Andrzej Pilipiuk

Operacja Dzień Wskrzeszenia

Ilustracje
Grzegorz i Krzysztof
Domaradzcy

Lublin 2011

Książki Andrzeja Pilipiuka wydane nakładem Fabryki Słów

1. Kroniki Jakuba Wędrowycza (także w wersji do słuchania)

2. Czarownik Iwanow

3. Weźmisz czarno kure...

4. Zagadka Kuby Rozpruwacza

5. Wieszać każdy może

6. Homo bimbrownikus

7. Kuzynki

8. Księżniczka

9. Dziedziczki

10. 2586 kroków

11. Czerwona gorączka

12. Rzeźnik drzew

13. Aparatus

14. Norweski dziennik – tom 1. Ucieczka

15. Norweski dziennik – tom 2. Obce ścieżki

16. Norweski dziennik – tom 3. Północne wiatry

17. Operacja Dzień Wskrzeszenia

18. Wampir z M-3

19. Dobić dziada – komiks

20. Oko Jelenia. Droga do Nidaros

21. Oko Jelenia. Srebrna Łania z Visby

22. Oko Jelenia. Drewniana Twierdza

23. Oko Jelenia. Pan Wilków

24. Oko Jelenia. Triumf lisa Reinicke

25. Oko Jelenia. Sfera Armilarna

Baronowi i Kiwaczkowi
z podziękowaniami – Autor

Prolog

lipiec 2012, gdzieś w Polsce

Prezydent Paweł Citko wyskoczył z helikoptera i kłusem przebył kawałek łąki dzielący go od stanowiska dowodzenia. Polowy sztab kryzysowy, kilka ciężarówek oraz kontenerów wypełnionych różnorakim sprzętem, rozstawiono na skraju zagajnika, mniej więcej kilometr od bazy.

– Stać! Przepustka! – zastąpił mu drogę wartownik.

– Jestem prezydentem tego kraju! – wydarł się na niego Citko. – Naczelnym zwierzchnikiem sił zbrojnych!

– Stój, w tył zwrot! – Żołnierz sięgnął do karabinu przewieszonego przez ramię.

– Tam siedzi wariat z bombą atomową, a ty, idioto...

– Przepuścić – rozkazał pułkownik, nagle pojawiając się w drzwiach kontenera.

– Kto tu dowodzi? – ryknął prezydent.

– Ja.

– Dobra, jaka jest sytuacja?

– Oddział „X” wtargnął na teren bazy cztery godziny temu. Wystrzelali obsługę ścisłego centrum, zabarykadowali drzwi i uruchomili hakerskie programy, aby opanować systemy komputerowe.

– Cholera... I co dalej? Nie można ich wykurzyć?

– To żelbetowy bunkier zabezpieczony dodatkowo wielowarstwową płytą pancerną. Same drzwi mają ponad metr grubości. Próbowaliśmy trotylem.

Weszli do kontenera. Przy terminalach siedziało kilku wojskowych techników. Wewnątrz pomieszczenia zostało akurat tyle miejsca, by usiąść.

– Monitorujemy ich działania na tyle, na ile to możliwe, sporą część systemów zdołali unieszkodliwić.

– Kim oni są, do cholery!?

– Nie wiemy.

– Co mogą zrobić?

– Jeśli złamią kody uzbrajania głowic i procedury startowe, są w stanie odpalić...

– Procedury startowe już uruchomili – zameldował technik ukryty gdzieś w głębi.

– Nasze rakiety... No właśnie, jaki mają zasięg?

– Na szczęście marny – odparł pułkownik. – Są w każdym razie w stanie dosięgnąć dwu baz amerykańskich na terenie Republiki Czeskiej i trzech niemieckich...

– Będą umieli wycelować?

– One już są wycelowane.

– Co z głowicami, powinny być składowane oddzielnie? – przypomniał sobie prezydent. – Poradzą sobie sami z osadzeniem ich w kluzach?

– Zgodnie z pańskim rozkazem na czas posiedzenia Parlamentu Unii Europejskiej jednostka została postawiona w stan najwyższej gotowości bojowej. To oznacza, że wszystkie systemy broni...

– Rozumiem. – Wzdrygnął się lekko. – A gdyby tak wleźć do silosów, a potem na przykład wywiercić dziurki i spuścić paliwo?

Wojskowy mimowolnie uśmiechnął się pod nosem. Ach, ci cywile...

– Rakiety są zaopatrywane w materiały pędne dopiero tuż przed startem.

– Wedle odczytu z czujników właśnie to robią! – zameldowano z głębi.

– To wyślijcie kogoś z siekierą, niech tnie po rurach! – Prezydent poderwał się na równe nogi.

– Nie mamy dojścia do silosów. Wszystko jest zabetonowane i zautomatyzowane.

– Przecież musi być jakiś sposób? Nikt tam nie zamiata, choćby od czasu do czasu?

– Są szyby techniczne.

– No...

– Ale wejście do nich jest odbezpieczane tylko od strony pomieszczenia, w którym siedzą terroryści. Od góry też się nie da. Silosy nakryte są specjalnymi pancernymi pokrywami, które zostają odstrzelone dopiero przy starcie.

– Czyli nic się nie da zrobić? Weźcie koparkę i narzućcie głazów na pokrywy! – błysnął pomysłem prezydent.

– Wpadliśmy na to, ale na terenie bazy nie mamy żadnego ciężkiego sprzętu. Dwa spychacze są w drodze, jednak dotrą najwcześniej za pół godziny. I tak nie zdążymy zasypać wszystkich szybów. Ściągamy właśnie artylerię przeciwlotniczą. Jeśli rakiety wystartują, jest szansa zniszczenia ich w powietrzu. Wtedy głowice spadną i być może eksplodują tutaj.

– Co?!

– To jedyna szansa uniknięcia konfliktu. Mamy cztery bomby, Niemcy prawdopodobnie ponad osiemset. Wedle danych naszego wywiadu Czesi też mają kilkanaście, może kilkadziesiąt.

– Co?! Jak to? Skąd?

– Zbudowali. Ponadto dysponują znacznie lepszymi środkami przenoszenia niż nasze. Amerykanie, którzy u nich stacjonują, też na pewno coś tam... Jeśli nie uda się powstrzymać terrorystów, jest jeszcze jedna możliwość. Gdyby zatelefonował pan gorącą linią do przywódców sąsiednich krajów, mogą spróbować przechwycić i zestrzelić nasze rakiety, zanim osiągną cel, chociaż i to wątpliwe z uwagi na brak czasu...

– Mam zadzwonić i powiedzieć, że mamy tu lewą bazę z rakietami taktycznymi, których posiadania zabraniają nam konwencje, a do tego uzbrojonymi w broń atomową, której w ogóle nie wolno...?

– Ostatnie zabezpieczenia złamane! – krzyknął z głębi stanowiska technik śledzący ekran terminalu. – Uzbroili głowice!

– Proszę natychmiast dzwonić do kanclerza Niemiec – rozkazał pułkownik.

Prezydent sięgnął po telefon komórkowy i wystukał numer. Przyłożył słuchawkę do ucha.

– Dziwne – mruknął. – Zajęte, chyba z kimś gada... – Ogłuszający huk przerwał jego wypowiedź.

Dowódca popatrzył na niego dziwnie martwym wzrokiem, a potem wydobył z kabury pistolet, przeładował i włożywszy sobie do ust lufę, pociągnął za spust. Patrząc na ciało walące się bezwładnie w tył, Citko po raz pierwszy zastanowił się, czy zagonienie polskich uczonych do budowy broni atomowej było aby najlepszym pomysłem jego prezydentury...

Rozdział 1

Warszawa, jesień 2014

Jaki ustrój panował w państwie Inków?

Pytanie historyka zawisło w powietrzu. Pod zieloną tablicą upstrzoną zaciekami kiepsko zmytej kredy stali trzej przyszli maturzyści. Dwaj skulili się odruchowo. Trzeci patrzył spokojnie, jasna grzywka opadała na czoło, ale nie przysłaniała zuchwale błyszczących błękitnych oczu. Na wargach igrał sympatyczny uśmiech. O ile tamci dwaj wbili wzrok w ziemię, ten spoglądał beztrosko przez okno. Po ciemnoróżowym niebie sunęły szare, włókniste chmury pyłu. W parku na martwych drzewach nieliczne ostatnie liście żółkły lub czerwieniały. Kałuże ściął już lód. Atomowa zima widać zaczyna się w październiku.

Sławek Polański... Niesforny uczeń, wiecznie nieprzygotowany, a jeśli przypadkiem coś umiał, jego odpowiedzi były z reguły kompletnie od czapy. Ale jakimś cudem wszyscy nauczyciele go lubili.

– Ty nam odpowiesz na to pytanie...

– Ustrój państwa Inków? – Uniósł brwi jakby w zdziwieniu.

Zawsze powtarzał pytanie. Taki nawyk. Nie czekał na potwierdzenie.

– No cóż – odpowiedział spokojnie. – Zanalizujmy to sobie. Na czele państwa stoi władca, któremu oddaje się boską cześć. Poniżej członkowie jego rodziny i klanu. W ich rękach spoczywa cały majątek państwa. Obsadzają wszystkie szczeble władzy. Oni decydują, z kim ożeni się poddany, wydzielają robotnikom i chłopom ubrania z magazynów raz na pięć lat. Poniżej warstwy panującej rolnicy i rzemieślnicy, pogrupowani w coś w rodzaju brygad roboczych, pozbawieni własności prywatnej, wolności osobistej, swobody poruszania się po kraju, możliwości zmiany zajęcia lub miejsca zamieszkania...

– Do rzeczy – ostudził go delikatnie profesor. – Jak nazwiesz taki ustrój?

– Sądzę, że to był pratrockizm. – Sławek uśmiechnął się promiennie.

Nauczyciel przyciągnął sobie dziennik i zadumał się głęboko nad oceną. Znowu to samo. Wie, umie, ale struga wariata.

– Ze znajomości materiału szóstka, za poprawność wypowiedzi pała – zadecydował. – Wyciągnijmy średnią. Sześć minus jeden... – Puścił do niego oko i wpisał tłustą piątkę.

Drzwi klasy otworzyły się ze zgrzytem. Do sali wszedł mężczyzna w mundurze. Na naramiennikach nie miał żadnych dystynkcji, ale tak właśnie nosili się przedstawiciele tajnych służb. Ich stopnie wojskowe też były tajne. Uczniowie na widok nieznajomego poderwali się z miejsc.

Nie zapukał nawet, uświadomił sobie profesor, ale nie zdążył nic powiedzieć. Gość był szybszy.

– Witam – powiedział. – Który z was to Sławomir Polański?

– To ja. – Znowu ten dziwny wyraz twarzy. Sympatyczny, ale jakby odrobinę nieobecny uśmiech.

– Znakomicie. – Wojskowy też przyozdobił twarz krzywym uśmiechem. – Nasza komisja uznała, że jesteś dokładnie tym, kogo szukamy. Chodź, nie ma czasu do stracenia.

– Zabieracie mi najzdolniejszego ucznia – bąknął historyk.

– Wybaczy pan, sprawy wagi państwowej. Ojczyzna go potrzebuje.

Drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Nauczyciel westchnął ciężko i wzruszywszy ramionami, przeniósł spojrzenie na pozostałą dwójkę. Zatrzęśli się jakby przestraszeni.

– Wracajcie na miejsca – powiedział łagodnie.

* * *

Fale sejsmiczne przyszły tu z dwu stron. Wstrząs nie był silny, ale wystarczył, by nie ocalał ani jeden budynek. Tylko siedemnastowieczny barokowy kościół przetrwał. Grube na dwa metry mury popękały jednak i porysowały się, a blacha na dachu podarła miejscami jak zbyt mocno naciągnięta mokra tektura.

Pod gruzami zginęła większość mieszkańców. Resztę zabiła epidemia dyzenterii. Nawet teraz spod stosów pustaków tu i ówdzie unosił się trupi odór. Przed wojną mieszkało tu półtora tysiąca ludzi. Obecnie w obozie żyło pięćdziesiąt rodzin.

Kawałki czerwonej cegły wymieszano z gliną i solidnie ubito, tworząc polepy kilkunastu baraków usytuowanych na dawnym rynku. Rozebrano liczne stodoły stojące na otaczających miasteczko wzgórzach i z ich pociemniałych desek wzniesiono ściany. Hurtownia materiałów budowlanych, której właściciel zaciągnął się do wojska i teraz spoczywał zapewne gdzieś w bezimiennej mogile, stanowiła znakomite źródło darmowego cementu. Teraz, po dwu latach, widać było błędy budowniczych. Ściany, zbyt słabo zaizolowane od spodu, ciągnęły wilgoć z podłoża i gniły.

Obóz otoczony był zasiekami z drutu kolczastego, a niewielka elektrownia wiatrowa przywieziona przez funkcjonariuszy Rady Ocalenia dostarczała prąd, aby utrzymać je pod napięciem. Po okolicy snuły się hordy zdziczałych psów. Były niebezpieczne.

Filip Berg przykląkł wśród rumowiska jakieś sto metrów od bramy obozu. Sprawdził radiometrem radioaktywność gruntu. Była niewielka. Ściągnął skórzaną lotniczą kurtkę. Odrapany rewolwer w wyszmelcowanej kaburze wisiał pod prawą pachą. Przy każdym ruchu lekko uderzał o szarą płócienną koszulę. Po różowym niebie sunęły bure chmury. Zanosiło się na deszcz. Ciekawe, czy dziś spadnie radioaktywny, czy zwykły?

Powtórzył pomiar. Wystarczyło odrzucić dwadzieścia, trzydzieści centymetrów gruzu, by skażenie zmalało prawie do zera. Odwalił jeszcze kilka cegieł. Pod okruchami tynku, niegdyś pomalowanego na niebiesko, zarysowała się rozmokła dykta. Z torby wyjął bagnet i zręcznie wypruł w niej dziurę. Tak jak się domyślał, odsłonił kawałek tylnej ściany szafy. Wstrząs sejsmiczny ją przewrócił, a walący się dom zasypał pryzmą potrzaskanych kawałków muru. Filip zanurzył dłoń wewnątrz. Namacał tekturową, nieco lepką okładkę. Nozdrza wychwyciły subtelną woń zawilgłego papieru i stęchlizny. Książki. Wydobył pierwszą z nich. Podręcznik do podstawówki. Zacisnął zęby. Sięgnął ponownie. Jeszcze jeden podręcznik. Kilka zeszytów zapisanych równym, starannym pismem. To musiała pisać dziewczyna. Wstał i rozejrzał się. Nigdzie w okolicy nie widać było psów. Niebo z wolna się przecierało. Południe. Wyjął rewolwer z kabury, odbezpieczył i położył w zasięgu ręki. Znowu legł płasko i zanurzył rękę naprawdę głęboko. Ciągle miał nadzieję, że znajdzie coś ciekawszego niż szkolne książki. Coś, co mógłby czytać wieczorami przy świetle słabej żarówki.

Jeszcze dwa podręczniki, kilka wilgotnych, rozłażących się w palcach gazet. Nieoczekiwanie jego dłoń natrafiła na coś twardego. Nieduży format, sztywna okładka, w każdym razie nie wyglądało to na podręcznik. Wyciągnął ostrożnie na wierzch. Pamiętnik. Otworzył go na pierwszej stronie. Zdjęcie dziewczyny z grubym jasnym warkoczem. Filip wiedział, komu go oddać. Wsadził rewolwer do kabury i szybkim krokiem ruszył do obozu.

Wbiegł na hałdę gruzu i, jak wiele razy wcześniej, zagryzł wargi. Baraki, w zasadzie raczej szopy, długie, porażająco brzydkie, przywodzące na myśl raczej obóz koncentracyjny niż schronienie. Wysypane piaskiem alejki, snujący się bez celu ludzie... W nos uderzył go znajomy zapach butwiejącego drewna, mydlin, gotowanej kapusty. I pomyśleć, że zaledwie dwa lata temu w nieskazitelnie czystym, odprasowanym mundurze trzymał wartę przed swoją uczelnią. A po zajęciach wracał do pokoju, uruchamiał komputer, a potem, leżąc w ciepłym łóżku, czytał. Dziś jego przestrzeń życiowa skurczyła się do pryczy we wspólnej sali, spodnie musiał już kilka razy połatać, podeszwa lewego buta pękła... Dwa lata temu pilotował pod okiem instruktora nowiutkiego orlika. Dziś pod pachą w parcianej kaburze miał czarnoprochowy rewolwer, replikę broni sprzed stu siedemdziesięciu lat. Spluwa może dobra, by postrzelać sobie do tarczy, w starciu z watahą zdziczałych psów miała znaczenie głównie odstraszające. A wszystko przez to, że zaraz w początkach wojny został raniony, a w konsekwencji zdemobilizowany.

Dziewczyna siedziała na progu swojego baraku i naszywała łatkę na kolanie spodni.

– Mam dla ciebie prezent – powiedział, robiąc tajemniczą minę.

Obrzuciła go niechętnym, wyniosłym spojrzeniem. Te kilka rodzin, które przeżyły wybuch wojny, demonstracyjnie gardziło przybyszami.

– Zobacz. – Podał jej pamiętnik. – Wygrzebałem z gruzów.

– Dziękuję. – Obojętnie wzięła od niego książeczkę.

Podniosła się i weszła do baraku. Filip stał przez chwilę w pyle ulicy, a potem niechętnie powlókł się do bramy. Spostrzegł to nagle. Nad odległymi wzgórzami pojawił się na polnej drodze tuman kurzu. Wojskowy jeep...

Były lotnik podszedł do wiszącej na łańcuchu metalowej szyny i uderzył w nią kilka razy kawałkiem pręta zbrojeniowego. Z największego baraku wyszli wójt i nauczyciel. Filip odsunął rygiel i pokryty kurzem samochód wjechał do obozu. Wysiedli z niego dwaj żołnierze. Powoli zebrali się wszyscy mieszkańcy.

– Witajcie, ludziska – powiedział wyższy, noszący na kombinezonie naszywki pułkownika.

Powitał go pomruk zgromadzonych. Po ostatniej wojnie zawód żołnierza znacznie stracił na prestiżu.

– Macie gazety. – Niższy wyładował paczkę drukowanych w Lublinie dzienników oraz tygodników i podał je nauczycielowi.

– Z czym przybywacie? – zagadnął wójt.

– Mieszka tu u was niejaki Filip Berg. – Pułkownik zlustrował gromadkę uważnym spojrzeniem. – Podchorąży z Dęblina.

– To ja. – Wywołany wyszedł przed szereg. Odruchowo stanął na baczność i skinął głową.

– Uzyskałeś najlepsze wyniki z testów. Ojczyzna wzywa. Pakuj się, jedziemy do Warszawy.

– Jak to najlepsze wyniki? – zdenerwował się nauczyciel. – Mamy całą kupę ludzi dużo od niego mądrzejszych. Na przykład...

Przerwał, gdy wojskowy spojrzał na niego obojętnie. Ludzie zaszemrali. Filip zastanawiał się tylko chwilę.

– Możemy jechać – powiedział.

– Spakuj się – powtórzył pułkownik.

– Ale ja nic więcej nie mam. – Były student klepnął się po kieszeniach spodni.

– Zostaw broń, jest nasza – syknął wójt.

Podchorąży posłusznie odpiął rewolwer i podał mu wraz z kaburą. Wskoczył do przytulnego wnętrza samochodu. Silnik zagrał i pojazd pomknął szosą.

* * *

Od zachodu powiał wiatr. Dozymetry w zegarkach zapiszczały ostrzegawczo. Profesor Rawicz docisnął maskę przeciwpyłową zasłaniającą mu usta. Jego asystent, doktor Sperański, przyspieszył kroku. Na okopconym, pokrytym bąblami i skorupą obtopieniową frontonie gmachu Muzeum Narodowego wisiał wielki, nowy transparent:

NIE PRZEGAP!

SKARBY „TITANICA” W POLSCE!

Obaj uczeni okazali zaproszenia uzbrojonemu w automat wartownikowi i wpuszczono ich na dziedziniec. Otwarcie wystawy nastąpiło piętnaście minut temu, byli nieco spóźnieni, więc pospiesznie, przeskakując po kilka stopni, wbiegli po schodach. W szatni zostawili gumowe płaszcze ochronne. Tłum ludzi przesunął się już w głąb ekspozycji. Kogo tu nie było... Członkowie Rady Ocalenia, ambasador Rosji, przyszedł też prezydent. Mężczyźni w mundurach lub najlepszych garniturach, mimo blokady przemyconych jakoś z Francji, damy w wieczorowych sukniach. Uczeni, historycy i archeolodzy. Członkowie rządu i posłowie...

Profesor Rawicz ruszył powoli, oglądając zawartość kolejnych gablot. W pierwszej sali za pomocą makiety pokazano szczegóły operacji.

– Ładna wystawa. Dobrze przygotowali – mruknął.

W każdej z podświetlanych szafek znajdował się niewielki plan wraku z zaznaczonym miejscem pozyskania zabytku. Poniżej garść fotografii, na przykład kilka ujęć talerza leżącego w mule, oraz na koniec, na dole, dyskretnie podświetlony sam artefakt. Wyprawa wydobyła z dna oceanu całe kilogramy wszelakiego śmiecia. Potłuczone dzbanki i filiżanki, dzwon okrętowy, fragmenty rozmaitych sprzętów. Pośrodku sali w wielkim akwarium stały meble wydobyte z głębiny. Przetrwały pod wodą sto lat, teraz czekała je wieloletnia kąpiel w roztworach konserwacyjnych.

– Robi wrażenie – powiedział asystent.

Dziewczyna przebrana w strój pokojówki z Titanica podała im na tacy dwa kieliszki wina. Czerwony burgund z roku katastrofy. Przeszło sto lat spoczywał w butelce. Wino było mocne i miało wspaniały zapach. Ciekawe, skąd je, u licha, wytrzasnęli.

– Chodźmy dalej. – Profesor ponaglił współpracownika. – Została jeszcze jedna sala.

Weszli do pomieszczenia wybitego ciemną materią. Tu zgromadzono to, co najcenniejsze. Wydobyte z wraku klejnoty. Pośrodku, znowu umieszczony w akwarium, spoczywał spory sejf. Z uchylonych drzwiczek sypała się rzeka złotych dwudziestodolarówek.

– Trochę to kiczowate – zauważył doktor Sperański.

Nieoczekiwanie poczuł, jak palce zwierzchnika wpijają mu się w ramię.

– Patrz – syknął Rawicz, wskazując mu kolejną gablotę.

Na czerwonym atłasie leżał niewielki przedmiot przypominający nie do końca rozwinięty pąk róży. Wykonano go z kilkudziesięciu platynowych blaszek i plątaniny złotych drucików. Był zgnieciony jak naleśnik, ale rozpoznali go bez trudu.

– Jasny gwint – powiedział Sperański. – Platynowa seria...

– Zamówiliśmy ich wykonanie wczoraj – szepnął profesor. – A tymczasem jedna leży tutaj... I ma sto lat.

– Czyli przypuszczenia się potwierdziły. Ale kształt płatków jest nieco inny. To nie nasza.

– Może to właśnie jest idealny? Warto by przemyśleć.

– Titanic... Czy taki rozrzut jest możliwy? Czas to niby nic wielkiego, ale w przestrzeni dotąd nie było większego niż trzydzieści kilometrów. Chyba że to tamci... Inni.

Profesor Rawicz milczał chwilę.

– Osiągnięcie tego etapu prac zajęło nam wiele lat – mruknął doktor Sperański. – A teraz mamy okazję pójść na skróty.

– Kosztem, być może, czyjegoś życia. – Rawicz wskazał zdjęcie leżącej w mule czaszki.

– Gramy o najwyższą stawkę. Niezbędne ofiary trzeba zaakceptować.

Uczony kiwnął w zadumie głową.

– Jak przebiegają testy? – zapytał.

– Kończymy typować dwa obiekty. Zostało jeszcze kilka rutynowych sprawdzianów. Ale nie przewiduję niespodzianek. Profile psychologiczne jak zwykle nie pasują idealnie...

– Nigdy nie pasują. Nie znajdziesz na tej planecie dwójki ludzi o identycznych charakterach. Coś ciekawego?

– Filip Berg. Dwadzieścia cztery lata. Elew Szkoły Orląt z Dęblina. W zasadzie były elew, bo z jego uczelni została kupa radioaktywnego gruzu. Zdemobilizowany. Zna rosyjski. Teczka personalna ze szkoły, opinie nauczycieli z gimnazjum i liceum nie budzą zastrzeżeń.

– Skąd go wytrzasnęliście?

– Z obozu dla uchodźców niedaleko Lublina. Rodzice zginęli w czasie wojny. Typ nieco samotniczy, nie nawiązał kontaktów towarzyskich. Profile psychologiczne dobre.

– Coś jeszcze?

– Dziewczyna. Siedemnaście lat i pięć miesięcy. Magdalena Błońska. W wieku dwunastu lat wygrała olimpiadę historyczną. Zna nie najgorzej francuski i trochę niemiecki, przed wojną jej rodzice pracowali kilka lat w Brukseli. No i nie zdążyli wrócić... Czerwony Krzyż odesłał ją przez obóz dla repatriantów w Szwecji.

– Dotąd żadna kobieta nie przeszła testów. Musi być twarda.

– Tak. Jest twarda, inteligentna i posiada ogromną dyscyplinę wewnętrzną. Takiej właśnie nam trzeba... Witamy, panie prezydencie.

Na te słowa doktora Sperańskiego profesor Rawicz odwrócił się. Faktycznie, obok nich stał prezydent Marek Bartycki. W dłoni trzymał kieliszek po winie, jakby niezbyt wiedział, gdzie można go odstawić.

– Witam, panowie – powiedział zmęczonym głosem. – Cieszę się, mogąc panów widzieć. Jak idzie zbawianie świata?

– Dwaj agenci robią, co w ich mocy. Trzeci wypoczywa. Wrócił w fatalnym stanie.

– Ilu jeszcze zostało?

– Tylko oni – głos profesora stwardniał.

Sperański delikatnie wyjął kieliszek z dłoni dygnitarza i postawił na parapecie nad kaloryferem.

– Trójka – potwierdził. – Uzupełnimy ekipę w ciągu miesiąca. Właśnie kończymy testy. Wyselekcjonowaliśmy nową grupę. Jeśli dobrze pójdzie, za kilka tygodni któreś z nich tego dokona.

– Trzymam kciuki, panowie. – Prezydent zachwiał się lekko i oparł o gablotę. – Przepraszam za mój stan, ale pracowałem przez ostatnie dwie doby.

– Proszę iść się położyć – poważnie doradził profesor. – Dzisiaj niedziela, musi pan odpocząć.

– Tyle spraw – westchnął Bartycki. – Wierzę w was, panowie, ale staram się robić, co się da...

Odszedł, powłócząc nogami. Obaj uczeni, zamyśleni, przepchnęli się przez tłum i wyszli z sali.

Wielu zwiedzających przeszło tego dnia koło gablotki i patrzyło na platynowy drobiazg, czytając metryczkę wyjaśniającą, że jest to secesyjna ozdoba kobiecej sukni. Nikt z nich nie domyślał się, że przedmiot uznany za wyrób dziewiętnastowiecznego złotnika jest w rzeczywistości cewką synchrofrazatora – sercem maszyny czasu...

Rozdział 2

Transporter zatrzymał się przed stalową bramą. Otworzyła się z nieprzyjemnym dla ucha chrzęstem łańcuchów. Kapral przerzucił drążek zmiany biegów i maszyna ostrożnie wjechała do wnętrza śluzy. Sprawdził, czy okna są szczelnie dokręcone. Z otworów pod sufitem trysnęła ciecz pod dużym ciśnieniem. Krople zabębniły po dachu wozu, a po chwili ich uderzenia zlały się w jeden cichy szum. Płukanie było dokładne. Nim szyby zamgliły się zupełnie, Filip zdążył spostrzec, że jednocześnie opryskują ich strumienie z dysz umieszczonych na ścianach. Krótkotrwały potop skończył się równie nagle, jak się zaczął. Teraz zaszumiały potężne wentylatory i auto zadrżało pod uderzeniem suchego i ciepłego wiatru. Wreszcie brama wewnętrzna otworzyła się. Wjechali na dziedziniec.

– Wysiadka – polecił pułkownik, otwierając drzwiczki.

Podszedł do nich technik i przesunął radiometrem po ubraniu podchorążego i mundurze kierowcy.

– Jesteście względnie czyści – powiedział.

– Przywiozłem dla was wyposażenie. – Drugi żołnierz klepnął skrzynię. – Wypakujcie szybko, bo musimy wracać.

– Oczywiście. A ty zapewne jesteś jednym z tych, którzy przeszli pomyślnie testy. – Technik uśmiechnął się do pasażera. – Filip Berg, Paweł Trusiński lub Sławek Polański.

– Ten pierwszy.

– Bagażu nie masz... Dobrze. Widzisz te drzwi? – Wskazał solidne drewniane odrzwia w ścianie budynku. – Przejdź przez nie i usiądź sobie w holu na ławeczce. Może będziesz musiał chwilę poczekać, profesor jest zajęty.

Chłopak uścisnął dłoń żołnierza i ruszył po żwirowanej alejce. Część dziedzińca pokrywał przystrzyżony trawnik. Obok wejścia wisiała przepisowa czerwona tablica pokryta białymi literami:

INSTYTUT FIZYKI DOŚWIADCZALNEJ W WARSZAWIE

Filip pchnął ciężkie skrzydło drzwi i wszedł do holu wykładanego sztucznym marmurem. Pomieszczenie było wysokie, przez okno nad drzwiami wpadało jasne dzienne światło. Na wprost znajdowały się dwie windy, a pod ścianą stała szeroka ławka. Kilka palm w ciężkich drewnianych donicach nadawało nieco przytulności wnętrzu. Na lewo od wejścia, wzdłuż całej długości ściany, ciągnął się rząd tablic z brązu wpuszczonych w mur. Te najbliżej wejścia pociemniały, ale ostatnie świeciły, jakby wmurowano je przed kilku dniami. Drzwi wejściowe skrzypnęły i do środka wszedł szczupły chłopak, parę lat młodszy od Filipa. Miał jasne włosy, a spod krzywo przyciętej grzywki błyszczały zuchwałe błękitne oczy.

– Wot te na – powiedział po rosyjsku. – Czyli ktoś jeszcze zdał te koszmarne testy?

Jego twarz rozciągnęła się w szerokim uśmiechu.

– Filip Berg. – Lotnik podał mu rękę. – Z tego, co słyszałem, musisz nazywać się Sławek Polański albo Paweł Trusiński.

– Sławek. Wiesz może, co tu jest grane?

– Mam poczekać na jakiegoś profesora.

– Aha. Mnie powiedzieli to samo. Czekać to czekać... – Popatrzył z uwagą na palmy. – Cholera, nie ma bananów ani daktyli.

Roześmieli się obaj.

– Ano rozejrzyjmy się, gdzie też nas los rzucił – wymruczał Sławek, patrząc wokoło. – Instytut Fizyki Doświadczalnej... Mam nadzieję, że te doświadczenia nie będą czasem robione na nas.

Filip poczuł liźnięcie chłodu na karku.

– O. A to ci psikus nie lada. – Sławek przyglądał się właśnie pierwszej tabliczce.

Na ciężkiej płycie z litego brązu widniał krzyż, obok umieszczono godło państwowe i krzyż Virtuti Militari. Poniżej znajdowały się cztery nazwiska położone jedno pod drugim:

DR MICHAIŁ KOLCOW 1976 – 1901

DR JAN PRZEŹDZIECKI 1980 – 1901

MGR JAROSŁAW NOWICKI 1981 – 1901

MGR STEFAN BARCZ 1969 – 1901

POLEGLI PODCZAS TESTOWANIA NOWYCH TECHNOLOGII

ODDALI ŻYCIE ZA OJCZYZNĘ

– A to błąd kropnęli – mruknął Filip. – Powinno być 2001... – Dopiero gdy wypowiedział te słowa, poczuł, jak strasznie fałszywie zabrzmiały.

Twarz Sławka, dotąd rozciągnięta w uśmiechu, spoważniała.

– Nie jestem pewien, czy to błąd – powiedział. – A raczej jestem pewien, że nie...

Znowu trzasnęły drzwi. Tym razem stała w nich dziewczyna. Chyba nieco młodsza od Sławka, miała miłą okrągłą twarz z wystającymi kośćmi policzkowymi. Ciemne włosy zaplotła w warkocz. Jej brązowe oczy błyskawicznie zlustrowały wnętrze. Dopiero po chwili Filip uświadomił sobie, że ma grube, ciemne brwi i nosi okulary.

– O rany – zdziwił się Sławek. – Czyżby przez te straszne testy udało się przejść także przedstawicielce płci pięknej?

– Magdalena Błońska – przedstawiła się.

Uśmiechnęła się czarująco, a na jej policzkach pojawiły się delikatne dołeczki. Filip zwrócił uwagę na jej strój. Miała na sobie mocno spraną czarną dżinsową kurtkę i spodnie z szarego płótna. Wymienili swoje imiona.

– No cóż, miło mi was poznać. – Uśmiechnęła się znowu. – Wiecie może, po co jesteśmy tu potrzebni?

Pokręcili przecząco głowami.

– Zobacz, co odkryliśmy. – Niedoszły lotnik wskazał tablicę.

– Coś podobnego? – zdumiała się, patrząc na daty. – Coś mi się wydaje, że czekają nas przygody...

Przeniosła wzrok na następną, podobną tablicę. Na trzeciej z kolei napis był inny:

PROF. MARK VON OFFENBACH UR. 1972, ZM. PRZYPUSZCZALNIE KONIEC XVIII WIEKU

– A więc oni mają tu wehikuł czasu – zadumał się student.

– Wolimy nazwę „komunikator czasoprzestrzenny” – rozległ się za nimi melodyjny, acz władczy głos. – Choć w zasadzie to bez znaczenia.

Odwrócili się jak na komendę. Przy windzie stał wysoki mężczyzna. Musiał mieć około sześćdziesiątki, ale trzymał się prosto. Głowę zdobiła mu wiecha gęstych siwych włosów. Był strasznie rozczochrany, widać wzorem Einsteina zamiast grzebienia używał generatora van der Graffa. Ubrany był w nieskazitelnie biały fartuch zapinany na guziki, a nad kieszenią miał naszywkę z nazwiskiem.

– Profesor Igor Rawicz – przedstawił się. – Jestem szefem projektu. Szczerze powiedziawszy, niedobrze się stało, że od razu się domyśliliście, ale trudno. Nie będziemy płakali nad rozlanym mlekiem.

Weszli do windy. Z pozoru wyglądała zupełnie zwyczajnie, lecz Filip kątem oka zauważył dość zaskakującą rzecz. Tablica z panelem sterowania miała bardzo dziwne oznaczenia. Przyciski oznaczały parter, pierwsze piętro, drugie, ale pod spodem było jeszcze kilka. Wszystkie były kremowożółte, tylko guzik oznaczony napisem –7 był czerwony.

– Na wszystkie poziomy poniżej parteru nie wolno wam chwilowo jeździć. – Naukowiec uśmiechnął się, jakby odgadując ich myśli.

– Ten budynek jest w zasadzie zakopany w ziemi i tylko niewielka część wystaje nad powierzchnię? – upewniła się Magda.

Kiwnął poważnie głową.

– Oczywiście. Zdradzę wam jeszcze jedną tajemnicę. Dolne poziomy rozciągają się także na boki. To, co widać tutaj – winda właśnie się zatrzymała – to zaledwie dziesięć procent powierzchni użytkowej. A oto i wasze kwatery. – Wskazał gestem ciąg drzwi oznaczonych symbolami od C1 do C5. Drzwi po drugiej stronie korytarza miały jeszcze dziwniejsze oznaczenia: A2, B1, potem następowało od razu B5.

– Za zakrętem jest podręczne laboratorium i gabinety wykładowców – wyjaśnił profesor. – Na końcu korytarza stołówka, gdzie, nawiasem mówiąc, za godzinę dostaniecie obiad, i kaplica...

– Kaplica w instytucie fizyki? – zdziwił się Sławek.

– Zajmujemy się tu takimi rzeczami, że od czasu do czasu trzeba uspokoić sumienie modlitwą. – Głos Rawicza nieoczekiwanie zmiękł. – I jeszcze jedno. Ta tablica na bramie to tylko kamuflaż. W pewnym sensie zajmujemy się fizyką, ale bardziej interesuje nas jej praktyczne zastosowanie, a nie sama natura zjawisk związanych z czasem.

– A klasy? – zapytał Sławek, niedoszły maturzysta. – Skoro jesteśmy uczniami i są tu wykładowcy...

– Ach, klasy... Nie, nie potrzeba. To nie jest zwykła szkoła, a dla czwórki uczniów nie opłaca się robić klas.

Zastukał do drzwi C1. Otworzyły się po chwili. Stał w nich szczupły, niewysoki chłopak, ubrany w jednoczęściowy biały kombinezon z kilkoma kieszeniami zapinanymi na ogniście czerwone suwaki. Nad lewą kieszenią nadrukowane miał swoje imię. Na oko był w wieku Sławka.

– Poznajcie się, to jest Paweł Trusiński – powiedział profesor i poszedł.

– Hm, tak – mruknął ich towarzysz niedoli. – Bardzo mi miło...

Przedstawili się po kolei.

– Jesteś tu już jakiś czas – odezwała się Magda. – Co tu jest grane?

– Przyjechałem rano – powiedział cicho. Przeciągał lekko końcówki wyrazów, jakby pochodził z Kresów. – Sam jeszcze nic nie wiem. Ale widziałem tu jeszcze jednego gościa, nazywa się Michał Piecuch i mieszka tam. – Wskazał drzwi z tabliczką B5. – Jest tu od roku, jak wspominał, ale więcej nie chciał nic powiedzieć.

– Załóżmy, że oznaczenia literowe na naszych drzwiach to jednocześnie nasze numery w ewidencji... – zastanawiał się Filip. – Litera to rok, a cyfra to po prostu numer kolejnej osoby. Znaczyłoby, że dwa lata temu pierwsza grupa uczniów dostała literę A. Rok temu następną grupę oznaczono literą B. A my dostaliśmy literkę C.

– To brzmi rozsądnie – odezwała się Magda. – Ale dlaczego dwa lata temu znaleźli tylko dwóch uczniów, a w zeszłym roku tylko jednego?

– Obawiam się – Sławek stracił nagle swój żywiołowy optymizm – że przyjmowano ich co roku tyle samo. Tylko że z grupy sprzed dwu lat utrzymało się tylko dwóch, a z zeszłorocznej zdał tylko jeden.

– A może nie zdali i powtarzają szkolenie? – odparła Magda.

– Myślę, że odpowiedzi należałoby poszukać na dole w holu, na tych pięknych tablicach z brązu – powiedział w zadumie Filip. – Widzieliśmy tylko pierwsze trzy.

– Nie ma co się męczyć myśleniem. – Sławek zrobił zeza i wysunął lekko język. – I tak wszystko nam powiedzą podczas szkolenia. Na razie ciekaw jestem tych kwater. – Podrzucił w ręce klucz. Przekręcił go w zamku i zajrzał ciekawie do swojego pokoju.

– Wow, tapeta w zajączki – zażartował.

Filip wsadził klucz w dziurkę i wszedł do swojego. Niewielkie pomieszczenie miało mniej więcej dwa metry szerokości i około czterech długości. Ściana naprzeciw drzwi załamywała się, a w pochyłą płaszczyznę wprawiono okno. Podłogę pokrywała mozaika z kilku gatunków drewna. Obie ściany, po lewej i po prawej, były drewniane. Wzory mozaiki na podłodze urywały się dość nieoczekiwanie, pierwotne duże pomieszczenie podzielono na kilka mniejszych. Umeblowane okazało się nader skromnie. Szafa, wąski tapczan zasłany kolorową narzutą, biurko i lampa do czytania pod oknem, dwa krzesła, jedno drewniane z wysokim oparciem, drugie obrotowe, zniszczone, jak do komputera. Nad tapczanem zawieszono wąską półkę na książki. Student otworzył szafę. Na wieszaku wisiały trzy kombinezony, dwa cienkie, takie jak ten, w którym chodził Paweł, jeden grubszy. Do tego bielizna, całe pudło skarpetek i jasnoszare tenisówki.

Zawahał się chwilę, a potem podjął decyzję. Zdjął spodnie i kurtkę i założył na siebie kombinezon. Jak się okazało, w pasie można go było ściągnąć specjalnym wewnętrznym paskiem. Zmienił swoje buty na tenisówki i przejrzał się w lustrze po wewnętrznej stronie drzwiczek szafy. Lustro wykonane było z metalu i miało wystarczającą długość, żeby mógł zobaczyć całą swoją sylwetkę. Na górnej półce odkrył białą furażerkę ozdobioną czerwonym znaczkiem przedstawiającym leżącą ósemkę. Założył ją na głowę i przejrzał się jeszcze raz. Dobre dwa lata nie miał na sobie munduru. Zdążył zapomnieć, jakie to uczucie.

– Szykownie. – Uśmiechnął się do swojego odbicia.

Gdzieś widział już taki symbol... Ach tak, na lekcjach matematyki. Leżąca ósemka, jasne, znak oznaczający nieskończoność. Gdy wyszedł na korytarz, przekonał się, że Magda też założyła kombinezon. W białej furażerce wyglądała tajemniczo i uroczo zarazem. Ostatni z pokoju wyszedł Sławek. Nakrycie głowy założył na bakier, a w jego oczach płonęły iskierki śmiechu.

– Niezła z nas banda cudaków – powiedział, lustrując całą grupę wzrokiem. – Jeszcze tylko doszyć czarne pompony udające guziki i wypisz, wymaluj trupa cyrkowych klaunów.

Ale mimowolnie pogładził swój strój, co zadawało kłam jego słowom.

– To może chodźmy do stołówki – zaproponowała Magda. – Czuję tajemniczą pustkę w żołądku. A tam prawdopodobnie nas nakarmią.

Ruszyli korytarzem. Większość drzwi nie miała żadnych oznaczeń, ale potem pojawiły się skromne tabliczki z nazwiskami.

– To pewnie gabinety, o których wspominał profesor – mruknął Filip. – Sporo ich. Przedmiotów będziemy mieli, zdaje się, więcej niż na studiach.

– Niewykluczone – odparł Sławek. – Ale zauważ, że przeszliśmy przez te straszliwe testy, więc widocznie jesteśmy intelektualną elitą naszego narodu, najlepsi z najlepszych, pierwsi wśród równych...

– Hm, nie wiem, jak wy, ale ja w szkole przeważnie jechałam na samych trójach – powiedziała Magda.

– Ja miałem czasem czwórki – pochwalił się Sławek. – Ale zwykle oceny z tej dolnej części skali...

Przenieśli wzrok na Pawła.

– Ja miałem siódemki – powiedział.

Patrzyli na niego zaskoczeni.

– Przecież szóstka to najwyższa ocena.

– Taki geniusz, że rozszerzyli dla niego skalę. – Sławek zrobił minę pełną sztucznego szacunku.

– Nie – uśmiechnął się Paweł. – Po prostu w Kazachstanie mamy inną skalę.

– O, to ty jesteś z Kazachstanu? – zdziwiła się Magda.

Kiwnął głową.

– Byłem średniakiem – wyjaśnił.

– Dobrze, ja, gdy jeszcze chodziłem do liceum, miałem przeważnie czwórki – Filip wrócił do tematu rozmowy. – Na studiach w sumie nie szło mi lepiej. Czyli żadna z nas elita intelektualna...

– Oczywiście, że jesteśmy intelektualną elitą ludzkości. – Sławek z chytrym uśmiechem zatarł ręce. – Tylko że ci wredni nauczyciele się skapowali i gnębili nas kiepskimi ocenami z zawiści, że jesteśmy od nich mądrzejsi.

Roześmieli się.

– Zapewne te testy pozwoliły wyłapać inne cechy naszego charakteru – powiedziała Magda. – Albo może nawet nie charakteru, tylko, bo ja wiem, predyspozycje psychiczne?

– A co to znaczy po polsku? – Sławek, jak już się przekonali, z powodzeniem umiał zagrać kompletnego przygłupa.

– Chodzi o to, że może dla nich ważniejsze jest, żebyśmy dobrze dobierali kolory drewnianych kulek, niż to, jakie oceny zdobywaliśmy – wyjaśniła cierpliwie dziewczyna.

Doszli prawie do końca korytarza. Po lewej stronie na ciężkich drzwiach widniał napis „Biblioteka”, po prawej była stołówka. Na wprost uchylone drzwi prowadziły do kaplicy. Rzucili tylko okiem do wnętrza. Pomieszczenie zalewało tajemnicze światło, widocznie kolorowe szybki witraży wywoływały ten efekt.

Weszli do stołówki. Sala była spora, ale praktycznie pusta. Ciężkie stoły stały w dwu rzędach po cztery. Przy każdym sześć krzeseł. Przy jednym ze stolików siedział jakiś chłopak i powoli skubał frytki z talerza.

– Hej, nowi – ucieszył się na ich widok. – Weźcie sobie obiad i siadajcie. – Zapraszającym gestem wskazał swój stolik.

COPYRIGHT © BY Andrzej Pilipiuk
COPYRIGHT © BY Fabryka Słów sp. z o.o., LUBLIN 2006

WYDANIE III

ISBN 978-83-7574-352-4

Wszelkie prawa zastrzeżone
All rights reserved

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

PROJEKT I ADIUSTACJA AUTORSKA WYDANIA Eryk Górski, Robert Łakuta

GRAFIKA NA OKŁADCE Dominik Broniek, Piotr Cieśliński

ILUSTRACJE Grzegorz i Krzysztof Domaradzcy

PROJEKT OKŁADKI Paweł Zaręba

REDAKCJA Katarzyna Pilipiuk, Karolina Wiśniewska

KOREKTA Magdalena Putek, Krzysztof Wójcikiewicz

SPRZEDAŻ INTERNETOWA

ZAMÓWIENIA HURTOWE

Firma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o. s.k.a.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
tel./faks: 22 721 30 00
www.olesiejuk.pl, e-mail: hurt@olesiejuk.pl

WYDAWNICTWO

Fabryka Słów sp. z o.o.
20-834 Lublin, ul. Irysowa 25a
tel.: 81 524 08 88, faks: 81 524 08 91
www.fabrykaslow.com.pl
e-mail: biuro@fabrykaslow.com.pl