla niej upłynęły jedynie sekundy, odkąd odskoczyłam od stolika i rzuciłam się do drzwi. Ja w tym czasie przeżyłam dni pełne bitew i przelewania krwi.

Gdy zostałam wyciągnięta po raz pierwszy, dziewczyna z mojej drużyny – Richelle Kirkman – powiedziała, że godziny, które spędzamy w grze, odkładają się i otrzymamy je z powrotem. I tak jest. Restartujemy nasze przypauzowane życia dokładnie co do sekundy i odzyskujemy stracone godziny.

Pod warunkiem, że przeżyjemy.

Richelle była silna, najlepszy gracz w naszym zespole. Zawsze jej się udawało. Ale nie ostatnim razem. Pod koniec misji Richelle leżała szara i spokojna na zimnej posadzce w magazynie w Vegas, jej bransoletka zdrowia była cała czerwona.

Tak czerwona jak Jacksona. Nadal nie mogę o tym myśleć.

– Nic mi nie jest – mamroczę do Carli.

Kłamstwo, w które musi uwierzyć. Nie odważę się teraz spanikować. Nie wiem, kto obserwuje, słucha. Osądza.

Jedna brew wznosi się łukiem w sposób charakterystyczny tylko dla Carli, różowe pasemko w jej włosach koloru Ekstra Jasny Blond numer 11 opada na policzek. Zrobiła to pasemko kilka dni temu, lecz już blaknie. Nic takiego. Carla prawdopodobnie przefarbuje je na purpurowo lub niebiesko, zanim upłynie ten tydzień.

– Dobrze się czujesz? Naprawdę? – pyta z miną szulera.

To pozory. Martwi się i nie mogę znieść myśli, że to z mojego powodu. Ostatnio jest na mnie zła, nasza przyjaźń to kolejna ofiara gry i tajemnic, których muszę dochować, ale w tej chwili ma na twarzy wypisaną troskę.

Carla jest mi tak bliska. Taka ważna. Nie jest częścią gry. Nie chcę, aby się nią stała, musiałaby walczyć i zginąć. Mam ochotę objąć Carlę i zdusić w uścisku, ale taki gest tylko by spotęgował jej obawy.

– Nic mi nie jest – powtarzam, próbując zmusić mózg do szybszych obrotów.

Misje wymagają określonej koncentracji. Rzeczywistość wymaga innej. To jest moje prawdziwe życie, w którym biegam pięć dni w tygodniu o wschodzie słońca, dokładnie odkurzam dywan, prasuję pościel i ścieram blaty kuchenne nawet wtedy, gdy nie są brudne.

Robię to dlatego, że mogę. To mój wybór. Mój. Nikogo innego.

– Chcesz wyjść na zewnątrz? Złapać trochę świeżego powietrza? – pyta Carla.

Przez ramię spogląda na Lukę: albo szuka jego aprobaty, albo upewnia się, że ją usłyszał.

– Sądzisz, że świeże powietrze pomoże? – pyta Carlę, lecz patrzy na mnie, jego dłonie są zaciśnięte w pięści, mięśnie ramion naprężone. – Wszystko z tobą w porządku, Miki. Wszystko.

Podbródkiem wskazuje stolik obok. Leżą na nim pizza i cztery nieużywane talerze, breloczek do kluczy, kilka banknotów. Luka pewnie rzucił je na pokrycie rachunku za posiłek, którego żadne z nas nie zje.

W sumie nic ważnego, dlaczego więc sugeruje, abym tam spojrzała?

Luka zabiera klucze ze stołu i rusza w naszą stronę. Nie spuszcza ze mnie wzroku, intensywnie skupiony opuszcza brwi, jakby próbował połączyć nasze myśli. Niestety teraz piłka jest po mojej stronie, to ja muszę nawiązać z nim kontakt.

– Halo, tu Ziemia do Miki! – Carla strzela palcami koło mojej twarzy.

Dolatuje mnie zapach papierosów, przypomnienie zwiększającego się między nami dystansu. Wie o moich przeżyciach i mimo to pali. Wielu ludzi z rakiem płuc nie pali, ale moja mama paliła. Paczkę dziennie. A teraz nie żyje.

Tak jak Gram i Sofu¹, i Richelle. I Jackson.

Wszyscy odchodzą.

Przełykam ślinę, lecz gula w gardle zostaje na swoim miejscu.

– Miki. – Carla mocniej zaciska rękę na moim ramieniu, podczas gdy Luka przesuwa się z drugiej strony. – Oddychaj. Po prostu oddychaj. Wiesz, co robić. Robiłaś to milion razy.

Owszem, w ciągu tych dwóch lat od śmierci mamy przeszłam tysiące ataków paniki. Znam symptomy i wielu z nich doświadczam właśnie w tej chwili: uczucia, że spadnie na mnie miecz zagłady, chęci ucieczki, wyjścia, biegania. Drżenia. Wstrząsów. Imadła zaciskającego się na piersi.

To znani i bliscy wrogowie i dlatego dostrzegam też subtelne różnice. To nie jest zwykły atak lękowy. Ma dodatkowe wyjątkowe warstwy: walkę o przejęcie kontroli, utrzymanie w równowadze gry o życie, zamknięcie drzwi przed stukającą w nie udręką, która usilnie próbuje przez nie przejść.

Jackson. Nadal nie mogę spokojnie o nim myśleć.

– Wyjście na zewnątrz to dobry pomysł – mówię.

Carla obejmuje ramieniem moją talię, a ja uwieszam się na niej, pragnąc wszystko z siebie wyrzucić. Poczekalnię. Bitwy. Obcych. Punkty.

Jej źrenice są powiększone, wielkie i ciemne, obwiedzione jedynie cienkim orzechowo-zielonym szlaczkiem. Z mojej winy. Wystraszyłam ją. Wystraszyłam samą siebie.

Mam wrażenie, że przepuszczono mnie przez rębak do drewna i najmniejszy powiew rozrzuci po podłodze moje krwawe szczątki. Na krawędzi umysłu usadowiło się odrętwienie, które spowijało każdy moment mojego życia, kiedy umarła mama. Teraz skrada się ponownie jak chmara robaków przyciągana rozkładającym się ciałem. Część mnie chce pozwolić mu na to, powiedzieć: „Tak. Witaj. Owiń mój świat mgłą. Odbierz mi czucie. Spraw, że niczego nie poczuję, zupełnie niczego”.

Ale już nie chcę być tamtą dziewczyną. Ciężko pracowałam na normalność.

„Nigdy nie byłaś całkiem normalna”. Słyszę jego głos w mojej głowie, ale to tylko wspomnienie.

Jackson odszedł. Na zawsze.

Myślałam, że mogę go ocalić tak, jak on ocalił mnie.

Zawiodłam.

Nie mogę znieść tej myśli. Nie chcę znowu przywdziewać żałoby, po prostu nie chcę, nie teraz. Ani w najbliższej przyszłości.

Facet na zapleczu fałszywie podśpiewuje, smażąc placki. Kobieta za ladą zaciska pięści na biodrach. Wyraz jej twarzy mówi sam za siebie. Chce, abyśmy wyszli, najlepiej… już teraz. Dzięki za pani troskę, proszę pani.

Kilka kroków, które dzielą mnie od drzwi, rozciąga się w przepaść. Nie jestem pewna, czy nie ugną się pode mną nogi, zanim dojdę do chodnika.

Carla przesuwa rękę z mojej talii na ramiona. Jakby się bała, że się rozlecę. Nie rozpadnę się. Odmawiam. Nie pozwolę, aby mnie to złamało.

– Miki, wszystko w porządku – akcentuje ostatnie słowo Luka, jakby chciał mi coś w ten sposób przekazać.

Widzę, jak breloczek do kluczy wiruje i wiruje, kręci się wokół jego palca wskazującego.

– Oddychaj powoli. Znasz ten sposób – mówi Carla, przesuwając nas obie o kilka kroków bliżej drzwi wyjściowych.

Moje myśli są serią cyklonów siejących zniszczenie, gdziekolwiek uderzą, potem przemieszczają się dalej i kręcą poza kontrolą.

Kącikiem oczu widzę, że klucze znowu wirują. Skórzany breloczek kieruje się w moją stronę i odczytuję na okrągłym medalionie umieszczonym na środku słowo: JEEP.

Nagle wszystko zamiera. Mgła opada. Widzę jasność.

Te klucze w rękach Luki nie należą do niego, należą do Jacksona. Pamiętam, gdy rzucił je na stół, kiedy zasiadaliśmy przy nim.

Mój wzrok mknie ku stołowi. Cztery talerze. Cztery.

Przystaję sparaliżowana mimo mniej niż delikatnych ponagleń Carli.

– Znajdź Jacksona – rozkazuje Carla Luce. – Gdzie on się podział? Musimy wyjść. Teraz, już.

Iść. Musimy iść. Musimy…

– Czekaj!

Wyrywam się z objęć Carli i patrzę na nią zdumiona. Właśnie wymówiła jego imię. Jackson. Pamięta go. Pamięta, że był z nami w pizzerii. Moje serce zacina się, a potem bije w zdwojonym tempie. Nie ma go tutaj teraz, ale… nie zginął.

Gdyby zginął, Carla nie mogłaby go pamiętać. Takie są zasady gry. Całe życie od chwili wyciągnięcia zostaje wymazane, jakbyśmy nigdy nie istnieli.

Kiedy Richelle umarła w magazynie pełnym Drau, w Vegas, każdy, kto spotkał ją w prawdziwym życiu, zapomniał o niej od momentu, gdy po raz pierwszy została wyciągnięta, aż do chwili, gdy jej kom przybrał czerwony kolor. Zgodnie z jej tablicą pamiątkową zmarła na siedem miesięcy przed tym, jak się poznaliśmy.

Ci, którzy pamiętają ten okres, są graczami – ja, Luka, Tyrone, Jackson. Z jakiegoś powodu zachowaliśmy pamięć o niej.

Kiedy mój kom stanie się w pełni czerwony, powrócę do chwili, gdy leżałam na drodze, a moja krew rozmazywała się na zderzaku ciężarówki i zbierała się pode mną, ciepła i lepka. Powrócę do chwili, gdy serce uderza wolniej i wolniej, aż całkiem przestaje bić. To właśnie będzie ten moment, kiedy przestanę istnieć w realu. Moi przyjaciele, rodzina zapomną o wszystkim, co ze mną związane, w sekundę po tym wydarzeniu. Tak jakbym w ogóle nie żyła w tych dniach, tygodniach, miesiącach pomiędzy. Nawet nie pozostaną o mnie wspomnienia z tego okresu. Po prostu… nicość.

Życie Jacksona wyciekło wiele lat temu, kiedy zginął w wypadku samochodowym ze swoją siostrą za kierownicą. W tym ułamku sekundy w przeszłości przestał istnieć w naszej rzeczywistości.

To oznacza, że Carla nigdy by go nie spotkała. Nie mógłby być tu teraz z nami na pizzy. Podczas gdy Luka i ja pamiętamy go z gry, Carla nawet nie znałaby jego imienia. A przecież je zna. Więcej, uważa, że on gdzieś tu jest, wcale nie odszedł.

Kiełkuje we mnie maleńkie, przerażające nasionko nadziei. Ściskam ramię Carli.

– Czy… – Mój głos jest chrapliwy, więc przełykam ślinę i próbuję jeszcze raz. – Czy widziałaś, dokąd poszedł Jackson?…

– Czy prosiłabym Lukę, żeby go odnalazł, gdybym wiedziała? – Potrząsa głową i przewraca oczami. – Jakby rozpłynął się w powietrzu. Sprawdź w toalecie – rozkazuje Luce.

Moje spojrzenie pędzi do niego. Uśmiecha się nieznacznie, podnosi kluczyki i pobrzękuje nimi. To właśnie chciał mi przekazać.

Jackson żyje.

Łzy wypalają mi oczy, grożą szlochem. Nie płakałam, gdy uważałam, że nie żyje, ale teraz, kiedy zakładam, że jednak tak, jestem gotowa zanieść się wielkim płaczem. Przygryzam na tyle mocno wnętrze policzka, żeby zapobiec całkowitemu załamaniu.

Jackson żyje.

Co zupełnie nie ma sensu, bo jego kom był czerwony. Umarł.

Muszę go odnaleźć.

– Musimy go odnaleźć – mówi Luka.

– Dlatego właśnie powiedziałam, abyś sprawdził toaletę – rzuca Carla.

Luka nie mówił do niej. Jego „Musimy go odnaleźć” oznacza, że muszę zostać z nim sama, abyśmy mogli ułożyć plan.

– Luka! Idź sprawdzić. – Carla jest zirytowana. – Zrobiłabym to, ale jak widzisz – macha palcem w kierunku swojego rozporka – brakuje mi tu sprzętu…

– Nie ma go – stwierdza Luka i ze wzruszeniem ramion poddaje się i odchodzi, aby wykonać polecenie Carli.

Oboje wiemy, że Jacksona nie ma w pokoju dla małych chłopców.

Jest… gdzieś indziej.

Rozdział drugi

Luka otwiera drzwi jeepa.

– Miki, usiądź obok kierowcy. – To głos wspaniałomyślnej Carli. – Ostatnia rzecz, której teraz potrzebujemy, to kolejny atak paniki…

– Rządzisz się, co? – mamroczę, ponieważ ona tego oczekuje.

To prawda, jest władcza i nieprzewidywalna, kłótliwa, bezczelna, a czasami nawet jędzowata. Jednak jest także moją przyjaciółką, gdy jej najbardziej potrzebuję, nie chowa urazy i zawsze mogę się wesprzeć na jej ramieniu.

Uśmiecha się do mnie i mam ochotę ją uściskać – za to, że dla mnie męczy się na tylnym siedzeniu, że daje mi poczucie bezpieczeństwa i jest tutaj, w realu. Za to, że jest tym, kim jest, przyjaciółką, na którą zawsze mogę liczyć.

Tak też czynię. Obejmuję ramionami jej barki i przywieram policzkiem do jej włosów. Zatacza kółka na moich plecach.

– Wiem – szepcze.

Ale nie wie. Nie może wiedzieć.

– Dziękuję – odszeptuję. – Za to, że zawsze przy mnie jesteś.

– Wzajemnie. – Przytula mnie mocno. – Najlepsze przyjaciółki, nie? Pamiętasz, gdy przekłułam język? Siedziałaś wtedy koło mnie i trzymałaś mnie za rękę.

– I prawie zwymiotowałam.

– Tym bardziej doceniam twoją obecność, wykazałaś się wielką odwagą. – Całuje mnie w policzek i cofa się o krok.

– Ejże, właśnie chciałem się załapać na grupowy uścisk. – Luka porusza brwiami w górę i w dół.

– Kto nie pracuje, ten nie je – mówi Carla, wspinając się na tylne siedzenie. – Więc… gdzie waszym zdaniem podział się Jackson?

Luka zerka na mnie szybko.

– Hmm, Jackson wyszedł tylnymi drzwiami. Do zaułka.

– Takie wyjaśnienie to nie wyjaśnienie. Wiesz o tym, nie? – Carla przesuwa siedzenie do przodu i wychyla się, aby na niego spojrzeć. – Z kim się tam spotyka?

Luka wzrusza ramionami.

– Luka? – naciska, podczas gdy przesuwam siedzenie do tyłu i wdrapuję się do samochodu.

On nadal nie odpowiada, zamyka moje drzwi i okrąża maskę, podążając do drzwi kierowcy. Wyglądam przez okno, próbuję wymyślić coś przekonującego. Niezrażona atmosferą ciężką od wykrętów – a raczej nią zachęcona – Carla wraca do tematu, gdy tylko Luka odpala silnik.

– Udało mu się zniknąć bez śladu w zaledwie kilka sekund po tym, jak poszłam za Miki? To dziwne.

Nie ma pojęcia jak bardzo.

– Czy ktoś mi to wyjaśni?

Odpina pas i pochyla się do przodu. Luka napotyka jej wzrok we wstecznym lusterku.

– Zapnij pas – mówi.

Carla opada do tyłu i słyszę trzask.

– Z kim spotkał się w zaułku, Luka? Ze swoim dilerem?

Szczypię się w nos opuszkami kciuka i palca wskazującego. Wspaniale. Gdy tylko wysadzimy Carlę, ona wyśle esemesy do Dee i Kelley, i Sary na temat swoich podejrzeń. Poprosi, aby dochowały tajemnicy. Ale one przekażą to kolejnym dwóm przyjaciołom, którzy przekażą kolejnym dwóm. Carla nie będzie celowo rozprzestrzeniać tych wieści, plotki i tak się rozejdą.

– Luka, poważnie… w co wmieszał się Jackson?

– W nic – odpowiada Luka, a ja w tym samym czasie wtrącam:

– Czy królowa mieszania się w szalone afery naprawdę zadaje takie pytanie?

Sięgam ręką do tyłu i łapię ją za kolano, dając do zrozumienia, że żartuję. Strzepuje moją rękę.

– Czy on ma kłopoty? Czy powinniśmy coś zrobić? – Chwilę milczy, po czym pyta: – Czy on handluje? Może odbiera towar w zaułku? Nie znamy go zbyt dobrze…

– Znam go bardzo dobrze – wcina się Luka.

Nigdy nie słyszałam, aby mówił takim tonem. Jest w nim groźba, ostrzeżenie i nieustępliwość.

– Okej. Niech będzie. Uważam tylko, że to dziwne.

Coś w głosie Carli sprawia, że się odwracam. Patrzy na Lukę zwężonymi, nieco drapieżnymi oczami. Zaraz zauważa, że jej się przyglądam, i spojrzenie staje się obojętne.

Opuszkami dotykam skroni. Muszę odzyskać kontrolę. Potrzebuję jakiegoś planu. Obecnie to najważniejsza rzecz. Odnaleźć Jacksona. Otrzymać odpowiedzi. Dowiedzieć się, co oznacza jego nieobecność w wielkim planie gry. Dowiedzieć się, dlaczego wszystko przyspiesza, dlaczego w Detroit było tylu Drau.

– Hej, dobrze się czujesz? – Carla kładzie rękę na moim barku. Gdy kiwam głową, że tak, mówi: – Masz rację, Luka. Przepraszam. Znasz Jacksona lepiej niż ja. Jeżeli twierdzisz, że nie handluje prochami, to wierzę ci na słowo. Przykro mi. Naprawdę. – Carla ponownie wchodzi w rolę rozjemcy.

– No hay problema. – Szczerzy do niej zęby we wstecznym lusterku, a ona odwzajemnia się tym samym. Potem Luka wyjaśnia: – Jackson zabrał się z kilkoma chłopakami, z którymi robi projekt grupowy. Na ulicy nie było miejsca do parkowania, więc podjechali od tyłu. Poprosił mnie, aby odstawić do domu jego samochód, ponieważ oni go później podrzucą.

Nawet ja prawie mu uwierzyłam. Nie zdawałam sobie sprawy, że Luka potrafi improwizować z zimną krwią. Zawsze myślałam, że natura harcerzyka czuwa nad jego uczciwością.

– Cóż – naburmusza się Carla. – Dlaczego od razu tego nie powiedziałeś?

– Przecież właśnie powiedziałem.

Jedziemy tak od kilku minut, muzyka cicho gra, gdy Carla klepie Lukę po ramieniu.

– Co to jest?

– Ta muzyka? Dubstep.

– Słyszałam już kiedyś dubstep – Carla kiwa głową – ale ten jest mroczniejszy, trochę eksperymentalny.

– Te nagrania są stare – mówi Luka. – Chyba z lat dziewięćdziesiątych? To Jackson mnie nimi zainteresował.

– Podobają mi się. – Teraz z kolei mnie klepie po ramieniu. – Wyglądasz lepiej. Wróciły ci kolory.

– Czuję się lepiej.

Zdecydowanie lepiej, ponieważ Jackson żyje. Co prawda nie wrócił z misji, ale gdzieś jest i żyje. Pytanie: gdzie?

Przypomniałam sobie jaskinię, łóżka szpitalne, klony ułożone jak sztuki mięsa na wystawie u rzeźnika. Wzdycham, gdy moja mała euforyczna bańka nadziei pęka: a jeżeli Drau go dorwali? Jeżeli wykorzystają go jako pierwotnego dawcę i stworzą armię klonów z jego DNA? Przypominam sobie dziewczynę w chłodni z usuniętym mózgiem, kadłub jej ciała podtrzymywany przy życiu przez maszyny.

Zaciskam palce, wbijam je w uda. Luka rzuca mi ostre spojrzenie. Odwracam twarz w stronę bocznej szyby, nie chcę, aby dostrzegli powrót ataku paniki.

Jackson nie umrze w ten sposób. Odnajdę go. Sprowadzę go z powrotem. Utraciłam tylu ludzi, na których mi zależało. Nie stracę również Jacksona.

Tym razem wpłynę na to, jak się sprawy potoczą. A zakończenie tej historii nie wstrząśnie mną. Nie pozwolę na to.

Kilka minut później Luka podjeżdża pod dom Carli. Wysiadam, przesuwam siedzenie do przodu i przytrzymuję je, gdy ona wyplątuje się z tyłu. Obserwuje moją twarz przez kilka sekund.

– Przyjdziesz na tę kolację w piątek wieczorem? – pyta, nawet nie próbując zataić prośby pobrzmiewającej w głosie.

Jej mama wymyśliła sobie, że w każdy piątek wieczorem cała rodzina zbiera się przy kolacji. Nie przeszkadza jej, że w domu są kumple albo że dzieci później wychodzą. Natomiast nie wyobraża sobie, aby ktoś opuścił to wydarzenie.

Przyjście na kolację do rodziny Carli byłoby wielkim krokiem w kierunku zmniejszenia dystansu, który od paru tygodni rośnie między nami, szczeliny, która staje się przepaścią. Nie chciałabym jej rozczarować, lecz każda mijająca minuta może zwiększać ryzyko utraty życia przez Jacksona. Moim priorytetem w tej chwili jest narada z Luką i uknucie jakiegoś planu, a Carla właśnie wręczyła mi na tacy doskonałą okazję.

– Dzisiaj to chyba nie najlepszy pomysł – mówię. – Nie czuję się na siłach, aby przebywać w tłumie.

Prawda. Może ją olewam, ale przynajmniej nie kłamię. Ignoruję wrażenie, że ją zawodzę.

Carla wykrzywia usta, lecz się nie spiera. Wydaje się rozczarowana, ale nie wściekła. Moje wyjaśnienia są przekonujące. W czasie pełnoobjawowych ataków paniki nie lubię towarzystwa. Pragnę jedynie swojej sypialni i muzyki.

Teraz zerka na Lukę i odnoszę szalone wrażenie, że zaprosi go na tę kolację. Z jej rodzicami. I z braćmi. To chyba żarty? Chłopak, który nie jest jej krewnym, na rodzinnej kolacji? Przeżują go, a potem wyplują. Zgaduję, że doszła do tego samego wniosku, ponieważ zaproszenie nie zostało wystosowane.

– Jesteś pewna, Miki? Wiem, że mama bardzo by chciała cię zobaczyć.

Już dalej w błaganiach się nie posunie. Prawie się poddaję. Ale myślę o Jacksonie uwięzionym w grze.

– Przepraszam. Zadzwoń do mnie później, zgoda? Może wpadniesz?

– Dobra.

Lekko się rozpogadza, po czym obejmuje mnie szybko jednym ramieniem. W tym momencie dostrzegam wbity między siedzenia swój plecak. Zamieram.

Plecak Jacksona. W bagażniku. Jest punkt zaczepienia, tak kiełkuje plan.

Gdy Carla zmierza w kierunku drzwi frontowych swojego domu, oczekuję, że Luka coś powie. On jednak milczy, więc pytam:

– Wiesz, gdzie on jest?

– Nie.

Spogląda na mnie, po czym znowu patrzy na drogę, knykcie ma zbielałe od zaciskania rąk na kierownicy. Rozczarowanie i troska osadzają się ciężko w mojej klatce piersiowej, jak nieprzeżuty kawałek zimnej, tłustej pizzy.

– On żyje, Miki. Tyle wiem.

– Żyje, ale jak długo? Podejrzewam, że go pojmali. Że wykorzystają do zrobienia armii powłok. Tak jak tę dziewczynę w chłodni. Tę, którą on… – przerywam, a potem zmuszam się do powiedzenia – …zabił.

– Wyeliminował – szepcze Luka, następnie mówi głośniej: – Nie. – Gwałtownie kręci głową. – Nie, nie sądzę. Nie sądzę, że go mają. Nie muszą utrzymywać go przy życiu, aby tworzyć powłoki. Potrzebują jedynie jego ciała podłączonego do maszyn. Gdyby go złapali… – przerywa, przełyka ślinę – …już by nie żył.

– Masz rację. – Desperacko pragnę, aby miał rację. – Carla pamięta go, więc nadal żyje… gdziekolwiek teraz jest.

– Właśnie. Więc jakie są szanse, że Drau go pojmali? Niewielkie lub żadne, nie?

Kiwam głową. Ciężar miażdżący mi klatkę piersiową lekko odpuścił, ale boję się tej nadziei, boję się krachu, który nastąpi, gdy okaże się, że się myliliśmy.

Luka trąca moje przedramię, a potem ponownie przenosi rękę na kierownicę.

– Niewiele mamy poza nadzieją.

Wyglądam przez okno, myśląc nad tym, co powiedział, i zastanawiając się, czy to prawda. Gdy tylko tracimy z oczu dom Carli, zdeterminowana, aby pójść śladem tego jednego jedynego tropu, który mamy, rzucam:

– Zjedź na pobocze.

– Co robisz?

Luka podąża za mną, gdy wysiadam i zmierzam do bagażnika. Wyciągam plecak Jacksona i zaczynam przeszukiwać kieszenie.

– Szukam wskazówek.

Luka wzdycha. Nic nie mówi. Nie musi.

– Wiem, że szansa na to, aby coś znaleźć, jest niewielka, ale muszę spróbować – mówię, wyciągając pustą butelkę po wodzie i dziesięciodolarowy banknot. Wkładam je z powrotem i zaglądam do kolejnej kieszeni.

– Niczego tam nie znajdziesz, Miki. Nie możemy niczego ze sobą zabierać, gdy się materializujemy.

– Masz lepszy pomysł?

Zerkam na niego. Jego usta zaciskają się w wąską kreskę. Potrząsa głową i mruczy:

– Znokautować siebie.

Wyciągam po jednej szkolne książki Jacksona, przedmuchuję strony na wszelki wypadek, gdyby coś między nimi ukrył, następnie układam wszystkie w schludny stosik.

– Może być tu coś, co pozwoli nam go odnaleźć – mówię.

Luka milczy. Podejrzewam, że wymyśla kolejne kontrargumenty. Ale on przysuwa się bliżej, podnosi książkę z wierzchu stosu i powtórnie sprawdza, czy nic się w niej nie zawieruszyło. Zabieram się do przedniej, mniejszej kieszeni i znajduję tam miękkie wydanie Krwi elfów Andrzeja Sapkowskiego. Mój egzemplarz. Ten, który mu pożyczyłam.

To ostatnia rzecz w plecaku.

– Nic tu nie ma. – Zaczynam pakować wszystko na powrót, gdy Luka sięga nade mną i stuka palcem w książkę leżącą na wierzchu stosu. – Co?

Przypatruje się książce, jego oczy są rozkojarzone.

– Luka? – naciskam. – Dlaczego tak cię zaintrygował podręcznik do prawa Jacksona?

– Nie, to tylko… – Potrząsa głową. – Przysięgam, że myślałem o czymś, ale mi uleciało. – Macha ręką. – Bum.

– Nie koncentruj się na tym. – Wpycham resztę książek do plecaka, po czym wciskam go głęboko do bagażnika, życząc sobie, abym jednocześnie mogła wsadzić tam rozczarowanie. – Pomyśl o innych rzeczach, to do ciebie wróci.

– Pewnie.

– Miałeś rację. – Przyznaję, gdy uruchomił jeepa. – To była strata czasu.

– Co teraz? – pyta ponuro Luka.

Dobre pytanie. Takie, na które nie znamy odpowiedzi. Ale musimy ją znaleźć. Życie Jacksona może od tego zależeć.

– Przedyskutujemy to – mówię. – Zrobimy listę wszystkiego, o czym wiemy, każdej możliwości. Poszukamy wzoru lub czegoś, co nie mieści się w tym wzorze.

– To będzie krótka lista.

– To będzie pusta lista, jeśli przynajmniej nie spróbujemy. A więc co wiemy?

– Że nie zmaterializował się z nami.

– Że żyje. – Czuję potrzebę głośnego potwierdzenia, że to fakt.

Luka rzuca mi spojrzenie z ukosa.

– Jeśli zrozumiemy, dlaczego z nami nie wrócił, to może wykombinujemy, gdzie jest.

– On z nami nie był. Był w innej drużynie.

– I jeżeli jego drużyna ciągle walczy…

– …to nadal tam jest.

Pozwalam sobie na jedną tysięczną sekundę nadziei, zanim Luka przecząco potrząsa głową.

– Nasz zespół nie odrodziłby się, gdyby misja nie została zakończona. – Co oznacza, że Jackson wróciłby z nami po zakończeniu misji, nawet jeżeli był w innej drużynie. – A jeśli wyciągnęli go do innej misji?

– Przed powrotem? – Luka marszczy brwi. – Nigdy nie słyszałem, aby kogoś wyciągali bezpośrednio z jednej misji do kolejnej.

– Co nie znaczy, że to niemożliwe. – Luka otwiera usta, aby odpowiedzieć, ale zaprzeczam sama sobie. – Owszem, znaczy. Zawsze odradzamy się w tej sekundzie, w której ją kończymy.

– A świat kręci się od tej właśnie sekundy – dopełnia Luka. – To znaczy, że Jackson wróciłby do miejsca, z którego wyszedł, do pizzerii, zanim wyciągnięto by go ponownie.

– Czyli nadal niczego nie wiemy.

Zapadam się w swoje siedzenie pokonana.

Rozdział trzeci

A niech to – mruczy Luka, gdy wjeżdżamy na podjazd. – Zamierzałem zostawić kluczyki w skrzynce pocztowej.

Już za późno. Z garażu wychodzi kobieta. Jest wysoka i szczupła, miodowobrązowe włosy luźno opadają jej na ramiona. Przystaje, przesłania oczy dłonią, następnie idzie w naszym kierunku.

– Mama Jacksona?

Luka kiwa głową i mówi:

– Musimy znaleźć jakieś wytłumaczenie jego nieobecności, natychmiast.

– Zgaduję więc, że nie zapytamy jej, czy wie, gdzie jest jej syn.

Luka prycha.

– Tak jakby twój tata wiedział, gdzie jesteś, gdy wypełniasz misję?

– Czas się wtedy zatrzymuje, nie? Wątpię, aby ojciec w ogóle wiedział, że mnie nie ma.

– Tak samo jest w przypadku mamy Jacksona. Pytanie jej to strata czasu.

– W tej chwili jestem dziewczyną, która nawet brzytwy się chwyta.

– Wiem. – Potrząsa głową. – Ale tutaj nie ma żadnej brzytwy do chwycenia. A pytanie jej o cokolwiek byłoby niezgodne z zasadami.

Zasadami, według których nie rozmawiamy o grze poza grą. Głupie zasady bez sensu. Zasady, które złamaliśmy wszyscy, ale tylko między sobą, nigdy z osobą z zewnątrz. Odchylam głowę, zamykam oczy.

– Zdajesz sobie sprawę, że jeśli chodzi o tropy, to mamy wielkie neonowe zero – oświadczam. – To niezbyt obiecujący początek akcji ratunkowej.

– Obiecującej? Czy możesz to przeliterować?

Spoglądam na niego i uderzam w ramię w równie mało przekonującej próbie poprawienia nastroju co jego przed chwilą. Luka otwiera drzwi po swojej stronie i wysiada.

– Dzień dobry, pani Tate.

– Witaj, Luka.

Wysiadam i ociągam się przy drzwiach pasażera, niepewna, czy powinnam się przywitać, czy wtopić w tło. Mama Jacksona podchodzi do mnie. Jest na tyle blisko, że widzę jej oczy – nie są jak u Jacksona szare przypominające Drau, lecz oszałamiająco ciemnozielone. Widziałam ten kolor w moim koszmarze – koszmarze Jacksona, którym podzielił się ze mną telepatycznie – o jego siostrze i ich wypadku samochodowym, za sprawą którego został wyciągnięty ze świata do gry.

Na jej twarzy widzę odrobinę znużenia, gdy spogląda na jeepa, potem na Lukę. Zdaję sobie sprawę, że już pogrzebała jedno dziecko, a teraz my jesteśmy tutaj, na jej podjeździe, z samochodem jej syna, ale bez niego. Tata zawsze powtarza, gdy mówimy o Sofu, że to lepiej, że zmarł przed mamą, bo rodzice nie powinni grzebać swoich dzieci.

Przyglądam się swoim stopom. Mama Jacksona nie pochowa kolejnego dziecka. On wróci. Znajdę sposób na to, aby go sprowadzić.

– Jackson poprosił mnie, żebym przyprowadził jego samochód – mówi Luka. – Spotyka się z jakimiś chłopakami.

Ona przez chwilę milczy.

– Czy piją? – pyta mama Jacksona.

Nieźle, Luka. Próbujesz nas wybronić, ale w rezultacie pogrążasz się jeszcze bardziej.

– Nie, nie, nic z tych rzeczy. Mają inny samochód, nie chciał zostawiać swojego na ulicy.

– A ty z nimi nie poszedłeś?

Słyszę w jej głosie również niezadane pytania: „Czy Luka odjechał, bo Jackson zadaje się ze złymi ludźmi? Czy robi rzeczy, których robić nie powinien?”. Domyślam się, że każdego rodzica od czasu do czasu nachodzą takie myśli, nawet jeśli ogólnie ufają swoim dzieciom.

– Wszystko w porządku, pani Tate. Chodzi o projekt grupowy. Nie jestem w ich klasie.

Trzyma się tej samej bajki, którą już zaserwował Carli. Zachmurzenie znika z jej oblicza. Pani Tate przygląda się najpierw jednemu z nas, potem drugiemu, ewidentnie oczekując, że zostanę przedstawiona. Zaskakuje mnie, gdy z uśmiechem zwraca się do mnie:

– Miki – mówi, tak jakby mnie znała. – Ty jesteś mistrzynią kendo.

Otwieram buzię. I na powrót zamykam. Jackson opowiadał o mnie. Swojej mamie.

Nie wiem, jak powinnam to odebrać, lecz nie zaprzeczam, że czuję leciutki powiew ciepła, które rozmraża krawędzie lodu płynącego w moich żyłach, odkąd zdałam sobie sprawę, że Jackson nie wrócił.

– Hm, tak. Kiedyś nią byłam. Ale już nie jestem. Chodzi mi o to, że już nie startuję w zawodach. Nadal jednak ćwiczę w piwnicy.

¹ Sofu – w języku japońskim oznacza dziadka (przyp. redakcji).